شاه هین جان سلام
متن ات واقعاً عالی بود
بابت راهکارهای که ارائه کردی ممنونم.
جرقه ی دوم از متن کتاب را که گفتی خیلی جالبه،
این ترفند به نوعی ادم را متقاعد میکنه تا بیشتر و بیشتر بنویسه.
ممنون بابت مطالب زیبایی تان.
سلام
عجب پست تو در تویی بود : ) خواندن این پست به همراه ارجاعاتش و زمانی که برد خیلی جالب بود برام ، اینکه چقدر خوب برای نوشتن این مطلب وقت گذاشتید .. باید قدر این پست را دانست چراکه نوشتنش ماه ها زمان برده ! انباشته شدن تجربیات و دسته بندی و جمعبندی آنها و من سپاسگزارم که حاصل همه این زحمات را برای دیگران به اشتراک می گذارید.
جرقه های جالبی را ذکر کردید. من هم دوست دارم جرقه هایم را بنویسم .. همینکار خودش جرقه ای است برای نوشتن ..
من هم گاهی پیش میاد که حوصله نداشته باشم و نخوام به هیچ چیز فکر کنم و فقط چشمام رو ببندم و بخوابم!!
ولی غالبا سعی می کنم قلم دست بگیرم و بنویسم ، یک نوشته با موضوع اینکه “چرا اکنون حس و حال من اینست”..
خب تجربه داشتم که شرق می نویسم و غرب! چیزهای عجیب و غریب را سر هم می کنم ! از بدبختی و سختی ها می نویسم و همه واژه ها را گاهی با قطره های اشک آبیاری می کنم ! می نویسم و می نویسم تا در مسیر امید و باز شدن فکر و قلبم بیفتم ..
گاهی وقتا عاشق این جور نوشته هام میشم و اگرچه تاکید میشه نوشته هاتون رو برای یک مدت نخونین اما می خونم و لذت می برم .
در واقع هر وقت حس و حالم به سمت قلم نمیره برای نوشتن بیشتر پاپی میشم .. یک نزاع درونی من و خودم راه میندازم !
یکی از جرقه های دیگه نوشتن برای من ، تجربه نوشتن در مکانهای مختلف هست! اگرچه تاکید میشه برای هر کاری مکان ثابتی داشته باشید ، اما به نظرم در بعضی شرایط مثل همین قفل شدن ذهن ، برای رهایی از این حالت و آشتی با قلم می شود به یک مکان خاص رفت ! مثلا من خودم سعی می کنم بروم مزرعه و یا پارک محل یا توی حیاط و آن چه که می بینم را بنویسم !
جرقه دیگر همراهی با ابزار نوشتن هست منظورم اینست که همیشه و همیشه قلم و کاغذ داشته باشیم کنارمان، من حتی امشب که به مهمانی رفته بودم کاغذ و قلم هم با خودم برده بودم ، وقتی چشمم برای ماهها به برنامه های تلویزیونی افتاد و آن هم تبلیغات بازرگانی!!( من به طور مطلق تماشای تلویزیون را از زندگیم حذف کرده ام) شروع کردم به نوشتن ! یک جمله از روی این تبلیغات برای من جرقه ای شد تا بنویسم.
یک جرقه دیگر برای نوشتن به نظرم رونویسی از نوشته های دیگران است ؛ این ایده را اقای کلانتری داده بودند و خیلی خوبست. حتی میشود از یک داستانی یک سطری که خواند رونویسی کرد و ادامه آن را خودمان بنویسیم و یک جور دیگر داستان را ادامه دهیم.
جرقه ها بسیار هست به نظرم و فقط کافیه زمانی که ذهن آدم قفل کرد قلم دست بگیره و هرچی که به ذهنش میاد رو کلمه به کلمه روی کاغذ بنویسه و با کلمات ذهنش که فی البداهه میاد بازی کنه!
ببخشید که طولانی شد اما هر وقت که آدم نمیدونست چی بنویسه، و چرا نمی نویسه فقط قلمو دست بگیره و از خودش همین سوال رو بپرسه و سعی کنه جواب بده بهش ..و پس از جواب به سوالش راهکارها و جرقه ها رو روی کاغذش ببارونه : )
و کلام اخر اینکه خوگرفتن و همنشینی با آدم هایی که اهل نوشتن هستند و مولد جرقه های خلاقانه هستند خیلی کمک میکنه که همیشه بتونیم بنویسیم…
ببخشید اگه زیاد شد . عاشق کلمه جرقه شدم : ))))
جرقه های فکری ، نوشته های جرقه دار، جرقه های زندگی، جرقه های بی صدا، حرف های جرقه برانگیز، کله ی جرقه ای ، جرقه جرقه تا شعله ور شدن ، جرقه های سرد، جرقه های بی احساس، جرقه های صورتی و…
من هم با نظر شاهین به شدت موافقم.
حتما وبلاگتون رو راه اندازی کنید.
از این همه مصداق های متنوع و بدیع برای جرقه هم شگفت زده شدم.
واقعا تحسین برانگیز بود.
من هم همينطور.
با وجودي که يه وبلاگ ساخته ام (البته با اسم مستعار 🙁 ) و يک عالمه پيش نويس هم نوشتم، نميتونم مطالب رو منتشر کنم، احساس ميکنم متن ها خيلي خام هست. نميدونم ايراد کار از کجاست؟
درود استاد
به شدت باهاتون موافقم.
وبلاگ نویسی خلاهای آموزش های انسان را پر میکند و این موضوع به روش های مختلفی انجام می شود.
به عنوان مثال برای خودم این گونه بوده که :
1- زمانی که میخواهم بنویسم اگر بدانم کامل نمی دادم مرا مجبور میکند که دربارش بیشتر مطالعه و تحقیق کنم.
2- زمانی که مینویسم تازه افکار درون ذهنم ساختار پیدا میکند و متوجه میشوم کریستال یادگیری ام چه شکلی است و نقطه ضعف ها و نقطه قوت ها را برایم نمایان می کند.
سلام.
کامنتم ربطی به این پُست ندارد ولی خب تو دلم مانده بود باید بگویم…. با شوق یک دفتر بزرگ دوست داشتنی خریدم تا روزمره ام را بنویسم اما هنوز همانطور دست نخورده و پلمب روی میزم زیر چند تا کتاب زیر زیرکی نگاهم می کند! داشتم فکر می کردم چرا با وجود ولع برای نوشتن روی کاغذ باز هم اقدامی صورت نمی دهم. راهکار اجبارگونه ای در دست دارید؟
ممنون.
شاهین عزیز سلام
یکی دو هفته ای هست که با شما و کانالت و وبسایتت آشنا شده ام. خیلی حس خوبی دارم وقتی ازت پیامی در تلگرام میبینم و در اسرع وقت به سایتت سر میزنم. مضافا بر این که وقتی فهمیدم از فعالان متمم هستی خوشحال تر شدم و اثر تلاشهای ارزشمند آن گروه محترم و معزز، به ویژه محمدرضا شعبانعلیِ عزیز، را درک کردم. خودم البته در متمم کم کارم، خیلی کم کارم. البته توجیه مناسبی برایش ندارم ولی کماکان ارتباطم را حفظ کرده ام.
عجالتاً وقتی مطالب این قسمت و بعضی کامنتها را از نظر می گذراندم یکی دو نکته به ذهنم رسید که با شما و سایر دوستان در میان بگذارم. این نظرها فارغ از قضاوت دربارۀ محتواست و صرفاً صورتگرایانه است:
1-در متن وقتی از خانم جولیا کامرون نقل قولی کرده بودی، وقتی جلوتر رفتم یک دفعه متوجه شدم ایشان هم عضو متمم است! گفتم چه کرده این محمدرضای عزیز! بعد دیدم نقل قولت در جملۀ قبل تمام شده بوده. پیشنهادم این است که در این مواقع از علامت « » استفاده شود که این حالت پیش نیاید. البته شاید من کمی کُند ذهن باشم، ولی فکر می کنم اگر زیاده روی نکنیم، در خیلی از جاها می توان ، با اقتباس از شیوۀ نگارش دکتر آشوری معزز، با اعراب گذاریِ به اندازه خواندن را برای خوانندۀ متنمان آسان تر کرد.
2- در همین موضوعِ آسان تر کردنِ خوانش متن، دیدم که بعضی از دوستان و از جمله خود شما در بعضی جاها به علت بافت غیر رسمیِ کامنتها شکسته نویسی کرده اید که البته بحثی نیست ولی صورت شکستۀ برخی کلمات آدم را در خواند دچار مشکل می کند و در حالت افراطی که بعضی نویسندگانِ عمدتاً داستانهای کوتاه به ورطۀ آن می افتند که اوضاع خرابتر است.
پیشنهاد من در بهبود شکسته نویسی و استفاده از یک سری اصول معیار، این است که اگر تا کنون کتاب شریف جناب استاد «علی صلح جو» را نخوانده اید و دوستان نخوانده اند، حتما حتما بخوانید و لذت و بهره ببرید. شما هم در معرفی آن به عزیزانِ همراهتان بکوشید لطفا. نشر مرکز منتشر کرده است.
ارادتمند و دوستدارتان
با سلام دوباره
در امتداد مطلب قبلی، فراموش کردم نام کتاب را بنویسم که البته تقریبا معلوم شده بود. باری، نام کتاب جناب صلح جو و کتابهای دیگر ایشان که نشر مرکز منتشر کرده است به قرار زیر است:
1-اصول شکسته نویسی
2-گفتمان و ترجمه (خیلی حیاتی برای مترجمان جوان و تازه کار)
3-نکته های ویرایش
4-از گوشه و کنار ترجمه( خیلی خواندنی و حیاتی برای مترجمان جوان و تازه کار)
سپاسگزارم
سلام شاهین عزیز
آیا برای هر نوع نوشته ای می توان از این سبک نوشتن آزاد استفاده کرد. مثلاً برای نوشتن مقاله تحقیقی و پژوهشی. من الان در حال نوشتن مقاله تحقیق خود هستم، خیلی منتقد درونی گرفتارم می کند. آیا این مقاله ارزش نوشتن دارد یا خیر و خلاصه آیا اطلاعات من کافی است یا نه و خلاصه از این دست سوالات که به قول جولیا در راه هنرمند، سانسورکننده درونی است. من صفحات صبحگاهی را یک هفته است دارم می نویسم. حتی در سایت هم عضو شدم(هنوز لینک کتاب قدرت نویسندگی برایم ایمیل نشده است!) و خیلی خوب بود. چون حتی خوابهایی که می بینم خیلی شفاف شده است. برای من عجیب است. احساس استرس شدیدی می کردم. ولی برای خانواده هم توصیه کرده ام که این کار را انجام دهند.
ولی سوالی که سالها ذهن منو در گیر کرده است که آیا می توانم از سبک آزاد نویسی برای نوشتن متن های علمی و تحقیق استفاده کنم. در واقع سوال من این است که منتقد درونی من می گوید بیخود! الکی که نیست! این متن علمی و خشک است. متنهای صبحگاهی و غیر علمی حالت آزاد را می پذیرند.
ایده های خوبی داری. لطفاً ایده بده. در ضمن دوست دارم در زمینه رونق این سایت با شما همکاری کنم.
سلام علی جان
دقیقاً از همین روش استفاده کنید.
کتابی هم با عنوان پیش نگارش منتشر شده که تقریباً به استفاده از همین روش در نوشتن مقالات علمی میپردازه.
برای گفتگوی بیشتر میتونید ایمیل بزنید یا در تلگرام در خدمتم.
دو روز پیش کتابی میخواندم به نام “جسور باش ارائه کن ” در باب همین اشتراک گذاری دانش و ایده ها . کتابی کم حجم بود و من توانستم چند نکته ی مفید از اون دریافت کنم .
واقعا بعد از آشنایی با وب شما و خواندن مطالب علاوه بر بحث انگیزشی متوجه این موضوع شدم که داشتن وبلاگ می تونه به حرفه ای شدن آدم کمک کنه و نظم ببخشه به تفکرات و اهداف و اندیشه ها … برای خودم که بعد از سال ها دوباره از صفر شروع کردم به نوشتن وبلاگ و در آغاز راه هستم با وجود شبکه های اجتماعی متنوع … به این نتیجه رسیدم که داشتن و حفظ این وبلاگ خیلی می تونه در طول زمان واسه م با ارزش باشه و اتفاقات خوب رو منجر بشه …
سپاس از شما شاهین عزیز امیدوارم که پدرام باشید و برقرار
سلام
تجربه من در این زمینه:
گاهی اوقات که هیچ مطلبی برای نوشتن به ذهنم نمی رسد، به سراغ نقل قول های انگلیسی میروم. از بین موضوعات و شخصیت های مورد علاقه یکی که نکته جالب و جرقه زن در ذهن دارد را انتخاب می کنم و ترجمه اش می کنم.
با یک تیر چند نشان: هم زبان کار کرده ام، هم مطلبی جدید خوانده ام و هم ممکن است همین یک جمله باعث شود که با دنیای افکار یک نویسنده که تا بحال نمی شناختم آشنا شوم… و همچنین مطلبی نوشته ام که خود این می تواند خوراک ذهنی برای نوشتن های جدید باشد.
موفق باشید
جناب کلانتری عزیز
سلام
نوشته های شما در کانال،و البته اینجا،به من این انگیزه رو داد که شروع کنم به نوشتن.و دست بر قضا درست در همون شش و بش،که خب حالا چی بنویسم و از کجا شروع کنم،یک دوستی پیدا شد و به من پیشنهاد داد،بخاطر مطالعه و علاقه ام به عکاسی،درباره عکس ها بنویسم و اون چیزی که از عکس ها درک میکنم با دیگران به اشتراک بزارم.اینکارو در اینستاگرام شروع کردم،و هنوز وارد فاز وبلاگ نشدم.خواستم ببینم اول بازخوردش چیه،و راستش،نمیدونستم که یک وبلاگ با همچین محتوای خاصی،چطور باید دیده بشه و به چشم دیگران بیاد.
آدرس اینستاگرام رو براتون میزارم.خوشحال میشم،اگر فرصتی داشتین،سری بزنین،والبته ممنون میشم از راهنمایی هاتون.
www.instagram.com/abolfazlshekari
به نکته بسیار خوبی اشاره کردید.دقیقا اگه بخوای منتظر فرصتی برای کتاب خوندن تو تنهایی و سکوت خونه باشی کمتر همچین فرصتی پیش میاد منم تو ماشین وقتی همسرم راننده هست و تو مطب دکتر، ارایشگاه و…کلاموقع انتظار کشیدن که وقت زیادی دارم کتاب همراهم هست و میخونم.
من بعد از مدت ها به وبلاگ نویسی برگشتم.
نوشتن ذهن آدم رو باز میکنه. وقتی کلمات رو پشت هم میچینی میبینی چیز هایی رو گفتی که توقع نداشتی .
کلماتی که از ناخوداگاه آدم سرچشمه میگیرند.
سلام
این پست هم مثل اکثر پست های وبلاگتون مفید و تاثیرگذار بود . در حین مطالعه ی پست ٬ کلامی از منصور ضابطیان (مارک و پلو ) که درباره وضعیت کتابخوانی در پاریس بود مدام در ذهنم می چرخید :
« کتاب خواندن در پاریس حسابی حرص آدم را در می آورد . هر کسی را می بینی یک کتاب در دست دارد و تند تند مشغول مطالعه است . سن و سال هم نمی شناسد … انگار همه در یک ماراتن عجیب درگیر شده اند … واگن های مترو گاهی واقعا آدم را یاد قرائت خانه می اندازد … آن هایی هم که اهل کتاب نیستند حتما مجله یا روزنامه ای همراهشان دارند که وقتشان به بیهودگی نگذرد … فضای پاریس هیچ بهانه ای برای مطالعه نکردن باقی نمی گذارد . شاید برای همین است که پاریسی ها معنای انتظار را چندان نمی فهمند ٬ آن ها لحظه های انتظار را با کلمه ها پر می کنند » .
داشتم به این فکر می کردم که فضای شهری مثل تهران چه بهانه ای برای مطالعه نکردن باقی گذاشته؟به امید روزی که این شکاف عظیم بین آدم ها و کتاب ها پر شود .
شاهین عزیز
چند روزی میشه که با سایتت آشنا شدم. من هفت هشت سالی هست که بطور مداوم خاطراتم رو می نویسم ، ولی تعبیر تو از نوشتن باعث شد بیشتر به نوشتن بها بدم و تاثیرش رو حتی توی همین مدت کم هم ببینم. احتمالا در آینده یه وبلاگ بزنم.
راستی نمره تست نویسندگی من 20 شد !
نوشته تیرا رو خوندم. جدای از همه حرفهای خوب اون و شما، منم یه دفعه جذب کلمه جرقه شدم.
بعد با خودم فکر کردم که چقد خوبه از این کلمه استفاده کردید. میدونین گاهی آدم فکر میکنه باید یه اتفاق بزرگ بیفته تا خلق اثرو شروع کنه. در صورتی که با وجود بدیهی بودنش، یادمون میره که همه آتیشای بزرگ از یه جرقه میشه. و البته که اون جرقه هم اگه ولش کنی اتفاقی نمیفته. باید شرایط مناسبو واسش مهیا کنی تا دنیا رو به آتیش بکشه!
تصمیم گرفته بودم امشب اینجا کامنت بذارم، ولی هی نمیشد. الآن این جرقه رو که دیدم دستم روون شد.
ببخشید… چقد چرت و پرت گفتم. اصلش میخواستم اینو بگم که دستتون درد نکنه. راه های جالب و متفاوتی گفتین. حقیقتا هلاک اون نوشتن سوال زیر بالش شدم….برم امتحان کنم!
وای ترسیدم. چرا من اسم استاندال رو نشنیده بودم؟ و کاراواجو و ولاسکز….تازه مثلا من دارم نقاشی میخونم! چقد ندونستن آدمو میترسونه. حس بدیه. 🙁
به عنوان یه دهه هفتادی که باید خودمو بچسبونم به هشتادی ها، (چون متولد بهمن هفتاد و نه هستم و وقتی صحبت از ویژگیهای دهه هفتادی ها میشه، هیچ وقت تو دسته بندیشون قرار نمیگیرم!) حرفایی که زدین خیلی حس خوبی بهم داد. چون توی این دوره زمونه گویا خیلی باکلاسیه که هر کسی بیاد از سطحی بودن ما نسل جدید صحبت کنه در حالی که خودش هم تعریف دقیقی از سطحی بودن نداره. اصلا به نظر من همین که این حرف تکراری رو هی با افتخار تو سر ما میزنن، خودش عمق تفکرشونو نشون میده!
البته بی راه هم نمیگنا. به عنوان کسی که با کلی نوجوون متفاوت در ارتباطم این حرفا رو کاملا می فهمم. ولی خب چرا یادشون میره که بخش عمده این تفاوت به خاطر این تغییرات یهویی و در دسترس بودن ترسناکانهی همه چیزه؟ (چیه؟!کامنت خودمه دوست دارم توش کلمه اختراع کنم!) خود بزرگاشم هول کردن، چه برسه به ما! زمان که بگذره، ما هم یاد میگیریم چطوری خودمونو نجات بدیم از این منجلابی که توش گیر افتادیم و فکر میکنیم خیلی بهشته. و ایندفعه رشد کردنو با استفاده از این همه امکان جدید یاد میگیریم… این روال همیشگیشه. چرا اینقد با بی انصافی با ما برخورد میکنن؟!
خلاصه که این که گفتین به ما آیندگان امیدوارین، منو هم امیدوار کرد. به هر حال شما هم کم آدم فرهیخته ای نیستید!
پیشنهادهاتون قشنگ بود و خوشحالم که خیلیهاشو دارم انجام میدم. ممنون که نوجوون ها رو هم جز افراد عادی جامعه محسوب کردید و ممنون که این جمله نفرت انگیز “از فضای مجازی استفاده کنید اما درست و به اندازه.” رو به کار نبردین. هی می ترسیدم این وسطا بهش برسم.
پ.ن: ولی اصلا خوشم نیومد که گفتین “با هر دختری آشنا شدید…” چرا مخاطبتونو مذکر در نظر میگیرین؟
چقد عجیب…. تا حالا نشنیده بودم. من یه دوره ای خیلی اتفاقی در مورد هوشیاری توی خواب خونده بودم وهی میخواستم برم تو خواب معلمام، بترسونمشون ولی خودم بیشتر میترسیدم…..
به نظرم خوابای خودمو مدیریت کنم بهتر باشه! نتیجه رو بهتون اطلاع خواهم داد.
سلام
مکان های مطالعه من بستگی به نوع کتاب داره !
کتاب های علمی و تخصصی رو پشت میز مطالعه خونه و محل کار می خونم !
ولی کتاب های رومان و مجلات رو تو تختم قبل از خواب می خونم .
شهر ما کوچیکه هیچ وقت از اتوبوس استفاده نمی کنم !فاصله ها کوتاهه سعی می کنم با نگاه کردن به مردم رفتار آدم ها رو مطالعه کنم !
شاهین جان، عزیز دل
من از یه منظردیگه به این قضیهنگاه میکنم.
با پروژه مخالفت با کتاب صوتی یه جورایی موافقم ولی یه وقتایی شده خیلی خسته بودم یا مثلا اونجا تاریک بوده یا مترو شلوغ بوده.
در اینجور مواقع یه خرده کتاب خوندن سخت میشه.
برای خود من اینجور مواقع، فایل صوتی آموزشی از طریق هنذفری خیلی به کارماومده. یکیش همین فایلهای مذاکره محمدرضا شعبانعلی.
فکر میکنم هنذفری هم یه وقتایی میتونه مفید باشه و بد نیست به عنوان سلاح سرد، باهامون باشه.
From علی فکور on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From تیرا on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From پریسا حسینی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From تیرا on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From فاطمه غيثي on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From زینب رمضانی on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟ on کتاب قدرت نوشتن
From امیرمحمد شیخ نژاد on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From Rainbow on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From محسن وارثی on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From محسن وارثی on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From محسن وارثی on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From علی اصغر آزمون on شب یک شب دو؛ حرفهای بهمن فرسی دربارۀ کتاب | رابطه عاطفی من با یک کتاب
From شاهین کلانتری on شب یک شب دو؛ حرفهای بهمن فرسی دربارۀ کتاب | رابطه عاطفی من با یک کتاب
From علی on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From پوريا قصابي on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From nourbakhsh_lawyer on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From علی طاعتی مرفه on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From ابی on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From تیرا on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From ابی on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From هندزفری یا کتاب؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From تیرا on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟
From هندزفری یا کتاب؟ on کتاب قدرت نوشتن
From فرشته on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟
From سارا درهمی on بهترین «تیتر» دنیا
From شاهین کلانتری on بهترین «تیتر» دنیا
From مهسا on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگنویسی دانش ما را افزایش میدهد؟
From امین on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟
From طاهره on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟
From امیر منظوری on تست استعداد نویسندگی | ۱۰ روش پرورش استعداد نویسندگی | نگاه دیگری به آموزش نویسندگی
From شاهین کلانتری on تست استعداد نویسندگی | ۱۰ روش پرورش استعداد نویسندگی | نگاه دیگری به آموزش نویسندگی
From سارا درهمی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From زینب رمضانی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From سارا درهمی on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From شاهین کلانتری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From سارا درهمی on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From سارا درهمی on قوانین کاشت نهفتۀ رؤیا
From زهرا م on هندزفری یا کتاب؟
From سینا شهبازی on هندزفری یا کتاب؟
From شاهین کلانتری on هندزفری یا کتاب؟