این روزها حسابی ساعت خوابم بهمریخته.
سه و نیم صبح پنجشنبه است و درحالِ یادداشتِ اتفاقاتِ چهارشنبهام هستم. امروز قرار بود خیلی کارها انجام دهم. اما همان اول صبح از دنده چپ بیدار شدم و بسیار طول کشید تا اوقاتِ آدمیزادی پیدا کنم. بعد از آن هم اتفاقاتی افتاد که دیگر رمقم برای ادامه روز از بین رفت. هیچ کار مثبتی انجام ندادم تا به آخر شب رسیدم. آخرشب به جانِ آشپزخانه افتادم. همزمان شام حاضر کردم، ظرف جمع کردم، برای فردا ژله آماده کردم و آشپزخانه را مرتب کردم. باور دارم آدمیزاد شاید از کارِ زیاد نَمیرد، ولی از بیکاری و فکر و خیال خواهد مرد.
به انجام کارهای خانه معتاد شدهام. کسی هم کاری با من نداشته باشد خودم میروم سلامی به آشپزخانه عرض کنم.
با انجام کارها فکرم مرتب میشود و لذت میبرم.
انگار اینطوری روز مفیدی داشتهام.
تازه بعد از ثبتِ این گزارش باید بروم لیستِ امروزم را تکمیل کنم، یادداشتِ چهارشنبه را بنویسم و بعد بخوابم. آن هم تازه شاید بخوابم.
باید. سَری هم به مزرعههایم بزنم.
(معتادِ بازیهای مزرعهداری در گوشی هستم. معتاد واقعی.)
فردا باید به اتاق بایگانی هم سَری بزنم.
گلدانها را آب بدهم و یک دستورِ آمادهسازی تازه در دفتر آشپزیام ثبت کنم. اصلا در فارسی به رِسپی چه میگویند؟ معادل فارسیاش چیست؟ دسر و ژله را که نمیپزند، نمیشود گفت دستورپخت. دستور تهیه یا آمادهسازی هم زیادی درازاند.
دوستشان ندارم. پس چه بگویم؟
مطالعه امروزم صفر بود. ناراحت شدم.
بعید است فرداهم بتوانم جبران کنم، اما آدمی به امید زندهست. باشد که رستگار شویم و به قولِ شین.کاف یادمان نرود،
« ما ساکنانِ جمهوریِ ادبیاتیم»
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۳
روز اجتماعی و جالبی بود. امروز از صبح عمهام دعوتمان کرده بود برای ناهار. همه بودند؛ عروس عمه، داماد عمه، شوهر عمه، دخترعمه، پسرعمه، همه و همه. بودن در جمع خانوادگی فرصت شرکت کردن در کلاسها را ازم گرفت. یعنی آنقدر غرق در صحبت شدیم که یادم نبود کلاسهایی هم دارم. دیدن فیلمهای عروسی پسرعمهام باعث شد بفهمم آنقدرها هم که فکر میکردم بد نشده بودم؛ حتی بهمراتب خیلی هم بهتر از باقی بودم. درست است لباسم باید روی کفشم میبود، اما کمی بالاتر بود و نزدیک مچ پایم قرار داشت. شینیونم کمی شلخته شده بود. لباسم در قسمت بالاتنه بهشدت باز بود. سعی میکردم وقتهایی که کتم را از روی لباسم درمیآوردم، خودم را با گوشی مشغول کنم یا به فرشها نگاه کنم. مثل اینکه اینطوری کمتر خجالت میکشیدم کنار بابام. تصمیم گرفتیم بیرون برویم. بالا رفتیم و آرایشم را تمدید کردم. مداد چشم هدیه عروس عمهام را کشیدم. مداد خوبی بود. من همیشه مداد چشمهایم میریزد زیر چشمم، اما این هنوز نریخته بود. رنگش هم مثل سرمه زغالی بود. کمی پودر فیکس زدم و رژ لبم را هم تمدید کردم. با دخترعمههایم که یکی بزرگتر از من و دیگری دبیرستانی است و عروس عمهام که یک سالی از من کوچکتر است، رفتیم به عطرفروشی همیشگیمان. آقای توکلی هر چند دقیقه یکبار پیش ما میآمد و سریع میرفت. من دوباره عود همیشگیام، عود وانیل، را خریدم. چند جایی برای ساعت رفتیم، اما چیزی که میخواستیم نبود. ما یک ساعت طلایی، صفحهمشکی، کلاسیک و زنانه میخواستیم. معمولاً فیک بودند و اصلهایشان هم شدیداً گران بودند. پس برگشتیم و رفتیم دکتر برای مامانی. سحر زنگ زد که برویم باغشان در نقاب. همگی دل و رمق نداشتیم، اما هیچکس ساز مخالف نزد. فقط گفتیم باید منتظر مامانی بمانیم تا بیاید. ساعت دوازده کارشان تمام شد. باغ کنسل شد.
از آنجا که آمدم، دلم شدیداً رقص میخواست. از زمانی که فیلمهای عروسی را دیده بودم، قری در کمرم افتاده بود که بالاخره وقت شده بود خالیاش کنم. دامن گیپور زرشکی ده سال پیشم را از کمد درآوردم، زیپش را باز کردم و پوشیدم. یادم آمد همه خواب هستند، پس درآوردمش و دوباره با زیپ بسته تنم کردم. آهنگ محبوب زیاد دارم. یکی از آنها «یک دل نه صد دل عاشق» از منصور است. با دو دست گوشه دامن را بالا میدادم و کمی سرم را به همان سمتی که پایم را جلوتر میگذاشتم، کج میکردم و لبخند کوچکی میزدم؛ بعد طرف دیگر. خوشحالم که فیلمبرداری کردم از خودم. شاهکاری خلق کردم، تعریف از خود نباشه! حقیقتاً رقص را دوست دارم. او هم مثل نوشتن، زمان را از یادم میبرد. در پایان، امروز روزی با خوشحالی، ناراحتی، ذوق و خوشگذرونی با خانواده گذشت و من این را بعد از چند وقتی به خودم مدیون بودم.
سالواژه: حال خوب
ساعت ۵:۰۵ دقیقهی گلدن تایم بیدار شدم. با شادابی انرژی بالا. همزمان همسرم بیدار شد و گفت: من میرم کله پاچه بگیرم. در اپلیکیشن عرشیان طبق روال برنامه امروز رو ثبت کردم تا آخر شب که موقع ثبت میرسد ببینم تیک انجام شد را میزنم یا نیمهکاره ماند یا ناتمام ماند. بعد آلفای آرامش ۵ دقیقه بعد از بیداری را انجام میدهم. ۲۰ دقیقه در مدیتیشن با آوای پرندگان مینشینم. برنامه آرامش روستا عجیب حس خوبی در من پدید میآورد. هنگام نگاه کردن یکباره ایدهای ناب به ذهنم رسید. همانی که آرزوشو داشتم و برای آمدنش کوشش میکردم. اینبار با جوشش خودش را به من رساند. یک لباس مخمل کبریتی خردلی را تبدیل به یک جلیقه کنم که بر روی جلو سینهی آن یک بلوط فندقی رنگ با برگ سبز گلدوزی شده و کار دست خودم است. البته هیچگاه گلدوزی انجام ندادم، اما مطمئنم از پس آن بر میآیم. گاهی عجیب این شعر ناگفتهی ما میشنود با نشانهها و ایدهها و آدمها خودش را عیان میکند.
این همان عشق به طراحی لباس است که شاید روزی رسالت شغلیام باشد، اگر نشود هم برای حال دلم باشد که برایم شادی آفرین است.
امروز بهترین روز زندگی من است، زیرا متفاوت آغاز شد.
روزتون همراه با حال خوش.
حلزون قشنگ، میبینی، نیلینی محمد صالح علا چه جوری واژههارو مادری میکنه؟🥹
گزارش نیکِ یک روز معمولی از زندگی یک آدمِ بیکار
امروز خواب ماندم.
شارژ موبایلم تمام شده بود و گوشی خاموش.
آلارم هم طبعن قدرتی برای بیدار کردن من نداشت.
با هول و ولا، تمام مقدمات ناهار را پیش از خروج از خانه فراهم کردم و رفتم کلاس.
از کلاس که برگشتم، ناهار را سر و سامان دادم.
خوردیم و بعد آماده شدم برای رفتن به ترهبار.
کلی خرید کردم. شاید امسال بالاخره شوری خانگی، سفرهمان را تزئین کند.
در راه برگشت، یک ساعت و نیم در ترافیک ماندم.
فرصتی طلایی بود برای تأمل در معنای زندگی و چراییِ خرید اینهمه بار.
با کمک رضا، خریدها را از پارکینگ به آشپزخانه منتقل کردیم.
خوششانسیم این بود که درست موقع ورود من به پارکینگ، رضا از مغازه برگشته بود.
شکر گاهی زندگی با آدم همکاری میکند!
خریدها را زمین گذاشتم و دویدم برای پیادهروی.
برگشتم و شام پختم.
خریدها را شستم.
حالا مانده استحمام، نوشتن برای کانال، گزارشنویسی در سایت گزارش نیک و البته خواب.
نمیدانم امشب چه ساعتی موفق میشوم به بالش و لحاف گرمم برسم.
آنها ظاهرن دائم در انتظار منند و احتمالن قدری دلخور.
نگفته نماند که، نویسندهساز را آفلاین شنیدم، آخرین جلسهی کارگاه شعر را دوباره مرور کردم، کانال دوستانم را خواندم و برایشان کامنت گذاشتم و نوشتههای گروه نویسندگان چهارگوشه را هم سر و سامان دادم.
حالا اگر کسی پرسید امروز چه کار کردی، میگویم: تقریباً هیچ!
فقط یک روز زندگی کردم، آن هم با سرعتِ دو برابر و بدون مجالی برای تنفس.😁
امروز تو این فکر بودم که نی نی خانم قاسمی زادگان بلاخره به دنیا اومد؟ چون خبری ازشون نیست. امیدوارم هر دو سلامت باشن.
آهنگ کمتر گوشیدم.
اکسپلور نرفتم.
نوشتم و نوشتم.
مادران و دختران رو خوندم و میخوام خشم و هیاهو رو هم شروع کنم.
کارم رو جدی تر گرفتم.
قصد دارم غرقگی رو تجربه کنم. غرق درس خوندن غرق نوشتن و غرق کار کردن.
گزارش نیک هام باید مفصل تر بشن و فکر هام کمرنگ تر.
همین
صبحی که هنوز روشن نشده،من بیدار و افکار روزمره ام،امروز را چطور شروع کنم؟باز با چای و دیدن ولاگ ،قدم زدن در پاییز و بو کردن هوای پاییزی میتواند خود خوشبختی برای من باشد.هر روز فکر میکنم اگر سال بعد همچین روزی را نبینم؟
سعیم را میکنم از هر لحظه اش استفاده کنم،گرچه بعضی کارها جا می ماند آن هم به خاطر چند کار روزمره ای که باید هر روز انجامشان دهم،تمیز کردن جای بچه ها،شستن ظرف غذایشان،گذاشتن آب و غذای تازه،شانه کردن موهای کوتاه و براقشان و….کلی کار تکراری هرروزه.چند کار توی لیست نوشته شده ام می ماند،ناراحتی ندارد،حداقل سعیم را کرده ام.
تلویزیون را فقط برای بچه ها روشن میکنم آن هم شبکه کودک و بس.خودم ولاگ و موزیک فقط.
چند باری از سر اجبار با تلفن حرف میزنم،همه میدانند من از تلفن صحبت کردن متنفرم،پس چرا این کار را تکرار میکنند؟!
حالا که غذا آماده است و کمی با بچه ها وقت گذراندم وقت کارهای بیرون خانه رسیده برم ببینم توی لیستم چه چیزهایی نوشتم.
والله جاای نیستم بتونم نویسداری کنم اما جاای خوبی هستم که بتونم پیادهروی کنم و تا تونیستم پیادهروی کردم آهنگ گوش کشیدم با باند
وبینار نویسندهساز درحدِ یک سلام بودم
به وبینار مبینا بودم ولی نبودم چو هرچه میگفت میانِ جمع نتونیستم شَنووم. در وبینار الهه علیزاده هم نبودم به داخلِ خیابون بودم اسنپی نزدیکِ جاایکه مهمون بودِم رسید، اما گفت: ده دقیقه خانوم شما دیرتر میرسونم میرم دنبالِ خانوم ام استخر همیدورِ برگردونه بپیچم بردارم خانوم رو باز شما میرسونم دیدم خیلی خاهش و تمنا کرد قبول کردم ته حدِ گفت:
اولیت اول از خانوم هاست سیاهتیک داره میره استخر حال روحیه اش خوبتر شه مهام قبول کردم!
یکم راه که رفت ترسیدم او دورِ برگردون زیرزمین بود بمه نا آشنا گفتم نکنه مه فریب داد نفسم بند اومد یکم راه که رفت دیدم نه صحیح هسته و خوده چنان نشون دادم که انگار راه میشناسم تا حدی که ازم پرسید: خانوم شما ایجا رو از کجا میشناسید گفتم: مه ۷ سال ایجا زندگی کردم جدیدن رفتم گلستان خونه گرفتم به ای که هفت سال زندگی کرده بودم ای دورِ برگردونه نه دیده بودم تا که رفت دمیاستخرِ زنانه به خانوم خود زنگ زد خانوم او آمد بیرون به ماشین نشست دلِ مهام جمع شد همودم لوکیشن دوباره که زد مسیریابی یک دم ووس گفت: صدمترِ دیگه به راست به پیچید و دوباره به پیچید روشنِ شش که همودم گفتم: آغا راست میگه بپیچید روشنِ شش بعد میشه صنعت چهار رو به رو ای روشنِ پنج در تعجب طرف فرو رفت دید که مستقم او ره بردم خونهای قبلی خود شهرک صنعتی قلعهمیر! آخِه حال ژاریام به اوجا که مه هفت سال بودم؛ زیست میکنه!
یعنی خونهایژاریام مهمونیام
/ قبلن ایجا که بودم حقِ گشتوگذار نداشتم تو حیاط یا که داخلِ سولهها برم دیروز به اولین دفعه رفتم سرِکاری ژاری ام و رفتم خوب پیادهروی داخلِ حیاط چوکه ایبار دلِ فیض جمع بود که مه مهمونی آمادم نه زیست که هردم مهره کسی ببینه خلاصه خوش گذشت!
و میفهمم ای چند روز گذارش نیکره دیر میفرستم شرایط خرابه در حدِ لالیگاه باید روز بفرستم که نفهمه فیض متاسفانه!
خوابم برد دیشب.
حلزون خیلی جالب است. هیپنوتیزم شده است. با دیدن چه چیزی یا چه کسی خدا داند.
پاییز و زمستان خوابم بهتر است نسبت به بهار و تابستانها. دلیلش کار است. برنامه میدهد. بهتر است نه که خوب باشد. به مردن که عادت کنی به تب کردن عادت میکنی.
با اویی صحبت کردم و دلیل رفتارم را برایش توضیح دادم. حق داد و حل شد. هر چند ندانسته رفته بود به آنانی که نباید چیزهایی گفته بود که به حق نبودند ولی خب…
خیالم نیست.
تایپ کردم.
باید بنویسم. اگر ننویسم پس چرا زندهام؟
نقاشی که ن خطخطی کردم.
دلم میخواهد کشیدنهای تکراری را جر دهم و بیپرواتر شوم باز.
وبینارهای ۴شنبه را بسیار دوست دارم. فرشته، ندا، مبینا، آسمان (فاطمه یاوری) و نویسندهساز و تمرینجا.
۴شنبهها را بسیار دوست دارم. در این برهه روز مورد علاقهم است. تا بعدها ببینیم چه پیش میآید.
شب بخیر؟
خیر
ظهر بخیر. بروم برسم به کهنگاه یوتاب.
شاهین کلانتری کوبهی درِ خاطرههایم شده. کوبه را هفتهی پیش در «کارگاه خردهخاطره» زد.
فاصلهام را کمِ کم میکنم. با خاطرههایم. خدایا چقدر خاطره دارم؟ خیلی تا. دارم یکی یکی درشان میآورم. از تهِ تهِ صندوقهای ذهنم. وقتی بیرون میآیند فوتشان میکنم میتکانمشان پاکشان میکنم جانشان میدهم بعد مینویسم شان. تازهی تازه میشوند. بدون انگیزه چگونه حوصله میکردم به این خردهخاطرهها بپردازم؟
ناهار خورده و نخورده میزنم بیرون.
با الهه علیزاده سرزبان را بودم.
شاهین کلانتری از کتاب «دست بردن زیر لباس سیب» خواند. محمد صالح علا عاشقانه و به گمانم عارفانه مینویسد.
ساجده در ادامهی وبینار از شعر گفت و بعد از احمدرضا احمدی خواند.
خیابانها شلوغ است؛ خوراکیها و سوپریها بیش از حد. پوشاکیها اییی…
در کلمهبرداری به این عبارتها رسیدم:
«کفرنج بیوگان»، «مباحثهی فرهنگی»، «مثل سبویی در شب یخبندان میشکستم» و «در چنگال بختکی گرفتار است.»
فرشته برگی از تعریفهای سلامتی گفت.
متین چپانی از مشخص کردن مرزهای شخصی حرف زد.
در وبینار «خطخطی» ندا احمدی یک خاطره از نقاشی کشیدممان، خواست. به عقب برگشتم. سالها. برایش نوشتم.
آشپزخانه مرتب شد. پاکیزه. حتمن خواب راحتی خواهد داشت. آشپزخانه را میگویم.
افشین عزیز
اینکه میگوییم دیالوگهای یک داستان باید طبیعی و باورپذیر باشند و به دهان شخصیت بیایند، به این معنا نیست که اگر از زبان عامه مینویسم کلام را محدود کنیم به شرحِ بودوباشِ روزمره، و سخن پُرمایه را منحصر کنیم به شخصیتهای نخبه و فرهیخته. سیامک وکیلی بهدرستی در این باب میگوید: «آنها (مردم) زیاد حرف میزنند، تکرار میکنند، نصفهکاره رها میکنند؛ دور میزنند و به اول باز میگردند، موضوع را گم میکنند و… ولی تجارب زیادی دارند. فقط اگر قرار است ابراز کنند باید توجیه شوند و از طرفی با بیان خودشان و با ویژگی و اصطلاحات محیطی و اجتماعی خودشان باید ابراز کنند.» (نقد امروز، ص۲۴)
بنابراین شخصیتهای عادی هم میتوانند از ژرفترین تجربههای فلسفی و حکمتآمیز بگویند، مشروط بر آنکه منطقِ محافظی در کار باشد تا سخن به زیستِ ایشان ببرازد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و آثار ۳ نفر از همسفران دورهی نویسندگی خلاق+اشاره به داستان بلند «نماز میت» از رضا دانشور، بههمراه نقدی از جواد اسحاقیان دربارهی همین اثر. ارائهی مطالب مکمل جلسهی آخر کارگاه شعر. دو جلسه کلاس خصوصی، بازنویسی رمان و داستان کوتاه، وبینار «نویسندهساز» و نگاهی به چند قطعهی ادبی از محمد صالحعلاء در کتاب «دست بردن زیر لباس سیب». پیادهروی شبانه در عفیفآباد شیراز. و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک
امروز در وبینار استاد از محمد صالح علا خواند. چه به دل مینشیند صمیمیت کلامش . بعد خواست پانزده دقیقه در همین حال و هوا بنویسیم. همین حالا مرور کردم چه نوشته ام اشکم سرازیر شد چقدر خلوص توی این نوشته بود. چقدر احساس پنهان شده در همهی ماهست. بعد از کلمه برداریهامان پرسید. نوشتیم. امروز با خودم عهد کردم کلمات جدید را نه به حافظه که در نت گوشی بنویسم و بعد به جای امنی منتقل کنم تا در زمان مقتضی آنها را به دوستانم تبدیل کنم. کلماتی که آشنا هستند اما در روزمره استفاده نمیشوند را به کار بگیرم تا با آنها مانوس شوم. ساجده برایمان گفت از شعر. از تجربه کنار یک نقاشی ایستادن و به آن فکر کردن که موقع کشیدن این تصویر نقاش به چه می اندیشیده و از همین شیوه برای شعر بهره میبرد که شاعر میخواسته چطور بنویسد. ابزارهایی که شاعر باهاشون کار کرده چه بوده .
و تئوری شعر از اسماعیل نوری علاء را مرور کرد.
هوا خیزک خیزک روشن میشد که برای پیاده روی رفتم. بیتا زنگ زد گفت بچه را میآورد. گفتم منتظرم. تمام روز با او بودم امروز بیقرار بود . هم خوابش میآمد و هم نمیخواست بخوابد مقاومت قابل ملاحظهای بود. وقتی بالاخره روی پایم خواب رفت. در نت گوشی پیش نویسی برای درنگی بر عروسی عباس خان نوشتم.
عصر که آمدند دنبال لنا. من هم استراحتی کردم و بعد تا آخر شب مشغول مرور کتاب و نوشتن و خط زدن و دوباره نوشتن بودم. آخرش هم به دلم ننشست که ننشست .
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 176
میخواستم دوباره یادداشتم را با تفتفی کردن این و آن شروع کنم. ولی از نیم ساعت قبل که سارا تف کردن “شتر لاما” را نشانم داد، دیگر تفهایم آن قدرت سابق را ندارند. احساس ناکافی بودن گرفتند. اصلا من که باشم در تفپراندن با شما رقابت کنم. همان تف شما را میپراکنم از این به بعد لامامای عزیز.
پیادهروی صبحانه. کلاس ۷.۵ صبح و گوش ندادن و بهجاش وبینار دیروز را گوش دادن و کلمات هفتگی را نوشتن. آزادنویسی؟ نداشتن. به وبینار امروز رسیدن؟ نرسیدن.
ظهر موقع برگشت گوشی را جا گذاشتم تو رختکن و یکدور عارضهی قلبی گشتم. از همانها که استاد امروز میگفت و خوب گوش ندادم.
تمرینجا بودن و خسته و خوابالو بودن. روی تخت نرفتن برای نخوابیدن.
چرت زدن وسط نوشتن گزارش نیک وقتی اسم خواب آمد.
دیشب همین وسط خوابم برد و حالا فرداست که دارم بقیه را مینویسم.
پیادهروی تنها. پیادهروی دو نفره. پیادهروی دونفرهی ۲. یکبار دیگر هم گوشی را جا گذاشتم.
فراخواندن سردردها. دیروز گفتم خداراشکر سردردها غیرفعال شدند و نمیآیند سراغم. خب، صدایش کردم انگار. جَلدی خودش را رساند.
شبنشینی با سارا. چای نوشیدیم و وبینار خطخطی را با هم بودیم و نقاشی کشیدیم.
زود بیدار شدم تا به قطار کارهای عقبافتاده برسم. سوار شدم و در ایستگاه ورزش پیاده شدم. سپس دوباره سوار قطار شدم و در ایستگاه رضایت پیاده شدم. در این میان هم آزادنویسی کردم. چهارشبنهها پرازدحام است. معمولا امتیاز نیکگزارشش را فردایش میگیرد. حمام کردم، موهایم را سشوار کشیدم و بدوبدو آمادهی کلاس رانندگی شدم. کیف کلاس تصویرسازی را هم جمع کردم که بعد از آن بروم پیش ه. کلاس رانندگی مثل همیشه حالم را بهتر میکند. چرخ میزنیم در شهر و آموختهها را در عمل میآزماییم. پایم در رفتوآمد مدام بین گاز و ترمز درد میگیرد. همه چیز برایم مثل مارک زبر پشت یقهی لباسِ نو است. از مربی خداحافظی میکنم و به سمت ه راهی میشوم. انرژیام تخلیه شده. خسته هستم اما رفتن پیش ه، روحم را تازه میکند. اما شرمسارم از اینکه تمرینی برای ارائه ندارم. این یک هفته خیلی سریع گذشته بود و آنقدر فردا فردا کردم که هفته تمام شد. داشتن همه چیز با هم خیلی سخت است. در ذهنم میگویم که نمیتوانی در تمام ابعاد زندگیات صد باشی. اگر در تمرین تصویرسازی صفر بودی، در نوشتن و خاندن و ورزش و چیزهای دیگر صد بودی. صد هم نه حداقل نود. میخواهم در یک چیز صد باشم یا در همه چیز ده؟ اولی آسانتر است اما عمقی برایم ندارد. برای منی که علایق زیادی دارم و شیفته یادگیری هستم، کمیت با کیفیت متوسط برایم جذابتر است. اینکه تنها یک عکاس باشم یا یک گرافیست برایم کافی نیست. باید نویسنده، شاعر و خیلی چیزهای دیگر هم باشم. با درصدها و اولویتهای متنوع. تصویرسازی چهره انسان را ادامه میدهیم و ذوق میکنیم از خلق آدمهای کاغذی تازه متولد شده. چای میخوریم و عجب کیفی میدهد. منِ خیلیچاینخور درخواست فنجان دیگری میکنم. چای در کنار دوست، طعم دیگری دارد. ه از رسیدن به اهدافی میگوید که در ابتدای هر سال برای خودش مینویسد. باورش نمیشود که بهشان رسیده. خودِ دو سه سال پیشش را یادآوری میکند که حتا فتوشاپ را بلد نبود باز کند. حالا ببینش، از نقاشی در فتوشاپ میگوید، در مدرسه به هنرستانیهای تخس فتوشاپ یاد میدهد، معلم ایلاستریتورش را شگفتزده میکند. با افتخار نگاهش میکنم. تلاشش برایم الگوست. درست است که شبیه گزارش نیک او شد، اما گزارش نیک دوستانم، نیکگزارش روز من هم هست. بعد از ه، میروم که خانه نو را به مشتریهای جدیدش نشان بدهم. پسرخاله شاید مستاجرمان شود. خواهیم دید چه خواهد شد. زنش را دوست دارم. مهربان است. یاد روزهای اول ورود به خانه شوعر میافتم. مهرطلبی موج میزد. به خانه مادر برمیگردیم، نان چربی میزنیم بر بدن و بعد هم به خانه میرویم. سهم روزانه بوف کور و فلسفه پیادهرویام را برمیدارم. یک کتاب کودک ورق میزنم و به چهره دخترک توی داستان دقت میکنم. به چشمها، بینی، دهان، موها، فرم صورت. کتابهای کودک را باید هر سری با یک هدف نگاه کنی. یک بار به داستانش توجه کنی، یکبار به تصاویرش و هزاران بار به جزئیات تصویرسازیاش. در نهایت هم مثل کودکی که برایش داستان میخانند، به خواب میروم. امروز رنگ سبز را برای مربعهای پانزده دقیقهایام انتخاب کردم. امروز چهار مربع سبز در کاغذروزم داشتم.
در حالِ پاکیزگیِ یخچال بودم؛ دستمالی آغشته به آب و وایتکس، بر در و دیوارِ آن میکشیدم و هر آنچه در آن بود، به سامان میبخشیدم. امروز، کارِ نظافتِ آشپزخانه را آغاز کردم، در حالی که گوش به پادکستِ “نویسندهساز” داشتم. به دقایقِ “آزادنویسی” رسیدیم؛ همان دم که استاد گفت: “از همین لحظه بنویسید و ببینید قلم، شما را به کجا خواهد برد؛ از آنچه پیشتر در ذهن دارید وام نگیرید، بلکه بگذارید این نوشتن از حال، شما را به شگفتی وادارد و وجهی نو از وجودتان نمایان سازد.
پاییز است و صدای قارقارِ کلاغ و سرما. بیماری و سرماخردگی. طبیعت در آرامش و سردی بر ما میگذرد. اما به راستی، کدام فصل والاتر است؟
از دور، بانگِ آژیرِ آمبولانسی نزدیک میشود و سپس، دورتر میرود. و باز، صدای تکقارقاری در سکوت. دستگاهِ بخورِ سرد در کار است و دمای اتاق چنان پایین است که تنم به لرزه میافتد. صدای هوهوی هواپیمایی که از فرازِ آسمان میگذرد، مرا به یاد وقایعِ اخیر میاندازد؛ یادِ جنوب و قشم. در پسِ این همه فکر، صدای آرامِ موسیقیِ بازیِ دخترم در گوشی، با مرورِ برنامههای امروز در ذهنم درمیآمیزد.
در فصلِ سرما، امور دگرگون میشوند؛ شمارِ شاگردانِ آموزشگاه فروکش میکند و همگان سراسیمهتر به سوی خانهها میروند. اگر برای این فصل، سه کتاب برگزینم : فلسفه پیادهروی، تفکر انتقادی، و حقِ نوشتن است.
تصویرِ کلاغی بر فرازِ آسمان در ذهنم نقش میبندد. اکنون باید بازگردم به کارِ خود؛ جمع و جور کردن و شستنِ میوه و سبزیجاتی که خریدام.
خامه شکلاتی را زدم. اینبار، خوابم نپرید. نوشتمش. آزادنویسی کردم و با رنجی همزبانی کردم و گفتگویی و دیالوگی و آرام گرفتم. غصهای را خوردم و تصمیمی را گرفتم. زنگ زدم پیگیر کتابم شدم. نمیدانم ملت چرا با همین پستِ معمولی، پست نمیکنند. دوهفته طول کشید تا رسید. آن هم بعد از ظهر.
بعدش نشستم به نوشتن و ایدهپردازی و پرسش و واکاوی. چه کلافهای کلافهای که در آدم مدفون نمیشوند. کار مفید را آزادنویسی کردم و با دوستی گپی زدم. با شیمسار جلوس رفتیم و بعد رفتیم و ثبت نامیها را راهی کانال کارگاه کردم.
رفتم تمرینجا و نوبت تمرینم شد و فهمیدیم کون اگر کّون تلفظ نشود، حتی یک لپ هم ندارد. اوستا نماز میت دانشور را هم معرفی کرد بخوانیم. رضا دانشور از بعدِ خسروخوبان، نویسندهایست که بیش از همه ذهنم را درگیر کرده. هنوز نمیتوانم از فکر خسر,خوبان درآیم. دم استاد گرم بابت معرفی. کتابهای دانشور را از کتابناک داندول کرده بودم ولی هنوز به خواندن نرسیده بودم. حالا بخت، یار شد که بروم و نماز میت بخوانم.
چسمثقال، برادران کارامازوف خواندم. به لیلی و باغهای جهنم هم نگاهی انداختم. نگاهک در واقع. هعی.
همانموقع دیدم سوتیهایی دارم در تمرینم و نیازمند به بازنویسی. اینکه گیر دادهایم به یک تمرین و مدام درگیرش هستیم خوب است. آموزنده. دوست دارم بیشتر بیاموزم. سیونه پله را نگاهی انداختم. کتابم رسید. درست پیش از وبیکارم، توی راه بستنی دیدم و کل وبیکار ذهنم مشغولش بود.
اصلیترین رنج زندگیم آشکار شد. مدیون کارگاه خودم هستم. هاهاها. چقدر عجیب. شبیه میم اوباما شد که داشت مدال طلا میانداخت گردن خودش. منظورم این است که آن کارگاه را برگزار کردم چون مسئلهی خودم هم بود و اگر درست و درمان نمیفهمیدم رنج اصلیم چیست، دیوانه میرفتم. برای اینکه واقعا نتیجه دهد، کلی منبع را زیرورو و قلعوقمع کردم تا برسم به چهارتا منبع درستودرمانی که واقعا به رنجشناسی و رنجکاوی خودم و دوستانم کمک کنند. هوف.
دیروز از وسعت نظر گفتیم توی وبیکار. سری هم به روانشناسی زدیم و قسمت دومش ماند برای شنبه. که میشود وسعت نظر داشت ولی عمیق نبود. یا عمیق بود ولی وسعت نظر نداشت. این یادگیری معیارهای جهانشمول را دوست دارم. کلا جهانشمولی را دوست دارم. به این نتیجه هم رسیدیم که کتاب بخریم و انبار کنیم وگرنه تخمش را زرتی، ملخ میقولد.
یادآوری وبینار دوستان را گذاشتم. دردونفرین، امروز نمیرسیدم به وبینار دوستانم بروم. مبینا، شیما و متین. افسوس.
خط اصلی پیرنگم درآمد. اما هنوز جای کار دارد. چه عجب. از اینورها پیرنگ الاغ.
برای مامان تمرینم را خواندم.
بستنی، تکوتنها توی سرمای تاریک فریزر نشسته بود. خوردمش تا برود توی معدهام زندگی کند و از تنهایی درآید.
دلتنگ نوشتن یک لیست پروپیمان از سوالات هستم.
به قول فاطی، شام کردم و پستم را نوشتم و فرستادم و خواب بر من مستولید و لالاییدم.
صبحهای شنبه و چهارشنبهام سپید یوگایی است. امروز سمیرا از حرکات نشسته میآغازد. کششهای جانانه حال عضلاتم را جا میآورد.
وقتی برمیگردم جا خالی و بچه نیست. هر کدام از اهل و عیال دنبال روزمرگیهاشان رفتهاند. من میمانم و دنیای خالیام.
بهترین زمان است برای گوشیدن قسمتی دیگر از رمان «جایی دیگر». این هم از «گلی ترقی» است.
اینکه ناهار چه راستوریس کنم، مغزم را میجود. ماکارونی پابرهنه و با لبولوچ چربوچیل مینشیند توی قابلمه. لایههای سیبزمینی را زیرانداز میکند و روی آنها لَم میدهد تا دَم بکشد.
از خوششانسی ملقمهی ناهار، پسند اهل و عیال است و بهبه و چهچه میکنند.
ساعت پنج میپرم توی وبینار نویسندهساز. آخرش که ساجده حقپرست میآید تا از شعر برایمان بگوید، گاه کلاس نینواست و باید از وبینار بیایم بیرون.
بعدش با مرجان و جیریویریهای نینوا میگذرد. تریاد میتمرینیم. جملهی قصار از خودمان در میکنیم و مرجان رویشان ملودی میسوارد.
با این کوچولوها خوش میگذرد. دوقلوهای ابوالفضل و یسنا، تکقلهای رها و آرمیتا و باران که صدایش در پسا آنفولانزای هفتهی پیش هنوز در پیچوخم بَم مانده و امروز نتهای پایین را ژوست میخواند.
شب همسر جان نان بربری به دست میآید و چه میچسبد بربری داغ با نیمروی زعفرانی دستپخت او.
خودش ادعا دارد توی زمان سربازی پزشکیار بوده. خودش غذا میپخته چون تیتیش بوده و یک بار هم غذای پادگان را نیازموده ولی نهایت هنرش برای ما نیمرو و املت خوشمزه بوده و دیگر هیچ.
دورهمی خانوادگی در ساعات پس از شام با تماشای قسمتی دیگر از سریال «یَل» است به همراه خوردن انار دوندون که مامان خانواده برایشان فراهمیده.
«گزارش نیک» زیر چشمان خستهام به خواب میرود و باز مدرسهام دیر میشود. حالا چی کار کنم؟
همه چیز امروز طبق برنامه پیشرفت. خودم را با برنامهریزی و انجام کارهای پشت هم سرگرم میکنم.
صبح را مراقبه کردم، با صدای مربیم. کمدم را مرتب کردم. صبحانه درست کردم با تخممرغ و اسفناج و کمی رب. ظرف شستم. لباس شستم. سه چهار صفحهای صبحگاهی نوشتم. نرمش کردم. ورزش کردم. به فایلی گوش دادم.
در سایتها به دنبال پایه صابون گشتم. ولی آنچه را میخاستم پیدا نکردم. سه کلمهی منتخبم را در تلگرام ارسال کردم. کمی به خودم رسیدم. اتاق را مرتب کردم.
از پارسیگوییهای حسین اقوامی خاندم. همایه،گریزستنی، شکوهیدن، و … . ولی گاس به جای احتمال خیلی جدید و عجیب بود.
در وبینار نکات خوبی برای نوشتن یک یادداشت یاد گرفتم. جزئی شدن در موضوع، داشتن فصاحت ولی پرمایه بودن و … . و در کل روز مفیدی بود.
هر جا دوستانی دارم ولی کافی نیست. یک دوستی صمیمیتر میخاهم.
پنجشنبه روزی فوقالعاده است همه جای خانه نظافت شده و تمیز میشود و آماده برای هفتهای نو که حدفاصلش جمعه است خانه شلوع میشود مهمان میآید صدای خنده و گفتگوی دو به دو میآید هر کسی حکایتی دارد و به همین جهت امروز با شوق و ذوق از خواب بیدار شدم. سالواژهام را بر چراغی آویزان کردم و به انجام کارهای اول صبح پرداختم وضو نماز و دعا و نوشتن و پیادهروی اینها بودند که به من جان دادند امروز نتوانستم در وبینار ده دقیقهای فاطمه جان شرکت کنم و کمی افسرده شدم. از گلستان خواندم و صدای بچهای در خیابان گوشم را تیز کرد بچه از مامانش میخواست بغلش کند راه نمیرفت. یاد خاطرهی بچههایم افتادم که در کالسکه هم راحت نبودند فقط بغل میخواستند و در آغوشم آرام بودند و خوش میگذشت اما کمر مرا دونصف کردند الان هنوز از بغل کردن بچه هراس دارم. با خانمهایی که در کلاس داستاننویسی کودک بودند حرف زدم هر یک داستان کودک نوشته بودند و بسیار جذاب و زیبا بود. دو واژه در ذهنم آمدند ساده بودند اما جالب یکی چو است و دیگری ترق و توروق است. از خوردن یک چای لذت بردم و نمره به خودم هشت میدهم. وبینار استاد شرکت کردم و جانی تازه یافتم. در باره سلام نوشتم در ستون نویسی تلگرام که بسی ماجرا در دلش به امانت گذاشتم. آدرس محرمانه فقط شما دوست عزیزم میتوانید به کانال تلگرامی مهرابی بیایید و مطالب و یادداشتهای روزانه تحفهای ناچیز است که به شما تقدیم میکنم.
آدرس 💝💦💫👇
https://t.me/notetoday1
وقتی ساکتم
نمیدانم چه بگویم. گاهی آنقدر مینویسم و فکر میکنم که نمیدانم کدام را با تو بگویم. وقتی روی مسئلهای فکر میکنم، همیناندازه ساکتم.
پرسشنامه
نظمِ روزانه داری؟
دوست داری به کدام کشورها سفر کنی؟
برای زندگی شهر بارانی را ترجیح میدهی یا شهر آفتابی؟
دمای محیط چهقدر میتواند خُلق تو را تغییر دهد؟
وقتی صبح از خواب بیدار میشوی اولین کاری که انجام میدهی چیست؟
اهدافِ مکتوب داری؟
غذاهای پلویی را بیشتر دوست داری یا نانی؟ کدام را نمیتوانی حذف کنی؟
وقتی مضطربی چهکار میکنی؟
وقتی ناراحتی، خودت مشکل را حل میکنی یا از دیگران کمک میگیری؟
برای منافعت تا چه اندازه حاضری حق دیگری را نادیده بگیری؟
کباب یا پیتزا؟
مرزهای اخلاقی داری؟
آدمِ باشخصیت را چهطور تعریف میکنی؟
دمنوش یا چای؟
استفاده نکردن از کلمههای رکیک را فضیلت میدانی؟
وقتی عصبانی میشوی، اولین واکنشات چیست؟ سکوت؟ ناسزا؟ استراحت؟ قدمزدن؟ دادوبیدار؟ فکرکردن و در زمان مناسب حرف زدن؟
به شانس اعتقاد داری؟
کنارِ دریا چه تفریحی را میپسندی؟ نشستن روی شنها و غرق شدن در صدای موج دریا؟ غذاخوردن در رستوران رو به دریا؟ قایقسواری؟
تا به حال از کلمههای رکیک به عنوان اسلحه و تهدید استفاده کردی؟
فکر میکنی میتوان غم را کنترل کرد و شادتر زیست؟
تا به حال از شوخیِ نابهجایِ دوستی ناراحت شدی؟
فکر میکنی آدمِ رازداری هستی؟
وقتی از دوستت ناراحتی، با او حرف میزنی؟
ماه یا خورشید؟
آدمها را بر اساس کدام جایگاه تقسیمبندی میکنی؟
واکنشت به گرسنگی چیست؟ عصبانیشدن؟ صبر؟
فکر میکنی تا چنددرصد دهنبینی؟
وقتی قضاوت میکنی، قضاوتت اصول دارد یا نه؟
به معجزه اعتقاد داری؟
سفرِ غواصی یا فضا؟ فضا یا اقیانوس؟
دیگری را برای کدام رفتار نمیبخشی؟
تا چند بار خطای دوستت را میبخشی؟ سه بار؟ دوبار؟ یا همان اولین خطا تَرکش میکنی؟
اگر ببینی دوستت لبهی پرتگاه ایستاده چهکار میکنی؟
ماهیها را بیشتر دوست داری یا پرندهها را؟
اگر روزی مجبور باشی، فقط یک وسیله را از خانه بَرداری و بروی، آن وسیله چیست؟
فکر میکنی فروپاشی برای مرگ عزیزان کار درستی است؟
خُلقوخوی غذاییات را میشناسی؟
برای مرگ و اتفاقات تلخ آمادهای؟
باختن را بلدی؟
نیاز داری که همیشه در هر بحثی برنده باشی؟
فرض کن بین تو و خواهرت اختلافی پیش آمده و تو هرگز نمیخواهی خواهرت را ببینی ولی بهخاطر پدرت مجبوری نقش بازی کنی، چه راهی را انتخاب میکنی؟
سفرِ هوایی یا دریایی؟ هواپیما یا کِشتی؟
بهنظرت آدمها رنگ دارند؟
آرام را چه رنگی میبینی؟
1. سالواژهام: استمرار
2. برگزرای وبینار که واقعن تجربهی عالی و البته کمی استرسآور .
3. پیاده روی به مدت 35 دقیقه به دور باغچه.
4. مرور کردن آموختههای قبل و بازنویسی آنها به قصد یادگیری بیشتر.
سه صفحهی صبحگاهی و فهرست کارهایم را نوشتم.
از روی این شعر حافظ
صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقهباز کرد
نوشتم.
به سراغ تار رفتم. نمیدانم چرا صدایی گوشنواز از ساز در نمیآورم. مدتیست ذهنم را درگیر کرده. شاید به خاطر مضراب است. سابیده شده. از ساعت ۱۴ تا غروب میدان بهارستان پرسه زدم. به دنبال مضراب میگشتم. با عذابِ وجدان کشتی گرفتم. درونم متهمم کرد به وقتسوزی، ولی باید میرفتم و میگشتم. با وجودِ حسِ شرم، در یک مغازه نشستم و ساز نواختم. نظر هیچکس مهم نبود.
پس از پیادهروی، سبک شدم.
از خسروخوبان خوشرقصی، ارتعاشی مجنوناه و قصدی در جانش لانه داشت را برداشتم.
هملت را خاندم.
به این نکته میاندیشیدم که چهطور میتوانم به ژرفایِ نوشتن و نواختن و یوگا بروم.
استاد در نویسندهساز به اهمیتِ رسانهی شخصی اشاره کردند. به نام کانال جدیدم میاندیشم. پس از ریسِت شدن موبایلم، همهچیر پاک شد. باید کانال تلگرامم را دوباره راهبیندازم.
پانزدهدقیقه آزادانه با هم نوشتیم. من از خودم گفتم. چهقدر حرف با خودم داشتم و نمیدانستم.
نه غاز رفیق خوک میشود، نه مست قوم و خیشِ هشیار. خرد و خاکشیرشدن، پدید و ناپدید میشوند، حیات نباتی فراگیر، مثل مار پوست میاندازد، سالهای عمرش را دور میاندازد را از جلد دوم داستانهای چخوف و فلسفهی پبادهروی برگزیدم.
آزادنویسی کردم و پروژهی کارگاه خودواژه را به ثمر رساندم.
روز را با مرغابی وحشی و تارنوازی به پایان خاهمبرد.
گزارش نیک ۱۷۷
۱۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۲:۰۵
سالواژه: مهربانی
بیداری ۰۵:۰۱
بیدار که میشوم ابتدا مسواک میزنم. از عادتهای خوبی است که از سال دوم دبیرستان دارم. سه بار در روز. دبیر زیستمان با اشاره به دندانهایش میگفت «سرمایه زیادی در دهان خود داریم. سرمایهای که باعث حفظ سلامتیمان است. »
ساعت ۸ یادآوری مطالعه گروهی
امروز پیادهروی هم دارم. عموما وقتی برای پیادهروی میروم سری به خانم مسن خیابان میزنم که مغازه کوچکی دارد و تنهاست. اگر دارویی و یا چیز دیگری لازم داشته باشد برایش میخرم.
ساعت ۱۴ – گذاشتن چهل و چهارمین استوری از کتاب هوش مصنوعی و آینده انسانها نوشته هنری کسینجر و دو نویسنده دیگر.
«جوامع باید زیر ساختهای فکری و روانشناختی ایجاد کنند تا انسانها از هوش مصنوعی و هوش منحصر به فرد آن حداکثر بهره را ببرند. فنآوری با بسیاری از ابعاد سیاسی و اجتماعی زندگی، سازگار خواهد شد.»
از کارهای مفید امروزم درست کردن کانال خصوصیِ گزارش نیک است. برای نظم و سازماندهی و همینطور سنجش تغییرات جزیی و مثبت، در نوشتن گزارش های نیک.
بعدازظهر محبوبه دوستم تماس گرفت. با هم کلی صحبت کردیم. میگفت امروز مادرش شعر گفته و برایش فرستاده😍
با محبوبه از زمان لیسانس، آشنا هستم. رشته محبوبه، طراحی صنعتی بود و من مدیریت دولتی. همخوابگاهی بودیم.
چند جمله از کتاب «از خَم چَمبر» نوشته محمود دولتآبادی
اما نمی دانم چرا ستارهاش با من چهره نیست. صفحه ۶۵
دارم خیناق می شوم. صفحه ۶۸
گزور سربرگرداند. صفحه ۷۰
-”””—–”””—-””’——“””””——”'”
تداوم: طراحی، نوشتن واژهها خواندن کتاب 📚
خبر خوبی برایت دارم. امروز سعی کردم همهچیز را سر جای خودش برگردانم؛ از کارهای عقبافتاده گرفته تا خودم که چند وقتی بود انگار از جای اصلیام فاصله گرفته بودم. از همان لحظهای که چشم باز کردم، بهجای چرخیدن در رختخواب و مذاکره با بالش و پتو، سراغ کتاب رفتم و فصل شانزدهم «مادران و دختران» را خواندم. بعد هم کمی نوشتم. همین دو کار کوچک باعث شد احساس کنم روزم را از دست ندادهام و هنوز میتوانم فرمان زندگی را دست بگیرم.
بعد نوبت به امورات خانه رسید. کیک پختم و شیربرنج درست کردم. راستش نمیدانم چه حکمتی در کارهای آشپزخانه است که گاهی آدم را از آشفتگی ذهنی نجات میدهد. شاید هم وقتی نمیتوانیم افکارمان را مرتب کنیم، دستکم مواد اولیه را به ترتیب وارد قابلمه میکنیم تا احساس کنیم هنوز اوضاع تحت کنترل است. خلاصه که خانه بوی کیک و شیربرنج گرفته بود و من هم در فاصلهی این کارها فیلم Love, Rosie را دیدم. بعد کمی خوابیدم تا مبادا این همه فعالیت یکروزه به بدنم فشار بیاورد و فردا بابت پرکاری امروز اعتصاب کند.
عصر تصمیم داشتم پیادهروی کنم اما در نهایت وبینار را انتخاب کردم. کنار دوستان نشستم و آزادنویسی کردیم. استاد هم بخشهایی از نوشتههای رضا بابایی را برایمان خواند. بابایی در مقالهاش بر بسیارنویسی تأکید کرده بود؛ اینکه نوشتنِ زیاد، دستآخر راه را به زیبانویسی باز میکند. فکر میکنم این حرف برای ما که گاهی بیش از آنکه بنویسیم، دربارهی نوشتن فکر میکنیم، اهمیت زیادی دارد. شاید باید بهجای انتظار کشیدن برای پیداشدن جملههای درخشان، بیشتر بنویسیم تا جملههای درخشان فرصت پیدا کنند خودشان را نشان بدهند. به نظرم قلم هم مثل عضلات بدن است؛ با تماشا کردنِ ورزشکارها قوی نمیشود.
یک جملهی قصار هم از او خواند که حسابی ذهنم را مشغول کرد: «انسانها دو دستهاند؛ یا قابل پیشبینیاند یا دوستداشتنی.»
از وقتی شنیدمش، مدام با خودم کلنجار میروم که یعنی آدمهای قابل پیشبینی دوستداشتنی نیستند؟ آیا دوستداشتنی بودن مستلزم این است که کمی غافلگیرکننده باشیم؟ یا منظورش این است که آدمهای دوستداشتنی را نمیشود در چارچوب پیشبینیها محصور کرد؟ به نظرم قابلپیشبینی بودن، اگر به معنای ثبات، صداقت و قابل اعتماد بودن باشد، اتفاقن ویژگی ارزشمندی است. آدم دلش میخواهد بداند وقتی روزگار سخت شد، فلانی همان آدم همیشگی است و میشود روی بودنش حساب کرد. اما اگر قابلپیشبینی بودن به معنای تکراری شدن، واکنشهای از پیش تعیینشده و نداشتن هیچ شگفتیای باشد، شاید حق داشته باشیم کمی از آن فاصله بگیریم. من فکر میکنم آدم میتواند هم قابل اعتماد باشد و هم غافلگیرکننده. هم بشود روی مهربانیاش حساب کرد و هم هر بار گوشهی تازهای از وجودش را کشف کرد. شاید دوستداشتنی بودن دقیقن همین باشد؛ اینکه آدم در اصولش قابل پیشبینی و در جزئیاتش کشفنشدنی باشد. البته هنوز دارم به این جمله فکر میکنم و بعید نیست فردا به نتیجهی دیگری برسم.
راستی، خوشحالم که اسم تو را هم آنجا میبینم. دیدن نام دوستان در جمعی که برایمان اهمیت دارد، لذتی دارد که نمیشود بهسادگی از کنارش گذشت. انگار آدم در میان آن همه اسم، یک آشنای قدیمی پیدا میکند و خیالش راحتتر میشود.
خلاصه، بعد از وبینار لباس پوشیدم و بالاخره راهی پیادهروی شدم. باران میبارید و هوا همان حالوهوایی را داشت که همیشه مرا سر ذوق میآورد. من از باران لذت میبرم. از بوی خیابان خیس، از هوای تازه و از آن لحظهای که شهر انگار برای چند دقیقه دست از شلوغی برمیدارد و نفسی تازه میکند. بعضی لذتها توضیح زیادی نمیخواهند. باران برای من یکی از همانهاست. میتوانم ساعتها زیر آسمان ابری راه بروم و به هیچ مقصد خاصی فکر نکنم.
بعد از پیادهروی به دنبال پسرجان رفتم و از باشگاه به خانه برگشتیم. وقتی رسیدم، دوباره سراغ کتاب رفتم و یک جستار دیگر از «سِفر سیگار» خواندم. چند کلمهی جالب توجهم را جلب کردند: «پر تا پر حرف»، «غولانه»، «گلچرخزنان»، «خاکشکن»، «هنرباز» و «قلیلالعده». همه را برای ذهن دومم برداشتم. نمیدانم چرا جمعآوری کلمهها اینقدر برایم لذتبخش است. انگار هر کلمه یک شیء کوچک و ارزشمند است که از میان انبوه واژهها پیدایش کردهام و حالا میخواهم جایی نگهش دارم تا روزی در نوشتهای به کارم بیاید.حالا هم قرار است با خانواده «بامداد خمار» ببینیم و بعد بساط خواب را برپا کنیم. امیدوارم امشب برخلاف بعضی شبها، خواب با من سر ناسازگاری نداشته باشد.
به گمانم امروز روز خوبی بود؛ نه به این دلیل که کار خارقالعادهای انجام دادم، بلکه چون توانستم میان خواندن، نوشتن، خانهداری، یادگیری، قدم زدن و وقت گذراندن با خانواده تعادلی برقرار کنم.
فعلن همین. تا گزارش بعدی و خبرهای تازهتر. ماچ بهت.
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی حمزه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیلدا بشیر on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From م on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عاطفه قربانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟