پروانه میرود پارک آبرسان. مهمان دارد. از فروشگاه خرید میکند زود برمیگردد. میز صبحانه را با مربای بِه، آلبالو، پنیر، گردو و نان بربری میچیند. مهمان میرسد.
الههجان پنجمین «معیار جهانشمول را طرح میکند. چطور از تنگنظری به وسعتنظر برسیم؟»
نباید روی یک نقطه زوم کنیم. افرادی که اهل یادگیری هستند، وسعتنظر دارند. خود را بسته نگه نمیدارند.
استاد شعری از محمد صالح علا میخاند.
«دست بردن زیر لباس سیب» عنوان، شعری ناب است.
«محبوبم قربانیان تبسم تو در اطراف پاییز افتادهاند.»
دوست دارد از روی اشعار رونویسی کند.
همراه استاد آزادنویسی میکند. از دغدغههای امروز مینویسد. چرا انقدر کیفیت خوراکیها پایین آمده؟ پنیر پیتزا شبیه لاستیک بود. دوبار در هواپز گذاشت اما آب نشد و کِش نمیآمد. باید برود به فروشگاه اعتراض کند. آنهمه پول رفته بالایش، باید بریزد بیرون.
ذهنش کمی سبک میشود. مهمانش از خاب برمیخیزد. صحبت میکنند. فیلم میبینند. مهمان میرود.
هنوز ذهنش آشفته است. بهتر است یوگا تمرین کند. شاید یوگا نتواند راهحل آشفتگی باشد، اما میتواند:
ذهن را آرام،
جسم را قویتر،
صبر را بیشتر،
ترس را کمتر،
سرعت را کاهش،
استرس را کم،
و درنگ بیاموزد.
مرا چه به گزارش نیکیدن؟
این سوال را هرشب که پیام گزارش نیک را در کانالهای نویسندگی خلاق میگذارم از خودم میپرسم. OCD مغزم به هم میخورد از فکر اینکه امشب بنویسم و فرداشب به هر دلیل نتوانم. باری؛ امشب مینیکیم. همانقدر که از دستمان برمیآید.
روز خوبی بود، صبح بیدار شدم صبحانه خوردم. سپس چای زنجبیل به نیت ریزش دیوارهی رحم و سپس شیر_قهوه به امید نبرد با خواب. و هرچه دم دستم آمد چپاندم در خندق بلا.
کار گاندو جدیتر نشده اما از ترس بیکاری_بیپولی جدیترش گرفتهام.
رمان هویت میلان کوندرا را از اول تا آخر خواندم. ۱۶۸ صفحه ناقابل. مثل همیشه پر از ظرافت و حساسیتهای انسانی.
وبینار نویسندهساز شرکت کردم و سری زدم به TO Do لیست. عجب کلمات نابی. حیفم آمد از ترک عادت کلمه برداری. ۱۵ دقیقه آزاد نویسی کردم و گرم کردم برای یکساعت آزادنویسی شب که آن هم تیک خورد. (همراه آزادنویسی موسیقی کلاسیک گوش میدهم و خودش یک پا تراپی است.)
امروز حسابی خوردم و خوشخوشک دستمالبازی کردم و از روزهای خوش شیدایی لذت بردم.
مینویسم محض تیک خوردن کنار اسمم در حضور و غیاب.
چون از نبودن در فهرست روزنویسندگان میترسم.
میترسم قلابی که انداختهام گَل تخته سنگ گزارشنیک، جدا شود و پرت شوم به قعر روز_فراموشی و وقتسوزی و هیچ و پوچ کردن عمری که تنها سرمایه آدمیست.
روز دانشآموز بود امروز. و روز بدون کیف. بچهها در مدرسه صبحانه خوردند و بازی کردند و جشن داشتیم.
خوش گذشت بهشان. به من هم. و همین کافیست.
بعد از مدرسه کلاس خصوصی داشتم. با دانشآموزی که اضطراب جدایی دارد و مدرسه نمیآید و اخیرا به دلیل فوت مادربزرگش روحیاتش بیشتر بهم ریخته.
برگشتم خانه و ناهار و استراحت. نوشتم. در هم ریخته. فکرم هزارجا بود.
گوشیام را چک کردم. چقدر پیام داشتم. بدم میآید.
چرت میزدم روی مبل و فکر آشپزی کسلم میکرد. بعضی روزها میخواهم بمیرم ولی غذا درست نکنم. نمیدانم چرا عادت نمیکنم بعد از نزدیک به ده ماه. شاید هم هیچ وقت عادت نکنم. چه میدانم.
خوابم برده بود. یکدفعه پریدم. تلو تلو خوردم به سمت آشپزخانه. مرغ دست کردم. سهیل هفته قبل بود فکر کنم بهم گفته بود دلش میخواهد و درست کنم. خیلی طول کشید و چقدر ظرف کثیف شد. مسخره.
دلم ماشین ظرفشویی میخواهد. اما جایش را در خانه ندارم. آشپزخانه کوچک است. کل خانه کوچک است. یاد کاتون خانهی ما میافتم. خانهی ما کوچک است. اما یک جای خوب است. برای ما واقعا کوچک است برای آنها دوبلکس بود. دروغگوها. کاش کوچکی خانهی ما هم مثل کوچکی خانهی آنها بود.
سهیل آمد و شام خوردیم و ظرف شستم. او هم لباس پهن کرد و رادیاتورها را راه انداخت و نانهایی که خریده بود را جمع کرد.
گاز هم پاک کردم. آب مرغ ریخته بود رویش. افتضاح.
چای زدیم. دوتا. زیاد. توی ماگ جدیدم که امروز اولیا بهم هدیه دادند. چقدر قشنگ است و به اندازه.
بعد هم مثل اکثر روزها حسابکتاب کردیم. از روزمان گفتیم و دیگر میخوابیم. دلم میخواهد خیلی زیاد بخوابم. احساساتم را نمیدانم. فقط میدانم این روزها عجیباند. یک حال رباتیک.
صبح با هوای خنک پاییزی شروع شد. امروز هم به خودم تاکید کردم به اولویتها بپردازم. لیست کارهای عقب افتاده و کارهای مهم را نوشتم و خوابیدم. بله.
بعد از دو ساعت بیدار شدم، صبحانه خوردم، ویدئوی آموزش خیاطی که لازم داشتم از کانال تلگرام دانلود کنم را پیدا کردم و تا همین الان هر کاری کردم کامل دانلود نشد. ولی دست نکشیدم از هدفم. از همان صبح در رفت و آمد به خانهی مامانم تا هر جایی از دوختِ پارچه که به مشکل میخورم از گلی کمک بگیرم. و خدا را شکر دارد کامل میشود.
عصر هوا طوفانی شد و غروب باران زد. برقها هم قطع شد. وبینار نویسندهساز را نصفونیمه در همان اوضاع شلمشوربا دیدم. فرداد درِ هال خانه را باز گذاشت تا مثلاً باران را ببیند. خانه شد مگسدانی.
امشب «تقویم بیهدفی» خواندم با دو صفحه از شعر منوچهر آتشی.
در «تقویم بیهدفی» به نقل داستانی از ناتانیل هاثورن رسیدم: «ویکفیلد».
مردی لندنی به همسرش میگوید باید با دلیجان به خارج از شهر برود، ولی در خیابانی نزدیک خانهاش اتاق میگیرد. یکیدو هفته میگذرد، بعد هفتهها، بعد بیست سال. هر روز از دور خانه و همسرش را میپاید. زن پیر میشود، او هم. تا یک عصر بارانی، بیهیچ دلیل روشنی، از در وارد میشود، انگار فقط یک روز گذشته است.
اول از همه به ذهنم رسید: «بیچاره زنش». مردک بیعرضهی کثافت. بیست سااال زندگیات را از وسط نصف کنی و هر روز به نیمهای از آن نگاه کنی؟
ولی بعد دلم برای نیمهی خودش هم سوخت. او نیمهی زندگی زنش را میدید که در بیخبری و انتظار میگذرد، و نیمهی خودش بیهیچکس مانده بود.
اینها حدسهاست، چون هنوز داستان را نخواندهام.
فیلمی هم با همین عنوان بود که حتماً خواهم دید.
یاد شخصیت آبلوموف هم افتادم. البته او از خانهاش نرفت، ولی کاری هم برای زندگیاش نکرد.
به لطف فرداد یک مارمولک هم به جمع مگسها اضافه شد.
هنوز گلویم از جیغهایی که کشیدم درد میکند.
امروز طولانی بود…
صبح شروع کردم به مطالعهی ریاضیات گسسته، ظهر موهایم را مدل دادم در آرایشگاهی نزدیک خانهمان. پیاده تا آنجا رفتیم. آرایشگر اهل صومعهسرا بود. با چشمهای روشن و موهایی که کمی به سرخی میزد. آدمی بود بسیار برونگرا و پر انرژی. من هم که ساکت و درونگرا، معذبترین لحظههای چند هفتهی اخیرم را سپری کردم. میگفت راه برگشت از زادگاهش تا تهران را که میرود، حس خفقان خاصی دارد. یواشکی بگویم، ما هم داریم راستش را بخواهید. قضیه هواست. چندین سال زندگی در دماوند، باعث میشود بارانِ تهران هم بنظر چیز معمولی و پیش پاافتادهای بنظر برسد.
امروز قدری دلگیرم. پیش میآید. اما جدی ورزش کردم. و گویا وزن کم کردهام. رها شدم از بخشی از وزنهی تن. کاش رها باشم از هر آنچه متلاطم میکند دریاچهی دلم را نیز. کاش رها باشم از اصواتِ مکررِ بیمنطقان. کاش رها باشم از بندِ غمِ چهرههای خیابان. رها باشم از زنجیرِ ندانستهها. از ظلمتِ ناآشنا مکان و پیمودنِ طریق. از آهِ ناسزا. ناسزا، ناسزاوار.
حس میکنم این تن و این زمان هیچیک متعلق به من نیستند. این نام و این چهره. غریبهام. خویش میفریبدم مدام.
اما چالش مهیجی است که این موجود را برسانم به حدی که بتوان آوردهاش را دید و فکرش را خواند و بعد، کیفور شد. دوست دارم آدم بهتری باشم. هدف است و آرزو نیست.
نرسیدم به وبینار آقای کلانتری امروز. عوضش یک دوبیتی توی فکرم آمد و گفتم جایش کمی به این بپردازم.
هنگام پسامستیِ من از قفسم برکن دل
که دلآگاه به جز سفسطهاش کاری نیست
مصلوبتنان، بینفسان، سنگنشینانِ سبک
خوشند و بخت، یارِ دمِ بیداری نیست
زنده در تلاشست آتش را روشن نگه دارد. بخصوص که این شبها سردتر شدهاند.
صفحات صبحگاهی نوشتم.
خانه را مرتب کردم.
سریال «صد» را دیدم.
دخترم را بدنسازی بردم. خودم هم رفتم پیادهروی. یک قهوه هم خودم را مهمان کردم. آن محله قهوههایش ارزانتر از محله ما است. از حق هم نگذرم، مزهاش هم خوب بود و معدهام را اذیت نکرد. دخترم هنوز تعطیل نشده بود. توی ماشین نشستم. دو صفحه از «گاوخونی» را خواندم. کلمهبرداری هم کردم. دیدم بدجوری دلم نوشتن میخواهد. نوشتم و نوشتم، آن هم با ذوق. اگر دخترم نیامده بود از نوشتن دل نمیکندم.
به خانه که برگشتیم، در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
شام پختم و ظرفها را شستم.
۱۳ صفحه از «گاوخونی» را خواندم.
https://t.me/bargmoments
13/08/1405
گزارش نیک 176♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
کارد در استخوان
دوشنبه بود که همه چیز را تمام کردم. استعفایم را برای مدیرکارخانه فرستادم. لوازم را زیر بغل زدم و در اسنپ خودم را به راه سپردم. کوههای بیغبار، ابرهای سفید و آسمان دیگر به زیبایی هر روز نبودند. ایست بازرسی وسط راه هم دلم را نلرزاند و مثل دفعههای قبل در مقابل مرد ریشداری که خودش هم نمیدانست در ماشین باید دنبال چه چیز بگردد، پشت راننده در نیامدم که من در فلان شرکت کار میکنم و چنین هستم و چنان. امروز هم همان حال و هوا در من مانده بود. هر چقدر کلنجار رفتم که چند داستان بخوانم و یا برای کلاس ساعت 18:30 آماده شوم نشد که نشد. دو شمع روشن کردم و با قلیاب و سرکه اتاقم را پاکسازی کردم. جواب تلفن سرپرست منابع انسانی را که چند بار بی جواب گذاشته بودم را دادم. خبر از درست شدن سرویس مأمونیه داد و من هم برای پس گرفتن سیستم و اتاقم پافشاری کردم و این شد که خواستههایم معقول افتاد. البته به صورت شفاهی. هرچند گوشهای از دلم را برای اینکه زیر حرفشان بزنند، خالی گذاشتم و پی زندگیام رفتم.
ماساژور صورت
با دستگاه ماساژور تنش را از صورتم به در بردم. یکی از خوبیهای این دستگاه این است به بهانهی زیباسازی یک ربع صورتم را در آینه نگاه میکنم. زمانی یکی از سختترین تمرینها در مسیر خودشنانی نگاه کردن به چشمهای خودم در آینه بود. این دستگاه جدید بهانهای شد که بفهمم اوضاع روابط با خودم خوب است و نگاه کردن در چشمهای خودم صدآفرین و بارکلا بالا میآورد.
شب هنگام هم به سراغ خواهرم رفتم. خواهرم میگوید که من هرچیزی را مثل موشآزمایشگاهی روی او امتحان می کنم. صورتتش را که با دستگاه عزیزم ماساژ میدادم، زیر گوشش خواندم که یکی از اینها را برای خودش بخرد.
عصر در کافیشاپ
حوالی عصر برای شرکت در مشاوره به شرکت رفتم و بعد از مشاوره تعطیلی کافیشاپ مورد علاقهام دلم را خشکاند و تلاشهایم برای پیدا کردن کافیشاپی بیسروصدا برای کلاس آنلاینم بینتیجه ماند و ذهنم به دنبال جابه جا کردن برنامههایی گشت که هفتهی دیگر زمان کلاس در خانه باشم.
در دقایق قبل از شروع کلاس «داستان مردی که نفسش را کشت» از صادق هدایت را خواندم. این داستان را دوست دارم چون صادق هدایت شعر را در جای جای داستان جا دادهاست. من هم در یکی از داستانهای تازه نوشتهام تکههای شعری از هادی رنجی را گذاشتم. هرچند انتقادهایی به داستان شد که گذاشتن آن شعر داستان را به دام اطناب انداخته و شعر تکرار مکررات داستان است و احتمالاً در دوباره نویسی آینده شعر را حذف کنم، اما خودم واقعاً دوستش دارم:
«(ساختن و سوختن)
حرف حق گفتن و بر دار شدن پیشهٔ ماست
این شرابی ست که بیواهمه در شیشهٔ ماست
تا که پروانهی آن شمع شب افروز شدیم
ساختن چارهٔ ما ، سوختن اندیشهٔ ماست
دل ما با دل او الفت دیرین دارد
آنکه با سنگ بسازد به جهان شیشهٔ ماست
ساعتی نیست که فارغ ز خیالت باشیم
روی و موی تو شب و روز در اندیشهٔ ماست
مكن اندیشه ز دلسنگی اغیار ای یار
كآنچه بر سنگ اثربخش بود تیشهٔ ماست
شعله در بیشه ی ما راه نیابد هرگز
چون نی ما قلم و ملک سخن بیشهٔ ماست
گرچه در ذائقه، تلخیم ولی داروییم
درد را چاره شدن ، خاصیت ریشهٔ ماست
ریشهٔ خصم بداندیش ز بن کنده شود
تا فغان ارّه ی ما، آه و نوا تیشهٔ ماست
(رنجی) این جان و سرِ ما و حقیقت گویی
حرف حق گفتن و بر دار شدن پیشهٔ ماست
“مرحوم هادی رنجی”
زیر جملههای قشنگ داستان خط کشیدم. به عنوان مثال در جایی هدایت به جای اینکه بگوید شخصیت درونگرا، غمگین و گرفتار افکار است در مورد شخصیت اصلی اینگونه میگوید:
«خیلی آهسته قدم میزد، سرش پایین، پشتش خمیده، مثل اینکه چیزی را جستجو میکرد، گاهی میایستاد و زمانی زیر لب با خودش حرف میزد.»
خلاصه هدایت همیشه میچسبد. همه جا میچسبد.
تمرین هیپنوتیزم بی تمرین، مراقبه بی مراقبه
امروز هم نشد. فردا حتماً تمرینهایم را از سر میگیرم.
مچ دستم درد میکند.
فردا مهمان دارم.
میآیند دیدن نوا.
ناهار.
غذا و سالاد را درست کردهام.
میماند برنج و پیشغذا که فردا میسازمان.
دستی هم باید به اتاقها برسانم.
دستمالها را میشستم مچم تیر میکشید عجیب.
لباس عروس نازی برای نوا دیدهام.
سایزش را بفرستد سفارش میدهم.
خدا کند عروسی سرجایش بماند.
سایز بچه عوض نشود.
امروز آزاد نویسی کردم نمیدانم چقدر.
فونت زیبایی پیدا کردم.
لذت تایپ را صد چندان کرد.خوشحالم.
خیلی
راستی یک پومودورو مکالمه هم تمرین نمودم.
سخن کوتاه میکنم زیرا که فردا باید خیلی زود بیدار شوم.
از فرخی سیستانی:
————
از بس شمار بوسه که دوش آن نگار کرد
با روزگار کار من اندر شمار کرد
.
دیدم شمار و بوسه ندیدم همی به چشم
بی می مرا از آنچه ندیدم خمار کرد
.
گفتم که بوسه دادی لختی نگار من
گفتا بدین گرفته نخواهم نگار کرد
.
گفتا که لب چگونه برم پیش آنکه او
صد ره به بوسه هر دو لب من فگار* کرد
.
چندین حدیث گفته شد و آخر آن نگار
تا بوسه ای بداد دو چشمم چهار کرد
.
*فگار= زخمی – مجروح
اصلن نباید میرفتم. برای یک ساعت گوش دادن به درسی که قرار بود دوباره تکرار کند، سه ساعت راه نمیارزید. از آن بدتر، شش صبح بلند شدن اصلن نمیارزید.
بعدش سردردم شروع شد. نتوانستم زیاد درس بخانم. آزادنویسی نداشتم.
اما نامهای نوشتم. به زور. قلمم خشک بود. ذهنم بسته.
در راه رفتن ولی، داستانکوتاهی خاندم. کتاب صیغهی اول شخص مفرد از مهشید امیرشاهی. آنقدر خوب شخصیتسازی میکند که شخصیت تا مدتها بعد در ذهنت میماند.
هنوز اولینداستان کوتاهی که از او در وبینار شنیدم را به خاطر دارم.
دلم برای خاندن تنگ شده. افسوس میخورم که پیش از امتحانهایم بیشتر نمیخاندم.
اما خیالی نیست. بعد از امتحانها شب یک شب دو را شروع خاهم کرد.
گزارش دیشبم کاغذی بود و تنبلی نگذاشت پایش به مجازی کشیده شود. امروز اما روز میانهرویی بود. نه خیلی سخت گرفت و نه گذاشت «پادشاه وقت خودم» باشم. صبح و آزادنویسی و درس. ظهر مامان خورشت کرفس درست کرده بود، غذای مورد علاقهام. معتقدم آدمهای متفاوت، خورشت کرفس دوست دارند. مثل کسانی که با آلبوم ابراهیم چاوشی حال میکنند یا کسانی که کتابهای کمتر معروف را میخوانند. آنهایی که به مُد اهمیت نمیدهند یا آنها که از تاریخ عبرت میگیرند. یا مثلا کسانی که فکر میکنند و آدمهایی که امضایشان متاثر از کسی نیست. معتقدم آدمهایی که خدایند خاصترین آدمهای جهانند. خدا بودنِ آدم یعنی خالقیت داشتن. یعنی آدمهایی که منتظر نیستند کسی برایشان حد تعیین کند، بگوید چه لباسی بهتر و بازار کدام خواننده گرمتر است یا وقتشان چگونه سپری شود به جامعه نزدیکتر است. خودشان میسازند هرآنچه که بخواهند را و همین یعنی خدا بودن. اینکه مالک احوال و افکار خودت باشی. بگذریم. امیدوارم همهی آدمها متفاوت بشوند. بعد از ظهر را، هم درس خواندم، هم کمی سریال دیدم. هزاربار وسطش مامان تماس گرفت که برایش اسنپ بگیرم. اسنپش خراب بود. آنقدر این اتفاق تکرار شد که عطای سریال را به لقایش بخشیدم و تا خواستم برگردم به درس، مامان دوباره تماس گرفت و گفت شام بپزم، شب خالهام میآید. آشپزی کردم و کمی آرام گرفتم. بعد ستون پیامهای خصوصیِ تلگرامم را جواب دادم. بیزارم از دیر جواب دادن پیامها اما مدتیست دچار دلشورهای مُدامم. از هرجا که بتواند خبر تازهای به دستم برساند گریزانم. کاش میشد تمام دلبستگیهایم را بالا بیاورم و برای مدتی مثل پرندهای که تازه پرواز کردن را یادگرفته، خودم را در بیکران آسمان، گم کنم. باز هم بگذریم. آدمیزاد است و خیالهای واهی. کتاب خواندم و شعر حفظ کردم. خالهام از غذا تعریف زیادی کرد، خاک بر سرت نیمهی گمشدهی نادانم. دیگر چیزی برای گفتن ندارم. گزارشم را که ثبت کنم، به چای پناه میبرم که نجاتدهنده در استکان است و بس.
امروز ساعت ده بیدار شدم وصبحانه نان لواش وخامه خوردم.
بعد از آن فایل صوتی وبینار را گوش کردم.
سپس به محل کارم رفتم.وتا عصر مشغول سر وکله زدن با بچه ها بودم.
بعضی از روزها بچه ها خیلی همدیگر را اذیت می کنند ومرتب با هم دعوا می کنند.
وسطهای روز یهو سردرد گرفتم ورفته رفته شدیدتر شد.
وقتی کلاس تمام شد.کمی نشستم ونفس عمیق کشیدم وبا خودم گفتم با این سردرد چه جوری خودم را تا خانه برسانم .
وقتی سردرد میگرنی سراغم می آید تا چند روز به من پیله می کند و ولم نمی کند.
در مسیر برگشت به خانه با وجود سردرد شدید خریدهای مربوط به شام راهم انجام دادم.
به سختی خودم را به خانه رساندم.
کمی غذا خوردم ویکی از قرصهای میگرنم را خوردم. ودراز کشیدم تا دردم خوب بشود.
بعد ازاینکه حالم بهتر شد ،مشغول درست کردن کلیپ بچه ها شدم وتا ساعت دوازده طول کشید.
آخر شب فقط فرصت کردم گزارش نیک بنویسم ونتوانستم تمرین آزاد نویسی را انجام بدهم.
شاهین عزیز
روز گفتار را یادداری. اصرارت را به یاد میآورم. ضبطکنید. ضبط کنید ضبطکنید… ضبط کنید. تا درک کنید چگونه میاندشید و فکر میکنید. چگونه به زبان میآورید. از زبان دریافت می کنید.
ابتدا ذوقزده و سرپاشوق. پیوستم، به این جریان.پیوستن همانا و پیوسته پیمودن راه همانا. نماندم. در این جریان و ندیدم کلامصیقلیامرا.
اما دیدم. کلام صیقلیآنهایی را که بودند و ماندند و هستند. در این جریان هنوز هم. دیدم شفافیت کسانی را که زبانزدند به کلامورزی و دقتنظر اکنون. قدم بههنگامهشان ثمری داد. شاهین عزیز. اینها را برایت نمینونیسم. تا بگویم. درمان و درد در گذشته است. من فرصت را از کف دادهام راه چارهایی دیگری نیست. من نمیخواهم صدایم را بشنوم. میهراسم از خودم، از صدایم. از صدایم خودم. میهراسم از تاریکی ذهنم. از آنهایی که تبدلشان به شکل. رنگ. بو. حس. مفهوم. نظر.
گریز نیست و نیست. برای اینکه خودم را درآینهی حرفهایم بنگرم محتاج ضبط و صدا و ضبط صدا. حتا اگر نتوانم.
…………………………………………………
از چهارشنبهی روز
شنیدن بازخورد دورهی شعر/ شرکت در نویسندهساز. /خواندن رودروای تاصفحهی 130/ خواندن دفترچه خاطراتوفراموشی
برسد به دست شاهین کلانتری
بعد از کلی تایپ کردن همه چی پرید و من باید دوباره بنویسم، اشکال نداره. درسته که امروز همش توی ترافیک و مطب دکتر بودم ولی به خودم قول دادم تحت هر شرایطی بنویسم. این چند روز نوبت چکاپ و پیگیری هایِ دکتر هست. دیروز و امروز نرسیدم وبینارِ نویسنده ساز رو شرکت کنم، ناراحتم آخه آنلاین بیشتر میچسبه و لذت دیگهای داره. دیروز خودم آزادنویسی انجام دادم.
سمتِ ظهر با خواهرم و مامان رفتیم شهرِ کتاب، دیدن اونهمه لوازم تحریر، لوازم هنری و کتاب منو واقعا هیجان زده کرده بود. دو طبقه پایین کتابهای بزرگسال بود و اونجا بعد از بررسی قفسه موردعلاقم یعنی روانشناسی قفسهِ نقد ادبی توجهمو جلب کرد.
تعدادی از کتابهایی که استاد توی کلاس و وبینارها معرفی کردن رو دیدم. کتابهایی برای شروع نوشتن، نویسندگیِ خلاق و داستان نویسی، زندگی نامه نویسی، جستارنویسی… همشون برام جذاب بودن دوست داشتم بشینم اونجا کتابهارو قشنگ بررسی کنم و بخونم ولی باید میومدم خونه و عصر وقت دکتر داشتم.
کتابِ نویسنده پنج دقیقهای از مارگرت گراگتی و سایه کاوی راهنمایی برای شناخت و تعالی بخشهای تاریک وجود رو خریدم.
چند وقتی هست موضوع سایهها برام خیلی جذاب شده.
امروز دکترم گفت باید بیشتر استرسم رو مدیریت کنم و من با خودم فکر میکردم که خب من که همه تلاشم میکنم یا دیگه بایدچیکار کنم ولی فکر کنم نیاز به کار عمیقتری دارم، واسه همین دارم سایهکاوی، روانکاوی میکنم و روی موضوعاتِ تروما و سلف لاو باید جدیتر کار کنم.
کار بود. کارهای خانه. آشپزخانه. اتاق. پلهها. چرا هر چه اتاق را مرتب میکنم ثانیهای بعد خودم شلوغش میکنم؟ چطوریه؟
تمرینجا بود.
حمبام بود و بدو حاضر شدن.
میخاستم بروم بیرون که گفتم به محمدرضا بگویم شاید مرا برساند. رساند. رفتم با موتور. زودتر از صاحبخانه رسیدم. سید. دوباره خانهی سید دعوت بودیم. این بار با گروهی دیگر. با احسان و پاشا. دیروز بود که زنگ زد و گفت دوباره دعوتید. من و محبوب که جزو همه گروهها هستیم و همه جا هستیم. ایح ایح ایح. کمی توی کوچه قدم زدم. سید را زنگ زدم که اگر دیر میآید یه سر بروم خانه مهناز. جالب است ها خانهی سید دقیقن توی همان محله و خیابان و همان کوچه است. نزدیک نزدیک به هم. سید آمد. با هم رفتیم نانوایی. بعدش مغازه و بعد میوه فروشی. رسیدیم و سید مشغول درست کردن غذا شد. محبوب هم آمد. قبلش برایش لوکیشن فرستادم گم نشود. محبوب میگفت: سید یه بار ما رو به عنوان مهمون دعوت کن نه کارگر. احسان و پاشا هم آمدند. پاشا را که توی عروسی دیده بودم. احسان را بعد از دو و سال و نیم. دقیقن دفعهی قبلی اولین جلسهی مدیریت رسانهی شخصی بود که توی خانهی احسان بودیم. خوش گذشت. خندیدیم کلی. وقتی همکاری و همکارت دوستت میشود فامیلش میشود اسمش البته بدون «ی» آخرش. نمیدانم چی شد که سید به محبوب اشاره کرد و از پاشا پرسید میدونی اسمش چیه؟ پاشا هم با اطمینان گفت: آره نیر. بعدم خودش غش کرد از خنده که آره نیر فامیلشه. فقط من بودم که بهم ندا گفته میشد سرکار. آن هم به خاطر این بود که خاهرم هم بود پس ما را به اسم صدا میزدند که وقتی صدا میزنند «احمدی» اشتباه جواب ندیم.
هفت بود که بلند شدم و حاضر که بیایم و به وبینار فرشته برسم. باز چهارشنبه بود و من بیرون. با بچهها بای بای کردیم. بیرون آمدیم و سوزی داشت هوا. رسیدیم سر ایستگاه. تا ماشین بیاید و برسیم کلی طول کشید. با محبوب بای بای کردم. آمدم به ماشین بعدی برسم که رفت. شانش خر من. پیاده رفتم و تند. رسیدم ولی به وبینار فرشته. چند دقیقه دیر.
وبینار فرشته بود. من و سلامتی. از خاب گفت برایمان. چرا من هیچ وقت خاب برایم دغدغه نبوده با اینکه خابم داغان است یا همان ریدمان؟ هعی.
بعد وبینار متین چپانی بود «خیره به خورشید نگریستن» موضع جاذاب مرزگذاری.
بعد هم خطخطی بود. چهار دقیقه به ده بود و برای خودم نشسته بودم که یادم افتاد باید لباس بپوشم برای وبینار. بدو حاضر شدم. برایم عجیب است که چرا استرس ندارم؟ روز اول و دوم بود اما امروز نه. شاید تاثیر آهنگی بود که گذاشته بودم نمیدانم. از بچهها پرسیدم که «به یادموندیترین خاطرهشون از نقاشی چیه؟» بچههای کلی خاطره تعریف کردند. چه خاطراتی. عالی. آدم توی وبینار خودش راحتتر است؟ من که همیشه میلرزیدم برای وصل شدن امروز خیلی راحت بودم. آنقدر که لباسم را که طرح علامتم « :): » لبخند و شادی یا به قول استاد پرانتز دارد، نشان بچهها دادم. تازه به این هم راضی نشدم تتوان را هم نشان دادم. چرا ؟ هعی. آره دیگه اینجوری. بعدم با هم خطخطی کردیم و نقاشی کشیدیم. چقدر کنار بچهها نقاشی کشیدن و بعد دیدن مستکشیهایشان خوب است. هی نگاه میکنم و ذوق میکنم.
روفتم و روبیدم و کوچک شدند ساعتها. سریع شدند گام های عقربهها. کش آمدند دغدغهها.
چرا هربار،نیاز به سخاوتِ زمان داریم
زمان کم میگذارد.
زمان خست میکند.
در این کم گذاشتن، در این تمام نشدن امورات و دویدنها و دلمشغولیهاست که زمان طلا میشود و عمرْ گرانمایه.
دلآشوبم. جاپایم محکم نیست.
در روزهایی که دل لرزانست و جان بیپناه، جانپناهم نوشتنست. قلم گوش شنوایم میشود و کاغذ همقدمم. با نوشتن جاری میشوم. جان میگیرم. نکرانیهایم رنگ میبازند.
مینویسم از هزارتوی درون تا بیکران .
رها میشوم در «آزادنویسی.» در نامهای شعرگونه به تو. ذهن را میسپارم به قلم.
میخوانم.
پرواز در آسمان شعر. اوج میگیرم در «هشت کتاب» سهراب. چه زلالند سرودههایش.
«شب سرشاری بود»
«رود از پای صنوبرها، تا فراتر میرفت»
«دره مهتاباندود، چنان روشن کوه،که خدا پیدا بود»
امروز هم چون روزهای قبل همسفرم با شاهرخ خان مسکوب در «روزها در راه». کُند میخوانمش. ثبت میکنم در ذهن تمام لحظاتی را که نوشته.
قدم در راه، پیادهروی و آزاد نویسی پاها. سبک میشوم. باز میگردم.
با طبع لطیف صالح علا هم نوا میشوم در«دست بردن زیر لباس سیب».
«این همه پاییز در درون من چه میکند. آهوی لنگ تا کجا بدود. عشق تو با حجم دلم مناسبتی ندارد. چرا چیزهای خوب تغییر میکند. چرا دل من همیشه نگران توست.»گزارشنیک
#
معصومه عباسزاده
چگونهای؟ امروز برایت مختصر مینویسم. خاب در چشمانم میوزد. امروز هم گذشت. به باشگاه نرسیدم. دیر شد. روز کاری هم مانند دیگر روزها. در هنگام برگشت با همکاری همسفر شدم.
موقع پیاده شدن ماجرایی را تعریف کرد که سردرد گرفتم. دربارهی همکاری گفت که عکسش از صبح در کانالها دستبهدست میشود. عکسی در کنار همسر و معاونت مالی دانشگاه. که او به دلیل ارتباط خوب همسرش با معاون مالی پست گرفته. پست هم نگرفته قرار است بگیرد. میشناختمش. از نزدیک. هم خودش و هم همسرش را. اهل این حرفها نبود. که اگر بود هم نوش جانش. چرا تنگنظری؟ مسخره نیست؟ تا جایی پیگیر و بعد بیخیال شدم. دنبال حرف را نباید گرفت مخصوصن اگر دیگرانی در کمین باشند که تو در دامشان بیفتی.
اندکی خابیدم تا سردردم هم بخابد. سری به کانال دوستانم زدم. تمرینات دولینگو را انجام دادم. خرکیفگونه. ۱۰ صفحه «سنگ صبور» خاندم. به اضافهی یادداشتی با عنوان «حرفی در پیت» از «منات به دنبال». و تمام میکنم شب را و تو میدانی:
«نه اسبهای بالدار دروغین اساطیری به منت میسپارند
نه علاءالدین و چراغ جادو
و نه حرف میزنند
سوسنهای زبان بریدهای
که به قول حافظ سخن میگفتند
تنها منم
و سلیمان
که بر مداد مورخوردهی خود تکیه دادهایم
و پیغمبرانه
رهایی خود را
انتظار میکشیم»*
تا به حال در نشست کتابخانی، دربارهی سه کتاب شما، «به سوی فانوس دریایی»، «خانم دالووی» و «اتاقی از آن خود» گفتوگو کردهایم و هرکدام از زاویهای متفاوت ما را به آدمها و جهان درونیشان نزدیک کردهاند. از شما سوالی داشتم: چرا بعضی آدمها با وجود کتابهای بسیاری که خاندهاند، نگاه و رفتارشان به جهان تغییر نمیکند؟ چرا همچنان با ذهنی پوسیده میاندیشند و زندگی میکنند؟
خانم وولف عزیز، در «اتاقی از آن خود» از فضایی گفتید که آدم برای اندیشیدن و نوشتن به آن نیاز دارد. تلاش کردم این فضا را برای اندیشیدنِ خودم و دیگران بسازم.
اما این روزها به جمعهایی فکر میکنم که با شوق شکل میگیرند، به آدمهایی که مدتی هممسیرمان میشوند و به دیدارهایی که شاید همان لحظه ندانیم آخرین بار است. گاهی پایان یک فصل، نه با خداحافظی، که با سکوت و فاصله آغاز میشود.
خانم وولف عزیز، آیا خاطره راهی برای بازگشت به جاهایی نیست که دیگر سهمی از زندگی روزمرهی ما ندارند؟ چگونه فصلی نو آغاز کنیم، بیآنکه تجربههای فصل گذشته را فراموش کنیم؟
پیوست:
امروز فیلم «Clayface» را دیدم. داستانی جالب دربارهی بازیگری که پس از دگرگونی چهرهاش به دست دشمنانش، در جستوجوی بازگشت به خودِ پیشین، افتادنِ ماسک چهرهی دوستانش را میبیند. غمانگیز بود که چطور این بازیگر بخاطر اطرافیانش تبدیل به هیولا شد. دو ساعت بیوقفه از احساس و دریافتم به این تراژدی نوشتم.
سالواژه: ثمربخشی
صبح شفاف شروع شد چون چند کاری که باید انجام میدادم از قبل نوشته بودم.
به کتابخانه رفتم به مطالعه درسها ادامه دادم تمرکزم موقع مطالعه کمی بهتر شده است.
وبینار نویسندهساز را شرکت کردم ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم.
بیست دقیقه پیادهروی کردم.
یک قسمت از سریالی را دیدم سریال بسیار زردی بود ادامه ندادم.
کوتاهنوشتهای در کانال تلگرامم منتشر کردم.
#گزارش _نیک ۱۷۶
با داداشم زبان انگلیسی کار کردم و همراهش کلاس آنلاین بودم. مدرسه رفنم اما شاگرد ها نیومده بودن و برگشتم خونه! همه هم با هم سرما خورده بودن الله اعلم! این روزها ها خیلی انار میخورم مادر میگه انار زیاد خوب نیست و تهوع و دیابت میاره اما هر بار در یخچال رو باز میکنم فقط انار مثل جرعه ی آرامبخشی بهم تسکین میده. چند روزیه به مادربزرگم سر نزدم. تدوینِ ساخت سریال مرثیه پاییز رو امشب تموم کردم اما متاسفانه حین خروجی متوجه شدم مشکل فنی داره و کلا با شکست مواجهه شد. یه سرود زیبا برای روز دانش آموز یافتم متنش رو دوست ندارم اما ریتم و ملودی خوبی داره.
۱۳ آبان۱۴٠۵ @Maryamwriter_2
✓🟥 بلعیدن دیگری، بازتولید خویشتن
گزارشی از تماشای یک کابوس متحرک
بعدازظهر امروز، در میان خستگی روزهای اخیر و ملالی که گویی بر تمام اشیای خانه سایه انداخته بود، به تماشای فیلم کوتاهی نشستم که دوازده دقیقه بیشتر از وقت مرا نگرفت، اما پس از پایانش، چیزی از جنس یک پرسش ناخوشایند در ذهنم باقی گذاشت؛ پرسشی درباره ماهیت ارتباط انسانها و آنچه در جریان نزدیک شدن به یکدیگر از دست میدهند.
فیلم با جهانی از خمیر، اشیا، چهرهها و اندامهای متحرک آغاز میشود. جهانی که در آن مرز میان خوردن و خورده شدن، ساختن و ویران کردن، و شناختن و نابود کردن بهتدریج از میان میرود.
آنچه بیش از همه توجهم را جلب کرد، تصویر بلعیدن انسانها و بازتولید یکدیگر بود. موجوداتی که به جای آنکه دیگری را همانگونه که هست بپذیرند، او را به درون خود میکشند، هضم میکنند و با هیئتی تازه بیرون میدهند. گویی هر رابطهای به کارخانهای کوچک برای تغییر شکل دیگری تبدیل شده است؛ کارخانهای که در آن تفاوتها مواد خام تولید محصولی تازهاند.
در این جهان عجیب، ارتباط به جای آنکه پلی میان دو انسان باشد، به چرخهای از مصرف، استحاله و بازآفرینی بدل میشود. آدمها یکدیگر را میبلعند، از اجزای وجود دیگری تغذیه میکنند و سرانجام چیزی از او میسازند که بیشتر به خودشان شباهت دارد.
در لحظاتی از تماشای فیلم، به این فکر کردم که شاید بخشی از رنج روابط انسانی از همین میل پنهان سرچشمه میگیرد؛ میل به تغییر دادن دیگری، شکل دادن به او و بازسازیاش مطابق تصویر ذهنی خودمان. گاهی آنقدر در جستوجوی نزدیکی هستیم که فرصت دیدن فاصلههای طبیعی میان دو انسان را از دست میدهیم.
شوآنکمایر با استفاده از انیمیشن خمیری و حرکت اشیا، اندیشهای فلسفی را به تصویری جسمانی و گاه چندشآور تبدیل میکند. در اینجا خمیر فقط مادهای برای ساختن شخصیتها نیست، استعارهای از انعطافپذیری هویت انسان است؛ هویتی که پیوسته در تماس با دیگری تغییر میکند و گاهی چنان دستخوش این تغییرات میشود که دیگر نمیتوان مرز میان خود و دیگری را تشخیص داد.
دوازده دقیقه گذشت، اما تصاویر فیلم همچنان در ذهنم حرکت میکردند؛ درست مانند خاطرهای که پس از پایان یک دیدار، در گوشهای از حافظه باقی میماند و هر بار با احضار دوبارهاش، معنای تازهای پیدا میکند.
شاید عجیبترین پرسش فیلم همین باشد: اگر ما پیوسته یکدیگر را میبلعیم و از نو میسازیم، پس در پایان یک رابطه، چه کسی از ما باقی میماند؟
مشخصات فیلم:
کارگردان: Jan Švankmajer
عنوان انگلیسی: Dimensions of Dialogue
سال ساخت: 1982
مدت: حدود ۱۲ دقیقه
گونه: انیمیشن سوررئال و تجربی
🟥✓ گزارش نیک | از وبینار نویسندهساز تا اروتیسم مولانا
امروز، در یکی از روزهای کشدار دوران نقاهت، وقتی هنوز سرماخوردگی بخش مهمی از انرژی و حوصلهام را به گروگان گرفته بود، در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. تلویزیون و موسیقی و بیحوصلگی عصرگاهی را پشت سر گذاشتم و به فضای آشنای کلمات و نوشتن بازگشتم.
در میان صحبتهای وبینار، استاد شاهین کلانتری لطف کردند و برایم آرزوی سلامتی کردند. البته با همان شوخطبعی خاص خودشان جملهای گفتند که لبخند بر لبم آورد: امیدوارم گناهانت با این بیماری بخشیده شود!
این جمله در روزی که از دست یک ویروس کوچک به ستوه آمده بودم، رنگوبوی طنزی دلچسب داشت. انگار سرماخوردگی، علاوه بر عطسه و سرفه، مأموریت تطهیر معنوی هم برای خودش تعریف کرده بود!
پس از پایان وبینار، ذهنم از فضای نوشتن به قلمرو دیگری از ادبیات رفت. پرسشی درباره اروتیسم در شعر مولانا برایم پیش آمد. آیا مولانا، این عارف شوریده و شاعر وصال، در شعرهایش از میل جسمانی و لذت تن هم سخن گفته است؟
به سراغ غزلیات شمس رفتیم و از بوسه، لب، آغوش و سیمتنی معشوق حرف زدیم. در این جستوجو دوباره به وجهی از مولانا برخوردم که گاهی زیر سایه تفسیرهای صرفاً عرفانی پنهان میماند: شاعری که از جسم و میل و تمنای وصال نیز با زبانی زنده و بازیگوش سخن میگوید.
برای من این کشف ادبی جالب بود. شاید یکی از جذابیتهای خواندن شاعران بزرگ همین باشد که هر بار از دریچهای تازه به جهانشان وارد میشویم. مولانا میتواند هم شاعر شور عرفانی باشد و هم شاعر بوسه و آغوش و خواهش انسانی.
عصر امروز با تمام کسالت و بیحوصلگیاش، دو پنجره برایم گشود: یکی پنجره نوشتن و دیگری پنجره خواندن دوباره مولانا.
و من، با بینی گرفته و انرژی نیمهجان، هنوز میتوانستم از یک جمله طنزآمیز استاد، یک غزل عاشقانه و یک پرسش ادبی لذت ببرم.
شاید همین هم نشانه کوچکی از بازگشت باشد. بازگشت تدریجی به جهانی که در آن کلمات هنوز میتوانند آدم را از تخت بیماری بلند کنند، حتی اگر فقط در خیال.
سالواژهام: ارتباط
زبان خاندم.
رونویسی بخشی دیگر از «اسطوره در جهان امروز»
از شرکت زنگ زدند و گفتند که امروز کار تعطیل است و من هم از خداخاسته، بودم وبینار دوستان را. متن پوستر وبینارم را نوشتم و دادمش به غزاله. او هم لطف کرد و با خط قشنگش آن را نوشت.
نقاشی کشیدم.
داستانی از «خیمهشببازی» خاندم. داستان دربارهی یک روسپیخانه بود و نکته قابل توجهش، زبان ویژهی شخصیتها آن هم به شکل شکسته بود. گمان میکنم این مجموعه داستان، نمونهی خوب شکستهنویسی محسوب شود.
سال واژه: پذیرش
محبوبم، چه کسی یک قرانی را خرد می کند؟ من آن سکه ی یک قرانی ام که خرد تر از آن نمی شوم.
شروع پادکست وبینار قدری زیاد دلنشین بود، خواندن قطعه های ادبی “محمد صالح علاء”همیشه من را وجد می آورد. به یاد دارم در دهه ی نود، برنامه ی شبانگاهی پنجشنبه های رادیو پیام با اجرای بی نظیر ایشان بود. جایی که با خواندن قطعه ای ادبی اش؛ محبوب من… آغاز می شد و در ادامه می گفت: سلام شنوندگان جان❤️🔥🥹
او را در” دوقدم” مانده به صبح شبکه ی چهار در جایگاه مجری برنامه، دنبال می کردم. مهربان بود و با احترام، احساسی زیبا در کلام و صدای او وجود داشت.
تکرارآموزی کتاب هایش، لذتی دارد همیشگی.
جلسه ی درمان با روانپزشک، رضایت بخش بود.
غذارسانی گربه های زیبای شهری
ملاقات با دوست قدیمی پس از چند ماه
گپ و گفت با خواهر زاده ام بعد از مدتها( ساکن آلمان)
بازنگری رزومه
دز نیمه شب خود را دوان دوان به گزارش نیک رساندم، البته بعد از ساعاتی خواب عمیق.
آرزوها دورند. دورتر و سقفشان بلندتر از همیشه است. اما من دارم آرزویم را زندگی میکنم در نویسندگی. پیوستگی را میزیم. پرمایه و ارزشمند است این زندگانی که با قلم به دست گرفتن طی شود. اصلا اگر ننویسم زنده میمانم؟ بعید میدانم. نوشتن هزار مرتبه بالاتر و بهتر از حرف زدن است. به درکی بهتر و شناختی ژرفتر میرسی بیآنکه سوختت تمام شود. تازه پرانرژیتر میشوی و نگاهت وسعت پیدا میکند.
کاش فرصت بیشتری داشتم تا وبینارها را شرکت کنم. متاسفانه زندگی مجالی نمیدهد برای همه کارهایی که میخوایم. نمیتوانیم خودمان را به آنها برسانیم. دشوار است پذیرفتنش. حیف نیست عمری را با لحظههایی به بطالت بگذارنیم که دیگر بازنمیگردند. حداقل اگر چیزی یاد بگیریم و بیافزاییم بر ذوق و سلیقه و دانشمان، باز حرفیست. جای دفاع دارد.
به وبینار میروم. خسته بودم. خوابآلود و تشنهٔ خوابی عمیق و درست و درمون. پیش نمیآید. گوش میدهم. مینویسم. آزادنویسی میکنم. مظلوم واقع شده منِ درونم. با او حرف زدم. دیر بود برای نجاتش. او را به خاک سپرده بودند و من حتی به ختمش نرسیدم. میلرزد استخوانهایش و میلرزاند تنم را که چگونه فراموشش کردم. او من بود و من او. گذشت دیگر. من بخودم باختم و در پاسخ سوال استاد میگویم:« جز خویش هیچ کسی را آنقدر نیازدم.»
سه بار پیاده میروم. نخست صبح که نسیم خنکی به استقبالم آمد. سپس عصر که هوسِ پاستا میکنم و میروم تا وسایلش را بخرم. و بعد از خوردن شام دوباره راه میروم. سبک شدم. و البته از شدت غمِ عجیب و لانهکردهٔ این روزها کاست.
دوباره آزادنویسی میکنم و روزم را روی کاغذ ترسیم میکنم. بجز خستگی ناشی از کمخوابی تمامش خوب پیش رفت. با برنامه و بیبرنامه نرسیدم به همهٔ اموراتم.
کتاب« سیکادا» را دوباره میخوانم. کیف میکنم. لحن استاد در سرم میپیچید، تکرار میشود. میخندم. یاد آن ایام میافتم. چه بامزه بود لمسِ سیکادا روی کاغذ و نظر دوختن به سرنوشتش.
از کتاب «دست بردن زیر سیب» میخوانم و محبوب میشود نثرش نزد من. رفت در لیست کتابهایی که بخرم و بخوانمش.
محبوب من
روزهایی که میتوانم تک به تک ثانیههایش را برایت بازگو کنم را بینهایت دوست دارم. یعنی میدانم آنقدر کسلآور نیست که حوصلهات را سر ببرد.
پس اینبار هم زمانِ باارزشت را در اختیارم قرار بده.
نامهای که برایت مینویسم را باید به واسطهی چشمانت به قلبت پُست کنی! امیدوارم از آن پستهای پیشتاز باشد و در کسری از ثانیه به دستِ قلبِ نازنینت برسد.
روزم اینگونه آغاز شد:
مقدمهای صبحاندود با چاشنی شعر و چای. این ترکیب را حتماً به تو پیشنهاد میدهم عزیزم. اگر شعری از فروغ و یا احمدرضا احمدی باشد که چه بهتر. حتی چای هم در این لحظه بیشتر به تو میچسبد.
در طولِ مسیرِ رفتن به کلاس، ترکیبهای دیگری را نیز با چای در ذهن خود فهرست کردم. چندتایشان را به تو میگویم، شاید به کارت بیاید.
چای قندپهلو که به گوشت خورده است؟
چای قهوهخانهپهلو چطور؟
چای قلیانپهلو
چای استکان کمر باریک پهلو
چای قبلهعالم؛سلطانِ صاحبقران پهلو
چای قوالی پهلو
چای شاهنامه پهلو
چای شعرپهلو
چای رباعیپهلو
چای باباطاهرپهلو
چای غزلپهلو
چای سعدیپهلو
چای شعر سپیدپهلو
چای نیماپهلو
چای موسیقیپهلو
چای کلاسیکپهلو
چای بتهوونپهلو
چای باخپهلو
چای ماچ پهلو
این آخری به این روش انجام میشود که یک قلوپ چای هورت میکشی و صدای ماچ درمیآوری.
خلاصه به ترکیبات جالبی دست پیدا کردم. به تو اجازه میدهم بدون حق کپیرایت هر کدام را که دوست داشتی، امتحان کنی. خودم چای قهوهخانه پهلو را خیلی دوست دارم تجربه کنم. شاید مثلاً در نازیآباد یا جوادیه. کنار داشمشتیهای سبیلو و گندهلاتهای تهرانی.
حالا یک روز اگر حالش را داشتی(شایدم جرئتش را) به من خبر بده. با همدیگر میرویم.
روده درازی نکنم. بعد از کلاسهای کارگاهی و طولانی مدتی که داشتم، کمر همت بستم و به جای برگشتن به خوابگاه، سری به کتابخانه زدم.
یکجا برای خودم نشستم و شروع کردم به نقاشی کشیدن. فکر میکنم از تأثیرات استاد جدید تصویرسازیام باشد که همنام خودم است.
خدا انسانهایی که عاشق هستند و تو را هم به وسوسه عاشقی دچار میکنند، زیاد کند و یا بر سر مسیرت قرار بدهد.
خلاصه که جانم برایت بگوید، دقایقی که اصلاً نفهمیدم چگونه گذشت، مشغول عشقبازی با مدادشمعیهایم بودم.
در آن میان، دختری هم روبهرویم نشسته بود و از آن کتابهای ترسناک پُر از فرمول و عدد، جلویش باز بود.
هر از گاهی با بیچارگی و مغز درد، سرش بالا میآورد و با نگاهِ کوفتت بشود نگاهم میکرد.
من هم با نگاهِ خودت پختی، خودت هم باید بخوری جوابش را دادم.
ساعاتی بعد در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و پانزده دقیقه آزادنویسی داشتم. این را هم اگر میتوانی امتحانش کن. مثل یک دوش آبگرم میماند. روحت را سبک میکند.
اگر فکر میکنی بعد از خوردن ساندویچ سلف به خوابگاه برگشتم، باید بگویم اشتباه میکنی عزیزم.
درودی بر کالسکه بفرست چرا که بعد از شام، با «گامیدن» روز خود را ساختم.
پرسهزنی در کوچههای ونک و رفتن به شهر کتاب، سوگولی گزارش نیک امروزم است. آخ که اگر بدانی چقدر به جانم چسبید!
فانوسهایی که حریر شب را با انعکاس پرتوهای نورانی میلرزاند. سکوت شب که البته نام یک سونات است. یعنی صدایی نواخته شده که تنها پرسهزنها آن را میشنوند و در آخر قرار آشنایی با کتابهایی که به طور اتفاقی چشمهایمان به هم میافتاد و سر صحبت را با ورقزدن باز میکردیم.
در پایان نامه یک شگفتانه هم برایت دارم.
بلاخره برگشتن به خوابگاه و تماشای فیلم سینمایی «بویخوش یک زن»
میبینی عزیزم؟ امشب به طرز دیوانهواری فوقالعاده گذشت.
چون نمیخواهم خستهات کنم، صحبت کردن راجع به این شاهکار را به نوبتی دیگر میسپارم.
فقط همین یک دیالوگ را ضمیمهی این نامه میکنم و میبوسمت؛
«چارلی، روزی که دست از جستوجو برداریم، همان روزی است که میمیریم.»
موقع نوشتن متنی، از ویرگولهایی که میگذاشتم چنان کیف میکردم که یکدفعه با خودم گفتم: من که با چند ویرگول به این درجه از سرخوشی میرسم، اگر کوکائین بزنم چه بلایی سرم خواهد آمد؟
اینجا را خیلی دوست دارم. از صبح دلم میخواست این را بگویم و خجالت نکشم.
در طول روز فهرست کارهایم را اینطرف و آنطرف مینویسم تا شب بیایم و گزارش بدهم. اما شب که میشود، دیگر حوصلهی تعریف کردنشان را ندارم. امیدوارم این نقیصه برطرف شود.
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آیدا رئیسی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو پروازی حقیقی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟