از گزارش نیکوی امروز دلم میخواهد بهقول شاهرخ مسکوب فقط شمّهای از حسیات خودم نقل کنم. دمسحر بعد عزیمت یارا، افکار پریشان و خشمهای فروخورده چشمانم را اشکی کردند. نفهمیدم کی با دل پربغض خوابم برد. سعی کردم خانه را از اشفتهحالی دراورم. حس تسلط به امور ارامم میکند. وقتی غمگینم گفتنم نمیاید. ساکتم. خواب عصرگاهیام با چندشاخگی افکارم شروع شد تا چشمانم گرم شدند و خوابیدم. بیستدقیقه.
وبینار اقای نویسندهساز، موضوع این روزهای من بود. روزخوب چه روزیه؟ توازن بین نویسندگی و خانه عشّاق و معنویات و مطالعه و درامد.
سهساعت نویسندگی: سهنمره
یکساعت مطالعه:یکنمره
سهساعت کار خانهی عشاق: سهنمره
پانزدهدقیقه نماز قضا و قران: یکنمره
صبح زود بیدارشدن:یکنمره
نیمساعت کسبدرامد: یکنمره
جمع روز: دهنمره
چهقدر به روز ایدهال نزدیک تری؟ پنج از ده.
موانع؟خواب، ادمهای دستوپاگیرِ تومخی. تنبلی درراه عملگرایی.
اگر دراینراه شکست خوردی چه احساسی پیدا میکنی؟سرخوردگی، ناامیدیِ فزونتر.
معرفی کتاب: مثبت فکر نکنیم.
به این فکر کن اگه اینکارو انجام ندم چی میشه؟ بهتر از خیالپردازی در مورد نتیجهاس.
امروز بیستوسوم ابان روزی که منو و یارا اولبار همدیگر را دیدیم. احساس ان روز همیشه در خاطرم میماند. بوی خوش عطرِنشستهِتویِ اتاق، بعد رفتن او تا صبح مهمان مشامم بود.
دخترکِ دلبر، امروز چادرنماز سرکرده. چقدر خواستنیتر شده. نازکردن و دلبری را خوب میداند. بوسیدمش بهفراوانی. ازش عکس گرفتم. تا سیر حظ ببرم از دیدمش. با چشمانم ببوسمش. چه دلی میبرد.
این گزارش نیکو را مینویسم تا از خودم راضی باشم.
نمرهی روز شش از ده.
بودم زنده و زندگی در من بود. درد امروز نیمدرد بود و درد نبود.
رُفتن و رُبودن گاهی میچربد به دلواپسی. به غم. و پختن هم شوقت را بیشتر میکند برای ماندن و زیستن. عقربهها غریبهاند. میبینمشان به شیوهی ندیدن. انگارنهانگار که میدوند. من میمانم و میخواهم عقب بماند دلم از خیالِ شورزدنها و دیرشدنها. با سر صبر میرسم به خانهداریهای دلپذیر.
حالا مینشینم. چای خرماپهلو. و میخوانم. میخوانم باز. باز میخوانم خوشقدوبالا کتابها را.
هرچه وبینار و وبیکار هست را هم میحضورم. کارد به شکمم بخورد یا نه؟ نمیدانم. طمع دارم و تا آنجا که ممکنم باشد به همهشان سر میزنم و سر در میآورم. خودم اما از قافله وامانده و جاافتادهام. در وبیکار الهه از انصاف میگوییم. با شیما از چگونگی رفتار. شکیبا از شوق. سارا از درک نقاشیها و قضاوت کردن روایتشان. و با ندا نقاشی میکشیم.
و دیگر خوابست سهم انتظارم. انتظاری زیاده از خود. در وبینار نویسندهساز مینویسیم از آنچه فردامان را میسازد. چه میکنیم و چگونه میرسیم به آنچه میخواهیم. و من لیستی مینویسم آماده برای تیکخوردن. باشد که رستگار شوم.
نصف یادداشت روزنامه را نوشتم و به احتمال زیاد نصف دیگرش میماند برای فردا.
آزادنویسیام فعلا ۶۰۰ کلمه شده. شاید تا آخر شب بیشتر نوشتم.
دو اسکریپت یوتوب را ویراستاری کردم. فردا بازنگریشان میکنم.
با دوستم تلفنی حرف زدم. سرما خورده و در وضعیت خوبی نیست. گفت هنوز در تلاش است تا کاری برایم پیدا کند.
به طور کلی از عملکرد امروزم راضیام.
بحثی پیش آمد بین من و برادرم. خستهام از حرفهای بچگانهاش. اصلا چرا وقت میگذارم تا کمی دنیا را به او بفهمانم؟ از سرشت معلمانهام نشئت میگیرد، با وجود اینکه هیچوقت معلم نبودم. همیشه دوست داشتم معلم شوم. اما وقتی حرف انتخاب وسط آمد، رفتن به دانشگاه خوب را ترجیح دادم به معلمی. حالا نه دانشگاه خوب برایم مانده و نه شغلی که دوست داشتم. این احتمال هم وجود دارد که معلمی هم راضیام نمیکرد. بشر همیشه از یک چیزی ناراضی است.
فیلم American fiction را دیدم. مانک نویسندهٔ زبردستی است که هیچ ناشری کتاب جدیدش را چاپ نمیکند. چون نوشتهاش دور از توقعات و نیازهای بازار است. او یک روز از روی سرگرمی تصمیم میگیرد کتابی شبیه به کتابهای بازار بنویسد و با اسم مستعار برای ناشران بفرستد… تا همینجا کافیست، ادامهاش را وامیگذارم به خودتان.
حدود نیم ساعت پیادهروی کردم، بدون هدف.
گزارشنیک۴۰۵/۸/۲۳
بعد از چهار شب غیبت در نیک نویسی روزانه نیکگزارش امروز را به گونهای دیگر مینویسم برای تو .
چند روزی برای زیارت امام رضا (ع) و دیدار مزار پدر ومادر، مشهد بودم به همراهی و همسفری یکی از دوستان نازنین، از شهرم تهران تا وطنم مشهد . هفتمین سالگرد مادر را با همراهی دوستان عزیزم برگزار کردیم . دوستان جانی که همیشه حضورشان در غمها و رنجها، درناملایمات و کجخلقیهای روزگار مایهی دلگرمیام بوده و بودنشان برایم ارزشمند.
واما شهرم مشهد:
با طبیعت جغرافیایی سرد. از آن سرماهای مغزاستخوان آشنا. سرمای پاییز و زمستان و سوز ناجوانمردانهاش همیشه زبانزد بودهاست و هوای معتدل تابستان و بهارش روح افزا و مطلوب. دشتی وسیع، بین دو کوه بینالود و هزارمسجد، با یک سروگردن بالاتر از سطح دریا. گوهرسنگْ شهری که آوازهاش با آبیِ زلال فيروزه جهانيست. طعم بهشتی و رنگ آتشین زعفرانش دل میبرد از هر ذائقه و سلیقهای. ایستگاهی کهن از راه بزرگ ابریشم. وطن پارهای که در برابر تهاجم مغولان ایستادگی کرد و فرهنگ فردوسی را محافظت نمود.با عشق خیام و منطق عطار در اعتلای فرهنگ و ادبیات این مرزوبوم خوش درخشید. شهری با تلألوئه زمردگونهی بارگاه امام هشتم، آخرین جانپناه بیپناهان. آرامگاه عزیزان عزیزتر از جانم که در دل خاک این شهر آرمیدهاند.
شهرم، وطنم همیشه نیکنام و آباد .
پر از خستگی شروع شد، پر از احساس چسبیدن به تخت.
پر از احساس «من نیاز دارم چند روز خودم را در خانه به شارژ بزنم».
اما انگیزهی بیرون رفتنم از خستگیام قویتر بود.
هوای طوفانی بود و باد زیاد.
هشدار داده بودند افراد زیر شصت کیلو از خانه خارج نشوند، انقدر شدید.
ما که غیر از افتادن یک موتورسیکلت و کنده شدن تابلوی راهنماییورانندگی چیز خاصی ندیدیم.
با ساحل رفتیم کافه و با بزرگترین ورقهای بازی ممکن بازی کردیم. نقاشی کشیدیم.
رفتیم چیکوفته خوردیم.
رفتیم جای دیگری چای خوردیم و پانزده دقیقه آزادنویسی کردیم.
من ناخودآگاه دربارهی محتوایی که دوست دارم نوشتم و دربارهی ذوقهای کوچک زندگی.
امشب شب پیادهروی حلزونها بود. باید حواسمان به قدمهایمان میبود. بوی خاک بارانخورده میآمد. رقصیدیم.
نگران کلیههایم هستم. نمیدانم چرا خودشان را میگیرند. بیمارستان بودم. دکتر اورژانس ریجکتم کرد. برگشتخوردم.
آزادنویسی کردم. برای بهبود سلامتیام برنامه ریختم.
کتاب شب یک شب دو را میخاهیم بخانیم.
فعلن زندهام. زندگی میکنم.
امروزتان را با چه مراقبههای ناشناختهای هدر دادید؟
۱) مراقبهی ناشناختهی «نیم ساعت به صفحهی خاموش گوشی خیره شدن»
۲) مراقبهی ناشناختهی «خیالیدن نقاشی روی سقف اتاق»
۳) مراقبهی ناشناختهی «بیخود و بیجهت از این سر اتاق تا آن سر اتاق تردد کردن»
۴) مراقبهی ناشناختهی «محاکمهی خود در دادگاهاتاق»
این وسط کمی هم کار نیک کردم.
۱) شرکت در کلاس خلاقیت تصویری
۲) حضور در تمرینجای عزیز جان
۳) شرکت در وبینار ندای ناناز و خطخطی کردن
۴) اندازهی یک بندانگشت درس خواندن
گزارش هفتاد و نه
سالواژه: تبدیل
خستم. چشمهام میسوزند و پاهام گزگز میکنند.
از نه صبح سالن بودم و ساعت شش یا هفت برگشتم.
من که از نتیجه راضی بودم. انشاالله که طرف هم راضی باشه.
مادر عروسه و اداهای قشنگ قبل عروسی.
خوشحالم که رد هنرم تو جشنای شادی زنا و دخترای قشنگمون میدرخشه.
خداروشکر.
دیگه اینکه اومدم خونه و فیلم other mommy رو دیدم. خزعبل. کم پیش میاد راجع به یه فیلم اینطوری نظر بدم. اما فقط همین.
بهشدت خوابم میاد. بهشدت دلم میخواد فردا بنویسم.
امروز تو سالن داشتم فکر میکردم که چطور مدتها نوشتن باعث شده بهتر حرف بزنم و ارتباط برقرار کنم. واقعا چطور.
فردا آخرین روز مهلت ثبت نام دانشگاهه. نمیدونم و چون نمیدونم نباید انتخابش کنم درسته؟
شرط انتخاب، اطمینان نیست؟
امروز صبح را طبق روال با محدثه جان همزمان شروع کردیم و من شکرگزاری آزادنویسی و تمرین نویسندگی و روزنویسی را جلو بردم.
به کارهای خانه رسیدم، انجام کارها تا قبل از وبینار زمان برد. در وبینار مشخص کردیم که برای فردایمان میخواهیم چه کنیم در قالب دوم شخص فردا را قدم به قدم برای خودم نوشتم که میخواهم چه کنم و چطور سامانش بدهم. میدانی آرزو، من همیشه به اینکه روزهایم را خوب و درست بگذرانم فکر میکردم و هر بار که به مرگ فکر میکنم این تصمیم برایم جدیتر میشود که هر روز را برای همان روز و به بهترین شکلش برای خودم زیست کنم. از فروردین امسال با محدثه برنامهای ریختیم که روزهایمان را درست سپری کنیم. روزها را زندگی کنیم روزهایی با کیفیت، روزهایی که معنا از آنها بسازیم و کشف کنیم. ما در اوضاعی که نابسامان بود تصمیم گرفتیم تلاش کنیم برای روزهایمان. در زمان جنگ شبهایی که جنگنده از بالای اتاق رد میشد و من با دلی مچاله میدانستم که این جنگنده میرود که نقطهای در اصفهان در شهری که محدثه در آن ساکن است را بکوبد و بمباران کند. ما در دل استرس و ترس با هم شروع کردیم و کارهایمان را هر کدام در حوزهٔ مخصوص به خود ادامه دادیم و جلو بردیم تلاش کردیم هر روز یک قدم برداریم هر روز رشد کنیم حتی به قدر سر یک سوزن به وزن یک ارزن.
بعد از وبینار متنم را نوشتم آماده کردم بعد به وبینار ساجد حق پرست رسیدم در مورد شعر و نیما و اشعاری که به نثر بودند حرف زدیم بعد از آن خودم را به وبینار زری جان عارضی رساندم وبیناری سراسر از حس خوب و صداقت و سادگی که از نگاه پر از حس کودکانه نسبت به اشیا صحبت شد به اینکه شعر سراسر احساس است و اگر با آن نگاه کودکانه به اشیا جان داده شود ماحصل چه خواهد بود.
بعد از آن به انجام کارهای خانه رسیدم کنار هم شام خوردیم حرف زدیم. فلسفه پیادهروی و آداب دنیا را ادامه دادم.
گزارش امشب را با چند بیت از غزل شمارهٔ ۳۷۶ حافظ برچینیم:
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم
میکشیم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم
حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم
امروز در وبینار نویسندهساز، شاهین کلانتری از ما خواست برای فردا یک هدف انتخاب کنیم و آن را در مرکز روزمان قرار بدهیم.
وقتی نوبت به من رسید، گفتم میخواهم بیشتر بنویسم یا مادر بهتری باشم. گفت باید دقیقترش کنید.
بعد از وبینار، این دو عبارت مدام در ذهنم میچرخیدند. بیشتر نوشتن یعنی چه؟ مادر بهتر بودن را از کجا باید شروع کرد؟ اگر قرار باشد فردا در این دو زمینه تغییری ایجاد کنم، چه چیزی در رفتارم باید عوض شود؟
ذهنم رفت سراغ آروین. به یاد آوردم چند بار در طول روز به او گفتهام بیا درست را بخوان، مشقت را بنویس، فلان کار را انجام بده. گاهی آنقدر درگیر انجام شدن کارهایش میشوم که فرصتی برای تصمیم گرفتن به خودش نمیدهم. انگار اگر من مراقب نباشم، همهچیز از دست میرود.
با خودم فکر کردم فردا برنامه کارهایش را به خودش بسپارم. بگویم اینها کارهای امروز توست، خودت تصمیم بگیر از کجا شروع کنی و چطور پیش بروی. آخر شب هم اگر از پنج کار، فقط دو تا را انجام داده بود، پیش از دیدن سه کار باقیمانده، همان دو کار را ببینم. شاید بد نباشد یک بار هم به جای شمردن کوتاهیهایش، درباره انتخابها و برنامهریزیاش با او حرف بزنم.
البته نمیدانم فردا چقدر در اجرای این تصمیم موفق خواهم بود. عادت به تذکر دادن، با یک تصمیم شبانه از بین نمیرود. احتمالاً چند بار خودم را در حال گفتن «آروین، پاشو درست رو بخون» خواهم گرفت.
برای نوشتن هم تصمیم مشخصتری دارم. فردا علاوه بر پانزده دقیقه آزادنویسی، یادداشت صبحگاهیام را بنویسم و برنامه روزانهام را تنظیم کنم. اگر فرصتی باقی ماند، ده تا بیست صفحه کتاب بخوانم.
شاید اشکال بعضی از برنامههای من همین باشد که عنوانهای بزرگی برایشان انتخاب میکنم، بیآنکه بدانم قرار است در عمل چه اتفاقی بیفتد. «مادر بهتر»، «نویسنده جدیتر»، «آدم مستقلتر». این عبارتها روی کاغذ خوب به نظر میرسند، اما وقتی صبح از خواب بیدار میشوم، نمیدانم دقیقاً باید با آنها چه کار کنم.
امروز شاهین کلانتری با یک تمرین ساده وادارم کرد از این عبارتها پایین بیایم و به رفتارهای روزمرهام نگاه کنم. جایی که احتمالاً تغییر کردن، از همانجا شروع میشود.
https://t.me/MashgheBodan
وبینار امروز را که درباره برنامهریزی برای هدف بود باید دوباره بشنوم. سرکار جسته و گریخته با موضوع آشنا شدم و لذت بردم. به ویژه اشاره استاد به مطلب «کارگردانی یک روز» باعث شد این جستار را بخانم. در ادامه چند جمله از آن را مینویسم:
«بیمایگی فیلمهای ایرانی به خاطر گسست سازندگان آنها از ادبیات است.»
«هر روز خوب از زندگی، نیاز به یک کارگردان خوب دارد. کارگردانی که نوشتن سناریو به عهده خود اوست.»
«افسانه است. نمیتوان تمام روزهای هفته را طبق برنامه پیش برد و نتیجه گرفت.»
«هر آدمی باید مترسک خودش را به دوش بکشد!»
شنبهام در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی به مدت بیست دقیقه
-پیادهروی مسیر خانه تا محل کار
-کلمهبرداری از «باغ آیینه» و «دن کیشوت»
-تکرارخوانی از غزلهای حافظ:
بنفشه طرهی مفتول خود گره میزد
صبا حکایت زلف تو در میان انداخت
شاهین عزیز
نویسندهساز جمع میشویم. بهینه میشویم. به تخصیص بهینه منابع میاندیشیم. امروز جمع شدیم با انها با توجه به «چرخهی زندگی» به بخشهایی مختلفی از زندگی را ریختیم وسط برای هرکدام از بخشهای زندگی که عبارت بود از سلامتی و خانواده معنویت عشق و ازدواج و رشد و یادگیری و… نمره دادیم. نمرهها را دیدم .وا رفتم. دیدن علیی قصهی ما بسیار با آنچه طلب میکند فاصله دارد. تا آمدم نویسندهساز و دلگرم شدم. با پیشنهادت. کورسوی امید بازگشت که ببین هنوز همهچیز تمام نشده من با تداعی این جمله که همه چیز تمام شده. غم را تجربه میکنم. اینکه بدانم هنوز «امکانی» وجود دارد آرامم میکند. شاید اگر بکوشم به الگویی هر دفعه روز دست کم یک روز در هفته متعهد بمانم. بتوانم امکانهای بسازم. مثلن یکی از اهداف فردایم ضبط صدا برای خودم است. که احتمالن نقشه میشود کوک کردن ساعت با عنوان صدایت را ضبط کن. موانع احتمالن برایم سخت باشد حرف زدن همینجوری. یکدفعه. یکهویی. من می توانم خیلی ساده به تداعی کلمهها را بگویم. پیشان برم دم پنجره آسمان را نگاه کنم و صدایم را ضبط کنم. نتیجه ایدهآل ضبطکردن است. در صورت نتیجه نامطلوب باید بشینم ببینم کجای کار ایراد دارد.
…………………………………………
از شنبهی روز
شرکت در تمرینجا و صحبت دربارهی فیلم «خاکآشنا» که بیاموزیم لقمانوار
خواندن رودراوی
پرسه در طاقچه
در نویسدهساز بودن
دیشبم را تا آخرین لحظه منتظر تسکین درد بودم که گزارش بنویسم ولی خواب رفتم.
دلدرد امانم نمیداد. با مسکن سرکوب شد ولی سردرد گرفتم پشت سرش.
این وسط نکتهی درسی آموختم. ضد التهابهای غیر استروئیدی سردرد درمان نمیکنند. تا ظهر با سردردم زندگی کردم. جزوه نوشتم و کتاب خواندم و طاقتم که طاق شد ناچارا پناه بردم به کدئین.
نویسندهساز را گیج بودم. قرص اثر گذاشته بود. در حدی که الان دقیق جزییات حرفها را خاطرم نیست. استاد خواست برای فردا یک هدف انتخاب کنیم. من نوشتن چیزی را انتخاب کردم. نوشتن چیزی که بعد احساس نیکی کنم. نمیدانم دقیقا چی اما نقشهی کوچک راهی براش ریختم تا ببنیم چه پیش میرود. از این بیشتر وارد جزییات نمیشوم. اگر جزییات شرح کنم و به نتیجهی دلخواه نرسم حس شکستم خیلی واقعیتر است. آزاردهندهتر.
خلاصه که بعد نویسندهساز بالاخره سردردم فروکش کرد.
شاید هم به جهت آزادنویسی؟
آزادنویسیهای نویسندهساز جور دیگری دلچسبند. آزادنویسی برای خودم تنها، گاهی میکنم. هر وقت که هوس کنم و اطرافم سکوت باشد و ذهنم نیازمند به حرف زدن. ولی آزادنویسیِ همگانی با بچههای نویسندهساز و موسیقیِ استاد حس و حال دیگری دارد. حسی توأم از صمیمت و قرار.
پاییز امسال زیادی پاییزم. خزان، درونم به پاست و توی سرم بوی سرما و بارانِ عصرگاهی پیچیده. گمانم به همین جهت آنقدر هوس کتابِ چاپی به سرم زده.
امروز دوباره سایهی باد را ورق زدم. داستان موردعلاقهی همیشگیم. برخلاف همیشه که از قفسه بیرونش میکشیدم، چند صفحهای میخواندم و دوباره سرجاش میگذاشتم، اینبار تا به خود آمدم چهل پنجاه صفحهای گم شدم در داستان. در بیمعناترین حالت از زمان، غرق بودم در کوچه پس کوچههای بارسلونا. انگار که در آنجا زیسته باشم… تعلق خاطرم به داستان فرای همهی این توصیفات است.
خواندن چندبارهی این کتاب هر بار آیینهی رشدم شده. در حین پرسههام بین جملات هر بار خود را کمی بالغتر از قبل مییابم. بالغتر اما با همان شورِ گذشته.
شاید هم اشتیاق اصلی از سایهی باد نیست. شاید اشتیاق از سایهی خودم است.
شاید فقط در جستجوی مائدهام. در آیینهی داستان.
https://t.me/ravaanehh
امروز را اگر بخواهم به شکل یک خط روی کاغذ بکشم، احتمالن خط صاف و بیحادثهای میشود؛ نه قلهای داشت، نه درهای، نه پیچ خطرناکی. صبح از راه رسید، روز خودش را کش داد و شب آرامآرام روی شانههایش نشست. همهچیز معمولی بود. حتی شاید بیش از حد معمولی. اما من امروز تصمیم گرفتم در این معمولیبودن، تماشاگر صرف نباشم. خواستم کمی در تار و پود روز دست ببرم و چیزی به آن اضافه کنم؛ چیزی شبیه کاشتن چند دانهی کوچک در باغچهای که قرار است ماهها بعد به بار بنشیند.
صبح، پیش از آنکه روز مرا با خودش ببرد، چند صفحه از «مادران و دختران» خواندم. بعد راهی سرکار شدم. در فاصلهای از روز، مهمان یک ویدئو از حسین آرا در یوتیوب بودم. بعد هم خودم را به وبینار نویسندهساز رساندم و همراه دوستان، دقایقی را به آزادنویسی گذراندم. انگار هرکدام از این کارها، تکهای کوچک به پازل نامرئی امروز اضافه میکردند.
اما اتفاق اصلی امروز در سرزمین فردا رخ داد.
مدتها بود نوشتن یک داستان کوتاه را مثل مهمانی ناخوانده پشتِ در ذهنم نگه داشته بودم؛ میدانستم آنجاست، صدای نفسکشیدنش را میشنیدم اما هر بار به بهانهای در را به رویش باز نمیکردم. امروز بالاخره تصمیم گرفتم دعوتش کنم داخل. بعد از وبینار، برایش نقشه کشیدم، طرح نوشتم، پلات چیدم و کمی با شخصیتهایش سروکله زدم. هنوز داستانی متولد نشده اما دستکم حالا شناسنامهای دارد و جایی در برنامهی فردایم برایش کنار گذاشتهام. فردا قرار است تمامقد بنشینم پای نوشتنش. امیدوارم این مهمان تازهوارد، چندان هم بدقلق نباشد.
بعد از آن، زندگی دوباره مرا به قلمروی آشنای قابلمهها و بشقابها فراخواند. شام درست کردم، پیامهای اینستاگرام و سروش را جواب دادم و با مادرم تماس گرفتم. کمی حرف زدیم و سهمی از روز را به همان گفتوگوی ساده و دوستداشتنی دادم که گاهی بیشتر از هر تفریحی آدم را سر حال میآورد.
حالا هم نشستهام به نوشتن گزارش نیکم. قرار است پیش از خواب چند داستان کوتاه بخوانم؛ شاید یکیشان کبریتی به ذهنم بکشد و چراغ داستان فردا را روشن کند. بعد، وقتی خانواده از راه برسند، بساط تماشای یک فیلم را پهن میکنیم.
میدانی زکیه؟ استاد حرف قشنگی زد. گفت زندگی همیشه با اتفاقهای بزرگ تغییر مسیر نمیدهد. گاهی تغییر، از همین کارهای کوچک و بیسروصدا شروع میشود؛ از خواندن چند صفحه کتاب، چند خط آزادنویسی، یک تصمیم درست.
من امروز سعی کردم در یک روز معمولی، کمی خارقالعادهتر زندگی کنم و کارهای امروزم را بکارم تا در آینده جوانه بزند.
این را فقط به این دلیل مینویسم که نمیخواهم از لیست همراهان همیشگی حذف شوم. دلم براتان تنگ شده. روزهای زیادی است که نیامدهام سرکلاس نویسندگی. دوشنبه میآیم. قول میدهم.
اگر اجازه بدهید بگویم امروز ساید تخمی آدمها را دیدم. خوشم نمیآید ازشان. چرا اینقدر اصرار دارند که ساید بدشان را نشان دهند؟ شاید هم عادت به دیدن چنین بدی ندارم و نازک نارنجیتر از این حرفهایم. به هر حال، گوه توی تمام آدمهای بیتربیت. امروز و بددهنیام را ببخشید، به قول صادق هدایت نمیتوانم برای آدمهایی که امروز را به گوه کشیدهاند، شعر بسرایم. تیر آخر را ایمان زد. کسی که امروز فکر میکردم بلاخره حناق دهانش وا شده و به هر روی، آدم شده، یک لحظه به کل رید. موقع تعریف کردن اینکه سر کلاس استاد بیشرف چطور به لبخندمان گیر داد و خط به خط لیچار بارمان کرد، برای مامان، اشکم درآمد. دقیقهای قبل بیتربیتی ایمان را دیده بودم. دهان دریده و بیادب. حیف تعریفی که استاد رضایی از تو کرد. شاید در کار خوب باشی، در شعور کم هستی. اه. بس است صحبت کردن درمورد اینها. خداحافظ.
امروز از آن روزهای پرکار بود.
وقتی برای تکمیل فرمی به شرکت رفتم، کمی معطل شدم؛ اما توانستم از لحظات پوچ و پِرت استفاده کنم و مطالعه کنم.
در کلاس آییننامه شرکت کردم و انگیزه خاصی برای ادامه مسیر گرفتم.
خسته و خوابآلود بودم، اما وبینار نویسندهساز را هم از دست ندادم. در قالب نوشتن سناریویی برای هدف روز آینده، رهانویسی کردم. البته حاصل کار چندان چشمگیر و شوقآور از آب درنیامد.
در وبینار خیال خانه ساجده حقپرست هم شرکت کردم و رقیقالقلب شدم.
کلیدیترین نکته وبینار برای من:
«شعر عصاره روح شاعر است. گوهر شعری در این است که لایهلایه آن را تجربه و تخیل کنیم. قرار است به عمق تداعیها و جهان شعری برویم، نه منظور.»
فردا یکی از دوستانم مهمان من است. در ساعات پایانی روز به جان خانه افتادم و مشغول تمیزکاری شدم.
سالواژه: ثمربخشی
امروز در نویسندهساز به این نکته بیشتر پی بردم که پیشزمینههای یک بحث برای همراهی با آن و سودبردن از آن چقدر مهماست.
امروز را در چندکارگی گذراندم و زیاد تمرکز نکردم.
بیشتر از حد کافی پیادهروی کردهام. آیا حد کافی برای پیادهروی وجود دارد؟
الان هم انبوهی از خستگی و خابآلودگی را به خاب مبارکم میسپارم باشد که بشورد و ببرد.
تمرینجا بود.
نقاشی بود. تمام کردنش بود. فرستادنش توی کانال بود.
گوش دادن به نویسندهساز دیروز بود.
نویسندهساز امروز بود. استاد از هدفی برای فردا گفت. آزادنویسی بود و نوشتن از هدف. نوشتن بود و مراحلی که باید انجام شود تا به هدف رسید. ذوق بود و قیلی ویلی رفتن دل با فکر کردن به تانستن و رسیدن به هدف بود.
وبینار ساجده حقپرست بود. وبینار زری عارضی بود. زری برایمان شعر خاند و گفت شعر بنویسیم از زبان یک کودک برای یک شی.
صحبت با بچز بود. اینقدر این بچز نوشتن بچز که منم نوشتم بچز . و بعد هم نوشتن بود. نوشتن خوب و دوست داشتنی بود و غمگینم نکرد امروز.
خطخطی بود و ذوق و شوق بود. سوالی کوچکی میپرسیم هر بار. اینبار سوال این بود. «اگر دیواری برای نقاشی داشتید دوست داشتید دیوار ِکجا بود و روی دیوار چی میکشیدید؟» همینقدر کوشولو موشولو. چیزهایی که بچهها میگفتند خیلی خوب و قشنگ بود. یکی گفت دلش میخاهد دیوارهای زندان را نقاشی کند. یکی کافه. یکی خیابان.یکی مهدکودک. یکی مدرسه. چیزهایی که میخاستند بکشند هم نازی بودند زیادی. بعد خطخطی کردیم همان مستکشی. دیدن نقاشیهای بچهها زیادی لذت دارد. به بخش قشنگ روزهای زوجم تبدیل شده. خوش میگذرد خطخطی توی خطخطی. ایح ایح ایح.
با فائزه شعر نوشتیم. یعنی تلاش کردم که شعر بنویسم. یکی از همان ها را پست کردم.
بعدش با بچهها صحبت کردیم و از کتابهایی که میخاندیم گفتیم. منم گفتم غممگینه. غمم گین شده. غمم را چه کسی گین کرده؟ اصن غم برای این است که گین باشد نه. غممگینه. گینم غمه. هن. چی شد؟ نمیدانم. همین دیگه غمم گینه و میخاهم که نباشد اما هست. چارهای هست؟ ناچ. پس سر میکنیم با همین غمی که گین شده. ایح ایح ایح.
می دانی، گاهی آدم فقط نیاز دارد کسی حرفهایش را خام و پخته، سنجیده و نسنجیده، بامنطق و بیمنطق، فقط گوش کند. بیآنکه حوصلهاش ته بکشد.
شاید همین سببی شد که امروز با تو تماس بگیرم.
گفته بودم مابین آشفتگی خانه و کلی کار نکرده نشستهام، ساکت و منفعل. مضطرب و کلافه، گاهی جوشهای زیر پوستم را انگولک میکنم. گاهی زخم سرم را که تازه جوش خورده از نو میکنم و این کار دردآور عجیب آرامم میکند.
و تو باز میگویی: «ایوااااای مگه مرض داری؟»
راستش اینبار حرف زدن با تو هم نتوانست حالم را جا بیاورد. ساعتهاست کلمات، بیجا و مکان در سرم میچرخند. خاستم بنویسم، به دو صفحه هم نرسید.
حالا وسط این روز به فنا رفته، برای فردا برنامه میچینم. برای خاندن دو فصل از کتاب «آناتومی داستان»
و اما نقشهی راه هدفم اینگونه پیش میرود:
اغلب کارهایم را سر صبح انجام دهم، تا در ادامهی روز زمان کافی داشته باشم.
از حجم کارهای همیشگی خانه کم کنم، بسنده کنم به ضرورتها.
اینروزها که صفحهی سفید میآزارتم و چشمهایم نور را پس میزنند، زمینهی گوشی را سیاه کنم و فونت را هم اندکی درشتتر تا خاندن مشکلساز نشود.
شاید بپرسی حالا چه اصراریست به خاندن دو فصل کتاب؟
خب برای اینکه بعدش احساس کنم کار شاقی کردهام.
نه، راستش وقتدزدی برای مطالعه چندان جوابگوی من نیست. جای یک ساعت نشستن و پیوسته خاندن را نمیگیرد. جنس لذتش هم متفاوت است.
شنبه که ذاتا فحشخور است. حالا فکر کن شنبه باشد، پاییز هم باشد و بخواهی وبینار برگزار کنی. از صبح به خودت و پاییز و شنبه فحش میدهی. هزاربار مرور میکنی محتوای وبینارت را و هربار احساس میکنی آماده نیستی و استرست بیشتر میشود.
فریدون فرخزاد پخش میکنی اول وبینار، تا با آرامش بیاغازی. استرست را پشت لبخندت پنهان میکنی. تا میخواهی شروع کنی اسکایروم بازی درمیآورد و صدا و تصویرت را به همه نشان نمیدهد.
با رفقایت نقاشی میکاوی و از ادراک روایی میگویی. بعد هم به وجه تاریک روایت میپردازی. اسم بهنام را که میبینی یاد نامهای میافتی که پارسال برایت نوشت. اما ایمیلت به فنا رفته است و دیگر به آن نامه دسترسی نداری. از پازان میخواهی دوباره برایت ارسالش کند.
خوشحالی. راوی بهت مزه داده است. یاد حرف الهه میافتی. که وبینار برگزار کردن اولش سخت است دو جلسه تحمل کنی دیگر رهایش نمیکنی.
بهنام نامه را برایت میفرستد. دوباره میخوانیاش. کیف میکنی از خواندنش. قرار بود جواب نامهی بهنام را بدهی. پانزدهماه گذشته است و هنوز چیزی برایش ننوشتهای. خجالت بکش.
سرت درد میکند. نمیتوانی یادداشت بنویسی. کاریکلماتوری پرت میکنی توی کانال و استراحت میکنی.
۱۰:۵۷
صبح را با ورزش آغازید. با تنی که فریاد میزد «بسه دیگه». حین انجام حرکات، به این میاندیشید که با این وضعیت، امروز را باید تعطیل کند. حرکات جدید و سنگینتر شدهاند و لرزش پاهایش هنگام ددلیفت، حد و مرز توانش را مشخص میکند. آرام است و ساکت شاید چون یا ذهنش پر از فکر است یا خالی از فکر. بهرحال بعد از اتمام ورزش، آرام کنار بخاری جنینی میخوابد تا بدنش دوباره توان بلند شدن پیدا کند. شاید هم تا شب در همین گرما اسیر شود. به فستینگ فکر میکند. فستینگ ۴۸ ساعته برای بازیابی بدنش. به این فکر میکند که آیا میتواند از پسش بربیاید؟ از دیشب ساعت ۱۰ چیزی نخورده. تا الان که این گزارش نوشته میشود، ۱۲ ساعتی میشود. دوست دارد تنها باشد و به هیچی فکر نکند و هیچکسی هم به او کاری نداشته باشد. باید دید در ادامه روز چه تصمیمهایی خواهد گرفت.
۱۷:۰۲
سینشین به او پیام میدهد و با حرفهایش، دلش را گرم میکند: مهم اینه که از مسیر لذت ببری.تصور کن وارد یه جنگل قشنگ شدی، انقدر از همه مسیر و اطرافت لذت ببر که ته جنگل حتی اگه بیابون هم بود، تو سهمت رو از همه قشنگیها برده باشی و روحت سیراب شده باشه🫂🫂🫂.
چه یادآوریِ به موقعی. زندگی لذت بردن از مسیر رسیدن به خاستههاست حتا اگر به آن نرسد. باید لذت ببرد، از تمام تلاشها و دستاوردها و تشویقها.
استادش به او زنگ زد که مقاله را باید اصلاح کنی دوباره برایم بفرستی. نشست پای مقالهای که اصلاحاتش تا قیامت دارد طول میکشد. بعد هم ناهارکی برای همسر درست کرد و رفت آرایشگاه. در سالن انتظار چند صفحهای «شبهای روشن» خواند و بعد به صورتش صفا داد و پیادهرویای هم کرد. هنوز توان دارد و خیلی گرسنه نیست. تا الان ۱۹ ساعتی هست که چیزی نخورده.
۲:۱۰
از آرایشگاه که برمیگردد، چایی مینوشد سبز. کتاب را برمیدارد تا ادامهاش را بخواند که ن زنگ میزند و پیگیر پیگیریها میشود و بعد هم شیر را میجوشد تا پنیر و ماست بگیرد اما باید به کلاس رانندگی برسد پس همانطور جوشیده رهایش میکند. با ح میروند آنور شهر جهت رانندگی. پیچ دو فرمانه میزند مامان. پارک دوبل میکند بابا. مربی راضی و خشنود است. کلاس که تمام میشود، احساس گرسنگی شدیدی میکند. انگار تمام انرژیاش رفته باشد. در راه خانه، به خیالخانه میرود و شعر خیال میکند. میبیند نمیتواند بیشتر از این، یعنی شاید بتواند اما تا همینجا هم رکورد خود را زده پس مشغول درست کردن شامی پر پروتئین و فیبر میشود. محصولات لبنیاش را هم آماده میکند. ساعت ۲۱ که میشود، فست ۲۳ ساعته خود را به اتمام میرساند. و لش میکند پای سریال کرهای جدیدش تا خوابش ببرد.
حساب و کتا ب روزها از دستم در رفته. نمیدانم چهگونه و چرا. امروز هم معمولی گذشت. بالاخره تمرکزم را جمع کردم و چیزی خواندم. داستان کوتاه «طلب آمرزش» از صادق هدایت. فکر میکنم هدایت دیدگاه تندی نسبت به دین اسلام دارد. او بیشتر ، خرافههایی که به نام دین رواج پیدا کرده را در داستانهایش تصویر کرده تا اصل دین. تمرینجا را بودم و آموختم از نوشتههای همسفران. بخشی از صوت جلسات پیش را هم گوش کردم. نتوانستم بازنویسی کنم تمرینم را. مغزم نکشید. به یک بنبست ذهنی رسیدهام. اما این فشار و وقفه را دوست دارم. فردا، پرقدرتتر آغاز میکنم. در نویسندهساز ، استاد از کارگردانی روزها گفت. استعارهی جالبی بود. به لطف نوشتن نگاهم به روزهایم دقیق شده. سرزبان را هم بودم. این پیوستگی حضور لازم است. سرزبان به من فکر کردن را میآموزد. زبان فکر را به معنای واقعی کلمه.
شعر خواندم. از فروغ. وقت میدزم در بین روزمرگیها برای دمی شعرخواندن. برنامههایم را پیش بردم و کارهای نیمهتمامم را به ثمر رساندم. یادداشتی هم از پیش داشتم که در کانالم منتشر کردم. دوستانم، تولدم را جشن گرفتند. هدیههایشان هم زیبا بود. دوست خوب داشتن هم نعمت است.
با نصف بدنم دارم گزارش مینویسم، نیم دیگرم خوابیده. صبح درس خواندم. ظهر کتاب خواندم و فیلم دیدم -خاکآشنا- و بعد رفتم تمرینجا. خاکآشنا مزخرف بود. کاش حوصله داشتم توضیح میدادم چقدر. اما نه جانش را دارم و نه ارزشش را دارد. غروب عزم رفتن به خانهی خاله کردم. فردا مراسم دارد. سفرهی حضرت عباس. عاشق تدارک دیدن برای مراسماتم. تا همین حالا که از نیمهشب حدودا سه ساعتی گذشته درگیر کارها بودهایم. خستهام، نای ادامه دادن ندارم -نامجووار- و در همین راستا هیچ غصهای برای اینکه بدون قصه و بوسهام، نمیخورم. شما هم نخورید، اگر بیدارید البته.
حق با شماست
خواهرم داشت تعریف میکرد که اخیرا از یک آنلاین شاپی بارانی خریده و قرار بود بعد چهار روزکاری برسد اما نرسیده بود، خواهرم پیگیری کرده بود و آنها این موضوع را به خواهرم یادآوری کرده بودند که پنجشنبه و جمعه جز روز کاری حساب نمیشود و خواهرم به من گفت که 2راه داشتم برای انتخاب جواب: سین بزنم و چیزی نگویم، یا مِن مِن کنم و بگویم که یادم نبوده ، خواهرم گفت که به آنها گفتم حق با شماست، همین.
او گفت گاهی نیازمند همین جمله بودم از سوی اطرافیانم بدون خشم و تعصّب و میگفت که چه جمله خوبیست که بگویی حق با توست و از آنور نیز اجازه ندهی حقت خورده شود.
23 آبان
صبح با دلتنگی تمام از پتویم شروع کردم . از چشمانش می شنيدم که دلش میخواست تا ابد در آغوش بگیردتم اما درد فراغ پا درمیانی می کرد که دانشگاه نروم. با هر ضرب و زوری بود و با گریه رهایش کردم.
شنبه دانشگاه را به خاطر اساتید با سوادش دوست دارم و الا دوست باستانی مورد علاقه ام رو روز سه شنبه می بینم.
امروز کمی درس خواندم.کمی شب هول و کمی کار کردم. باید وقت دزدی را یاد بگیرم تا بتوانم بهروری از روز و هایم را بیشتر کنم.
زندگی خوابگاهی، سر کار رفتن ، تکالیف عقب افتادهی دانشگاه و در نهایت آماده کردن کنفرانسی برای درس مبانی نظری هنرهای اسلامی که تا این وقت شب به طول انجامید، تمام زمانم را برای نوشتن گزارش نیک میخورد. این مشغلههای روزمره، بلعندهای است همچون «کورنوس» که تمام فرزندانش را پس از تولد، قلفتی قورت میدهد. امیدوارم بتوانم «زئوسم» را از کام این سیاهچالهی سرد و مکنده نجات دهم و بیشتر از قبل بنویسم.
فعلاً بروم بیهوش شوم تا بعد.
به وقت تمرکز روی کارها، پانزده دقیقهها کار خودشان را به درستی انجام میدهند، ولی نمیتوانم بگویم فقط پانزده دقیقه وقتم را تلف میکنم و بعد برمیگردم سرکارم. گاهی طوری در تلهی بیهودهگی و پوچی میافتم که هیچ پانزده دقیقهای به یاریام نمیآید. صبح دیروز خوب بود. با پانزده دقیقهها سهبار زبان خواندم. دو نوبت نوشتم. سری به صفحهی ژورنال نویسی استاد زدم و تشویق شدم به نوشتن بیشتر. کتاب خواندم. ناهار مورد علاقهی دخترم را درست کردم. خانه را تمیز کردم و …
بعد از ناهار اوضاع تغییر کرد. انگار خستگی روی سرم آوار شده بود همهاش به اتلاف وقت.
با سین رفتیم برایش طلا بخریم. دخترم را بردم کلاس زبان. نشانگرها را بردم برای مقاومسازی. همانجا تعدادی را خریدند.
شام هم سبک و سرسری.
فقط ظرفهای شام را شستم. دو طرح تازه زدم. زود خوابیدم. یک قسمت هم سریال تماشا کردم. اگر نمرهای باشد شش است. آن هم مال قبل ظهر.
سالواژهام «خاطرهنویسی» است. ۲۵ دقیقه فرصت دارم؛ پس حاشیهها را کنار میزنم و میروم سراغ خاطره نویسنده شدنم. اینکه چرا و چگونه نویسنده شدم؟ نویسندهای که روزی حداقل هزار کلمه مینویسد. فعلاً تعریف دیگری ندارم، تا بعد…
از پلههای نردبان سیزدهمین کارگاه تمرین نوشتن پریدم به دوره وبلاگنویسی؛ چون به پیشنهاد استاد کلانتری، علاوه بر کانال تلگرام و صفحه اینستاگرام، نیاز به جایی برای آرام گرفتن در گوشهای دنج داشتم و آنجا میتوانست وبلاگ شخصیام باشد.
پس ابتدا برای طراحی سایت به آقایی سفارش دادم و دو سه هفته بعد تحویل گرفتم. حالا باید بین این سه مکان میدویدم تا جا نمانم. اما مشکلی این بود؛ دیدم ایده ندارم، پریدم توی «حوض ایدهپزی» که دوره جدید مدرسه نویسندگی بود. هر دوره چندین جلسه بود و هفتهها زمان میبرد.
بعد برای ساختوپرداخت تصاویر و ویدئو در اینستاگرام و سایت، نیاز داشتم فتوشاپ یاد بگیرم. پس یکی دو دوره فتوشاپ را نزد دوستی از مدرسه نویسندگی گذراندم.
کمی اوضاع نوشتنم بهتر شد، اما شاخوبالم هم بیشتر شده بود. به خاطر فشار حجم مطالب نظم فکری نداشتم و نمیدانستم چه کنم.
کمی آنطرفتر، کارگاه آنلاین «فکرآرا»ی ناهید عبدی به راه بود. به آن کارگاه پیوستم و متوجه شدم که به نظم شخصی نیاز دارم و این بینظمی است که مرا از پای درآورده است. با دورههای نظم شخصی ایشان ادامه دادم.
کمی روبهراه شدم و فهمیدم باید از پراکندگی افکار دوری کنم، روی یک ایده و فکر تمرکز کنم و ورزیده شوم.
آنقدر سرم شلوغ شده بود که درد شانه و دستم را فراموش کرده بودم. تابستان ۱۴۰۱ هیچ دردی نداشتم. برای همین ذهنم با کوچ دومین دخترم همراه شد.
دختر دومم روز ۲۶ مرداد نزد خواهرش سفر کرد و به دنبال اهداف و رؤیاهای خودش رفت.
من ماندم و آشیانهای خالی از دختر.
اما راه نوشتن آنقدر کشش داشت که توانست مدت سوگواریام را کوتاه کند، تا زودتر به زندگی برگردم. همیشه از دلتنگی و درد دوری مینوشتم و به خودم تسلی میدادم. اطرافیانم تعجب میکردند چطور میتوانم دوری از دخترانم را تحمل کنم! اما من مینوشتم. هرصبح صفحات صبحگاهی اشک می شدند و روی کاغذ میریختند.
صدای گوشی روی اعصابم است. میگوید زمان تمام شد، بقیه را بگذار برای گزارش نیک فردا!
خوابم را تا جایی که یادم میآمد نوشتم. این مدت به قدری عمیق میخوابم که یادآوری خواب سختم شده.
آزادنویسی کردم و به ارزش و اهمیت گفتگو فکریدم.
به یادداشت دوستانم فکر کردم.
به مهارت جدیدی که چقدر سخت است برایم.
سرانجام پوستر کارگاه جدید را طراحی کردم.
کارگاه خودگفت. قرار است کنار هم بکوشیم برای آموختن مهارت پایهی گفتگو یعنی گفتگو با خود و حسابی ذوق دارم.
منبعی را نسخهی کاغذیش را تهیه کردم. حالا اگر فروشگاه فراخش سریع بفرستد.
صبحانه و این صوبتا.
موسیخی خوب و این صوبتا.
بازاندیشی در منابع و محتوای کارگاه خودگفت.
کار پایهام را به روز کردم و رفتم توی کانال کارگاه پایهکار از کار پایهی بچهها پرسیدم تا چهارستون بدنشان را بلرزانم که یادشان نرود من در کمینم و پیگیر کارشان.
با نقشههای بهتر و برنامههای بهترترتر ور رفتم.
صوت نویسندگی خلاق را مرور کردم. چه افسوس که به زودی به جلسهی هفت رسیدیم. وقتی ثبت نام کردم آن یکماهی که دوره شروع شود مثل قرن گذشت. حالا که توی کارگاهم نمیفهمم چطور به جلسهی هفت رسیدیم. دورهی شعر اینطوری نبود ها. خیلی طولانی میگذشت. ولی نویسندگی خلاق زود گذشت. با اختلاف بهترین دورهای که شرکت کردم و کاش تمام نشود. هعی.
کوشش برای بازگشت به واقعیت.
تماشای بخشی از خاکآشنا.
مطالعهی چسمثقال نماز میت.
جلوس با شیمسار. اسپویل صحنهام.
تمرینجا. پشت سر خاکآشنا غیبت کردن.
بازنویسی تمرین و نوشتن دیالوگ و فرستادن و آمادگی جهت دریافت گازخورد.
ریدم. دوباره نوشتم و فرستادم.
ناهار و کتاب و وبیکار.
توی وبیکار کلی مسیری که از اول آمدیم را مرور کردیم وقتی اسم دوستی قدیمی را دیدم که بازگشته بود. از اینکه ثمره و جاافتادگی و برگدهی نیمچه نهالهای آن وقت را دیدم شوقزده شدم و چه نیکودوستانی دارم. دمشان گرم.
نویسندهساز و بحث شیرین بهرهوری و خود را شخصیتِ رمان دیدن. جمعه پستش را نوشته بودم و نفرستاده بودم. امروز واجب شد بازنویسی کنمو بریا یادداشت بفرستم.
وبینار شکیبا و فلسفهورزی.
وبینار ساژده و طلاهایی که در دامانمان گذاشت.
وبینار سارا و عیشوعشرت روایی و مواجهه با ادراک پفیوز روایی.
فرستادن فراخوان کارگاه.
فرستادن پست.
سریال دیدن و مایّییییییی.
صبح بیمارستان بودم. همهی ساعتها خوابم میآمد. پیاده برگشتم خوابگاه. تمرینجا را بودم و بعد فیلم خاکآشنا را دیدم. سرعت را گذاشتم رو ۱.۲۵x و باز هم بیشتر از هر فیلمی حوصلهام را سر برد. بعد وبیکار سرزبان الهه علیزاده را بودم و آخرهاش خوابم برد. تا بیدار شدم اتاق را ساکت یافتم و شروع کردم به درس خواندن. بقیهاش غذا پختن بود و تحمل سروصدای آدمهای خوابگاه.
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟