باران شدید میبارد. دلم میخاهد زیر باران دراز بکشم و نمیدانم که میشود روزی؟
از خاب بیدار شدم و زل زدم به پنجره. گفتم فهمیدم، رویاها از پنجره میآیند توی خاب آدم. دیشب گرم بود و پنجره را باز کردم و کل شب خاب دیدم. نخاستم که یادم بماند، خاستم فقط ببینم.
کار بود. امروز فهمیدم از شنیدن سوال دربارهی دغدغههای سلامت آدمها شرمگین و یا متعجب نمیشوم و این را حاصل نوشتن میدانم و تلاشی که برای سانسور نکردن دارم.
تمرینجا بود. قبلش با ندا حرف میزدیم که بحث فیلم خاکآشنا شد، همانجا رفتم تکهای را دیدم و بعد کامنتهایش را خاندم. شبیه نمایش مصنوعی و زورکی بود.
در تمرینجا دوباره به اهمیت بلندخانی متن پی بردم.
نوشتم و رقصیدم و دراز کشیدم و بالش را بغل کردم و سعی کردم بخابم ولی نشد.
نویسندهساز بود و شعر. کاش تمام شعرهای خوب دنیا را در رحمم جا میکردم و بزرگشان میکردم و همراه خودم داشتمشان و هیچوقت به دنیا نمیآوردمشان. آنوقت شاید شعر میشدم. ولی نمیشدم نه؟ آنوقت مادری بودم که سر زا میمرد.
فایل شعرهای احسان ابراهیمی را مرور کردم.
اما اراده و اختیار. این سوال که ارادهی آزاد و جبر و اینها چیست زمانی ایجاد شد که پرسیدم آیا وقتی تصمیمی میگیرم که به نظرم آزادانه است، و کاری است که به خاست خودم انجام دادم، واقعن این چنین است؟ در واقع بگذارید کمی بروم عقبتر. کلیپی میدیدم که دربارهی تجاوز میگفت. اینکه پیچیدهتر از این است که بگوییم خب طرفین راضی بودند و این تجاوز نیست. انگار در برخی کشورها قوانین سفت و سختی وجود دارد که تعریف تجاوز را فراتر از اینکه خب خودش خاسته بود و به زور که کاری نکردم پیش میبرد. و این سوال برایم ایجاد شد که وقتی از رضایت و تصمیم و اقدام حرف میزنیم، حاصل اختیار ماست یا در پس آن هم جبری نهفته است؟
با همکوشانم خاندیم و نوشتیم. «چرا میخوابیم؟» را خاندم و چند تا سوال دربارهی مدیریت دانش شخصی آمد به سراغم. اینکه چگونه بنویسم و چگونه کوتاه و چکیده و فشرده بنویسم که در مرور به دردم بخورد و سوال اصلی اینکه از مرور چه انتظاری باید داشته باشم؟
همکوشی از حیاتواژههای استاد بود که الهه نصیری شکارش کرد و گفت چه خوب است و شبیه ماست. من و الهه و ندا و فائزه همکوشان هم محسوب میشویم. از کلمات دیگری که دوست دارم همسفر است و همقطار.
وبینار فائزه اعظمی بودیم و از توجه گفت و از توجه گسترده. از ما خاست که سنگی بیاوریم و بگوییم چه ویژگیهایی دارد و بعد گفت اگر این سنگ را سنگ نبینیم چه میبینیم؟ توجه که حاصل بیتوجهی است و توجه گسترده است.
واقعن متعجبم که چرا اینترنت اینقدر بد است. اصلن قبلن پیش نیامده بود و واقعن حیرت کردهام که اینقدر نت بد شده است. واقعن متعجبم. واقعن که من در ایران زندگی نمیکردم قبلن و واقعن تف تو زندگی.
دلم میخاهد «فلسفهی پیادهروی» را بخانم و بعد لالا.
سال واژه: پذیرش
از کار، مسولیت های خانه و گربه هایم، غذارسانی که بگذریم؛
طبیب خود شدم، فشار خون افت کرده بود بنابراین بطری آب داخل کیف و دو عدد خرما من را نجات داد. چند لحظه ای کنار خیابان پارک کردم، جرعه جرعه آب را نوشیدم و خرما را زیر زبان مزه مزه کنان خوردم تا قند آن زودتر جذب شود و در ادامه خود را به خانه رساندم.
سال ها در جایگاه ناجی و سر ناجی بودن، اصول اولیه ای را به من آموخت. همان دانسته ها چاره ساز من شدند، قبل از خواب ابن تجربه ی نیک را با شما همسفران به اشتراک می گذارم.
امشب نگاهی به سالواژهام انداختم. بیشتر وقتها فقط در شروع مینویسم که مثل بقیه آدابی را رعایت کرده باشم وگرنه در طی روز فراموش میکنم که واژهی سالم چه بوده. شوق زندگی. جذاب است و حتا گفتنش حالم را بهتر میکند. هر چند در حد چند ثانیه. آنقدر که نداشتمش حالا خاهانش شدهام و میخاهم تجربهاش کنم. وقتی منتظر روز بعد هستی با اشتیاق چه حالی دارد؟ وقتی از طلوع خورشید خوشحال میشوی توی بدنت چه حسی داری؟ دو هفتهای است که سرم را خلوتتر کردهام. مدام دنبال چیزی نیستم برای خاندن. وقتی لنا میآید و ساعتها توی اتاق است کمتر حس میکنم که وقتم تلف شده و اگر نبود چهها که نمیکردم. این روزها بیشتر آشپزی می کنم. دراز میکشم و چشمهایم را میبندم. در دلم جملهای را تکرار میکنم که قلبم را باز میکند. در مسیر باشگاه بیشتر حواسم هست که چطور راه میروم. آن سگی که همیشه دنبالم میدود را کمی رام کردهام. سرعتم را کمتر کردهام حتا در نوشتن هرزهنویسی. امروز حین آشپزی تصویری آمد جلوی چشمم. من در کلبهای بودم وسط جنگل. یک میز بزرگ چوبی بود و رویش کلی میوههای استوایی و موادغذایی متفاوت که نمیشناختمشان. من داشتم پشت میز میوهای را برش میزدم و به روبرویم نگاه میکردم. لبخند میزدم و صحبت میکردم. روبرویم من بودم. آفتاب از پنجره تا نیمهی میز آمده بود و روی صورتم میتابید. تاپ طوسیرنگی تنم بود. پوستم برنزه بود و ماهیچههایم کاملن موقع برش زدن میوه به چشم میآمدند. شوق زندگی داشتم. بعد از خوردن ناهار خاستم چرتی بزنم که دوباره تصویر آمد جلوی چشمم. گفتم: «مینا دوست داری چی به تصویرت اضافه کنی؟» یک میز تحریر گذاشتم کنار پنجره. چند تا گیره هم به دیوار وصل کردم. پنجره نیمه باز بود و کاغذهای روی میز تکان میخوردند. روی گیرهها طناب و کش بود و پایین آن چند تا دمبل و یک زیرانداز. دیدم میخاهم ورزش کنم. بنویسم. غذای سالم و مقوی بخورم. نیاز نداشته باشم برای هزینهی زندگی حتمن در شهر ساکن باشم و به کاری مشغول باشم که اوقم میگیرد از انجام دادنش. تصویر را که میخاستم در گزارشم بنویسم شک داشتم. گفتم ننویس. آمدی و دو روز بعد نوشتی که در یک دفتر کوفتی نشستی پشت کامپیوتر و داری با حقوق چستومان کار میکنی. آنوقت نمیگویند که آنهمه گوزگوزهایت برای چه بود؟ به خودم گفتم: «مینویسم که اگه یه روز گذارم به نوشتههام افتاد یادم بیاد چی می خاستم؟ دوباره یه تکونی بدم به خودم و برم جلو. لااقل بگم زحمت کشیدم و نشد و بعدش بندازم تقصیر تقدیر.»
مدیتیشن کردم. رفتم باشگاه و کمی هم مغازهی دوستم بودم. با هم دمنوش سیب خوردیم و کیف کردیم. آشپزی کردم. هرزهنویسی کردم. خاندم. لنا را خاباندم کنار خودم. یک روز گذشت. آرام از من عبور کرد.
سایهی ماه
تردیدِ تنهایم را
بیدار کرد
وگرنه هیچگاه
از مرگ برنمیگشتم کنارت.»
انگار احسان ابراهیمی قسمتی از مرا صدا زده است در این شعر.
__________________________
از کودکی باور داشتم که من ماه هستم.
معنی اسمم هم این باور را پروبال میداد.
میتوانید شما هم ریشخند کنید، شما تنها کسی نیستید که باورهایم را جدی نمیگیرد.
بزرگتر که شدم رنجها هرچقدر بیشتر دورم را احاطه میکردند بیشتر حس میکردم که ماه هستم در دلسیاه آسمان
چندین شعر هم نوشتهام با همین معنا
________________________________
امروز کوچه پس کوچههای شهر را طی کردم و
سرخودم را به کتابفروشی کجکردم و کتابی که مدتها بود به بهانه قیمتش نمیخریدم را خریدم.
فلسفه و مسائل خودشناسی روحم را میخاراند.
حسی شبیه به جاکش( جای کِش جوراب مثال) برای همین کتاب بیداری، که کمکی هست برای شناختخود را خریدم.
جملک امروزم
داشتن صد مخاطب عمیق،
هزار برابر بهتر از داشتن یک میلیون مخاطب سطحی است.
سریال سیلو رو درحال دیدنم، میتواند
بیانه دنیا حال ما باشد.
در کانال تلگرام و اینستاگرام محتوایی گذاشتم و فقط خدا شاهد این عذاب و رنج در من بود.
سادهترین کار و علاقهشدیدم تولیدمحتوا بود سالهای دراز، ولی حالا چرا بدنم پس میزند؟نمیدانم.
آزادنویسی کار کودکیهایم است از ۱۲ سالی نوشتن تنها پناهم بود پس امروز هم نوشتم.
امروز راجب اینکه چرا دیدنِ فلانی رنجم میدهد نوشتم و تأمل کردم، آگاه شدم که حضور فلانی برای روبهروشدن با قسمت تاریک خودم هست، قسمتی که اگر دیده نشود یا تایید نشود غمگین
میشود.
تمرین میکنم که ارزش من از تایید و نگاه دیگران نیست.
حلزون در سفیدیِ محضه. چشماش زیاد به کارش نمیاد، .. با دلش قشنگتر می ببینه. امروز بیشتر از دیروز ترسیدم. دیروز منتظر نبودم که یکی بیهوا اول صبحی بترسوندم. اما امروز میگفتم مبادا طرف پشت دیواری، جایی داره کشیک میده، تا ما برسیم.
یکی دو ساعتی در حال و هوای ترسم بودم.
درگیر کارم شدم و فراموشم شد.
هوا امروز آفتابی بود و یه کوچولو پیادهروی کردم. تمرینجا بودم.
ناهار خوردیم.
آزادنویسی کردم.
نویسندهساز شرکت کردم و حسابی تازه و نو شدم.
بعدش خوابیدم. اینقدر خوابهای به قول مامانم دَشو وَشو دیدم که نگو. انگار ضمیرم اصرار داشت که، ادامه ماجرای دیروز را با من تکرار کنه.
کاش شبهول دست از سرم برداره. تمام نمیشود که.
چشمان حلزون قهرند با هم. تا الان بالای ۱۵۰ مدل حلزون کشیده است استاد و من هم به همین تعداد قصههای مندرآوردی.
۵۰۰ کلمهای تایپ کردم.
باز حساسیتم عود کرده است. آلودگی هوا از پا درم میآورد هر بار. آنقدر انرژی ندارم که دلم میخواهد فقط ویس بدهم از عصر.
چیز زیاد است برای نوشتن ولی توان ندارم.
وبینارهای بچهها هم عالی از جمله کوک کودکی فائزه.
شب بخیر.
حدود یکماه است تا سه صفحهی صبحگاهی را ننویسم روزم را نمیآغازم. همین حرکت، تعهد را به سایر جنبههای زندگیام تسری داده.
بیست و پنج دقیقه یوگا کار کردم.
از این شعر حافظ
در خرابات مُغان نور خدا میبینم.
این عجب بین که چه نوری و کجا میبینم.
رونویسی کردم.
در تمرینجا آموختم کنش باید متن را جلو ببرد. به قوطیِ نمایشنامهنویسی منتقلش کردم.
استنطاق، دامنگیرشدن، تحتالحفظ، گونههای پاکتراش، چوخا: لباس چوپانها، به مرگ حسادت کردن، ننه منغریبمبازی، شیمیدانی که مواد را میشناسد و منتظر پیامدها میماند، هدیهی
جلد دوم داستانهای چخوف، مرغابیِ وحشی و دلدادگیاند که به فهرست کلمهبرداری راه یافتند.
مرغابیِ وحشی تمام شد. شیفتهی نثر ایبسن شدم. بیتکلف و زبانی ساده، از لایههای درونیِ شخصیتها پردهبرداری میکند.
با مضرابِ جدیدم تار نواختم. به حرف استاد کلانتری رسیدم که معتقدند ابزارِها. کارکرد خودشان را دارند. مضرابِ جدید به بدنه برخورد نمیکند و طبیعتن پوست سالم میماند.
در نویسندهساز از تاثیر شعر بر نوشتن صحبت شد، با تمرکز بر کتاب احسان براهیمی. نمایشنامههای اسم و بالاخره این زندگی مال کیه و آثار نیلسایمون هم معرفی شد. بالاخره این زندگی برای کیه را خاندهام ولی دوباره میخانم. فصل دو از نیلسایمون را آغازیدم. توصیفِ زمان را آموختم، یکی از شخصیتها گذر زمان در نبود شخصیتِ دیگر را اینگونه توصیف کرد:
انگورا رو نشونت بِدم که حالا مویز شدن؟ نونِ سفیدو ببین که حالا نون چاودار شده. به قوطیِ نوشتن رفتند.
حشراتی را میمانم که وجودشان وابسته به فساد است، از دل شبِ هول بیرون آمد.
در تاریکی پیادهروی کردم. ترسیدم ولی پیش رفتم. به نوشتن میمانست.
یک کلاس آنلاین و یک کلاس حضوری داشتم. نوشتنِ طراحیِ تمرین، مربی بهتری از من ساخته، چون خودم سیکل را پیش از کلاس اجرا میکنم. امروز در مورد خم به پهلوها فهمیدم که باید ابتدا دستم را به راست یا چپ بکشم و بعد پایین بروم.
شب را با خودگویی و تارنوازی به پایان خاهمبرد.
هدفِ امروزم تا ۶۰ درصد اجرا شد. هدف فردا را با پر کردن برگهی هدفِ روز، مشخص کردم.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیاده روی به مدت 25 دقیقه به دور باغچه
3. کمی پیادهروی در شهر و خریدن کاغذ و سر زدن به چندجا
4.کمی مرور کردن آموختههای قبلی
لعیا جانم
برای تو هم اوقات خوش آن است که با دوستان سر شود؟
از دوران دبستان، همیشه اطرافم پر از همشاگردیها بود. بقول مادر رفیقباز بودم. اکثر مواقع یا خانهی دوستی بودم یا دوستان خانهی ما. درس میخاندیم و بازی میکردیم. مادران بچهها، چون من شاگرد اول بودم شیطانیام را ندید میگرفتن. اجازه میدادند با بچهها درس و بازی کنم.
یادت هست عزیز بعضی اوقات سرزنشم میکرد و از رفیقبازیام ایراد میگرفت؟
اما من تا همین حالا بعضی رفاقتها را ادامه دادم، هر چند گرفتاریها مجال نمیدهد زیاد هم را ببینیم.
امروز جای تو خالی دوست گرمابه و گلستانم که از اول دبستان با هم بودیم، آمد خانهام. از علایق و مشکلات گفتیم. پدرش آلزایمر حاد دارد، بسیار آزارگر شده است. اجازه نمیدهد شبها بیدار بمانند. از زمان تاریکی، دستور میدهد خاموشی شود و همه بخابند.
احساس تنگنا و بیچاره بودن سبب میشود هیچ مهری نماند. مهر به رنج تبدیل میشود. امیدوارم ما به آن حال دچار نشویم. میگویند افراد اهل مطالعه و یادگیری، آلزایمر نمیگیرند. نظر تو چیست؟
آزادنویسیام شرح گرفتاری دوران پیری، آلزایمر، امکان و احتمال اینکه خودمان دچارش شویم، بود.
امروز فرصت کمی برای مطالعه داشتم.
در مقدمه کتاب «به دوزخ … ای بیگناهان» بختیارعلی در پاسخ به مصاحبه کننده که پرسیده بود: «چرا نمایشنامه جایگاه قدرتمند دیگر ژانرهای ادبی را در ادبیات کُردی نداشته؟» میگوید:
«بازگویی روایت نیازمند آگاهی فردی و استقلال و آزادی است. خودی که نتواند آزادانه از خود بگوید و آزادانه خود را به نمایش بگذارد، قادر به تولید یک نمایش حقیقی نخواهد بود. انسان شرقی و نیز انسان کُرد در فرآیند خودپنهانکردن مدام بوده است.»
یاد سخن استاد در مورد نداشتن فیلم خوب و رمان در ایران امروز افتادم، چون از سه موضوع اصلی نمیشود در این سیستم آزادانه نوشت: سکس، مذهب و سیاست.
اساتیدی که میشناسی در مقالههایشان به این سه مورد پرداختهاند؟ تا چد اندازه موضوع را گستردهاند؟ شما اجازه دارید نظر سیاسیتان را با هم مطرح کنید؟
پاسخات احتمالن منفی است. چه کار باید کرد؟ باید نشست، دست روی دست گذاشت تا تغییرات اساسی رخ دهد یا ما برای خودمان، از هر آنچه باور داریم بنویسیم بدون خودسانسوری و به نتیجهاش اهمیت ندهیم؟ بنویسیم شاید به زودی بیاید آن روز که بشود آزادانه از هر موضوعی نوشت.
24/08/1405
گزارش نیک 187♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان کوتاه
امروز داستان صوتی «وانکا» از «آنتوان چخوف» را خواندم. داستان را از کتاب صوتی «آنتوان چخوف (شش داستان کوتاه و نقد آن)» انتخاب کردم. «وانکا» داستان پسربچهی یتیم نه سالهای است در خانهی اربابش در مسکو زندگی میکند. او در شب کریسمس نامهای به پدر بزرگش مینویسد و آنچه بر او میگذرد میگوید.
وانکا چندین بار از نوشتن داستان دست میکشد و غرق روزهای خوشی که با پدربزرگش در روستا داشتهاست، میشود. هربار که به پنجره نگاه میکند، به گذشته بر میگردد و به این صورت مرز بین زمان حال و گذشته در داستان کاملاً مشخص میشود. فکر میکنم زاویه دید داستان سوم شخص دانای کل باشد، زیرا او همه چیز را میدانست. زبان داستان کودکانه است.
هرچند خواندن داستان را بیشتر دوست دارم، اما کتاب صوتی هم در روزهای سرشلوغی به کارم میآید. هم راحت است و هم کمک میکند از داستان دور نمانم. زمان داستان صوتی چهارده دقیقه و نقد داستان هفت دقیقه است. خوبی این کتاب این است که نقد هم در کتاب حاضر و آماده است.
کارهای امروز
پروندههای پرسنل را آماده کردم. به معاینات ادواری رسیدم. خانهی بهداشت کارگری را مرتب کردم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم از زیتون پروردهی صنایع غذایی بدر برای لحظات خوشی که برایم آفرید.
سپاسگزارم از قسمتهای خوشمزهی امروز.
سپاسگزارم برای باهم نویسی، نوشتن گزارش نیک و استاد شاهین.
اول صبح زدم بیرون رفتم دنبال کارهایم. به صفحات صبحگاهی نرسیدم.
دفترچه وکالتم را رئیس هیات مدیره امضاء کرد.
بعد رفتم شعبه هشت بازپرسی. اما منشی شعبه گفت باید لایحه سیستمی ارسال کنی برو فردا بیا.
از دادگستری تا نصفه راه را پیاده برگشتم. هوای پاییزی دلچسب بود.
یکسر به کافینت زدم. فرم اظهارنامه را گرفتم.
به خانه که رسیدم مشغول آشپزی شدم.
جلسهی تمرینجا شرکت کردم و حسابی خستگیم رفع شد.
بعد استراحت نیمساعته.
لایحه را نوشتم و چند بار بازنویسی کردم. در نهایت ارسال کردم به شعبه بازپرسی.
چند تا از مواد قانونی را زیررو کردم. شاید بتوانم به نتیجه برسم.
برنامهریزی فردا را نوشتم.
تا آمدم به خودم بجنبم، ساعت ۷ شد و باید خودم را سر هم میکردم و راه میافتادم. طرح زوج و فرد بود و شهر کمی خلوت بود. زود رسیدم. میان سگوگربهرقصیهای امروز، یک مقاله خاندم از تاثیر هوش مصنوعی بر مشاغل مربوط به تحلیل داده. هوشواره دیگر خیلی از مهارتهایی که در گذشته مزیت محسوب میشدند را بلعیده و جای سوال است که پس حالا ما باید چه کنیم؟ اگر کنجکاوید برای مطالعه، لینک مقاله را آخر گزارش گذاشتهام.
تا آمدم به خودم بجنبم، ساعت از ۶ گذشت و باید برمیگشتم. انگار اعصاب و انرژیام چدنی شده. وگرنه چطور نصف روز را بیرون از خانه می مانم؟
تا آمدم به خودم بجنبم، دیدم که در یک پیج کتابفروشی غوطهور شدهام و هیچی به هیچی. دیدم که شامکی خوردهام و نوشتههای همسفرانم را خاندهام. دیدم که دارم تمرین «خودواژه» را تکمیل و ارسال میکنم.
تا آمدم به خودم بجنبم، دیدم که روز تمام شده و باید گزارشم را بنیکم. فرقهای معتقدند که پیچ زمان دستکاری شده و زمان دارد تندتر از قبل میگذرد. امروز انگار پیچ را بدجور پیچیده بودند.
سپاسگزار بودنم.
https://virgool.ir/@mahdi/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84-%DA%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-z7gp3nhhrbuo
صبح چیزی ننوشتم حتی در نوت گوشی چند جملهی خواهشانه از معبود به سیاق اغلب روزهایم. میزنم بیرون طبق روال این روزها. دانشجو پسر که پیاده شد. من نیز آزادنویسی پایی را در صفحاتی دیگر از پیادهروهای شهر مینگارم.
چه زیباست پشتهای سبز پوش تکیه به دیوار سنگگچ قدیمی. از سبزینههایی رونده با برگهای قلبی پهن.
کاش نام و نشان این گیاه را بدانم که تپهای ساخته گل پوش بر خاکنخالهای رهاشده، شاید هم تپهای در حاشیهی محلهی قدیمی، البته پیادهرو خیابان. از آن عکس گرفتم.
در راه برگشت، سبزی خریدم و تا ظهر در آشپزخانه گذشت. وبینار نویسندهساز دیروز را هم شنیدم.
بعد از ظهر داستان کوتاه «عصای پیری» احمد محمود را خواندم. ضربالمثلی که در یادداشت دو روز قبل نقل قول کرده بودم را دیدم. جالب بود. پیرزن صدای مردش را شنید: « فرزند کسی نمیکنه فرزندی.» ولی ئی پسر عصای دست منه، عصای پیری. صدای زنده و زنگدار خودش که از گذشتههای دور میآمد.
حالا پسر بعد از مرگ پیرمرد تمام مال را بالا کشیده و حتی سهم هشت یک پیرزن را ندادهبود.
امروز هم مثل دیروز جز همین یادداشت، نوشتن نداشتم.
خواستم تمرین وبینار نداجان که دیشب نرفتم انجام بدهم، خطخطی کردم اما نفرستادم.
عکسی که صبح از گل رونده گرفته بودم به دیپسیک دادم: ایپومیا یا سیب زمینی شیرین، گیاه رونده که میتوان به راحتی در باغچه یا در گلدان درون خانه نگهداری کرد. برای قلمه زدن کافی است شاخه آن را در آب گذاشت تا ریشه بزند.
باید شاخهای از انبوه ایپومیای خوابیده بر پیادهرو را میآوردم. شاید روزهای بعد در همان مسیر پیادهروی کردم و شاخهای از آن آوردم.
باربی؟
دیروز دوستانِ آتلیه بهم گفتند، «باربی»، «شبیهِ باربی» باربی؟ تنها تصویری که تا به حال از خودم نداشتم، باربی است. به قولِ مشاورم «تو ببری هستی که خودت رو گربه میبینی» من ببری هستم که خودم را گربه میبینم. منظور او از ببر، قدرتم در مدیریتِ شرایط بحرانی و تصمیمگیری است. اما گربه هم هستم. کتابِ «مثلِ گربه فکر کن را بخوانید»، انگار من را میخوانید. اما باربی؟ چرا تا به حال کسی به من نگفته بود باربی؟ من که همان آدمم. تنها تفاوتم با سالهای گذشته موهایم است. شاید دلیلش موهایم که بلندیش تا کمرم رسیده. شاید هم به خاطر اینکه عاشقِ رنگِ صورتیام. شاید هم به خاطرِ لباسِ اندامی که پوشیده بودم. شاید هم چون برای تابلو هم از رنگِ صورتیِ گرم استفاده کردم. شاید هم عکسی که از من ساختن با هوشِ مصنوعی. یک ماه پیش گروهِ تلگرامی آتلیه را باز کردم و دیدم که عکسِ کارتونیِ شبیه من، روی عکسِ یک کاربر است. آخرین عکسِ پروفایلم با دستمالِ گردن. دیدم آخرین عکسِ پروفایلم را با هوش مصنوعی ویرایش کرده و گذاشته روی پروفایل با اسمِ دخترِ زیبا. اولش کمی شوکه شدم، دربارهی احساسم هم نوشتم. ولی دیگر برایم مهم نیست. دیگر پذیرفتم که من حریمِ خصوصی ندارم. شبیه گُلی که هر کسی دوست دارد از آن عکس بگیرد اما از گُل نمیپرسد و اجازه نمیگیرد. پس باید ظرفیتم را برای حضور در فضای مجازی به سطحِ بالاتر ببرم. من هم دیگر ناراحت نمیشوم. تا یکسال پیش چنان ناراحت میشدم که انگار سنگ از آسمان میبارد. چند سال پیش هم که چتِ کاریم در فضای مجازی پخش شد. به این شهرتِ ناخواسته احساس خیلی بدی داشتم که چرا دوستان و همکاران و دیگران به حریمِ خصوصی من احترام نمیگذارند، برای منافعِ خودشان به حریمِ من احترام نمیگذارند. اما حالا که مینویسم دیگر باید خودم را برای این مدل از اقتباسها و تقلیدها آماده کنم. فکر کردم شاید از روی عکسِ باربی که از روی عکسم ساختن، باربی صدایم میزنند؟ نمیدانم. اما باربی هم بخشی از وجودم است. بخشی که در خانه دیده میشود نه بیرون از خانه.
کتابهای شعر، به رنگِ قرمز
کتاب خطاب به پروانهها را میخوانم. «خوابش میآمد بیدار بود در هر کجای روی زمین بود پیشم میآمد». جلدِ مینیمالِ زیبایی دارد این کتاب. امروز دربارهی «گزارهگردانی» در شعر جستجو کردم. خیلی دوست دارم از این موضوع بسیار بیاموزم.
زیباییِ نیک
امروز روز پُرکار اما آهستهای بود. ناهارم را با لذت خوردم. ظرفها را شستم. سشوارِ جدیدم را افتتاح کردم. امروز قرار بود بروم برای زیبایی. با خانم دکتر تلفنی صحبت کردم، ماند برای هفتهی بعد. از این قرتیبازیهای پوستِ بدن. وقتی اسمش هم مجتمع نیک است، باید برای گزارش نیک مینوشتمش. تا به حال دیدید دکتر بشیند پشت میزِ منشی؟ یکی از لوکسترین مجتمعها و خانم دکترِ فروتن. وب سایت هم دارد. اگر سایتش را ندیده بودم، اگر نمیدانستم که پدرش هم دکتر است، شاید شک میکردم که پزشک است، اما از آن پزشکهای باسواد و فروتن.
سایت صورتیِ من
امروز طراح سایت تماس گرفت و مشکل سایت را برطرف کردیم.
مقالههای پیونینوشت
رمز عبور: ARAM (با حروف بزرگِ انگلیسی.)
این مقالهها را پاک میکنم بزودی و کم کم میروم برای طراحیِ جدید سایت، فکر میکنم چند ماه زمان نیاز داشته باشم.
گردآفریدِ دلم
حالا که مینویسمت، ساعت ۲۱:۳۲ است. مولاناخوانیام گل کرده و گل میدهم.
«چون قلم اندر نوشتن میشتافت
چون به عشق آمد، قلم بر خود شکافت»
زلال میشوم وقتی شعر مرا میخواند. حتی وقتی در طنین خستگی میلولم، مرا میرویاند.
غزل «حیلت رها کن عاشقا، دیوانه شو، دیوانه شو» را مینویسم و بلندبلند میخوانم. شیرینتر آنکه میخواهم به ذهن بسپارمش تا هر لحظه، زمزمهی زندگیام بشود؛ زیر بارانهای شاعرانگی و خشکیهای روزمرگی.
فکر میکنم این گرایشِ لحظهی حالم به شعر، اثری از وبینار امروز است که در من جاری مانده؛ وقتی استاد کلانتری از اشعار کتاب «آواز رازدارها» میخواند. عصارهی روح من، سپید، میچکید. حالا غزلغزل میبالم.
استعارهای مرا مسحور کرد: «شاعر خودش را به در و دیوار میکوبد. مثل پرندهای در قفس. خون روی میلهها، شعر را شکل میدهد.»
«تو نباید فوری به دریافت برسی. خیال کن، حس کن، ببین چه چیزی به تو میدهد.»
حالا که فکر میکنم، خیال به یک معیار محدود بسنده نمیکند. پردههای بیپروایی را کنار میزند و تا بینهایت پر وا میکند.
میبینی چطور غرق شدهام؟ عاشق این غرقگی میمانم و میخوانم.
راستی امروز ظهر دوستم، هماتاقی دانشگاهیام، مهمانمان بود. از خاطرهها گفتیم و خندیدیم. اما تاریخ انقضای آن روزها رسیده است. مزهی خندههای حالا فرق دارد. همچنان شیرین است، اما با بغضِ خاطره، تهماندهای تلخ دارد.
هدف شخصیت: رفتن به فستیوال عکاسی
مانع یک: همزمانی با مدرسه
کنش: گرفتن گواهی و مدرسه نرفتن
مانع دو: پول نداشتن برای اسنپ
کنش: با مترو رفتن
مانع سه: خنگی در آدرسها
کنش: کمک از هوش مصنوعی و پرسیدن از دیگران
مانع چهار: ترس فلجکننده از بیرون رفتن و بابت خنگی در جغرافیا گم و گور شدن.
کنش: سوار مترو شدن و سریع بیرون آمدن. زیرا با اینکه همان مترویی که همیشه باهاش انقلاب میرود شخصیت میترسد متروی دیگری باشد.
نقطهی اوج: افتتاحیه شنبه و ساعت دوازده تا یک بوده. شخصیت به علت حواسپرتی مزمن یکشنبه یک تا دو میبیند. میفهمد تا آخر هفته از دوازده تا پنج هم بازدید داردند.
پایان: نرسیدن به هدف، بر طرف شدن نیاز یعنی پبوند با هنر. شخصیت پس از مترو به کتابخانهی فردوس میرود و دست به قضا نمایشگاه خطاطی برگذار میشده. احتمالن کارگردان به علت تصادفی بودن این حادثه آن را از فیلم حذف میکند. هر چه نباشد چنین تصادفهایی فقط در آغاز آن هم با اغماض قابل پذیرشاند.
ذهنم از ترکشِ تشویش، درد میکرد از دیشب. دوست داشتم قبلِ رفتن دستی به خانه بکشم اما دلم به کار نمیآمد.
صبحانه سیب نذری خوردم؛ درشت و سرخ و شیرین. حوصلهی بساط صبحانه را نداشتم. آماده شدم و به سمت مدرسه، روانه.
ذهنم در مسیر برای خودش دودوتا چارتا میکرد. برای روابطش. ازم پرسید: «مشکلت با ارتباطات چیست؟» گفتم: «حس ناامنی بهم میدهد.»
گفت: «چطور؟»
گفتم: «بههرحال همیشه نقصهایم توی چشم همه میزند. نمیدانم باورش سخت است یا نه، اما خودت هم جزو همهای.»
گفت: «میدانم. اما حواست هست روابطی هم داری که امنت میکنند؟»
داشتم «آل یاسین» گوش میدادم. دلم سلام به مولایش را میطلبید. هفتدقیقه بود. من تا رسیدم، دوازدهدقیقه ازش را چشیدم.
پشت چراغقرمز، وقتی که ضبط ماشین میخاند: «وَاَشْهَدُ اَنَّکَ حُجَّةُ اللهِ، اَنْتُمُ الْأَوَّلُ وَالْأخِرُ» زمان برایم ایستاد…
من زیر نگاه امامم حس امنیت دارم. هرروز و هرشب ناظر به اعمال من است، ولی نمیترسم که قضاوت و طردم کند. او از خودم هم بهتر، نقصهایم را میشناسد. ولی مرا با آنها یکی نمیداند.
در رابطه با خدا هم امنم (البته تا وقتی که خدا را شبیه به خودم نمیبینم).
مدرسه خوب بود. امروز اجازه ندادم چیزی ذهنم را بهم بریزد. با بچهها صحبت کردم و از ماتریکس و اطلاعات اشتباه برایشان گفتم، که خیلیها با خبرهای غلط سرمان را شیره میمالند. هفتهی بعد میخاهم بهشان کار عملی بدهم. بروند و برای موضوعی از منابع مختلف اطلاعات جمع کنند. زنگ تفریح چای کرک خوردم. یکشنبهها معلمهای بیشتری در دفتر است. بودن کنارشان حالم را قشنگ میکند.
…
وقتی برگشتم خانه، ماشین را برای محمدمهدی توی کوچه پارک کردم. نفهمیدم آمد برداشتش یا نه. گفته بود بیرون بگذرامش.
لباسخانگیهایم را که پوشیدم، کاسهای از آش نذری پر کردم و پای سریالم نشستم. کاسه که تمام شد، دومی را آوردم. یخچالمان هنوز پر از نذری است. این خانواده نمیتوانند کریم نباشند. بودنشان به هرشکلی، رزق مادی و معنوی دارد.
تا یازده فیلم دیدم. بعد طبقِ روال همیشگیِ یکشنبهها خابم گرفت و به مادرم زنگ زدم که ظهری نمیآیم. تا یکونیم خابیدم. دوونیم از تشک دل کندم و با محمدمهدی پای سفره نشستم.
بیدار که شدم دوباره حالم مشوش شد. برگشتم به تنظیمات کارخانه. چه بدانم. به گمانم در پیاماسم. هر گندآبی که درونم وجود دارد، اینروزها روی سطح میآید.
خشم داشتم. حس بیعدالتی. دلم میخاست انگشتانم را فرو کنم در تنی و بخراشم و بخراشم تا آرام شوم. دلیلش را نمیگویم که چرا دوباره در خشم شدم. اما حالم را آنقدر بهم ریخت که یادم نمیآید در ششماه اخیر اینگونه شده بودم یا نه.
کمی نوشتم. چندبرگی نوشتم. خودکاری زمخت برداشتم و برونم را بیرون ریختم. برگه را ریزریز کردم. خشمم سِر شد. اما هنوز حسش میکردم. دلم خاست دوباره پناه ببرم به خاب. دلم میخاست فرار کنم از من. همهچیز را زیر سر «من» میدیدم. خسته بودم و کاری از دستم برای من برنمیدارد.
خلاصه که تا یکساعت پیش خاب بودم. بیدار شدم که فقط بنویسم، و یادداشتم را در کارروان بگذارم.
از ذهن سالم گفتهام. از نگاه خودم ذهنم چقدر سالم است؟ به گمانم بهش ۸/۵ از ۱۰ بدهم. یکونیم نمره را برای این نمیدهم که درستبودنِ افکارم را بلدم. فقط گاهی نمیدانم کجا و چطور باید از کدامشان استفاده کنم.
از خابِ سر شبی هنوز مستم. چیزی در سرم نمیچرخد، جز سنگینی و گیجی. دلم میخاهد به خانهام دستی بکشم. خانهام همیشه، نمود بیرونیِ روانم است.
کمی بعد از شب
هوا روشن شده بود اما دلش نمیخواست روزش را شروع کند. دوباره یادش رفته مشتاق بودن را تمرین کند. همین شب قبل بود به خودش قول داده بود هر روز یادآوری کند که امروزش میتواند متفاوت باشد حتی در حد فهمیدن یک کلمه.
به اندازهی خوردن دو لیوان چای به خطوط کاغذ زل زد و بعد سیصد کلمه آزادنویسی کرد.
کار کرد و در بیمارستان چرخید و آدمها را نگاه کرد و اندیشید به قصهی روزشان.
زیر چنگال شب را خواند. بعضی پاراگرافها را نمیفهمید و خب قرار نیست همه چیز را بفهمد بعضیهایش را گوگل چپاند در ذهنش.
ناهار پسرک را داد و بعد همراهش شد در حل تمرین ریاضی.
کمی به پلکهای سنگینش استراحت داد و بعد آشپزی کرد و همراهی برای تعویض لامپهای سوختهی خانه.
به مواد ماکارونی نعناع خشک اضافه کرد و خوشطعمترترتر شد.
با پسرک کمی تنیس بازی کرد و پنج امتیاز فوتبال.
زیر دوش آب گرم استخوانهایش را نرمتر حس کرد. بعد هم با چنگال شب خزید زیر پتو.
گزارش نیک۱۸۷ فرح
✔️نرمش هر روزه در تختخواب
✔️رویانگاری بصورت عبارتهای چند کلمهای
✔️کلنجار رفتن با دل درد تا ظهر
✔️خواندن بعضی از گزارش نیک دوستان و حظ کردن
✔️اسنپ گرفتن برای رفتن به شرق تهران با حجم لباسهای شسته مادر و کمی پیاز داغ، لبوی پخته برای مادر.
✔️بودن کنار مادر ( کار نیک واقعی من )برای نماز و ناهار.
✔️سفارش غذای روز از کبابسرای مهدی ( قورمه سبزی / زرشک پلو با مرغ)
✔️گرفتن اسنپ برگشت برای آمدن به خونه. راننده خنده دار، گچل و بذله گو، داستانسرا .
✔️نوشتن داستان راننده خنده رو، جوکگو
✔️خواب بعدازظهر در اتاق با هوای سرد و روشن کردن شوفاژ برقی
✔️شرکت در وبینار نویسنده ساز. ( بحثهای جالب استاد شاهین: از بحث کرست ( اصطلاح فرانسوی) سوتین، لباس زیر زنانه ، سینهبند، ممه بند، تا دفتر شعر احسان براهیمی با عبارت ها و ترکیبات خیلی جالب و زیبا:
✔️دیدن سریال کرهای
✔️نیایش و نماز مغرب و عشا
✔️نوشتن معنی چند آیه از قرآن مجید.
🐌
حلزونجان باز چی شده چشمهایت را این و آن ور پرت کردهاند، چرا ناراحتی، آرام باش همهچیز درست میشه . تو که صبور بودی.
خانم دژگام عزیز
بابت جلسهی امروز کمیتهی دانشپژوهی از شما سپاسگزارم. نکتههای بسیاری آموختم. هم از نظر تخصصی و هم از نظر مواجهه با نحوهی هماهنگی و تشکیل جلسه. به اصل کار پرداختید و وارد حاشیه نشدید. احسنت به شما.
اما از کارهای امروزم:
درس خواندن در خانه اول روز
خواندن از کتاب «اصلگرایی» جملههایی از این کتاب:
««نه» درستی که در زمان درست گفته شود میتواند مسیر تاریخ را تغییر دهد.
ناگهان عزمی راسخ، مثل لحاف کلفتی که شبای زمستون دور خودمون میپیچیم، بدنمو پوشوند.
جسارت کلید فرآیند حذف چیزهای غیرضروری است.»
بازخورد به تکالیف دانشجویانم
اسلایدسازی و کمی هم درگیری با فایل ارائهی خودم در جلسه پروپزال
شرکت در وبینار دانشپژوهی
حضور در جلسه دانشپژوهی و شنیدن نظرات اصلاحی حاضران دربارهی عناوین دانشپژوهی که فرستاده بودم
با دلپیچهی شدید از جلسه خارج شدن (نمیدانم پای ویروس جدید در میان است یا پای اضطراب و استرسم)، درد عضلات ستونفقراتم بهتر است.
نماز و ناهار و خواب
نماز و گوش دادن به پادکست امروز وبیکار سرزبان. الهه امروز از معیار موجه بودن فکر صحبت کرده است. دشت من از این وبیکار:
« موجه بودن متفاوت است با درست بودن
موجه بودن یعنی منطقی بودن
منطقی بودن یعنی سنجیدن درست بودن نتیجه و درستی شیوهی رسیدن به نتیجه
داستانی که مینویسم باید موجه باشد نه درست»
پادکست نویسندهساز را هم گوش دادم. استاد از شعرهای احسان ابراهیمی خواند. شعر را قرار نیست بفهمی و توضیح بدهی، از شعر قرار است لذت ببری.
در جلسه سوپرویژنی آنلاین استاد بهمنی آموختم:
«حال انسان در سمت آینده تجربه میشود.
اگر تواناییهای بالقوهات بالفعل نشده باشد مثل افتاده در ته چاهی هستی که داری سروصدای بالای چاه را میشنوی ولی خوب درک نمیکنی که چه خبر است.
هر کسی در هر سطحی از توانایی جسمی در صورت درمان روانش میتواند انسانیار بشود.
درمان انسانگرایی کمک به تغییر معنا و فعال کردن ظرفیتهای بالقوه است.»
وبلاگم را با ویسهای مرور کتاب «خوب گوش نمیدهی» به روز کردم.
از «یک لیوان شطح داغ» و «پرلاشز از مادرد» رونویسی کردم.
میروم چند دقیقهای از «ناگهان» ببینم و بخوابم.
گزارش هشتاد
سالواژه: تبدیل
از خودم ناراحتم. از وبینارها عقب افتادهام. روی ۵۵۱ ماندهام و امروز ۶۱۰ هم برگزار شد. باید بجنبم. باید وقت بدزدم.
از کارهای امروز:
حمام
جمع کردن وسیلههای کار دیروز و تمیزکاری
چرتَک
رفتن با خانواده برای یه کاری
که دوست ندارم راجع به آن حرف بزنم. شاید یک روزی که حل شد.
بله به طور رسمی فقط نیمساعت تا پایان ثبت نام دانشگاه باقی مانده. دست روی دست میگذارم تا بگذرد.
ها برای خودم سنجاق سر خریدم. دو سنجاق کوچک شبیه تخمه آفتابگردان.
پیادهروی غیرقابل محاسبهای داشتم.
صدای قدمهای خواب را میشنوم. کمین کرده. میبینمش و آگاهانه خودم را در تلهاش میاندازم.
فردا باید بنویسم. کارهای عقب افتاده را جلو بیندازم.
مرا به کمنیکی این روزها ببخش. منِ عزیز.
چند روزی است که شاگرد جدیدی به کلاسم اضافه شده است.اما با بقیه بچه ها فرق دارد.اضطراب جدایی دارد. اصلن از کنارمادرش جدا نمیشود.کلی با او صحبت کردم بازی کردم تا اینکه راضی شد وارد کلاس بشود.
اما ورودش به کلاس چندان آسان نبود. هر چند دقیقه یک بار بهانه میگرفت تا مادرش را ببیند .برای همین مدام بیرون میرفت وبرمیگشت.بقیه بچه ها هم از این شرایط سواستفاده میکردند و شیطنت می کردند.
چند روزی به همین منوال گذشت.حسین به سختی وارد کلاس میشد و مادرش بیرون از کلاس روی صندلی می نشست تا حسین خوب بشود.اما تغییری در وضع حسین به وجود نیامد.مدیر تصمیم دیگری گرفت.به مادرش گفت از روز شنبه حسین را پدرش به پیش دبستانی بیاورد.امروز پدر حسین او را به پیش دبستانی آورد.حسین وارد کلاس نمیشد.من ومدیر کلی با او حرف زدیم .اما او حرف خودش را میزد ومیگفت نمیخاهد به پیش دبستاتی بیاید. پدر حسین او را آنجا گذاشت ورفت وگفت اگر به کلاس نرود، هیچ وقت دنبالش نمی آیدکه او را به خانه برگرداند.حسین به کلاس آمد اما یک ساعت گریه کرد.درتمام مدت آموزش حواسم به گریه ها ونگرانی او بود.دستمال کاغذی به او دادم اما نخاست.کیک دادم نخاست…
من آموزشم را شروع کردم با پرتاب توپ وشوخی با بچه ها.کلاس پر از خنده وهیجان شد.باز هم نگاهم به سمت حسین بود.که داشت گریه هایش کم میشد. بازی آموزشی با بچه ها رویش اثر مثبت گذاشت.رسیدیم به لحظه ای که حسین دیگر گریه نمیکرد.خیلی خوشحال شدم.بعد کتاب زبان آموزی صورتی را باز کردم و به بچه ها توضیح دادم.حسین داشت گوش میکرد.یک سوال پرسیدم که جوابش را بچه ها بلد نبودند.خودم جواب دادم وبرای خودم برچسب تشویقی گذاشتم.بچه ها خندیدند.حسین هم خندید.من را صدا کرد وگفت میخاهد با پدرش
تلفنی صحبت کند.شماره پدرش را گرفتیم وصحبت کرد.بعد خوشحال شد واو هم مثل بچه های دیگر کتابش را انجام داد. مدام میپرسید کی کلاس تمام میشود .گفتم هر وقت ورزش وبازی بکنیم وکتابها را انجام بدهیم.کم کم با کلاس همراه شد و بی قراری اش خوب شد.ساعت چهار پدرش آمد وبا خوشحالی فراوان از کلاس رفت. گفت قصد داشتم که فردا نیایم ولی الان نظرم عوض شد از فردا هر روز به کلاس میآیم….
حقیقتاً صبح مزخرفی را شروع کردم، اما این حال بد باعث نشد از کارهایم جا بمانم. موقع مطالعه، چایم را هم خواندم و خلاصهای از آنچه خوانده بودم با مامان به اشتراک گذاشتم.
هوس پیادهروی به سرم زد و راهی پارک شدم. نیم ساعتی راه رفتم و همین فرصت کوتاه کمک کرد ذهنم باز شود و حالم جا بیاید. کمی از حال بدم فاصله گرفتم و با انرژی بیشتری به خانه برگشتم.
بعد از برگشتن، کانالم را بهروز کردم. انجام دادن این کار زودتر از همیشه حس خوبی بهم داد. بعد از ناهار هم موتور کار کردنم روشن شد و گردگیری مفصلی از خانه انجام دادم. انرژیای که از تمیزکاری گرفته بودم، باعث شد ساعتی را هم به نوشتن رمانم اختصاص بدهم و بتوانم مقدار زیادی از آن را پیش ببرم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و در کنار استاد و بچهها لحظات خوبی گذراندم. امروز با دوستم درباره دهه بیست زندگیمان حرف میزدم که متوجه شدم خیلی از خصوصیات بدم، مثل لجبازی، یا کمرنگ شدهاند یا کاملاً از بین رفتهاند.
امروز به جملهای برخوردم که برای هزارمین بار اهمیت انتخاب را در برابر استعداد به من یادآوری کرد. جی. کی. رولینگ میگوید: «چیزی که سرنوشت انسان را میسازد، استعدادهایش نیست، انتخابهایش است.»
از روزی که سپری کردم خوشحالم. صبحم را با حال بدی شروع کردم، اما اجازه ندادم تمام روزم را تحتتأثیر قرار بدهد. امیدوارم بتوانم روزبهروز عملکرد بهتری در مسیر رسیدن به اهدافم داشته باشم.
ساعت ۵:۴۵دقیقه بیدارشدم. بعد از آماده کردن صبحانهی پسرم و ناهار مدرسهاش، او را تا مترو راهی کردم طرح زوج وفرد بود ولی چارهای نبود شانس بازم بود جریمه نشدم ولی ظهر که داداشش دنبالش رفت جریمه شد . دوسه روزیست هوای تهران به شدت آلودهست فضاطوری دوداندود شده که تقریبا تا فاصله چند متری به خوبی دیده نمیشود. متعجبم، چرا مدارس را تعطیل نکردهاند . پیادهروی امکان نداشت.به ناچار برگشتم خانه آزاد نویسی جانانهای داشتم متنی توصیفی از شهرم نوشتم ودر کانالم ثبت کردم. جالبست که دوستان استقبال کردند و از آن متن خوششان آمد. به کارهای خانه رسیدم تهچین برای شب ماکارونی برای ظهر وکتلت برای مدرسهی فردای پسرم . روزِ آشپزخانهای پرکاری بود. متنی را که ایراد داشت را تا حدودی اصلاح کردم ودر تمرينجا گذاشتم متن مورد نظر را برای موضوع صبر نوشته بودم ولی چون دیالوگ هم در قسمتهایی داشت استاد بعنوان تمرین دیالوگ بررسی کردند. متنی دیگر از صحنه نویسی راهم در تمرینجا گذاشتم امیدوارم استاد بررسی کنند مشتاقم ایراد کار را ببینند. واقعا وقت میگذارنددستشان درد نکند . در تمرینجا متن الههی علیزاده بسیار نوآورانه بود و استاد هم خیلی جذاب خواندند. به نظرم صدا و اجرای بسیار خوبی دارند. از کسی که سالهاست در سرزمین کتابها ونوشتار و داستان و فیلمنامه ونمایشنامهست انتظاری غیر از این نمیرود.خاطرهی یک بغض را کوتاهتر نوشتم ودر شکلی جمع وجور در کانال خرده خاطره گذاشتم. کانال بعضی از دوستان را مرور کردم الههی علیزادهی عزیز- ساره جان شوندی -سحر خانم عزیز محمدی استاد گرامی- نداجان اکبری- ویکی از نوشتههای مینا جان طالبی- و نیکوی عزیز.
حال مساعدی نداشتم فکر کنم مسموم شدم یا میزبان ویروسی سمج . امیدوارم اولی باشد. وبینار را از دست دادم بعدا گوش میدهم . چند صفحه از «روزها در راه» مسکوب را خواندم. برایم جالبست در روایت روزهای انقلاب، شاهرخ خان هم طرفدار انقلابیون آن زمان بوده. وگفتهها و اتفاقات روایت شده توسط ایشان چه آشنا و تکرارپذیر این روزهاست. تاریخ تکرار میشود. کاش سیاستمداران عبرت بگیرند.
متاسفانه سه چها روزی که مشهد بودم برای سالگرد مامانم، نتوانستم همراه نیکنویسان باشم.
حالم مساعد نیست اما بر عهد گزارشنیکی خود هستم.
شبتان نیک
یکشنبهی خواباندود
خواب. خواب پایش را در یک کفش کرد و بیدار نشد. خواب یا من؟
صبح نه. صبح بیدار شدم با چک و لقدهای ذهنی. خودم را کشاندم مدرسه. درس دادم دیگر. مثل همیشه. و چندتا دعوای حسابی داشتیم امروز. و یکی که پایش سر خورد و به پهلو چنان خورد زمین که دلم ریش شد برایش. وحشیبازی پسربچهها از ازل بوده و تا ابد ادامه خواهد داشت البته به گمان من.
رسیده بودم خانه. دست و صورت نشسته، افتاده روی مبل تکلیف میفرستادم. و بعد ناهار بود و چند کار خردهریز.
دیگر خزیدم در شب هول. خواندم و خواندم. کلمه هم برداشتم چندتایی. و خواب. خواب نشسته بود روی پلکهایم. هلشان میداد پایین. زورش زیاد بود. آنقدر که پتو را به همهچیز ترجیه دادم.
پنج بود. پلک میزدم و دوباره. یک ربع شش. چشم به ساعت و غرق شدم. هفت و ده دقیقه بود دیگر که بیدار شدم. بلند شدم. خواب میخندید و میرقصید. کسل کرده بود مرا. به جای سرحال. و اینکه گفته بودم بیدار میشوم بعد مینویسم، دود شده بود. چون فقط زمان داشتم غذا درست کنم. همین.
غذا هم درست کردم. شانهای برای خودم و خواب بالا انداختم که خب بعضی روزها هم اینطورند. شام و ظرف و فیلم و همان چند ساعت همیشگی با سهیل.
و حالا مینویسم و به خواب فکر میکنم. به سه ساعتی که تفاوت دیروز و امروزم بود. دیروز انگار قلههای پیروزی را فتح کرده بودم و امروز؟ امروز قلههای رویا شاید. و چرا اگر سه ساعت بخوابم وقتی آنقدر خسته بودم درنهایت عذابآور میشود برایم؟
یکبار و یک روز است. شانه بالا میاندازم. چه خوب شد که خوابیدم. شاید فردا صبح باز هم این را بگویم. چه میدانم.
گزارش نیک
پردهها را کنار زدم. آسمان ابری و هوای بارانی مرا به یاد ترانهی «پاییز» شاهرخ انداخت. ترانه را از گوشیام پخش کردم و با فنجانی چای به تراس آمدم و همراه ابرهایی شدم که بغضشان در آستانهی ترکیدن بود.
کوچ غمناک پرستوهای شاد
در غروبی پرملال و بیصدا
خبر عریونی باغها رو داد
پاییز اومد این ور پرچین باغ
تا بچینه برگ و بال شاخهها
کسی از گلها نمیگیره سراغ
کسی از گلها نمیگیره سراغ
بیا در سوک دلگیر گل سرخ
بخونیم شعری از دیوان گریه
من و تو، زادهی فصل خزانیم
دو تن پروردهی دامان گریه
شده ابری، تو فضای سینهمون
قصهی بیغمگساریهای ما
میدونم پایان نداره بعد از این
قصهی بیبرگ و باریهای ما
بیا در سوک دلگیر گل صبح
بخونیم شعری از دیوان گریه
من و تو، زادهی فصل خزانیم
دو تن پروردهی دامان گریه
پاییزه، پاییز عریون
من و تو، خسته و گریون
پاییزه، پاییز عریون
من و تو، خسته و گریون
مینویسم با دلتنگ روی گلبرگ شقایق
فصل دلتنگی پاییز، فصل غمگینی عاشق
صفحات صبحگاهیام را به تفاوت دوران نوجوانیام با دیگر دورههای زندگی اختصاص دادم؛ اینکه چرا خاطرات آن دوران برایم ماندگارتر شدهاند.
خواندن کتاب دوم از مجموعهی «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را از دو روز پیش آغاز کردهام. امروز هم به خواندن ادامه دادم و کلی زبانزد فارسی و واژه یادداشت کردم.
در جلسهی تحلیل و معرفی کتاب «من سرگذشت یاسم و امید» در نشر چشمهی دلشدگان شرکت کردم. احسان شریف کتاب را از چند منظر بررسی کرد و پس از آن، میان شرکتکنندگان دربارهی موضوع کتاب پرسش و پاسخی شکل گرفت. خواندن جستارها برایم بسیار جذاب بود؛ هر کدام نگاهی متفاوت داشتند.
به خانه برگشتم و قسمت دیگری از داستانم را شروع کردم؛ ببینم به کجا میانجامد.
در وبینار «کوکِ کودکی» فائزه اعظمی شرکت کردم. در ادامهی بحث جلسهی قبل، این بار به این پرسشها پرداختیم که چرا کودک به توجه نیاز دارد و آیا ما هم به توجه نیاز داریم؟ پاسخ دوستان به اشتراک گذاشته شد. سپس هر کس مشخصات سنگی را که همراه آورده بود، بیان کرد.
وبینارهای دوستان خوبم، تجربههای متفاوتی از آموختن هستند.
گزارش نیک را بفرستم خانهی بخت و بروم سراغ صفحات آخر شب از کتاب «رؤیاهای شرقی و غربی» خسرو ناقد. با خواندن هر صفحه از این کتاب، بیشتر به دنیای خواب و رؤیا علاقهمند میشوم.
#گزارش_نیک
زری قوام
سالواژهام: ارتباط
بهمحض بیدار شدن آزادنویسی.
تمرینجا و نویسندهساز را بودن.
کنسل شدن کلاس و تمرین خانگی.
فهمیدن علت ویرگولگذاریهای بیقرار.
خاندن یا درستترش خانش بخشی از «افسانه اسطوره».
رفتن به مدرسه و زنده شدن خاطرات تلخ و شیرین.
گرفتن دیپلمی که پس از دو سال صادر شده.
نویسندگی خلاق را بودن و شنیدن دربارهی راوی.
زبان خاندن.
امشب بیخوابی به سرم زد و آمدم سراغ گزارش نیک. همان جملات اول گویی درمان درد من است. دردهایی که با نوشتن آرام میگیرند. خوشحالم که گوشهی دنجی دارم به نام وبینار نویسنده ساز. امروز باز هم با این که سر زده رفتم به گوشه دنجم سری بزنم استاد تحویلم گرفت. دوست دارم روزی مثل او بشوم. گوشهی دنجی برای آدمهایی که امیدوارند.
کش میآیم از خواب و درد نوشتن دارم.
«اگر نمینوشتم چه چیزی را از دست میدادم؟» فاطمه خانوم ابراهیمی پرسید و ده دقیقهای آزادنویسی کردیم. اینکه خیلی چیزها بماند ولی اگر نوشتن نبود آدمخوار بودم. همه را قورت میدادم زنده زنده.
فائزه از کودکی پرسید و خواستن توجه. از پندار نوشتم که دیروز گفت:«اگه شما نسل سوختهاید ما نسل خاکستریم» وقتی مینوشتم نشسته بود رو گردهام و سواری میگرفت.
سر شام پدر و پسر از قهرشان پا کوتاه کردند و زندگی شیرین شد.
دوش شبهای سرد سال میچسبد اگر تا ابد زیر دوش باشی و غرق بخار حمام
بس که رقصیدم روغنم درآمد و سرگیجه گرفتم و افتادم. راه به رقص باز شود پاتیل و بدمستم.
پدر و پسر دعوا کردن که چرا اتاق پسر شبیه جنگل خونآشامهای ماقبل تاریخ است و من روضه خواندم با پسر جنگیدن فایده ندارد.
فاطمه خانوم یاوری از آهستگی و تمرین آهسته خوردن گفت. من که همیشه عجولانه هم چیز را میبلعم. زمان و عمر و زندگی را کاش کمی تو مزهها ساواشانا (امیدوارم درست نوشته باشم) داشته باشم. چند دقیقه آزادنویسی کردیم از تجربهی خوردن چیزی با تمام حواس پنجگانه. از سیب نوشتم و قطرههای کوچک آب روی تنش.
با سمیه رقصیدیم و ورزیدیم و خندیدیم.
عادت تازهی پسر: مستراح رفتن با کتاب ریاضی. پدر شاکی بود که سنخیت موبایل و مستراح نباید مقایسه شود با کتاب و مستراح.
شیشهی کشک افتاد و شکست و ما از شکستهها استخراج کشک داشتیم.
پدر و پسر بگومگو داشتن و یادم نیست چرا.
تو مسیر تا برسیم پاندای کنگفوکار دیدیم.
از اداره که زدم بیرون تا برسم به ماشین با بداخلاقترین خوشگل چاق دنیا ملاقات کوتاهی داشتم و چند تا میو میو فحش خوردم.
از شش و نیم تا چهار کارمند بودم.
چراغ صبح از آزادنویسی با فاطمه خانوم یاوری روشن شد.
صبح نشستم کنار مادرم و برایش کنسرت استاد گلپایگانی را پخش کردم. خوشحال شد و یاد گذشته کرد. آزادنویسی کردم. نیمی از فیلم «مارتین ایدن» را قبل از رفتن به محل کارم دیدم. وبینار نویسندهساز شنبه و امروز را شنیدم.
دو روز است که با تکنیک «سهجمله نویسی» آشنا شدهام و آن را اجرا میکنم. سر کار در زمانهای بیکاری و استراحت تکهای مقوا از جعبههای سیگار بر میدارم و روی آن سه جمله مینویسم. البته بلافاصله نابودش میکنم مبادا دست اغیار به آن برسد. فعالیت لذتبخش و آموزندهای است. اولین جملهای که نوشتم این بود: مشتری از من چایی و شکر خرید.
با همین جمله ساده شروع کردم و امروز حالت بازی به آن دادم. مثلا با خود میگفتم فلان کلمه را در این سه جمله استفاده میکنم. یا اینکه سه جمله در سه زمان مختلف مینویسم.
یکشنبهام در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی به مدت بیست دقیقه
-پیادهروی تا محل کار
-کلمهبرداری از رمان «دن کیشوت»
-تکرارآموزی از دیوان «حافظ»:
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو دادهای ما را
شکرفروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی شکرخا را
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر محمودآبادی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیکو بنیسعید on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم بنادکوکی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟