خواب دیدم دوستم که دندانپزشک است، از خارج کشور به ایران برگشته بود. در خواب، خودم را در موقعیتی دیدم که داشتم برایش دنبال کار میگشتم. انگار بازگشت او، مرا وارد ماجرای پیدا کردن جایگاهی تازه برایش کرده بود.
نمیدانم چه اتفاقات دیگری افتاد. بخشهای بعدی خواب از خاطرم محو شدهاند و هرچه میکوشم به یادشان بیاورم، چیزی روشن نمیشود.
احساسم در تمام این ماجرا خنثی بود. نه هیجان خاصی داشتم و نه نگرانی یا اندوهی. خواب مثل صحنهای معمولی از زندگی از مقابلم گذشت و بعد، با بیدارشدنم، بیشتر آن در مه فراموشی فرو رفت.
حالا فقط همین تصویر باقی مانده است: دوستی که از دوردست بازگشته و من که در میان زندگی روزمره، برای پیدا کردن کاری مناسب برای او تلاش میکنم. انگار خواب، پیش از آنکه قصهاش را تمام کند، آرام در سکوت ناپدید شده است.
در نظر چه گذرم و از چه گذرم کجا گذرم چهها گذرم به چه گذرم در چه گذرم ندونم فقط شروع کنم ببینم آخر چه وهشه
از صبح تا توانیستم خابیدم آخ از بالا امر شد استراحت
خدا مره نگیره خیلی باحالم
توجه توجه هیچ غلتی هیچ تمرینِ نکردم فقط استراحت آخه از بالا امر شد
ایقدر خوشم میآد اشتباه خوده گردن یکی دیگر اندازم حال میده
بجا پیادهروی تا توانیستم بچههام رو بچرخونم داخلِ خونه از بچه ام بچه تر شده بودم وقتِ نتونم برم بیرون پیادهروی ایکاره میکنم
۱۵ دقیقه آزاد نویسداری لغات از برکتِ بچهها لغات جمع کردم حال داد. بعدم رفتم ضمیمه دیدم لغته همه او رم گذاشتم تو کانالم یک کانال باحالِ دارم تمام ووسها دورهها، ووسها نویسندهساز او بخشهاایکه خیلی مهممه نکات برای نویسداری کتابها شاعرا البته اوناهیکه داخلِ کانال و داخلِ مدرسه نویسندهگی گذاره استاد. همه جمع کردم و میکنم میخام ادامهام بدم تا ببینم چه میشه از هرجا بتونم لغات جمع میکنم میشه یک کتاب شخصی در قایلِ کانال از خود ام.
/ از ای بگم عمو ابوترابی او ماههه قبلی که از زبان عمو شناسا پنجشنبه روایت شدم برنده که معلوم شد دقیقن یادمه عمو ترابی ووس فرستاد گفت خیلی زیاد خوش گذشت با شما حتی کسانیکه جز هفت نفر نبودن اما داستانکها ای نا خوب بود. برای شما سوپرایز دارم و استاد هم گفت: از بعضیها کتاب داستانک هاای نا چاپ میشه سوپرایزه، ایره گفتم که سوپرایزه فهمیدم او ووسِ که عموترابی ماههه یک دفعه میذاشت؛ میخاست دگه نذاره چو که برنده ایماه قبل معلوم شد عموترابی حتی دگه ووس هم نذاشت!
امروز که یک دم چشهم افتاد مسابقه شروع شده ناگهان ذهنِ کنجگاپِ مه یا بعد اخلاقِ مه به او موضوع رفت!
/ یادم از کتاب ثمرقند ام آماد ای کاش او هم میذاشتم داخلِ کانال یادِگاری استاد ره حیف شد کانالها از رد پاک میکنم ضمیمهها و ووسها ره بر میدارم عجب کاری شد حیف شد آخِه او یادِگاری بود از استاد بمه صدهزار دفعه حیف شد چه خوش نوا بود چه خوش ترانه ایبابا حیف شد به چهها که میرسیدم حیف که حیف شد به بیکرانگی حیف شد
/ میخام شروع کنم امروز به کارهاایکه نکردم از پس اش بر نمادم میخام دنبال شاعرا از خود راضی بگردم ببینم چه پیدا میکنم شایدم شد بدون که از خودم چیزی بگم یک تعبیر در بیآرم عجب وضعِ شیبانِ
/ یادم آماد که مه کلاغپیر کلمه فرستادم که همودم استاد شوکه شد. تکون ناگهانی خورد مهکو کلاغپیر ره کو نساختم کلمهای مشهور مابینِ واژگان مردم هِراته به کسی میپرونند که خیلی سند داشته باشه ولی هنوز یک تارِ موای شم سفید نشده باشه، یا که هنوز جوون تروتازه مانده باشه.
خستهگی برطرف نشد نمیفهمم چرا ایقدر دردِ سرم او هم خیلی زیاد تا یادم نرفته ایره بگم خاب دیدم عجب خابِ بود او سر او ناپیدا بیخی ترنکتونه داشت
عزیزانم الهه علیزاده خانوم و ساجدهخانوم هردوتا با لباس مدرسه آماده بودند خونهای مه، چنان بگوبخند داشتم چو نگو اما مه میزبانِ تنبلی بودم ۲۴ ساعت خونه ما بودن یعنی روز شد شب شد و دوباره روز شد، حتی جای خاب آماده نکرده بودم حی همیجوری گفتهگو داشتِم حتی لیوان چای هم ندادم به کمالِ تعجب خوی خوب از خونه مه رفتن بیرون گفتند حال سرویس میآد دنبالِ ما، ما باید برِم مدرسه، نه خابیدن نه چیزی خوردن، در هنگامِ خاب میگم نه چیزی دادم بخورند، نه خاب شدن چقدر سرحال ام رفتند!
https://t.me/sadegaalezadai
دیروز صبح را درس خواندم. بعدش جزئیات یادم نیست. کمی گیم بازی کردم. نفر آخر شدم. هربار. اما کمتر خودم را به در و دیوار کوبیدم. پیشرفتیست. بعدش ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم. دارم فکر میکنم این شبیه کاریست که دیپسیک انجام میدهد. اگر بخش تفکر را فعال بکنی البته. نشان دادن جریان افکار در قالب کلمات. فرق مهمی اما دارد. برای من تداعی دارد و معمولا دربارهی موضوع واحدی نیست.
بعدش کلی طول کشید که آماده بشوم برای عروسی.
وبینار نویسندهساز را بودم که بحث از دست نویسندهساز بود باز. از کلمههای برداشتهشده برداشتم. ترکیب نوشتم. ۱۵ دقیقهی دیگر آزادنویسیدم.
بعدش گم شدیم و تا بیرون تبریز رفتیم و برگشتیم. بالاخره پیدا کردیم.
عروسی بود و خب خوب بود مثل بیشترشان. دوسهتا کلمه ساختم برای امروز.
برگشتنی خیلی خسته بودم. بیآنکه بپرسم خودم را روی تختش ولو کردم و تا صبح ساعت ده بیدار نشدم. خوابی هم دیدم که نگه میدارم برای گزارشنیک امروز.
از سرفههای بهروز بود یا خوابی عجیب که نیمهشب بیدار شدم و دیگر نخوابیدم و خواندم از ملال و شگفتیهایی که از خواندن صبحگاهی گیر آدم میآید و یادم بود که ساعت پنج صبح چراغ وصل به اصل را فاطمه خانوم یاوری روشن میکند و از پنج کمی گذشته بود که خودم را رساندم به وبینار صبحگاهیش و آزادنویسی که از صدای پرنده و باران و حضور فاطمه چراغانی بود و نوشتم و آنقدر نوشتم که انگار میشد روز را جوری دیگر شروع کرد و از ترسهایم نوشتم و از خیالاتم و از اینکه چه فکر میکنم دربارهی ملال و اینکه بیشتر از شوق روی سخنم با ملال خواهد بود و نزدیک شش بود که از فاطمه و دنیای چراغانیش جدا شدم و بهروز را بدرقه کردم که میرفت آزمایشگاه برای تست قند سه ماهه و پندار که هنوز خوابآلود بود از سحرخیزی خزید زیر لحاف من و با هم دراز کشیدیم و ساعت کوک کردم برای 8:30 و گلولهای شلیک شد به تانکی که ما کنارش بودیم و از انفجار تانک هر کدام گوی آتشین شدیم و هنوز تصمیم نگرفته بودم زنده زنده بسوزم یا اول بمیرم بعد جزغاله شوم و داشتم فکر میکردم اینجور که ما آتش گرفتیم زنده میسوزیم با رگ سوخته یا مردهسوز میشویم که ساعت زنگ خورد که یعنی با سمیه قرار داری و پیام دادم امکانش هست بعدتر کلاس داشته باشیم که کسلتر شدم از خواب بیشتر و بعد با زنگ بهروز بیدار شدم و خواستم به پندار صبحانه بدم که خشمش آمد ازم چرا نمیگذارم خودش صبحانه درست کند و من حوصله نداشتم دوباره آشپزخانه کثیف شود و او هم چنان توپش را شوت کرد که چفت درز کابینت شد و خونم جوشید و توپش را مصادره کردم که یکساعت بعد گفت:«جا از این ضایعتر پیدا نکردی» و صبحانه که حاضر شد بهروز رسید با عطر نان داغ و صبحانه را بگینگی سه تایی خوردیم و زیاد نگذشته بود که سمیه زنگ زد و وقت داشت برای ورزش و ساعتی خوش گذرانیدم و بعد دوش و دوباره خواندن از ملال و هی خرکیف شدن از چیزهایی که تازهگی داشت برام و تا عصر مشغول بودم و ساعت 4 خواستم لوبیا چشمبلبلی بپزم که نداشتیم و ناچار از مغازه خریدم و باز کردن بسته همانا و تمام دست و دور و برم پر شد از حشرات ریز همانا و تمام لوبیاها را با چشمهای ریز بلبلیشان ریختم تو کیسه و بردم تحویل فروشنده دادم و از جای دیگری دوباره چشمبلبل خریدم و اولیههای شام که مهیا شد پیش نازی رفتم برای نقاشی و ساعتی هم با نازی خوش و بش و رنگ و رنگبازی داشتیم و برگشتم برای باقی کارهای شام و پندار برای هالووین مهمان دعوت کرده بود و هرچه گفتیم:«بابا جان ما رو چه به هالووین، ما جشنهای باحالتری داریم» گفته بود:«کو، نشانم دهید» و ما که جز کارناوال شبانهی عدهای از مردم چیزی نداشتیم نشانش دهیم گفتیم:«روز کوروش کبیر است» و گفت:«کو جشنتان» و به نشانهی تسلیم کدو تنبلی را بزک کردیم تا به جشنش برسد و من هم به کارهای خودم و کمی اسپینوزا خواندم که از میل میگوید و مفهوم کوناتوس که یعنی تلاش و تقلای هرچیزی در هستی برای پایدار ماندن و اینکه ممکن نیست چیزی از بین برود مگر به وسیلهی علتی خارجی و با خودم فکر کردم اگر این باشد علت از بین رفتن شوق چه میتواند باشد و اسپینوزا بیشتر در حیطهی عواطف از میل میگوید که همان ذات انسان است پس حالا انسان برای پایدار ماندن در پی حفظ ذاتش است و ذات انسان میل است و علت تلاش انسان برای رسیدن به چیزی خوب بودن آن نیست برعکس انسان آن چیزی را مطلوب میداند که میخواهد پس برای رسیدن به آن تلاش میکند و هنوز مانده تا بیشتر بفهمم شوق را و ملال را و راستش خیلی هم نمیتوانم با اسپیوزا همسو باشم و ضعف دارم در اینکه چراییش را توضیح دهم.
ناهار دعوت هستم. منزل فامیل نزدیکم. فاصلهی درِ حیاط تا درِ ساختمان خیلی زیاد است. از گرسنگی در حال ضعفم. مهمانها پراکندهاند. غذا را میآورند. نمیتوانم زیاد بخورم. بعد از آن دسر. خانمی انواع بستنی را در کاسههای شیک تعارف میکند. دلم میخواهد نارنجیاش را بردارم، انبهای. یا نه، پستهای یا توت فرنگی را بردارم بهتر است. بمن که میرسد سینی میرود طرف نفر بعدی. حتمن حواسش نبوده. رویم نمیشود بگویم بمن تعارف نکردید. دوباره سینی پر از بستنی میآید. اما با همان رفتار. سه باره. یعنی چه؟ چقدر زشت. بدون دعوت که نیامدهام. میزبان دو بار زنگ زد و تأکید داشت برای آمدنم. بستنی بهانه است، بیادبی را برنمیتابم. اشکم در حال سرازیر شدن است. خودم را میگیرم. کیف و شالم را برمیدارم. باید بدون خداحافظی بزنم بیرون. به حیاط که میرسم کسی صدایم میزند. دوست ندارم رویم را برگردانم. دوباره صدا.
از خواب میپرم.
نقاشی «سقوط ایکاروس» را دیدم. الهه علیزاده گفته بود. چه ماجرای جالبی دارد.
وبینار نویسندهساز بودم. شاهین کلانتری «سلیم و سلمی از منظومهی غنایی » مفتون دنبلی را معرفی کرد. چه عبارات زیبایی.
پیادهروی رفتم. دور و بر خانه. درختها را دیدم. شب نوشتم:
«قد میکشید
دستهایش
به زمین نمیرسید
در حسرت ماند،
درخت»
پانزده بار نوشتمش و ویرایشش کردم تا راضی شدم.
موقع پیادهروی با دیدن هر چیز تخیل و احساس شعری برمیانگیزد.
چند جمله از شیخ اشراق را رونویسی میکنم:
«پس از آن ولایت که آشیان ما بود بولایتی دیگر بردند، آنگه هر دو چشم بر من دوختند و چهار بند مخالف بر من نهادند و ده کس را بر من موکل کردند. پنج را روی سوی من و پشت بیرون و پنج را پشت سوی پشت [من و روی بیرون] . این پنج که روی سوی من داشتند و پشت ایشان بیرون، آنگه مرا در عالم تحیر بداشتند، چندانک آشیان خویش و آن ولایت و هر چ معلوم من بود فراموش کردم، میپنداشتم که خود من پیوسته چنین بودهام.»
– شیخ شهابالدین سهروردی، عقل سرخ
قرار بود مهمان بیاید. دخترخالههایم یکی از تهران و یکی سبزوار. بقیه از سر صبح بیدار شده بودند و میلولیدند. بیدار که شدم دیدم کار آنچنانی نکرده بودند م اینهمه سر و صدا. اتاق و سالن و آشپزخانه را جارو کردم. ظرفها را شستم، گاز را تمیز کردم و همه کار را کردم بعد میگویند هیچکار نکردی چرا چون روی میز تلویزیون را دستمال نکشیدم. خاهرم غذا درست کرد هر چی ظرف کثیف کرده را شستم و ظرفهای شام را هم شستم و بعد همه میگویند تو که هیچ کاری نکردی. بیا این چه وضعشه واقعن. اینم شانس مایه این همه کار بکن بعد بگن هیچ کار نکردی. هعی روزگار.
نویسندهساز بود و آزادنویسی.
با فرشته و فائزه از وبینار گفتیم و نوشتیم و بعد هم خاندیم.
داستان «سالومه» را خاندم از شرق بنفشه شهریار مندنی پور.
بعدهم مهمانها آمدند. دخترخاله پسرخالههام که میایند عکسهای قدیم را میگذاریم و تا میتوانیم به خودمان میخندیم. امشب هم از همان شبها بود. پریا از همان اولها دست به دوربین بود و عکس و عکس و عکس. عکسهای سیزده چهارده سال پیش را میدیدم. چرا آدم اینقدر به خود گذشتهاش میخندد؟ در خنده دار بودنمان که شکی نبود. دخترخالم میگوید ده سال دیگه به عکسای الانمون هم میخندیم. عکس برای همین است دیگر نه برای دیدن و خندیدن. این وسط عروسی پسر عمویمان را هم گذاشتیم و تک و توک آدمی را میشناختیم معرفی میکردیم. دخترخالم میگوید ببین اونا چطوری عروسی میگیرن حالا ما ایرانیها چطوری. صحنهای که عروس داماد میخاستند بروند خانه همه ایستادند و شروع کردند به دعا خاندن. نوهی خالهام میگوید اینا رو ببین وحشی بازیهای ما رو ببین. تا ساعت دو داشتیم عکس و فیلم میدیدیم و به خاطرات و خودمان خنده میزدیم.
۳ پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو
افشین عزیز
آخر هفته است و نوبتِ مرور نکات نویسندهساز:
۱. پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
۲. یادداشت روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوههای گوناگون نوشتن و رسیدن به ایدههای نو برای همهجور نوشتار.
۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پارهای برگزیده از یادداشتهای روزانهمان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
۴. انتقال آموختههای جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانهی شخصیمان بگذاریم.
۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جملهی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روانترین و مناسبترین شکل جمله برسیم.
۶. فراموش نکنیم که ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد. پس بیدرنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
۷. تا میتوانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرستهای عجیبوغریب و بهظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرستنگاری ایدهپردازی را سهلتر میکند.
۸. زیستی پرسشگوهر بسازیم و در سه مرحله دربارهی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بیشمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینههای بسیاری را با طرح «چه میشود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینهیی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمانهای خوب را در اولویت بگذاریم.
۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعهی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامهی روزانهمان بگنجانیم.
۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقهی کلامی میانجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکمتر کنیم.
۱۲. هر روز دستِکم یک واژهی تازه به دایرهی واژگانمان بیفزاییم.
۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجههای مشخصی در نظر بگیریم و در میانهی روز و پایان آن، به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه میتوانم در ادامهی روز یا فردا بر نمرهام بیفزایم؟
۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمهکاره هم بهتر از ننوشتن است.
+چند پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو:
۱. فیلم « Therapy Done Right» را ببین و به این دقت کن که این فیلم چطوری توانسته بسیاری از نکات انتزاعی در روانکاوی و درمان را دراماتیزه و نمایشی کند. همچنین کلیشهگریزیِ پیرنگِ داستان هم قابلتوجه است.
۲. توی سایت «واژهدان» بیشتر پرسه بزن. یادداشتهای کانالت را با بررسی مترادفها بازنویسی کن.
۳. اگر میتوانی، با یکی از دوستان قدیمیات که مدتهاست از او دورافتادهای، قرار ملاقات حضوری بگذار.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات پنجشنبه را:
از صبح تا عصر، نوشتونویسِ تمامعیار و کتابغرقگی. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به ترکیبهای منظورمهی «سلیم و سلمی». ساماندهی کارهای باقیماندهی هفته. پرسه در شیرازمال و بوکلند و پیادهروی در بلوار ارم. مطالعهی مبسوط شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از دوشنبهی بعدی کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
از ارتکابات امروزم گشت و گذاری در اینستاگرام، مراقبهی اسکن بدن، نوشتن صفحات صبحگاهی، خاندن دوبارهی فایل هفت ناخدای شهریار مندنیپور تا صفحهی 21 و کلمهبرداری. چه جذابیتی دارد خاندن این متن برای من. لذت خالص.
مجلهجات، تملقات پخته، روزنامهجات، هراسخوار، بینیازی تاریخ، خورشیدسوار، صبح کاذب، تنورهی صداها، قطران سیگار، خندان ریشخند، ستونهای غباری، امتداد شاخههای، خشاخش، سنگیسنگی، خوان ادب، گوشه میگیرد، چنگ شب، سکوت کهنهای، صدای آواری، زر پیکر، جنونیترین، دورلاخها، آفتاب سودهی، حریص خریدن، هزج، سرد لعل، شادابی گوشت، برج شعر، قرنهاقرن، دشت نثر، کاتبان تقدیر، اتلال کله، بساتین، بیرون میخزیدند، خونبو.
استرس برای نوشتن تمرینهای خودواژه و متمرکز شدن برای ساخت واژهها و نوشتن متنی نه چندان شببه داستانک.
شرکت در کلاس خودواژه. تماس با دوستم. و شرکت در وبینار مدرسهی نویسندگی.
و باقی بنشینم به یادگیری کار دومم، شاید از این رذالت اداره نجات پیدا کنم.
شاید هم متنی برای کانالم بنویسم.https://t.me/armaghannevesht
اخلاقِ خوب همان رضایتِ فکریست
من اخلاقِ ویژهای دارم، اینکه وقتی موضوعی در گذشته موجبِ رنجشم شده، تا میتوانم تحلیلش میکنم. با مشاورم، موضوع را بررسی میکنم. تا میتوانم مینویسم. اما وقتی تحلیلم تمام شد دیگر مستقیم و غیرمستقیم به آن اتفاق اشاره نمیکنم. فراموشش میکنم. من دنیای عجیبی دارم. فکر کن که امروز به یاد آن پرنده باز هم گریه کردم. پرنده هیچ استعارهای نیست. واقعن وجود دارد. یکبار صدایش را هم ضبط کردم. حتا رفتم امروز جستجو کردم که نغمههای پرندهها چه طنینی میسازند؟ زیاد تعجب نکن. اگر با من در خیابانهای رشت قدم بزنی، میبینی به هوا خیره میشوم و یهو میگویم: «زیبایی را میبینی؟» و بعد گریه میکنم. من با خشم و نفرت نمیمانم. نمیتوانم. نمیتوانم با خشم و نفرت زندگی کنم. یا در گروهی حضور دارم و آن گروه را دوست دارم، یا نیستم. همین. به همین سادگی فکر میکنم.
از لذتهای امروز:
امروز صبح توانستم چند مفهومِ روانشناسی را برای چندمین بار تحلیل کنم. چه خوب که آن نوشتههای قبلی را منتشر نکردم. من خیلی صبورم. خیلی زیاد. آنقدر منتظر میمانم و کار میکنم تا به نتیجهی دلخواهم برسم.
از شخصیت:
امروز به یک شخصیت فکر کردم، اینکه چرا در چهرهاش غم عمیقی مینشیند. چشمهایش که بیشتر وقتها غم دارد. اما این غمش را غم بزرگی حس میکنم. غمی که فقط خودش میداند، شاید حتا خودش هم نمیداند که اگر حالتِ دوم باشد و خودش هم نداند که چرا غمگین است؛ که من گریهْ به جای او.
از نقاشی:
باید بروم نمایشگاه نقاشی دوستانم. نمیدانم گُل هدیه ببرم یا شیرینی؟ میدانم که نقاشها هم عاشقِ شیرینی. پس همان کیک یا شیرینی میبَرم. امروز عکس و فیلم افتتاحیهی نمایشگاه نقاشی را دیدم و کیف کردم و از دلم گفتم: “You killed it”
برای نمایشگاه، دوستانم کتوشلوار پوشیدند. انگار نه انگار همانهایند که با پیشبند و روپوشِ رنگی و چهره و بدنِ خسته و رنگی و قلمو به یک دست و لیوانِ قهوه به یک دستِ دیگر، کار میکنند. فردا کتوشلوارِ جدیدم را از خیاطم تحویل میگیرم و بعد باید بروم نمایشگاه نقاشی که فقط من را کم دارند. کتوشلوار مشکی دوختم، در حدِ ریاست جمهوری، نه دیپلمات را بیشتر دوست دارم. کتوشلوارِ مشکی در حدِ دیپلمات.
از خانه:
امروز تا به خودم آمدم دیدم که شکلات صبحانهْ روی نان فانتزی توی دستم، و دارم خانه را متر میکنم. مترکردن همان راهرفتن است. فکر میکنم از مهندسی میآید. وقتی نقشهایی را متر میکنیم هی باید راه برویم. خلاصه یک لحظه به خودم آمدم و دیدم که برگشتم به اصل خویش. فقط دو روز مراعاتِ خانهی فرشدار را کردم. اولش خودم را گول زدم که نه حواسم هست که خُردهنان نریزد. بعد دیدم نه. من آن آزادی را میخواهم که همراه با غذاخوردن فکر کنم. بعد نشستم. لقمه خیلی کوچک بود. لقمهی ساعت دوازدهِ ظهر بود. زود تمام شد. جالب است بدانید فرش اتاقِ کارم را هنوز پهن نکردم. نمیخواهم. من اتاقِ کار عجیبی دارم، که فقط یکی از دوستانم اتاقم را دیده، آن هم به واسطهی وبینارهای آنلاین. عاشقِ این اتاقم. نمیدانم تغییرش چه حسی خواهد داشت، بعد از شش سال.
از نوشتنِ گروهی:
امروز کنارِ آشیانهی زندگیم، با صدای باران و رعدو برق نوشتم. آشیانهی دوم زندگیِ من، نوشتن است. صدایِ بارانِ جمعه فرق دارد. من جمعه را هم دوست دارم. خیلی وقتست که هیچ روزی برایم دلگیر نیست. همیشه وقتی اینطور وحشیوار باران میبارد، فکر میکنم نکند اینبار شهر را سیل ببرد. ولی هیچوقت این اتفاق نمیافتد. نمیدانم دلیلش رودخانهی داخلِ شهر است که باعث میشود آبِ باران به رودخانه بریزد؟ الان که ساعت 19:35است، شهر چنان بیسروصداست که انگار همهی آن سروصدا را تکذیب میکند. من از همین باران میآموزم که زندگی منعطف است ولی انسان میچسبد به یک اتفاق و رهایش نمیکند. انگار انسان دوست دارد که در لحظهای فریز شود، اما زندگی میگوید: نه. من چنین نیستم. تو هم نباش، تا از بودنت لذت ببری.
از خواستههایم:
دلم با این باران و گرفتگیِ هوا، کتابخواندن در کافهی دنج میخواهد. شاید این هفته یک ساعت را تنها در کافه «نوشت» کتاب بخوانم و بنویسم و هاتچاکلت بنوشم. کتابِ «کوچهی ابرهای گمشده» و تبلت و دفتر و قلم را بردارم و بروم. همین فردا.
از تکرارآموزی:
بازخوانیِ بوف کور از صفحهی 79
از کلمهبرداری:
نایافت
پُرگوشت
سپیددست
ماجرا از چهارشنبه آغاز شد؛ هنگامی که در ماشین مشغول یادداشتبرداری درباره موضوعی بودم. ناگهان سرم دورم میچرخید، به خودم آمدم. راننده مجبور شده بود ماشین را متوقف کند. سرگیجهای شدید به سراغم آمده بود؛ درست مثل لباسی که در میان توفان از بند رخت جدا شود و در هوا به دور خودش بچرخد. سرم چنان به دوران افتاده بود که خودم را به گوشهای از خیابان رساندم و سرم را میان دستانم گرفتم تا بتوانم تعادلم را حفظ کنم.
سرگیجه همچون گردبادی سهمگین به جانم افتاده بود. مرا از پا انداخت، لحظاتی زمینگیرم کرد و سپس آرام گرفت و رفت.
این اتفاق هشداری بود؛ تلنگری سخت از سوی بیماریای که خود را به دنیایم رسانده بود و از من میخواست جدیاش بگیرم و به پزشک مراجعه کنم. اما گذشت و من پیگیر آن نشدم.
روز بعد، در گردهمایی کتابخوانی، حدود ساعت ۹ شب، سرگیجه دوباره و ناگهانی از راه رسید. این بار مرا مچاله کرد. رنگ از چهرهام پرید و گویی مرا از دنیایی که در آن حضور داشتم جدا کرد و به دنیای مردگان برد.
وقتی به خود آمدم، دوستانم را دیدم که دورم حلقه زده بودند. یکی لیوان آب را به لبم نزدیک میکرد، دیگری شکلاتی برایم آورده بود و دوستی دیگر دستهایم را ماساژ میداد.
همهچیز را میدیدم، اما انگار هیچ حسی در وجودم باقی نمانده بود. نه توانی برای حرف زدن داشتم و نه رمقی برای واکنش نشان دادن. دوستانم با نگرانی میپرسیدند:
ـ خوبی؟ حالت خوبه؟
آرام پاسخ دادم:
ـ خوبم.
گفتند آب بخور، اما حتی توان نوشیدن یک جرعه آب را هم در خود نمیدیدم.
دوباره چشمهایم را بستم تا شاید اندکی نیرو در وجودم جمع شود؛ نیرویی که بتوانم با آن خودم را روی صندلی نگه دارم.
همه نگرانم بودند. خودم هم میدانستم که حضورم در آن نشست کتابخوانی مختل شده و برنامه دوستانم را به هم ریختهام، اما کاری از دستم برنمیآمد. اختیار بدنم از دستم خارج شده بود. تنها کاری که میتوانستم انجام دهم، انتظار کشیدن بود؛ انتظار برای فروکش کردن گردبادی که در سر و تنم به پا شده بود.
سرانجام حالم کمی بهتر شد. از دوستان خداحافظی کردم و آرام به راه افتادم.
در مسیر بازگشت، احساس عجیبی داشتم؛ گویی ذهنم کرخت و قفل شده بود. برای آنکه به خودم روحیه بدهم، زیر لب آوازی سر دادم. در دل تاریکی شب، در خیابانهای منطقه نیلوفر، گاهی لیلی میکردم و با خودم میگفتم:
«چیزی نیست، تاب بیاور، تو ورزشکاری، از پسش برمیآیی.»
به هر زحمتی بود خودم را به خانه رساندم. همین که کلید را در قفل چرخاندم و وارد شدم، همسرم با نگرانی پرسید:
ـ چندین بار به تو زنگ زدم، چرا تلفنت خاموش بود؟
ماجرا را برایش تعریف کردم. قرار شد فردای آن روز به پزشک مراجعه کنم.
اما فردا به کلینیک رفتیم و پزشک حضور نداشت. روزها گذشت و من همچنان با سردرد و سرگیجه دستوپنجه نرم میکردم. شدت ناتوانیام به جایی رسیده بود که به بستر پناه بردم. زندگی برایم متوقف شده بود. دیگر توان انجام سادهترین کارهای روزمره را هم نداشتم. تنها تن رنجورم را به دست رختخواب سپرده بودم و روزها را یکی پس از دیگری میگذراندم.
در این روزهای خانهنشینی، فرصت بیشتری برای فکر کردن پیدا کردم. به موضوعی اندیشیدم که شاید در روزهای سلامت کمتر به آن توجه میکنیم:
انسان چقدر میتواند ضعیف و ناتوان باشد.
گاهی یک بیماری کافی است تا تمام تصوراتمان درباره توانایی، استقلال و قدرت شخصی فرو بریزد. انسانی که تا دیروز بهراحتی راه میرفت، ورزش میکرد، مینوشت، به دیدار دوستانش میرفت و کارهای روزمرهاش را انجام میداد، ناگهان حتی برای نوشیدن یک لیوان آب نیز به دیگری نیازمند میشود.
در چنین لحظاتی درمییابیم که استقلالی که به آن میبالیم، تا چه اندازه شکننده است.
زندگی بهتنهایی، در بعضی لحظات، تقریباً ناممکن میشود. انسان به انسانی دیگر نیاز دارد؛ کسی که در روزهای بیماری کنارش باشد، دستش را بگیرد، لیوان آبی به دستش بدهد، نگرانش شود و حضورش را به او یادآوری کند.
شاید ما در روزهای سلامتی، قدر این حضور را بهدرستی ندانیم. گمان میکنیم از عهده همهچیز برمیآییم و برای ادامه زندگی نیازی به دیگری نداریم. اما بیماری، بیرحمانه این تصور را کنار میزند و حقیقتی ساده را پیش رویمان میگذارد:
ما آنقدرها هم که تصور میکنیم، مستقل و بینیاز نیستیم.
انسان موجودی است که به دیگری نیاز دارد؛ نه فقط برای دوست داشتن و دوست داشته شدن، بلکه برای زنده ماندن، تاب آوردن و از نو برخاستن.
شاید معنای واقعی همراهی نیز همین باشد؛ اینکه کسی در روزهای ناتوانی، بیآنکه از او چیزی بخواهیم، کنارمان بماند.
گاهی یک لیوان آب که دستی مهربان به سوی ما دراز میکند، معنایی عمیقتر از هزاران جمله درباره عشق و انسانیت دارد.
«بیماری گاهی میآید تا به ما یادآوری کند که انسان، حتی در اوج استقلالش، موجودی نیازمند است؛ نیازمند دستی که بگیرد، چشمی که نگرانش باشد و قلبی که در لحظه ناتوانی تنهایش نگذارد.»
#گزارش نیک
https://t.me/ehteram_karami
اپیزود دوم
نگاهی به کتاب سمفونی کلیسایی
به گمان من، «سمفونی پاستورال» اثر آندره ژید کتابی است که در ظاهر درباره عشق، شفقت، ایمان و نجات یک انسان نابینا سخن میگوید، اما در لایههای عمیقتر، پرسشی تکاندهنده درباره وجدان، خودفریبی و ماهیت عشق مطرح میکند.
این کتاب را میتوان نوعی اعترافنامه دانست؛ اعتراف انسانی که تصور میکند در حال انجام کاری مقدس و خیرخواهانه است، اما آرامآرام درمییابد که شاید بیش از آنکه در پی نجات دیگری باشد، در حال ارضای نیازهای پنهان خویش است.
اجازه بدهید از چند زاویه به آن نگاه کنیم.
۱. عشق یا میل به مالکیت؟
کشیش داستان، دختری نابینا را از محیطی محروم بیرون میآورد و میکوشد به او زندگی، زبان، شناخت و زیبایی ببخشد.
در ظاهر، این کار جلوهای از عشق مسیحایی و انساندوستی است. اما ژید بهتدریج از ما میپرسد:
آیا واقعن دیگری را دوست داریم، یا دوست داریم تصویری را که از خودمان بهعنوان یک انسان فداکار و نجاتدهنده ساختهایم؟
شاید یکی از عمیقترین پیامهای کتاب همین باشد:
گاهی آنچه عشق مینامیم، در حقیقت نیاز ما به دوست داشته شدن، مورد ستایش قرار گرفتن و احساس مهم بودن است.
کشیش نمیتواند بهسادگی میان عشق الهی، وظیفه اخلاقی و میل شخصی خود مرز بگذارد.
۲. نابینایی واقعی در کجاست؟
یکی از زیباترین و در عین حال تلخترین استعارههای کتاب، نابینایی است.
دختر داستان نابیناست، اما آیا دیگر شخصیتها بینا هستند؟
دختر نمیتواند جهان را با چشم ببیند، اما بهتدریج با تجربه، احساس و شناخت خود به درکی از جهان میرسد.
در مقابل، کشیشی که بینایی جسمانی دارد و خود را راهنمای معنوی دیگری میداند، از دیدن حقیقت درون خودش عاجز است.
نویسنده کتاب: سمفونی کلیسایی؛ اندره ژید به ما میگوید:
ممکن است چشمهایمان باز باشند، اما در برابر حقیقتی که نمیخواهیم ببینیم، نابینا بمانیم.
این نابینایی، شاید خطرناکتر از نابینایی جسمانی باشد؛ زیرا انسان نابینای جسمانی میداند که نمیبیند، اما انسان گرفتار خودفریبی حتا نمیداند که حقیقت را نمیبیند.
۳. آیا نیکی همیشه نیک است؟
ژید در این کتاب مفهوم خیر و شر را به چالش میکشد.
کشیش خود را انسانی خیرخاه میداند. او به نیت نیک خود باور دارد، اما آیا نیت خوب برای خوب بودن یک عمل کافی است؟
آیا ممکن است کسی به نام محبت، دیگری را به مسیری هدایت کند که بیشتر به سود خودش باشد؟
آیا ممکن است باورهای مذهبی و اخلاقی، گاهی پوششی برای خواستههای سرکوبشده ما باشند؟
ژید بهجای آنکه پاسخ اخلاقی سادهای بدهد، ما را وادار میکند که به نیتهای خودمان شک کنیم.
۴. سمفونی پاستورال؛ موسیقی زیبای یک فریب؟
عنوان کتاب نیز معنای نمادین جالبی دارد.
«پاستورال» به فضای روستایی، طبیعت، آرامش و زندگی شبانی اشاره میکند. در ظاهر، همهچیز میتواند مانند یک سمفونی زیبا و هماهنگ باشد.
اما در زیر این آرامش، تضادها، حسادتها، امیال پنهان و رنجهای انسانی جریان دارند.
شاید ژید میخواهد بگوید زندگی انسان همیشه آن موسیقی هماهنگی نیست که ما دوست داریم تصور کنیم.
گاهی زیباترین نغمههای زندگی، پوششی برای عمیقترین آشفتگیهای درونی ما هستند.
۵. آنچه کتاب در دل خود پنهان کرده است
به نظر من، راز اصلی کتاب در این پرسش نهفته است:
آیا ما واقعن حقیقت را میخواهیم، یا فقط حقیقتی را دوست داریم که تصویر مطلوبی از ما بسازد؟
کشیش نمیخواهد خودش را انسانی خودخواه ببیند. او میخواهد باور کند که عشقش پاک، نیتش مقدس و رفتارش اخلاقی است.
اما انسان همیشه آنگونه که درباره خودش فکر میکند، نیست.
شاید بزرگترین تراژدی شخصیت داستان این نباشد که مرتکب خطا میشود؛ بلکه این باشد که برای مدتی طولانی نمیتواند خطای خود را بشناسد.
و این همان نقطهای است که کتاب از یک داستان عاشقانه و مذهبی فراتر میرود و به اثری درباره روان انسان تبدیل میشود.
۶. برداشت شخصی من؛ کتابی درباره شجاعت دیدن خود
اگر بخواهم پیام کتاب را در چند جمله خلاصه کنم، میگویم:
* دوست داشتن دیگری به معنای حق داشتن بر زندگی او نیست.
* نیت خیر همیشه به رفتار خیر منجر نمیشود.
* ایمان، اگر با شناخت خویشتن همراه نباشد، ممکن است به ابزاری برای فریب خود تبدیل شود.
* انسان گاهی بیش از آنکه از حقیقت بترسد، از فرو ریختن تصویری که از خودش ساخته است میترسد.
* شفقت واقعی زمانی آغاز میشود که دیگری را مستقل از نیازها و آرزوهای خودمان ببینیم.
اگر شما جای کشیش بودید؛
اگر روزی درمییافتید آنچه عشق مقدس میپنداشتید، آمیزهای از خودخواهی، میل، نیاز به ستایش و فریب خویشتن بوده است، آیا شهامت اعتراف به آن را داشتید؟
یا مانند بسیاری از انسانها، به توجیه رفتار خود ادامه میدادید تا تصویر زیبایی که از خود ساختهاید، ویران نشود؟
شاید آندره ژید در «سمفونی پاستورال» بیش از آنکه درباره یک کشیش و یک دختر نابینا نوشته باشد، آینهای در برابر انسان قرار داده است تا از خود بپرسد:
«آیا من واقعاً آن انسانی هستم که تصور میکنم؟»
و شاید ارزش ماندگار این کتاب در همین باشد: ما را نه به قضاوت درباره شخصیتهای داستان، بلکه به محاکمه آرام و صادقانه خویشتن دعوت میکند.
آبی دلم میخاهد تشکر کنم از آنانی که انسانم میبینند و میخانندم. فارغ از ملیت و قومیت و جنسیتم. شما انسانهای بزرگی هستید. گیر یک تکه کاغذ و یک مشت خاک نیستید. حضورتان گرم میکند دلم را. ببین آدمی کارش به کجا رسیده که بابت رفتار انسانی دیگری تشکر میکند. مگر حقم نیست انسانم ببینند؟ مگر انسان بودن، شدن، ماندن، وظیفهی ما نیست؟ دنیا آنقدر به قهقرا رفته آبی که انسانیت هم شده یک هنر. کار هر کسی نیست فاصله گرفتن از تن و زمین، دیدن از دور. من از آدمهایی که حاضرند ریق رحمت را سر بکشند برای عقایدشان میترسم. آبی دوسه روزیست شل کرده خدا درهای رحمتش را. یکسره خبرهای خوب. کاسهای زیر نیمکاسه است حتمن(خندهی شیطانی). استرس و اضطراب پوفیوز کچلم کرده آبی. میترسم طول و عرضم یکی شود. وسط این گیر و درگیریهایم یکهو فرشتهای سبز شد از جنس برگ و حکمت پاشاند به بیوشیمی بدنم. دوباره گوشیدمش و دوباره آموختمش: سلامتی یک امتیاز است نه یک فضیلت. دانستم فضیلت از جنس ارزشگذاریست و امتیاز از جنس امکانات. یادمان نرود اگر سلامتیمان دچار افت شد چیزی از ارزشهای انسانیمان کم نخاهد شد. اینکه سلامتی را از جنس فضیلت بدانیم یا امتیاز در نحوهی برخوردمان با مشکلات و خودمان بسیار اثرگذار است. به گمانم دلیل استرس و اضطرابهایم را یافتم. من سلامتی را یک امتیاز میدانستم و اضافهوزن را افت ارزش انسانیام. کاشف به عمل میآیم که همهچیز را از جنس فضیلت میدانستهام و این خصلت از صدر اسلام مرا به ریشش گرفته. افسوس. راستی آبی، اولین آدمیبرگیای بود که در عمرم دیدم(بزن روی لینک ببین😁).
دیروز گفتم خودم را برای بدترین حالت آماده میکنم. همان هم شد. بدترین حالت. هیچ سلولی محض رضای خدا زنده نمانده بود.
مقدارکی ناراحت شدم. ولی خب دیگر چه کنم. اصلاً انگار این کار تمرینی است که هی همه چیز خراب شود و من هی ادامه بدهم. واقعاً پوستکلفتتر شدهامها. اتفاقِ امروز اگر پارسال میافتاد سه روز عزا میگرفتم.
خودم را سرزنش نمیکنم. یک عالمه چیزها خارج از کنترل من بود.
رفتم سراغ فرمول خودم. الان هر کاری میشود کرد همان را انجام بده.
در مترو تا خانه یک لیست نوشتم از همهی کارهایی که میشود کرد. کم هم نبود. نوشتن لیست خرید مواد و وسایلی که میخواهیم و خریدنش، کارهای بیوانفورماتیک پروژه، شروع نوشتن مقاله و چند تا کار دیگر.
همینها را انجام میدهم تا سلولهای بعدیام برسند.
الان همینها را میشود انجام داد.
— جمعه
جمعه بود. من هم به ترکیبش دست نزدم.
جمعهی کثافتی نبود، نبود آنچه استاد نامش داد.
ساکت بود. من هم ساکت ماندم. گذاشتم ساکت بماند.
او خواب بود، من تنها صبحانه خوردم.
در یوتویوب چرخ زدم. رخدادکی نوشتم.
در کانالم نشر دادم.
فیلمی که دوستم گفته بود دیدنش خالی از لطف نیست را تماشا کردم و برای من خالی از لطف بود. هیچ شوقی درونم به جریان نیانداخت، اما تا انتها دیدمش.
پتوی او را به لباسشویی دادم. تمیز و خوشبو تحویل گرفتم. در هوای مطبوع جمعه روی طناب پهنش کردم.
به کلاس خودواژه رفتم، حس میکنم به بازیای دعوت شدهام که مغزم را قلقلک میدهد. قلقلکش را دوست دارم.
به نویسنده ساز رفتم بعد از مدتها.
بعد از مدتها نامها را اسکرول کردم. دوستانم را دیدم.
دیدم که تنها نیستم.
خوب است.
استاد فیلمی معرفی میکند که چند روز است قصد دارم ببینم اما نمیدیدم. ترغیب شدم به دیدن.
مینویسیم. مینویسم در این پانزده دقیقه.
جمعه را مینویسم.
مینویسم چقدر سکوت داشت اما کثافت نبود.
چای آماده است میخواهم کوکی جدیدی را امتحان کنم.
کوکی شکلاتی تلخ پرچمدارِ من است.
فیلمی که استاد معرفی کرده بود را دیدم. دوباره پی بردم که سلیقهی ما یکی نیست.
سالواژه: نظم
صبح با نظم شروع شد. هم بساط نوشتن به راه بود، هم مطالعهی بخشی از حرفها همسایه و هم پای زبان نمیلنگید.
به وقت ورزش مادر زنگ زد. با اینکه با خودم قرار گذاشتهام موقع انجام کارهایم، تلفنم را جواب ندهم، ولی تلفن مادر را نمیشود، جواب نداد.
تا وقت ظهر حالم خراب بود. هرچه نوشتم، تراپی نشد که نشد.
بعد از نماز تازه به آرامش رسیده بودم که باز تلفنی دیگر /
بعدظهر هم اینطور به گند کشیده شد.
وبینار استاد هم پر بود از بوی گند و کثافت عصر جمعه
طاقتم طاق شد. همه چیز را رها کردم و رفتم پیادهروی تا هفت و نیم شب.
خرمالو ، لبو و شلغم خریدم.
یک نوبت نوشتم. یک قسمت سریال دیدم
شام سر دستی با انرژی خوب درست کردم.
کتاب رازهای ذهن ثروتمند را خواندم.
گزارش نیک خواندم.
چند ایده هم در سرم برای تولید محتوا شکل گرفت. باشد که به مرحلهی اجرا برسد.
گزارش نیک هم نوشتم.
باقی بماند.
گزارش نیک ۱۳۹ پنجشنبه من/ ۷ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۲ بدلیل جابجایی وسایل اسباب کشی خوابیدم و ساعت ۴:۴۵ طبق عادت بیدارم و حرص میخورم که با این کوفتگی و خستگی دیگر بخاب نمیروم. حس هیچ کاری ندارم و در تاریکی و سکوت و شروشر باران از صدای باران لذت میبرم. صفحات صبحگاهی را مینویسم.
ـ ۶ صبح جلسه اهدایی کوچینگ رایگان طاهره خادمی نازنین به مناسبت تولدش است. که پس از سه سال کوچ دیگران بودن برای اولین بار خودم کوچی هستم و برایم مانند شستشوی درونی است. و فکر میکنم سبب استحکام بیشتر دوستیمان میشود.
پس از صبحانه باز جابجایی تمام نشدنی وسایل تا ۴:۳۰ که ناهار خورشت مرغ درست کردهام. و تا سفره را جمع میکنم وبینار نویسنده ساز شروع میشود. اما چون از خستگی در حالت دراز کشیدهام در اوایلش تا ۶ و نیم به خاب میروم. و دوباره تا ۲۳ به جابجایی میگذرد. باید تا فردا تمام شود اما انگار تمام شدنی نیست. نتیجه وسایل زیاد داشتن همین است. از اسبابکشی همینش را دوست دارم که بسیاری از آنچه را نمیخاهی دور میریزی یا میبخشی یا پارچهی تمیزکاری میکنی و خلاص میشوی از قدیمیهای بلااستفاده و دورریختنیها.
ـ در جابجایی ها وسایل دوستم کتاب «سهشنبهها با موری» را که دو بار خاندهام رامیبینم و آن را در لیست خاندنیهایم کنار تختم میگذارم.
ـ دولینگوی عربی است و پرت شدنم به چهارم و فقط استریکم را میزنم.
_پیگیری خرید سمیرا و تکمیل مشاوره صوتیام برای خرید بهتر محصولاتش. کم کم دارم از مشاور فروش شدن پشیمان میشوم. بیش از حد تصورم وقتگیر و حوصله سر بر است اما ناچارم بر تعهدم بمانم.
ـ برنامه ریزی برای نوشتن دو کتاب نیمه کارهام از شنبه. بر اساس نتایج گرفته شده از جلسهی کوچینگی طاهره جان خادمی.
ـ اطلاعیه جلسهی بیستم وبینار راه هنرمند جولیا کامرون ۱۱ صبح فردا را در هر دو کانالم میگذارم و بیهوش میشوم.
https://t.me/mahro1402
گردآفریدم
برایت نگفته بودم که چقدر عاشق فصل پاییزم؛ تنالیتهٔ رنگهای گرم برگها و خشخشهای شاعرانه.
میدانی؟ بعد از چهار سال، این اولین سالی است که پاییز را در رشت نیستم. پاییز رشت با بقیهٔ شهرها فرق دارد. وجببهوجب آن را نفس کشیدم. پاییزهایش هم عطر بهاری داشت. اما من بهارآغوشی نداشتم. خودم کنار خودم قدم میزدم. زیر نمنم باران میدان شهرداری شعر میخواندم و نان شکلاتی داغ با قهوه میخوردم.
حقیقتاً کمی از نوشتن شعر مأیوس شدهام. احساسات شاعرانه دارم، خیلی هم زیاد فوران میکنند، اما شعر نمیشوند. نمیدانم چرا. با اینکه زیاد شعر میخوانم و حفظ میکنم و البته نمیتوانم بگویم زیاد مینویسم. نه، اصلاً هیچکدام کافی نیستند. زیبایی در وجودم شکل دادهاند، اما نه هنوز برای شاعر واقعی شدن. روی کاغذ هم که مینویسم، چرتوپرت میشود یا اصلاً شعر محسوب نمیشود. غمرنگ میشوم.
همین الان که در تلگرام پرسه میزدم، این تکه از گزارش نیک استاد کلانتری را خواندم:
«پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.»
چقدر نیاز داشتم. اما هنوز دلم نتیجهای مطلوب میخواهد. انگار گاهی صبر در من میمیرد.
این جمله از کتاب نویسندهساز یادم میآید:
«نوشتن یعنی رفتن و نرسیدن، بیذرهیی احساس باخت.»
گوشیام را کنار میگذارم و میروم سراغ غزلهای سعدی.
سال واژه: پذیرش
خانه کجاست؟ در آن آرامش دارم، با همه ی کم و کاستی ها قدری می آسایم. چگونه می شود در چشم بر هم زدنی همین که آن را ترک می کنم ماجراها شروع می شود؟
روز بدی نبود، خوب هم نبود.
قلب خود را در لحظه به نگاه گربه های معصوم شهر می سپارم، آرام می شوم.
اما امان از خانه، همین که رسیدم و بچه هایم به استقبال آمدند، گویی در آغوش امن مادر خود را رها کردم.
خانه کجاست؟ سکوت است و وجود گربه های نازنین ام، دستپخت مهری جان همسایه ی عزیز تا خستگی از تن من به در شود.
خانه همین قدر ساکت، بی آلایش و بی همتاست.
خانه تان آباد.
امروز بس، نچسب بود. تنها تیکه امروز که خوشمزه بود ساعت ۵ تا ۶ عصر بود. بقیه روز رو باید تیکه تیکه کنم و قورت بدم. امیدوارم در اسید معده ام بسوزد و هیچگاه برنگردد. حتی دفع هم نشود.
امروز مادران دختران خواندم هنوز 90 صفحه ای عقب هستم تا به بچه ها برسم. امیدوارم امشب تموم بشه.
در اخر
از تک تک شما به خاطر اینکه وجود دارید، ممنونم
هشت هشت سال پنج
بیشترِ روزم در پناهِ واژگان گذشت. خواندم، یادداشت برداشتم، با لغتها کشتی گرفتم و سرانجام چند سطری نوشتم. چند صفحه از «خسرو خوبان» خواندم و همزمان واژههای تازه را از دلِ متن بیرون کشیدم. در کلاس واژهورزی شرکت کردم و با چند لغتِ نو دست و پنجه نرم کردم.
در وبینار، پانزده دقیقه آزادنویسی کردم، با پرسش آغازیدم و ادامه دادم و از دلِ همان نوشتنِ بیتکلف، ایدهای نسبتاً درخورِ توجه جوانه زد. وبینار دیروز را هم شنیدم، حاصلش تنها اندیشیدن نبود، بلکه کمی از اضطرابم نسبت به بیکاری کاست و مشوقی شد تا از نشستن و اندیشیدن نگریزم. پس از مدتی با خواهرم گفتوگویی جدی کردم، حرفی که شاید سالها به تعویق افتاده بود. پایانِ روز هم فیلم Therapy Done Right را دیدم که استاد معرفی کردند. برایم جالب بود، بهویژه کلیشهگریزیِ دلنشینی که در روندِ فیلم به چشم میخورد. پیشنهاد میکنم ببینید، و البته خودم هم تصمیم دارم به فاصلهی چند روز، با دیدِ متفاوت بازبینی کنم.
فیلم دربارهٔ روانکاوی مشهور است که از روشهای معمولِ درمان خسته شده است. او تصمیم میگیرد به جای آنکه فقط با بیمارانش حرف بزند، مستقیم در زندگیشان دخالت کند تا مشکلاتشان را حل کند. فیلم حول محور این پرسش است که مرزِ میان کمک کردن و دخالت کردن کجاست؟ آیا هدفِ خوب، وسیلهٔ بد را توجیه میکند؟ در نهایت، فیلم اشاره میکند به اینکه درمانگر هم میتواند خودشیفته و کنترلگر باشد.
امروز در ظاهر پرمشغله به نظر نمیرسید، انجام امور روزمره، نظافت و خواندن و نوشتن. اما در باطن سرشار از خودکاوی بود.
✓🟥بایگانی رویاها/ مسابقه پرتاب میخ
خواب دیدم در مسابقهای عجیب شرکت کردهام. مسابقهای که رشته ورزشی آن پرتاب میخ بود. در میان شرکتکنندگان ایستاده بودم و قرار بود مهارت خودمان را در پرتاب این قطعات کوچک و سخت فلزی به نمایش بگذاریم. فضای مسابقه برایم حالوهوای رقابت داشت. هیجان حضور در میدان را احساس میکردم و انگار تمام حواسم متوجه پرتابها و عملکرد شرکتکنندگان بود.
نمیدانم میخها را با چه شیوهای پرتاب میکردیم یا معیار داوری چه بود. حتی به خاطر نمیآورم که میخها به هدف اصابت میکردند یا نه. فقط میدانم که در آن مسابقه حضور داشتم و از بودن در فضای رقابت لذت میبردم.
وقتی بیدار شدم، نخستین چیزی که از خواب در ذهنم باقی مانده بود، همین تصویر نامتعارف بود: مسابقهای برای پرتاب میخ. نمیدانم برنده شده بودم یا شکست خورده بودم. نتیجه در جایی دور از دسترس حافظهام جا مانده بود.
شاید در آن خواب، نتیجه چندان اهمیتی نداشت. من در میدان بودم، چیزی را به سوی هدفی نامعلوم پرتاب میکردم و از هیجان رقابت سهم خودم را میگرفتم.
گاهی خواب، پیش از آنکه معنایی داشته باشد، فقط شکلی تازه از زنده بودن است.
#رویانگاری
✓ 🟥جمعه، چهارمین ایستگاه مراقبت از خود
امروز جمعه نوبت چهارمین جلسهٔ لیزر فولبادیام بود. برای رفتن به کلینیک آماده شدم و خودم را به یکی دیگر از ایستگاههای مسیر مراقبت از بدنم رساندم. سرمای محیط و تماس هوای خنک با پوستم، از همان ابتدا حضورم را در فضای کلینیک پررنگ میکرد. در طول جلسه، حس سرما با انتظار برای پایان کار همراه بود.
وقتی جلسه تمام شد، احساس خوشحالی و رضایت داشتم. چهارمین جلسه هم به پایان رسیده بود و این برایم اتفاق کوچکی نبود. به مسیر طیشده فکر میکردم و از اینکه با وجود فاصلهٔ میان جلسات، این برنامه را ادامه دادهام، احساس خوبی داشتم.
گاهی مراقبت از خود در همین لحظههای ساده معنا پیدا میکند. در یک بعدازظهر جمعه، زیر سرمای دستگاه لیزر، با تمامشدن یک جلسه، احساس کردم قدم دیگری برای رسیدگی به خودم برداشتهام.
چهارمین جلسه تمام شد و من با حس خوشایندِ به پایان رساندن یک مرحله، به خانه برگشتم.
جمعه برای من عطر گلهای سفید و ریز امینالدولهی است که لم دادهاند به دیوار همسایهی روبهرویی خانهی مادربزرگ و عابران کوچه را لحظهای مدهوش میکنند.
از وقتی که قدم به قدم پیشرفت در رسیدن به کلمهی سالم را میبینم حالم از همیشه بهتر است.
با نوشتن یک ربع صبحگاهی، و رزش و پیاده روی و یادداشت هوا کردن میتوانم به روزم نمره کامل بدهم.
تا به اینجا که ساعت 18 است از امورات روزمره و بهداشت و عبادات بگذریم فصل دو به من دروغ بگو را دانلود کردهای. روزگفتار 294 ام خودت را ضبط کردهای و از فصل 7 کتاب خوب گوش نمیدهی و توجه به دیدگاههای مخالف گفتهای. یاد الهه علیزاده و سرزبانش هم افتادهای. در جلسه 3 کارگاه خودواژه شرکت کردهای. این کارگاه را دوست داری. میدانی که باید رهایش نکنی تا آن ضعفت در جملهسازی بهتر شود. در وبینار نویسندهساز شرکت کردی. فیلمهای «Verity» و «Therapy Done Right» را دانلود کردهای. نمازت را خواندهای. میروی روی اسلایدهای جلسه دفاع پروپزالت کار کنی و بعد آماده شوی که بروید مهمانی خانوادگی.
ساعت 21 و 45 دقیقه است شام خوردهای و برگشتهای. خوش گذشته است. جای فاطمه و خانوادهاش خالی. داستان «سرکار استوار پریشیبهیف» از چخوف. «Prichibeyev، این اسم از فعلی به معنای: کسی را به زور مشت و لگد از جایی بیرون کردن ساخته شده است.» پس داستان استوار بازنشستهای را خواندی که اهل بزن بوده و شعارش این: «-متفرق شوید! ازدحام نباشد! به خانههاتان برگردید!»
باید بروی سر وقت اسلایدهایت، اما دوست داری انیمه ببینی. از فردا اسلایدهایت را بساز.
سلاااااااام
خوشحالم که برگشتم.
این مدت من سرم خیلی شلوغ بود. اولین سال کاری من بود و خب امسال به من تدریس یه کلاس اول دخترانه رو دادن و تمام تمرکزم این مدت روی کارم و مدرسه و دخترام بود.🥰🤍✨️
و توی این مسیر سحر فرهادی عزیز خیلی کمکم کرد و تجربیاتش رو در اختیارم قرار داد.🤍✨️
ممنونم ازت سحر جانم.✨️🤍
سال واژه: کنترل خشم🎀🐊🪆
نمره روز: ۹.۵
گزارش نیک:
۱. هفت صبح پاشدم و خب دیگه نشد بخوابم. اتاقم رو مرتب کردم و جارو زدم.
۲. بعد خونه رو مرتب کردم.
۳. ناهار درست کردم.
۴. حمام
۵. کتاب مائدههای زمینی و مائدههای تازه از آندره ژید رو شروع کردم با ترجنه مهستی بحرینی.
۶. با یکی دوستام صحبت کردم.
۷. بعد از مدتها وبینار نویسندهساز رو شرکت کردم. و خیلی حس خوبی داشت.
۸. بعد سعدی خوندم.
۹. زبان خوندم.
۱۰. باز سعدی خوندم.
۱۱. برای بابا سعدی خوندم.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
هر چند خیلی کمکار شدم.
در ضمن واقعا این مدت خیلی خوب تونستم به سال واژهام عمل بکنم.😂🐊
شاید کار با بچهها معجزه کرد.
البته خشم من محدود به موارد محدود و نادر و خاص بود که خب همونم داره کم کم درست میشه.
دارم عاقل میشم😂🐊
میگرن اجازه نداد آدم فعالی باشم. بیشتر روز در تخت بودم.
کانال تلگرامم را حوالی ظهر بهروز کردم.
حتا میگرن حریفم نشد در «خودواژه» شرکت نکنم.
خوابیدم تا شاید بهتر شوم. نشدم. ممنون.
کمی خواندم و نوشتم.
نگاه به تلویزیون فکرش هم شوخی مسخرهایست با این سردرد.
اگر بتوانم مقداری مطالعه میکنم و خواب.
آبی دلم میخاهد تشکر کنم از آنانی که انسانم میبینند و میخانندم. فارغ از ملیت و قومیت و جنسیتم. شما انسانهای بزرگی هستید. گیر یک تکه کاغذ و یک مشت خاک نیستید. حضورتان گرم میکند دلم را. ببین آدمی کارش به کجا رسیده که بابت رفتار انسانی دیگری تشکر میکند. مگر حقم نیست انسانم ببینند؟ مگر انسان بودن، شدن، ماندن، وظیفهی ما نیست؟ دنیا آنقدر به قهقرا رفته آبی که انسانیت هم شده یک هنر. کار هر کسی نیست فاصله گرفتن از تن و زمین، دیدن از دور. من از آدمهایی که حاضرند ریق رحمت را سر بکشند برای عقایدشان میترسم. آبی دوسه روزیست شل کرده خدا درهای رحمتش را. یکسره خبرهای خوب. کاسهای زیر نیمکاسه است حتمن(خندهی شیطانی). استرس و اضطراب پوفیوز کچلم کرده آبی. میترسم طول و عرضم یکی شود. وسط این گیر و درگیریهایم یکهو فرشتهای سبز شد از جنس برگ و حکمت پاشاند به بیوشیمی بدنم. دوباره گوشیدمش و دوباره آموختمش: سلامتی یک امتیاز است نه یک فضیلت. دانستم فضیلت از جنس ارزشگذاریست و امتیاز از جنس امکانات. یادمان نرود اگر سلامتیمان دچار افت شد چیزی از ارزشهای انسانیمان کم نخاهد شد. اینکه سلامتی را از جنس فضیلت بدانیم یا امتیاز در نحوهی برخوردمان با مشکلات و خودمان بسیار اثرگذار است. به گمانم دلیل استرس و اضطرابهایم را یافتم. من سلامتی را یک فضیلت میدانستم و اضافهوزن را افت ارزش انسانیام. کاشف به عمل میآیم که همهچیز را از جنس فضیلت میدانستهام و این خصلت از صدر اسلام مرا به ریشش گرفته. افسوس. راستی آبی، اولین آدمیبرگیای بود که در عمرم دیدم(بزن روی لینک ببین😁).
از جمعه بدم نمیآید جمعه ماهیتش ویلانی توی هفته است مثل بچهای که هیچ کس به فرزندی قبولش نمیکند. امروز هم زودتر از موقع از خواب بیدار شدم و ساعت سهو نیم شب، تازه مهمانهای همساییمان خداحافطی کردند البته صدایشان آرام بود اما من را بیدار کرد و تا ساعت چهار و نیم خوابم نبرد. دست و صورتم را با آب خنک شستم وضو گرفتم حسابی سردم شد نماز خواندم و دعا کردم و منتطر نوشتن ماندم دستم یخ کرده به خودکار نمیرفت و کمکم خوب شدم و نوشتم امروز کمر درد داشتم یک قرص خوردم و به پیادهروی رفتم شلوغ بود خیابانها از موتور سوار دو ترکه و ماشینهایی که نمیدانم در صبح جمعه کجا بودند و از کجا میآمدند پر بود. گربهها هم در کنار دیوارها و در پارک و میدانها خمیازه میکشیدند و جمباتمه زده ما را ورانداز میکردند دم کله پزی پر از گربه بود و بعضیها مستی دیشب از سرشان نپریده بود و آواز میخواندند. در صبح زود چند نفر قابلمه به دست منتظر حلیم بودند و نانوایی بربری صف بود و بوی نان تازه خوشایند بود و یاد بچگی و خاطراتم افتادم که مادرم همیشه دم نانوایی که میرسید برای من و خواهرم نان شیرمال میگرفت و نصف میکرد و بوی همان نانهای تازه در سرم است چه دوران و خاطراتی امروز برایم زنده شد. راستی امروز نان شیرمال در فر درست کردم عالی شد دوست داشتم شما هم بخورید اما افسوس خیلی از من دورید. خوردن یک چای تازه دم در صبح جمعه لذت بخش است. امشب مهمان دارم و مرغها را میخواهم سرخ کنم. اما نه صبح زود بعدازظهر، همه آدابش را بجا میآورم. سبزی خوردن را پاک کردم و دوباره نوشتم و سوژهای از ملالی که در این زمانه درست شده نوشتم در نوشتن از کتاب نونوالقلم جلال رونویسی کردم و به من ایده داد و امروز راس ساعت پنج در وبینار شرکت کردم و استاد از کلمه برداری گفتند یک ربع نوشتم اینترنت امروز خوب بود و قطع نشد. ساعت هفت به وبینار خانم یاوری عزیز رفتم و با هم حرف زدیم خیلی خوش گذشت. من زودتر خداحافظی کردم. نمرهی امروزم نه است. و به کانال تلگرام من بیایید.👇💦
https://t.me/notetoday1
تکگوش هندزفری را درمیآورم و به دستهایش میدهم. خداحافظی سریعی میکنم و به سمت اتوبوس میدوم.
کارت میزنم و روی صندلی مینشینم. و به امروز فکر میکنم.
سه ساعت پیادهروی توان پاهایم را گرفته است.
امروز با فکر «زعفرونا خراب میشه» بیدار شدم و تا ساعت دوازده درگیر جداسازی زعفرانها شدم. کمی اطرافم را جمع کردم و بعد به سمت محل قرارمان رفتم.
از آخرین پیادهروی دونفرهمان خیلی گذشته بود.
این بار هم با یک مسیر جدید و یک جعبه شیرینی از راه رسید.
قدم زدیم و حرف میزدیم. قدم میزدیم و برایم فیلم میریخت. قدم زدیم و آهنگ گوش دادیم. قدم زدیم و شیرینی خوردیم. قدم زدیم و سکوت کردیم. قدم زدیم و خندیدیم. قدم زدیم و مسابقهٔ «هرکی دیرتر از حاشیهٔ جدول بیفته» دادیم.
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و از سید گفتم
قدم زدیم و « در نامهام به سید چه بنویسم؟»
قدم زدیم، قدم زدیم و قدم زدیم.
پاها و زانوهایمان معترض بودند، اما ما همچنان قدم میزدیم و من از سید میگفتم.
کانال منhttps://t.me/meslenafas
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟