کلاس بهداشت روان. بحث؟ خودکشی. موضوعی دردناک و مهم و کاش بشود که بتوان کاری کرد قبل از اینکه کسی کاری کند که دیگر نتواند کاری کند.
با فاطمه و زینب رفتیم ساندویچ مرغ خوردیم و چسبید.
خانه بود و تمرینجا بود و تمرینجاییدن بود و یادگیری.
نوشتن بود. نوشتن زیاد بود.
نویسندهساز بود. پرواژه بود. دست بردن زیر لباس سیب بود و عجب سیبی بود.
وبینار مبینا ملائی از ترجمه بود. کتابی معرفی کرد، «سفر سیگار». سیو برای خاندن بخشی.
آماده شدن برای «من و سلامتی» و گفتیم از تعریف سلامتی و از خاب و شنیدیم از دغدغههای بچهها دربارهی سلامتیشان و فاطمه یاوری عزیزم از خاب گفت و همدغدغگیمان. چه خوشحالم که این جمع هست و اینقدر متنوعیم و اینقدر خوش میگذرد. ذوقیدهام.
وبینار متین بود و مرزگذاری. «مرزگذاری من دیگری را ناراحت میکند؟»
با ندایا بودیم در خطخطی و من الان میروم سراغ خطخطی امروز.
از همین تریبون هم اعلام میکنم عشق اول و آخر فقط ندا. (هی میگوید تو سر و گوشَت میجنبد و شیطنت میکنی. نه بوخودا.)
شام با حمید و امالبنین و حرف زدن دربارهی ورزش. کلی وسیله و دمبلممبل گرفته و جونز.
از شنبه که خواندن کتاب «اصلگرایی» را شروع کردم و جملهی معروفش «کار کمتر ولی بهتر» را خواندم، تا همین دو- سه ساعت پیش هر کاری میکردم مدام از خودم میپرسیدم آیا ارزشمنده این کار را میکنم؟ اوجش هم ثبتنام و شرکتم در همایش جشنواره شهید مطهری امروز بود. تا زمانی هم که پنل حضوری برگزار نشده بود مدام خودم را فحش میدادم که چه مرگت بود که پول پای این همایش ریختی و دیدی کیفیت مطالب آنلاین به خاطر قطع و وصلی اینترنت افتضاح است. البته که این یک مثال بود. حتی خواندن کتاب در باشگاه پنجصبحیها را هم زیر ساتور پرسش برده بودم. تا اینکه در جلسه با درمانگرم، دکتر محمد طاهری، مطرحشان کردم. دکتر با پرسشهای «حمایتی» نه «انتقالی» کمکم کرد به جواب پرسشهای خودم به صورت گزارهای برسم. یعنی وقتی باید نباید زیاد است به احتمال زیاد ذهنیت والد سرزنشگرم فعال شده، آنجا که دلم خنک شده بود یکی از کودکهای درونم فعال شده. یادگیری هدف بالغانه است و جبرانی خوب، به شرط آنکه افراطی نشود و سر از اعتیاد و مثلثسازی در نیاورد. یک تأکیدی هم خودم کردم هر کاری که در پاسخ به نیازی انجام میدهم حواسم باشد به ارضای نیازهای دیگرم ضربه نزند. خلاصه پیش به سوی زندگی با همان شعار قبلیام «همه، علائم و نشانههای روانپزشکی را در حدی داریم، فقط مهم است تعدادش زیاد نباشد، باعث اختلال عملکرد شخصی، شغلی و اجتماعیمان نشود.» الان بهترم و سبکتر. خیلی هم سبکتر.
اما از امروزم:
پس از عبادت و صبحانه خوردم از روی شعر مادرد علی عبدالرضایی رونویسی کردم.
همایش حضوری جشنوارهی شهید مطهری شرکت کردم.
با سردرد به خانه برگشتم. ناهار خوردم و یک مسکن. سهم امروزم از کتاب «اصلگرایی» را خواندم. جملههای انتخابیام: «توی این کار، ارزشمندترین نتیجهای که میتوانم بگیرم، چیه؟» «تشخیص «معدود چیزهای حیاتی» از «انبوه چیزهای کماهمیت» در انواع تلاشهای کوچک و بزرگ انسانی کاربرد دارد.»
خواب یکساعته و رفتن به وبیکار سرزبان و بخش اول معیار وسعت نظر فکر از کتاب تفکر انتقادی. وسعت نظر داشتن درگیر در نظر گرفتن دیدگاههای دیگران میشود. حضور در وبینار نویسندهساز و شنیدن از شعرهای محمد صالح اعلاء و آزادنویسی. امروز در آزادنویسی تمرکزم کم بود.
نماز خواندن و ضبط روزگفتارم که فصل «حمایت از گفتوگو، نه انتقال آن» بود. خانم دکتر انصاری تماس گرفتند دربارهی دغدغهام دربارهی استفاده از کاف جهت اندازهگیری زمان تشنج در الکتروشوک، جواب دادند. قانع شدم که مسئله را رها کنم. همانطور که خانم دکتر غیاثی عزیز گفتند به دانشجوهایم خوب بیاموزم خودشان مسئول بخش الکتروشوکدرمانی شدند یک فکری میکنند.
همانطور که در ابتدای این نامه نوشتم یک ساعت در جلسه درمان تشریف داشتم.
از کتابهای طرحوارهدرمانی، نقشههایی از تمرین روایتی، تفکر انتقادی، آشنایی با هنر پرسشگری و آشنایی با هنر پرسشگری سقراطی چند صفحهای خواندم. برداشت اصلیام این بود: یادگیری درونی جهتدار و خودآگاه است و با تفکر همراه است.
دلم میخواست یک پرسشنامه را داوری کنم و فیلم هم ببینم ولی خوابم گرفته، میروم بخوابم.
نگار عزیز خوشحالم که هم رشتهای (مشاوره توانبخشی) هستیم. همشهری دنیای مشاوره و رواندرمانی.
خاطرهْ همهی زندگی
اگر بدانی چه خوشحالم که این روزها خُردهخاطراتم را مینویسم. امروز خُردهخاطرهی یک وجدان را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک لالایی را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک امضاء را نوشتم. امروز خُردهخاطرهی یک رقص را نوشتم. خاطراتِ خوشایندی نوشتم. پس خاطراتم را اشتباه حساب کردم؟ یا همانطور که گفتم باید اول خاطرات ناخوشایند را میدیدم؟ حالا میبینم که چه خاطرات خوبی هم دارم. از کلاسها، از دوستانم، از انسانها.
رنگهای رؤیایی
از ساعت نوزده تا بیست نقاشی کشیدم. الان از جهان دیگری آمدم. یک رنگِ رؤیایی ساختم. رنگساختن و رنگها را دیدن، شصت درصد از هُنرِ نقاشی است. از دو سال گذشته رنگهایی را میبینم که تا قبل از آن نمیدیدم. اینها همان رنگهای رؤیاییند. خیلی محو و نزدیک به سفیدند، به سختی دیده میشوند. ساختنشان هم تکنیک دارد. داشتم ضربهقلم میزدم روی زمینهی بوم که یک خاطره یادم آمد.
خردهخاطرهی یک امضاء
وقتی نقاشی میکشیدم، یادم آمد که آذرماه 1399 زیباترین تابلوی نقاشیم را به شخصی هدیه دادم که میخواست خودکشی کند. اول حرف زدم و کتاب هدیه دادم. بهتر شد اما سرپا و خوب نه. وقتی تابلو را با یک امضاء روی چوبِ پشتِ بوم با دستخطِ لاتین برایش نوشتم، جان گرفت. این تابلو را نصب کرد به محلِ کارش. این همان محلِ کاری است که من از آن اخراج شدم. و او همانی که از شرکتِ خودم، اخراجم کرد. من از شرکتی اخراج شدم که خودم پودرِ سیمانهایش را جارو کردم. تازهساخت بود و کفْ پودر سیمان داشت. آن تابلو، سبکِ امپرسیونیسم و ضربهقلم بود. تابلوی ضربهقلم هرگز تکرار نمیشود. اما پشیمان نیستم، اگر یکبار دیگر هم به دنیا بیایم باز همین کار را میکنم. تا به حال نمیخواستم این کارِ نیک را بگویم اما شاید نگفتن از خوبی هم نقابزدن است. نمیدانم. من با فرهنگِ «نگو، ریا میشود» بزرگ شدم. خیلی هم موافقش نیستم. شاید آنقدر خوبی را نگفتیم که بدی همهجا را گرفت. شاید. من تنها آنچه بعد از ضربهقلمهای نقاشی از ذهنم گذشت را نوشتم. کاش میتوانستم بیشتر از اینها به آدمهایی که قصدِ آسیب به خودشان دارند، کمک کنم.
مزهپرانی و هُنرِ متقاعدسازی
بعد از نقاشی، زنگ زدم به مادرم و گفتم نمیخواهم شام درست کنم. شما املت درست کن. منم عاشقِ املت. گفتم یک دستورتهیهی لوبیاپلو با رشته پیدا کردم، شما برای من املت درست کن و فردا این دستور تهیه را یادت میدهم. اصلن صدای مادرم تغییر کرد. شما فکر میکنید من نمیدانم که مادرم عاشقِ رشته توی برنج است؟ شما فکر میکنید من از هُنرِ متقاعدسازی که دارم، استفاده نمیکنم؟ مامانم گفت چه مدل املتی دوست داری؟ تازه کنارش سبزیجاتِ شستهشده هم گذاشته بود. بله. وقتی هم که گفتم فردا ناهار احتمالن میآیم تا با هم پاستا با دستورتهیهی جدید درست کنیم که دیگر «قربونت برم و بوس» تمام نمیشد که.
تکرار را دستِکم نگیر
خُردهخاطرهی دو دستورتهیهی کیک خاص را هم باید بنویسم. یکی کیکی که دوستم در مؤسسهی زبان پخته بود و با آن کیک، به ما درسِ بزرگی داد. دیگری کیکی که خودم میپزم.
طراحیِ حرکت جدید
بعد هم تمرین رقص داشتم و دو حرکت طراحی کردم. خیلی وقت بود که حرکتْ طراحی نکرده بودم. اگر در ایامِ خاصی هستیم، عذرخواهی میکنم، من با تاریخِ میلادی کار میکنم، از ایامِ مذهبی خبر ندارم. این رقص شباهتی به رقصهای دیگر ندارد. خیلی لذت بردم. حسابی غرقِ حرکات شده بودم. مربیم میگفت از خودت فیلم بگیر، چون طرحِ حرکت فراموشت میشود. بعد هم خُردهخاطرهی کلاس رقص را نوشتم که شاید فردا به اشتراک بگذارم. پرسشنامه هم به یاد دارم. تا دیروز هجده پرسش نوشتم ولی دوستش نداشتم. میخواهم پرسشهای بهتری بنویسم.
شروعِ خواندن یک رمان
فردا میخواهم خواندنِ یک رمان را شروع کنم. کمی اضطراب دارم. تا الان سه جملهی ضربهدار داشت. اما حس میکنم این رمان قرار است کمک کند تا بخشی که نمیتوانم بنویسم را بنویسم. چون همین اولش تجربهی یکسانی داریم.
یک شعر از شاعری به نامِ شاملو:
«تو خوبی
و این همهی اعترافهاست
من راست گفتهام و گریستهام
و این بار راست میگویم تا بخندم
زیرا آخرین اشکِ من نخستین لبخندم بود.»
از کتابِ احمد شاملو | مجموعه آثار دفترِ یکم: شعرها | ص 211
شرکت در وبینار نویسنده ساز .
از اینطرف و آنطرف وقت کشی و چند خط از کتاب «آدمخواران» خاندن. راستش «ژان تولی» را بهسختی میخانم. عوضش یک جستار نامه در کیفم مانده که برای شروعش تعلل میکنم.
گمانم جستارپرسنم.
بگذریم که هنوز ذهنم در کتاب «حباب شیشه» مانده.
امروز خیلی سرد بود، همه سرماخورده بودند. سرما خوردم. با این که مدتهاست سرما نخوردم، همچنان ممکنست بخاطرش گریه کنم. در هذیانات تبم در کارائیب کاتبم.
پیادهروی کوتاه در پارک.
نوشتن دغدغههای ذهنم در قالب فهرست، برای سبکی قبل از خاب شبانه.
صبح کمی آزادنویسی کردم. نوشتن توی لبتاپ برایم راحتتر است تا روی کاغذ. البته هر دو نوع نوشتن را امتحان میکنم. زمانی که دیگر چیزی در دسترسم نباشد توی گوشی مینویسم. دو نوبت پیادهروی کردم. هوای مطبوعی شده بود. نه گرم نه سرد. بیشترِ امروزم به مطالعه کتابِ چیرگی گذشت. البته وسطهای خواندن پشیمان شدم که چرا کتابِ به این خوبی را به صورت الکترونیکی میخوانم. شاید در روزهای آینده یک نسخه از نسخهی کاغذی را بخرم. چون مدل کتاب به گونهای است که باید مدام به مطالبش یادآوری شود. امروز نویسندهساز را بودم. استاد چند نوشته از صالح اعلا خواندند که خیلی لطیف بود و به وجد آمدیم. بعد پانزده دقیقه آزاد نویسی کردیم و دربارهی اهمیتِ کلمه برداری صحبت شد. در ادامه خانم ساجدهی حقپرست دربارهی توجه به ساختار شعر مطالب جالبی مطرح کردند. دمشان گرم. هر هفته این تئوری شعر در چهارشنبهها دنبال میشود.
صبحم را با خوردن یک لیوان چای داغ شروع کردم تا گرفتگی ناشی از آلرژیام را بشوید و با خودش ببرد. بعد کمی به گلدان قشنگم رسیدم و رطوبت خاکش را چک کردم. از آنجایی که هوس تهدیگ نان کرده بودم، دست به کار شدم و پلوی زعفرانی با کلی تهدیگ آماده کردم. تعریف از خودم نباشد، نتیجه عالی از آب درآمد و توانستم با خوردن تهدیگ حسابی به خودم حالی بدهم.
بعد از آن، بکوب نشستم و بالاخره کتاب «عناصر داستان» را تمام کردم. خواندنش برایم کمی کسلکننده بود، اما به هر سختیای که بود، تمامش کردم.
خوشحالم که تا حد زیادی به پذیرش این موضوع رسیدهام که باید با اتفاقات و مسائلی که نمیتوانم کنترلشان کنم، همراه شوم. بهجرئت میتوانم بگویم آرامشم را مدیون همین پذیرش هستم. امروز هم بحث عدالت داغ بود و هرکداممان از زاویه دید خودش به این مفهوم نگاه میکرد. در نهایت، به این نتیجه رسیدم که عدالت به معنای واقعی کلمه در دنیا اجرا نمیشود و انسانها ناچارند با این واقعیت کنار بیایند؛ مگر اینکه بخواهند خودشان مجری عدالت باشند که آن هم عواقب خودش را دارد.
امروز کمی ناراحت بودم. به نظرم این دو روز بیش از حد در معرض اخبار ناخوشایند قرار گرفتم و حالا باید دوباره کنترل را به دست بگیرم و از اخبار بد فاصله بگیرم. نمیخواهم آرامشم را که برای به دست آوردنش تلاش کردهام، بهراحتی از دست بدهم.
به امروزم نمره نه میدهم، چون تمام کارهایی که برایم اولویت داشتند انجام شدند؛ از مطالعه و نوشتن رمانم گرفته تا ایدهپردازی برای پروژه جدیدی که حسابی برایش هیجان دارم. فقط یک نمره به خاطر نرفتن به پیادهروی کم کردم. امیدوارم فردا بالاخره بتوانم انجامش بدهم.
امروز قبل طلوع آفتاب بیدار شدم. آسمان تاریک و سکوتِ دلچسبِ خانه.
صبحانهای خوردم و به راز و نیاز پرداختم.
کتاب خواندم.
بعدِ فرستادن یاسمین به مدرسه، چند ساعتی خوابیدم.
بیدارشدم و ناهار شویدپلو گذاشتم.
دیشب باران خوبی بارید و هوا لطافتِ خاصی داشت.
مدتهاست از نوشتن میگریزم. انگار هرچه بیشتر میگریزم، انگشتانم برای نوشتن یخ میبندد.
تصمیم گرفتم برای شروع و دستگرمی به سایت مدرسهی نویسندگی سری بزنم و گرم شوم. با خواندن نوشتههای دوستان یخم آب شود.
مقداری آزادنویسی کردم.
«قمار باز» خیلی کند پیش میرود. اصلاً آثار داستایوفسکی همینگونه است. خشک. برای پایان بردنش جانم به لب میرسد اما باید تمامش کنم.
از خواندنش دست کشیدم و به کتابی که مدتها در کنجِ کتابخانهام خنک میخورد برداشتم. «تربیتِ بدون فریادِ» هال ادوارد را برداشتم و چند صفحهای خواندم. از کلیشهها به در بود و ادامه دادم و نزدیک به یک فصل خواندم.
دفتر طراحی را برداشتم و ادامهی نقشِ درخت در ماه را قلم زدم.
عصر کمی در فضای مجازی چرخ زدم و بطالت بود و دیگر هیچ.
بعد غروب یک چای دم کردم و از حافظ خواندم. بخشی از غزل امروز این بود:
در کوی عشق، شوکتِ شاهی نمیخرند
اقرار بندگی کن و اظهار چاکری
.
.
سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و تخت
درویش و امنِ خاطر و کنجِ قلندری
شب مهمان داشتم و خورشت قیمه ریزه با سالاد شیرازی درست کردم.
همیشه چهارشنبهها همین بساط است. صبح زود از خانه بیرون پریدن و غروب خسته به خانه رسیدن.
آنقدر گرسنه میشوم که گریهام میگیرد.
آنقدر خسته میشوم که دلم به غذا نمیکشد.
کلاس، کلاس، کلاس.
به فایل صوتی وبینار و تمرینجا گوش دادم.
فیلم «Voicemails for Isabell» که نمیهکاره مانده بود را به پایان رساندم. بخشی از مسیر برگشت را همراه دوستی عزیز قدمقدم طی کردم.
کلمات قشنگم نکند نفرینم کنید فردا حتما جور امروز را میشکم. آنقدر روی صفحه از اینطرف به آنطرف میکشانمتان تا جانتان
در بیاید و فریاد بزنید دیگر بس است.
– نبینم داری تنهایی قدممیزنی!
صدای آشنای خندهاش میپیچد تو گوشم. سر میچرخانم شاید ببینمش.
– کجایی؟ میری اداره؟
– نه پشت چراغ قرمز دیدمت. کجا میری؟
ـ هم میخوام از پلهها عکس بگیرم، هم خرید دارم.
– تو دائم مشغول کارای عجیبی، واسه همینم همیشه خندانی.
کمی که گپ زدیم تلفن را قطع میکنم و سرگرم پلهها میشوم. بیچیزی که دندانگیر باشد. بعد از خرید سوپرمارکت راهی داروخانه آن طرف خیابان میشوم. موتوری ظاهراً به عمد ویراژ میدهد تا بترساندم. شکلکی نثار غرغرم میکند. پلههای داروخانه هم فایده ندارد. کرم ضدآفتاب میخواهم. بازاریاب قابلی پشت دخل منتظر است.
– ویتالیر بدون رنگ طوسی
– چند وقته داری استفاده میکنی؟
-حدوداً دو سال
– نمیخوای یه تنوع بدی؟
– نه همین خوبه
بیاعتنا برند خودش را از ویترین میآورد.
– من مشاور پوستم، امروز اینجام. این فوقالعادهست. ویتامین ث داره. روشن کنندهست، اصلا نمیذاره جوش بزنی، اون (اشاره به ضدآفتاب محبوبم) همهش ایرانیه، این تمام موادش فرانسویه.
– ممنون از معرفی محصول. حتما دربارهش تحقیق میکنم.
– کدوم رو میخوای؟
– همون ویتالیر لطفاً.
همچنان دنبال سوژهی عکسم که چشمم میخورد به کلاغی کنار سطل زباله. موجودی جالب و متناقض. زشتِ زیبا. خنگِ باهوش. دلربایِ کریهمنظر. به هم نگاه میکنیم. او از بالای منقار و من از تو دوربین. فاصله میگیرد. آهسته گام میزنم. میپرد روی جدول کنار پیادهرو. هنوزْ من. قایم میشود پشت اگزوز موتورسیکلت. سرک میکشد. هنوزْ من. پشت درخت. هنوزْ من. دوباره میپرد رو جدول. از سماجت به هم تنه زدهایم. میپرد بالا. روی تابلوی «بنبست کاج». هنوزْ من. پف میاندازد لای پرهاش. با منقار نیمهباز انگار غر میزند. هنوزْ من. میپرد بالاتر رو سیم برق. لابد خبر میدهد که چند کلاغ میرسند و بلند قار میزنند تو هوا. هنوزْ من. میپرد از سیم برق، دور میشود تا رسیدن به امنیت «هرگزْ من»
گزارش میگ میگ
خانم فائزه به عرض میرساند:
بنده همچنان در استعلاجی به سر میبرم.
دلم هوای سر کار رفتن کرده. درست است که روزهای آینده دوباره به غلط کردن میافتم، اما احساس حال حاضرم همین است.
کتاب «بارون درخت نشین» را بیشترش را خواندم. خیلیی لذت بردم. از انتخاب نامعمول یک پسر برای زندگی روی درخت و گسترش این ابعاد این انتخاب در زندگی این آدم.
جلسه تمرینجا، الهه علیزاده، نویسندهساز را بودم.
نقد کتاب با الهام فلاح را بودم.
با فرشته حرف زدم برایم حکم تراپی را داشت.
با وبینار ندا نقاشی کشیدم و حکم تراپی را داشت.
یادداشتم را در مورد کتاب در کانال نوشتم و روزنویسی در سایت.
داستانکوتاه آسایش خانه را تمام کردم. از فلانری اوکانر. بیشتر ترجمهش را دوست دارم.
از کتاب بیست کهنالگوی پیرنگ هم خواندم. ده صفحه. برای ادامهاش باید فیلمی ببینم.
از کتاب برتری خفیف هم خواندم. برای سلامتیام برنامهی کوچولویی ریختم و بهش عمل کردم.
وبینار نویسندهساز را بودم. شعری خواندیم و بعد آزادنویسی. من کمی حواسم بود که چطور مینویسم. البته نه به محتوا. از کلمههایی که برداشتم امروز شوریده بود. اینکه کلمههای شور و ریده را با هم داشت جالب بود. آیا شما شوریدهاید؟ (آیا شورهی سر دارید؟) و بعد ساجده جان از شعر گفت.
تمرین گیتار.
آهنگهای قدیمی پلیلیستم را گوش دادم.
بیشتر درس خواندم. هرچی خواندم علائمش را تو خودم و اطرافیانم دارم میبینم.
انیمهی سایبرپانک را آغازیدم. جهانی از تکنولوژی پیشرفته و بیعدالتیهایی که ایجاد میکند.
سه صفحهی صبحگاهی و فهرستِ کارهایم را نوشتم.
تذکرةالاولیا خاندم.
طراحیتمرین کردم و بعد یوگا.
حافظ با این شعر تشویقم کرد به رونویسی:
در خراباتِ مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده روان در بازم.
در آزادنویسی از آموزههای تمرینجا بهره بُردم.
فهرستِ کلمهبرداری با هیهات، هیر و ویر، نادلپسند، یار غار، هستیانه، خازن میکده و بشاش، پُرمایهتر شد.
دست بردن زیر لباسِ سیب از صالح علا را در نویسندهساز دوست داشتم.
آزادانه با استاد و دوستان نوشتیم.
من در دلِ جمعی که با خودکار و کاغذ نامأنوساند، نوشتم. به قولِ خودشان وقتی برای سر خاراندن ندارند چه برسد به این جنگولکبازیها.
خسروخوبان به پایان نزدیک میشود. چه بیباک میتازد به وضعیتِ ایران در آستانهی انقلاب، به تندرویها و خرافهزیستیها.
داستانهای چخوف را دست گرفتم. برسبیلِ اتفاق، احصاییهی تحصیلی، پوزکوزهای، اعضای صورتش میشتافتند که به دماغ برسند، حیرتزدهام کرد.
هر روز یک صفحه از چخوف و شهریار مندنیپور را در برنامه گنجاندهام.
برای پروژهی کارگاه خودواژه وقت گذاشتم.
یک پومودورو هم در خدمت صحنه نویسی بودم.
چهارشنبه را با هملت و مرغابیِ وحشی و تارنوازی به پنجشنبه تحویل خاهمداد.
– صبح رفت کلاس خیاطی. آنجا متوجه شد که استادش شاگرد ایدهآلش را پیدا کرده. یک دختر بچسب و آرام که ظریف و تمیز کار میکند. خودش که پارچه هیچی، دهانش را هم ندوخته رفت. آنجا گفت و خندید و خنداند. البته آنچنان هم پرخنده نبود. یک نفر گریه کرد. استاد بهش گفته بود کارش غلط است و غلط و غلط و او گریه نکرد. اما وقتی گفت کارش درست است او گریست. نه اشک شوق ها، فکر میکرد استاد از شدت غلط بودن کارش، با عصبانیت میگوید درست است. وی که نمکدانیست برای خودش سعی کرد با شوخی و خنده جو را عوض کند. شاگرد جدید نیز با محبتش به میدان آمد. موفق شدند. او چند پارچه هم برد که استاد برایش بدوزد.
– موقع برگشت از کلاس یک سر رفت کافینت تا کارش را پیگیری کرده باشد. دلش درد گرفته بود از گرسنگی. صبحانه نخورده بود و با لقمهای قرص داده بود پایین. رفت به نانوایی فانتزیِ تازهبازشده و برای خودش یک عدد شیرینی و یک نان بربریِ گردِ بزرگ گرفت. رفت خانه و چای را گرم کرد و نیمرو زد و خورد.
– سه ساعتی خابید و سعی کرد خستگیها را تا حد ممکن از تن در کند.
– بیدار شد و ساعت ۴ ناهار خورد. رفت به وبینار الهه. پس از مدتها آن هم. باز هم پذیرایش بودند و گرم استقبالش کردند. الهه از وسعت و عمق گفت. بحث جذابی بود. لباسهای الهه خیلی خوشرنگ بودند.
– دیر رفت نویسندهساز و زود برگشت. چای دم کرد تا با مامان بخورد و بعدش هم زدند بیرون. رفت تا لباس بخرد برای خودش. یک پالتوی مشکی که آستر نارنجی داشت چشمش را گرفت اما قدری گشاد بود. هنوز هم فکر میکند که اشتباه کرد نگرفتش و جای دیگر مجور شدند گرانتر بپردازند.
– ده دقیقهای دیر رسید و با تاخیر رفت وبینار شیما. به وبینار مبینا هم نرسید. بعدش هم وبینار آقای چپانی بود و خطخطی ندا احمدی. تمامشان را شرکت کرد. فکر میکرد امروز حداقل برگهها را صحیح کند اما الآن خابش میآید.
– ساجده پوسترهای نهایی را برایش فرستاد. او هم کانالش را زد و متن پست را آماده کرد. استرس جنگ و قطعی نت باعث شد که زودتر پوسترش را هوا کند. خب دیگر نمیشود دکمهی برگشت را زد. به درک یه چیزی میشود دیگر.
برای آزمایشم باید ناشتا میبودم. تا زمان رفتن به آزمایشگاه فرصت را غنیمت شمردم و صفحات صبحگاهیام را نوشتم. چنان غرق آزادنویسی شده بودم که وقتی برگشتم و ورق زدم، دیدم به صفحهٔ چهارم رسیدهام
به لطف استاد کلانتری و تأکید و تشویقهای ایشان به آزادنویسی و نوشتن صفحات صبحگاهی روزبهروز ذهن و قلمم در نوشتن روانتر میشود.
آزمایشگاه شلوغ بود. از دستگاه نوبتدهی شمارهٔ ۲۰۴ را گرفتم. درحالیکه هنوز شمارهٔ ۱۴۵ را صدا زدند. چارهای جز انتظار نداشتم. گوشیام را بیرون آوردم فایل کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را باز کردم و شروع به خواندن کردم. هم زمان زودتر گذشت و هم هشت صفحه از رمان را خواندم.
وقتی متصدی آزمایشگاه مشغول گرفتن نمونهٔ خونم بود. یاد مادربزرگم افتادم. هر وقت میخواستند از او آزمایش خون بگیرند، میگفت: «اینا خونای ما رو ذخیره میکنن برای بیمارستانها و مریضاشون.»
هرچه پدرم توضیح میداد: «نه مادرجان این خونها به درد آنها نمیخوره برای اون نیازها بان خون هست.»، فایدهای نداشت. تازه بعد از آزمایش که یک سرنگ خون داده بود تا دو، سه روز خودش را به گوشت قرمز میبست که خون ازم گرفتن و کم خون شدم و با این حساب هر بار فاکتورهای آزمایشش بالاتر میرفت اما کو گوش شنوا.
قسمت دیگری از داستانم را ویرایش کردم.
کلاس داشتم و استاد از روند پیشرفت رمانم راضی بودند. من هم از شنیدن این رضایت چه کیفور شدم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسیام به نوشتهای تبدیل شد که آن را برای کانالم آماده و منتشر کردم.
بعد هم همراه جمعی از دوستان به تماشای فیلم «فیلم فراماشینEx Machin» نشستیم.
✨️🔮از جهان کوانتوم تا ذهن مصنوعی
آیا ماشین میتواند اگاه باشد؟
محض خالی نماندن عریضه:
امروز را بسیار غمگین و بیحوصله بودم. همینکه سر کلاسها رفتم و تحمل کردم، نیکترین کار امروز بود. کسلکنندهان. ولی چارهای جز تاب آوردن ندارم.
امشب هم بعد از بازی فوتبال برایت مینویسم منتهی بازی رئال و آ. اِ. ک آتن بازی بسیار حساس و هیجانی بود که شرحش را برایت خواهم نوشت.
از صبح بگویم که با آزادنویسی روزنویسی و تمرین نویسندگی شروع شد. با برنامه معنوی روز ادامه پیدا کرد بعد از آن بیشتر از یک ساعت تلفنی با محدثه جان گپ زدیم. مثل همیشه چسبید. از حد و مرزها حرف زدیم. از اینکه گاه آدمها را بت میکنیم و جایگاهشان را آنچنان بالا میبریم که با کوچکترین رفتاری باعث دلشکستگیمان میشوند. محدثه از کارهایش گفت و از مهاجرت حرف زدیم. از اینکه در دل بلاتکلیفیها تلاش میکند تحسینش میکنم.
بعد از تماس به کارهای خانه رسیدم. با زیتون مشغول بازی شدم. شکوفایی عناب را خواندم. کلمهها را یادداشت کردم. به وبینار رسیدم. استاد از اشعار محمد صالحعلاء خواندند، از کلمه برداری صحبت کردیم با موسیقی آزاد نویسی کردیم.
برنامه معنوی شب رسیدم بعد از آن خداراشکر برنامهریزیهای چند روزه برای تولد مامان به سرانجام رسید و همهچیز خوب پیش رفت. بعدش محدثه خبر برداشتن گام بعدی را در جهت هموار کردن مسیر مهاجرت به من رساند و من سراسر ذوق شدم و خوشحالم که برای رویایش میکوشد و در راهش قدم برمیدارد.
آرزو، فوتبال دیدم و چه فوتبالی، بازی عجیبی شد. پر از هیجان بود. یک هیچ عقب افتادیم و گل مساوی را زدیم، دو_ یک عقب افتادیم و گل مساوی را زدیم و دقیقه ۹۲ با شلیک والوِرده بازی را بردیم. باز هم رئال از درهٔ باخت به دشت برد صعود کرد. امشب را هم فوتبال و هیجانش شکل داد.
برای آرامش آخر شب بیا که چند بیتی از حافظ بخوانیم:
«شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن
به لعب زهره چنگی و مریخ سلحشورش
کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار
که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و گورش»
بیا به شعری دعوتت کنم که اتفاقی در کانال تلگرامی هستی محمودوند خواندم. بخشی از شعرش را که بسیار دوست داشتم، برایت مینویسم:
«زیرِ بِتادین دوش میگیرم
با بخیهها زَخمامو میبَندَن
من آخرین پروانۀ دنیام
که بالهامو زورَکی کَندَن
من یه مونالیزایِ بیلبخند
بینِ داوینچیهای افسردهم
رو زندۀ من شمع روشن کن…!
من قبلِ دنیا-اومدن مُردهم
میخواستم شکلِ پریها شم
با سایه و موهایِ اکلیلی…
هی رو شبم پَنکِک زدم تا صبح
هی سرخ شد با صورتم سیلی»
فکر میکنم من هر چقدر هم زخم هایم را از خودم پنهان کنم اما شعرها مرا رمزگشایی میکنند.
امروز چند کار عقبافتادهام را انجام دادم که بیان جزئیاتشان در ساختار این نامه نمیگنجد.
میخواهم از ادبیات و طرز بیان ساجده حقپرست در وبینار چهارشنبهها بگویم؛ از اینکه چقدر ظریف و دقیق است و هر چهارشنبه توجهم را جلب میکند. این توجه او به واژهگزینی در کلام مرا به وجد میآورد.
مثلاً جایی گفت «دیاِناِی شعر» یا جای دیگری گفت وقتی از معیارهای شعر امروز در جمع عوام بگوییم، کُپ میکنند و تَرَک برمیدارند! از طرفی، با وجود اینکه از نزدیک ندیدمش، حس خواهرانهای به او دارم. 🙂
بعد از آنکه بیدار شدم، درحالی که روبهروی آینه موهایم را شانه میکشیدم تلفنم زنگ خورد. “س” بود. کمی از احوالمان گفتیم. موقع خداحافظی گفت: «راستی، استادمون رفته خارج. دیروز فقط آنلاین شد اینو بگه و بره که ستارهها و سیارهها نمیدونم چی چی شدن. این روزا با کسی بحث نکنید تا نحسی برطرف شه».
با آواهایی که از دهانم خارج میشد وانمود کردم نکتهی جالبی شنیدهام!
پرسیدم: حالا استادتون کجا رفته؟
گفت: «نمیدونم کدوم کشور رفته، یعنی خودشم قبل رفتن نمیدونست مقصدش کجاست. رفته ریاضت بکشه».
خندیدم و گفتم: پس رفته سفر ریاضتی (خواستم نمک بریزم و بر وزن سفر زیارتی بگویم).
طوری که انگار فهمیده باشد با استاد شوخیام گرفته و رسالت هر دویشان ناتمام مانده گفت: «نه واقعا میگم. این چند روز نحسی داره حواست باشه با کسی بحث نکنی. میگفت حال خانما هم بیشتر تحت تاثیر قرار میگیره.»
مکالمهمان که تمام شد به این فکر کردم چرا استاد برای کشیدن ریاضت به خارج رفته؟ در حال حاضر بهترین گزینه ایرانِ خودمان است. تا خرتناق در ریاضتیم! بعد هم خندهام گرفت.
باقی روز به مدیتیشن، خواندن کتابی بهغایت مزخرف دربارهی اصول نوشتن و ۴ ساعت بررسی صورتحساب مالی صاحب کسبوکار گذشت.
شام برنج و مرغ گذاشتم. با اینکه گفته بود دیگر ران نمیخورد اما فقط همین عضو مرغ را در فریزر داشتیم. عمدا سس آن را پرملات و زیاد ساختم، همانطور که دوست دارد. واقعا هم جز تکهای کوچک، مرغها را نخورد اما وقتی از سر میز بلند شد گفت: «مرسی خیلی چسبید.» گمانم سس کار خودش را کرده بود. 🙂
چهارشنبه / ۱۳ آبان / گزارش نیکِ نمیدانم چندم.
سال واژه: ساده
باز هم مناسبتی شد. باز مدرسهی محله را روی سرش گذاشت. باز نگذاشت کمی خابم. فقط توانستم با چشمانی بسته روی مبل ولو شوم. تا مادر از باشگاه رسید، رفتم پایین. میانوعدهاش را آماده میکرد. برایم تست با کره بادام زمینی درست کرد. تازه بعد از خوردنش چشمانم باز شد و رفتم دانشگاه. سه طبقه رفتم بالا تا رسیدم به کلاس.
وقتی هم کلاس تمام شد، از فرط گشنگی رفتم توی کافهای و ناهارم را خوردم. غذای امروز خانه را به هیچ وجه دوست نداشتم. زنگ زدم به پدرم که بیاید برویم به تعمیرگاهش، اما جواب نداد. وقتی با اسنپ به خانه رسیدم، دیدم از کوچهای دیگر با خاهر رفتند. وبینار الهه بود و نویسندهساز بود، کلمه بود، نوشتن بود، هرچه دل عاشق نوشتن میخاست بود.
خط خطی بود، ادامه رنگ کردن نقاشی دیروز دریاچهاش. هوس دریا به سرم انداخت. وبینار مبینا ملائی از ترجمه بود. بعد هم رفتیم دیدن مادرو پدربزرگ پدری، میخاستند بروند مشهد.
امشب وقتی داشتم لباسم را میپوشیدم به مادرم گفتم ببین لباس وقتی قشنگ روی بدن آدم مینشیند که اندازه باشد. آدم خوب است لباسش قد و قوارهی خودش باشد. وقتهایی میبینی چرا این رفتار را با تو کردند، چون لباس گشادی تنشان کردهاند، حالا میخاهند تنگ کنند.
رشتهای بر گردنم افکنده دوست
میکشد آنجا که خطرخواه اوست
در مذمت ذلالتم مینویسم با ننوشتن غلیظ و بسیط
من هم دلم میخواهد منظم و منسجم بنویسم جوری که لقب نویسنده بگیرم و بنازم به بودنم. دردم چیست که هنوز نتوانستم میلم را پاسخی درخور دهم؟
زیادنویسی حریصم میکند و مدام دنبال دلیلی برای بیشتر نوشتن میگردم. بعد شستم خبردار میشود از گذر زمان و تلنباری از کارها.
تقصیر گردن کی و چیست؟
زورم به تن نحیف و رنجور نوشتن میرسد و ا. را کنار میگذارم ولی روراست باشم ” تموم این حرفا بهونه است، بهونههای عاشقونه است، اگه من از تو گله دارم، عاشقتم همش بهانه است”
پادکست ” جادوی راه” مجتبی شکوری را بازشنیدم برای نمیدانم چندمین بار
میگفت: توانایی “نامگذاری پدیدهها” اوج رشد فرد یست و برای کسب چنین مرتبهای باید تمام مسیر را طی کرده باشی؛ از کودک مفصوم تا جادوگر.
حادوگر به چه شهرت دارد؟ جانبخشی به کلمات و نقشزنی آنها چنان که میخواهد و میفهمد و میخواهد دیگران را متوجهشان کند.
جادوگر در نامیدن پدیدهها منطبق با درک و دریافتش از جهان تبحر و تسلط دارد
و سهم امروز پاهایم از پیمایش زندگی فقط ۵۱۲۵ گام یود.
چند قطعه موسیقی از جمله ” در آستانه پیری” از چاووشی شنیدم.
۹۰ دقیقه به عضلات شانه و بازو و سرشانه سلام و عیلک کردم.
خلاصه قلم جان” یاد میداری که با من جنگ در سر داشتی
رای رای توست خواهی جنگ خواهی آشتی”
به گمانم این عریضه طویل حاکی از آشتی و آسودگیست.
عحیبترین محتوا برای سنگقبر سخنگو بود که نفهمیدم طنز بود یا اگر هم نبود حتما چرند بود.
کمی هم در تمرین ” از معماری” الهه جان نصیری حضور داشتم.
باقی به حد توان کار بود و کار برای ۸ ساعت
در پایان بابت ساندویچی که به مناسبت روز جهانی ساندویچ خودم را مهمان کردم ابراز پشیمانی میکنم.
امید دارم معدهجان ندامتم را بپذیرد و کمتر روی ترش کند و چهره در هم کشد.
——————-
رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن
صدای خفهای به گوشم رسید. مامان بود که داشت صدایم میکرد. مثل اینکه باز دستگیره در خراب شده است. بلند شدم. شب تا دیر وقت ولاگ میدیدم. کلی کار مهم سرم ریخته بود و من مشغول دیدن ویدئوی یکساعته دستهگل درست کردن بودم. از دیدن کارهایی که برای من غیرمعمول است، ولی برای بقیه جزو روزمرهشان است، خوشم میآید. ویدئوهای عادی، بدون هیچ جنگولکبازی عجیبوغریب و فقط با محوریت انجام دادن کارهایی که واقعا مهارت و خلاقیت میخواهند.(البته همیشه هم اینطور نیست)
صبحانهای زدم و باز گول خوردم. این سری ولاگ بنایی دیدم، بعد هم ولاگ کارواش. روحم تازه شد. پس شروع کردم به نوشتن. یک جمله، دو جمله، سه جمله. بعد کمکم داشتم در صفحهکلید ذوب میشدم. حرف استادها در سرم وول میخورد. عجب کار سختی در پیش دارم. از همین حالا شروع نکنم، بهقطع نابود خواهم شد.
بعد که کاملا حل و مل شدم روی میز، کاردکی پیدا کردم و خودم را از میز جدا کردم. کاردک چه بود؟ قطعا چیزی جز خوراکی نمیتوانست باشد. چای و کیک شکلاتی زدم و باز نشستم پشت سیستم. این دفعه به جملهریزی نکشید. در مرحله زل زدن به صفحه دسکتاپ متوقف شدم. نیم ساعت که شد، یک ساعت فیلم پلی کردم. خداروشکر کوتاه بود. وقتی تمام شد، ویدئویی که به حسنا قول داده بودم هم ارسالش تمام شد. حالا که میتوانستم فیلترشکن را روشن کنم، گشتی در سایتها زدم و بعد که خواستم کارم را شروع کنم، دوباره در دام ولاگ دیدن افتادم. ادامه پیدا کرد تا عصر. عصر کمی کار کردم و بعد وقت ورزش شد. قطعا با روند شلوولپیشرفتن امروز، باید قید این مورد هم زده میشد، ولی خب نشد. با مربی رودربایستی دارم و حالا که فردا یک ماه اول تمام میشود، باید عکس از تغییرات بیندازم و منتظر دستورات بعدی باشم.
یک قسمت دیگر هم فیلم دیدم. بعد، درحالیکه ولاگ ترسناک میدیدم، عدد پیام کانالهای تلگرام را بدون اینکه بخوانم، همه را صفر کردم. البته حوصلهام به همهشان نرسید. به شکل کاملا زوری خودم را مجبور کردم چند کلمه زبان بخوانم. اینکه میتوانم آخر شب کمی قدم بزنم را نمیدانم، ولی بهطور قطع، درحالیکه استرس درسهای جدید را دارم، ولاگ دیگری خواهم دید. تقریبا همه کارهایی را که تعیین کرده بودم، با کیفیت متوسط رو به پایین انجام دادم، ولی جزوهنویسی این وسطمستها حضور ناپیدایی داشت. امیدوارم فردا حضور پیدایی پیدا کند.
https://t.me/MaedehJavadiCHN
☘️چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۳
کییرکگور میگوید: دو راه برای زندگی هست: آدم میتواند رنج بکشد یا استاد و متخصص رنج دیگران باشد. منظور او از استاد کسی است که تواناییهای خاص و چشمگیرش در مشاهده و تأمل، او را از رنج مهیب در امان میدارد.
از کتاب فقط روزهایی که مینویسم جستار زندگی و نویسندگی را خواندم. کمی آزادنویسی کردم. متنی که دیروز نوشته بودم را زیر و بالا کردم تا چیزکی بشود. آش دهانسوزی نبود. جای کار دارد حالا.
از آداب روزانهی میسن کاری خواندم: هنری گرین رماننویسی که با نام مستعار مینوشت. محتاج برنامهی روزانه بود تا عقلش را از دست ندهد. بزرگترین لذتش نوشتن توضیحات برای کاتالوگهای مهندسی بود.
به وبینار نویسندهساز نرسیدم. در مسیر تهران به کرج بودم. شب که برگشتم فایل صوتی را شنیدم.
در نظر داشتم روزی از استاد بپرسم که این عبارتها و جملههایی که از این کتاب و آن کتاب برمیداریم اجازه داریم در نوشتههایهمان بیاوریمشان؟ این کار سرقت ادبی نیست؟ شنیدم که استاد جامع و دقیق به پرسش مدنظرم پاسخ داده بود. ذهن به ذهن راه دارد. خودم حضور نداشتم در وبینار اما ذهن و پرسشم آنجا بوده انگاری☺️
و اما کلمهها و عبارتهایی که امروز از اینور و آنور برداشتم:
وِلگشت/ رقّتبارانه/ فلسفهبافی/ کَتوکلفت/ لَمیدگان/ پُرنوشتن/ به صرافت افتاد/ قِسر در رفت/ ساز خودش را میزند/ اتفاقی که روانم را از جا پَراند/
راستی امروز دربارهی کتاب اثر انتظار و تأثیر شگفتی که بر من گذاشته با پزشکم صحبت کردم. دکتر ازم خواست در دیدار بعدی کتاب را همراهم ببرم.
خستگی از سر و رویم میبارد. به همین مختصر بسنده میکنم. میروم لالا.
🌱شبتون نیک
بیشتر روزا ذهن میخاد درجا بزنه، اما بدن راه خودش رو میره
ذهنم نمیخاست بیدار بشه و بره دانشگاه. دلم میخاست کل روز رو بخابم توی تخت و نگاه کنم به سقف. حتا نگاه نکنم. فقط بخابم. چشمامو ببندم. اگه دوست داشتم باز کنم. سر گوشی نرم یا اگه دلم خاست برم. اما آخرش بلند شدم. آماده شدم مثل روزای دیگه و راه افتادم سمت دانشگاه.
ذهنم نمیخاست بپذیره که باید بایسته جلوی درِ آمفیتئاتر و به بچهها بگه بفرمایید همایش تازه داره شروع میشه. دلم نمیخاست به پسری که داشت تعریف میکرد فلان دانشگاه قبول شدم و نرفتم و خر شدم، گوش کنم، اما گوش کردم. خوشآمد گفتم و تعارف کردم به تکتک بچهها که کیک و چایی بخورن.
ذهنم میخاست کلاس طراحی پوستر رو بپیچونه و بعد از همایش، برگرده خونه، اما پاهام بردنم سمت آتلیه و گفتن بشین سرکلاس. حتا اگه کار نداری، همینجا سرکلاس کار کن و یهچیزی تحویل بده. همین کارو کردم. بعدم به خودم گفتم تو که میتونستی همین سرکلاس کار کنی و تایید بگیری، چرا انقدر تنبلی میکنی؟ نفهمیدم چرا، مثل بقیهی وقتا. باید یهبار سرحوصله و بادقت بهش فکر کنم.
ذهنم نمیخاست با اون همه خستگی و کوفتگیِ از دانشگاه برگشته پیادهروی کنه، اما پاهام میخاست. پس رفتم. از پشت چراغقرمز که پیاده شدم از اتوبوس تا شهرک و خونه رو که پیاده رفتم هیچ، یکمیهم رفتم بالاتر شهرک و بعد برگشتم سمت خونه و همین بالا رفتن باعث شد که ببینم اون سه تا گربهی مشکی رو که هرکدوم یه نقطه از خیابون وایساده بودن و یه مثلث قائمزاویه تشکیل داده بودن.
ذهنم داشت مقاومت میکرد برای زبان خوندن و گذروندن کلاس. اما چشمام شروع کردن به روخانی جملهها و دستم شروع کرد به گشتن تو فرهنگلغت و پیدا کردن ترجمهها. گفتن بهونه بیبهونه، بهونههاتو بذار برای وقتی که واقعن نمیشه رفت سرکلاس، که رو داشته باشی بگی نمیتونم. نه اینکه الکیالکی بسوزونی تمام فرصتهاتو.
ذهنم خسته بود و نمیخاست بنویسه. گفت ولش کن. صدوپنجاهوهفت روز نوشتی، حالا یهروز ننویسی چی میشه؟ یا اینکه بیا یهکاری کنیم، یکی از متنهای چند روز گذشته که نوشتی و منتشر نکردی رو بازنویسی کن و همون رو بذار. اما دستام شروع کردن به تایپ کردن. گفتن بنویس و منم نوشتم.
آره نوشتن هنوزم سخته بعد از اینهمه روز، اما مینویسم. بیدار شدن و رفتن به دانشگاه بعد از پونزدهسال تحصیل هنوزم سخته، اما بیدار میشم و میرم. پیگیری کارهای اضافهی دانشگاه و وبینار و همایش سخته، اما پیگیری میکنم. چون ذهنم تقریبن هرروز میخاد مقاومت کنه، اما بدنم نه. بدنم میگه بذار یهلحظه یه تغییر فرم بدم تو حالت نشستن یا ایستادن، شاید نیرو اومد و میاد. بیشتر وقتا میاد. اما امان از اون بعضیوقتا که با هیچ تغییر فرمی نیرو نیاد. من هنوز برای اون وقتا، راهحلی پیدا نکردم.
من آمدم تا بگذرم، چون قصهای تلخ
در خاطر هیچ آدمیزادی نمانم
من میروم تا شاخهای دیگر بروید
هستی، مرا این بخششِ مردانه آموخت
منوچهر آتشی
گاهی همه چیز، دقیقاً برخلافِ آنچه تصور میکنی پیش میرود؛ گویی در میانِ یک بازی پیچیده محاصره شدهای و هیچ راهِ گریزی نداری. امروز روز خوبی نبود و تمام برنامهریزیهایم به هم ریخت. تنها شاید بتوان به پیادهروی و رفتن به پارک اشاره کرد که توانست کمی از آشفتگی ذهنم بکاهد و مرا آرام کند.
متأسفانه دیشب توفیقِ حضور در آخرین جلسهٔ دورهٔ شعر را نداشتم؛ اما امروز با گوش دادن به فایل صوتی آن، لذت بردم و اندکی از آن آشفتهحالی و پریشانی فاصله گرفتم. کاملاً با استاد موافقم؛ بهویژه در جایی که از اهمیتِ ساختن دنیایی متفاوت از طریقِ ادبیات سخن گفتند.
من بارها و بارها این را تجربه کردهام؛ ادبیات همواره در لحظات دشوار، یاریگرم بوده و مرا به دنیایی فرار و زیباتر از این واقعیت سخت برده است؛ دنیایی که در آن میتوانم برای زندگیای بهتر و پرثمرتر، تاب بیاورم.
بنا بر توصیهٔ استاد، به سراغ اشعار زیبای منوچهر آتشی رفتم و از کتاب «آهنگ دیگر» خواندم و لذت بردم. باز هم خدا را شکر میکنم که این روز دشوار، اینگونه ختم به خیر شد.
امروز عصر رفتم پیش پزشک برای سرفههای یک ماه اخیرم. وبینار نویسندهساز را همانجا در صف انتظار شنیدم. دکتر یک ورق قرص و یک شیشه شربت نوشت. گفت ریهات حساس شده، با مصرف این دو دارو خوب میشوی. داروها را خریدم و رفتم سر کار.
اما گزارش نیک در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی: بیست دقیقه و پانصد کلمه
-پیادهروی: نداشتم.
-تکرارآموزی:خواندن چند پاراگراف از «صد سال تنهایی»
-کلمهبرداری: واژههای «کوروار» و «شوریدهوار»
خسته و داروخورده و خوابآلودهام. شبتان نیک
امروز خیلی حس نوشتن داشتم دویست کلمه تایپ کردم اما باید می رفتیم خونه مادر علی اجباری نبود من احتیاج داشتم سرم هوا بخوره
یک صفحه کتاب چرا ادبیات را خوندم که گفته بود برای اینکه به تهاجم فرهنگی غرب دچار نشیم باید ادبیات بخوانیم
گزارش نیک | بازگشت به خط تولید!
🎞️
امروز بعد از حدود دو سال، یک روز کاری واقعی را تجربه کردم. از آن روزهایی که آدم صبح چشم باز میکند و میبیند زندگی تمام برنامههای عقبافتادهاش را یکجا روی سرش خراب کرده!
.
ساعت پنج صبح پرواز داشتم. در هواپیما داستانکم را به ۲۰۰ کلمه تقلیل دادم. شش صبح رسیدم یزد. شهری که دلم حسابی برایش تنگ شده بود. از طرف هتلی چهارستاره و بسیار زیبا دعوت شده بودم و نماینده اسپانسر شرکت دعوت کننده هم هم برای استقبال آمده بود.
.
اما برخلاف انتظار، ترجیح دادم صبحانه را در هتل نخورم. با همراهی نماینده هتل راه افتادیم به سمت یک رستوران قدیمی و معمولی که ظاهراً پاتوق آدمحسابیهای یزد است. از مدیرعامل شرکتها گرفته تا آدمهای سرشناس شهر، همه مشتریاش هستند.
.
صبحانه هم یک غذای عجیبوغریب داشت به اسم «قورمه تخممرغ»! ترکیبی از گوشت گوساله و نیمرو، در کنار زیتون و ریحان و نان یزدی و ماست. غذایی که احتمالاً برای شروع یک روز کاری کمی زیادی جدی بود! نه صبحانه بود، نه ناهار، چیزی بین این دو، با هدف از کار انداختن سیستم گوارش!
.
بعد از خوردنش واقعاً سنگین شدم. البته بیخوابی شب قبل هم مزید بر علت بود. از همراهم خواهش کردم من را به هتل برگرداند. اتاق را تحویل گرفتم و حدود چهار پنج ساعت خوابیدم تا سیستم عامل بدنم دوباره بالا بیاید.
.
اما از آن اتفاقهای خوب امروز، استفاده از فرصت حضور در هتل برای تولید محتوا بود. چند محتوای بسیار خوب و باکیفیت تولید کردم که قرار است بهزودی منتشر شوند. یک محتوای طنز هم آماده کرده و هوا شد. خلاصه حسابی سعی کردم دوباره با اینستاگرام آشتی کنم. رابطهای که مدتی بود به سردی گراییده بود و حالا قرار است دوباره به یک همکاری دوجانبه و البته درآمدزا تبدیل شود.
.
راستش بعد از این همه مدت، دیدن پیامهای اینستاگرام هم خودش یک پروژه باستانشناسی بود! کلی پیام و دعوتنامه از هتلهای مختلف داشتم که اصلاً ندیده بودم. بعضی دعوتها آنقدر قدیمی شده بودند که اگر جواب میدادم احتمالاً باید از تقویم تاریخی کمک میگرفتم!
.
عصر قرار بود در مراسم پانزدهمین سالگرد تأسیس شرکت کابلسازان ایران شرکت کنم؛ شرکتی که اسپانسر سفرم به یزد بود.
.
مراسم از ساعت هفت عصر شروع شد و طبق معمول از آن ایونتهای مفصل و کشدار بود که آدم در میانهاش هم به ساعت نگاه میکند، هم به زندگی، هم به تصمیمهایی که باعث شده سر از آن سالن دربیاورد!
.
فرماندار یزد، شهردار و جمعی از مدیران و مسئولان شهر هم حضور داشتند. سخنرانیها انجام شد، کیک پانزدهسالگی را آوردند، عکس گرفتند و بریدند و بعد هم شام.
.
در تمام این مدت، ذهنم گاهی از سالن مراسم خارج میشد و به تهران سر میزد. امروز قرار بود کار پیشخرید ماشینمان هم انجام شود. بالاخره بعد از کلی بررسی و سبکسنگین کردن، ماشین را پیشخرید کرده بودیم و چون من سفر بودم، مامان به وکالت از من برای انجام کارهای مربوط به قولنامه و پیشخرید رفت محضر.
.
علیرضا سفر بود و من هم یزد. در واقع هر سهنفرمان در سه موقعیت جغرافیایی متفاوت بودیم و مامان مجبور بود بهتنهایی این مرحله را مدیریت کند. میدانم که برایش آسان نبود، اما به خاطر ما این مسئولیت را پذیرفت.
.
خلاصه اینکه امروز همهچیز با هم قرار ملاقات گذاشته بودند! سفر من، سفر برادرم، کارهای مامان، قولنامه ماشین، مراسم پانزدهسالگی کابلسازان و هزار کار ریز و درشت دیگر. انگار کائنات تصمیم گرفته بود تمام کارهای معوقه را در یک روز تسویه کند!
.
امروز نه فرصتی برای شرکت در وبینارها داشتم، نه توان و حوصلهای برای آزادنویسی و نویسندگی. تمام برنامههای نوشتاریام به همین گزارش نیک شبانه محدود شد. البته همین که توانستم آخر شب بنشینم و چند خط بنویسم، خودش غنیمت است.
.
امروز وقتی نسیم کویر بهم خورد، بیشتر از هر چیز دلم برای یزد تنگ شد. برای حالوهوای خاصش، برای آدمهای خوبش و برای آن صمیمیت دلنشینی که در بعضی شهرها پیدا میشود و در بعضی شهرهای دیگر، با تمام امکانات و زرقوبرقشان، خبری از آن نیست.
اما فکر میکنم اتفاق مهمتر امروز چیز دیگری بود.
امسال سالواژه من «بازگشت» بود. واژهای که شاید اول سال فقط یک کلمه به نظر میرسید، اما حالا هر روز معنای تازهای پیدا میکند.
.
بازگشت به کار، بازگشت به نوشتن، بازگشت به سفر، بازگشت به آدمها و حتی بازگشت آدمها به زندگی من.
.
امروز بعد از دو سال، دوباره یک سفر کاری را تجربه کردم. دوباره در هتل بودم، تولید محتوا کردم، با آدمها ارتباط گرفتم و برای کارهایی برنامه ریختم که قرار است برایم درآمد و انگیزه بسازند.
.
شاید بازگشت همیشه با یک اتفاق بزرگ و باشکوه شروع نشود. گاهی با یک پرواز پنج صبح شروع میشود، با قورمه تخممرغ ادامه پیدا میکند، چهار ساعت خواب وسط روز دارد و به یک مراسم طولانی و چندین کیلو پیام خواندهنشده ختم میشود!
.
اما هرچه هست، من دارم برمیگردم.
این بار نه فقط به کار و زندگی، بلکه به خودم و آدمهایی که دوست دارم دوباره در زندگیام حضور داشته باشند.
.
ظاهراً بازگشت هم مثل سفر، بلیت یکطرفه ندارد، باید هر روز دوباره راه افتاد.
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟