گزارش نیک دیروزم را پراکنده در آزادنویسیهایم نوشتم اما شب وقتی داشت خوابم میبرد یادم افتاد که نفرستادمش. ولی تا الان هم فرستادنش را پشت گوش انداختم.
دیروز پنجشنبهی بابرکتی بود. صبح رفتیم بانک و مدارک را دادیم و اوکی بود. وقتی برگشتم خانه سر راه نان خریدم و سبزیکوکو. صبحانه خوردم. مفصل.
یک ساعتی نوشتم پشت سر هم. بوف کور خواندم. چرتکی زدم که مامان زنگ زد. رفتم خانهشان. مرجان هم بود. چند ساعتی آنجا بودم و برگشتم خانه. خیالم راحت بود که آشپزی تعطیل است. دوباره نوشتم و کتاب خواندم و چند کار خردهریز.
سهیل آمد و شام خوردیم و کمی فیلم. البته دعوای چرتی هم کردیم و تمام.
گزارشی که در آزادنویسیهایم نوشته بودم را نفرستادم. چون باید بین بقیه نوشتههایم را میگشتم. ترجیه دادم از اول و خلاصه بنویسم.
شب هم آهنگی
لب ها می لرزند.شب می تپد.جنگل نفس می کشد.
پروای چه داری،مرا در شب بازوانت سفر ده.انگشتان شبانه ات را می فشارم و باد شقایق دوردست را پرپر می کند.
به سقف جنگل می نگری ستارگان در خیسی چشمانت می دوند.
بی اشک،چشمان تو ناتمام است و نمناکی جنگل نارساست.
هشت کتاب،*سهراب سپهری*
کلمه برداری
سه واژه از فرهنگواره ی فارسی خلاق
*ژولیده مو:
گرچه *ژولیده مو گدایانیم
شهپرِ جبرئیل شانه ی ماست
علینقی کمره ای، مجموعه ی خیال،ص۱۹۴
*گورآسا:
من نشسته ام کنار پنجره ی خانه ی تنهایی، رو به حیاطی افتاده در کمند سکوت *گورآسای صد و هشت پنجره ی خاموش روشن
بهرام مرادی، مردی آن ور خیابان زیر درخت،ص۹
*دوری گزین:
اما فریدون عرضه ی کارش دنباله پیدا نکرد شاید برای آن که بسیار *دوری گزین و فروتن است.
بهمن فرسی،جناب فریدون ص۸
دیباچه ی *گلستان*
ادامه ی سبب تالیف گلستان:
دیگر عروس فکر من از بی جمالی سر برنیارد و دیده ی یأس از پشت پای خجالت برندارد و در زمره ی صاحب دلان متجلّی نشود مگر آنگه که متحلّی گردد به زیور قبول امیر کبیر عالم عادل،مویدِ مظفرِ منصور،ظهیرِ سریرِ سلطنت و مشیرِ تدبیرِ مملکت، کهفِ الفقرا،ملاذالغربا،مربی الفضلا،محبُ الاتقیاء، افتخار آل فارس،یمین الملک ملک الخواص،باربک فخرالدوله والدین و غیاث الاسلام والمسلمین و عمدة الملوک والسلاطین: ابوبکر بن ابی نصر اطال الله عمره و اجل قدره و شرح صدره و ضاعف اجره که ممدوح اکابر آفاق است و مجموع مکارم اخلاق
هر که در سایه ی عنایت اوست
گنهش طاعت است و دشمن، دوست
پشت پای خجالت=عبارتی ست دارای استعاره، حاکی از آنکه خجالت گویی تشخص یافته و در پیش روی عروس فکر در حرکت است و عروس، چشم نومیدی به پشت پای آن دوخته تا وقتی که زیور قبول اتابک حاصل آید.
*متجلّی=زدوده و دارای جلا و روشنی
*متحلّی=آراسته
*ظهیر سریر سلطنت= پشتیبان تخت پادشاهی
*ملاذ الغربا= پناهگاه غریبان
*مربی الفضلا= پرورنده ی فاضلان
*محب الاتقیاء= دوست دارنده ی پرهیزگاران
*باربک= بزرگ دربار، وزیر دربار
*غیاث الاسلام والمسلمین= فریادرس اسلام و مسلمانان
*ابوبکر بن ابی نصر:
ملقب به فخرالدوله در اول کار متصدی آشپزخانه بوده و به همین سبب حوائجی شهرت داشته،پس از مدتی منظور نظر اتابک واقع شده و به امارت و وزارت رسیده، مردی اهل فضل و فضیلت دوست بوده است و در فاصله ی میان ۵۵۸ تا ۵۶۱ به امر ترکان خاتون خواهر علا الدوله اتابک یزد مقتول شده
*اطال الله عمره=خدا عمر او را دراز گرداناد.
*اجل قدره=قدر او را بزرگ کناد.
*شرح صدره=سینه ی او را گشاده داراد.
کلمه ها و جمله هایی از کتاب *مادران و دختران* اثر خانم *مهشید امیرشاهی*
کتاب اول، عروسی عباس خان:
پرگداز
بارفتنا=بلور نیمه شفاف
کیابیا
نوباوگی
هره و کره= خنده ی شدید و خارج از اندازه
ارنعوت= بدقواره، بدترکیب
خدم و حشم
قماش
بغ و تغ
لودگی =شوخی و مسخرگی
آدم آهَه و دم ناگهان بانگی برآید.
قزل قورت
غیله= چیزخور
غیهب شب= سختی تاریکی شب
انار قوقوسی= تکه ای از انار پوست کنده
معطوف
وراجی =پرحرفی، روده درازی
شلاب =شُل آب، آب گل آلود
سیاق
لغز =یاوه گویی، لیچارگویی
حيات واژه: دورهمي، ريرا، چایی
حدود ساعت ۱۱ ظهر ناهارم آماده شد. خانه را هم از دیشب مرتب کردم . چای را دم گذاشتم. عود را روشن کردم و در خانه چرخاندمش. خودم که عاشق بویش هستم.
تازه هر عود دیگری داشتم حتما بهتر از بوی خانهای است که در آن بوی چند جور غذا میپیچد. این که دیگر بوی چوب و ماسالا ست.
دوستانم که رسیدند چای و کیک، با خوشمزه بازیهای کودک مهمان به اسم ریرا، صرف شد.
ناهار را دورهم خوردیم و بعدش دخترانه در گوشه ای به مسائل مهم دنیایمان پرداختیم. چس نالهی نخریدنهایمان، صحبت از دوستان مشترک و غیرمشترک و رفع ابهامات، وضع اقتصادی جیبهایمان، برنامه ریزی سفر و از این دست.
خلاصه که آخر هفته ای شد نیک در کنار سی سی ها
آخر شب هم محض خالی نبودن عریضهی نوشتن، چند صفحه ای از کتاب «پیرمرد و دریا»ی ارنست همینگوی را خوانم .
نوشتنجان میدانی امروز میخواهم برای تو بنویسم. ساعت ده شب سراغت آمدم. جمعهی شلوغی بود. پر از تاید و وایتکس و شرشر آب.
دو جمعه است که با سهیل مشغول تمیز کردن خانهایم. گرچه بعضی کارها تکرار میشود مثل جاروبرقی.
نوشتنجان اما به هر حال کار همیشه زیاد است. با اینکه من آدم وسواسیای نیستم و مثل خانمهای قدیمی مدام دستمال به دست. امروز هم دیر از خواب بیدار شدیم و از وقتی پاشدیم کارها شروع شد.
دیروز لیست بلندبالایی نوشته بودم. این را اول بگویم که سهیل نامردی کرد و در آخر کارهایی که من انجام داده بودم هم خودش خط زد و حرصم را درآورد و دلخنکی خط زدنشان روی دلم ماند.
نوشتنجان اینها بماند به کنار. بگذار لیست وسایلی که تاید بهشان زدم را بهت بگویم. سطل آشغال. لباسها به اضافه شالم که در دست شستم. کتانیهای سفیدم که فاطمه بهم داده که زهرا بهش داده بود و به پایش تنگ است. زیرلیوانی و جاسوئیچی بافتنیام که مامان برایم بافته. سطل برنج و دیگر یادم نیست. سهیل هم در تایدمالی و شست و شو کمک میکرد. خب جاروبرقی هم کشید و من هم گردگیری کردم. حسابی حمالی کردیم دیگر. نگویم.
نوشتنجان، کتابخانه را فراموش کردم. خاکی ماند. دیگر بیخیالش شدم. چون میخواستم ابروهایم را بردارم و به پوستم هم برسم و آشپزی. لوبیاپلو درست کردم. جایت خالی چه تهدیگی درآوردم. با ترشی کلمبنفش مادرشوهرم زدیم بر بدن. ساعت نه و ربع بود به گمانم که دیگر با خیال آسوده نشسته بودم روی مبل. شام هم خورده بودیم. البته ظرفهای کثیفش توی سینک بود ولی من دیگر کاری نداشتم. ظرفها دست سهیل را میبوسیدند.
نوشتنجان قبل از شام و آخرهای آشپزی بود که انیمه قلعه متحرک هاول را شروع کردیم به دیدن. من بار سوم و سهیل بار اول. با آهنگش در عروسیمان رقصیده بودیم و میخواستم یک بار باهمدیگر تماشایش کنیم. دیدن سه بارهاش کنار سهیل با تجربهی رقص با موسیقیاش رمانتیک بود. متنی هم دربارهاش نوشتم که میخواهم در کانالم منتشر کنم اما به دلم ننشسته زیاد. کمی رویش کار میکنم.
نوشتنجان میخواهم امشب زود بخوابم که فردا دوباره شنبه است و باید بروم مدرسه. چه زود آخر هفته تمام میشود کاش یک روز دیگر هم تعطیل بودم.
راستی یادم رفت بگویم بوف کور هم خواندم. وسطهایش هستم. عجیب است و دوستداشتنی.
– تولد دوستم که حالا دیگر تهران زندگی میکند را تبریک گفتم. دیشب نامهای به همین جهت برایش فرستاده بودم. خوشحالم که برایش نوشتم. گفت آنقدر دیروز مشغول تولد بوده که امروز شبیه روز بعد از تولدش است. گفت با همسرش در وبینارهایم شرکت خاهد کرد. قرار گذاشتیم از این به بعد برای هم نامه بنویسیم. حداقل ماهی یک بار. شکل جذابی از رابطه همین نامهنگاریست.
– برگههای بچهها را صحیح کردم و نمرهها را وارد کردم. فکر کنم یک ساعتونیم، دو ساعتی طول کشید. همه را مرتب کردم و رفتم خانهی دوستم.
– یک عالمه چیزهای خوشمزه برایم پخته بود. کدو و کیک پزیده بود، انار دان کرده بود، شکلاتهای خوشمزه آورده بود و پاستیل هم درست کرده بود. با این همه منچمان نصفه ماند و نشد که خیلی بمانم چون عروسی دعوت بودیم.
– رفتم خانه و کمکم آماده شدیم. با رانندهها هم همین وسطها هماهنگ شدیم که فردا من و همکارم را ببرند یا نه. بعد هم راه افتادیم و آمدیم عروسی.
– نشد وبینار «از معماری» الههی قشنگم را شرکت کنم. توی شلوغیام. آمدیم عروسی. امروز حتا وقت نوشتن هم نشد. همینجا توی تالار که همه مشغول رقصیدناند مینویسم. به نظرم خاننده بردن برای عروسی بهتر از دیجی داشتن است. این عروسی پذیرایی و غذایش باکیفیت است و خانندهاش هم خیلی خوب است. تازه سرویس بهداشتیاش هم رتبهی بالایی از من میگیرد.
– یادداشت کانالم را میگذارم و جواب پیامهایم را میدهم. همینجا توی تالار به مطالب تدریس فردا نگاه میکنم. امروز پیامهای خوبی دریافت کردم. نمیدانم تا هفتهی آینده اوضاع چطور میشود. باید صبح زود بیدار شوم و هنوز لباسهایم اتو هم ندارد.
فروغ عزیزم
اگر نمیگویم خانم فرخزاد و یا به جای تو نمیگویم شما، به این خاطر است که میخواهم حس کنم بین ما دوستی و مودتی برقرار است. دلم میخواهد تصور کنم که آرزویم محقق شده است و من به زمان تو آمدهام، حتی در زمانی به کوتاهی خواندن این نامه.
از کجا برایت بگویم. اگر در زمانهٔ ما بودی حتماً تو را به جرم افساد فی الارض، اعدام میکردند و آن وقت من هم جنازهای میشدم که پشت تابوتت، زار میزدم.
از کارهای امروزم اگر بخواهی بدانی، میتوانم بگویم که روزم را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع کردم. آدم صفحات صبحگاهی که مینویسد، یادش به خیلی چیزها میافتد. باعث میشود کارهایت را بنویسی. حتی بعضی وقتها امیدوار هم میشوی و شکرگزاری میکنی.
تا اهالی خانه خواب بودند، کارهایم را کردم. آنها که بیدار شدند و صبحانه خوردند، به باغ رفتیم. مهمونی دورهای فامیلی داشتیم.
با جاری جان تماس گرفتم و احوالش را پرسیدم. بعد هم به دختر خالهام زنگ زدم. مدتها بود از او بیخبر بودم.
بعدازظهر یک گوشه توی باغ پیدا کردم و در کارگاه خودواژه شرکت کردم. چه لذتی از این کارگاه بردم. صدای خندهٔ فامیل را میشنیدم، اما من در کارگاه خوشحالتر بودم. بعد هم که کارگاه تمام شد، احساس سرزندگی کردم. چند روز بود که از نظر روحی حال خوبی نداشتم. تو چه زمانی احساس سرزندگی میکردی، فروغ عزیزم؟
بعد از کارگاه به جمع فامیل پیوستم. پانتومیم بازی کردیم. بعد هم آواز خواندیم و رقصیدیم.
فروغ عزیزم همه به من میگویند چرا فلان کار و بهمان کار را نمیکنی. من غیر عادیام یا …؟ بگذریم. هرگز ندیدمت، ولی دلم برای دیدنت پر میکشد. الفتی که با تو دارم گویی از زندگیهای بیشمار روی هم تلنبار شده است.
۱۶ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم. گذشته از اینکه توصیه استاد است، بازخوانی چنین کتابی قند مکرر است. این بار انگار تازه میفهمم، شاید بار اول خوانده بودم که فقط خوانده باشم. یادم نمیآید.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
تا چشم باز میکنم سه صفحه مینویسم.
بعد مراقبه میکنم. ذهنم را آماده میکنم برای روز جدید.
دوش میگیرم.
از سکوی سرخ میخوانم.
چند بیت از اشعار پروین اعتصامی میخوانم:
«صفنی جوی که گویند نکوکاری
سخنی گوی که گویند سخندانی
بگذر از بحر و ز فرعون هوامندیش
دهر دریا و تو چون موسی عمرانی»
چند خطی مینویسم.
امشب مهمانم خانهی برادرم. برادرزاده عزیزم کتاب قصه «دایناسورها» هدیه میبرم. کتاب را میخوانم و او ذوق میکند.
برنامه روزانه فردا را مینویسم.
ساعت ۸ صبح شاگردِ یوگا بودم ولی پیش از کلاس، دو صفحهی صبحگاهی نوشتم. فهرستنویسی معجزه است، سرم بِرود، فهرستنویسیام نمیرود.
امروز حافظ اینگونه گفت و نوشتم:
نصیبِ من چو خرابات کرده اِله
در این میانه- بگو، زاهدا- مرا چه گناه؟
از وقتیکه قطعهبندی و تحلیلِ قطعه را آغازیدهام، دیگر با تار کُشتی نمیگیرم تا قطعه در بیاید.
سه پومودورو تار نواختم.
بخشی از فیلمِ «همه میدانند» از اصغر فرهادی را دیدم. بازیِ ژاویر باردِم بینظیر بود. بازیاش در «جایی برای پیرمردها نیست» هم ستودنیست.
ریکاردو دارین، بازیگرِ مورد علاقهی استاد کلانتری هم بازی میکند.
کارگاه خودواژه برگزار شد. آتشاد، دستیر، اناروز و جوانیش، در طول کارگاه متولد شدند.
نویسندهساز با معرفیِ فیلم «Therapy right done» و بازی ریکاردو دارین، آغاز شد.
در آزادنویسی رخدادک نوشتم. پرشهای ذهنیام کاهش یافته.
تار نواختم.
خسروخوبان، هملت، شبِ هول و تسلیبخشیهای فلسفی را خاندم. چهحیف که تاکنون از هملت محروم بودم.
روحنورد، فرسودگیِ عاطفی، انباشتِ تنش، زمانپو، تیزویر به معنای هوشمند را به فهرست کلمهبرداری افزودم.
در پیادهروی، به تمرین آهستگی پرداختم.
نگاهی به فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی انداختم.
کورنمک =حقنشناس، گراناندام=فربه. گرگآشنایی=آشنایی به دروغ و فریب، هم به فهرست کلمهبرداری رفتند.
خنجر نور در دل ظلمت از داود رمزی را خاندم.
مادری کردهبود برای واژهی مادر.
با خوشههای خشم، تکرارآموزی را تجربه کردم.
روز را با تار و شنیدن فایلهای تئوری موسیقی به پایان خاهمبرد.
رخدادک:
ماهِ گذشته، بدونِ اطلاعِ قبلی و در واپسین جلسه از ترم، تصمیمی را که چند ماه در کاسهی سرم میچرخید، علنی کردم و یکی از کلاسهایم را به پایان بردم. بچههای کلاس به دنبالِ «منپروری و جسمسازی» بودند نه یوگا. با ذهنی شتابناک، در کلاسِ عصر که انباشتگیِ تنش در بدن موج میزند، فقط به دنبال حرکات آکروباتیک و نمایشی بودند.
رهنمودهایم، آب در هاون کوبیدن بود. برای اینکه آسیبزایی را به حداقل برسانم و از سویی اختیارِ کلاسم را به دستشان ندهم، باید طراحیِ تمرینِ ویژهای را تدارک میدیدم، حتا خاصتر از یک کلاسِ خصوصی. کمکم انرژیخار شد برایم. باوجود دلخوریها و پیگیریهایشان، پاسفت کردم بر تصمیم. نمیفهميدند و نمیدانستند با چه شیبی به قهقرا میروند، اما من میدیدم که هرجلسه، بلاسنج سرختر میشود.
باری، نمیدانم خشنود شدم یا آشفته، وقتی ساعت ۱۱ صبح، پیامِ تبریکِ بچههای آن کلاس را به مناسبتِ روز مربی دیدم.
اگر من به جایِ آنها بودم، در صورت چشمدرچشم شدن هم، آشناییمان را انکار میکردم، چه برسد به اینکه پیامِ تبریک بدهم.
امروز از آنها بخشش را آموختم. بررگتر از آن بودند که به بهانههایِ کوچک، مهربانی را زیرِ پا بگذارند.
گزارش شصت و چهار
سالواژه: تبدیل
امروز. امروز کارهای نیکم کم نبودند. صبح خودم را بیداراندم تا پنج کلمهی برگزیدهی کارگاه را انتخاب کنم. از انتخابهایم راضی شدم و بعد با دستهبندی شغل داستانکی نوشتم. داستانک بیمخور.
بعد از نهار، هوای پاییزی ما را به گردشگری در طبیعت فراخواند. به کارگاه خودواژه وارد شدم و بعد آنتن و اینترنتم خداحافظی کردند و من هم ناچارا از کلاس.
فردا باید کلاس ضبط شده را گوش دهم.
آبهویج بستنیام را در هوای نیمپاییزی نوشیدم. به ابرها خیره شدم. به کوهها و به هیجان موتورسواران حرفهای در پیست مخصوص.
بعد هم خانه. شام. کمی پیش هم داستانکی نوشتم. برای داستانک آبان ماه. اولین بار است که میخواهم شرکت کنم.
ها یل و سرخ و سیاه هم دیدم. هر دو حرصساز بودند.
حالا هم میخواهم کومان ببینم.
فردا روز نیکتریست.
متن کانال را کوبیدم و از اول نوشتم. فردا انتشارش میدهم. باورم نمیشود که دو هفته زمان برد تا بالاخره چیزی برای کانال بنویسم. البته چند متن نوشته بودم اما برای انتشار مناسب ندیدمشان. از خودم راضیام که پیچوخمهای نوشتن را با وجود ناامیدی پشت سر گذاشتم. چند بار خواستم که را کنار بگذارم اما ترسیدم بعدش از خودم متنفر شوم. آن قدر نوشتم و بازنویسی کردم که جانم بالا آمد.
«به زبان مادری گریه میکنیم» تمام شد. چیزی که در کتاب توجهم را جلب کرد، عنوانهای هر جستار بود. عنوانها ساده و دمدستی بودند. به نظرم نویسنده برای انتخاب عنوان زمان زیادی نگذاشته بود. همین کارش، عنوانها را خاص کرده و سختی انتخاب عنوان را برای نویسندهها میکاهد.
نگار جان افروشه در وبینارش از یادگیری گفت. بعد از سالها پای صحبت یک معلم نشستم. چقدر قشنگ توضیح میداد. خاطرات بدم با معلمها را شست و برد. به نوعی برایم معلمتراپی بود!
عجیب است که از تمامشدن کتاب حس بدی نگرفتم. یعنی منتظر بودم تمام شود؟
فکرش را میکردی که روزی نه تو حالم را بپرسی و نه من چیزی بگویم؟ به همین راحتی آدمها همدیگر را فراموش میکنند؟
حس میکنم حالم از رئالیتیشو به هم میخورد و اصلا هم رئال نیست.
آزادنویسی بود یا نوشتار درمانی؟ شاید در حال گذر از چرخهٔ ناامیدیام و دارم به زندگی عادی برمیگردم.
قبل از اینکه اینترنت دوباره قطع شود، خوب است که سری به سیوهای اینستاگرام بزنم.
صبح پیادهروی در هوای خنک سر کیفم میآورد. کوچهها خلوت است. در زمین چمن عدهای پسر نوجوان با جیغ و فریاد فوتبال بازی میکنند.
چرا اکثرن جمعه را دوست ندارند؟ استاد هم از جمعه بدش میآید. من عجیبم که روزها برایم فرقی ندارند؟
جمعه و شنبه برای آدمی که همیشه خانه است چه توفیری دارد؟
به دیوان حافظ سر میزنم. از غزل
«شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که بمژگان شکند قلب همه صف شکنان
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان»
رونویسی میکنم.
در آزادنویسی موضوع محوری «جمعه» است. اگر سرکار میرفتم من هم تف میانداختم به عصر جمعه. البته برای کسی که معمولن دلش گرفته، عصر جمعه با صبح دوشنبه تفاوت چندانی ندارد.
امشب میآیم سراغ بازخانی «رها و ناهشیارمینویسم». هر بار که نسبت به نوشتن کمی سست میشوم، سراغ جستارهای ادر لارا میآیم. او میگوید جستارنویسهای موفق از لحظه تولد جستارنویس نیستند. همه میتوانند فرآیند فکر خود را در روایتی شخصی بنویسند. خوب و بد اهمیت ندارد، نوشتن، فرآیندی تفکرساز است.
سندرز که خود جستارنویس است میگوید:
«نوشتن جستار شبیه این است که راهت را در جنگل پیدا کنی، بیآنکه بدانی در تعقیب چه شکاری هستی و دنبال چه نشانهای میگردی.»
در ادامهی تبریکات تولد، مهرافزای امروزم، تماس رویا و پیام استاد عزیز است.
سمیه هنوز خانه نیافته. به چند فایل سر زده. مستاجرها میگویند صاحبخانهها یکباره پانصد میلیون گذاشتن روی پول پیش. واقعن در این شرایط چه کسی میتواند یک ساله پانصد میلیون پسانداز کند؟
صاحبخانه میگوید به او مربوط نیست. دولت هم وام میدهد به مستاجرها و دو برابر پس میگیرد. این میان مستاجران چه کنند؟
به سمیه میگویم اگر همهی مستاجران دستبهیکی کنند و جابهجا نشوند، آنوقت صاحبخانهها پول ندارند بدهند مستاجر قبلی بلند شود.
امشب هم باران و رعدوبرق سبب مسرت میشود. سنجاب درونم میآید بیرون و صدتایی گردو میشکنم.
فیلم فانتزی «در جنگل» را میبینم. ترکیب موزیکال از سیندرلا، راپونزل، جک و لوبیای سحرآمیز و شنلقرمزی. در انتها میرسند به آنجا که آرزوها بدون تاوان بدست نمیآیند.
امروز از عملکردم راضیم. طبق چکلیست روزانه، نمرهی نه میگیرم.
وقتی دو روز را از کف داده باشی، پی گرفتن دنبالهی همان روند اسفبار قبلی در روز سوم اصلاً کار سختی نیست.
بعد تمرین کششی صبح، افتادم به جان کارهای عقب افتاده. میکوشیدم نشانههایی از تسلط به اوضاع را به زندگیام برگردانم. رسیده بودم به نقطهای که باز شدن قفل مرحلهی بعدی، تنها با بستن پروندههای مفتوح مراحل قبلی ممکن بود.
در ادامه، تا قبل از شروع تمرین گروه، مهمترین اقدامم کلنجار رفتن با دوربین بود. دست آخر، بعد از برداشت صد و چهل و چندم از تک جملهای که قرار بود در ریلز اشتراکی گروه رقصمان بگویم، کوتاه آمدم. نه از سر رضایت. بلکه چون از شارژ گوشی چیز زیادی نمانده بود و با آن وضعیت، چشمانداز استقبال عمومی از این اثر چه بسا در برداشت صد و شصت یا هفتادم هم نبود. موقع تمرین فهمیدم عارضه مختص به من نبوده. خیالم از بابت ویو نگرفتن ریلز به کل راحت شد.
بعد تمرین، چند جا سر زدم تا در پیگرفتن سنت دو روز گذشته سنگ تمام گذاشته باشم. اعادهی نظم به زندگی هم احاله شد به شنبه.
گزارش نیک هفتاد و یکم.
گزارش نیک هفتادم را ننوشتم و از دستم در رفت یعنی یادم رفت که بنویسم.
نمیدانم چرا اینطور شدم آن یک باری که از نوشتن در رفتم همان باعث شد که این عادت در من شکل بگیرد.
عادت های بد چه زود در آدم شکل می گیرند.
نه اینکه از قصد نخواهم بنویسم. نه واقعا اینطور نبود بلکه شدت خستگی اجازه نداد تا بنویسم.
بعضی اوقات آنقدر خسته ای که جز خوابیدن و استراحت کردن دلت نمی خواهد کار دیگری انجام دهی.
امروز مهمان داشتیم عمه و شوهر عمه آمده بودند پیشمان.
خیلی خوش گذشت. در کنار هم بودن لذت به خصوصی دارد.
نهار را خوردیم و کلی خنده و شوخی کردیم.
اصلا صله رحم وقتی باشد انرژی در کل وجود جوشش می کند و تو شاد و جوان می شوی.
در کنار هم بودن و خندیدن زندگی را زیباتر می کند.
خواب بعدظهر چه قدر چسبید.
طوری خوابیدم که انگار سال ها بود خسته ام و بدنم از درد کوفته شده بود.
وقتی بیدار شدم دیدم ساعت نزدیک ۱۷ و شروع وبینار هست.
شوهر عمه بعد از نهار رفته بود، اما عمه پیشمان ماند و با مادربزرگم صحبت می کرد.
با وجود مهمان نتوانستم از نویسنده ساز بگذرم.
وارد وبینار شدم و استاد کلانتری در حال صحبت کردن بود.
فکر کنم استاد هنوز شیراز هستند.
شیراز استاد ما را گرفته و دلش نمی خواهد تحویل دهد.
شیراز عزیز خوب استاد ما را مال خودت کردیا.
چه چیزی استاد را آنقدر به شیراز وابسته کرده؟
نمی دانم ولی هر چه هست به نظر خوب می آید.
کلمه های خود را به اشتراک گذاشتیم. آزادنویسی کردیم. از تکرارپذیری سخن گفتیم.
شاهین کلانتری پرسید چه کتابی را دوست دارید بازخوانی کنید؟
من بوف کور را انتخاب کردم.
نمی دانم حس خوبی به این کتاب دارم و ناگهان آن کتاب به یادم آمد.
عشقی که در آن کتاب موج می زد را دوست داشتم.
بعد از وبینار هم دوباره به جمع پیوستم و تخمه خوردیم.
دوباره صحبت کردیم.
عمه می خواست با پدرم به خانه برود او را بدرقه کردیم و من خانه را جارو برقی کشیدم.
حس غریبی داشتم امروز.
غروب غم انگیز جمعه نفسِ دلم را گرفت.
احساسات تودرتو و نوسانی می آمدند و می رفتند.
تو وبینار حضور داشتم، ولی غم عجیبی را هم تجربه می کردم.
این احساسات واقعا عجیب و غریب هستند.
در آزاد نویسی که از آن صحبت کردم کمی آرام تر شدم. وقتی آن ها را از نزدیک دیدم و به آن ها گوش سپردم کمی کمرنگ تر شدند.
بعد هم به اتاق رفتم و مطالب کاری ام را مطالعه کردم.
ساعت بیداری 8:30. یکربع توی جایم تنم را کشیدم و 8:45 از رختخواب کندم.امدم توی بالکن صبحانه زدم و صفحاتصبحگاهی نگاشتم. وبینار نویسنده ساز گوشیدم. کلونتری گفت یادداشتهای روزانهی شاهرخ مسکوب از ان دسته کتابهاییست که باید همیشه
دمدستمان باشد.( هماینک کتاب وی کنار دستم نشسته) از او بیاموزیم که چگونه میتوان یادداشت روزانه را در سطح اثرادبی ارتقا داد. نکتهای که دربارهی مسکوب هست ایناست که وقتی ادیبی پژوهشگری چون مسکوب یادداشت روزانه منتشر میکند جنبه ادبی اهمیت پیدا میکند. بهترین الگوی گزارش نیک. و درادامه گفت که داشتن رسانه شخصی به ذهن دوم میماند دیگران میتوانند از ان الگو بگیرند.
جمعه
8 ابان 05
از سهشنبه پریدم به جمعه. دوروز ننوشتن شیرازهی گزارش نیک از دستم دررفته.نشستهام زیراسمان شب پساز یک ازادنویسی عاشقانه میاندیشم چگونه گزارش نیک بنویسم. صبح ساعت 9/5 زودتر از یارا بیدارشدم. شبپیش خانهمان روضه بود. وجودم هنوز سرشار است. چقدر نوکری برای این خانواده را دوستدارم. دیروز هیچ ننوشتم. از صبح تا شب دویدم. سوالی توی سرم میچرخد. روزایی که وقت ضیغه و کارها خروارخروار روی سرت ریختهاند نوشتن صفحاتصبحگاهی چه دردی را درمان میکند؟ برگردیم به صبح امروز. ظرفها را توی دستگاه چیدم. سینیها را شستم. لباسها را انداختم لباسشویی. چای و کیک زدیم با عطر وجود یارا. چای هم با او میچسبد. رفتیم خانهی پدر. کلهپاچه زدیم. گفتیم وخندیدیم. مادرم را سیر مینگرم. نکند دیربشود.چه ترسی مبهمی همراه من است. ساعت 16 برگشتیم خانه. سعی میکنم از نوشتنِ لیستوار این گزارش نیکو فرار کنم و جریان نوشتار را به راه دیگری سوق دهم اما ذهنم کار نمیکند.( از مضرات حتی یکروز جاماندن از گزارشنیک است). نشستیم تماشای فیلم. سریالی از نمایشخانگی. از همانها که دخترپسری توی کافه رویاروی هم نشستهاند و رویا میبافند. دختر دهسال بزرگتر از پسر. پدرش مولتیمیلیارد است. احساس میکنم دارم سکتهای مینویسم. (خواننده بداند خودم نیز تا مرز سکته رفتم تا بتوانم منظورم را برسانم) خلاصه که هردو قول دادند از روزهای باهمبودنشان کیف لازم را ببرند. رفتند کتابفروشی و دربارهی کتابها حرف زدند. افسوس که هیچکدامشان را نخوانده بودند. پسرک عاشقپیشه برای معشوقش از روی همان کتابهای نخوانده شعر میخواند. همانجا از یارا خواستم فیلم را نگهدارد یا حتی صدایش را خفه کند تا بتوانم بخوابم. حیف گوش و چشم و ورودیهای ذهن ما که همچین خوراکی بخورانیم. دوش گرفتم و اتوکشیدم. با “ف” گپزنانه زدیم. حین تماس، یارا با یکلیوان چای زعفران امد. حالم را جا اورد. گاهی گرمی محبت توی همان لیوان چای جمع میشود. حالیا نشستهام رویاروی سفیدی صفحه و اندیشناکم که این دوروز ننوشتن چه برسرم اورده که سکتهایطور مینویسم.
«خلاقیت با یک ویژگی فردی مهم، یعنی جسارت، همبستگی بالایی دارد. از آنجا که خلاقیت به معنای خلق راههای نو و جدید است هر فرد خلاقی باید جسارت و اعتمادبهنفسی داشته باشد تا بتواند مسیر تازهای ایجاد کند. زیرا بسیاری از ما انسانها تمایل داریم در مسیری ساکن و اصطلاحاً امتحانپسداده حرکت کنیم و گام برداریم.»
جولیا کامرون
امروز دوباره به سراغ فصل «ابزار بنیادی» از کتاب جولیا کامرون رفتم و آن را بازخوانی کردم. این بار بیش از همیشه برای نوشتن صفحات صبحگاهی مصمم شدم.
سه صفحه آزادنویسی کردم و تصمیم گرفتم هر آنچه را با حواس پنجگانهام در محیط اتاق احساس میکنم، روی کاغذ بیاورم از صداهای عبور و مرور وسایل نقلیه و آدمهایی که در کوچه بودند تا صداهای اعضای خانواده.
آنچه میدیدم، آنچه لمس میکردم، صافی کاغذ دفتر زیر دستم و حتی بوی غذایی که هنگام ظهر در فضای خانه پیچیده بود. تمرینی ساده بود برای دقیقتر دیدن و شنیدن و لمس کردن جهان اطرافم.
چند صفحهٔ دیگر از کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی خواندم. از حلقهٔ کتابخوانی کمی از دوستان عقب هستم چون دیرتر شروع کردهام. نثر خانم امیرشاهی را خیلی دوست دارم و از خواندنش لذت میبرم.
جلسهٔ دوم کارگاه «خودواژه» جالب و متفاوت بود. با ساختن واژههای تازه، ذهنمان را به بازی گرفتیم. استاد شعری از علی عبدالرضایی با عنوان «مادرد» خوانند و کتاب «پارسیگویی» را معرفی کردند. کتابی که دربرگیرندهٔ پرکاربردترین واژههای بیگانه در زبان روزمرهٔ فارسی است.
یکی از تمرینها ساختن واژههای ترکیبی بود. به این صورت که آخرین حرف واژهٔ اول، حرف آغازین واژهٔ دوم باشد. حاصل این بازی زبانی واژههایی مثل اینها شد:
کتابانک
دیوارنگ
رنجان
آشیانور
بهارود
در وبینار نویسندهساز هم شرکت کردم.
امشب مهمان دارم و به همین دلیل گزارش نیک را زودتر مینویسم. میدانم تا پایان شب در پست دیگری مشغول انجام وظیفه خواهم بود و احتمالاً دیگر فرصتی برای خواندن و نوشتن نخواهم داشت. چه حرف بجا و خوبی استاد کلانتری دربارهٔ خانهداری گفتند: خانهداری خود یک شغل مهم است واگر در کنار آن نگهداری بچه هم اضافه شود از سختترین کارها میشود. شنیدن این حرف برایم خوشایند بود.گاهی به رسمیت شناختن زحمتی که هر روز بیوقفه انجام میدهیم از سمت بقیه دلگرمی بزرگی است.
امروز دوباره به صفحات صبحگاهی برگشتم. با واژهها بازی کردم، خواندم و نوشتم.
شاید پیوستگی همین باشد جسارت تجربه کردن مسیرهای تازه را از دست ندهیم.
🍀جمعه ۱۴۰۵/۸/۸
صدای سرزنشگر درون به سراغت آمده. یکبند بیخ گوشَت میخواند که از تو نویسنده در نمیآید. خودت را خسته نکن.
صفحهای مینویسی. چنگی به دلت نمیزند. واژههایت را میبری به بازارِ واژهدان تا با نوواژهها تاختش بزنی. ترس بَرت میدارد، نکند راست میگوید! صدای درون لحظهای از ضربهزدن باز نمیایستد. کمر بسته به دلسردکردنت. این مزخرفات چیست که مینویسی؟ حالت به هم نمیخورد از این نوشتههای بیسروته؟
ملول میشوی. میخزی روی تختت. میپناهی به کتاب. «به صدای سانسورچی درونتان پروبال ندهید. با گوشسپردن به حرفهای توخالیاش موجب تقویت آن نشوید و به آن اعتبار نبخشید. باید نادیدهاش بگیرید.» این جملهها را که میخوانی، آبی میشود بر آتشِ سانسورچی درون. آتشِ گُرگرفته رو به خاموشی میرود. جانی دوباره مییابی. میروی به سراغ کاغذ و قلمت. درست در همینلحظه غرشهای پیاپیِ آسمان نویدِ آمدنِ باران پاییزی را میدهد. باران نرمنرمک میآید، سپس شدت میگیرد و برای دقایقی شلاقی میبارد. درختان از زلالش مینوشند. از پشت پنجره نه، میروی توی حیاط تا بیواسطه باران را نظارهگر باشی. تمام لطافتش را در آغوش میکشی و نغمهی باران سر میدهی.
……………………………………..
فهرستی از اقدامات امروز:
۱. تغییر چیدمان اتاق از تابستانی به زمستانی
۲. مختصری آزادنویسی با پا
۳. ادامهخوانیِ تا میتوانی بنویس
۴. خواندن یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد و روزها در راه شاهرخ مسکوب.
۵. گلگشتی در گنجور و برچیدن ترکیبواژههای شاعرانهای چون: ناوک دلدوز/ خوانِ یغما/ چهر مهرافزای/ پیر دُردآشام/ خارِ غم/ چشمِ جادو/
۶. پرسهزنی یکساعته در وبگاه مدرسهی نویسندگی و خواندن فرستهی مانیفست وبینار نویسندهساز
۷. آزادنویسی متفاوت در وبینار نویسندهساز: قصه نوشتم😊
۸. شعرخوانی از دیوان حافظ و غزلیات سعدی و مشق شعر
کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست
بر زمستان صبر باید طالب نوروز را
🌱از غزلیات سعدی
۸ آبان ۱۴۰۵
دیشب ساعت ۳ با توجه به دردزیاد زانوهام مسکن بسیارقوی خوردم وتا نزدیک ظهرتقریبا درحالت بیهوشی قرارگرفته و خابیدم.
بعد ازخوردن صبحانه طبق روزهای قبل درخانه پیاده روی کردم.
تماشای آسمان وابرهای پائیزی وبچه گربه های حیاط هم مثل همیشه برایم پرازشگفتی وآرامش بود.
فکر می کنم به علت شرایط فعلی که نمی توانم برنامه های روزمره ی طبیعی قبل ازجراحی راداشته باشم کمی بی حوصله وبی انگیزه شده ام.
کتاب می خانم، آ زادنویسی می کنم، بیشتروبینارهارا شرکت می کنم اما حس وحالم کوک نیست.
بعضی شب ها تصمیم می گیرم گزارش نیک راتامدتی ننویسم، چون تقریبا برنامه های زندگی من باتوجه به شرایط فعلی ام تقریبا تکراری است ولی امشب هم نوشتم.
کمی نوشتم. کمی خدمترسانی کردم. گفتم خدمترسانی، برای همین کاری داشتم که مجبور بودم سرپا بایستم. کارهای بدنی که نیاز به ایستادن زیاد دارند در ابتدا میتوانند یک ورزش هم باشند اما وقتی بیش از توان بدن باشد کمکم آزارنده میشوند. امروز چند شعرِ خوب از منوچهر آتشی خواندم. صوت شعرماهی را دوباره گوش دادم و به چند تا از کانالهای دوستانم سر زدم.
قدیمترها وقتی دست به قلم میبردم، کلمات خودشان روی کاغذ کشیده میشدند. موضوعی را باز میکردم و از موضوعی دیگر سر در میآوردم.
قدیمترها وقتی عزم میکردم به نوشتن از هر گوشهی ذهن، راهی به دیگر گوشهی آن باز میشد. بی آنکه بخاهم.
الان قلم میچرخد و میچرخد و امان نمییابد ولی دریغ از یک کلمه. کلمات سنگ میشوند به سقف دهانم. مرور میکنم که امروز این را بگو. از آن گله کن. داستان فلان را بنویس و بسانِ فلانی را، همین که کاغذ میبینم رنگ از رخ مغزم میپرد. پوک میشود لامصب. خشک میشود و هرکار میکنم نه فلانی را به یاد میآورم نه بِسانش را.
حرف میزنم با خودم، در مغزم. با آن آدم قدیمترها. با آنکه انشای فردایش را ساعت یازده شروع میکرد و فردا بهترین را نوشته بود. با همانی که کلمات را به بیراهه میکشاند و دستِ آخر مقصدی خوشایند برایشان دست و پا میکرد. اما مدتهاست هرچه میگردم کمتر پیدایش میکنم. گویی من نبودم. من نزیستم. آن آدم قدیمترها فقط یک رویا در سرم بوده.
حرفها دارم. از اینجا. از آنجا. نگاهم میچرخد. پیاده میروم. گوش میکنم. آخ یادم آمد، زنی امروز در خیابان شوهرش را کتک زد و انصافن مردک کتک مفصلی خورد. دیگر چه؟ نمیدانم. قرار بود امشب از آن بنویسم اما چه بود؟ چه شد؟ یادم نمیآید. چه بود؟ این اواخر فکر میکنم نکند مرض فراموشی گرفته باشم؟
یکبند حرف داشتم و دست به چانه، زلزل نگاه میکردم هوا تاریک شود تا مجالی پیدا کنم برای نوشتن ولی هوا که تاریک شد چراغ مغز منم خاموش شد.
برای همین میگویم اکنون اینگونه است:« من از بندبندِ حرفهایی که توی سرم تلمبار شده یکبند حرف دارم ولی یک بندش را مینویسم.»
لیست کارهای جمعه:
طراحی عکس کانال یک بند حرف، راهاندازی مجدد کانال تلگرام، انتشار متن در کانال تلگرام بعد از مدتها( این بار به امید ادامه)، مطالعه، آزاد نویسی و پیاده روی.
امروز پیادهروی کردم. کارگاه خودواژه و وبینار نویسندهساز را سر کارم گوش دادم. چند صفحه هم «سنگ صبور» خاندم. آخرین گزارش نیک را 5 روز پیش نوشتم و امشب مدام به خودم میگویم: «رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود».
امروز را هم به روال روزهای گذشته، صبح را با شکرگزاری و روزنویسی و آزادنویسی و همینطور تمرین نویسندگی آغاز کردم. درد دیشب را جانانه را ادامه داد و امروز را کمی تخفیف داد.
برنامه معنوی را پی گرفتم، مصحف شریف میخوانم و نهجالبلاغه؛ این هم حکمتهایی است، حکمتهای درخشان آن:
«بزرگترين عيب آن كه چيزى را كه در خود دارى، بر ديگران عيب بشمارى.»
بعد با محدثه گپ زدیم، موسیقی گوش کردیم و وقت دلچسبی سپری شد. از فیلم «نارنگیها» برای محدثه گفتم؛ یک فیلم گرجی درباره مرد باغبانی که درختهای نارنگی را پرورش میدهد و بهطور ناگهانی میزبان دو سرباز میشود که از دو جبههٔ متفاوت و دشمن یکدیگر هستند. فیلم، انسانیت بینظیری را به تصویر میکشد. موسیقی جذابش را برای محدثه فرستادم.
ساعتی را هم به بازی و غذا دادن به زیتون گذشت.
کتاب «فلسفه پیادهروی» را امروز شروع کردم و چندین صفحه از آن را خواندم. فردریک گروس میکوشد از فضیلتهای پیادهروی بهعنوان مراقبه بگوید که راه رفتن پیوند عمیقی با آزادی دارد؛ این قسمت از کتاب توجهم را جلب کرد:
«فقط وقتی از همه چیز روگردان شویم، همه چیز به وفور به ما داده میشود؛ همه چیز یعنی شدتِ خودِ حضور.»
متنم را نوشتم و ویرایش کردم؛ هر متنی که در مورد خدا باشد را طور دیگری دوست دارم و متن امشب از این دست متنهاست.
ساعت ۵ به وبینار رسیدم. استاد فیلمی را معرفی میکند به اسم «درمان درست درمان»؛ یادداشتش میکنم که ببینم بعد از آن از اهمیت کلمهبرداری صحبت میشود؛ کلمههای اندوخته در انبان را مینویسیم و بعد با موسیقی، آزادنویسی میکنیم و چند دقیقهای هم به پرسش و پاسخ میگذرد.
ساعتی را به خلوت شب و برنامه معنوی گذراندم و از کتابهایی که تازه خریدم عکس میگیرم که برای محدثه بفرستم.
به کارهای خانه رسیدم. سریال «سرخ و سیاه» دیدیم؛ این چندمین کاری است که از آیدا پناهنده میبینم؛ نویسنده و کارگردانی کاربلد است.
آرزو امشب غزلی از کمالالدین اسماعیل خواندم که اسمت میانهاش است:
گیرم که آرزوی دلم جمله حاصلست
اکنون چو نیست روی تو حاصل کجا برم؟
گفتند: برگرفت فلان دل ز مهر تو
من داوریِ مردم جاهل کجا برم؟
گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم؟ آن دل کجا برم؟
ختم شب را با غزل حافظ برمیچینم:
خیال حوصله بحر میپزد هیهات
چههاست در سر این قطره محال اندیش
به کوی میکده گریان و سرفکنده روم
چرا که شرم همیآیدم ز حاصل خویش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ
خزانهای به کف آور ز گنج قارون بیش
امیدوارم در سلامت باشی و به کاپیتان تیم استراحت بدهی.
یه دورهمی دیگه و حرفهای تکراری با آدمهایی که سروتهشان را پول و داراییهایشان گرفته، که اگر مالشان را بگیری دیگر چیزی برای رونمایی و ارائه ندارند. حوصله ندارم. سرم را داخل گوشی میبرم. چرا آمدم؟ شاید خواستم عصر جمعهام پر شود یا زودتر بگذرد. نمیدانم.
نوکی به شب هول.
بازخوانی بوف کور.
آزادنویسی.
پیادهروی.
صبح با بدخلقی بیدار شدم. دیشب تا صبح خواب دیدم که کاری را به دقیقهی نود سپردهام و در هول و وَلای انجامش دلشوره گرفتهام. آزادنویسی راهِ فراری شد تا مغزم آسوده شود. بعد درس خواندم تا ظهر. مهمان داشتیم. یک پایم توی اتاق بود و پای دیگرم در پذیرایی. نیمکرهای از مغزم آناتومی سر میخوانْد و نیمکرهی دیگر برای نوهی داییام، نقاشی میکشید. خلاصه که بعدازظهر عجیبی بود. غروب که باران بارید، من هم زنده شدم و شعرکی نوشتم. شب هم به همان منوال گذشت و کمی شعر حفظ کردم و خلاص. راستی، مامان سرِشب راهنمای مواجهه با بمباران اتمی را خواند و خواست گوش بدهم. از کِی به این فلاکت رسیدیم؟ توضیحاتش سریال چرنوبیل را برایم تداعی کرد. یعنی به چنان کثافتی دچار خواهیم شد؟ امیدوارم کار دنیا به آنجا نکشد. همین میزان از جنایت هم که تا الان رخ داده، اثری در من بجا گذاشته که گمان نکنم با هیچ مرهمی -حتی الهی و آسمانی- بهبود پیدا کند. باشد که خدا فکری به حال این جهان بکند. آمین.
“پُرکس و بیکس خودُم”
مادرجون خدا بیامرزم میگفته.
کار نیک زنده میمونه چه صاخب اثر باشه چه نباشه.
اگر روزی آیندگان گذرشون به گزارشهای نیک من بیوفته چه تصویری از من میبینند. در تصوراتشون هوای مثل من زیستن میکنند؟
انتظار زیادی دارم؟
دست کم باید جایی آغازگر باشم تا اسم انسان برازنده من هم باشه.
پاسخی برای پرسشهام ندارم اما میتونم برای آیندگانی بنویسم که روزمرگیها کلافشون کرده:
صبحی دیرتر از تمام روزهای ماه جاری بیدار شدم چون تا نیمهشب بیدار نشسته بودم و یه نمونه تروتمیز از سایت درآمدزا طرح زدم.
پول توشه؟
اصلا.
فازت چی بود پس؟
دلی بود همه.جیزش، از کاوش و پرسش برای موضوعش تا انتخاب هر المان همسو با شخصیت برند کارفرمایی و …
دلت آروم گرقت؟
اصلا
فازت چی بود؟
به دلم گوش کنم و بزنم توی دهان عقلم تا دنبال دلیل منطقی برای هر کنشم نباشه.
سرگرمی؟
اصلا
پس فازت چی بود؟
سردرآوردن از سوالاتی که جوابی براشون ندارم اما مته شدند و مخمو سوراخ کردند.
سر درآوردی؟
اصلا
فازت چی بود؟
ساکت شدند و پذیرفتن من یک آدم ناقص به خصوص در عقلامیتم و تا نوک موهام پر از احساسه
الان هم نوک موهام درد داره. انگار غصههام راه گرفتند از قلبم به سمت سرم بعد سُرخوردن روی تاب موهام و گیر کردند نوک موهام.
خیال میکنی؟
اصلا
فازت چیه پس؟
یادآوری کنم “بار کج به منزل نمیرسه”، “یار خوب تمام ماجراست” و ” کار نیک بیجواب نمیمونه” فقط زمان دقیقش مشخص نیست.
چی؟
رسیدن به جواب.
شاید باشی و جوابها برات نمایان بشه و شاید نباشی و پاسخها جاری بشن برای هدایت دیگران
کارهای پسندیده از شکرگزاری، مراقبه تا نوشتن، پست تلگرام، تغییر قیمتها به صورت کامل و اصلاح دیتابیس و پیگیری نولقص دیتا
تقویت عضلات برای ۹۰ دقیقه
توجه به تغذیه سالم و سلامتی
بازخوانی داستان سگ ولگرد صادق هدایت و اندیشیدن به خودم و شباهتهایم در بعضی جهات با سگ
کمی هم با سعدی و حافظ همنشین شدم.
همین که چشم باز میکنم، سرم را به سوی پنجره میچرخانم و به زندگی سلام میکنم. صبح را با شنیدن چند آهنگ زیبا میآغازم؛ تلفیقِ شعر و موسیقیِ دلنشین، روح و جانم را مینوازد.
باز هم چه زود جمعه شد! نمیدانم چرا این روزها گذر زمان چنین برقآسا شده است؛ تا چشم بر هم میزنی، آخر هفته و جمعه از راه میرسد.
مطالبی را دربارهٔ تمرینهای دورهٔ شعر و کارگاه «خودواژه» یادداشت میکنم. این کار برایم بسیار جالب است و شور و ذوقِ خاصی به درونم میبخشد. سپس به سراغ برگههای املا و انشای دانشآموزان میروم. نمرات مثل همیشه چندان چشمگیر نیستند، اما در بین برگههای انشا، ردپاهایی از استعدادِ نوشتن به چشم میخورد؛ باید آنها را جدی بگیرم و حتی در خارج از وقتِ کلاس، با آن دانشآموزان بیشتر کار کنم.
به عصر جمعه میرسم؛ همان زمانِ دلگیری که همه از آن مینالند. من هم این تجربهٔ تلخ را بارها و بارها داشتهام، اما از مدتی پیش، با شرکت در دورهٔ «ویراستاری» و حالا هم کارگاه «خودواژه»، این ساعت از رنگ و بویی خاص برخوردار شده و آن را چون دیگر روزها، با نشاط همراه کرده است.
شرکت در وبینار «نویسندهساز» نیز از توفیقاتی است که امروز هم نصیبم شد. و باز هم ذوقِ «آزادنویسی» که برایم بسیار جالب است. باورم نمیشود که بدون هیچ پیشزمینهٔ ذهنی، اینگونه بیوقفه بنویسم؛ طوری که گذر زمان را حس نکنم و تنها صدای استاد است که مرا دوباره به کلاس برمیگرداند.
آشنایی با این اساتید و شرکت در دورهها و کلاسها را لطف خدا میدانم؛ لطف اوست که باعث شده است همچنان با شور و اشتیاق، در مسیرِ نوشتن گام بردارم.
شب را نیز با مطالعه و نوشتن و آمادهسازیِ مطالب تدریس فردا، به پایان میرسانم.
زیر باران نشسته بودم روی نیمکت و فکر میکردم اگر این رعد و برق صاعقه شود و خشکم کند چی؟ اگر جریان برق از تنم بگذرد و چوبم کند چی؟ اگر این باران سیل شود و غرقم کند چی؟ اگر این شب صبح شود و بیدارم کند چی؟ تصور این یکی را اصلا دوست نداشتم. چون آنوقت فردا است و تف توی شنبهها. کاش جمعه بود هر روز اما شنبه نبود. البته اگر شنبهی خارجکیها را بیاوریم توی هفتهی خودمان خوب میشود. چهار روز تعطیلات راضیکننده است.
قبلترش توی ماشین نشسته بودم و فکر میکردم که دلتنگیام کجا رفته؟ ذرهذرهاش را بذرمانند پاشیدم توی جاده و تمام شد.
قبلتر؟ خداحافظی بود و کوهستان بود و طاقبستان و صبحانه توی طبیعت و بیدار شدنی غریب توی جایی جدید.
قبلترش را یادم نیست، رویایی نمیبینم این روزها.
روز واژه :
نوبت نیکنویسی امروز شد وباز کاسه چه بنویسم وچه ننویسم دستم. جالبست حتی بعد از یک روز پرکار و پراتفاق، باز هم به وقت نوشتن قلم فلج مادرزاد میشود و زبانِ ذهن لال.
امروز جمعه ۸/۸ تولد همسرم بود چون در منزل بود نتوانستم کیک تولدش را آماده کنم. سالهاست این کوچکترین کاریست که برای عزیزانم انجام میدهم وآن پختن و تزیین کیک تولدست. خواهر همسر ایندفعه این کار را به عهده گرفت. با کیکی به همراه گلدانی زیبا وهدیهای، برادرش را خوشحال کرد. جای شما خالی، شام درخدمتشان بودیم.
حوالی ساعت ۴ یادم آمد کلاس «خود واژه» دارم در آن گیرودار پختوپز و مرتب کردن خانه،گوشی را برداشتم وبا یک لیوان چای و دفتر یادداشتم رفتم سرکلاس. استاد واژگان خوبی را مرور کرد. تقریبا تمامشان را در پوشه واژگان گوشیم نوشتم. همینطور پیچی از اینستاگرام معرفی شد که برای بازبینی ومرور واژگان خلاق بسیار مفید بود. بعضی از واژگان جلسهی قبل در داستانک های دوستان را مرور کردند. داستانک من هم بینشان بود. « رؤیا بان» . امروز مطالعه نکردم فردا جبران خواهم کرد . نیمچه پیادهروی هم رفتم که خیلی به دلم ننشست. فردا خواهم رفت .
نیکان، شبتان نیک.
از سه روز پیش که طوفان زد میشود پاییز را حس کرد. دیروز بذر چند گل پیچک کاشتم توی حیاط. امیدوارم سبز بشوند.
صبح صفحات صبحگاهی را با فراغ بال نوشتم. یک صبح جمعهی تعطیل و دلپذیر.
امروز حالم بهتر بود.گریهام نگرفت خداراشکر. دیروز تا ساعت دوی شب فقط اشکم را پاک میکردم. انگار پیازی را کنار چشمم میچلاندن. گریهدانم سرریز شده بود.
ظهر بخشی از فیلم وریتی را دیدم. جالب بود. امشب اگر وقت کنم تا آخر میبینم.
عصر در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردیم. با این آزادنویسی توانستم بخشی از رفتارم و علت آن را کشف. کشف مهم و دلپذیری بود.
شب زهرا آمد و با هم حسابی خوشگذراندیم. دوستش دارم. مثل علی شوخطبع و خوشمشرب است.
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حلما واعظی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟