گزارش نیک .
بیست و سیم / ابنماه /چهار صد.پنج .
این بار هفته را از کتاب خانه مادر بزرگ نوشته سرکار خانم گلی ترقی مینویسم تا ببینم هفته ای که ایشون نوشته چطور سر برآورد برای من.
شنبه ها : بد ترکیب و موزی است و شبیه دختر ترشیده طوبا خانم است دراز و لاغر با چشم های ریز بدجنس .
یکشنبه : ساده و خر است و برای خودش الکی آن وسط می چرخد.
دوشنبه : شبیه آقای حشمت الملک متین و موقر با کت و شلوار خار کستری و عصا .
سه شنبه :خجالتی آرام و رنگش سبز روشن یا زرد لیمویی .
چهارشنبه :خل است چاق وچله بگو بخند است و بوی عدس پلوی خوش مزه حسن اقا را می دهد.
پنج شبه : بهشت است و باتمام روزهای هفته فرق میکند روشن و نقره ای است و بوی اتفاقاهای خوب را می دهد نرم و گرم و خواب آمر است مثل نشستن زیر کرسی مادر بزرگ یا لم دادن به پستان های بزرگ مادر .
جمعه : دو قسمت دارد صبح تا ظهرش زنده و پر جنب و جوش است مثل پدر پر از ورزش پول و سلامتی رو به غروب سنگین و دلگیر پراز دلهره های پراکنده دل درد از پر خوری چلو کباب تا خر خره و نوشتن مشق های لعنتی و گوش دادن به دلی دلی غم انگیزی که از رادیو پخش میشود و دقیقه شماری برای برگشتن مادر از مهمانی قهوه ای تیره حتی آسمان و درخت و هوایش .
خانه آبادان .
صبح گیای بود. وسطش آمدم از گی بودنش بنویسم نشد. میخاستم همان حسی را بنویسم که داشتم. گریه میخاست دلم. لباس پیش نمیرفت. استاد همش بهم گیر میداد. پارچه مضخرف بود. من آسانطلب بودم. دیر رسیدم. نخ جا گذاشتم. از آخر هم در چهار ساعتی که آنجا بودم هیچ کاری جلو نبردم. این عصبانیام میکند. آخرش هم فرار کردم. از اینکه پارچه و استاد آینهی دقم باشند فرار کردم.
دلم میخاست تمیز یا کثیف بدوزم تمام شود. وقتی میگویم خیاطی را میروم نه چون صبرم زیاد است بلکه چون میخاهم صبرم زیاد شود همین است. باز هم حسش میکردم. اینکه مقاوت باید کرد با سرعتخاهی. آرام و بادقت. پیَردرآر. فردا دوباره روی همان کتم. میخاهم انرژی داشته باشم برای یک پارگیِ شدید. زود میخابم و زود میروم. انگار با زره و برای رزم.
فکر کردم روز تمام است و قرار نیست بهتر شود. اما بعدش رفتم چشمپزشکی برای گواهینامه و دوباره پلیس +۱۰ و چنان کارم سریع راه افتاد که وقت هم اضاف آوردم برای قهوه. باید میرفتم دانشگاه و گفتم تأخیر میرسم. اما زود تمام شد. داشتم میفکریدم وقتی میخاهم کاری را بکنم چنان عجلهای و پشت هم میانجامم که به هیچ کاری نمیپردازم قبل از تمام شدنش. راستش هم خوب است هم بد است. کارم مثل امروز راه میوفتد. اما گاهی آنقدر در سرم پررنگ میشود که روی کارهای دیگر و حتا خاب هم نمیتوانم متمرکز شوم. چنان مضطرب میشوم که خسته توی تخت، خابم نمیبرد.
از کتابخانه کتاب تاریخ مشروطهی کسروی را قرضیدم. خوشحالم یاد گرفتهام فقط کتاب نخرم و به کتابخانهها هم سر بزنم. تنوع کتابیای که میتوانی بخانی بیشتر میشود.
در جستجوی زمان از دست رفته خاندم اما کم. در حد سهم روزانه. شاید برای همین است که گزارش امروزم را ندوست. احساس میکنم کم دارد و حالا دیگر نمیتوانم زیادش کنم. فردا چگونه زیادش کنم؟ به خودم قول دادهام میان کارها به بهانهی خرید کتاب پیادهروی کنم، حتا کم. این را میگویم چون کار عقباندازم است و نیازمندشم.
امروز چه روز آلودهای بود. از خانه که درآمدم، آلودگی هوا در حلقم بود. جعبه ماسک را صبح پیدا نکردم. و بدون ماسک رفتم. هنوز چشمانم میسوزد. و سرم کمی درد میکند. از امشب گشتهای شبانهمان آغاز میشود. خدا را شکر کردم، که همکار خانم دیگری، جور امشب را کشید.
تمام روز داشتم روی یک نامه کار میکردم. یک نامهی نسبتن مفصل برای دادسرای حقوق عامه. برای رهاندن رئیسم از مخمصهای. مخصمهای که در جلسه چهارشنبه گرفتارش شده بود. در آخر، خیلی از نامه راضی بود.
تا شروع وبینار، فقط فایل صوتی گوش دادم. توان انجام کار دیگری نداشتم.
در وبینار، آقای کلانتری از توسعه فردی، هدفگذاری و نقشه گفتند. و دربارهاش آزادنویسی کردیم. یاد آمد که اول سال، سالواژه انتخاب کردیم. هرچند هر هفته در این جهت هستم. و برای هر روزم نقشه راهی ندارم. تا زوزم را به واسطهی آن ارزیابی کنم.
کتاب نماز میت را تمام نکردم.
شروع به خواندن،خسرو خوبان رضا دانشور،کردم.
هر روز که بیدار میشوم.بیشتر به پوکی این زندگی پی میبرم.درد ما از جایی بیشتر میشود.که در این چرخه هرزه واره زیستن پی دلیل و معنا میگردیم.درعوض با بغل کردنه پوچی دنیا، شاید از رخوت روزانه مان کم شود.و تناوب روزمرگی برایمان تبدیل به ضرورت شود.مشغول پختن ماکارونی شدم.غذایی که هروقت حوصله پختن چیزی نیست.به سراغش میروم.وبینار نویسندگی و نکات جالب درباره مشخص کردن هدف هر روز .
پرسه زدن در واژه دان که حالم را جا میاورد. وبعد به دل کوچه پس کوچه های تنگ و تاریک زدم.و مغزم را به گردش شبانه بردم.
سرخوشم هنوز، از دیروز، بعد از نویسندهساز. با همان سؤال استاد که باعث شد چیزهایی که دوست دارم یاد بگیرم، توی مخم جشن بگیرند.
صبح. سرخوشانه آزادنویسی کردم و دو کتاب شعر را تمام.
ظهر. کمی تکرار دیروز بود، اما با واژهها نو شد. همین «سرخوشانه» را تازگی به دایرهی واژگان فعالم اضاف کردهام. باز هم بود: ترشرو، گاهوار.
عصر. باید بروم بیرون. به نویسندهساز نمیرسم. پیادهروی میکنم. نان تست میخرم. گران شده، بستهای صد و هشتاد. فردا فسقلیها تغذیهی سالم میبرند. در خانهمان سالم و ناسالم یکی در میانند.
شب. دوباره میخوانم. «در باب حکمت زندگی» خواندنش خیلی طول میکشد. از بس دارم مینویسم:
«سرچشمهی اصلی سعادت انسان، در خود او نهفته است.
هیچ لذتی بدون نیاز واقعی وجود ندارد.
هر چه قابلیت پذیرش تأثیرات خوشایند کمتر باشد، قابلیت پذیرش تأثیرات ناخوشایند بیشتر است و برعکس.»
مرا درگیر میکند. بیهوا و بیتعمق نمیتوانم رد شوم.
روز خوبی بود. همین که مرا به فکر واداشت و کنجکاو کرد، بیشتر ورق بزنم لذتی داشت برایم که جایی نیافته بودمش.
گزارش نیک سوم
بیستوسومابان
صبح با خورشید نارنجی وعده دیدار دارم. هم مینویسم و هم نگاهش میکنم.
کمینرمش و کمیبیشتر ورزش صبحگاهی را یک خط و نیم خط، انجام می دهم .
بوی نان داغ سنگک در خانه تا شب بامن است . نان با جوی پرک را میپزم اما بویی ندارد.
امروز کتاب لیتل لایت را برای بچه ها خاندم واز شهردار شدن شان شنیدم. آموختنی بودند.
– چرا کشور ما همیشه در حال جنگ بوده ؟
در جلسه بازخورد شرکت کردم ، با تایپ کردن متن ، همیشه به سوگ مینشینم.
با قلم نوشتن را نیک می دانم و جشن میگیرم.
وبینار امروز بسی اموختنی بود . وقتی از هدف،نقشه، پشتیبانها، نتیجه ی ایدال، نتیجهی نامطلوب کمی نوشتم و ناتمام ماند.
نوشتن سناریونویسی برای فردا؛
فرار از دام روزمرگی
چه کاری یا برنامهای میتواند هدف فردای من باشد؟
چگونه میتوانم برای فردا سناریو بنویسم؟ چگونه گامبهگام به خودم دستور بدهم؟
نخست باید چشماندازم را مشخص کنم؛ چشماندازی که کمی چالشبرانگیز باشد، اندکی مرا به زحمت بیندازد و از محدوده آسایش همیشگیام بیرون بکشد.
امروز برنامه داشتم پس از ناهار یک پیادهروی درستوحسابی داشته باشم، اما سردرد دست از سرم برنداشت. دوش گرفتم، به سردردم اهمیت ندادم، موهایم را خشک نکردم و بدون کلاه و روسری، در این هوای سرد به بالکن رفتم و چند گلدان تازه کاشتم.
گلکاری از آن کارهایی است که روحم را جلا میبخشد. چنان در آن غرق میشوم که از خود بیخود میشوم. درست مانند امروز که پس از گلکاری، چنان در کتاب «کافکا در ساحل» غرق شدم که همراه کافکا و اوشینو، جادههای طولانی سفر به سوی کوهستان را درنوردیدم. خودم را در ژاپن و در حال سفر میپنداشتم؛ درحالیکه در ایران، گوشه اتاقم نشسته بودم و کتابی در دست داشتم. کتاب مرا با خودش به دنیای داستان برد و من هم از خود بیخود شدم.
این دومین بار بود که چنین تجربهای را از سر میگذراندم و اکنون سومین بار است که از خود بیخود شدهام؛ این بار در حال نوشتن سناریویی چالشبرانگیز برای فردا، یکشنبه۲۴ آبانماه هستم.
میخواهم به روزهایم معنا ببخشم، خودم را به تکاپو بیندازم و با چالشهای تازه، زندگیام را از روزمرگی و یکنواختی بیرون بکشم.
روزمرگی حالوهوای زندگی را خراب میکند. پس باید نقشه کشید، طرح ریخت و برای روزها چالش آفرید؛ پیش از آنکه روزمرگی تو را در دام خودش گرفتار کند.
من میخواهم روزمرگی را در دام برنامههای زندگیام بیندازم و زمینگیرش کنم تا نتواند معنای زندگیام را پوچ کند و رنگ کرختی بر روزهایم بپاشد.
آری، سناریونویسی برای روزهای پیش رو، خود میتواند انگیزهبخش و چالشبرانگیز باشد. اما ارزشش را دارد.
ارزش دارد کرختی، سستی و بیبرنامگی را از پا درآورد؛ نه اینکه روزمرگی مرا به چالش بکشد، در گوشه رینگ زندگی گیر بیندازد و وادارم کند در برابرش تسلیم شوم.
حال بگذریم؛ چه سناریویی میتواند فردای مرا از این روزمرگیها رها سازد؟
پیادهروی و ورزش برای من معنابخش هستند؛ چون هم به تنم، هم به جانم و هم به زندگیام معنا میبخشند.
البته یک نکته را باید در برنامهریزی فردایم در نظر بگیرم: چالشبرانگیز بودن به معنای سخت گرفتن به خود نیست. امروز سردرد داشتم؛ پس فردا باید با توجه به حال جسمیام برنامهریزی کنم.
میتوانم سناریوی یکشنبه را اینگونه بنویسم:
چشمانداز فردا: بازگشت به جنبوجوش و شکستن یکنواختی.
۱. صبح، پس از بیدار شدن، چند دقیقه حرکات کششی و نرمش انجام بدهم.
۲. صبحانه را با آرامش بخورم و برای پیادهروی آماده شوم.
۳. اگر سردردم برطرف شده بود، ۳۰ دقیقه در فضای باز پیادهروی کنم.
۴. پس از بازگشت، کمی به گلها و گلدانهای تازهام رسیدگی کنم.
۵. دستکم ۲۰ دقیقه آزادنویسی کنم و درباره تجربه امروز و برنامه فردایم بنویسم.
۶. بخشی از کتاب «کافکا در ساحل» را بخانم و خودم را به کشف یک جمله یا اندیشه تازه مهمان کنم.
۷. شب، عملکردم را بررسی کنم: چه کردم؟ چه چیزی یاد گرفتم؟ کجا برخلاف برنامه عمل کردم؟
یک اصل برای سناریونویسی فردایم:
«من قرار نیست تمام روز را مطابق برنامه پیش ببرم؛ قرار است برای زندگیام جهت تعیین کنم و حتی با یک گام کوچک، از جای همیشگیام فراتر بروم.»
۲۳ آبانماه ۱۴۰۵
تمام روز، سردردی از جنس سینوزیت، مهمان ناخاندهام بود؛ چنان سردردی که توان انجام کارهای معمول زندگی را از من گرفت.
بااینحال، در برابرش تاب آوردم و مسکن نخوردم. ترجیح دادم، بدون مصرف دارو با درد کنار بیایم و به بدنم فرصت بدهم تا آرامآرام به روال معمول زندگی برگردد.
شرکت در وبینار «نویسندهساز» به مدت یک ساعت و آزادنویسی، همچنین شرکت در وبینار «خیالخانه» در زمینه شعر به مدت یک ساعت، از کارهایی بود که در برنامه روزم قرار داشت.
روزی بود که من با او خوب تا نکردم و او هم بیتابیهایش را به شکل درد روی سرم آوار کرد و رفت. من ماندم و توشهای اندک از دلگیری؛ دلگیری از روزی که اینچنین سنگدلانه خودش را به رخم کشید تا یادش همیشه در خاطرم بماند.
البته این روز یک درس هم به من آموخت: پس از دوش گرفتن، موهایم را خشک کنم و با موی خیس و بیتوجه به سرمای هوا، خودم را در معرض ناراحتی و بیماری قرار ندهم.
امروز روزی بود که درسش را با دردی جانکاه به من آموخت.
شاید آنچه در سناریوی فردایم ننوشته بودم، همین مهمان ناخانده بود؛ سردردی که برنامههایم را به هم ریخت و یادآوری کرد که همیشه همهچیز مطابق نقشه پیش نمیرود.
بااینحال، روز من کاملاً از دست نرفت. در میان درد و بیحوصلگی، دو ساعت در دو فضای یادگیری حضور داشتم، نوشتم و آموختم.
شاید هنر زندگی همین باشد؛ اینکه حتی وقتی روز مطابق میل ما پیش نمیرود، بتوانیم چیزی برای آموختن و تجربه کردن از دل آن بیرون بکشیم.
امروز که صبح زود بیدار شدم، حال بهتری داشتم و نمازی و دعایی بجا آوردم و طلب آمرزش کردم و با خدای خودم راز ونیاز کردم و گفتم ای دادار بی همتا و ای هستهی آفرینش و ای خالق هستی، آدمی و دمی و خود میدانی که این بندهی سراپا تقصیر همیشه به فکر مرگ و روز حساب و کتاب است. اما امیدم را به تو از دست نمیدهم و به تو دلبستهام. از بند آزادم کن.امروز حال روحیام بدک نیست و سراغ نوشتن رفتم در اثر خوردن قرص ضد حساسیت بدنم خوابآلود و شل شده اما به نوشتن پرداختم کمی نوشتم به اندازهی هر روز بلکه بیشتر هم نوشتم. به پیادهروی رفتم هوای صبحگاهی به سرم زد و کمی قبراق شدم. به خانه باز آمدم و صبحانه درست کردم و با خانواده صبحانه خوردیم و همه راهی شدند و من کف خانه و همیشه درصحنه ماندهام برای ناهار فکری دارم. و درست کردم کمی هم بیحوصله شدم . کتاب روزها را خواندم و حافظ را هم خواندم. واژهی سیاق را یادداشت کردم و از خوردن چای و هل لذت بردم. نمره امروزم هشت است وبینار نویسنده ساز را شرکت کردم قطع و وصل شدم. و یادداشت فردایم را در کانال تلگرام مهرابی بخوانید. آدرس همین جاست👇 💌💙💚💝
https://t.me/notetoday1
روز واژه امروزم خلدوش بود یعنی بهشت گون یا مانند بهشت. که خاقانی چنین سروده:
بنگه تیر ازو شود روضه صفت بتازگی
خرگه ماه ازو شود خلدوش از منوری.
صبحم را با پانزده دقیقه آزادنویسی آغازیدم.
بعد خودم را بستم به انواع دمنوش های خانگی مامانی جهت بهبود وضعیت سرماخوردگی.
دم عصر پیاده روی کردم و به لوازم قنادی فروشی پسرخاله سرکی کشیدم.
یک اسانس با طعم هل و قالب کیک صبحانه حاصل خریدم بود و البته اصلیترینشان آرد کیک.
حالا هم به دلیل خستگی زیاد، بعداز هوا کردن یادداشتم میروم لالا.
سهصفحهی صبحگاهی، خودگویی و فهرستبندی کارها، هیچروزی تکراری نمیشوند.
بیست و پنج دقیقه با یوگا بودم و پشتبندش آزادنویسی کردم.
خودگویی را در طول روز هم نوشتم.
حافظ شعری با این مطلع را پیشنهاد داد:
شاهِ شمشادقدان، خسروِ شیریندهنان
که به مژگان شکند قلب همه صفشکنان
در تمرینجا، افزون بر آموختن نکتههای ویرایشی و ادبی، از فیلم خاکآشنا هم یاد گرفتم که به سراغ چهچیزهایی نروم هنگامِ نوشتن.
خاکآشنا نام رمانی از اسماعیل فصیح است.
تار نواختم، در هوایت بیقرارم از شهرامناظری و بدون نت. تپق نزدم.
یک کلاس حضوری یوگا داشتم. طراحیِ تمرینم سیکلیک بود. دیروز از خانم آقایی آموختم.
زورِ شوفاژهای باشگاه نمیرسید به سرما. جوراب یوگا هم نجاتم نداد از سردیِ زمین.
استاد در نویسندهساز از معیارهای سنجش روز گفتند.
در آزادنویسی برنامهی فردا را نوشتم.
از چه زمانی به فکر تغییر زندگی افتادم؟ سوالی بود که استاد پرسیدند. از دهسال پیش که استعفا دادم به تغییر میاندیشیدم، اما در اصل از تیرماه ۴۰۵ آغاز شد، از وقتیکه به نویسندهساز آمدم. یوگا و تارنوازی با نوشتن، تغییر کردند. پیشتر برای هر کدام وقت میگذاشتم و تمرین میکردم ولی تلاشم میوه نمیداد. تا جاییکه یک جلسه استاد تارم، آمپر چسباند و هرچه خاست گفت، شاکی بود که چرا نفهمیده از کلاس میروم. میفهمیدم ولی نمیتوانستم اجرا کنم. شیفتهی تار بودم. ولی از وقتی که گزارشنیکنویس شدم، اوضاع فرق کرد. ضعفهایم را زیر ذره بین بردم و کوشیدم برای رفعکردنشان، این روزها دستم روان شده روی ساز و بچهها برای کلاسهای یوگایم سر و دست میشکنند.
کتاب مثبت فکر نکنید، معرفی شد.
دلدادگی، چخوف و شبهول، واژگان و عبارتهای جل و پلاس، جلوافتادن از سیرِ حوادث، ناخاسته قُلُپی مینوشد، بدن خاستههای خود را زور میکند، تهمتخورده، تفپراکَنان، بادی که تیزیهای جهان را بتراشد، ماهیِ به خشکی افتاده را به فهرست کلمهبرداری افزودند.
فلسفهی پیادهروی معتقد بود که زائر، اهل جایی که در آن قدم میزند، نیست.
از پرندهبهپرنده آموختم که اگر میخاهی پیام یا شعار بدهی، نیازی به نوشتن نیست. پلاکارد بساز.
در پیادهروی، سبزیِ درختها در پاییز چشمم را بُراق کرد.
نکتههای که برای نمایشنامهنویسی آموختم:
۱. موقعیت با حرکت بسط پیدا میکند.
۲. یکی از شخصیتها با قیافهای مهمتر ظاهر میشود.
۳. هر موقعیتی دراماتیک نیست.
چهار نمایشنامه برای تماشاگران معاصر از تیم کروچ را دست خاهمگرفت.
روز را با تار نوازی و آزادنویسی به پایان خاهمبرد.
امروز زودتر از هر روز از خواب بیدار شدم. دخترم را راهی مدرسه کردم. صفحات صبحگاهیام را نوشتم. با خواهرم مفصل تلفنی صحبت کردم. بعد از ۱۰ روز، در وبینار تمرینجا شرکت کردم؛ استاد با گرمی از من استقبال کرد و کلی انرژی گرفتم. عصر پیادهروی رفتم و در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. چند روزی است مجله عروسک سخنگو را میخوانم. این یک مجله مستقل است. در شمارهای که خریدم، در بخش پروندهی یک نویسنده و شاعر، به معرفی و مصاحبهها و سخنرانیهای هاینز یانیش، نویسنده کودک اتریشی، پرداخته شده است.
در پایان میخواهم اشعاری را که سالهاست همدم من هستند، با شما در میان بگذارم. شعری از شاعر اهل ولز، دیلن توماس، با این جملهی بینظیر:
《توپهایی که هنگام بازی در پارک پرتاب کردم
هنوز به زمین نرسیده است.》
توپ هنوز به پایان مسیر خود نرسیده است، هنوز در هواست.شگفتی،ادامه دارد.
گزارش نیک ۱۸۶ فرح
خوابنگاری ننوشتم.
نرمش و ورزش صبحگاهی برای روغنکاری مفاصلم انجام دادم.
روزانه نویسی سهم صبح را نوشتم.
خواندن تلگرام و گزارش نیک دوستان.
آشپزی: سبزی پلو با ته دیگ ماهی، کوکو سبزی با زرشک و گردو.
رفتن به شرق تهران با اسنپ.( راننده تا خود مقصد با تلفن حرف زد)
نماز و ناهار با مادرم
کمک به حمام گرفتن مادرم.( کار نیک در درگاه الهی )
دادن آش به همسایه مادرم( کار نیک امروز)
آمدن با اسنپ از شرق به غرب تهران در ترافیک شدید. دادن تحلیل های سیاسی راننده اسنپ. (با پیشبینی او جنگ سختی در راه است.)
شرکت در وبینار نویسنده ساز عصر در راه خانه. ، و رسیدن به مرحله نوشتن در خانه.
دیدن سریال کرهای.
دیدن اخبار تکرار بیبیسی. و تحلیل های آبدوغ دوغ خیاری آن.
شستن لباسهای مادر با ماشین لباسشویی.
ابپز کردن بلالهایی که محمد خریده.
مرتب کردن اشپزخونه، شستن میوهها و جادارن آنها در کشو یخچال.
🐌
حلزون مدرسه رفت روی تخته سیاه برای سوادآموزی موفق باشی حلزون جان
✍️
«و شعر گل خداوندیست هوش از واژگان میگیرد» (هرمز علیپور)
با دخول معلم عربی به لطف سرماخوردگی حالتی رفتم که محراب به فریاد آمد و سرم به زق زق افتاد. با خروج معلم و دخول خود به خانه نیت کردیم یَک فصل بخابیم که ناگهان همهی خستگیها و مرضها از بدنمان جست جز سردرد. هر روز همین وضع است. از صبح خروسخان تا بعد از ظهر کلاغخان منتظریم برویم خانه و بکپیم اما مگر خابمان میبرد؟
آنچنان به دامن خدا افتادیم که دامن از پایش بلغزید و سر خورد روی عرش الهی. البته عفت خدا بر باد نرفت زیرا محض احتیاط جوراب شلواری سفید پوشیده بود. از همانهایی که خود بنده در دوران طفولیت تو مهمانیها بر تن میکردم. حالا دست به دامن خدا شدیم که چی؟ که مبادا به خاطر آلودگی فردا تعطیل شود و فستیوال عکاسی هم لغو.
دیروز که تو وب ول میچرخیدیم دنبال آقپسری به نام صادق هدایت چشمان افتاد به نقدی بیریخت و بد. با همهی بدیش یک خوبی داشت و آن هم ما را عاشق خیام کرد. به درست یا غلط بهمان گفت که خیام پدر سوخته یَک روحیهی عصیانگری دارد که بیا و ببین. پس نسخهای را از توی همان وب ریختیم و نوکی بهش زدیم. باید بگویم عقاید خیام برایمان از حافظ هم جذابتر است.
سپس پشت میز مبارکمان و جلوی پشتی بد رنگ و لعابمان نشستیم و خرحمالیهای امروزمان را نوشتیم. یعد نیت کردیم امروز پس از سالیان دراز یَک گوزارش مفصل و در عین حال نه چندان آدمیزادی تحویل سایت همایونی شاهین کنیم. هر چه میگذرد بیشتر ملتفت میشوم به حرفی از خاهر گلِ گلابم لنا امیری. اینکه فرم تو نوشتن میآید. اینبار همینطور بود. تا دست بردیم به قلم اول شخص جمع و جملات نسبتن بلند پرید بیرون.
مقالهای خاندیم ترگل ورگل که دخلش با بوف کور تابو بود و نقد فرویدی. بیش از همه انگشت کرده بود تو تابوی عقدهی ادیپ و زن. عنایت فرمودیمش به فاطمه و زهرا و الباقی اعضا.
دو شعری نوش جان کردیم از اسماعیل نوری علا. دنبال معنای مهمیز گشتم. دیکشنری آبادیس گقت فخیز و آخر زهر مار این هم شد جواب؟ دهخدا هم که مثل همیشه متردافهای طولانیش نیاز به ترجمه داشت. آخر سر هم معلوم شد یَک چیز فلزی است برای چکمه. تازه آن را هم به مرحمت عکس حالیمان شد.
بعد از یَک هفته دخول کردیم به نویسندهساز و شاهین گقت پارسال دوست امسال آشنا. صحبتهایی شد از سنجه یونجههای روز. آزادنویسی کردیم از هدف فردایمان. با لحن تحکمی خودمان را خطاب کردیم. نتیجه اینکه ان روز حتا آب هم نخوریم که مبادا کل فستیوال در به در مسطراب باشیم. اسم ایلاه و فریشتَه را میبینیم و خرمان تیتاپ طلایی گیرش میآید.
بوف کور خاندیم. به امید حق فردا بلخره تمام میشود اما پروندهاش حالا حالاها هست. اگر شیوا میخاهد خودش را با حافظ بسُپوزَد ما هم با بوف کور خودمان را میسپوزانیم.
تو یوتیوب چشمان همایونیمان افتاد به جمال مبارک بیضایی. سخنرانی بود از سلطانمار. دستخوش به دانش تئوریش. بیش از آنچه چیزی از سلطانمار گیرمان آید کیسه کیسه نکته جمع میکنیم از حرفهایش در مورد هنر و تئاتر.
تو ایوان روزگفتار میگیریم و چنان باد سردی میخورد لا به لای زلفهای پر پیچ و تابمان که خاب از سرمان میپرد. از این میفرماییم که تنها با نوشتن احساس میکنیم.
مثل نود درصد مواقع از احساساتمان در طول روز رورنویسی میکنیم در ساحلک.
یادداشت روزانه و گوزارش را با هم در بک لقمه میچپانیم و میفرستیم. اول برای سایت همایونی شاهین و بعد کانال مبارک شخص شخیص خودمان.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۸۶:
همیشهرفیق عزیز
جانم برایت بگوید که امروزم را با نوشتن صفحات صبحگاهی آغاز کردم که بیشتر شکرگزاری بود.
در بازخانی کتاب «نویسندهساز» خاندم:
۱- نویسندههای خوب به واژهها ژرفا و معنای تازه میبخشند. لغتنامهٔ اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
۲- برای نوشتن کتاب هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد؛ شاید نوشتن اثری بیش از یک دهه زمان ببرد. پیش از آن روی ساخت رسانهٔ شخصی تمرکز کن.
۳- هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتی جملهای کوتاه در رسانهای با دو عضو.
۴- مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی مینویسی به کارت نظم و جهت میدهد.
۵- به بازخورد مخاطبانی که مطالعهٔ جدی نداشتهاند توجه چندانی نکن.
۶- از تورق کتابهای ناشناخته و کمتر مشهور استقبال کن.
۷- یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشتسرهم بخان.
هزار کلمه تایپ کردم که بیشتر آزادنویسی بود.
خاندن داستانهای «آگافیا» و «شوخی کوچک» از چخوف.
در وبینار نویسندهساز استاد کلانتری دربارهی سنجش روزانه صحبت کردند و اینکه چه نمرهای به روزهایمان میدهیم و معیار این نمرهها چیست؟ و روز خوب و ایدهآل چه روزی است؟ و چطور میتوانیم از وقتهایمان بهرهوری کنیم. و ایشان استعارهی داستان را به کار بردند برای روزهایمان، که چطور میتوان این داستان یا قصه را جذابتر کرد؟ ایشان همچنین دربارهٔ اینکه مهمترین نکتهٔ روزمان یا همان هدف روزمان چه میتواند باشد صحبت کردند. و در برنامهریزی برای هدف روزمان به این چند مورد اشاره کردند: هدف، نقشه، موانع، پشتیبان، نتیجهٔ ایدهآل و نتیجهٔ نامطلوب. و برای هر مورد توضیح دادند و کتاب «مثبت فکر نکنید» را معرفی کردند و پانزده دقیقه هم دربارهٔ هدف روزمان با هم نویسی کردیم. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد از وبینار کتاب «رود راوی» را خاندم.
آزادنویسی کردم و دوباره دربارهی هدف روزم فکر کردم، چقدر روزهایم هدفمندند؟ و روز ایدهآل من چه روزی است؟ روزی که در وبینار نویسندهساز شرکت کنم و گزارش نیک بنویسم. روزی که زیاد بنویسم و خوب بخانم.
آخر شب روزنویسی کردم ، که بخشی از آن نامهای شد برای تو، همیشه رفیق نازنینم.
محبوب امروز :
«و
شعر گل خداوندیست
هوش از واژگان میگیرد»
-هرمز علیپور
سلام
صبحانه وداروها را خوردم
ناهار آماده کردم
ظرفها رابه ظرفشویی دادم
لباسهاراهم لباسشویی شست
ورزش یوگا رفتم
ناهار دونفره صرف شد
خوابم نیامد
دم نوش،چای به ،همراه دانه های غنچه گل سرخ نوشیدم
گفتگوی یک ساعته تلفنی با دخترم ،حرف زدیم
وبینار را همراه دوستان شنودم
هرروز تکار است ،اما سعی میکنم این تکرار لذت را بچشم ودر لحظه حضور داشته باشم .
کلمه جدید ،چاپول،به معنای دست زدن وکف زدن،
دو روز است که خواب راحتی ندارم. تا کمی پشت چشمهایم گرم میشود، سرفهام میگیرد.
تا کمی گیج میشوم، مادربزرگ سراغ ساعت و دستشویی و نماز را میگیرد.
تا پلک روی هم میگذارم، کوثر انگشت اشارهاش را در چشمم فرو میکند.
بعدازظهر بود که دیگر قید خواب را زدم.
پنجاه صفحه از کتاب «حکایت راوی…» غوغا بیات را خواندم. پنج صفحه از «زیباشناسی» کزازی.
کاغذنویسی کردم و با دیدن پیامِ «اگه زندهای بیا وبینار»ِ ندا ، وارد کلاس شدم.
روی سایتم کار کردم.
به هدفِ فردا فکر کردم.
و نامهای برای یاسر نوشتم.
نوشتن
گزارش نیک ۲۳ آبان ۱۴۰۵
سالواژه: پیوستگی
صفحات صبحگاهیام را با محاکمه خودم آغاز کردم! در پایان جلسه، حکم صادر شد: محکوم به کمخودبینی و کمالگرایی منفی!
برای پیادهروی بیرون رفتم. خیابانها و شهر هیچ نشانی از پاییزی که من دوست دارم نداشتند؛ نه نم بارانی، نه برگهای خیسی که زیر پای عابران فرش شده باشند و نه آن لطافت و خنکی دلپذیر پس از باران. انگار آبوهوای کویری را تجربه میکنیم؛ شبها سرد و روزها گرم.
مرغ را با ادویه، نمک و فلفل در ماهیتابه گذاشتم و نشستم به خواندن. هنوز کتاب دوم «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی، «ددهقدم»، روی دستم مانده و از دوستانم عقب هستم.
یکی از خوابهای خام دفتر خوابنگاریام را برداشتم و برای شخصیت خوابم نامی از اسطورههای یونان انتخاب کردم. اسمها در خواب به یادم نمیمانند؛ ترجیح میدهم نامهایی آشنا داشته باشند.
ویبینارهای عصر را به دلیل کار بیرون از خانه از دست دادم.
در ویبینار «خیالخانه» ساجده حقپرست شرکت کردم. ایشان گریزی به سال ۱۳۴۲ و تحولات شعر پس از ظهور شعر نیمایی داشتند. جلسه مفید و پرباری بود.
در ویبینار «راوی» سارا چگنی با موضوع «تصمیمات ما چگونه کنترل میشوند؟» هم حضور داشتم. سارا جان چهار نقاشی نشان داد و از ما خواست نظرمان را درباره آنها بنویسیم. دیدگاهها و کامنتهای دوستان جالب و دیدنی بود.
گزارش نیکم هنوز کامل نشده بود که ویبینار «خطخطی» ندا احمدی شروع شد. این بار ندا ازمون خواست: که دوست داریم کدام دیوار را برای نقاشی انتخاب کنیم و روی آن چه چیزی بکشیم؟ خوش گذاشت با ازادکشی.
پیش از خواب میخواهم کمی هم روی یکی از قسمتهای داستانم کار کنم.
گزارش نیک زری قوام
#گزارش_نیک
سال واژه: پذیرش
وبینار امروز را نصفه نیمه شنیدم.
روز خوب برای من؛ روزی است در جهت رسیدگی به اهداف شخصی.
خوشحال می شوم کسی رو مغز من راه نرود.
در خانه باشم، بدور از هر گونه عجله با آرامش از خواب بیدار شوم. زبان بخوانم، پادکست گوش دهم، به گربه هایم رسیدگی کنم، کتاب بخوانم…
(حال آنکه برای ساده ترین کارها در شلوغی روز وقت می دزدم).
گزارش نیک من را منظم تر کرده است.
چند ماهی است از شبکه های اجتماعی دور هستم، هر چقدر از آرامش خود بگویم کم گفتم.
خواب دارد می آید، به استقبالش می روم.
سالواژهام:صبر
۱. شعر «سگها و گرگها» از اخوان ثالث را خواندم:
«بنوش ای برف! گلگون شو، برافروز
که این خون، خونِ ما بیخانمانهاست
که این خون، خونِ گرگانِ گرسنهست
که این خون، خونِ فرزندانِ صحراست
درین سرما، گرسنه، زخمخورده
دویم آسیمهسر بر برف، چون باد
ولیکن عزتِ آزادگی را
نگهبانیم، آزادیم، آزاد»
۲-کلمهبرداری کردم: تنخفتگان، نوشگاه، فوج، آکنده، حایل.
۳. پیادهروی کردم.
۴. «سقوط» به صفحهٔ هفتاد رسید: «من زندگی را دوست دارم و این نقطهضعف بزرگ من است.»
۵. در تمرینجا حضور به هم رساندیم.
۶. در وبینار «راوی» سارا چگنی شرکت کردم و مدام به این فکر کردم که آیا من بهعنوان یک نویسنده، ذهنِ روایتگری دارم یا نه.
۷. از «شب هول» مشق نوشتم
صفحات صبحگاهی سیاه شد.
بیشتر روز را با خانواده و دوستانم گذراندم. برای نوشتن و مطالعه وقت نگذاشتم. فردا جبران میکنم.
آزادنویسی کردم.
ورزش نکردم ولی گامیدم.
کانال تلگرامم را با خاطرهای قدیمی از دوستی که دیگر نیست، بهشب کردم.
«کارگاه قصهگری» ثبتنام کردم.
شب زود میخوابم.
من و امروز با هم کنار آمدیم.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸/۵ از ۱۰
امروز تمام تمرکز مطالعه روی «سنگ صبور» بود. دوست دارم حالا که داستان را آغازیدهام، بیشتر حواسم سمت قلم آقای چوبک باش. اولین بار است که از ایشان میخانم. کاراکتر «بلقیس» در «سنگ صبور» مرا یاد «علویه خانم» بیاعصاب از صادق هدایت میاندازد. اصلن دیالوگ یا مونولوگ هر دو شخصیت را با یک لحن میخانم. یک زن دهه سی-چهلی که کمابیش جاهل و فوقالعاده بیاعصاب است. مریم جلالیطور حرف میزند. اگر به اندازهی درک خودم بگویم، فکر میکنم زبان این داستان قدیمی شده، ولی اصطلاحات عامیانه، استفاده از زبان و گویشِ کمابیش محلی -طوری که خانندهی فارسیزبان مطلب را بگیرد- و فضاسازی کار را بسیار دوست دارم. برای دههی چهل، آن هم بعد از انتشار کتابهای هدایت، کار خلاقانه و بکری بوده.
یک پاره متن هم آزادنویسی شد و تکههایی از آن در دفتر پربرگم نشست. خدا را شکر میکنم که بعد از چند روز سخت، دوباره مجال نوشتن متنی بلند یافتم. همواره مینویسم.
سپاسگزار بودنم.
تو پایان چرخههای معیوبی؛ هضم میکنی، دفع میکنی، پاک میکنی.
دل میسوزاند برای خودش با کتاب
دلسوزی: از سرزنش کردن خود دست بردارید و به خود اعتماد کنید که کریستین نف
نوشته است. قابل ترحمی؟ خیر. خودش برای خودش کافیاست؟ بلی.
۵:۴۵ بیدار شدم، صبحانه. میان وعده. نهار بچهها. نماز. کمی مرتبسازی. چند پند اخلاقی به بچهها و چند کلامی با همسر. مقدمات نهار و لایهلایه افکار پریشان و منسجم. ساعت شد ۶:۴۵
گرگ و گوسفند و علف را با قایق بردم آن طرف رودخانه؛ هر سه سالم. تا جردن خوابیدم، آرامش کنار همسر بودن. سرد هم بود و بخاریگیر شدم. گفت برگشتنی نخابی. نخابیدم با هایده سوغاتی خاندیم، بلندبلند.
در خانه: مرتب کردن اتاق خابها. جارو. یوگا. پیاز خرد کردن و کتاب صوتی هنر خوب زندگی کردن. عادل فردوسیپور. نهار. لباس شستن. حمام، ساعت ۱۲:۳۵.
بقیه روزم گم شد لابلای چند ۱۰ کار معلوم نیست چی چون ننوشتم. ساعت شد ۲۱:۱۵ و بعدش نشستم به نوشتن و خواندن، خودم برای خودم.
کنار مدرسه شازده پسر دارند نانوایی میسازند. نمیدانم به ژن زنجانیم مربوط است یا چی که همیشه ویار نان دارم. سرمایهگذری روی یک مجمتع تخصصی نان، فانتزی قشنگی نیست؟ هست گمانم. مثلن همه نانهای محلی را بپزیم.
زن خانهام. دوبار مادرم. هر کاری جز خانهداری و بچهداری، اضافهکاریست، کار فرعی و من زنده به تیک زدن کنار فهرست کارهای فرعی عزیزم هستم.
او با ماساژ دست و پا در چربی روغن درخت چای و گل رز به خودش احترام گذاشت و سپس خسبید.
خستگیِ شیرین
روز نقاشی بود امروز. آتلیهی نقاشی، سه ساعت نقاشی کشیدم. استاد، آقای راسخ بهم میگفت «تو باید حداقل چهار ساعت بیوقفه نقاشی بکشی تا به درکی از نقاشی برسی» و میکشیدم. بیوقفه. چهارساعت. امروز باز هم احساساتی شدم و گریه کردم، وسطِ نقاشی کشیدن. نقاشی همراه با موسیقیِ خوب. وقتی با استاد راسخ کلاس داشتم، نگران بودم که ببیند، اشکهایم را پنهان میکردم. اما فکر میکنم، او هم دیده بود. باری گفت: «میدونی چرا تابلوهات اینقد فروش میره، چون خیلی با احساس نقاشی میکشی و این احساس منتقل میشه.» این عادت از بچگی با من است. موقعِ نقاشی، موقعِ موسیقی، و موقعِ نوشتن وقتی حسِ خوبی دارم، یا وقتی احساساتم دارند حرف میزنند، با رنگ، با نُت، با کلمه، چندبرابر احساساتی میشوم و گریه میکنم. امروز احساس راحتیِ بیشتری داشتم، چون همه خانم هستیم. قرار بود فقط دو ساعت بمانم. گفتند بیشتر بمان. ماندم. گفتند تا ساعت 20 بمان. ماندم. ماندم تا 19:30 چون باید زود برمیگشتم خانه. وبینار ساعت 17 را همزمان با نقاشی و آتلیه شنیدم. دوستانم دیگر عادت کردند به حضورِ همزمانم، میدانند نوشتن برایم مهم است. یکی از دوستانم آمد و گفت چه رنگهای نازی و سؤال پرسید. همان رنگهای رؤیایی را میگفت. این سبک خیلی برای آنها آشنا نیست. چشمهایش زیبا میبیند، چون هنوز تابلو شروع نشده و این فقط رنگِ زمینهست.
برای نقاشی، خبرهای خوب در راه است. من همیشه همین اندازه خوشسعادت بودم که به محضِ ورودم، دوستانم دعوتم میکنند به کارِ حرفهایتر. حالا قطعی که شد خبرش را میگویم. احساسم از خوشحالی، ملودیهای عجیب زیرِ لب میخواند. فردا بیشتر میگویم از نقاشی و شعر. الان فقط باید بخوابم. خواب بعد از نقاشی. خستگیِ شیرینِ نقاشی.
امروز سر جنگ داشتم با همه چیز. افکارم، تراپی، یار، خانه، لباس، کاغذ، کتاب، خودم…بیشتر خودم. راه میرفتم فحش ذکر لبم بود تا وقتی که بنشینم. اعصابم به کل ساییده شده. نمیدانم تاثیر قرص و سرماخوردگی است یا ارث اجدادی. البته اعصاب اگر فرسوده نشود باید بهش شک کرد، اما خب اجدادم هم بیتأثیر نیستن. با این حال کشان کشان خودم را به خط پایان امروز رساندم و کاری را نیمه تمام نگذاشتم. دو داستان کوتاه خواندم از کافکا و ورکور، کمی پادکست گوش کردم و زبان خواندم، کارهای شخصی عقب مانده را تیک زدم، آخرین سِرم هم زدم، و ایدهیی هم برای داستان کوتاه جدیدم پیدا کردم که امیدوارم خوب از آب در بیاید. فنجانی قهوه و تیرامیسو هم که تیر خلاص بود.
آن بیرون ساز و دهل به راه است. پدربزرگ و نوه کیف میکنند با هم. این تو منم و تلاش برای گزارشنویسی. دارد دیر میشود خوابم. دختر احمدآباد نمیگذارد فکر کنم. احمدآباد کجا میشود؟ مهم این است عروس بندر است دختر احمدآباد. کنسرتهای بیبرنامه لذتبخشتر از کنسرتهای اداییست. چه میگویم دوساعته؟ امروز چه کردم؟ همین را نباید بگویم؟ آگاهید دیگر؟ بیدار شدم. از سر گرفتم معاشقههایم با سحر را. سه و چهل هشت دقیقه. نماز و نفس و دوباره لالا تا ده. شستن حیاط و پختن ناهار. آزادنویسی و شعر. تلاش برای نرفتن توی حیاط. سرزبان و خاطرهبازی سفر یکساله. نویسندهساز و تعیین هدف روز. فردا روی نامه کار میکنم. نامهای که فرصت پستش تا آخر هفته است. نویسندهساز تمام شد شیرجه زدم اسکای شیرود. نفس کشیدیم. رقصیدیم و گریستم. احتمالن دوستان دیگر هم. زندگیام را دیدم. سبک شدم. نکتهای دریافتم که باز کرد رگهای گرفتهی قلبم را. زدود ابهام نامهام را. حالا میدانم فقط نباید گلایه کنم. اوه خوابم دیر شد. شب بخیر.
امروز پرمطالعه بودم. زیاد خاندم. باز هم اگر میشد میخاندمش. داستانهای مندنیپور را اگر یکدم زمین بگذاری بیتاب میشوی که ادامهاش چه میشود.
سرزبان بود و ما؛ و «منصفانهبودن» به عنوان یکی دیگر از معیارهای جهانشمولِ فکری. من زیاد از کلمهی «منصفانه» استفاده کردهام؛ زیاد؛ زیاد گفتهام که «فلان چیز منصفانه نیست» ولی تا این حد به عمیقبودنش نیندیشیدهبودم.
توی نویسندهساز از سناریویی گفتیم که برای فردا داریم و یک هدف که چگونه باید بهش برسیم هدفی که رسیدن بهش چالشبرانگیز باشد و برای من شد انجامِ کاری که از انجامش تفره میروم یا میترسم یا فکر میکنم که سخت است. نوشتم که چرا فکر میکنم که سخت است و چرا از انجامش میترسم و هدفم از انجامش رسیدن به شجاعت بود که درواقع همان سالواژهام است.
بعدش هم نوشتم و نوشتم و باز هم خاندم و نوشتم و به دوستی قدیمی پیام دادم و حالش را پرسیدم. چند روز پیش که داشتم دفتر خاطرات سالهای دبیرستانم را ورق میزدم دیدم که دوستم چقدر آن روزها در زندگیام پررنگ بوده و حالا مدتهاست که بیخبریم از هم.
آن روز وقتی داشتم خاطراتم را مرور میکردم، گاهی به خودم میخندیدم. به سادگیام و به این که چه دنیای کوچکی داشتم. و چقدر هم غلط املایی داشتم توی نوشتههام. مثلن به تکرار کلمهی «ابد» را «عبد» نوشتهبودم منِ پر از ادعای سواد و مثلن دانشآموزِ رشتهی ادبیاتِ آن روزها. و خیلی چیزها هم برایم با گذشت زمان مبهم بود چون با جزئیات ننوشتهبودم. خاندنِ نوشتههای قدیمی برایم یک نوع سرگرمی است و مرا با خودم و تغییراتی که در طول زمان داشتهام روبهرو میکند.
حالا هم بعد نوشتن گزارشم میخاهم بروم کمی زبان بخانم و زندگی را در خاب ادامه بدهم.
23/8/1405
برای کانالم متنی نوشتم. البته چند روز پیش نوشتم و به قول استاد گذاشتم خیس بخورد.
از سکوی سرخ خواندم. رویایی از «وزن» در شعر میگوید: «وزن چیزی است که از تکرار و توالی معین هجاها به دست آید و مبنای عروض داشته باشد یا تکرار و توالی تازه داشته باشد که در دو اثر عروضی نیست ولی ایجاد وزن میکند. گاهی یک دستی صفت خوبی برای یک شعر نیست.»
جلسهی تمرینجا شرکت کردم.
با خیاطم تماس گرفتم و جویای احوال پیراهنم شدم، قرار شد فردا یا پس فردا خبرم کند.
به وبینار امروز نرسبدم. تولد خواهرم بود. با کیک و کادو به دیدارش رفتم.
برنامهریزی فردا را مینویسم.
با اشعاری از پروین روزم را به پایان میرسانم: «ز چنار آموز، ای دوست گرانسنگی
چه شوی بر صفت بید ز بادی خم
خویش و پیوند هنر باش که تا روزی
نروی از پی نان بر در خال و عم»
الههی امینی عزیز تولدت مبارک باشد برایت سالهای شادی در کنار عزیزانت آرزومندم/
اما امروزم:
مطالعه اصلگرایی وپاراگرافی از آن: «خلق نیت اصلی دشوار است. دیدن اینکه کدام فعالیتها و تلاشها به بالاترین سطح اثربخشی منجر خواهد شد مستلزم جسارت، بینش و آیندهنگری است. حذف اولویتهای متناقضی که از نیت اصلی دورمان میکنند، مستلزم پرسیدن سؤالات سخت، انجام موازنههای واقعی و اعمال انضباط جدی است. با این حال، ارزش تلاش کردن را دارد، زیرا فقط با شفافیت واقعی هدف میتوانیم افراد، تیمها و سازمانها را کاملاً بسیج کنیم و به هدفی واقعاً سرآمد دست یابیم.»
کارگاه شناختدرمانی با دانشجویان ارشدم. این سری از کتاب «از حال بد به حال خوب» بهره بردم.
عصر انگشت شست پایم را بریدم، عضلات کنار ستونفقراتم هم اسپاسم دارند.
رفتم کارگاه تخصصی رواندرمانی وجودی، استاد بهمنی تو جلسه راه میرفت و صدا کم و زیاد میشد، خوابم هم میآمد چون ضبط آفلاین هم دارد آمدم بیرون و تا اذان مغرب خوابیدم.
از کتابهای طرحوارهدرمانی و تفکر انتقادی خواندم.
به پادکست وبینار نویسندهساز گوش دادم.
حالا هم دارم به پادکست کارگاه فکریشه 5 گوش میدهم.
در کارگاه خودگفت الهه علیزاده شرکت کردم.
فیلم «ناگهان (All of a Sudden) | دوست من باش» را به پیشنهاد مرتضی مهراد دانلود کردم. دیدنش را به زودی شروع میکنم.
رونویسی از «یک لیوان شطح داغ» احمدعزیزی: «من در خلوت اعتماد شما اولین گلهای آرامش را بوییدم و شناسنامۀ آیینۀ من صادره از حوزۀ تماشای شماست.» و شعر «گهواره» از مجموعه شعر مادرد عبدالرضایی.
از فیلم ناگهان خواهم دید و کمی کتاب خواهم خواند.
جملهی صبحم به خودم این بود که «من مراقبتم». عجیب تسکیندهنده بود.
خابهایم را نمینویسم و یادم نمیآیند. هق.
کار بود.
تمرینجا بود و تمرین میجاییدند استاد. با این که هستم و سعی میکنم تمرکزم را بدهم به تمرینات ولی خسته میشوم. شده ذوق زیاد داشته باشید اما خسته باشید و هستید ولی آنجور که دلتان میخاهد و ذوقتان ارضا میشود نه؟ به نظرم نسبت به خیلی از کارگاهها و دورههای مدرسه نویسندگی این حرکت سادهتری است. از سادهترین نکات که شاید جاهای دیگر کمتر ببینم تا نکات و پیشنهادات تازه. تمرینجا ساده و پرمایه است.
وبینار دیروز را دوباره گوش کردم و یکسری چیزها را یادداشت کردم. دلم میخاهد «من و سلامتی» هم مثل «دوک نثرریسی» خانه باشد و محلی برای بازی، نه تکلیف و رفع تکلیف. برای همین یواشیواش دارم فلسفهی آن را شکل میدهم برای خودم.
نوشتیم با بچز و گفتوگو کردیم.
نویسندهساز امروز هم بوسداشتنی بود. هدف روز. البته که احساس میکنم توان انجام چالش را ندارم حتا اگر کوچک باشد اما هدف کوچکی که میتوانم داشته باشم. هممم، میدانی؟ از اینکه در این حالت منگی سر کنم متنفرم. بیداری اما خابی و سرت خالی.
نوشتم باز.
با بچز دوباره نوشتم. بعدش خودواژه را شنیدم.
وبینار ساجده حقپرست و زری عارضی را بودم و بعد با ندا دیواری که دلم میخاهد را کشیدم. سوال ندا: اگر میتوانستی دیواری را رنگ کنی دیوار کجا بود؟ چه میکشیدی؟
با گلی خانم موعودی گفتوگویی داشتیم دربارهی سلامتی.
اکسپلور امروزم هم به نظرم زیاد بود. چرا میگویم زیاد؟ چون عوقم میگرفت اما بیرون نمیآمدم. هر وقت میخاهم به احساس قشنگم برگردم شیطانی درونم ظاهر میشود و میگوید میخاهی آن تصویر را دوباره نشانت بدهم تا حالت بهم بخورد؟ و بعد ریزریز میخندد.
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه احمدی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From متانت عقیلی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا های هادی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟