14/08/1405
گزارش نیک 177♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
هوای تازهی دانشگاه
امروز روز دانشگاه بود. با دیدن صورتهایی که زندگی آنها را هنوز خط نیانداخته، دست به دست شدن رژگونه و بالم لب بین چند دختر در سرویس بهداشتی، بوفههای پر از خندههای از ته دل، پر از جوانه شدم. دقایقی در حیاط نشستم و به دانشجوها نگاه کردم، بخشهایی از داستان «بازی اتو استاپ» از میلان کوندار را خواندم. از خانم چادر به سرهم تذکر حجاب گرفتم. شاید هم بهتر بگویم تذکر حواسپرتی، سوال پیچم کرد که نمیبینی همه حجاب دارند. خیلی وقت است که مقنعه سر نکردهام و برای حجاب هم پولی خرج نمیکنم، وگرنه باید یکی از آن مقنعههای کرواتی را میخریدم که گوشم را کمتر کیپ نگه میداشت، اما تماشای گربهای که به پنج فرزندش در حیاط شیر میداد و عکسش در گالری همهی دانشجوها افتاده بود امروز را برایم قند و نبات کرد.
استادهایم را هم خیلی دوست دارم. استاد کلاس اولم مردی است که چهرهاش دست کم بیست سال از خاطرات زمان انقلابی که تعریف میکند جوانتر است و انگار هرگز در عمرش خشمگین نشدهاست. استاد دومم پیرمری است که سال تولد من از امریکا به ایران آمدهاست و تا بحال کسی را به اندازهی استاد کلاس سومم عاشق زندگی ندیدهام. در دانشگاه خوش میگذرد.
داستان «بازی اتو استاپ» میلان کوندرا
داستان را لابهلای روز خواندم. باید چند بار دیگر آن را بخوانم. تمام داستانهای دنیا را نخواندهام، اما این داستان اولین داستانی بود که قلبم را به تپش انداخت. اواخر داستان خط خطیهایی بالای سرم شکل گرفته بود که مدام تکان میخورد و هلم میداد که از پایان داستان زودتر با خبر شوم. این چند جمله را هم خارجنویسی کردم:
«در وجود دختری که کنارش نشسته بود، درست به همان چیزی ارزش میگذاشت که تاکنون ابداً در زنها پیدا نکرده بود؛ پاکی.»
« مرد جوان همیشه وقتی که دوستدخترش سرحال بود، خوشحال میشد. این حالت زیاد اتّفاق نمیافتاد؛ دختر کاری بسیار خستهکننده در محیطی ناخوشایند، ساعتهای اضافهکاری بسیار بدون فراغت جبرانکننده و مادری بیمار در خانه داشت. بنابراین اغلب خسته بود. نه نیروی زیادی داشت و نه اعتماد به نفس، و به آسانی دستخوش بیم و اضطراب میشد.»
« همیشه پیشاپیش از فکر اینکه چهطور خجالت خواهد کشید، دچار خجالت میشد.»
تمام ذهنم از داستان پر شدهاست. فردا باید تحلیلهای بیشتری از آن بخوانم.
وبینار روزانه و آزاد نویسی
به رسم هر روز در وبینار روزانه شرکت کردم. با هم نوشتیم و کنار استاد♥️ و دوستان♥️ خوش گذراندیم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای باران پاییزی.
سپاسگزارم برای همصحبتی با دوستان دانشگاهی.
سپاسگزارم برای قسمتهای خوشمزهی روز.
سپاسگزارم برای لبخند بر لب داشتن برای تمام روز.
سپاسگزارم برای از سرگیری مراقبه، تمرین خودهیپنوتیزم و ریکی.
سپاسگزارم برای تداوم در نوشتن، استاد شاهین♥️ و با همنویسی♥️.
☆ امروز مغلوب بدنم شدم. نامبرده وادارم کرد که بیشتر بخابم و کمی دیرتر سر کار بروم. همچنین امروز رکورد دیرترین ساعت خروج از شرکت برای پنجشنبهها را شکستم. با این همه، صدای جلسهی آخر کارگاه شعر را گوش کردم، به انضمام چند اقدام دیگر که شرح خاهم داد.
☆ کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ» یک کلاس درس تمامعیار برای من است. مسیری که در داستاننویسی طی کردهام را بهدرستی وصف میکند: شاید یکی دو کار خوب بنویسی، ولی بهتر است برای حرفهای ادامه دادن، اصول و اجزایی را بشناسی، وگرنه سرخوردگی را بغل خاهی کرد.
برایم جالب بود که به جان کتاب افتادم و پر از خط و خراشاش کردم. پیشتر یادداشتی گذاشته بودم که بر کتابها قلم نمیکشم. باید آن را اصلاح کنم. نظرم چرخید، چون این کتاب برایم حکم کتاب کار را دارد و صفحهصفحهاش را کار دارم. باید صدباره به مطالبش برگردم و خودم را با معیارهای این کتاب زیر سوال ببرم. خوشحالم که چنین کتابی را میخانم.
☆ عنوان وبینار نویسندهساز امروز قلقلکم داد تا گوشش کنم. الحق که نویسنده نباید از نوشتن با کیفیت متوسط بهراسد. حتا انتشار متن متوسط هم هیچ بد نیست. گرچه من هنوز گاهی میهراسم و به انتشار هر مطلبی دل رضا نمیکنم.
☆ در غزلیات مولانا سبز شدم. این غزل از ایشان برای حالای شما:
اِی یوسفِ خوشنام ما، خوش میروی بر بامِ ما
ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما
ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما
جوشی بِنِه در شورِ ما ،تا مِی شَوَد انگورِ ما
ای دلبر و مقصودِ ما، ای قبله و معبودِ ما
آتش زدی در عودِ ما؛ نَظّاره کُن در دودِ ما
ای یارِ ما، عَیَّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما
پا وامَکش از کارِ ما؛ بِستان گِرو دَستارِ ما
در گِل بِمانده پایِ دل؛ جان میدهم چه جایِ دل
وَز آتشِ سودایِ دل، ای وایِ دل، ای وایِ ما
☆ تمرینهای این هفته را بالبال زدم: کارگاه شعر، چالش داستانک، خودواژه. نگرانم که چیزی از دستم در رفته باشد. شکر خدا که مشق شعر مورد قبول واقع شد. دربارهی داستانکم کمی دودلم. تمرین خودواژهام گویا مشکل فنی دارد. باور نمیکنم که از زور خستگی، «ه» را به «ف» چسبانده باشم. آخر قرار بود حرفهای اول و آخر کلماتی که بههم میچسبانیم یکی باشند. مثلن (تار+رقص = تارقص).
من «کلافه» را به «فکر» چسبانده بودم.
البته «ه» آخر کلمات در فارسی خانده نمیشود. مثلن در ادای کلمهی «خرده» آوای آخر «ﹻ» است، نه «ه». ولی برایم جالب بود که به این نکته توجه نکرده بودم. اثر خستگیست آقا. داشتم فکر میکردم اصلن باید قید تمارین این هفته را میزدم، یا حداقل منتشرشان نمیکردم. ولی نوری با من است که اینگونه فرمانم داد.
☆ سپاسگزار بودنم.
امروز فقط بودم. بدین سان :
لذت بردن از لحظه های زبر. به تماشا نشستن عمر لاغر . چای ریختن برای باور های مشکوک. کوتاه کردن علف هرز چشم ها. بوییدن خنده های خجالتی. گوش دادن های هولهولکی و فراموشی انسان های بختکی.
صبح به سختی بیدار شدم و برایم عجیب است چرا با این که خوب میخوابم این قدر سختم است بلند شدن. عادت شاید. حالا میخواهم باز مراقب کنم و شب زود بخوابم.
صبح رفتم آزمابشگاه. میخواستیم تستی انجام بدهیم که نشد و بعد رفتیم چند تا کار دیگر کردیم و برگشتم خانه.
موقع برگشتن داشت باران میگرفت و من دوست نداشتم بروم مترو که باران را نبینم.
پیاده که شدم بیشتر شده بود. دلم کوکو سیبزمینی میخواست با نان تازه. رفتم نانوایی که صفش تا بیرون آمده بود. شک کردم بگیرم یا نه، ولی ایستادم. بهتر اصلاً، بیشتر باران را دیدم.
نان گرفتم رفتم خانه کوکو درست کردیم و سریال دیدیم. باران هم میبارید و بعد هم چایی خوردیم و انگاری شمال بودیم و خیلی خوب بود.
بعدش دوباره رفتم تمرین ارائهام و بعد کارهای بعدم و حالم هم خوب است و هنوز هم انگار شمالیم.
نمیدانم امروز بر او چگونه گذشته است که ساعت یازدهونیم شب تازه به فکر نوشتن روزنگاری برای گزارش نیک امروزش افتاده است!
به هر حال، امروز با نقونوق کودک درونش از خواب بیدار شد. برای انجام کاری از خانه بیرون رفت و به نتیجه دلخواهش رسید. سپس به خانه برگشت. مانند همیشه، کارهای خانه و آشپزی در برنامه روزانهاش قرار گرفت.
از هرچه بگذری، شکم وامانده که حرف حالیش نیست! سر ظهر باید بشقابش را پُر کنی. پس ناچاری دستبهکار شوی، ناهاری روی میز بچینی و سروصدای شکم و رودهها را خاموش کنی تا بعد از آن به سراغ کارهای اساسیات بروی.
تا چشم باز کرد، ساعت سه عصر شده بود.
دوستی تماس گرفت و از او درخواست کرد حتمن در نشست کتابخوانی شرکت کند. او تصمیم گرفته بود نرود، اما در نهایت قول داد که به نشست برود.
سه کتاب نیمهتمام روی میز داشت. عادتش این بود که کتابنوک بخواند؛ از هر کتاب نوکی بزند و کمی از آن را بخواند. اما این بار تصمیم گرفت کتابی را که در دست داشت، برای بار دومخوانی به پایان برساند. همینطور هم شد و کتاب دوم را باز نکرد.
در عوض، به کتابراه رفت و دنبال نمایشنامه «مرگ و دوشیزه» اثر آریل دورفمان گشت؛ چون قرار بود ساعت شش عصر در نشستی حضوری در کافه دوست، همین کتاب نقد و بررسی شود.
بخشهایی از نمایشنامه را خواند و کلیات آن دستش آمد، اما نتوانست کتاب را به پایان برساند؛ چراکه وبینار ساعت پنج آغاز شد و یک ساعت در جمع دوستان کتابخوان حضور یافت.
وبینار که به پایان رسید، با شتاب آماده شد و از خانه بیرون زد.
همین که از در خانه بیرون رفت، باران تند و ناگهانی شروع به باریدن کرد. کلاه بارانیاش را روی سر کشید و زیر باران تند پاییزی، در تاریکی شب، از کوچههای روشن و خلوت بارانی گذشت و به دل خیابان آپادانا زد.
شهر شلوغ بود و زندگی زیر باران تند پاییزی، همچنان پرجنبوجوش و لذتبخش جریان داشت.
دیدن آن همه جنبوجوش و زیبایی خیرهکننده تلاقی باران و نور، و سنگفرشهایی که با برگریزان پاییزی آراسته شده بودند، حس سرزندگی را در وجودش بیدار میکرد. گویی زمین هم با این همه زیبایی به وجد آمده بود.
وقتی وارد کافه شد، همه نگاهها به سوی قیافه خیسش برگشت. به او خیره شدند. گفت که میخواسته برگردد و چترش را از خانه بردارد، اما بهجای آن، کلاهش را روی سر کشیده و راه افتاده است! شلوارش هم از باران خیس شده بود.
در کافه، کنار دوستان، زیر آلاچیقِ حیاط کافه نشستند؛ اما شرشر باران چنان بلند بود که صدا به صدا نمیرسید. ناچار به داخل رفتند و نشست کتابخوانی تا ساعت نه شب به درازا کشید.
سپس به خانه برگشت. برنامه همیشگی شام و چای و کارهای پس از آن آغاز شد.
وقتی به خودش آمد، ساعت از یازده شب گذشته بود.
و اینچنین شد که روزی را از بامداد تا شامگاه پشت سر گذاشت، بیآنکه گذر زمان را احساس کند.
#گزارش نیک ۱۷۷
امروز کمی خلاقانهتر نوشتم. سعی میکنم در آزادنویسیام راههای جدید را امتحان کنم و این خودش باعث میشود حس و حال متفاوتی داشته باشم.
دوتا داستان هم خواندم. داستان اسب و سیب و بهار و داستان پرواز از احمدرضا احمدی. داستانها را دوست داشتم. حس لطیف کودکی را برایم زنده کردند.
یک شعر عجیب هم خواندم. یک شعر که خیلی شانسی خودش را نشانم داد. شعری از ماتئی ویسنییک.
آنقدر کار کردهام که دستم توان ندارد. وسط این همه کار یک ربع نشستم و آزادنویسی را به جماعت انجام دادم، هم به خاطر ثواب بیشترش، هم اینکه اگر آن موقع انجام نمیدادم دیگر انجام نمیشد. چند ساعتی هم با موزیکهای قدیمی خاطرهانگیز کار کردم که مزه داد.
پروردگارا، تن عزیز است، چه بسا حتی عزیزترین و ما اغلب با عزیزترینها نامهربانیم چون تصور میکنیم همیشه آنها را داریم. یاری کن تا شیوهی مراقبت ما از تن نشانگر قدرشناسی ما بر عزیزترینمان باشد.
بالش عزیزم. خواب عجیبی دیدم. فکر کردم به تو هم مربوط باشد. برای همین دارم این نامه را مینویسم. خوابم را میتوانی تو کانالم بخوانی.
بعدش امروز درس خواندم. همهش گوارش. خستهم کرد.
نیمهی اول وبینار نویسندهساز را بودم. یادداشتهایی از رضا بابایی خواندیم و بعدش کلاس. آهنگ جدیدی تمرین کردیم که دوستش داشتم.
شعر مادرد را خواندم از علی عبدالرضایی. و متن کوتاهی دربارهی تفاوت واژههای هوشیاری و آگاهی. آدم هوشیار میتواند آگاه باشد یا نباشد. کمی هم از برتری خفیف. چطور خوشحال باشیم؟ میگوید خوشحالی ربطی به شرایط یا موقعیت ندارد. اما کارهایی که میکنیم میتواند خوشحالمان بکند. مهربانی، بخشش، دیدن نیمهی پر لیوان.
کمی آزادنویسی کردم. جهت یادآوری اهدافم به خودم.
چندینبار به آهنگ Running out of roses گوش دادم. باهاش خواندم.
و یک قسمت از انیمهی سایبرپانک دیدم.
یهو بارون شدید شد. موش از تو جوب اومد بیرون. با سرعت داشت فرار میکرد. یه ماشین داشت میپیچید تو فرعی. موش خورد به کنار چرخ عقب ماشین و دو متر اومد عقبتر. در لحظه جهت رو عوض کرد و به سمت چپ رفت. یه ماشین دیگه از اون سمت داشت میپیچید تو همون فرعی. این دفعه موش رفت زیر چرخ و له شد.
انقدر شوک شدم که شدت بارون و بیرون اومدن موش از جوب کنار میوهفروشی واقعا مهم نبود. در لحظه ذهنم پرت شد جاهای مختلف. به تام و جری، به گربه بودن نقشهی ایران، به اون سگه در تام و جری که تام رو اذیت میکرد، به گربهسگ.
از عرض خیابون رد شدم. یهو یادم افتاد وسط خیابونم. برای چی اومده بودم بیرون؟ به نایلون تو دستم نگاه کردم. خرید کرده بودم. یادم افتاد باید نون هم بگیرم. پس مسیرم درسته. یاد موشه افتادم. خب بعدش میرم میشینم یه جا دربارهاش مینویسم. بعدا؟ کو بعدا؟ بعدا وجود نداره. بعدا یعنی هیچوقت. یا الان مینویسم یا هیچوقت.
را با مطالعه شروع کردم.سپس اندکی به کارهای شخصی ام پرداختم.و بعدظهر حوالی ساعت ۴ به دل خیابان زدم.در مسیر به مغازه ی نویسندگی رفتم،این اسم انتخابی خودم است.و چند تا از علایق نوشتنی ام را خریدم.ساعت ۵ گذشته بود.وبینار نویسندگی شروع شده،کمی آزادنویسی کردیم. این نوع نوشتن برای تخلیه ذهنم فرایندی موثر است.عصر ناهارکی زدم.البته دیگر میشود عصرانک.شام از قبل حاضر بود.و دغدغه چه بخورم را نداشتم.اما فکر غذای فردا ذهنم را قلقلک میداد.این خودش یکی از جنبه های دردسرساز شکمو و منظم بودن است.ساعت ۸ تا ۱۰ شب طبق معمول صدای بلندگوها فریاد میزنند.و امکان کاری جز فیلم دیدن و موسیقی نیست.امشب باید کمی جمع و جور میکردم.پس فیلم را برای وقت دیگری گذاشتم.قبل خواب مسواک ،روتین پوستی شب و چند ورقی از کتاب همنوایی شبانه ارکستر چوبها را بلعیدم.و تحلیل آن را به دفعه ی دوم احتمالا دور،خواندنش سپردم.بدنم کوفته بود.چشمانم فرمان بستن میداد.
گزارش نیک هفتاد و هفتم را می نویسم.
از امروز بگویم که از صبح رفتم سر کار.
من بودم و اتاقی خالی از آدم.
همکارانم نیامده بودند.
نمی دانستم قراره بیایند یا خیر.
در همان حین شروع کردن به آموزش دیدن.
فیلم های آموزشیم را دیدم و آزمون های مربوطه را دادم.
بیشتر آزمون هایم را امروز دادم.
یکی از همکاران نزدیک ساعت ۱۱ آمد.
چند تا از آزمون هایم را با کمک او دادم.
آزمون ها طوری هستند که برای انجام آن ۳ بار فرصت داری.
نمره ی قبولی آزمون بالای ۷۰ است اگر مردود شوی دوبار دیگر فرصت داری تا نمره ی قبولی را دریافت کنی.
خلاصه امروز در نهایت آرامش آموزشم را دیدم و آزمون هایم را هم دادم.
بعد ساعت ۱۳ با همکارم رفتیم نهار خوردیم.
قرار بود بعد از نهار پروسه ی کاری را پیش ببریم. اما زیاد وقت نشد که پیش برویم.
بنده خدا خودش هم کلافه بود.
از این ور از واحدهای دیگر می آمدند و از او تایید سیستمی می خواستند او هم که دسترسی نداشت و نمی دانست چه طور حرف حالی طرف کند.
در وبینار امروز هم بودم و لذت بردم.
چند صفحه ای از یادداشت ها و گفتار های خارج از نوبت را برایمان خواند شاهین کلانتری.
آزادنویسی کردیم وقتی آزادنویسی کردیم از حس و حالمان گفتیم.
من بعد از آزادنویسی واقعا مغزم سبک شد.
انگار مغزم اکسیژن رسانی شد و نفس تازه کشید.
حالم واقعا عالی شد.
اما در قسمتی از وبینار معنی کلمه ای را نمی دانستم سوال کردم این وسط آقای قاسمی نامی وسط پرید و گفت تو واقعا معنی این کلمه رو نمی دونی.
من که دلم می خواست از وسط نصفش کنم گفتم نه نمی دانم ندانستن عیب نیست و نپرسیدن عیب است.
بعد هم کنایه زنان گفتم شما که بلدید برای خودتون اسپند دود کنید.
مبادا چشم بخورید آقای قاسمی.
بعضی از آدم ها را انگار وادار می کنی نظر بدهد در حالی که از آن ها نظر نخواستی مثل نخود خودشان را وسط آش می اندازند و نظردهی می کنند.
هر وقت از شما نظر خواستیم حتما یادآوری می کنیم نگران نباشید دوست عزیز.
خلاصه اعصابم را به هم ریخت، اما بعد آرام شدم.
امشب برخلاف شب های دیگر کمتر خسته بودم.
به اتاق رفتم و یادداشت برداری هایم را مرتب و منظم وارد سررسید کردم.
کمی آهنگ گوش دادم.چیپس خوردم.
شام هم خورشت چرخ کرده با سبزی خوردن بر بدن زدم و گفتم تا هنوز چشمان باز است و تنور داغ است گزارش نیکم را بنویسم.
شبتان به خیر تا درودی دیگر بدرود.
آمدم که برایت بنویسم از شرح چهاردهم آبان ماه، از پاییزی که غم دارد، دلتنگی دارد، زیبایی دارد، رهایی دارد و از همه مهمتر باران دارد…
امروز صبح، زودتر بیدار شدم، هوا سرد بود و ابری. صبحانهی زیتون را دادم و رفتم سراغ برنامهام؛ آزادنویسی کردم و روزنویسی و تمرین نویسندگی انجام دادم. محدثه هم به کارهای خودش رسید، بعد از آن برنامه معنوی روز را پیش بردم. مصحف شریف خواندم و نهج البلاغه این هم یک حکمت از امروز:
«علم و عمل پیوندی نزدیک دارند و کسی که دانست باید به آن عمل کند چرا که علم، عمل را فرا خواند؛ اگر پاسخش را داد میماند وگرنه کوچ میکند.»
امیدوارم که به هرچه میدانیم و خوب و درست است عمل کنیم. عمل کنیم که بماند برایمان. اندونزیهاییها ضرب المثلی دارند که میگویند دانشی که در بازو خلاصه نشود شایع است امیدوارم هر آنچه دانش اندوختهایم را به کار گیریم و هیچکدام از شایعه نباشد و نشود.
به کارهای خانه رسیدم، مدت دیگری با زیتون مشغول بودم، شکوفههای عناب را خواندم و کلمههایش را یادداشت کردم.
ابتدای کتاب آداب دنیا از یعقوب یادعلی را خواندم به نظر کتاب خوبی میآید. در ادامه اگر بسیار خوب بود و نظرم را جلب کرد پیشنهادش میکنم که بخوانی.
متن کانالم را نوشتم و خود را به وبینار رساندم استاد از رضا بابایی مطالبی خواندند در مورد نوشتن و از اهمیت داشتن رسانه شخصی صحبت کردند. از اینکه لازم است ساده بنویسیم و ساده و بیپیرایه نوشتن همان زیبا نوشتن است و نویسنده کسی است که نوشتن برای او آسان است اگرچه محصول کارش متوسط باشد. نویسنده کسی است که نمیهراسد از نوشتن و به همانطور که راحت سخن میگوید همان قدر راحت مینویسد و ۱۵ دقیقه با موسیقی آزادنویسی کردیم و من در مورد نوشتن نوشتم. در مورد اینکه چطور میتوانم بهتر و بیشتر و سادهتر بنویسم.
بعد از آن برنامه معنوی و خلوت شب را پی گرفتم متن را ویرایش و روانه کانال کردم.
به ادامه کارهای خانه رسیدم، کنار هم شام خوردیم حرف زدیم و فیلم دیدیم.
آرزوجان خوشحالم که خوب و پرتلاش به زندگی و کارها میرسی و ادامه میدهی.
ختم این گزارش هم با شعر است اما امشب با تفألیست که به غزلیات آقای سعدی زدم نه حضرت حافظ، گاهی تنوع بدک نیست و اما چند بیت از آن:
« ای ساربان آهسته رو کارام جانم میرود
و آن دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود»
سال واژه: ساده
پنجشنبه بود. کلاس داشتم، اما نرفتم. پتو را محکمتر دور خود پیچیدم و به ادامه خابم رسیدم. بعد هم با خاهرم سرگرم مرتب کردن خانه شدیم که دیدیم مادر از باشگاه رسید. انگار مربی برایش مشکلی پیش آمده بود و نتوانسته بود بیاید، که مادر اینقدر زود رسیده بود خانه. با هم که حرف میزدیم، حرف بامزهای زدم که میخاستم برایتان بگویم، اما از بد روزگار از یادم رفته است.
باید دیگر شاگرد خوبی شوم و به حرف استاد وقتی میگوید از جمله یا کلمهای خوشتان آمد همان موقع یادداشت کنید، گوش دهم. آخر تا تنور داغ است، باید نان را چسباند.
عصر هم نویسندهساز بود. استاد از رضا بابایی خاند. عجب قلم شیرینی دارد این نویسنده، چقدر نوشتهاش درباره تعریف نویسنده به دلم نشست. سعی میکنم بیشتر با نوشتن دوست شوم. توی آزادنویسی هم به زمین و زمان غر زدم. به هرکسی این غرها را میزدم، سرم داد میزد یا ادای فیلسوف و مثبتاندیش را در میآورد. اما کاغذ بیچاره مهمانم میکند، گوشی میشود برای غرها و گلایههایم.
شب تولد خاهرم بود. قرار بود نیمهدومی نشود، اما شد. آن هم توی ماه تولدم. فقط چند روز فاصله میان تولدمان است. به پدرم میخاهم بگویم دیگر نمیخاهد درستش کنی، از این خرابترش نکن.
بعد از خرید کادو برایش که من هم خودم را توی آن جا دادم، رفتیم از قنادی استاد کیکپزیاش کیکی گرفتیم. رفتیم رستوران محبوبمان. توی رستوران همکلاسی دوران راهنماییام را دیدم. البته از روی ظاهر نشناختمش، انگار ازدواج کرده بود و چند سالی بزرگتر از من نشان میداد. از صدایش که داشت رستوران را تبلیغ میکرد، فهمیدم خودش است. او هم انگار مرا شناخت. اما هیچکدام به روی هم نیاوردیم که همدیگر را میشناسیم. با فیس و افادهای که توی مدرسه داشت، منتظر موقعیت بهتری بودم. اما در کل شب قشنگی بود. خاهر کوچیکه که وقتی به دنیا آمد او را با عروسک اشتباه گرفته بودم و بلاهای جورواجوری سرش آورده بودم، شمع شانزدهسالگیاش را فوت کرد.
صفحات صبحگاهیام امروز هم طولانی شد.
برای صبحانه تنها بودم و میلی به خوردن نداشتم. یک لیوان شیر را با شیرهٔ انگور مخلوط کردم و نوشیدم.
برای ناهار خورشت اصیل ایرانی، قورمهسبزی، بار گذاشتم؛ بیشتر به خاطر پسرم که درگیر اسبابکشی بود و میخواستم با آماده کردن غذا، همراه و همحال او باشم.
قسمت دیگری از داستانم را نوشته بودم. دوبارهخوانی و بازنویسیاش کردم و بعد منتشرش کردم.
سی صفحه از «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی خواندم و سپس برای پیادهروی بیرون رفتم.
از پسرم و همسرش خبر گرفتم تا خسته نباشیدی گفته باشم و خدا قوتی. راستی اسبابکشی چقدر سخت و دشوار است.
ما ایرانیها چهقدر وسیله و خرتوپرت در خانههایمان جمع میکنیم. چیزهایی که شاید سالی یک بار هم سراغشان نرویم، اما باز هم حرص خریدن و اضافه کردن وسایل تازه را داریم.
به خانه برگشتم و صفحاتی از کتاب «خواب» شاهرخ مسکوب را خواندم.
صفحاتی از «مادران و دختران» را با صدای خود خانم امیرشاهی لذتی دیگری دارد. صدای نویسنده به کلمات و شخصیتها جان دیگری میدهد.
نشسته بود. همراه کتاب و دفتر و قلم. گرد هم در التهابی گرم برای آموختن. و آویختن به واژهها. نگاشتن و کاشتن. کاشتن در لایهلایهی دفتر ذهنش که مدام میتراود غم را و میسراید خاطرههایی دور. در فراموشی مبهم، لحظهای و بیامتداد. اما بیهوا و ناگهان رنگ میبازد این بزم واژه و کتاب. میگذارد کنار. هم دفتر هم قلم را. اندیشه را. دلواپسی از کجا در زد و از کدام روزنهی دیوار سریده شد در حنجرهاش. بغض میکند و میگرید. دلشوره امروز میگیردش به بازی و تاب میخورد در ساختن و خرابکردن افکار بیحاصل. شعر امروزش همه ای کاش است. انتظاری بیدوام. ناله نمیشود. بغض است و اشکِ آهسته. در سوال و پرسشی مدام. فرو میخورد خودش را. دست به دامن آسمان و خالقش. درد و رنجی که آمده و چه عجیب نشسته در دلش. اشک حوصلهی ریختن ندارد. حلقهحلقه میماند در حدقهی چشمهایش. گرییدن تنها چاره نیست. هیچ چاره نیست. بیچارگیست. انگار دردی تیر میکشد.
دیگر از این تنهاتر نمیشود. و از این رسواتر. دلش بدحالی دارد. سرش بدحالی. تا چه اندازه و تا کجا؟ قلبش انگار یکسره درجا میزند. در نتپیدن. در ایستادن. چرا نمیایستد پس؟ طفلک بیچاره.
قلبش ایستاده از درونست. میایستد از درون. تپیدنهای بیجان. سرد. بیهیچ گرمی. تنها. دلش برای قلبش چقدر زیاد میسوزد.
شاید این پنجشنبه مثل هفتهی قبل نبود که خیلی راحتتر بودم و استراحت واقعی بود، اما بد هم نبود. به کلمهی «عجیب» میاندیشیدم. به چه چیزی میگویم عجیب؟ اینکه اگر ناراحتی گریه کنی عجیب است یا گریه نکنی؟ اینکه خشمگینی بشقابی را بشکنی یا اصلن کسی نفهمد خشمگینی؟ اینکه وقتی ذوق داری کسی نفهمد یا بروی و پشت هم استوری و پست بگذاری؟ شاید عجیب یعنی من راهی را رفتهام که تو نرفتی و حالا برای هم عجیبیم.
دیر بیدار شدم و خابی یادم نیامد. بدنم کمی درد میکرد و فکر میکنم جنها توی خاب کتکم زده بودند. قابل توجه خانم وحدتی که چه قدر خوشخنده و گوگولی است و بخشی از صحبتها دربارهی جن بود و کلن افسانهها.
بعد از بیداری رقصیدم و نوشتم. و بعد با تراپعلی حرف زدیم. حرف کشیده شد به اینکه اتاقم را چه قدر دوست دارم. میدانی؟ فکر میکنم امنیت در نهایت راحتیای را برایم به وجود میآورد که میتوانم در آن مادر بودن، یا به عبارتی خلاقیت را تجربه کنم.
وبینار یوتاب بود که دربارهی اسطوره و افسانه بود و دیر رسیدم ولی دوباره توضیح داد.
با ندا حرف زدیم و نوشتیم و نقاشی کشیدیم.
نویسندهساز را بودم. وبینار ۶۰۰. چطور اینقدر سریع گذشت؟ استاد از رضا بابایی خاند و فقط شنیدم. شبیه اسفنجی شده بودم که آن کلمات را جذب میکردم. اندیشیدم که شاید بهتر است فلسفهی نوشتنم را دوباره قوی کنم. پس دوباره میپرسم: فرشته، چرا مینویسی؟
نوشتیم. نمیدانم چطور شد که به خودم آمدم و دیدم نمیتوانم ننویسم. چرا؟ برای رشد، یادگیری، توسعه، چه بدانم. سرگرمی، لذت. ولی انگار چیزهای دیگری اضافه شده که هنوز کلماتش روی زبانم نیست.
کتاب «سفر سیگار» را ورق زدم و جان میدهد برای کلمهبرداری. خب فرشتهی عزیز عبضیام تو از این کتابها بخان که بدانی لذت کلمهبرداری چیست. میروی کتابی را برمیداری که ترجمه در حد کار راهبیندازی است؟
مبینا را ببینم بابت این کتاب ماچش میکنم.
شما حالا کلمهی «غولانه» و «خوابشکن» را داشته باشید.
روزگفتار را ضبط کردم.
با سحر دربارهی ورزش و… گپکی زدیم. معلمی واقعن سخت است. شغلی را مقایسه نمیکنم، سخت است، وقتی سخت است، سخت است.
بعد با آیدا حرف زدیم. غم روی غم/ آمد/ تا شدم من. آیدای عزیزم، میدانم گندهگوزیست، اما من هم آنقدر بزرگ نیستم که متواضع باشم. دردها را میخاهم هنر کنم، ادبیات کنم، نقاشی، موسیقی، هر چی. اینگونه شاید آرامتر شوم. وقتی غمهایم هنر شدند آنموقع میگویم که همهی این زندگی ارزش زیستنش را داشت. -بده شِش.
وبینار خانم وحدتی را بودم. از این همه تنوع موضوعات و اینقدر که بچهها خوب کار را درمیآورند ذوق میکنم.
شاهین عزیز. امروز را همین را داشته باش که استراتژی تغییر دادم که دستکم در روز ۳۵۰ کلمه بنویسم این هم مخصوص من است. چون من کند نایب مینویسم و تنم اجازه نمیدهد خیلی پشت میز بنویسیم اما من مینویسیم.
امروز آن دختر دیگر شدم که با پاهایم ادامهی جاده را خواهد رفت. بیتردید. بیاندوه. پرباور.
صبح با نویسنده ساز ۵۹۹ در گوش، چند کار عقب افتادهی شرکت را سامان دادم. نویسنده ساز این بار، خاطرگشا و بیجدال بوده و با حس درونیام در هماهنگی.
برای خاکروبی از برنامههای زندگی، منتظر رسیدن شنبه یا شروع سال نماندهام. اصلا چه روزی بهتر از پنجشنبه؟ دست کم پنجشنبه فقط برای من است. کسی هم مدعی خواستن پنجشنبه برای شروعی دوباره نیست. از جنگیدن با مدعیها چه دلزدهام دیگر. بنا را گذاشتهام که از امروز آموزش هیچ مهارت جدیدی را شروع نکنم و اکتفا کنم به ارتقای چند مهارت قبلیام به بهترینِ خود. نوعی حرکت مستمر و آرام که با هیجانخواهی همیشگیام در تقابل است اما با سالواژهام استمرار همخوان.
دیشب پیش از خواب، اولین جملهام را به زبان کوردی نوشتهام. بدون نگاه کردن به جزوه. و به جزوهها که برگشتهام، جملهام درست بوده. حتی املای تمام کلمهها. شاهدی دیگر بر این ادعا که برندهی میدان، نه مشتاق هیجانجو که روندهی پیوسته است.
تمام امروز گذشته به تمرین اجرای فردا و خرید و تعمیر لباسهای فردا و مقدمات جشن. تمرین core، انعطاف پذیری و کلمهبرداری را هم در پس و کنج دوندگیها جا دادهام. کلمههای امروزم: رشک، تمنا، از پسِ اشاره، آمیزهای از، نورِ پریدهرنگ، حریرگونه.
گزارش نیک
امروز پنجرهی خانه رو به اهواز ِلندنی گشوده شد. آسمان مهرمندانه بارید. دمسحر صدای اولین بارش، با پیشنوازیِ زوزهی باد آمد. آسمان عقدهی دل وا میکرد. بعدازظهری با یارا توی شهر چرخیدیم. مردم ماشینها را رها کردند و قدم میزدند. چشمهاشان میخندید. پس از ماههای آتشین، آسمان بهرویمان خندید. میانگاری مردم به استقبال مهمان عزیزی آمدهبودند. رفتیم کافه و قهوه زدیم، با عشقِ دواسلایس کیکشکلاتی. امروز حسابی کیفور بودم. کاش آسمان همیشه دستودل باز باشد و ببارد.
پنجشنبه ۱۴ آبان
آغازیده شد با رونویسی غزلی از حافظ. بعد از آن سراغ صفحات صبحگاهی و فهرست کارهای روزم رفتم. کمی از کتاب «راز گفتوگو و اصول مکالمه بدون تظاهر» خاندم. کتاب در راستای همان دغدغهای است که امسال برای خودم انتخاب کردم. یعنی «ارتباط»
نکتهای که در بخشی از کتاب توجهم را جلب کرد این بود که همهی ما در مسیر ارتباط دچار اشتباه میشویم و این اتفاق بخشی طبیعی از زندگی اجتماعی ماست. شاید گاهی انتظار داریم در گفتوگوهایمان همیشه درست عمل کنیم یا بتوانیم همهچیز را بینقص پیش ببریم. در حالی که اشتباه کردن هم جزئی از همین رابطههاست.
گهگاهی پنجشنبهها باید نیم ساعت زودتر از روزهای دیگر کار را شروع کنم. روز شلوغی بود و تا دیروقت درگیر کار بودم. با این حال، میان همهی شلوغیها توانستم در وبینار دوستانم یوتابجان و سامان عزیز و وبینار نویسندهساز باشم.
میدانم با تمرکز کامل در وبینارها حضور نداشتم، اما همین که توانستم به تعهدی که به خودم دادهام پایبند بمانم برایم مهم بود. مدتی است تصمیم گرفتهام حضورم در این فضا را جدیتر دنبال کنم و نمیخاهم بهخاطر شلوغی کار، بهسادگی از آن بگذرم.
وبینار بچهها واقعاً برایم لذتبخش بود. دیدن اینهمه انگیزه و دقت در کارشان، در من شوق ایجاد کرد. به خودم افتخار کردم که عضوی از چنین جمعی هستم. جمعی که آدمهایش دغدغهی آموختن و نوشتن دارند و برای چیزی که به آن علاقهمندند وقت و انرژی میگذارند. در چنین فضایی آدم امیدوار میشود و ذوقش دو چندان.
وبینار نویسندهساز را هم بودم و آزادنویسی جمعی . بعد از آن، کارم ادامه داشت و تا دیروقت در مرکز ماندم.
اتفاق خوشایند دیگر، بارش باران بود و من دو بار پیادهروی کردم. بار اول هوا ابری و گرفته بود، اما هنوز باران شروع نشده بود. بار دوم وقتی بیرون رفتم که باران میبارید. زیر باران راه رفتن تجربهی بینظیریست. مسیر برگشت به خانه طولانی شد، اما وقتی رسیدم یک دوش داغ گرفتم و بعد شام مختصری خوردم. از آن لحظههایی بود که آدم بعد از یک روز شلوغ به خانه برمیگردد و بالاخره فرصت میکند کمی آرام بگیرد.
پوستر وبینار «ذهن تابآور» را هم آماده کردم و در کانال گذاشتم.
و قصد دارم با دیدن فیلم «تراپی دان رایت» به کارهایم پایان دهم.😊
☘️پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۴
از کتاب فقط روزهایی که مینویسم، جستار خاندم. کلی کلمهی درخشان شکار کردم.
گرانیگاه
سازآرایی
زندگینگاره
خامدستانه
کتابخواری
آدموار
تیز و بُراق
فکسنی
فرجامدار
گشتی زدم در گنجور و غزل خاندم از سعدی و حافظ.
در وبینار نویسندهساز استاد از یادداشتها و گفتارههای خارج از نوبت رضا بابایی خاند. بهتر بنویسیمش را سالها پیش خاندهام. مجذوب نثر زیبایش شدم.
حرف شعر شد. همسفران در کامنتها از کارگاه شعر گفتند که قرار است دورهی جدیدش بهزودی برگزار شود. شعر خواندن و از زلال شعر نوشیدن را خوش میدارم، اما سررشتهای در شعر و شاعری ندارم.
خاندنِ شعر حالوهوایم را بِه میکند. از پریشانحالیام میرهاند و به ساحل آرامش میرساند.
در آزادنویسی از کشمکش میان صدای بد درون و خواستهی قلبیام مینویسم. صدای بد درون میگوید نرو کارگاه، از تو شعر نمیجوشد، احساس اما ترغیبم میکند که برو و ذوقت را محک بزن.
پس از یکیبِدوهای بسیار صدای بد را نادیده میگیرم و خام حرفهایش نمیشوم. تصمیم میگیرم بروم برای تجربهکردن. برای یادگرفتن.
ذوق شراب آنست، وقتی اگر بباشد
هر روز بامدادت، ذوقی دگر بباشد
بیخ مداومت را، روزی شجر بروید
شاخ مواظبت را، وقتی ثمر بباشد
استاد کیمیا را، بسیار سیم باید
در خاک تیره کردن، تا آن که زر بباشد
بسیار صبر باید، تا آن طبیب دل را
در کوی دردمندان، روزی گذر بباشد
از غزلیات سعدی🌱
تعداد فکرهایی که وولوول میخورند، دارد باز از کنترل خارج میشود. هرچه تعداد بالاتر، من هم منفعلتر. از آنجا که نوشتن را جانپناه کرده بودم، حتی همین فکر مدتی منفعلترم کرد. به این شکل تا پاراگرافی نمینوشتم، کاری را شروع نمیکردم. شده بود بهانهای برای منی که دنبال کوچکترین چراغ قرمز بودم تا بنشینم و زل بزنم به عقربههای در حال حرکت.
راستش راهحل خوبی هم پیدا نکردم. هنوز هم درگیرم. هنوز هم فکرم بند شده به کارهای نکردهای که انجام دادنشان شرط رفاه آینده است. چون راه مدارا با خودم دیوارکشی شده، روی آوردهام به برنامهریزی کیلویی و بدون مراعات حال و روز. البته هنوز هم مهم نیست در روز چه میکنم، فقط باید به برنامه مقررشده در هفته برسم. حالا یک روز کم، یک روز زیاد. عذاب یکهفتهای تحملش از عذاب نامعلومالزمان راحتتر است.
خواندنی را که مدتی بود رها کرده بودم، باز شروع کردم، از آنجا که باید تحقیق و مقالهنویسی را بهتر کنم. سه کتابی را که معلم نویسندهساز معرفی کرد مدنظر دارم که بخوانم: «نگارش دانشگاهی: مقالهنویسی» از سیدعلیاصغر سلطانی، «البته واضح و مبرهن است که» از ضیاء موحد و «شگردهای نگارش دانشگاهی: آنها میگویند / من میگویم» از جرالد گراف و کتی برکنستاین.
صبح را با ارائههایی شروع کردم که مربوط به بچههای جدید تیم بود. شب هم با وبیناری گذشت که باز یک سوال گنده شوت کرد وسط بحث روز آدمکهای مغزم. بعد هم ولاگی دیدم که هرچه را رویش حساب کرده بودم، شست برد. این همه چکشکاری، آن هم در این شرایط، نباید هم از خودم انتظار احوال معمول را داشته باشم.
آخر شب را با دیدن ولاگ یوتیوب مراحل ساخت یک ویلا تمام کردم. دیدن شروع و اتمام یک کار واحد از حسهای خوبی بود که خواب شب را باب میلم میکرد.
https://t.me/MaedehJavadiCHN
از ده به خودم چند بدهم؟ هشت خوب است. چون امروز به جای کاغذنویسی، تایپ کردم. لذتبخش بود، مثل وقتهایی که هوس شیرینی میکنم، درب مغازهی قنادی روی صندلی مینشینم، بیخیال رژیم، دو تا رولت سفارش میدهم.
بعدازظهر چند دقیقهای زمان دزدیدم و در سایت مدرسه گشتزنی کردم. هربار نکات ارزندهای را برایم یادآوری میکند.
مدتی است با خودم قرار گذاشتهام هر ماه، یا نشد هر دو ماه، یک کتاب بخرم، تا پولم هر چند اندک، بسیار شود. اما این ماه نتوانستم کتاب کاغذی بخرم، در عوض خلفوعده نکردم، و در طاقچه چند تایی خریدم.
توی ماشین، در حال رفتن به خانهی پدرم، چون به جای راننده بودن، شاگرد شوفر بودم، فرصت کردم یک پادکست کوتاه گوش کنم. خلاصهاش این بود که گذشته سم است و فراموشش کنم. اما چگونه؟ گذشته بهترین روزهای زندگیام بودهاست. گیرم گذشته را در ذهنم پاک کردم، با درد تجربههایش چه کنم؟ نکند تجربهها را هم دور بریزم، بعد به قول خورخه لوییس محکوم به تکرار اشتباهاتم شوم.
و در آخر، تمام روزم به این جمله فکر میکردم «*کار شجاعانه این است که باور کنیم شاید فعلا مسئلهای برای نگرانی وجود نداشتهباشد.» چطور به این باور برسم؟ فکر میکنم هر روز با گفتن این جملات که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد، نگران نباش دروغ محضه به خدا، مثبت فکر کن و کائنات را با خودت همراه کن، در حال زندگی کن، و یا هزار جملهی دیگر، در حال قبولاندن همین باور به خودم هستم. صادقانه اعتراف میکنم، این روزها رسیدن به این باور، مثل این است که قبول کنم نمک شیرین است.
✍شهرزادموذنی
– مطالب وبینار رئالپر را آماده کردم.
– یک عالمه لباس از روی بند جمع کردم.
– وبینار کهنگاه را شرکت کردم.
– نوشتم.
– برای اولین جلسهی وبینار تمرین کردم.
– وبینار را برگزار کردم.
– با دوستم تلفنی صحبت کردم.
– یادداشت کانالم را گذاشتم.
– روزگفتار ضبط کردم.
– چالشعر روزانه را انجام دادم.
بلافاصله بعد از بیدار شدن، کسی گند زد به اعصابم. قدیمتر اگر چنین اتفاقی میافتاد تا آخر شب تحت اثرش روزم را خراب میکردم. حالا ولی دودستی چسبیدهام روزگارم را. دوست ندارم بیدی باشم که به هر بادی میلرزد، پس احوال امروزم چنین بود:
درس خواندم تا ظهر. گشتی به اشعار بیژن نجدی زدم و شعر نسبتا کوتاهی از ایشان حفظ کردم. انگار کسی کوکم کرده بود روی ساعت دوی بعد از ظهر که به تمرینجا بروم ولی پیشتر هم گفتم که تمرینجا پنجشنبه و جمعه برگزار نمیشود. مغزم شنبه تا چهارشنبه در فراموشی مطلق است، آخر هفته زرنگ میشود خاکبرسر. بگذریم. دوباره درس خواندم. آخرین تلاشهایم برای ارتباط گرفتن با کتاب «چراغها را من خاموش میکنمِ» زویا پیرزاد هم با شکست سنگینی مواجه شد. نمیدانم چرا اینقدر تجدید چاپ داشته، هربار که چند صفحهی ابتدایش را میخوانم، هیچ رغبتی به ادامه پیدا نمیکنم. همان صفحات ابتدایی هم به زور میخوانم. چون کتاب نخواندهای نداشتم سراغ ملکوت بهرام صادقی رفتم، برای دوبارهخوانی. کتاب خوب، سریال خوب، موسیقی خوب و هرچیز خوب دیگری را هزار بار هم که تکرار کنی ضرر نکردهای. بعد دوباره درس خواندم تا شب. آخر شب را رویا بافتم. خیال کردم تا زنده بمانم. حالا هم زندهام ولی دلگنده نیستم، دل من تنگ است. چنان تنگ و چلانده شده که هربار خبری از تو بشود به آسانی از سینهام میپرد و میآید توی دهانم. بگذریم و بماند، بمانی. گزارش را که ثبت کنم، با چاوشی خلوت کوتاهی میکنم و بعد میخوابم.
راستی شعر جدیدی که با دوستانم انتخاب کردهایم را یکبار خواندم و چند بیت ابتدایش را حفظ کردم.
همین و دیگر هیچ.
صبح خبری از زنگ بیدارباشِ آماده کردن بچهها نبود. پنجشنبهی دلپذیر. نوشتم و برنامهی روز را لیست کردم. با بچهها صبحانه خوردم. سری به کانال بچهها زدم. اینترنت داغون. حتی یک فایل پیدیاف هم نشد دانلود کنم. عصر باز یکی آمد تا درخت سهپستان را اره کند. هر چه اره زد تمام نشد. ارهی آقایِ قبلی که آمده بود خراب شد.
قرار شد فردا دوباره بیاید. یعنی سلطنتی برای خودش ساخته این کله گندک. امروز نور چراغ برق جلوی حیاط به شیشهی هال میزد. حس غریبی بود. نور از پس کمرِ شکستهی سهپستان رد میشد.
کتاب تقویم بیهدفی خواندم.
عصر نشد که وبینار بیایم. به باغچه میرسیدیم. شب رفتم خرید. دوتا عطر خریدم.
آخر شب با فرداد «مادر پسری» رفتیم دوردور. شبها هوا خنک شده میشود بیرون رفت.
سخت مغزم یخ بسته. نگاهم روی هیچ چیز بند نمیشود. نمیتوانم بنویسم. حتی کتابی بخوانم. ذهنم خالی خالیست. چرا واژهها میترسند به دالانهای ذهنم بخزند؟ مگر من چکارشان کردهام که گریزانند؟ فکر میکنم چه کار نیکی کردهام امروز.
یادم میافتد دو فرم جدید داستانگویی یاد گرفتم. یکی فرم دو داستان در یک داستان. یکی هم فرم توصیف یک زمان کوتاه که در خلالش احساسی یا رازی بیان میشود. کمی هم واژه سازی کردم و چند واژه جدید ساختم. بعد هم در مورد مقدمه، گرهافکنی، کشمکش بیرونی، کشمکش درونی، گرهگشاییو موخره در داستان آموختم.
در کل از ۱۰به خودم ۶میدهم.
خوب است که گزارش نیک هست. انگار قرار کوچکی است میان من و نوشتن، قراری که حتی در روزهای بیحوصلگی و دلتنگی هم نمیگذارد دستم از قلم فاصله بگیرد. این روزها شاید حرف چندانی برای گفتن نداشته باشم، اما همین که هنوز مینویسم یعنی رشتهای که مرا به خودم وصل میکند، هنوز پاره نشده است.
و در آخر، سپاس از شاهین کلانتری که با ابداع گزارش نیک، بهانهای کوچک اما ماندگار برای وفادار ماندن به نوشتن به ما داده است. 🌱
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه احمدی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ربحانه صادقي on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهزاد on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟