سالواژهام: ریلگذاری
دخترم را بردم آزمایشگاه. اینقدر به من غر زد که چرا روز تعطیلش را خراب کردهام که انگار من دکترش هستم و به زور برایش آزمایش نوشتهام. در آزمایشگاه هم خیلی معطل شدیم و اسباب غرزدن باز فراهم شد.
۱۱ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردیم که به یک داستانک رسیدم.
شام پختم.
داستانکم را ویرایش کردم و در کانالم گذاشتم.
شب با همسر و دخترم رفتیم پیادهروی. سر راه به کتابفروشی هم سر زدیم. «تقویم بیهدفی» را خریدم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
۱۷۰ روزگیمان مبارک👏🏻🌱
———————-
بابا سلام. احوالت؟
جویای احوالِ من اگر باشی خوبم. خیلی خوبم.
امروز پنجِ شنبه بود. خیلی کار کردم و بسیار خسته شدم.
اما میدانی بابا، دوستانِ خوب نعمتاند. بعد از کار رفتم کافهی یکی از رفقا به دعوتشان. نشستیم به گپوگفت و خنده و از هر دری حرف زدن.
کلی هم خوراکیهای خوشمزه خوردیم. به خودمان آمدیم دیدیم ۳-۴ ساعت است که نشستهایم به صحبت.
اما خوب شد رفتم. خستگی روز از تنم در شد. تازه یک هدیهی کوچولو هم گرفتم از یکیشان.
برگشتنی هم باران باریدن گرفت و عیشم را دوچندان کرد.
موتورسواری هم کردم و سگلرز زدم.
این را هم بگویم، غروب موقع رفتن، در مترو بودم و گوشیم رو به خاموشی بود از بیشارژی. رفتم به مسئول ایستگاه گفتم پریز برق کجاست؟ گفت بده گوشیات را بزنم به برق اتاق. برق ایستگاه شاید اتصالی داشته باشد و گوشیات را خراب کند.
خلاصه ۷-۸ دقیقهای کنار اتاقشان ایستادم تا گوشیام کمی شارژ شود. در این بین مرد جوانی که از همکارانشان بود آمد و داشتند با هم حرف میزدند. من هم کنار پنجرهی اتاق، کتاب «سوگ مادر» را از کیف درآورده و میخاندم. از من پرسید چه میخانی؟ جلد کتاب را چرخاندم سمتش. عنوان را بلند خاند و سرش را تکان داد. که یعنی اوو کتاب جالبی باید باشد. اهل مطالعه نبود اما گمانم. در همین حین، خانمی آمد و ازشان آدرس پرسید. همان مرد جوان شوخی ملایمی با زن کرد. اصلن هم شوخیاش رنگوبوی بیادبی و گستاخی نداشت. زن عبوسانه نگاهش کرد و به او گفت زیادی بانمکی.
گوشیام را گرفتم و تشکر کردم. به مرد جوان گفتم به شوخی کردنت ادامه بده. به عبوس بودن مردم توجه نکن. همین حس شوخطبعی و لحظهای لبخند زدن، چه تعداد دفعات که ما را تازه نکرده. لبخند زد.
والا. چهتونه مردم؟ همه حالمان خراب است. همه به جز گاوها البته. با عرض معذرت از گاو.
همین دیگر هیچ کار دیگری هم نکردم و بسیار از امروزم راضیام. خیلی خوش گذشت و دلم بسیار تازه شد.
دوستدار تو تا همیشه
دخترت
غزاله
امروز نوشتم،گریستم،با خودم صحبت کردم،با خودم رو به رو شدم،با شخصیت های جدیدی که البته خیلی هم جدید نبودن اما من فکر میکردم دیگه نمیبینمشون.
همونجایی که پرفسور یونگ میگه ملاقات با سایه یا ملاقات ما با ناخودآگاه.
شاید ناامید کننده به نظر برسه که ببینی کلی تلاش کردی ولی یهو درست اونجایی که فکر میکردی از یه چیزایی گذشتی سر و کلشون پیدا میشه.
میان سراغت همه اون خشم های سرکوب شده،غم ها،چیرایی که میخواستی ازشون فرار کنی میان تا دیده بشن.
موضوع هم دقیقا همینه که اونا هستن از بین نمیرن
ما فقط باید روی سایه هامون نور بندازیم که البته کار آسونی نیست.
این روزا حس میکنم دارم با یه کسی آشنا میشم که تا الان نمیشناختم حتی تو آیینه یه جوری خودمو میبینم که انگار تازه دارم میشناسمش.
و متعجبم از اینکه چطور تا امروز برای شناخت آدم های جدید اینقدر هیجان زده میشدم درحالیکه اول از همه اونی که باید میشناختم خودم بودم.
نه اینکه لزوما بد باشه، اما شناخت خودمون کمک میکنه دیگران رو هم حقیقی تر ببینیم و بشناسیم.
البته که دیگران آیینه درون ما هستن و خب روابطم تاثیر زیادی داشتن که خودمو بهتر ببینم و بشناسم.
این روزا گم شدم توی دنیای درونم و فعلا همونجا میمونم.
یادمه چند سال پیش یه نفر بهم گفت برو به درون خودت تو به این نیاز دار ی منم انگار به یه زبون دیگه ای حرف میزد، اینجوری بودم که آهان. باخب اینی که میگی یعنی چی.
گفت یه روزی میفهمی و درست میگفت هر چیزی یه زمانی داره برای منم زمانش الان بوده.
امروز پیاده روی رفتم،وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و غذا پختن و کارهای روزمره.
سال واژه : سلف لاو عشق به خود
سعی میکنم هر روز یه قدم واسش بردارم.
شاهین عزیز.
عزیز شاهین.. پنجشنبه بود امروز. از صبح به سرم ژده است. برای قوت نثرم بکشوم. حالم از نوشتههایم بهم میخورد. حالم از نحوهجملههای یکدسته و خفه بهم میخورد. این جملهها برای آدمها قابلدرک است. ملالزدهاست. این کلمات. و/ که/ از به تنکلمهها چسباندم. جملهها نفرینم میکنند. تمرین چالشبرانگیره نوشتن جملههای پنجکلمهای یادت هست؟ نوشتن جملههای تا ۵ کلمه مجاز. نه بیشتر. /من شاهینرا دوست دارم. /مدرسهینویسندگی مدرسهی آرزوهاست. این جیرهبندی کلمات. چیزهای زیادی میآموزد به من. والاترین دستاوردش. «دگرگویی».ست. برای نویسنده جدیدترین نیاز است. فیلم «انجمن شاعران مرده» را دیدم. پفسور کینک در آن مدرسه متفاوت عمل میکند. هزینه میدهد. هزینه دارد خلاف جریان آب بودن هزینه میتراشند. تفکر انتقادی هزینه دارد. پسزدن جریانهای وجود. در.سینما، سیاست، آموزشی یادگیری و… صادقانهاش هنوز میهراسم از پسزدن. اگر بخواهم جدی و جلوتر را ببینم و کمکی هم به دیگری هم کنم پیشرو ببینند ناگزیر «پسزدن« هزینهدار نیستم مثل مثل دبیر ادبیات مدرسهی ولتن که کلاسهایش متفاوت بود. نتیجهاش هم اخراج شد.
………………..
از پنجشنبهی روز
شنیدن و دانلود آهنگهای فرامرز اصلانی
دفترچه خاطرات و فراموشی خواندن
شرکت در نویسندهساز
بوطیقای ارسطو برای فیلمنامهنویسان و تفکر انتقادی
برای شاهین کلانتری
گزارش شصت و سه
سالواژه: تبدیل
گزارشهای چند روز اخیرم کوتاه و بیحال و دقیقهنودی بودند. امشب هم همینطور شد.
از مهم ترین کارهایی که در لیست برنامههای امروزم بودند خیاطی بود که به آن رسیدم.
با عمهام رفتیم. من میخواستم نوارهای دانتلم را تحویل بدهم و او هم میخواست لباس مجلسیاش را تنگتر و کوتاهتر کند.
غرق زیبایی لباس ساتن زرشکیاش در تنش شدم و با خودم فکر کردم این لطافت دنیای زنان، این رنگها و دانتلها و درخشش ساتنها، این روح زن بودن را دوست دارم.
صبح هم کمی شبهول خواندم. کمکم پایانش را میبینم. سوال امروزم این بود که آیا واقعا بعضی چیزها لازم بود نوشته شوند؟ حتما؟
پیادهرویام کوتاه بود. کوتاهِ کوتاه.
ما هم به عروسی میرویم یا نه؟ مشخص نیست.
دوست دارم بروم. اما خب بحثی پیش آمده که ما جز فامیلهای خیلی دور محسوب میشویم و لزومی ندارد حضور داشته باشیم، با آنکه دعوت شدهایم.
مادرم گفت: چرا آدمها از شادی گریزانند؟ من هم نمیدانم چرا.
فردا باید زمانی را برای هماهنگی چند کار انجام دهم. حتما یادم باشد. خریدکی هم قبل از کار دارم.
روز کارگاه خودواژه فرارسید و من هنوز تمرینهایم را ثبت نکردهام. البته بخشی از آنها تکمیل شده، فقط مرحلهی انتخاب و نگارش داستانک مانده. باید زودتر بیدار شوم تا قبل از کلاس حتما ثبت کنمشان.
تکههای امروز:
روی صورت پسرعمهام مردعنکبوتی نقاشی کردم. بهانهای برای اینکه شیطنتهایش را آرام کنم.
نصف صورتش ونوم شد و نصف دیگر مرد عنکبوتی.
خرکیفی از چشمانش میبارید.
پدربزرگم بچه شده بود و به خاطر تولد دیشبش هنوز ذوق زده بود.
خدایا شکرت.
روزواژه:ادامهی تکاپو
گزارشنیک ۴۰۵/۸/۷
بعد از مدتها امروز بیشتر خوابیدم. صبحانه آماده بود. به تن و جانم نشست. مقدمات ناهار را مهیا کردم. راستی همسایهمان که سروصدای نیمه شبشان از حد گذشته بود اسبابکشی کردند و رفتند. خدا کند در منزل جدید یا سروصدایشان کمتر بشود یا زیر پایشان همسایه نداشته باشند. رفتم پیادهروی. در پیادهروی وبینار دیروز را گوش دادم.از آنجا رفتم ادامه خریدهای بساط ترشی. نمیدانم نانم کم بود، آبم کم بود، ترشی درست کردنم چه بود. خلاصه که درمراحل آخرش هستم. فردا ۸ آبان تولد همسرم است ولی چون روز تعطیلست و در منزل ، نمیتواتم کیک تولدش را درست کنم. عمهی بچهها زنگ زد وگفت فردا خودش کیک میخرد و میآوَرد تا از حربهی غافلگیری استفاده کند من هم گفتم «به روی چشم»
امروز مطالعهی کتاب نداشتم رخدادکهای بچهها در باشگاه نویسندگیخلاق را خواندم. تمرین جلسهی دو کلاس« خودواژه» را نوشتم.درمورد شغل«رؤیایان» تمرینی از استعاره در کانالم گذاشتم. برای خرید با همسر به ایرانمال رفتم از گرانی سرمان سوت کشید و برگشتیم. در راه فالودهی یزدی خوردیم جای شما خالی. البته تلفیقی بود از فالودهی شیرازی وفالودهی کرمانی که به نام یزدیها تمام شدهبود.
قسمت دیگر سریال یل را دیدم.
برای امروز کافیست.
شبتان نیک
از سر شب هر چه صداش زدی پیداش نکردی. خوابیده؟
از سر شب؟
ناامید به ساعت نگاهی میاندازی. خواب با ساعت جلو میآید. فهرستوار گزارش کنم؟
مائده؟
نیستی؟ هستی ولی چرا نیستی؟
حیف شد. فردا دوباره صداش میزنیم.
امروزِ مائده اینگونه گذشت:
_ کلاس تا ظهر
_پیادهروی زیر آفتاب پاییزی
_ درس
_ آزادنویسی
_ درس و درس و خیلی درس. خیلی خیلی درس.
https://t.me/ravaanehh
هدایت عزیز.
چکیدهای از امروز شرح دهم و بروم پیِ عیاشیِ پایانِ پنجشنبۀ خویش.
یادداشتهای زیرزمینی داستایفسکی و یکسری کتابِ دیگر را ورق زدم ولی حوصلۀ خواندن را نداشتم.
اکسل، اکسل، اکسل. تقریبا تمامِ امروز را بین ستونهای این برنامۀ سبز چرخیدم.
پیادهرویِ کوتاه و وبینار و آزادنویسی و همین.
زیاده قربانت، یاهو
این روزها شاعر درونم خیلی وروجک شده است. مدام دلش میخواهد دیده شود و خودنمایی کند. اما هنوز وقتش نرسیده؛ هنوز باید در رحم درونیام تغذیهاش کنم تا سالم و باهوش متولد شود. آنوقت میتوانم لبخند بزنم؛ چون برای رسالتم قدمی ژرف برداشتهام. حتی مانیفستی که برای خودم تنظیم کردهام هم این را یادآوری میکند.
امروز نوشتههایم را با دوست شاعری در میان گذاشتم و او نقشهٔ راهی برایم تنظیم کرد. برای تقویت نگاه و فرم شاعرانگیام، به حفظکردن و زندگیکردن با اشعار سعدی نیاز دارم. قرار شده است ۲۰ تا ۵۰ ترجیعبند و غزل سعدی را حفظ کنم. این تمرین برایم خیلی هیجانانگیز و ذوقآور است.
این تصمیم مرا به دوران مدرسهام هم میبرد؛ روزهایی که زندگیام حول محور مشاعره، حفظ شعر و دکلمهخوانی میگذشت. در مسابقات شرکت میکردم و فیض میبردم. حتی دوبار هم به تلویزیون رفتم و در مسابقهٔ مشاعرهٔ ایران، با اجرای دکتر اسماعیل آذر، شرکت کردم که از شیرینترین و زلالترین تجربههای زندگیام بوده است.
پیادهروی زیر باران نمنم، شبنشینی در خانهٔ مادربزرگ و نگاه مهرآمیز به پدربزرگ و مادربزرگم، از لحظههای پررنگ امروزم بودهاند.
راستی، جدای از این حالوهوای شاعرانه، صبح در یک وبینار بینالمللیِ عملی در حوزهٔ شیمی تجزیه هم شرکت کردم که برایم حس ماجراجویی فوقالعادهای داشت. مشتاق شدم دوباره به فایل ضبطشده برگردم و موبهمو صحبتهای انگلیسی را برای خودم تحلیل کنم؛ چون میدانم این اطلاعات در آیندهٔ کاریام خیلی میتوانند برایم مفید باشند.
دوستدارت،
سارا
پنج شنبه ۷ آبان
https://t.me/WaterLilyEcho
سفرنامه
شمارهی ۲
خوابای اتوبوسی میچسبه. خیلی زیاد. تا تونستم خوابیدم. اصلا نفهمیدم چهطور به کومش رسیدیم. نمای بیرونی شاهرود رو دیدم. شهر نیاکانم. بابابزرگ اونجا به دنیا اومده. خیلی خشکه. خیلی. تصور زندگی کردن در چنین جایی برام سخته.
ما، خونوادهی پدریم، نون خالی زیاد میخوریم. مامان همیشه میگه کومشیاین دیگه. کومش، نام قدیم استان سمنانه. در راه کومش به خراسان، بناهای متروک گلی زیادی دیدم. چه قبّههای زیبایی بودن. انگار چند قرن به عقب رفته بودم. تصور اینکه زمانی این مناطق بروبیایی داشته، لذتبخشه.
گوشهای، اسکلت قطاری افتاده بود. خدا میدونه چه داستانی پشتشه. از وقتی نگاهم به داستان دقیق شده، برای هر چیزی که میبینم و میشنوم یه داستانی خیال میکنم.
قطاری هم درحال حرکت بود. قطار کم دیدم. هنوز هم فرصت سفر باهاش رو پیدا نکردم. همیشه یه حالت خاطرهانگیزی برام داره. کودکی و نوجوونی، توی فیلما عاشقش بودم. همیشه خودمو توشون مجسم میکردم.
نزدیک مدینهالرضا، تپههای سرخ زیبایی دیدم. تپههای ماهور. یاد بیابان ویکتوریای استرلیا افتادم. توی مطالعات اجتماعی نهم بود. جریان تداعیها شگفتانگیزه. نیشابور رو برای اولینبار دیدم. از دور. چه سعادتی. ذهنم رفت سمت افعال نیشابوری در فارسی.
دیدن خورشید، تو سرزمین خورشید جور دیگهای چسبید. تا اینجای مشاهداتم، مشهد شهر تمیزیه. کوچهپسکوچههاشو بیشتر دوست دارم. حس کهنگی و دیرنگی داره. معماری بازاری که سوئیت ما توشه، چشمنوازه. به اندازهی بازار بزرگ تبریز، صد البته که نه. چون باهم فرق دارن.
یه چیز خیلی جالب و عجیب دیدم. رانندهای بود که از “تاکسیمتر” استفاده میکرد. اصلا نمی دونستم چنین دستگاهی برای محاسبهی هزینهی تاکسی وجود داره. آقایی مهربون، نرمخو، شیربنزبون، منضبط و دقیق منو به مقصد رسوند. بعد یه ساعت تلاش بیحاصل برای گرفتن تاکسی اینترنتی. این هم قسمت بود. چون با یه انسان شریف آشنا شدم.
لهجهی خراسانی خیلی لطیف و شیرینه. انگار اومدم یه کشور دیگه. اصلا باورم نمیشه هرگوشه از این بوم چقدر میتونه متفاوت باشه. از خیلی جهات.
تنوع غذایی توی ایران حیرتانگیزه. مامان لیلا حلوای زنجیل درست کرده بود. آرد و زنجبیل. اصلا نشنیده بودم. ترکیب لذیذی بود. زیبایی دختران ایرانی، مسحورم میکنه. هیپنوتیزمم میکنه. چرا اینقدر همه ناز و خوشگلن؟
در پایان هم رفتیم حرم امام رضا. این آدم کیه که خیلیها بهش پناه میآرن؟ چهطور میشه کسی که چندین ساله تو این دنیا نیست، جاودان بمونه؟
امروز زمان برایم پربرکت بود.ازصبح که بیدار شدم تا آخر شب مشغول انجام کارهای خانه وبیرون ازخانه بودم.
قبل از ظهر سبزی خوردن گرفتم وپاک کردم وهمزمان فایل صوتی وبینار را هم گوش می کردم.
ناهار ارمنی پولو درست کردم.
بعد ازناهار، با همکاری دخترم خانه را نظافت کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم وبرایش شام درست کردم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
دیشب به دلیل حجم زیاد کارهایم نتوانستم گزارش نیک بنویسم. وخیلی ناراحت شدم.
چهارشنبه ها فیلم مربوط به فعالیت بچه ها را ادیت می زنم وبه همراه گزارش کار در کانال مادرها ارسال می کنم .ووقت زیادی را صرف این کار میکنم .
کلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇
نوشتن ….
تنها پناه من در همه حال.
دیشب که نتوانستم بنویسم احساس کردم بهترین دوستم را تنها گذاشته ام.اما نه ،او تنها نیست .
بی نهایت انسان فرهیخته با او قلم می جنبانند.
او همیشه مثل چشمه جاری است و در هر مسیری حرکت می کند…
پنجشنبه روز تمیزکاری خانه است. اپیزود «خانهای که به سینه میفشارم» پادکست دیو را میگذارم و شروع میکنم به مرتب کردن و تمیز کردن اتاقها. بارها اپیزود را گوش دادهام اما هربار سر ذوقم میآورد. این ایپزود به همراه تمیز کردن خانه، یادآوری خوبی برای اندیشیدن به خانه است. خانه. خانه. خانه. و چه عنوان دلانگیزی: خانهای که به سینه میفشارم. خانهام را آنقدر دوست دارم که گاهی دلم میخواهد در آغوشش بگیرم. و خانه چیزی فراتر از چهار دیوار و دو پنجره است. جاییست که میتوانی خودت باشی.
عصر بابا آمد دنبالم و رفتیم خانهشان. مادر آبگوشت برایم گذاشت. از صبح جز قهوه چیزی نخورده بودم.
در کنار خانواده، شفرونی را دیدیم. بله مضحک است اما حال و هوای خانه را با موسیقی و کمی خنده، عوض میکند. خندههای پدر و مادر را میبینم و از خندهشان خندهام میگیرد. خوشبختی، همین صحنه است. ه میگوید در تکالیفم نیاز به کمک دارم. میروم پیشش و از پیشرفت یکهفتهای او شگفتزده میشوم. بعد هم وروجک را بیدار میکنم و در حالت خواب و بیداری، خندههایی میکند که هر لحظه ممکن است گازش بگیرم. کلی قربان صدقهاش میروم و بازی میکنیم.
برای مادر، پادکست بنفش را میگذارم و میگویم اپیزود «نیمی از ما» را گوش بده حتما. همیشه بهش پادکست و کتاب و فیلم معرفی میکنم. لذت میبرم وقتی برای خودش کاری میکند.
از اول صبح در گوگل دنبال یک دکتر معتبر میگردم تا برای چشمم مراجعه کنم. تعداد رضایتها که بیشتر باشد خیالم راحت میشود.
امروز چندان به خانه رسیدگی نکردم. بعضی روزها حالش را ندارم که چند ساعت پیوسته تمیزکاری کنم.
از شگفتیهای امروزم، دیدار با استاد شمس لنگرودی بود و خرید تازهترین کتابشان، رمان «عشق و فراموشی»
جزییاتش را در یادداشتکی به زودی بار کانال میکنم.
با الهام از آهنگ ” آهای آقای داماد” صفحه اصلی سایت مشتری را طراحی کردم.
این هم یک مدل نوشتنه؛ با کد
زمانی از ازدواج کد و کلمه گفتم و در لینکدین با تصاویر از رقص دو نفره کد و کلمه منتشر کردم.
پسندزیهای امروز:
طراح فرانت سایت سالن زیبایی
شکر گزاری دو وعده
شنیدن غزل اکسیر عشق از سعدی با تفسیر رشید کاکاوند
برنامه برای اتمام تقویم مختوایی آذر و دی در هفته آتی
تقویت تعادل و توانایی مغز با حرکات هماهنگ پیجشی، سرعتی و بازیوار
مراقبه تجلی خواسته
چرت عصرگاهی برای ۱۵ دقیقه
نزدیک به ۵ هزار گام پیادهروی
دیروز و امروز سراغ خودواژه هم رفتم و صد الیته اسنرس سایتهای مضطرب از جنگ مانع است برای تمرکز
محبورم برای توجه و تمرکز برای این سایتها برای شرایط محتمل جنگی کارهای زیادی بکنم و نتوانم این ماه وبینارهایم در نویسنده سخنران بیاغازم.
حتی به تمرینهای خودواژه هم نمیرسم و فقط،ناخنک میزنم.
این ماه بر آزادنویسی، گزارش نیک و ژورنالنویسی تمرکز دارم.
به مناسبتِ روزِ نیکی که داشتم تصمیم گرفتم گزارش نیک ثبت کنم. از صبح همه چیز روال و درست پیش رفت. اگر از همان اول بگویم، ابتدا نماز صبحی بر بدن زدم و باز زیر پتو خزیدم. دوازده ظهر بیدار شدم و بازهم اذان بود و سراغ نماز رفتم. به جانم چسبید و رفتم پِی نوشتههای روزم. یادداشت روزانه در دفترم و یادداشت برای اتاق بایگانی. کمی هم آزادنویسی و جمع و جور وسایل. و البته پیدا کردن لباس هایی که یک ماه بود گمشان کرده بودم. معلوم شد گم نشده بودند. فقط یادم نمیآمد کجا جاسازشان کردهام. بالاخره هر موجودی ممکن است تابستان چیزی پنهان کند و زمستان در پِیاش باشد. بالاخره اولین کتابِ این ماه را شروع کردم.«تحلیل کالبد نثر» کتاب دکتر ابومحبوب.
آنقدر خواندنش دلچسب و آموزندهست که نمیخواهم زود تمام شود. اولین باری بود که زیر جملات یا کلمات در کتاب خط میکشیدم. احساس میکردم بیشتر یاد میگیرم و در ذهنم میماند. البته خطهای کمرنگ با مداد کشیدم که آسیبی به کتابم وارد نشود خدایی نکرده. فکر میکردم بعد از مدرسه دیگر حوصله یاد گرفتن هیچچیز را ندارم. اما فهمیدم هنوز مطالب جالبی وجود دارد برای یادگیری. آن هم در بابِ «ادبیات» و دیگر چه چیزی بهتر از این؟
حتی کشف کردم استفاده از اصطلاح «وام گرفتن» در کلمات، بین دکتر ابومحبوب و جناب شین. کاف مشترک است. نمیدانم هردو از کجا این اصطلاح را وام گرفتهاند، اما کشف جالبی بود.
حسابی کلمات نو یادگرفتم و معنی هایشان را یادداشت کردم. موقع خواندن احساس میکردم در یک کلاس درس واقعی هستم. با استادی که واقعا چیزی بلد است و میداند چه میکند و کارش را بلد است. و البته مهم تر از آن، میداند ادبیات چیست. فرق ادبیات با فارسی را به خوبی میداند، بالا و پایین نثر را از بر است و نویسنده هارا شخصیسازی شده میشناسد.
به مرحله بعدی برسیم، یک دستورتهیه تازه کشف کردم و دسر درست کردم. دستورش را هم در دفتر آشپزیای که قبل از پاییز خریده بودم نوشتم. صادق باشم از موز خوشم نمیآید و چون دسر موز داشت آنقدری که باید موقع خوردن به وجد نیامدم. اما انگار اطرافیان دوست داشتند.
حالا جانم برایتان بگوید که چندین سال پیش، در همین اثنا، در تاریخ هشت آبان، نوزادی در تهران متولد شد.
البته که خبر نداشت که روزی نویسنده خواهد شد و نصفهشب سر از گزارش نیک نویسی در خواهد آورد.
سال گذشته چنین روزی را همراه جناب شین. کاف و چندتن از دوستانِ مدرسه نویسندگی جشن گرفتم و بسیار برایم خاطره شد. چه پاییز دلچسبی بود.
امسال قسمت شد یادآوریاش کنم و گزارش نیکش را بنویسم.
به نظرم روزِ نیکی بود و ارزش نوشتن داشت. با تمام سادگی و آرامشش، دوستش داشتم.
این روزها بیت موردعلاقهام را از همان جناب شین. کاف یاد گرفته ام و مدام مینویسمش و در ذهنم تکرارش میکنم.
ای بیخبر از سوخته و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی
در پایان، باشد که رستگار شویم و شاهد میهمانانِ تازه در اتاق بایگانی باشیم. متصدی مینویسد و خوانندهای پیدا نمیشود.
شما افتخار میدهید چند کلمه میهمان متصدی اتاق بایگانی باشید؟
https://t.me/ArchiverooM1
تمام روز در فکر بودم. فکر کردم به همهی اتفاقاتی که این مدت افتاد و نوشته نشد. کم نوشتن برای آدمی که به زیاد نوشتن عادت کرده کمکم تبدیل به عذاب میشود. این روزها زندگیام وسطباز شده. نه خوبم نه بد. از آن حالت صفر و صدی همیشگی درآمدهام. تغییر محسوسی است. امروز از تعطیلی لذت بردم. وقتی کار و بار آدم روی اصول میافتد به مراتب احساسات آدم هم سر و سامان میگیرد. این یک ماهی که دانشگاه حضوری شد و از تعطیلی بیسروته درآمدم همه چیز تقریبن جای خودش را پیدا کرد. انگار وقتی کاری در زندگی نظم میگیرد، بقیهی چیزها هم کمکم به تبعیت از آن وادار میشوند. مثلن امروز از کتاب خواندن لذت بردم. چون با خودم عهد کردهام روزهایی که کم کلاس دارم یا ندارم بیشتر بخوانم. خواب زمستانی گلی ترقی رو به اتمام است. احتمالن تا آخر شب تمامش کنم. شعرهای محمود درویش را میخوانم. چه شاعر حاذقی بوده این آدم و چه عربی خوبی داشته است. بیش از خود شعرهایش آنچه برایم جذاب است نحوه خواندن شعرهایش با صدا و لحن خودش است. صدای گرمی دارد. از معروفترین شعرهایش که خواندهام و دوستش دارم شعر «إلى أمي» یا برای مادرم است. این شعر سراسر عاطفه است. مخصوصن این بیت را دوست دارم. برایم بدل شده به یک ضربالمثل و به یک جواب برای اینکه چرا زندگی را دوست دارم. «وأعشَقُ عمرِي لأني
إذا مُتُّ ,
أخجل من دمع أُمي !»
یعنی عمرم را دوست میدارم، زیرا من،
اگر بمیرم،
از اشک مادرم خجالتزده میشوم. (اگر دوست داشته باشید میتوانید کامل این شعر و صوتش با صدای محمود درویش را از این لینک بخوانید و بشنوید https://www.aldiwan.net/poem2283.html )
برای عربی ضعیف و محو من خواندن شعرهای او تغذیهی خوبی شده است. برای دوام آوردن در این رشته مثل دوام آوردن در زندگی مدام دنبال دلیل و شوقی میگردم. و ادبیات برایم شوقیست برای هر آنچه هست و هر آنچه خواهد آمد.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و آزادنویسی کردم. برای اینکه دوباره عادت هر روز نوشتن را برگردانم برای خودم یک خودکار بنفش و یک دفتر بنفش قشنگ خریدهام. علاقهام به این رنگ بر هیچکس پوشیده نیست. امروز آزادنویسیام را به جای تایپیدن در همان دفتر با خودکار نوشتم.
یک ترفند جدید در پختن سوپ جو کشف کردم. همیشه جوها را یکبار میپختم و بعد آن آب سیاه رنگی را که میداد آبکش میکردم. امروز فهمیدم اگر ابتدا کمی جوها را تفت بدهم دیگر آن رنگ بد را نمیدهد و سوپ هم لعابدارتر میشود.
امیرعلی سرماخوردگی گرفته است. امسال پیشدبستانی میرود. بچه از همان هفته اول ویروسگیر شد و ما را هم شریک ویروسهایش کرد. توی خانه حوصلهاش سر رفته بود. زنگ زد و با گریه گفت برویم خانهشان. رفتیم و سالاد الویه درست کردیم. چسبید بعد مدتها. این روزها زیادی ناپرهیزی میکنم و اگر دوباره وزنم زیاد شوم دست از ناله و نفرین خودم برنخواهم کشید. کمی با هم بازی کردیم. بازی با او همیشه برایم قصهساز است. بچهها انگار قصهگو به دنیا میآیند. امروز ماشینهایش همه مریض بودند و آب و روغن قاطی کرده بودند چون از او ویروس گرفته بودند. برگشتیم خانه. چند تا از یادداشت کانال دوستانم را خواندم و حض کردم و غبطه خوردم که چرا در یادداشتنویسی کمکار و بینظم شدم. کاش پوست کلفت نشده بودم و میتوانستم خودم را مثل بچگی با ترفند «فلان کارو نکنی خیلی خری» سربه راه کنم. به هر حال روز بدی نبود. آرام بود. نه آرامِ ساکن و ساکت.
سالواژهام: ارتباط
صبحی کم و کسری محتوای وبینار را کاویدم.
دیشب به غزاله پیام دادم و دختر ناز و مهربانم برای پوستر کمکم کرد. آخر اما پیشنهادی که دادم سبب شد به این نتیجه برسیم که برای این هفته فراخان نگذارم. به موسیقی دزدان دریایی کارائیب. گوش دادم.
سمجبچه، نقنق و غرغرش یکی شده بود و من هم بار را بستم سمت خانهی خاله. توی راه، وبینار آقای مفیدی را بودم. ایشان از حل مسئله گفتند، مفید.
تو وبینار خودم صحنهها پیش آمد. از ورود ناگهانی شیرینترین یگانه و یاخدای من تا ضبط نشدن وبینار. دوستان دیگری هم بودند و چه سعادتی بود، همراهی ایشان.
دوستانی هم بودند که پس از وبینار، از بیاطلاعیشان گفتند و قرار شد که هفتهی آینده تکرار کنم مطالب را. ذوقی و شوقی.
تمرین کردم و کلاس رفتم. دخترخاله از استعفای استاد تنیسش گفت و این که دیگر استادی به نیکی او در زاهدان نیست. فعلن بهناچار باید کنار بگذار د تنیس را. تلخ شده بود. برای درک بهتر از موضوع، سعی کردم که فکر کنم استاد کلانتری استعفا داده است. اصن حالوم بد شد.
پس از کلاس، دوباره خانهی خاله رفتم و بعد ساعتی، خانه.
فایل آزادنویسی را که باز کردم، با صفحهای خالی مواجه شدم. پریده بود نوشتههایم از اسفند ماه. سیاه شدم. حالا یکی را میخاهم که مرا درک کند.
تا اردیبهشت را ذخیره دارم اما بعدش را نه. بعدش؟ قصهبافیها. برای فایل از دسترفته نامهای نوشتم. مست نویسیهام.
_ امروز با یکی از همکاران آقا بیش از دو ساعت با هم در مورد توسعه فردی صحبت کردیم معتقد بود در شغل وکالت پرستیژ و پرزنت کردن باید رخ بدهد، مثلاً ماشین مدل بالا و در منطقه بالا شهر دفتر داشتن موجب میشه موکل بیاد دفتر فوری قرارداد را منعقد کنه، موافقم موکل ابتدا احساس می خرد بعد خدمات را.
وقتی در برج سفید دفتر داشتم بارهااز نزدیک این موارد را تجربه کرده و دیده ام به خصوص موکلین جنس مخالف… بر عکس آن هم وجود دارد هرچند برایم ناخوشایند است واز کرامت انسانی دور است.
_ علاقه مند به شرکت در دورههای مدرسه نویسندگی هستم اما فرصت کافی ندارم، چه قدر دلم برای شرکت در دوره شعر تنگ شده است...
_ هر چند سعی می کنم از عادی سپری کردن روزانه جلوگیری کرده، در انجام بعضی کارها تنوع را وارد کنم، مثلاً در آشپزی سرو غذا تنوع ایجاد کنم، در خانه ما از بشقاب بزرگ بیشتر استقبال می کنند یا با قاشق شربت خوری برنج خوردن برایشان خوشایند تر است، چون دهان کمتر پر می شود و لقمه را بهتر بجوند ویا از رومیزی با رنگ های متناسب با فصول استفاده کنم، البته تنوع را می شود در چینش نان هم داد…
ساعت ۲:۲۵ نیمهشب است. روی پهلوی راستم دراز کشیدهام و شکمم هر لحظه به یک طرف متمایل میشود. لیلیا حالا حسابی بزرگ شده و جای کافی ندارد. چند نفس عمیق میکشم.
خسته و بیحالم. احساس دلپیچه دارم و اشتهایم کم شده. سر دلم احساس سوزش میکنم و گاهی تهوع به سراغم میآید. میگویند از علائم روزهای پیش از زایمان است.
طی روز گزارش نیکم را نوشته بودم، اما حالا که دوباره خواندمش، چنگی به دلم نزد. دلم خواست از اول بنویسم. البته چیز زیادی برای گفتن ندارم.
صبحم را با کمترین انرژی آغاز کردم. انگار به اندازه کافی نخوابیده بودم. با مامان صبحانه مختصری خوردیم و برای ناهار به کمک هم برنج و میگو درست کردیم.
ظهر پیامکی عجیب دریافت کردم. از شمارهای ناشناس.
گفت: سلام.
گفتم: سلام، شما؟
گفت: راستش را بخواهی، شما دو ماه قبل مسافرم بودی و من ازت خوشم اومده.
گفتم: من متأهلم.
گفت: لطفاً، یک دوست اجتماعی.
گفتم: تمایلی ندارم. ممنون میشوم دیگر پیام ندهید.
گفت: لطفاً… شما خیلی خوشگلی. میتونم بدونم چند سالتونه؟
و من دیگر جواب ندادم.
با اینکه راننده اسنپ شمارهام را ذخیره کرده بود، کاری ندارم؛ اما اینکه بعد از دو ماه پیام بدهد و ابراز علاقه و آشنایی کند، دیگر خیلی رو میخواهد!
بیشتر از همه از عبارت «دوست اجتماعی» بیزارم. از حریم قائل نشدن برای یک زن متأهل. از بیشرمی.
حالا که در آستانه مادر شدنم، میزان تنفرم از اینگونه افراد بیشتر شده است.
بخشی از غم امروزم برای پنجشنبه بود. پنجشنبههایی که هر هفته کنار دوستانم در کلاس نقاشی میگذشت و حالا یک ماهی میشود که از آن فضا فاصله گرفتهام.
چقدر دلتنگم. برای مدادرنگیهایم، پاستلهای گچی، شور و اشتیاقم در کلاس، همکلاسیهایم، استادم، پذیرایی شدنها، پرسش و پاسخها و کتاب خواندنها. امید دارم یک روز دوباره برگردم.
امروز به پیادهروی نرفتم. ورزش نکردم. طب فشاری انجام ندادم. جلوی آینه ننشستم و میکاپ نکردم.
امروز بیحوصله بودم. انرژیام ته کشیده بود. دلم میخواست ساعتها زیر پتویم کز کنم و هیچکس کاری به کارم نداشته باشد.
در اینستاگرام پرسه زدم. پیج دختری را دیدم که اضافهوزن زیادی داشت، اما اعتمادبهنفس فوقالعادهای داشت؛ اعتمادی که به زیباییاش تبدیل شده بود.
میگفت پسری جذاب به او ابراز علاقه کرده و وقتی از او پرسیده از چه چیزی در من خوشت آمده، پسر جواب داده: «راستش در یکی از عکسهایت، از ترکهای روی بازوهایت خیلی خوشم آمد. به نظرم این بازشدگی پوستت خیلی زیباست.»
دختر میگفت مدتها بهخاطر این نقص گریه میکردم و با خودم میگفتم خدایا، با چاقیام کنار میآیم، اما این ترکها را چگونه از بین ببرم؟
هزاران کرم و درمان را امتحان کرده بود و هیچکدام نتیجه نداده بودند؛ تا اینکه متوجه شد همین چیزی که به نظر خودش عیب میآمده، در چشم دیگری نوعی زیبایی است.
با خودم اندیشیدم، واقعاً چه کسی معیار زیبایی را تعیین میکند؟ چرا از چاق شدن اینقدر میترسیم یا احساس میکنیم نوعی بیماری است؟
به نظرم در دنیا چیزی مهمتر از پذیرش خود نیست. روزی که یاد بگیرم خودم را در هر حالت و شکلی دوست داشته باشم، معیارهای جامعه دیگر نمیتوانند چیزی از ارزشم کم کنند.
با خودم تکرار میکنم:
«به جای اینکه کسی باشی که جامعه ازت انتظار داره، فقط خودت باش. خودت بودن قشنگتره.»
غروب به حمام رفتم، شاید کمی سرحال شوم. موهایم را سشوار کشیدم، ولی همچنان بیحوصله بودم. شب مامان برایم حلیم درست کرد و همگی دور هم شهرزاد دیدیم.
امشب ۳۹ هفتهام تمام شد. وارد آخرین مرحله بارداری شدهام. دخترم حالا به اندازه یک کدوتنبل است. احتمالاً سه کیلو وزن دارد.
مامان که رفت بخوابد، سعید گفت: دخترت هم مثل خودت تنبله؛ حال نداره زودتر به دنیا بیاد.
گفتم: من کجا تنبلم؟
گفت: آخه برای آماده شدن خیلی طولش میدی.
گفتم: چشم مامانمو دور دیدی، اذیتم میکنی
خندید و گفت: خب ببین، همین الان آرومآروم داری پتو رو تا میزنی
گفتم: بذار این دفعه یک هندونه سه کیلویی وصل کنم به شکمت، ببینی دلیل تنبلیام چیه
مادرشوهرم هم از بحث ما به خنده افتاد.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز نه به پیادهروی رفتی و نه ورزش کردی. حتی هیچ کتابی نخواندی و نشنیدی.
اما به جای سرزنش کردن خودت، به خودت حق دادی. به خودت یادآوری کردی که در حال آفرینشی بزرگ هستی و بدنت گاهی کم میآورد.
پس به جای ناامیدی، به صدایش گوش کن و بهخاطر تمام زحماتی که برایت میکشد، ازش تشکر کن.
مهم، ادامه دادن است. چشم روی هم بگذاری، دخترت هم به دنیا آمده و این روزها تمام شدهاند.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۳
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۵
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
با اینکه امروز بسیار نیکورزی کردم، از تعداد زیادی داستانک نویسی برای شرکت در چالش داستانک تا رخدادکنویسی در کانال باشگاه نویسندگی. اما چون
سالگرد آسمونی شدن پدرم هست، هنگام نوشتن گزارش نیک ناخودآگاه قلمم با دلم رفت سمت نامهای به او.
تصمیم گرفتم نامهام را به عنوان نیکترین کار امروز، نشر بدهم.
بابا جان،
چهار سال گذشت.
و کی فکرش را میکرد، روزی که تو در بیمارستان بودی، ما برای تولد مامان چهارتایی رفتیم بیرون. با دلهایی که بوی خون میداد. خوشنگذشت. هیچوقت بدون تو خوش نمیگذشت. تو میخندیدی. خیلی قشنگ هم میخنداندی. تو و مامان جفت درستی بودید. همان در و تختهای که میگن شما بودید. کلکلهای لوس و در عین حال نمکیتان.
داشتم میگفتم. کی فکرش را میکرد، آن روز که تولد مامان بود، فقط سه روز بعدش، فوت تو باشد. عجب دنیایی. میبینی؟
چه مظلومانه رفتی. چه غدهی بیرحمی، مثل برق و باد، تو را از ما گرفت. اصلاً نفهمیدیم چه شد. یک روز بابا داشتیم و سی روز بعد، چشم باز کردیم و دیدیم یتیم شدهایم. چیزی که باور کردنش از خودِ اتفاق سختتر بود: پدر نداشتن.
چه زود رفتی. اما بین خودمان بماند، «با مردنت پدری را در حقم تمام کردی!»
اگر زنده میماندی، احتمالاً من با آن دیوانهی پست و رذل ازدواج کرده بودم و حالا گوشهی دیوانهخانه، مشغول جمعکردن تکههای باقیماندهی روانم بودم. رفتنت باعث شد همهچیز عقب بیفتد. زمان گذشت و من فرصت کردم آن نارسیست شیطانذات را بیشتر بشناسم. دو سال وحشتناک را در رابطه با او گذراندم، اما خدا را شکر شناسنامهام با اسمش کثیف نشد. گاهی فکر میکنم شاید آخرین هدیهات به من همین بود، یک جور پدری از آن دنیا!
رفتی و بعد از تو هیچچیز مثل قبل نشد. دو سال بعد، امیرعلی هم رفت. شاید از نبودنت دق کرد، شاید هم تو نتوانستی دوری تهتغاریات را تحمل کنی و بردیش پیش خودت. نمیدانم. فقط میدانم هنوز هم وقتی به رفتن هر دوتان فکر میکنم، مغزم از پذیرفتن این حجم از فقدان سر باز میزند.
این چهار سال چهها که بر ما نگذشت، بابا!
بیپدری عجب درد بیدرمانی است. مامان سعی کرد برایمان هم مادر باشد و هم پدر؛ اما خودش هر روز مثل شمع آب میشود. گاهی به صورتش نگاه میکنم و دلم میخواهد زمان را به عقب برگردانم، به روزهایی که هنوز تو بودی و مامان مجبور نبود اینهمه بار را یکتنه به دوش بکشد.
خانه از نظم سابق افتاد. انگار با رفتن تو، یک ستون اصلی از ساختمان زندگیمان را برداشته باشند. همهچیز ناگهانی بههم ریخت، آدمها، رابطهها، برنامهها، حتی تعریفمان از آینده. دیگر کسی نبود که حضورش به خانه وزن بدهد. کسی نبود که صرفاً با بودنش خیالمان راحت باشد. فهمیدیم بعضی آدمها چقدر مهماند، درست وقتی که دیگر نیستند.
میدانی بابا، بعد از تو تازه فهمیدم پدر فقط یک نسبت خانوادگی نیست. یک جور پناه است. یک شماره تلفن که همیشه میتوانی بگیری، حتی اگر ندانی چه میخواهی بگویی. یک نفر که لازم نیست برایش توضیح بدهی چرا ناراحتی، چرا ترسیدهای، چرا شکست خوردهای. فقط میداند دخترش به چیزی احتیاج دارد.
دلم برای همین چیزهای معمولی تنگ شده، برای صدا زدنت، برای دیدنت، برای شوخیهایت، برای عسل جان گفتنت. برای اینکه گاهی از چیزی شکایت کنم و تو گوش بدهی. برای عبایی که روی دوشت میانداختی و کتابی که میخواندی. برای نگاه اصیلت. برای آن اطمینان سادهای که آن روزها اصلاً نمیدانستم چقدر ارزشمند است.
بعد از تو، بزرگ شدن هم شکل دیگری پیدا کرد. دیگر کسی نبود که گاهی بتوانم پیشش بچه باشم. انگار مجبور شدیم یکشبه بزرگ شویم، بیآنکه کسی از ما اجازه گرفته باشد.
امیرعلی هم که رفت، دیگر واقعاً نمیدانستم این خانواده قرار است چند بار دیگر تکهتکه شود. دو مرد زندگیام را در فاصلهای کوتاه از دست دادم، یکی پدرم بود و دیگری برادرم، رفیقم، همدستم در زندگی. هنوز هم بعضی اتفاقها را در ذهنم برای هر دوی شما تعریف میکنم. گاهی ناخودآگاه فکر میکنم باید به امیرعلی زنگ بزنم و چیزی برایش بفرستم. بعد یادم میآید شمارهای که دیگر جواب نمیدهد، فقط شمارهی او نیست، انگار بخشی از زندگی من هم از دسترس خارج شده.
چهار سال است که دارم با نبودنت کنار میآیم، البته کنار آمدن تعبیر خوشبینانهای است. بیشتر شبیه این است که یاد گرفتهام با یک جای خالی زندگی کنم. جای خالیای که نه پر میشود، نه کوچکتر، فقط آدم یاد میگیرد دورش راه برود.
نمیدانم اگر بودی از من راضی بودی یا نه. نمیدانم از تصمیمهایم، از اشتباههایم، از زمین خوردنها و دوباره بلند شدنهایم چه فکری میکردی. اما دلم میخواست بودی و میدیدی که با همهی این آشفتگیها هنوز دارم تلاش میکنم. هنوز مینویسم، هنوز رؤیا دارم، هنوز سفر میروم، هنوز میخواهم چیزی از خودم بسازم. اما نسخهی جدید و بهروزتری از من میدیدی. هرچند گاهی خستهتر از آنم که اعتراف کنم.
کاش کتابم را میخواندی. کاش امیرعلی هم میخواند. کاش هر دو بودید و میدیدید من از آن همه دلتنگی، کلمه ساختهام. شاید عجیبترین کاری که از دستم برآمده همین بوده، تبدیل کردن نبودن آدمها به چیزی که بتوان لمسش کرد.
امشب چهارمین سالگرد رفتنت است. چهار سالی که در تقویم گذشته، اما در بعضی لحظهها انگار هنوز همان روزهای اول است. هنوز گاهی دلم میخواهد در را باز کنم و تو باشی. هنوز بعضی خبرها را نگه میدارم برای گفتن به تو. هنوز وقتی اتفاق خوبی میافتد، یک جای ذهنم دنبال تو میگردد.
بابا، نمیدانم آن دنیا چه خبر است. نمیدانم صدای ما به شما میرسد یا نه. فقط امیدوارم اگر جایی هستید، تو و امیرعلی کنار هم باشید و دیگر هیچ غدهی بیرحمی، هیچ بیماری و هیچ اتفاق لعنتی نتواند بینتان فاصله بیندازد.
مراقب امیرعلی باش. همانقدر که اینجا مراقبش بودی، آنجا هم مراقبش باش. چون ما نتوانستیم مثل تو از او مراقبت کنیم. او هنوز همان تهتغاری شیطان و عزیزکرده است.
و اگر قرار است چیزی از این نامه به تو برسد، این را بدان:
من هنوز همان دختر ۵ سالهی مو فرفریات هستم. با اینکه چهار سال است پدر ندارم، هنوز همان دختریام که دلش میخواهد یک بار دیگر بابایش را ببیند.
دلم برایت تنگ شده.
خیلی بیشتر از آنچه کلمهها بتوانند بگویند.
دخترت،
عسلی
یک خاطــــــره 🩷
بابام استاد اوسکل کردن بود. اصفهانیِ تمام عیار و حاضر جواب و حرفهای مسخرهبزنی که میتونست چند ساعتی مغزپختمون کنه.
یه روز بیمقدمه گفت:
نمیدونم الان برم حموم یا برم اصفهان!
ما هنوز ربطش رو نفهمیدیم. چون دوست داشت حرفهایی از جنس نفهمیدن بزند.
عکس کودکیام در آغوش پدر را اینجا ببینید:
https://t.me/asa_fatemi
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد.
[ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
[هفت و نیم صبح]
امروز صبح با سردرد وحشتناکی بیدار شدم. قرار بود برویم کتابخانه تا ظهر. مرا اما سردرد امان نمیداد که بیدار بمانم و چشم باز کنم. بدنم چنان از دیروز درد میکرد که دیگر حال حمل کیف و راه رفتن طولانی نداشتم. وقتی یاسمن صدایم زد که بیدار شوم، گفتم :«چه فایدهای دارد این همه راه را پیاده رفتن. بیشتر خسته میشویم که.» چشم بستم.
[دوازده ظهر]
بیدار که شدم با حجم زیادی از حس بد از خوابی که دیده بودم، همراه بودم. صدای اذان حسینه آمده بود و من بیدار شده بودم. حس بدی داشتم از این همه خوابیدن. ولی سر دردم گم شده بود. روی شستم. تند صبحانهای تند خوردم.
نشستم پشت میز. شعر حافظ میخواندم. دنبال معنی و داستانش بودم. دنبال ایهامسرایی حافظ. داشتم غزل را از صدای سخن عشق گوش میدادم. چنان زیبا هر بار شعرهای حافظ را میخواند که مستم میکند. یکی از فارسیترین آدمهایی که میشناسمش. خیلی دوستش دارم. دلم نمیخواست بروم بیرون. باید غذا درست میکردم. من و خروار درسهایم توی اتاق تنها بودیم.
[دو بعد از ظهر]
من داشتم فکر میکردم هر هفته پنجشنبهها میرویم بیرون. یعنی این هفته نرویم؟ قرار بود برویم گیمنت. باقی بودم که بزنم زیرش. ولی بعد دیدم دلم میپوسد توی این هوا و آخر هفته، یک جایی نرویم. میخواستم به یاسمن زنگ بزنم و بگویم قرارمان سرجایش باشد. عصر برویم. که یاسمن آمد. گفتیم که برویم. باز هم البته توی شک بودم. هنوز ابیات را تمام نکرده بودم، غذا درست نکرده بودم و درسهای پیفه هم مانده بود. من بودم و شنبه و هزار درسی که باید پس میدادم. داشتم ادامه شعرها را مینوشتم. منگ بودم. از فکر اینکه نیم ساعت بعد باید بلند شوم و تند غذا درس کنم و بعدش آماده شوم بیحالتر هم میشدم.
[سه و ربع بعد از ظهر]
بلند شدم غذا درست کنم. میخواستم قاطی پلو درست کنم با گوشت چرخ کرده و کمی گوجه. پیاز و سیر را رنده کردم. خوب سرخ که شد، خواستم گوشت چرخ کرده را بریزم، حیفم آمد. نکند گوشت چرخ کرده خراب باشد؟ بو کردم. آخر صبح برق رفته بود. یکبار دیگر هم گوشت را بیرون گذاشته بودم و آب شده بود. گفتم شاید بخاطر همانها خراب شده باشد. بویش برایم کمی عجیب بود. به یاسمن هم که نشان دادم، با من هم نظر بود. جایش مرغ را از یخچال بیرون کشیدم و همانطور یخ زده انداختم توی پیاز داغ. کمی تفت دادم. گوجه زنده کردم. یک قاشق رب ریختم. وقتی گوجهها پختند و رب سرخ شد، آب ریختم و گذاشتم قل بزند. همین بین برنج را هم گذاشتم دم بکشد.
[ده دقیقه به چهار]
ظرفها را شستم. زیر برنج را کم کردم تا دم بکشد. آمدم اتاق و شروع کردم آرایش کردن. گپ زدیم و آرایش کردیم. خیلی خوشم میآید از این بخش بیرون رفتن. ساعت پنج آماده بودیم. همانطور ایستاده و بشقاب به دست غذا خوردیم. خوشمزه شده بودها.
[پنج و ربع بعد از ظهر]
از اتاق زدیم بیرون. جای اسنپ میخواستیم با اتوبوس برویم. بعد از در بهارستان بود. خیلی دور نبود. ده متر مانده بود برسیم دم در که اتوبوس آمد. قربان وقت شناسیمان. سوار شدیم. اتوبوس پر بود. شلوغ اما نه. داشتیم گپ میزدیم که اتوبوس ایستگاه سوم ایستاد. جلو را درست نمیدیدیم. از خانمهایی که کنارمان بودند پرسیدیم: «در بهارستان همین جاست یا جلوتره؟». یکیشان خیلی با اعتماد به نفس گفت جلوتر است. ما هم برگشتیم به مکالمهمان که دخترکی گفت: «فکر کنم بهارستان همینجاست. دیگه تا بعد پل واینمیسته». همین که عزم رفتن کردیم، اتوبوس حرکت کرد و بله از چهارراه بهارستان گذشت. حالا مگر میایستاد. پانصد متر جلوتر بلاخره ایستاد. داشتیم راه را برمی گشتیم و مرده بودیم از خنده که شبیه آدمیزادها یک دانه اتوبوس هم نمیتوانیم سوار شویم. ما باید بنشینیم و اسنپمان را بگیریم. به چهارراه که رسیدیم باز آدرسی که سید میداد را چپه رفتیم. یک ربع گیج و منگ، اینطرف و آن را نگاه میکردیم. آخر هم یاسمن از چند نفر آدرس جانبازان را پرسید تا فهمیدیم که اشتباه آمدهایم. از سر خیابان وایسادن خوشم نمیآید. وقتی آنجا بودیم کمی مانده بود تا پشیمان شوم از آمدن. اگر دو دقیقه بیشتر طول میکشید حتما دیگر واقعا پشیمان میشدم و لبهایم وارون میگشت.
[پنج و نیم عصر]
بلاخره رفتیم و سید را دیدیم. بنده خدا شانصد بار هم معذرت خواهی کرد. آدم خوبی بود. هرکس جز او بود احتمالا خیلی معذب میشدم. رفتیم داخل و نشستیم. اولش کراش بازی کردیم. آخر هم یکبار اول نشدم. بعدش رفتیم بزن بزن بازی کردیم که اسمش را نمیدانم. دفعه قبلی توی این بازی خیلی خوب بودم. بار اول چنان کتکی خوردم و کشته شدم که خدا نسیب سگ بیابان هم نکند. دفعه دوم و سوم اما خوب بردم. بعدش سید دستی را گرفت تا انتقام یاسمن را بگیرد. دور بعد، بعد از اینکه کلی کری خواندم و راند یک را بردم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون، رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ثبت نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست.گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم:« من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه.
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد. [ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
این مدت اخیر، پا به مکانهای گذاردهام که خاطراتی زندهتر از واقعیت در آنها داشتم. تماشاگرِ یکایک آجرها، نماها، بناها، ساختمان و همهٔ آنچه به آن جلوهیی ماندگار میبخشد، بودهام. احساس خوبی داشتم و بهعمد اینکار را برای دلم انجام میدادم. سخت بود؟ هست اکنون نیز بیشتر. اما یک چیز را خوب فهمیدم؛ خاطرات خوبِ گذشته با چیدن دوباره و هزاربارهٔ پازل تیکه تیکه شدهٔ احساسات است که دوباره جان میگیرد. و این بار بجای حسرت، حیرت مینشاند بر سیمای جان. از نغمه به ترانهای شاد تغییر سطر میدهد.
در آخر هفتهها بوی خوش زندگی به مشام میرسد. بعد از هفتهای با تلاشهایی کم و زیاد برای حفظ یا حذف به روزهای آخر که میرسی انگار به مقصد هفتگی خود رسیدهای؛ خسته نیستی اما هستی، خوشحال نیستی اما هستی. سفرِ هفتگامان تو به پایان رسیده. وقتِ پیاده شدن است. وقت اندکی استراحت و دوباره بارِ سفر را بستن. که هفتهٔ آتی از همان نخستین ساعت بامدادش ما را به سفری دیگر دعوت میکند.
هر جور شده دوست داشتم بیرون برم. موقعیت جور شد. بابا میخواست برود بیرون. منم دو دقیقهای آماده شدم و همراهیش کردم. ذوقِ گشتن و بازارگردی ندارم. بخاطر پیادهروی رفتم. نیم ساعتی راه رفتیم. خرید کردیم و برگشتیم. خوش گذشت؟ آری. مغزم نفس کشید و دستهام خفه و پاهام گرم و جوندار شده بودند.
با اومدن به خونه شام پختم. نزدیکِ آمادهسازی، داداش اومد و بعد خواهری زنگ زد که پشت دره. البته آجی شام خورده بود و این مرحلهٔ خوشمزه رو از دست داد. شام خوردیم با نوههای خوشکل. بعد هم تنقلات و چای و صحبت.
من و خواهرم میخواستیم از یک فروشگاه با طرح پنج به دو(یعنی پنج میلیون میخری و دو میلیون تخفیف میگیری) خرید کنیم. که منصرف شدیم. هیچی نداشت.
امروز زودتر از پنج در وبینار بودم. خواب و بیداری بودم. اما با دقت گوش میدادم. آزادنویسی کردیم. مسائلی که نوشتن توانسته آنها را برایم حل و فصل کند و راهحلی اساسی ارائه دهد کم نیستند. امروز متاسفانه فرصتِ دیگری برای یک پومودورو آزادنویسی پیش نیامد.
متنی سرپایی و تند تند و با کمترین ابزار لازم و زمانی اندک پیش از تجاوز ساعت از بامداد در کانالم هوا شد. متنی که با جملهٔ کتاب آناندا بهروز رشید آغاز گشت. مختصر بود و خام. نیاز دارد بعد از چند وقت دوباره اصلاح شود بخیههایش گشوده شود و جراحیش کنم.
رمان« مادران و دختران» را تا سی صفحه دیگر پیش میبریم. با صوت گوش دادن چه لذتی دارد صوتی و چشمی خواندن. انگار دونفری باهم میخوانید. دمِ شیلا حیدری نازنین گرم بابت این حرکتِ انساندوستانه و چالش بینظیرش برای گردآوری این جمعِ خوشذوق و همراه.
قبل از هرچیز بگویم میخواهم هزارکلمه گزارش بنویسم. شاید به تلافی این روزها که سهمم از نوشتن کم شده. برای همین اهمیت نمیدهم که چقدر این حرفها اهمیت دارد، گفتنی است یا خواندنش برای دیگران چه ارزشی خواهد داشت. فقط میخواهم خودم را کلمه کنم و بریزم اینجا.
بر روی صفحه.
با روایت لحظه شروع میکنم. ساعت ۵:۰۸ دقیقه صبح است. چای مینوشم و انتظار میکشم. چند ویدیو دارم دانلود میکنم. چند ویدیو درسی از جفهانسن نامی.
تدریسش خداست.
کلیپهایش را از یوتوب دانلود میکنم. احساس بدی دارم. ترجیح میدادم فیلمهایش را دانلود نکنم. حقیقت دارد که راحتترم فیلمهایش را با فلش و در تلویزیون ببینم، اما خب غیراخلاقی است به نظرم. بنده خدا، وقت میگذارد تا چهارنفر ببینند و از قبل این دیدن و نمایش دادن تبلیغات، سکه سیاهی عایدش شود. متوجه هستم. اما من چه کنم که یوتوب فهمیده من ایرانی هستم و تبلیغی نشانم نمیدهد. سه بار حتی کشور فیلترشکن را عوض کردم. اما جوابگو نبود. تقصیر من چیست که زمامدار با دنیا ارتباط اقتصادی ندارد و گوگل حاضر نیست پولهایش را پای کاربران ایرانی بسوزاند.
نوشتهای هست در همین سایت که چرا از ایرانی بودنمان نفرت داریم؟
کاری به محتوایش ندارم. اما اگر بخواهم صرفا پاسخی برای عنوانش بنویسم میگویم چون احساس اضافهبودن میکنم. مفتخوری و سربار بودن برای دیگران.
از یوتوبی که میبینیم، تا سریالی که تماشا میکنم تا کتابی که میخوانیم جملگی رد دزدی و سرقت و سیاهی دارند.
متنفرم که اگر هم پولش را داشتم که مثلا اشتراک نتفلیکس بخرم، باز برایم به عنوان یک ایرانی آسان نیست.
تف به این زندگی و جوانی که اینگونه، زیر دستوپای اینان هدر میشود.
میگویند جابهجا کردن کوه از بلندکردن کوچکترین سنگریزهها شروع میشود.
برای تغییر سبک زندگی، قواعدی که نوع و شکل زیستن و طرز فکر و عملکردت را تعیین کردهاند، با اقدامی کوچک شروع کن. آن قدر کوچک که بسان آن سنگریزه به چشم حقیر بیاید.
اسمش را هم بگذار اقدامک تا یادت بماند اصلا صفایش به کوشولو بودنش است.
من هم تصمیم به تغییر گرفتهام. زندگیام در همه جنبهها، یا رکود کرده یا رو به عقب برگشته.
تقریبا هیچ نشانهای از پیشرفت، از بهبود، از آیندهای متفاوتتر از امروز نمیبینم.
اینها همه به کنار، اوضاع امروزم هم قابلتحمل نیست. یعنی چاره جز حرکت به جلو ندارم. بحث بحث توقف یا پیشرفت نیست. مسئله مسئله حرکت یا لِهیدگیست.
برای همین من دیروز که پنجشنبه باشد یک اقدامکی انجام دادم. از آن کوشولوها. تصمیم گرفتهام که برگردم به بازی زبانخوانی. خیلی جدیتر از آنچه پیش از این کردهام.
پس، ابتدا یک قسمت از فریندز را دیدم. بعد رفتم در وبلاگ عباس ک.ریزی یکی از نوشتههای انگلیسیاش را خواندم. حالا هم که دارم ویدیو درسی انگلیسی دانلود میکنم.
این از اقدامات امروز.
بحث از درس شد. چند روز پیش میانترم دینامیک داشتم. درسی که یکبار نتوانستم پاسش کنم و حالا برای بار دوم با همان استاد برداشتهام. به لطف این درجا زدن، به یاد داشتم که چه سوالهایی برای امتحان میآیند. پس یک روز قبل از امتحان، چندساعت نشستم و آنها را با کاربست تمام روشهای خلاصه نویسی و کندکردن سرعت یادگیری با فعالیتهای مولد، حلِ حلالمسائل را حفظ کردم و نمرهام از صد شد نود و پنج.
حالا استاد برگشته میگوید، تفاوت نمراتتان زیاد است و بعضیهایتان خوب گرفتهاید و عملکرد بعضیهایتان خیلی ضعیف بوده. پس گروهبندیتان میکنم تا آنها که نمرهشان خوب بوده بیایند دست بقیه را بگیرند و به کشانند بالا. پنج نمره از کل، را هم گرو نگه میدارم که نمره کل گروه در امتحان بعدی، بالا بیاید.
میتوانید حدس بزنید. کلاس را ده دسته کرده و من بدبخت را هم کرده یکی از این سرگروهها.
حالا بیا کلاس حل تمرین بگذار. نمیدانم چه کن.
من خودم تقلب کردم. چه کلاسی چه تمرینی؟
مضافاً، من حوصله حرف زدن با آدمها، مخصوصا این آدمای کسشعر را ندارم. چه مجازاتی است که باید تحمل کنم.
ولی خب، بالاخره خدا که آدم را نمیکشد.
دارم فکر میکنم، که آیا چیز امیدبخش دیگری وجود دارد که از آن حرف بزنم؟
اصلا همین است.
بعضی میگویند، حتی اگر روی دیوار دستشویی چشمت خورد به مصرع شعری، و آن را خواندی؛ میتوانی آن را جزء کارهای نیکت برشمری.
و مهمتر، اینکه در موردش حرف بزنی. صرف حرف زدن در مورد اینکه مصرع شعری خواندی و برای آنی با ادبیات الفت گرفتی، این کار را در نگاهت جدیتر میکند و شوقی میشود برایت که بیشتر و پیوستهتر و کاملتر، به شعر و ادبیات بپردازی.
نمیدانم. شاید واقعا ذهن انسان اینگونه کودکسان، به هیجان و حرکت درمیآید. ها؟
پس با این منطق، من هم با حرفزدن شفاف از دلخوریها، برداشتها و ناراحتیهایم با دوستم، قدمی برای مراقبت از رابطهای که برایم ارزشمند است برداشتم.
همچنین، وقتی بعد از حرف زدنش از اتفاق ناراحتکنندهای که برایش افتاده، از خودم و دردم نگفتم و برعکس با سوال پرسیدن، خواستم او مرکز گفتوگو باشد، مهارت همدلیام را تقویت کردم.
نمیدانم. شاید هم باید اینگونه نگریست. اینکه به کار بیشتر، به پیشرفت بیشتر، به حرکت بیشتر منجر میشود یا نه را نمیدانم.
اما در لحظه، حال آدم را و حسش به خودش را خوب میکند.
و لذتبخش است این!
بیش از یک ساعت از گزارشنوشتنم میگذرد. گرسنهام شده، خوابم میآید و قلبم از جا کنده شد الان چون یکی از گربهها پرید بر روی جاکولری و ترساند مرا.
حالا این نوشته را پرت میکنم در سایت و کانال و ببینم چه میشود بعدش. بای.
عزیزکم تعریفکردن موبهموی امروزم، بماند. بگذار قصهی شبانهای بگویم از پیادهرویِ شبانه. بعد از وبینار.
به لطف توصیههای استاد، مصمم میشوم برای پیادهروی. آدم پیادهروی نیستم. نزدیکترین جاها را هم قلاب ماشین میشوم. شاید دلشورهی زمان را دارم. شاید ورزش و باشگاه را کافی میدانم. شاید دستم در دست مسئولیتها جا خشک کرده است. نمیدانم. کوککردن پاهایم آسان است. قربانصدقهشان میروم تا بهانه دستم ندهند. تصمیم گرفتهام گز کنم مسیرهای لازمالرفت و واجبالبرگشت را با پای پیاده.
حالیا بعد از وبینار بیرون میزنم. خنکای پاییز را دوست دارم. آسمان چقدر بارانی، قرمزست. بلندی ساختمانها کوچه را تاریکتر میکند و خلوتیاش با باد که میآمیزد میترساندم. تنها صدایی که هست همان صدای تابوتکان برگهاست وقتی با باد بازی میکنند.
کوچه تمام میشود. خیابان هم به خیابان شب جمعه نمیماند. سکوتش میچربد به هیاهوهایش. پدری کاپشن دختر ۷یا۸سالهاش را برانداز میکند و میگوید: «کلاهت رو بذار. چرا کم پوشیدی؟ سرده.» دختر میگوید: «مامان گفت این سفیده رو از زیر بپوشم.» پدر دیگر هیچ نمیگوید. تند میروند. دختر کیفِکلاسوری قرمزی به دست دارد. چند قدمیِ آموزشگاهِ زبانش سرعتش را تندتر میکند. میدود و پدر را جا میگذارد.
از کنار کافهای نقلی رد میشوم. چه مساحت کوچکی دارد این کافه. در و دیوارش همه سبزست و چیزهایی را روی شیشه نوشتهاند، زرد و نارنجی. پشت پیشخوان دخترک نوجوانی ایستاده است و معلوم نیست از چه چیزی ریسه میرود. لچکی دور سرش پیچیدهست همرنگ با دیوارها. مشتریهاش دو پیرزنند که انگار از سرما کنج آنجا کز کردهاند. دخترک همچنان میخندد و آنها را هم به خنده میاندازد.
باران شک دارد از باریدن. هر از چند گاهی قطرههایش را امتحانی میپاشد و دوباره نمیپاشد. شاید نمکش را کم و زیاد میکند.
روی شیشهی گلفروشی نوشته است: «خانهی بیگل خانه نیست.» چه تعبیر مسخرهای. مینگرم به خانههای در چشماندازم. کدامشان سرِ خانه حسابند؟ آنها که خانه به حساب نمیآیند؛ چه هستند؟
هنوز از خلوتی خیابان متعجبم. یعنی همیشه اینگونه است؟
از کنار بستنیفروشی عارف رد میشوم. چه دکوپزی بهم زده است با بستنیهایی که دست مردم میدهد. هوس میکنم. صف طویلی در انتظارند. سواره و پیاده. همان صدایی که در آزمایشگاه شماره میخواند اینجا هم میخواند. میشنوم: «شمارهی ۲۸۹». تا آنطرف چهارراه صدای شمارهها میآید. خنده ام میگیرد.
بالاخره آسمان نمک بارانش را اندازه کرد و چکهچکه شروع به فرستادن قطرههایش میکند.
پسرکی که تا کمر در سطل زباله خم شده است دنبالم میفتد و خالهخاله میکند. التماسی ساختگی و از روی اجبار. مادرش را میبینم که یادش میدهد چطور سر کج کند و دست گداییاش را تا چانهام بالا بیاورد. دلم میسوزد برای این بچهها و مادرها. کاری از دستم برنمیآید. تنها نگاهش میکنم و آرزو میکنم برای مردمم.
چند نوجوان را میبینم که با سروصدا از کنارم رد میشوند. یکیشان دختر چاقیست با موهای بلند و خرمایی، تا کمرش. دختر دیگر ریز نقشست و صدایش تیزست و بلند. نیشش تا بناگوش بازست و به دلقکبازی پسرهای همراهشان میخندد. دخترچاق بستهی بزرگی، آدامس در دست دارد که قصد ندارد به هیچکدامشان بدهد. عصبانی است. یکی از پسرها آدامسی از او میقاپد و میخندد. دخترچاق محکم روی سینهی پسر میکوبد و فحش آبداری هم نثارش میکند. فکر کردم به دوسالهها میمانند. به کجا میرویم؟ اینها چه میگویند دیگر؟ چه نسلی پرورش دادهایم؟
پیرمردی روی پلههای عریض و طویل بانک کشاورزی نشسته است. ساختمانش در تاریکی شب به عمارتی متروک میماند که میترساندم. پیرمرد پاهاش را بغل کرده است و معلومست چقدر خسته و مریض است. نگاه میکنم عصایی هم ندارد تا به آن تکیه بزند و برخیزد. سرش را آنقدر پایین انداخته است که انگار چانهاش به سینهی نحیفش چسبیده است. کتی که به تن دارد طوسیرنگ و کهنه میماند و در آن تاریکی، تنها در این خیابان بیدروپیکر چه میکند؟
باران تندتر میشود و من هم دیگر رسیدهام.
شکّرم
میدانی که پنجشنبهها هیچوقت معمولی و تکراری نبودند. این پنجشنبه هم جا و جمع جدیدی داشتم برای مشقبازی.
یادم هست رزهای جنگ، آینده، مهآلود بود پیش چشمهام. هیچ معلوم نبود این جنگ چقدر طول بکشد و اصلن بشود به جریان زندگی عادی برگشت یا نه. که البته برمیگشتیم. مرور میکردم در هشت سال دفاع مقدس بقیهی زندگی هم برقرار بود. مدرسه و سینما و عروسی و همه چی. آن روزها، لازم بود هدف و آرزوم را مرور کنم. که اگر همه چیز بدتر شود، هنوز همین را میخاهم؟ میخاهم. همان روزها که کلاس بازیگری برقرار نبود، با انواع کورسهای ایرانی و خارجکی جریان آموختنم را حفظ میکردم. یکیشان همین معلم جوانی که حالا پنجشنبههام را میبرد بالای چرخ و فلک. اول بهم میگفت خانم علوی. لابد چون حجاب دارم. یا چون چهار پنج سالی بزرگترم. یک بار که تأیید و تشویق میداد گفتم البته خانم علوی عمهست، مامان است، زنعموست. قاهقاه خندید و دیگر معذب نبود من را هم مثل بقیه به نام بخاند.
میدانی که بعد از فستیوال دیگر توی مکتب کلاس نداشتیم. حالا اینجا پویا باقی میمانم. اینجا رشد هم میکنم. البته تابستان بیکار نماندم. دو سه تا کلاس بدن و رقص معاصر هم گرفتم. آنجا هم رشد خودم را میبینم. این کلاس دلقک را هم که میبینی. از دماغ و عکس لباسها چقدر بهم خندیدی؟
از بقیهی زندگی این که خاندن و نوشتن جای خود را دارند همیشه. دست بردم یک کتاب بیهیجان بردارم برای آرام گرفتن شبهام. بگو چی پیدا کردم: ماجراهای واقعی یک زن و یک شکمپا. نامش «صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی» از الیزابت تووا بایلی. توی یوتوب دیده بودم آن روانشناس چِشقشنگه داشت میخاند از روش. همان وقت هم حلزونپسند بودم. یادم نمیرود که رشد حلزووووووووونواره.
شلوغ نیک
امروز پیاده روی نرفتم . مامان و همسرم هردو در یک ساعت وقت دکتر داشتند باید همراهیشان میکردم. برادرم مامان را برد، همسرم هم تنها رفت. مهمان ناخواندهی عزیزم ازراه رسید- چشم و چراغم لنای کوچکم. قدری برایش خواندم توی چشاش نگاه کردم و باهاش خیلی جدی حرف زدم او هم خیلی جدی گوش داد. خندیدم، خندید. گفتم حالا وقت ورزش صبحگاهیه. دستان کوچکش را گرفتم و با یک دو سه… نرمشش دادم و پاهایش را. برایش خیلی سرگرم کننده بود. خندید ، ذوق کرد منهم.
مژگان یادتون میآیه ( برداشت آزاد از شاهین خان) در زمرهی گمشدگان عزیزم بود در گزارش نیک دیشب. وسط جُنگ شادی من و لنا تماس گرفت. عیشم به نوش مزین شد. حرف زدیم و کیف کردیم از دهباشی و شبهای بخارا ، از سفرنامه ناصر خسرو از شعر – از یادآوری دیدارهایش با سیمین بهبهانی و جناب ابتهاج – و از شوقی که از مصاحبت هم میگیریم. مامان و برادرم رسیدند. مامان نشست کنار لنا و برایش لالایی خواند.او هم غرق لذت شد. رفتم ناهار درست کردم. قورمه سبزی فرد اعلا با سبزی ایران و باقی ماجراش. کتاب زوربای یونانی جز معدود کتابهای فیزیکی است که اینجا دارم. آن را هم هدیه گرفته ام بعد از شنیدن چند فصل از صوتی آن با ترجمه محمد قاضی دلم خواست بخوانمش. اما ترجمهی آزادبخت خیلی نومید کننده بود. بیست صفحه ای خواندم به وقت خواب نیمروز لنا . دخترم و خواهرزاده ام امدند ناهار را دورهم خوردیم. عصرتر ، در تدارک مهمانی فردا برای خرید رفتم. آوردم ریختم روی میز آشپزخانه و به لپتابم پناهنده شدم. خواندم چهل صفحه از مادران دختران و داستان کوتاه «مه دره و گرد راه» از مهشید امیرشاهی را . دیگه حالا وقت آشپزخانهای است که توپ توش افتاده شمارا به خدا میسپارم و شمشیر از از نیام بر میکشم. والله مردم از اینهمه شاعرانهگی باید یه اسفندی هم برای خودم دود کنم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 170
7 ابانماه صفر پنج
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ژهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آناهیتا آهنگری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟