خابهایم را به یاد نیاوردم.
سه صفحهی صبحگاهی نوشتم و برنامهی امروز را فهرستبندی کردم. باید در بیستپنج دقیقه انجام شوند.
پس از بیست و پنج دقیقه یوگا، بیست و پنج دقیقه هم آزادنویسی کردم، با فونت hoda.
نوشتن با فونتهای مختلف، آدم را به اقلیمی جدید میبَرَد.
حافظ گفت:
دوستان دختر زَر توبه ز مستوری کرد
شد بَرِ محتسب و کار به دستوری کرد
در حافظنویسی، به شعرهایی از دیوانش برخوردم که تا بهحال نخاندهبودم.
تار نواختم. برای تکرارآموزی به سراغِ نخستین گوشههای ماهور رفتم.
ادامهی فیلم «همه میدانند» از اصغر فرهادی را دیدم.
در صحنهها و جزئیاتش فرو رفتم. مثلن در عروسی چه اشیایی وجود دارند؟ پسرِی هشتساله، عروسی را چگونه میبیند؟ مواجههی دو عاشقِ قدیمی که حالا هر کدام صاحب خانوادهاند چهگونه باید باشد؟
بازیِ ژاویر باردِم در نقش پاکو را دوست دارم.
در تمرینجا فرق توضیح و توصیف را فهمیدم.
در آزادنویسی، اتاقم را توصیف کردم.
پیادهروی کردم. با سکوتِ خیابان در بعدازظهر پاییز، همراه شدم.
یک کلاس حضوریِ یوگا داشتم. پس از چند سال تدریس، امروز برای نخستینبار طراحیِ تمرین را بلوکبندی کردم، بلوکِ خابیده، بلوکِ نشسته و بلوک ایستاده. نتیجه وصف ناپذیر بود. پراکندهکاری نداشتم. زمان و انرژیام را مدیریت کردم و دیگر هرگز بدون برنامهی مکتوب، به کلاس نخاهم رفت.
در نویسندهساز، دستِ نویسنده رو شد.
پرسشنامهی پروستم شامل سوالهای زیر بود:
• در طول روز چهقدر به خودت و دیگران دروغ میگویی؟
•فعالیتهای بدنی چه جایگاهی در برنامههایت دارند؟
•به جز شبکههای اجتماعی، صحبتکردن و پیامک، چه استفادهای از موبایلت میکنی؟
• از تاثیرگذارترین معلمِ زندگیات یک آموزه بگو.
•به خوشبیاری و بدبیاری معتقدی؟
▪︎وقتی در جمعی، از دیگران بدگویی میکنند، نخستین واکنشت چیست؟
•رمز کارتت را با صدایی بلند میگویی یا در گوشِ فروشنده نجوا میکنی؟
• چه تعریفی از هنر داری؟
کلمهها و عبارتهای ولواره، سرخینهگیِ شرم، شاخهی آفتزده، تناتن، کمکوش، مرهماندوده، دیوگونگی، از هملت به فهرستِ کلمهبرداری راهیافتند.
از فلسفهی پیادهروی، پیادهروی به قصد هیچ و منظره را به درون ریهها کشیدن را برداشتم.
با شعر باغِ آینه از شاملو، همراه شدم.
تا پایانِ روز، مرغابیِ وحشی و خسروخوبان را خاهم خاند و با تار خلوت خاهم کرد.
گزارش نیک ۱۷۲
پرسشنامهی پروست شما چگونه میتواند باشد؟
پرسشنامهی پروست من
پرسشنامهی روزنگاری من
«پرسشگاه من»
پرسشهایی از دل دلتنگی، سوگ، عشق و خودشناسی
این بار میخواهم از خودم بپرسم؛ از چیزهایی که در دلم مانده، از حرفهایی که نگفتهام و از دلتنگیهایی که هنوز نامشان را نمیدانم.
### بخش اول: من و پدرم؛ قصهای از جنس دلتنگی
1. چرا هنگام بیماری، مانند پدرت بیقرار میشوی؟
2. چرا اینقدر دلتنگ پدرت هستی؟
3. چرا خانوادهات، خواهران و برادرانت، تو را اینقدر سرد و بیاحساس قضاوت میکنند؟
4. چرا دلتنگیهایت را اینهمه درون خودت میریزی؟
5. چرا مانند خواهر کوچکت، دلتنگیهایت را فریاد نمیزنی؟
6. چرا رفتارهایت اینقدر به پدرت شبیه است؟
7. چرا مانند پدرت، دلتنگیهایت را با ناله و آه بیان نمیکنی؟
8. چرا خداوند من و پدرم را اینگونه آفرید؟
9. چرا ظاهرت سرد و آرام است، اما درونت دریایی توفانی از دلتنگی به پا کرده است؟
10. چرا بعضیها تو و شیوه سوگواریات را قضاوت میکنند؟
11. چرا هنوز دوره سوگ پدرت برایت به پایان نرسیده است؟
12. چرا هنوز در تاریکی خاطرات، دومین سالگرد درگذشت پدرت را مرور میکنی؟
13. چرا این همه عشق را در زمان حیات پدرت، آنگونه که در دلت بود، به او نگفتی؟
14. چرا پدرت را «بابای شیرینم» صدا میکردی؟
15. چرا خواهر بزرگترت اینهمه شیرینزبانی و ابراز عشق به پدرت را نوعی پررویی میدانست؟
16. چرا پدر رفت؟
17. چه شد که پدرت در ذهن و خاطراتت چنین شیرین و دوستداشتنی باقی ماند؟
18. چرا گاهی فکر میکنی قدر این الماس زندگیات را ندانستی؟
19. از کجا مطمئنی که قدرش را ندانستهای؟ مگر تمام آن لحظههایی که برایش وقت میگذاشتی، نشانه عشق و قدردانی نبودند؟
20. چرا با وجود همه آن محبتها، هنوز خودت را سرزنش میکنی؟
21. چرا فکر میکنی باید از سوگ پدرت دست بکشی؟
22. چرا تصور میکنی دلتنگی باید روزی تمام شود؟
23. چرا از ریشهای که بریده شده و زخمی که عمیق است، انتظار درمان فوری داری؟
### بخش دوم: من، سرزمینم و دنیای درونم
24. چرا اینقدر آبدانان را دوست داری؟
25. چرا مینویسی؟
26. چرا میاندیشی؟
27. چرا کتاب میخوانی؟
28. چرا عاشق خدای خود هستی؟
29. چرا جز او پناه دیگری نمیبینی؟
30. چرا پدرت همیشه میگفت: «خدایا، جز تو پناهی نیست»؟
31. آیا این جمله از پدرت به تو رسیده یا از دلتنگی او در جانت ریشه دوانده است؟
### بخش سوم: اگر من…
32. اگر دفتر بودی، دوست داشتی چه چیزی در تو بنویسند؟
33. اگر کتاب بودی، دوست داشتی چه کتابی باشی؟
34. اگر پرنده بودی، به کجاهای جهان پرواز میکردی؟
35. اگر روح بودی، نخستین دیدارت با پدرت بود یا برادرت؟
36. اگر میتوانستی با عزیزان ازدسترفتهات دیدار کنی، نخستین حرفت به آنها چه بود؟
37. اگر پاییز بودی، عشق خود را به چه کسی نشان میدادی؟
38. اگر بهار بودی، شادیات را با چه کسی تقسیم میکردی؟
39. اگر تابستان بودی، گرمای وجودت را به چه کسی هدیه میدادی؟
40. اگر زمستان بودی، سرمای وجودت را در کدام گوشه جهان رها میکردی؟
41. چرا باد پاییزی اینقدر سرد و دلتنگکننده است؟
42. چرا باران پاییزی، حالوهوای عاشقانه دارد؟
43. چرا گاهی دنیا با تمام بزرگیاش، جایی کوچک به نظر میرسد؟
### بخش چهارم: من و مفهوم مرگ
44. چرا آدمها از مرگ میترسند؟
45. چرا بعضی آدمها هرگز یا بسیار دیر به آگاهی از خویشتن میرسند؟
46. آیا تو از مرگ میترسی؟
47. چرا تصور میکنی از مرگ هراسی نداری؟
48. چرا گاهی مرگ را شبیه بیرون آمدن از زهدان تنگ و بسته مادر و ورود به جهانی ناشناخته میدانی؟
49. چرا تصور میکنی زندگی پس از مرگ میتواند بهتر از زندگی در دنیای خاکی باشد؟
50. چرا مرگ را نه پایان، بلکه آغاز زندگی در پهنه کهکشانها تصور میکنی؟
51. چرا فکر میکنی روح در گستره آسمان آزادتر از زندگی بر روی زمین است؟
52. چرا مفهوم رهایی و آزادی روح برایت اینقدر شیرین شده است؟
53. آیا پذیرش مرگ برای تو به معنای پذیرش پایان زندگی است یا جستوجوی معنایی فراتر از آن؟
54. چرا قلبت را به خدایت سپردهای؟
55. آیا ایمان به خداوند، ترسها و نگرانیهایت را آرامتر کرده است؟
56. چرا مرگ در نگاهت چنین آرام و آسوده رخنه کرده است؟
### بخش پنجم: من و کشف خویشتن
57. چرا دلت اینچنین زود و آسان به شناخت خویشتن رسید؟58. چرا شناخت خود، تو را به تأمل درباره مرگ نزدیکتر کرد؟
59. آیا خودشناسی همیشه انسان را با پرسشهای بزرگتری درباره زندگی و مرگ روبهرو میکند؟
60. چرا این پرسشها را اینقدر دیر نوشتی؟
61. چرا پیشتر فکر میکردی از پرسشگری فراری هستی؟
62. از چه زمانی چنین پرسشگر چیرهدستی شدی؟
63. آیا از وقتی وارد دنیای نوشتن شدی، هنر پرسیدن را آموختی؟
64. آیا نوشتن کمک کرد صداهایی را بشنوی که سالها در درونت خاموش مانده بودند؟
65. آیا نوشتن برای تو راهی برای گفتوگو با خودت، پدرت و خدایت شده است؟
### بخش ششم: من و سوگند به قلم
66. چرا سوگند خداوند در ذهنت اینهمه تکرار میشود؟
67. چرا سوگند به قلم و آنچه مینویسد، برایت اینقدر زیبا و دلنشین است؟
68. چرا قلم را وسیلهای برای کشف حقیقت درون خود میدانی؟
69. آیا میتوانی با نوشتن، دلتنگیهایی را بیان کنی که زبانت از گفتنشان ناتوان است؟
70. اگر قلم میتوانست از تو سؤال بپرسد، نخستین پرسشش چه بود؟
اما حالا قلم به دست گرفتهام. مینویسم تا خودم را بهتر بشناسم، نه برای اینکه دلتنگیام را انکار کنم؛ مینویسم تا به خودم اجازه بدهم دلتنگ باشم، دوست بدارم، به یاد بیاورم و زندگی کنم.
پرسشگاه من؛ جایی که پرسیدن، شکل دیگری از دوست داشتن
بهترین روز
امروز یکی از بهترین روزهای زندگیم بود. بدونِ هیچ دلیل و اتفاق خاصی. وسایلی که سفارش داده بودم، رسید. پُر از بوهای خوب بود امروز، هم عطر لوازمم هم عطر آدمهایی که در خیابان دیدم. نمیدانم این منطقهی رشت اینطور است که آدمهایش عطر میپوشند یا بقیهی منطقهها هم اینطور است؟ فعلِ پوشیدن برای عطر را از زبان انگلیسی میآورم. به نظرم قشنگتر از عطرزدن است. دو ساعت پیادهروی و عکسهای زیبا گرفتم. شاید فردا استوری کنم. باید متن انتخاب کنم برای عکسها. کتوشلوارم را تحویل گرفتم، خیلی خوشدوخت است. دوستش دارم. با طلا و ساعت مشکی ستش میکنم. میدانستید من سالها ساعت نمیپوشیدم؟ دلایلش را بعدها در کتابم میگویم. از اول امسال ساعت میپوشم. با طرح خاص و عجیب و غریب. باز هم استفاده از فعلِ پوشیدن.
فردا باید بروم نمایشگاه نقاشی، برایم سخت است ولی باید بروم، دفعهی قبل که دوستانم نمایشگاه نقاشی دعوتم کردند، نرفتم. آنها هم ناراحت شدند. امیدوارم خیلی همهمه و شلوغی نباشد، وقتی فامیلِ دوستانم، نمایشگاهِ نقاشی میآیند، هیجانزده میشوند و یکسره سروصدا راه میاندازند. ولی دوستانِ نقاشم ساکتترین و در عین حال خوشصحبتترین موجوداتند. از فردا پروژهی جدید را شروع میکنم. پرسشنامه را فردا به اشتراک میگذارم، باید بیشتر فکر کنم و ویرایش کنم.
آغازیدم روز را با آزادنویسی.
شعر زیاد خواندم. مشق شعر کردم.
با تمرینهای «شعرماهی» و «خودواژه» و «نویسندگی خلاق پیشرفته» درگیر شدم.
بعد از چند روز ورزش کردم. باید ادامهاش دهم.
گامیدم.
با دوستانم، مجازی وقت گذراندم.
به کانالهای همسفرانم سر زدم. ذوق میکنم از خواندن نوشتههایشان.
با «تاکسیدو» بازی کردم. خوشحالم که مثل قبل از مریضی، میدود.
«تاریکی» خواندم. قسمتهایی از رمان واقعا اینقدر تاریک است که خواندنش نفسگیر میشود.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و میروم برای آزادنویسی.
شام و آخرش هم خواب.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
دلمشغولی های روز
تا پنج، حسابوکتاب. عددها تا تراز نشوند و سندها تا ثبت نشوند رهایت نمیکنند.
مذاکرهی تلفنی. کاری نو در زمینهای نو.
وبینار از دست رفت.ساعت شش، مطب سعید. ترمیم بوتاکس.
سعید: «عجله داری؟»
گفتم: «نه، اصلاً.»
روی صندلی انتظار، مردهایی که از تجربهٔ تزریق ژل لب میگفتند. بوی لیدوکائین و الکل.
بو و صدا به هم میرسند و فکر از راه میرسد.
راستی آن است که هست. درستی آن است که باید باشد.
راستی تیغ دارد، درستی نه.
درستی بر راستی فضیلت دارد، دستکم برای امروز.
بعد ذهنم لغزید به عالم مُثُل افلاطون.
افلاطون دایرهٔ کامل را میجست، ما اغلب دلیل اختلاف را.
چند صفحهای از «خسرو خوبان» خواندم.
سعید صدایم زد. بلند شدم. بوتاکس ترمیم شد.
از مطب بیرون آمدم با روزی که هیچ اتفاق بزرگی نداشت.
سالواژه: نظم
صبح را بیموبایل آغازیدم. شش و نیم بیدار شدم که دخترم راهی مدرسه کنم. تا هفت و نیم که برود، فقط اعصاب خرد کنی بود. بچهها حالا به هیچ صراطی نمیروند. یک ساعت زبان خواندم. کمی هم با کتاب رازهای ذهن ثروتمند مشغول بودم. به وقت ورزش یادم افتاد که دخترم مهمان دعوت کرده است، افتادم به جان خانه. برای ناهار زیرهپلو با مرغ درست کردم. برای شام هم خورشت کدوسبز. سالگرد ازدواجمان بود. خودم چند وقتی است که به همهی مناسبتهای مختص خودمان بیتوجهم. او برایم هدیه خریده بود به همراه خوراکی مورد علاقهام. بعد ناهار سبزی پاک کردیم. چند پادکست مرتبط با ارتعاشات را گوش دادم.
گزارش نیک چند دوست را خواندم. بیرون رفتنم با یک دوست را به روز دیگر موکول کردم.
در وبینار نویسندگی شرکت کردم و چند پرسش طرح کردم.
یکی با حال و هوایم بیشتر جور بود. اگر قرار باشد یک نفر را برای همیشه از زندگیات کنار بگذاری، انتخابت کیست؟
از چیزهایی که خواندم و برایم فایده داشت: کلید موفقیت زندهکردن انرژی درونتان است.
زندگی چهار بعد دارد. عاطفی، مادی، روحی و معنوی. عالم مادی نسخهی چابی عوالم دیگر است.
ذنیای بیرونی شما، بازتابی از دنیای درونتان است.
سراغ فرهنگ واره فارسی خلاق رفتم و تورقش کردم.
به تکرار ایمان آوردم
و گزارش نیک ملیکا را خواندم و فهمیدم ازدواج کرده است. هنوز به او تبریک نگفتهام.
امروز با صدای اینکه کارن جاشو خیس کرد بیدار شدم با استرس از اینکه چطور آب بکشم
بیدار ماندم صبحانه خوردم کارن فقط یک لقمه خورد رفتم بخوابم بیدار شدم دیدم کارن هم خوابید ولی هر کار کردم چیزی برای نوشتن ندارم نه حس خاندن داشتم نه نوشتن .
ناهار پختم. بعد ناهار هزار کلمه تایپ کردم با این روش که فقط باید یک کلمه ، کلمه بعدی را بنویسم هر چه می خواهد باشد .
امروز در وبینار استاد قرار گذاشتیم سوالهای خوب بنویسیم.
۱. دوست داری دنیای خیالت واقعی باشد یا همین واقعیت را دوست داری
۲. اگر یه شی بودی چی بودی
۳. کدام هنر را بیشتر دوس داری
۴. دوست داری دکور خونه ات مدرن باشه یا سنتی
گزارش نیک ۱۷۲
شنبه ۹ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۴۵
تصمیم
ساعت ۴:۱۸ بیدار میشوم. حوصله ندارم که بیدار بمانم. به رییس سر میزنم، رختخوابش را مرتب میکنم و دوباره برمیگردم و میخوابم. ساعت ۶:۲۹ بیدار میشومم.
بار و بندیلم را بر میدارم و توی هال میآورم، ابتدا میز تاشو و بعد کتابها و تخته شاسی و مداد و خودکار را.
امروز میخواستم واژه های روزانه را با لپتاپ بنویسم ولی به خاطر کند بودنم در تایپ، از آن صرف نظر میکنم. ولی حتما تو روزهای آینده آن را انجام خواهم داد.
دیروز به خاطر دورهی خودواژه، اینستاگرام را نصب کردم. فعلا به اکانت قبلی به خاطر فراموشی تایید دو مرحلهای و همینطور ایمیلم دسترسی ندارم. پارسال کلا گوشی را گذاشتم کنار و با چندین و چند چالش، رفتار استفاده از گوشی هوشمند خود را تغییر دادم. ولی به این صورت اکانتم را از دست دادم.
ساعت ۱۴ نمی توانم در جلسه تمرینجا استاد شاهین کلانتری شرکت کنم.
ساعت ۱۴ در سی و نهمین روز، این قسمت از کتاب جزیرهی سرگردانی اثر سیمین دانشور استوری میکنم (تاملی کرد و افزود: «به نظر من مشکل شما حیرانی است، یک حیرانی عارفانه» اولین بار بود که هستی چنین اصطلاحی را میشنید. اولین باری بود که کسی حالات او را بررسی کرده بود و نامی بر آن حالات گذاشته بود. اندیشید نامگذاری مهم است. وقتی نامی بر چیزی یا بر حالتی گذاشتی یک قسمت از مسأله حل شده است.)
کتابها را میخوانم. واژهها را می نویسم.
همهی روزهایم مثل هم شده است. فعلا میخواهم برای مدتی بعضی از برنامههای روزانه و دورههایی که دارم را کنار بگذارم تا سختی و خستگی هایم برطرف شود.
امروز با بدن درد از خواب بیدار شدم. بخاطر همین به تمام کارهایی که برنامهریزی کردم نرسیدم.
یک صفحه مدیر مدرسه خواندم.
درباره ایدهای که در ذهنم بود یک صفحه نوشتم.
جلسهی تمرینجا شرکت کردم.
پس از آن یک ساعت خوابیدم.
وبینار امروز استاد از مزایای سوال پرسیدن گفت. پونزده دقیقه در آزادنویسی سوال نوشتیم؛
از جنسیت خودت راضی هستی؟
دوست داشتی جای کدام شاعر بودی؟
آیا شغلی که داری راضی هستی؟
از مرگ میترسی؟
دوست داشتی نویسنده کدام کتاب بودی؟
برنامه روزانهی فردا را مینویسم.
گزارش نیک ۱۷۲ فرح
✔️مثل هر شنبه خونه مادرم رفتم و در حمام رفتن به او کمک کردم.
تغذیه کانال از مجله نوروساینس ، در مورد تربیت نوزاد زیر یکسال مطلب استخراج کردم و در چند پارگراف در کانال خلاصه وکوتاه گذاشتم.
آدرس کانال فرحنامه https://t.me/Farah_Sedaghat
هر دو راننده اسنپ در رفت و برگشت به خونه مادرم، بسیار مؤدب بودند. راننده دوم خیلی حرف زد از گرونی و جنگی در پیش روی هست گفت . از انتخابات اسراییل گفت که نتانیاهو سرکاره هنوز . انتخاب به مرحله دوم کشیده شده مساوی کردن. بعد از طرح و اجرا با شکست تحویل بنزین در جایگاههای سوخت به ماشینها حرف زد، مرد بادقت و واردی بود و کلی هم مخالف بود. بعد هم آرزو کرد دنیای با صلح و آرامش باشد.
در خونه استراحت کرد. کمر درد شدیدی گرفتم فقط کمر را با پتو پیچیدم و ادویل ۴۰۰ نوش جان کردم، الهی شکر برای وبینار با دوسه استکان چای حالم عالی شد.
✔️شرکت در وبینار نویسنده ساز ساعت ۵
✔️دیدن سریال کرهای که دیگه خیلی جنایی شده رقابت ناسالم دانشآموزان یک دبیرستان الان به قتل کشیده شده برای اینکه به مجسمه و کاپ قهرمانی دست پیداکند.
✔️دوساعت جستوجو در گوگل برای پرسشنامه مارسل پروست و زندگینامه او گذاشتم چه سوالات جالبی.
باید یک فهرست از “سوالات پروستی” خودم را بنویسم. یادم سال ۶۰ یک لیست سوال از خواستگارا تهیه کردهبود. نظرتون راجع به ولایت … نظرتون در مورد طالقانی ، بهشتی، نظرتون در مورد جهاد دانشگاهی، آیا موافق گروکانگیری هستید….وووو بیشتر سیاسی بود تا خانوادگی و عشقولانه متاسفانه.
«مارسل پروست با نام کامل والنتین لویی ژرژ اوژن مارسل پروست، زاده ی ۱۰ ژوئن ۱۸۷۱، درگذشته ی ۱۸ نوامبر ۱۹۲۲، نویسنده و مقاله نویس فرانسوی است. او به دلیل نگارش اثر عظیمش با عنوان در جستجوی زمان از دست رفته، یکی از بزرگترین نویسندگان تاریخ ادبیات قلمداد میشود.در سال ۱۸۹۲ فعالیتهای ادبی جدی پروست آغاز شد و او همکاریش را با نشریهی لو بانکه شروع کرد. در این نشریه ۱۵ مقاله از پروست چاپ شد که بعدها در کتاب خوشیها و روزها دوباره منتشر شد.»
🐌 حلزون مدرسه نویسندگی ریلکس کرده و در سادهترین حالت خودش را نشان داده، هر چه سادهتر دلرباتر.
✍️خار و مروارید
«غمِ خود را اگر در دل نگه داری از این پنهانِ زهرآلود به هر یک لحظه صدها خار خواهد رُست؛ دلت را با غمِ پنهان مکن، ای دوست، زخمستان. بیا، من دل نه، دریایی صدف دارم؛ به من ده هر غمی داری و در دیدارِ دیگر از منِ غمخوار برای زینتِ شادیت مرواریدها بستان!» (محمود کیانوش، کتاب دوستی)
✍️
نمیدانم با کلمه میسرایم
یا با خاک شعر میگویم
و آنچه چشم و گوشم را
پر میکند
کلمه است یا خاک
(بیژن جلالی)
— روز نوازش
شنبه مانند خودش بود.
اولین روز هفته.
شلوغ و پرکار برای من.
روز نوازش بود. نوازش خودم و خانه.
بدنم را با ورزش نوازش دادم.
و مغزم را با دورهی تحلیل داده که متعلق به همسرم بود. صوت سومین کلاس خودواژه را هم گوش دادم.
همهی انواع میزهای خانه را با دستمال نمدار نوازش دادم.
و سرامیکها را با تی، خوششان آمد چون برق میزدند.
فرش را با جاروبرقی نوازش دادم و رنگش باز شد.
در تمرینجا شرکت کردم و دوباره خودم را نوازش دادم. کمی با استاد گفتیم و خندیدیم. دلمان میخواست استاد سیخونک بخورد و داستان شیراز بودنش را لو بدهد اما او سیخ بخور نیست.
نویسنده ساز را هم بودم. چه خوش بود.
سوال نویسی کردیم. سوال نوشتم چندتایی میپرسمتان.
۱)شب را بیشتر دوست دارید یا روز؟
۲)صدای شیر آب را دوست دارید یا قُلقُل کتری؟
۳)تا به حال به صدای تپیدن قلبتان گوش دادهاید؟
۴)بوی کدام میوه برایتان خوشایند است؟
۵)چه رنگی بیشتر جذبتان میکند؟
۶)چه خصلتی را دوست داشتید به شخصیتتان اضافه کنید؟
۷) درونت بیشتر غم جای دارد یا شادی؟
به حمام رفتم و موها و تنم را با آب گرم و شویندهها نوازش دادم.
و در انتها کمی چشمانم را با سریال سه قسمتی بریتانیایی با نام « Karen pirie » درد آوردم.
برترین راه معنوی، خودِ زندگیست. اگر بدانید هر روز را چگونه زندگی کنید، کل زندگی تجربهای رهاییبخش میشود. با این حال، نخست لازم است برخوردی مناسب با زندگی داشته باشید، وگرنه میتواند بسیار گیجکننده باشد. ابتدا باید متوجه باشید که در واقع، فقط یک گزینه در این زندگی دارید و این گزینه به شغل، شخصی که با او ازدواج میکنید یا خداجو بودن یا نبودنتان ربطی ندارد. مردم بار انتخابهای فراوانی را به دوش خودشان تحمیل میکنند. در حالی که سرانجام، شما میتوانید همهی اینها را دور بریزید و فقط یک تصمیم بنیادی و زیربنایی بگیرید: آیا میخواهید شاد باشید یا نه؟ بهراستی به همین سادگیست. پس از این انتخاب، راه شما در زندگی بهطور کامل روشن خواهد شد.
کتاب «رها از بند» اثر مایکل ای. سینگر. آیا میخاهم شاد باشم؟ این سوال را امروز چندین بار از خودم پرسیدم. اول جواب دادم بله. بعد دیدم نیاز به جواب ندارد. این سوال تلنگر است. جوابش میشود کارهایی که انجام میدهم. انگار روی یک دیوار خانه این سوال را نوشتم و موقع رفت و آمد به اتاقها جلوی چشمم است. بیتاثیر نیست.
امروز لنا زودتر از همیشه بیدار شد و آمد اتاقم. روی پایم نشست و من مشغول هرزهنویسی بودم. نتوانستم ادامه دهم و اصلن حاضر نبود از کنارم تکان بخورد. مریض و تبدار بود. خیلی مظلوم شده بود و فقط دلش بغل میخاست. خوشبهحال من.
چخوف خاندم. نوشتم. با بچهها بازی کردم. تمرینجا و وبینار نویسندهساز رفتم. در وبینار قرار شد پرسشنامهی پروست خودمان را داشته باشیم. فکر نمیکردم که نوشتن این سوالات اینهمه مرا قلقلک بدهد. حتا اگر به همهی آنها جواب هم ندهیم، مرورشان حالمان را عوض میکند.
* کدام عضو بدنت را بیشتر از بقیه دوست داری؟
* دوست داری تا چند سالگی عمر کنی؟
* چه کسی را هنوز بعد از سالها که به یاد میآوری، فحشش میدهی؟
* اگه یک روز توی جمع رودربایستیدار بگوزی، باز هم حاضری برگردی به آن جمع؟
* حاضری با مرد یا زنی که بسیار بااخلاق و زیبا و همهچیزتمام است ولی زیربغلش همیشه بو میدهد، رابطه داشته باشی؟
* بدترین خصلتی که در وجود مرد یا زنی میبینی و حاضر نیستی ارتباطت را ادامه بدهی چیست؟
* چه آرزویی برای خودت داری که به نظرت محال است به آن برسی؟
* همین امشب چه خبری را بشنوی از ذوق ممکن است سکته کنی؟
* دوست داری چطور بمیری؟
* چه اتفاقی بیفتد خیلی عصبانی میشوی و آن رویت بالا میآید؟
* اگر قرار باشد توی یک جزیره فقط با پنج نفر زندگی کنی، چه کسانی را با خودت میبری؟
* اگر همین امشب قرار باشد بمیری، دوست داری چه غذایی بخوری؟
* چقدر پول داشته باشی دیگر خیالت راحت است؟
* دوست داری تولد امسالت کجای دنیا باشی و کنار چه کسی؟
* به چه کسی هر وقت فکر میکنی حالت بهتر میشود؟
* دوست داری چهکاره شوی؟
* اگر از الان تا آخر عمر فقط بتوانی یک آرزو کنی آن چیست؟
* اگر قرار بود یکی از اعضای بدن باشی، کدام عضو را انتخاب میکردی؟
* بیشتر شبیه کدام یکی از شخصیتهای سریال فرندز هستی؟
* اگر بتوانی تاریخ را عوض کنی، کدام برهه از آن را تغییر میدادی؟
* زندگیات بیشتر شبیه کدام فیلم است؟
خسته نیستم. قدر دیشب. قدر امروز خستم. روز خوبی بود. نسبتا. فکرام خوب نیست! هیچوقت نبوده. زیر بار این افکار دارم له میشم که تو یه غریبهای و من به تازگی یاد گرفتم غریبهپرست نباشم و قریبهپرست هم نباشم.
نیاز دارم خودپرست باشم. ولی دنیا جنگله. بین کلی افتابپرست رنگ عوض میکنم. رنگ پرای کلاغ شدم. سیاه. مثل گذشتت. مثل خودم وقتی یاد کارات میوفتم.رو سیاهم، سیاهِ سیاه.
پرده را کنار میزنم. به گورستان روبهرو چشم میدوزم. قلبم آکنده میشود از اندوه. هنوز بعضیهاشان جان دارند و نفسهای آخر را میکشند. باران دیشب هم در آن حدی نبود که نجاتشان بدهد. جان کندنشان را طولانیتر میکند. پرده را میاندازم.
قبلن پرده را که کنار میزدم، سبزی و طراوتشان جانم را تازه میکرد. اما حالا اصلن دوست ندارم از پنجره بیرون را نگاه کنم. این کاجستان روح خانهام بود. بیروحش کردند.
حالا این تکه خاک زخمی که مرگ عزیزانش را ذرهذره به چشم دیده چه سرنوشتی در انتظارش هست نمیدانم. حتمن چندی بعد با لودر به جانش خواهند افتاد و بر گُردهاش بار بُرجی را خواهند گذاشت. برجهایی که آسمان را هم از من خواهند گرفت. و باز این خاک تسخیر شده ظلم را تحمل خواهد کرد. و باز تا مدتها من و این تکه خاک باید صدای گوشخراش لودر و اره و فرز را تحمل کنیم.
به کابوس میماند. چه صبور است این خاک عزیز.
حالا او هم مثل من دلش تنگ میشود برای شنیدن آواز پرندهها هر صبح. که از یک سال قبل به اینطرف، که شهرداری دیگر درختها را آب نداد، هر روز صدایشان کمرنگتر شده. چه غوغایی بود از صدای گنجشکها اینجا. به نوبت یکی بعد از دیگری بیدار میشدند. کلاغ و بلبل و گنجشک و بعد کبوتر.
صبحانهام را میبرم روی بالکن تا اندوهم را قسمت کنم باسبزی گلدانهایم. میآیم تا سبز ماندن را یادآوریشان کنم.
چطور میشود بی سبزیِ گیاهان تاب آورد. بی صدای پرنده چهقدر زندگی خالیست.
امروز مثل خیلی از روزهای اخیر، پرنده شدم. نه از آن پرندههای خوشخوان. ذهنم پرنده شده. بیقرارِ بیقرارم. در هیچکار نمیتوانم متمرکز باشم.
از کتابی به کتاب دیگر میپرم. معنی جملات را نمیفهمم. اصلن توی کتاب نیستم.
به اداره برق زنگ میزنم. نه یکبار، شاید صدبار. نه یک شماره، شاید به ده شماره. پاسخم را رباط میدهد. تلفن گویا و شمارهها و مواردی که ربطی به پرسش من ندارد. صدای آدم نمیشنوم. نمیدانم در این موارد مردم مشکلشان را چهطور و کجا حل میکنند.
وقتی یکماه قبض برق بی هیچ دلیل و هیچ مصرف اضافی چند برابرماههای دیگر میشود، مبلغ قبض را پرداخت میکنی، خودت را قانع کردهای که چون همهچیز لحظهای گران میشود، حتمن برق هم تابع این قاعده است. و ماه بعد میبینی مبلغ قبض مثل ماههای گذشته و طبق روال قبل آمده است. یعنی ماه قبل بهطور غیر معمول پنج برابر بوده، و تو علتش را نمیدانی و میخواهی بدانی. اما هیچکس جوابت را نمیدهد. و این یکی از هزار پرسش بیجواب است که از صبح که بیدار میشوی با آن درگیری. خب مغزت پرنده میشود و بیقرار میشوی و سردرد میگیری.
منتظر بستهای از دیجیکالا هستم. یک کتابیار. یعنی کتابنگهدار. و این انتظار بلاتکلیفم میکند. دوست داشتم بروم پیاده روی یا بخوابم.
کتابی دستم میگیرم. دو سه سطر می خوانم. هیچ نمیفهمم.
دوباره به اداره ی برق زنگ میزنم. کسی جواب نمیدهد. چندبار است شماره داخلی ۱۶۵ را گرفتهام. جواب نمیدهد. خانمی در دبیرخانه، که این شماره را به من داد گفت:« اگر پشت میزش باشد جواب میدهد». پشت میزش نیست. یعنی از صبح تا حالا پشت میزش نیست؟ کارمند اداره برق پشت میزش نیست. کی پشت میزش است؟ آنقدر زنگ میزنم که بیاید پشت میزش. امروز، فردا، پسفردا…… بالاخره که یک روز میآید. باید بیاید. همان روز مچش را میگیرم.
چند سطر مینویسم.
گزارش نیک دوسهتا از بچهها را میخوانم.
به دخترم زنگ میزنم. خواهرم زنگ میزند.
سرم درد میکند. چند دقیقه دراز میکشم. خوابم نمیبرد. چند نفس عمیق میکشم. کمی آرام میگیرم. گرسنهام. غذا میخورم. دوباره شماری ادارهی برق را میگیرم. ساعت یکوربع بعد از ظهر است. هنوز پشت میزش برنگشته.
تلویزیون را روشن میکنم و گشتی توی کانالها میدهم ببینم کار جنگ و انتخابات آمریکا و اسراییل به کجا کشیده. خبرها و تفسیرها و حرفهای تکراری و صدای ارهوار و جاروبرقیگونهشان خارج از تحملم است. خاموش میکنم و آرام مینشینم و فکر می کنم. فکر میکنم که چه باید کرد.
فهرست مینویسم. فهرست کارهای امروزم. بقیه روزم.
کتاب خانم دَلُوِی از ویریجینیا وولف را دست میگیرم. هنوز خط داستان دستم نیامده. چند صفحه بیشتر از این کتاب را نخواندهام.
من که خواندن آنهمه کتابهای سختخوان برایم آسان و لذتبخش بود، امروز معنی کلمات را نمیفهمم.
بستهام میرسد. کتابیار ارسالی از دیجیکالا. چهقدر سخت باز شد. ده لایه سلفون دورش پیچیده بود. و بالاخره کتابیار گرانقیمت خودش را آفتابی میکند. خیلی پیزوری است. اما اگر زود نشکند و خراب نشود کاربردش خوب است. کارم را آسانتر میکند.
چندی پیش برای آیپدم کیبورد گرفتم که راحتتر و سریعتر نوشتههایم را تایپ کنم. وچهقدر ذوق کردم. بماند که یاد گرفتن دکمههایش روز اول اعصاب خرد کن بود و داستان مفصلی دارد. اما حالا تایپ کردن برایم راحتتر شده.. هنوز سرعتم کم است. بهتر میشود. همین موضوع نیازم را به کتابیار باعث شد. حالا عیشم کوک کوک است.
در وبینار نویسندهساز کتاب دوستی از محمود کیانوش معرفی شد. کتاب فلسفه پیاده روی نشر ماهی و کتاب کار روشنفکری بابک احمدی هم معرفی شد. و از چند کتاب مهم دیگر نیز نام برده شد.
راجع به پرسشنامهی پروست صحبت شد و لزوم داشتن پرسشنامهی روزنگاری که با توجه به دغدغهها و علائق خودمان طرح کنیم.
در وقت آزادنویسی پرسشهای زیادی طرح کردیم که قرار بود در گزارش نیک امشب منتشر کنیم. ولی چون نوشتهام خیلی طولانی شده از آن صرفنظر میکنم.
پنجشنبه ۷ آبان
در آسمان تور سفید بزرگی پهن کردهاند که نور صید کنند. خورشید در تور افتاده و دستوپا میزند. میرویم سر لوکیشن فیلمبرداری میکرودراما.
جمعه ۸ آبان
دیروز دیگر مجالی برای نوشتنم نماند. گوشی را بوسیدم و گذاشتم کنار. تا شب درگیر ضبط بودیم. امروز اما من در تمام سکانسها حضور ندارم و شاید بتوانم کمی بنویسم. خارج از شهریم. دیشب تا زمانی که خابیدیم صدای سگ میآمد و امروز صدای الاغ. البته که نمیتوان اسمش را خاب گذاشت. از سرما تمام شب تکتک اعضای بدنم را حس میکردم. یک موش کوچک هم در ساختمان باغ هست. مینشیند جلوی من و خردههای نان را از زمین جمع میکند. دلم نمیخاهد گیر بیفتد. باغ پر است از درختهای بِه پربار و دو انار که بدجور دلبری میکنند. زیر سایهی یکی از درختها نشستهام و به سکوت بین کلمات «ضبطه، حرکت، کات» گوش میدهم. شعرکی هم مینویسم.
هر روز که در تنهایی مینوشتم چندان متوجه این نبودم که «نوشتن ذهن را به درون میچرخاند… به تخیل و در کل زندگی درونی پروبال میبخشد؛ و با این کار منشأ شکلگیری خود در معنای مدرن آن میشود.» اینجا در میان این جمع شلوغ و این بلبشو، یک دنیای درونی میسازم و به آن میپناهم. میان این دو دنیا در رفتوآمدم. تیم برای گرفتن سکانسی در بیابان از باغ دور میشود. بقیه تلویزیون روشن میکنند. زیر گوش من. دلم میخواهد بروم همان زیر درختان به اما اینجا پایم را روی کاناپه دراز کردهام و راحتترم.
نمیدانم به چه فکر میکنم. چیزی بدجور ذهنم را مشغول کرده است. به بازی کردن؟ به در نقش فرو رفتن؟ من ترسیدهام. بچههایم کجایند؟ دلم درد میکند. داروها هم چندان موثر نبودهاند.
همه برای کشتن موش بیچاره بسیج شدهاند. از من هم میخاهند که چون نمیترسم کمک کنم. اما من میگویم که فقط برای بیرون کردنش همکاری میکنم. در را باز میگذاریم و زیر در اتاقها و زیر مبلها را پتوپیچ میکنیم تا تنها راه دررواش رو به باغ باشد. شروع میکنند به برداشتن میز و صندلیها و وسایل گوشهی اتاق. موش بیچاره اشتباه میکند و صاف میرود سمت شکارچی. او هم نامردی نمیکند و یک ضربهی پشهکش مثل پتک بر سرش میکوبد. طفلک گیج شده. نگاهم را برمیگیرم و میگویم: «نزنش گناه داره.» صدای چند ضربهی متوالی دیگر انگار برسر من فرود آمده باشد. نگاه میکنم، سرش را بین یکی از پتوها فروبرده و بقیهی هیکلش بیرون است. از دم میگیرند و پرتابش میکنند به خارج از باغ. آفتاب را جهتیابی میکنم. حتمن در سایه است. اینجوری لااقل شاید کمی بعد از گیجی درآید و راهش را بکشد و برود. در آفتاب باشد زجرکش میشود.
تازه میفهمم چرا بازیگری دومین شغل سخت دنیاست. آفتابسوخته شدهام و تمام عضلاتم تیر میکشد.
شنبه ۹ آبان
تا ۳ صبح مشغول بودیم، حدود ۴۵ ساعت. به خانه که رسیدم بدون دوش گرفتن صاف رفتم توی تخت. برای اولین بار تا ظهر خابیدم. امروز صبح را مرخصی میگیرم. عصر اما شیفت هستم.
دوباره برمیگردم به روال عادی زندگی که چندان بد نیست. البته به جز مقالهنویسی. به دیروز فکر میکنم. به تست صدایی که استاد آواز گرفت و من را تشویق کرد به پیگیری استعدادم. به اینکه در یک سال گذشته درهای جدیدی به دنیای هنر گشودهام. به اینکه چقدر جسارت تغییر دارم؟
– از صبح خاله جان را بردم بیرون تا برایش گوشی جدیدی بگیریم. گوشی خیلی خوبی دارد که نمیتواند با آن کار کند. حتی نمیتواند به تلفن پاسخ دهد چه رسد به اینکه خودش به کسی زنگ بزند یا از باقی امکاناتش استفاده کند. گوشیاش به درد نوجوانی پیگیر و شرور میخورد که دست زنی سالخورده و خمیده افتاده است. مثل یک ازدواج بهشدت ناموفق که هم گوشی ناراحت است و هم صاحب گوشی. خلاصه که رفتیم بیرون و یک گوشی تاشوی مدل قدیمی برای خاله گرفتیم به این امید که دستکم بتواند به ما زنگ بزند یا تلفن را پاسخ بدهد.
– شما هم دوستی دارید که وقتی با هم بیرون میروید ساعتی یک بار دلش بخواهد چیزی بخورد یا هوس چیزی برای خوردن کند؟ خواستم بگویم اگر دارید و دلتان خواست او را بکشید (که البته کاملن هم حق دارید) من جای خوبی برای خلاص شدن از شر جسد سیریناپذیرش سراغ دارم.
– پیادهروی جانانهای کردم و حالا دیگر رمق رفتن از این اتاق به آن اتاق را هم ندارم.
– در این وقت عزیز واقعن دلم قهوه میخواهد.
– سیب هست و زندگی لبخند میزند.
– پروردگارا، در میان راههای بیشماری که انسان میتواند خودش را به فلاکت بیندازد سریعترین راه رهاکردن دست شماست.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه
3. مهمانداری کردن که کار سختی بود.
4. خرید یک لامپ خورشیدی و حذف لامپ مهتابی برای افزایش کیفیت خاب.
همهاش به خودم میگویم بنویس گزارش نیک تو،
از صبح بنویس،از صبح تا شب در چند نوبت بنویس، هرکاری که کردی بعدش بیا بنویس، و نگذار برای آخرشب که به چنین سرنوشتی دچار شوی.
مهمانی آخرشب دریک جای دنج اما بی آنتن، فقط چند دقیقه وقت خواستم که حداقل سهمی در گزارش نیک امشب داشته باشم.
جای همهی دوستان نیک من خالی.
پیادهروی
نویسندهساز
امروز زبان داشتم. صدای جیغ و دعوای سامی و آراد چنان زیاد بود که چیزی از کلاس کوفتی نفهمیدم. از اول تا آخر کلاس صدام بسته بود. دقیقن وقتایی که باید تمرکز داشته باشم، این دو تا از همه روزهای دیگر البته زبان نافهمتر میشوند.
فیلم بامبولک رو برای ششصدمین بار با سامی دیدم. یه فیلم موزیکال کودکانه که بیشترین هدفش ترغیب مامان و باباها به فرزنداوریه.
کتاب با شما نبودم.
آزادنویسی.
اول هفته صفحات صبحگاهی به آزادنویسی گره زدم. همچنین موفق به آزادنویسی پایی که پیادهروی باشد، شدم. باوری از ما میگوید شنبه بازگشت دارد. یعنی هر کاری شنبه کردی، باز تکرار میکنی. به همین خاطر بعضی کارها روز شنبه انجام نمیشود. مثلا مراسم ختم. البته عروسی هم نمیگیرند، خدایی نکرده منجر به تجربه ناموفقی میشود که مجدد تکرار میشود. خودم شماره دکتر اضطراری نباشد، روز شنبه نمیگیرم.
حالا امیدوارم شنبهی نوشتنی دست و پاییام تکرار شود.
این روزها مشغول خواندن «مادران و دختران» هستم. همراه با چالشیان همخوان. امروز هم چند صفحه خواندم. چندبار قصد خواندنش کرده بودم ولی همان دو سه صفحه اول از دستانداز اسامی الدوله و سلطنه رد نمیشدم. تو ذوقم میزد و پا پس میکشیدم، ولی حالا به مدد با همخوانی از گروه جلو افتادم. البته باز هم وقتی خواستم بخوانم با مانع قبلی مواجه شدم ولی فایل صوتی کتاب با صدای خود نویسنده راه را برایم باز کرد. یک قسمت که گوش کردم مشتاق شدم خودم بخوانم.
بعد از ظهرم خرج یخزدایی از یخچال پر برفک پارس کردم. بیست وپنج سال از عمرش میگذرد. هربار قصد عوض کردنش کردم چالهای خودنمایی کرد با اولویت پر کردن بیشتر. تا رسید به پرواز تورم فعلی.
سر شب بخشی از دفتر شعر «کلید آذرخش» نوری علا خواندم و کلمه و عبارتهایی از آن برداشتم. آخر وقت هم پای نوشتن همین گزارش نیک نشستم. البته آخر وقت خودم که ده و نیم است.
نمیدونم از امروز چی باید بنویسم.
خیلی اونجور که باب دلم باشه نگذشت. اتفاقهای خوبی افتادن، نه اینکه معنایی نداشته باشن که بخوام بهشون بپردازم؛ نه. حوصلهش رو ندارم. همین.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل. (چه طولانی شد.)
نمره روز: ۷.۵
۱. بخشی از کتاب مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم.
۳. جدیدا موهام رو شبیه جودی میبافم.
۴. یکم مکالمه انگلیسی کار کردم.
۵. به بطالت گذروندم.
۶. وبینار شرکت کردم و بچهها سوالای جالبی طرح کردن منم یکی از سوالام این بود:
تا حالا شده به این فکر کنین که:
واو من چه حرفای قشنگی میزنم! نکنه شبیهشون نباشم؟
البته این سوال رو قبلا توی کانالم مطرح کرده بودم.
۷. به یک شعر زیبا به زبان اردو برخوردم:
پتا پتا بوٹا بوٹا حال ہمارا جانے ہے
جانے نہ جانے گل ہی نہ جانے باغ تو سارا جانے ہے
از میر تقی میر هستش
و معنیش میشه:
برگبرگ و شاخهشاخه، همه از حال من باخبرند؛
همه میدانند چه بر من میگذرد، جز آن گل که باید بداند و نمیداند؛ درحالیکه تمام باغ از حال من آگاه است.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
سلام حلزون. چرا اونجور شدی؟
☆ مشق دوم «خودواژه» رو اوکی کردم.
☆چندتا شعر به تمرینام اضافه کردم، ولی هنوز چنگی به دل نمیزنند؛ البته به جز یکیش. باید روی بقیهشون همچنان کار کنم.
☆ «شازده احتجاب» رو تموم کردم. رگههایی از «دخمهای برای سمور آبی»، «بوف کور» و «عکسی برای قاب عکس خالی من» توی این کار هست. این داستان خیلی چندلایه و تو در تو بود و خوندنش اصلن سرراست نیست. حتا شکل داستان خیلی غریب و نو هست. اتفاقات، زمان و راوی مدام عوض میشن، جوری که باید شیش دنگ حواست به متن باشه تا سر در بیاری. من که کامل قصه را نگرفتم. باید بعد از یه فاصله دوباره کتاب رو مرور کنم.
☆ این چند روزه خیلی درگیری دارم. دیروقت خونه میرسم. خدا رو شکر که کتاب و قلمدفتر هست. نوشتن و خوندن تنها راه رستگاری برای این روزاست انگار. سپاسگزار بودنم.
مدرسه پر از صدا بود. پر از کار. پر از برگه. پوشه. بچه. صدا صدا صدا.
رفتیم اداره. بعد از مدرسه. سوال پرسیدم و کارم انجام شد.
آمدم خانه. سیبزمینی، پیاز و پرتقال به دست.
ناهار خوردم. کمی ظرف و جابهجایی وسیلهها.
هزار و سیصد کلمه نوشتم تقریبا. از همهچیز. در و دیوار.
بوف کور خواندم. خیلی کم. حوصلهی کتاب نداشتم.
دراز کشیدم روی مبل. بالش زیر سر. پتو روی تن. وریتی را دیدم. شاهین کلانتری معرفی کرده بود. محض سرگرمی. خوشم آمد. قشنگ بود. با دو بازیگر زن مورد علاقهام. اسمشان را نمیدانم. به چهره میشناسم. وریتی که تمام شد آشپزی شروع شد.
کتلت پختم. چقدر طول کشید. دستم زرد شد. سیبزمینیاش زیاد. خوشمزه شد ولی.
شام خوردیم و یک قسمت مظنون. ظرف شستم. اینستا بودم با سهیل و خندیدیم.
چه زود تمام شد امروز. فیلم میخواهم. باز هم. زیادِ زیادِ زیاد.
✓🟥بایگانی رویاها |
گزارش نیک | امتحان در سرزمین زیردریاییها
خوابم در جهانی فانتزی و خیالانگیز جریان داشت. دنیایی با حالوهوای کارتونها، انگار همهچیز از جنس رنگ و حرکت و تخیل ساخته شده بود. فضا حالتی غیرواقعی داشت، مثل وقتی که در کودکی به تماشای یک انیمیشن طولانی مینشستیم و برای مدتی فراموش میکردیم بیرون از قاب تلویزیون چه خبر است.
گویی در محیطی شبیه مدرسه حضور داشتیم. درس میخواندیم و خودمان را برای امتحانهایی آماده میکردیم. نوعی جنبوجوش در فضای خواب جریان داشت. انگار زمان امتحان نزدیک بود و ذهن همه درگیر آمادگی برای آن بود. با این حال، خاطره روشنی از درسها، کتابها یا پرسشهای امتحانی در ذهنم باقی نمانده است. فقط حس حضور در آن فضای آموزشی و همراهی با دیگران را به یاد دارم.
در پایان خواب، تصویر متفاوتی جای همه آن صحنهها را گرفت. چند نفر از دوستانم به سمت یک زیردریایی رفتند و وارد آن شدند. تصویر زیردریایی در میان آن فضای کارتونی، حالتی شگفتانگیز داشت. انگار قرار بود دوستانم از سطح آشنای جهان فاصله بگیرند و به قلمرویی پنهان و ناشناخته سفر کنند.
خواب با همین تصویر به پایان رسید: دوستانی که درون زیردریایی ناپدید میشوند و جهانی خیالی که هنوز هزاران گوشه کشفنشده در خود دارد.
از این رؤیا، داستانی کامل به یادم نمانده است. تنها چند قاب رنگی از آن باقی ماندهاند، مثل تکههایی از یک انیمیشن که پس از خاموش شدن صفحه، هنوز در گوشه ذهن روشن ماندهاند.
تلاش برای برقراری ارتباط
وقتی دوستانم وارد زیردریایی شدند، من بیرون ماندم. با این حال، دلم میخواست با یکی از آنها تماس بگیرم و از وضعیتشان باخبر شوم. به فکر افتادم تلفنم را بردارم و به او زنگ بزنم، اما ناگهان به یاد آوردم که زیردریایی در اعماق آب قرار میگیرد و آنجا آنتن تلفن همراه وجود ندارد. همین فکر باعث شد متوجه شوم که حتی اگر بخواهم با آنها ارتباط برقرار کنم، فاصله و محیط زیر آب اجازه چنین ارتباطی را نمیدهد.
✓ 🟥گزارش نیک | بعدازظهری در جستوجوی دانایی
امروز بعدازظهر، در ساعتی که روز آرامآرام از تبوتاب ظهر فاصله میگرفت، راهی شرکت داروپخش شدم. قرار بود با آقای عبدالهی دیدار کنم و در خلال یک جلسه آموزشی، شیوه کار با سامانه تیکو را بیاموزم.
ورود به فضای شرکت، برایم حالوهوای خاصی داشت. محیطی که در آن هر حرکت، هر پرونده و هر ثبت اطلاعاتی بخشی از نظمی بزرگتر بود. آقای عبدالهی مرا با سازوکار سامانه آشنا کرد و در امتداد توضیحاتش، پنجرهها و بخشهای مختلف تیکو یکی پس از دیگری پیش چشمم گشوده شدند. من نیز با کنجکاوی، مراحل را دنبال میکردم و میکوشیدم آنچه را میبینم به دانشی ماندگار در ذهنم تبدیل کنم.
در آن لحظه به این فکر میکردم که گاهی ورود به یک حرفه، بسیار دیرتر از آغاز به کار کردن در آن اتفاق میافتد. شاید آدم پیش از آنکه ابزارهای کارش را بشناسد، صرفاً در مجاورت یک حرفه قرار داشته باشد. اما درست از لحظهای که منطق پنهان ابزارها را درمییابد، احساس تعلق عمیقتری به جهان کاری خود پیدا میکند.
امروز سامانه تیکو را آموختم و از این بابت احساس رضایت داشتم. با این حال، آنچه برایم ارزشمندتر بود، تجربه حضور در کنار همکاری بود که دانستههایش را با من تقسیم کرد.
در راه بازگشت، به مسیر پیش رو فکر میکردم. به مهارتهایی که هنوز باید بیاموزم، به تجربههایی که در انتظارم هستند و به تصویری از خودم که دوست دارم در آینده ببینم.
شاید حرفهای شدن، چیزی جز جمع شدن همین لحظههای کوچک نباشد. لحظههایی که در ابتدا معمولی به نظر میرسند، اما بعدها وقتی به یادشان میآوریم، درمییابیم که بخشی از سرگذشت ما را ساختهاند.
امروز یکی از همان لحظهها بود.
✓🟥گزارش نیک | مناعت طبع
امشب، در میان گفتوگویی، جایی شنیدم که برای توصیف من از واژهای استفاده شد که آهنگ غریبی در گوشم داشت: «مناعت طبع». واژهای که گویی پیش از آنکه معنایش را بدانم، چیزی از جنس خودم را در آن احساس کرده بودم.
کنجکاوی مرا به سوی لغتنامه کشاند. معنای کلمه را جستوجو کردم و با مفاهیمی چون عزت نفس، بلندهمتی، بزرگواری و حفظ کرامت انسانی روبهرو شدم. اما آنچه بیش از همه در ذهنم نشست، این بود که مناعت طبع شاید هنر دشوار حفظ خویشتن باشد. اینکه انسان در گذر از نیازها و محرومیتها، چنان مراقب شأن درونی خود بماند که برای به دست آوردن چیزی، ناگزیر از کوچک کردن خویش نشود.
با خودم فکر کردم چه فاصله ظریفی میان غرور و مناعت طبع وجود دارد. غرور گاهی آدمی را بر فراز دیگران مینشاند، اما مناعت طبع او را در کنار دیگران، استوار و بینیاز از اثبات برتریاش نگه میدارد.
شاید مناعت طبع به معنای نخواستن نباشد، به معنای نپذیرفتن محبت هم نباشد. شاید فقط نوعی آگاهی آرام از ارزش خویشتن باشد، آگاهیای که اجازه نمیدهد انسان در ازدحام خواستههایش، خودش را از یاد ببرد.
امشب این واژه را به دفتر ذهنم سپردم. گاهی یک کلمه، همچون بوی آشنایی که از پنجرهای دوردست به اتاق کودکی بازمیگردد، ناگهان دریچهای به سوی شناخت خویشتن میگشاید.
و من با خود اندیشیدم که شاید یکی از دشوارترین هنرهای زندگی، همین باشد: دوست داشتن دیگران، نیاز داشتن به آنان و در عین حال، پاس داشتن حرمت خویش.
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نازنین اسماعیلی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدرالملوک صفایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟