اول از همه برای معرفی یه کتاب باید اون کتاب خودتورو هیجان زده کنه …
البته اگه نشد هم نشد
چند تا فن بازاریابی بلد باشی حله!!
بذار یه خاطره از کلاس داستان نویسی تعریف کنم باهم کیف کنیم:
✳کتاب سنن النبی یه کتابیه که طرح قشنگی نداره تازه صفحه بندی و همه خصوصیات ظاهریش داااغونه
من به دلایلی باید این کتابو میخوندم ویه خلاصه ارائه میدادم ؛ ازطرفی تکلیف کلاس نویسندگی هم این بود که باید یکی از کتابهای سیر مطالعاتی اونا روکه سنن النبی جزوش نبود رو میخوندیم
آخر جلسه هم هرکس توی سه دقیقه کتابشو معرفی میکرد که کسل کننده ترین قسمت کلاس بود
حالا فکرشو بکنید که من کتاب کسل کننده ای برای معرفی داشتم ، خودم کسل بودم ، دربخش کسل کننده کلاس بودم و ازهممممه بدترررر! نفر آخر بودم آ هیشکی حالشا نداشت حرفا منا گوش بده …
ولی
توی اون جلسه تمام نکات منفی کتاب رو کنار گذاشتم و بزرگترین حسن کتاب رو به صورت اغراق آمیز و بالحنی هیجان زده وبرانگیخته شروع کردم به صحبت کردن درموردش …
باااورتون نمیشه که همه برام دست زدن و معرفی کتابم بهترین معرفی کتاب اون جلسه شد …
قبلا به جز کتاب های درسی کتاب خیلی خیلی کم می خوندم. برادرم که زیاد کتاب می خوند همیشه بهم پیشنهاد می کرد که بخونم ولی وقتی کتاباشو دستم می گرفتم دوست نداشتم. تا اینکه تصمیم گرفتم برم دنبال کتاب هایی که دوست داشته باشم. دقیقا از زمانی که شروع کردم خودم کتاب هامو انتخاب کردم و کتاب خوندم، کم کم دستم اومد که چه کتاب هایی رو دوست دارم بخونم و علاقه مند شدم و همچنان ادامه دادم.
ضرورت ، دغدغه و اولویت کتابخوانی اگر در کسی ایجاد شد میتواند مانند آتشی که جنگلی را آتیش میزند ، شعله ها و حرارت خواندن کتاب را در دیگران ایجاد کند.
البته این احتمال زیاد هست که فردی کتابخوان باشد و برای کتاب خوان کردن دوستان و اطرافیانش تلاش کرده باشد اما موفقیت حاصل نشده است یعنی جرقه ها را زده و شعله هایش را پاشیده اما حرارتی افروخته نشده است ، این مساله علت های گوناگونی دارد، از دسترس نبودن کتاب و بی نظمی در روزمره افراد تا گسترش شبکه های اجتماعی و..
من دوست دارم به یکی از علت ها بپردازم ، علتی که تجربه شما مثالی از آن هست.
به نظرم یکی از علت های اثرنداشتن شعله ها و دغدغه های کتابخوانی مان موثر نبودن شیوه های دعوت و فراخوانی به سمت کتاب و مطالعه هست.
حرکت های خوب و موثر برای فراخونی کم دیده ام و در بعضی موقعیت ها به ندرت و حتی اصلا ندیده ام!
دعوتها درحد; کتاب خواندن خوبست و یا کتاب خواندن خیلی خوبست ،بوده ! و درحالیکه اکثریت مردم این موضوع را میدانند و حتی دوست دارند کتاب بخوانند اما نمیخوانند!
مثال شخصی که زدید مصداق همین شیوه ها و روش هاست ، یعنی ارائه یک راهکار و یک روش موثر برای مطالعه ..
من هم یک تجربه شخصی دارم که دوست دارم با شما در میان بگذارم
یک ماه پیش به تعدادی از دوستانم پیشنهادی دادم که نتوانستند نه بگویند! یک برنامه مطالعاتی ویژه تابستان به همراه مخلفاتش ツ
این برنامه منظم روزانه انجام میشود از محتوایی که قبلش نیازسنجی کردیم و برایمان مهم بود چه بخوانیم. گاهی هم بحث و گفت گو پیرامون موضوعات می کنیم و خلاصه اینکه فکر میکنم تا پایان تابستان این جمع دوستان معتاد خواندن خواهند شد .
حالا در هفته سوم برنامه قرار داریم و دوستانم را می بینم که هر روز با هیجان بیشتری از مطالعه و موضوعات مطالعه شده حرف میزنند.
سلام
خیلی خوبه… من چند ماه پیش عضو گروهی بودم که هدف از آن خواندن کتاب روزی یکربع بود. یعنی بیشتر هم میشد مشکلی نداشت ولی حتما باید روزی یکربع خوانده میشد آنهم حتما تا ۱۲ شب نه بعد از آن. و اسممان را تیک می زدیم. وگرنه جریمه نقدی می شدیم (اگر کمتر از یکربع می خواندیم و بعد از ۱۲ شب میشد) به مقدار روزی دو هزار تومان و اگر نخوانده نداشتیم آخر ماه طبق قرعه کشی جایزه داده میشد. متاسفانه چندی است از گروه بیرون آمدم چون برخی اوقات…. روزی یکربع به هر دلیلی ممکن نبود… و الان میبینم چقدر عضو آن گروه بودن پرفایده بوده. حالا پیشنهاد شما به نظرم با توجه به تجربه ای که داشتم از یکربع مطالعه، حداقل برای من کاربردی تر می تواند باشد چون دیگه یک صفحه به جایی برنمی خوره و محدودیت از نظر شرایط نداره… فقط روزی یک صفحه…. عالیه. همین یک صفحه ها پس از یک مدت خیلی خواهد بود…..
قبل از موبایل، وقتی در حال یادگیری مطلبی بودم حتما موظف بودم و مجبور که بنویسم روی کاغذ اما پس از موبایل عکس می گیرم از مطلب یا کتاب و یا آنچه ساخته ام و…. تا بعد از روی موبایل سر فرصت استفاده کنم اماااا همچنان پس از مدتها تیت نخورده در موبایل خاک خورده! و این منجر به حس ناخوشایندی هم میشود.
قبل از موبایل مضرات امواج موبایل نبود و تاثیرات بر اعصاب و غیره اما پس از موبایل، هم نشین مضراتش هم هستیم.
پیش از موبایل دوستانی بودند که برای تبریک تولد تماس می گرفتند حالا تبدیل شده به کامنت در تلگرام. که چقدر این مقوله آزار دهنده است… شنیدن صدای دوست کجا و پیام مکتوب دیجیتالی کجا. یادم است قبل از موبایل نامه های مکتوب پستی رد و بدل می شد مثلا دوستم مسافرت می رفت برایم نامه پست می کرد و یا نوشته های مکتوب میان من و دوستانم که هنوز هم دارمشان. و حالا دیگر تبدیل به خاطره و یادگاری شده و چقدر نامه پستی و یا نوشته ی مکتوب غیردیجیتالی را دوست دارم.
قبل از موبایل بیشتر کتاب می خواندم مثلا جوانى و نوجوانی ام را فقط کتاب پر می کرد کتابهای مشهور از نویسندگان خارجی….
قبل از موبایل احساس می کنم بیشتر در مقوله های مورد علاقه ام کار می کردم تا الان. مثلا الان بیشتر نقاشی نگاه می کنم تا نقش بزنم!
قبل از موبایل هم انسانها زندگی می کردند و مدام در دسترس نبودند اما الان اگر یکی تلفنش خاموش باشد نگران می شویم!
فعلا اینها به نظرم آمد…
ببخشید اگر خوب ننوشته ام!
تو یک نفر دیگه رو هم به کتابخونی برگردوندی…
منم مدتی بود ریتم کتابخوندنم کُند شده بود… وقتی یکی از پستهای تو رو خوندم که گفته بودی تو یک روز چند تا کتاب مختلف رو باز میکنی و از هر کدوم چند صفحه میخونی، منم پیشنهادتو به کار بستم و الآن ۱۰ روزی هست که کتابهایی که مدتها بود میخواستم بخونم رو، هر روز چند صفحه از هر کدوم جلو میبرم…
مرسی ازت که مینویسی و پرانرژی ادامه میدی…
مرسی!
تو به من لطف داری.
راستی شنیدم که در همایش متمم قصد داری درمورد «نوشتن» صحبت کنی…
با وجود اینکه افتخار شرکت در همایش رو ندارم، ولی امیدوارم اتفاقای خوبی برات بیفته و فرصت پیدا کنی انرژی نوشتن رو به خیلیها انتقال بدی… چون بهش نیاز داریم.
مخلصیم!
شاید باید میگفتیم قبل از شبکه های اجتماعی و بعد از آن
ویا شاید قبل و بعد از گوشیهای هوشمند ….
اما قبل از مبایل :
وقتی بیرونی بودی ازت خبری نداشتن، نگرانی و دلشوره به وجود نمیآمد … مادرم دلشوره نداشت که یک دنیا ارزش داشت برایم …
بعد از مبایل :
اگر یک ساعت یکبار ازت خبر نداشته باشند دلشوره آنها را میکشد و بعد از دیدنت توبیخ میشوی … و ناراحتی مادرم که انگار دنیا را روی سرم خراب کرده اند …
نمیدانم اسمش عادت هست یا نه اما وقتی که در یک روز کتابی را ورق نزده باشم ، هر کتابی که میخواهد باشد ، احساس میکنم یک چیزی کم دارم و یه کار بزرگ رو در روزم انجام نداده ام… و گاهی که این حس کم میشود با دو کار آن را زیاد میکنم و سعی در برگرداندنش میکنم که اکثرا جواب میدهد : ۱. نگاه کردن به کتاب های کتابخانهام ۲. رفتن به کتاب فروشی و خریدن یک کتاب که خواندش را دوست دارم
و اگر این کارها را نتوانستم بکنم یا جواب نداد، دست به نوشتن از یک چیز سخت میزنم که نتوانستم را به خودم بفهمانم ….
سلام خوبین? ممنون از راهنمایی های خوبتون میخواستم بدونم اگه صفحات صبحگاهی رو بنویسیم و افکار منفی هم روی کاغذ بیاد باعث تحقق اونا در واقعییت نمیشه چون کاترین پاندر میگه هرچی که میخوای به واقعیت تبدیل بشه رو بنویسید.ممنون
منم دقیقا همین کار رو کردم.
مادرِ من کمال طلبه. میگفت باید روزی سی صفحه بخونم و بعد از یک هفته که نمیتونست برنامه ش رو اجرایی کنه اعتماد به نفسش به شدت کم میشد و مطالعه رو رها می کرد.
من واسه ش یه برنامه ریختم و گفتم :”فقط پنج صفحه”
الان هردوتامون راضی و خوشحالیم.
شاهینِ مهربونم سلام
به روی چشم اُستاد.
اقدام می کنم.
با تمامِ دلم ممنونم از توجه و دستِ یاری تون.
*”شب یک، شب دو” رو خوندم. به غایت دلنشین بود. ممنونم از معرفیش.
سلام مجدد من هروقت میخوام چیزی در زندگیم محقق بشه اونو رو کاغذ مینویسم وجلوی دید میگذارم سریع بهش میرسم حالا ترسم از اینه که این نوشته های صبحگاهی که امکان داره چیزای منفی هم توش باشه توی زندگیم پدیدار بشه ممنون میشم راهنماییم کنید استاد.
سلام حامد جان.
من نگرانی تو رو میفهمم.
ابداً نگران این موضوع نباش. من تهش رو درآوردم. راحت و بدون هیچ ترسی از تمام جنبه های مثبت و منفی زندگی خودت بنویس.
سلام شاهین جان
تانی: عموما تانی در کارها، شیوه ی مردمان دوراندیش است.
ستوه: نگاهی به آینه انداخت، تن و روانش سوده شده بود و به ستوه آمده بود، آینه را برگرداند…
محظوظ: کتابهای او چه بسیار خودش و دیگران را محظوظ و کیفور کرده بود.
طمطراق: مگر میشود آدمی با این همه طمطراق، به یکباره از همه چیز و همه کس اعراض کند و به کویر پناه ببرد؟
تشتت: حتی خود حروف تشتت و ترکیب آنها باهم، نشانی از تشویش دارد، بیهوده نیست معنی آن پریشانی است.
برای من قبل از موبایل،کتاب بود.کتابخانه استان قدس بود و میزها و ردیف های پر کتابی که مامن آرامش بودند و وقتی کتابی رو بر میداشتم دیگه گذر زمان رو حس نمی کردم.تصویر خودم قبل از موبایل دختری بود که مسیرش از هرجا ختم میشد به کتابخانه و کیفش همیشه سنگین بود.اصلا یادم نمیاد کی و چطور این تصاویر جاشون رو دادند به موبایل و جملات کوتاه و متن های خلاصه و صبر و حوصله ای که دیگه نبود و جمله معروف “نخونده لایک 🙂 ”
از تب و تاب اولیه موبایل که اومدم بیرون و کم کم شبکه های اجتماعی جذابیت شون رو از دست دادند و اکانت ها دیلت شد،حس میکنم یک فاصله زیادی بین من قبل از موبایل و من بعد از موبایل ایجاد شده.حالا وقتی چشمم به جنایت و مکافات میفته و یا خانواده تیبو و یا همین صد سال تنهایی که چهار بار خونده بودمش،از ذهنم میگذره که چه حوصله ای داشتم که تک تک این صفحات رو ورق زدم و کلمه به کلمه خوندم.
البته این روزها دارم به نسخه قبل از موبایلم نزدیک تر میشم وقتی دارم آگاهانه تر با موبایل تا میکنم و ردیف های اول لیست کتاب های “باید بخوانم” خط میخورند و تمرین نوشتنم رسمی شده و به جای متن های پراکنده و کوتاه همیشگی وبلاگ نویسی رو جدی تر کردم از حال خوبم لذت میبرم.
پ.ن:گمانم بیشتر درد و دل شد تا یک کامنت ارزش آفرین اما خیلی با حوصله و دقت نوشتم 🙂 یعنی که نکته دوازده مطلب “اهمیت کامنت گذاری” رو رعایت کردم 🙂
ایدهی بسیار جالبی رو مطرح کنی
من از قسمت پیام دادن به آدمی ک ازش خجالت میکشی و برنامه ریزی برای آینده خیلی خوشم اومد
اولی رو همین امشب امتحان میکنم ودرمورد هردو موضوع مینویسم وبرات میفرستم
میدونم ممکنه فرصت مطالعه کردنش رو نداشته باشی ولی امیدروارم مطالبمو با ذهن خریدار بخونی …
پی نوشت: شب زیبا ، خواب های رویایی و آرامش رو برای امشبت آرزو میکنم …❤💙
من محال است حتی یک جمله از جملات صادقانه این وبلاگ را بخوانم و بالهای سپیدم شوق نوشتن را در خودشان احساس نکنند!
گاهی وقتها فکرمیکنم چطور میشود که کسی می تواند اینقدر تاثیرگذار بنویسد ، تنبلی و نقطه ضعف مخاطبش را به بازی بگیرد و درست بزند به نقطه حساس فکر ، تا آنجا که می گوید : البته که میتوانم!
آقای شاهین کلانتری من هروقت به شما فکرمیکنم یا در نوشته هایم یادی از شما میکنم ناخودآگاه کلمه «جان» پسوند نامتان میشود و یا حتی نام کوچکتان را صمیمانه و بدون پیشوند و پسوند خاصی می نویسم و قاه قاه میخندم که عجب!اینقدر علاقه ناگهان از کجا پیدا شده؟!
و پاسخ میگیرم از آنجا که او شعله عشق عزیز و مقدسی را در من جان می بخشد و زنده نگه میدارد ، عشق به نوشتن و خواندن ، که در دلش دانایی و خوشناسی نهفته است.
از این بابت بی نهایت سپاسگزارم
هدف از تمایز چیست شاهین جان؟
در دنیای جدید ، همیشه تشویق به متمایز بودن و فرق داشتن شده ایم. رسانه ها ، کتاب ها ، آدم ها و ….
و این قضیه تا جایی پیش رفته که به اعتقاد من ، خیلی ها به دلیل تمایل به خاص بودن مسیری رفته اند که شایدمنجر به دادن هزینه های گزاف بیهوده ای چون از دست دادن آرامش و یا داشته های فعلی و جنگی بیهوده شده است.
البته که نمیتوان این گونه صفر و یکی و مطلق به قضایا نگاه کرد.
در شرایط مختلف برای ادم های مختلف گزینه های متفاوتی وجود دارد که اتفاقا برخلاف شما معتقدم،انتخاب گزینه ی به ظاهر مناسب تر از دید من براساس اولویت های فکر شده و نه تقلید شده ی شخصیمان باشد، و نه براساس توهم فقط مثل بقیه نبودن .
که اگر این گونه باشد دقیقا ازآن ور بام افتاده ایم و باز هم دنباله روییم.و این بار دنباله روی گله ای از گوسفندانی که که میخواهند هر کدام متفاوت باشند.
عقیده شخصی من این است که:
اول اولویت های شخصیمان را بهتر بشناسیم، بعد در همپوشانی داشتن و نداشتن اولویت هایمان با همان به اصطلاح شما گله و با تعبیر من جامعه ی شناخته شده درنگ کنیم.
اگر منطبق بر هم نبودند ، و اولویت هایمان برایمان مهمتر از تایید گرفتن و … بودند عقل حکم میکند ابتدا هزینه هایی را که باید بدهیم ببینیم و بعد در صورت پذیرفتن آن ها،سراغ اولویت ها برویم.
اگر منطبق بودند ، در توهم خاص بودن و متمایز بودن نیافتیم.
شاید اولویت من نوعی از تماشای فیلمی لذت بردن باشد و اتفاقا با دیدن فیلم هایی چون بارکد و خوب بد جلف و یا حتی من سالوادور نیستم در آن زمان به اولویتم برسم و چگونه تو می توانی بگویی این دنباله روی از گله است و فیلم های بهتری و جالبتری هم هست برای شاد بودن در صورتی که حتی نخواهی یکبار آن را ببینی . اصلا بهتر برای کی ؟ با چه اولویتی؟ آیا دنباله روی نکردن از گله ای که این فیلم ها را به هر دلیلی تماشا می کند ، دلیل خوبی برای تماشا نکردن من است؟آیا صحبت راجع به دنباله روی نکردن از همین گله و خواندن همین فیلم ها با نامی چون زباله های مبتذل ، دنباله روی از گله ای دیگر نیست؟
پ ن1 : شاهین جان این فقط طرح یک پرسش است برای عمیق شدن و شاید سلیقه ی شخصی من این نباشد.
پ ن2: از انتخاب گزینه ی به ظاهر مناسبتر سخن گفتم چون به اعتقاد من گزینه درست و غلط به دلیل همان نگاه غیر مطلق بین وجود ندارد.
و یک خواهش اگر پاسخی بود ممنون میشم از طریق ایمیل هم برایم بفرستی.
با سلام
من هم گاهی وقت ها ذهنم یاری نمیکند اما دستم همیشه یاور خوبی است. انقدر از علت قفلی ذهنم مینویسم تا به یک کلمه برسم ک بتوانم با آن شروع کنم و آنچه که میخواهم از آب در بیاید.اما چیزی که احساساتم را به جریان می اندازد،طبیعت است؛آب،درخت،نسیم.محال است در چنین جایی دستم به نوشتن نرود.البته فکر میکنم همه همین طور باشند.
شاهین جان
از اونجایی که یاد گرفتم اگر احساسی بهم دست داد انکارش نکنم، باید بگم:
به مخاطبهای وبلاگت غبطه میخورم. چه حس خوبیه وقتی چنین مخاطبان پرانرژیای داشته باشی که همه جوره ازت حمایت کنن 🙂
راستی اگر اجازه بدی، در تأکید بهترین پیشنهادت، من هم یه مطلبی (از امین آرامش) که توی نوشتن خیلی بهم کمک کرد رو به دوست خوبمون سهیلا معرفی کنم. تو که احتمالاً خوندیش ولی شاید برای اونا هم، به اندازهای که روی خودم تأثیر گذاشت، تأثیرگذار باشه.
https://goo.gl/Tyw93q
سلام شاهین جان فوق العاده بود از دیروز صبح که شروع به نوشتن صفحات صبحگاهی کردم,دو تا موضوع که بدجوری 7سال فکرمو مشغول کرده بود از ذهن وزندگیم رفت بیرون تازه فهمیدم که چرا خلاقیت وایده های نو نمیتونن توی ذهن های درگیر مسائل پیش پا افتاده رشد کنن وبارور بشن بخاطر راهنماییهای خوبت ممنون.
من یک پیشنهاد دیگر برای سهیلا عزیز دارم، این پیشنهاد البته برای خودم خیلی موثر بوده است:
وبلاگخوانی
من معمولا وقتی دلم بگیرد و حتی نتوانم بنویسم وبلاگخوانی میکنم، مثلا شروع میکنم به آرشیو خواندن. مثلا یک بار تمام نوشتههای آرشیو چهارساله یک وبلاگنویس خیلی خوب را خواندم.
درست است اثرش به اندازه کتابخوانی نیست اما جرقه نوشتن را در آدم برمیانگیزاند.
امروز من چند صفحه از دلنوشتههای محمدرضا شعبانعلی را خواندم. و بعد حالم خیلی بهتر شد و دست و دلم برای نوشتن هم باز شد.
مدت ها قبل جملهی زیبایی خوندم که بی ربط به این پست نیست :
«مردها شاعران بهتری هستند چون از زن مینویسند. »
راستش را اگر بخواهید نویسندهی مورد علاقهی من مرد است ؛ آن هم یک مرد استثنایی و عجیب وغریب با قلمی استثنایی و بیمانند که آدم را یاد هیچکس نمی اندازد
طعم قلمش چیزی شبیه به طعم زیتون است، طعمی که برای بار اول چندان مطبوع نمی نماید ولی پس از گذشت مدتی به بهترین طعمها در ذائقهی آدم تبدیل میشود .
البته نوشتههای نویسندگان زن راهم کم وبیش مطالعه میکنم اما چیزی که در این میان شگفت انگیز است این است که حرف دل تمام زن های عالم آنقدر شبیه به هم است که خواندنش برای دیگر زنان چیزی جزتکرار مکررات به زبان های مختلف نیست
از آن جهت است که رغبتی برای مطالعه آثار زنان ندارم
البته این موضوع درباره نویسندگان نامدار و کاربلد است و درباره نویسندگان ناشی که جز خوروخواب وخشم وشهوت ودلتنگی برای فلان جنس نر چیز دیگری برای نوشتن ندارند ، حرفی ندارم و درواقع حیف ازقلم که آدم برای آنان براندش …
درواقع این موضوع که من بیشتر آثار مردان هنرمند را میپسندم به سلیقهی شخصی من باز میگردد و گویا قلم آنان که بی حاشیه سر اصل مطلب میروند ومطالب را به گونه ای تحلیل میکنند که گویی درطی نوشتهشان مسئله ریاضی را حل میکرده اند …
علی ای حال این نظر من است و کاملا سلیقهای است
دوست ندارم برداشت شود که جنس زن و کارش را حقیر میپندارم و مرد را سرور جهان میدانم …
پی نوشت :
زن(ر) عزیز آفریده است خدای
هرکه خوارش بکرد خوار بشد ❤💙💚💘
From زینب رمضانی on چگونه یک کتاب را معرفی کنیم؟ روش مرورنویسی برای کتابها+چکلیست معرفی کتاب
From نسرین on سؤالی مهم دربارۀ سن و سال
From سعیده on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From تیرا on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From Rainbow on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From Rainbow on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From شاهین کلانتری on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From فرید ذاکری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From فرید ذاکری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From khajeh on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From شاهین کلانتری on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From khajeh on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From free paper on چگونه رمان و داستان کوتاه بنویسیم؟ معرفی چند کتاب خوب
From حامد on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From پری on سؤالی مهم دربارۀ سن و سال
From شاهین کلانتری on سؤالی مهم دربارۀ سن و سال
From سمانه سجادی on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From سمانه سجادی on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From حامد on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From نسرین on کارگاه کلمات: از تانی تا تشتت
From آمنه on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From شاهین کلانتری on قبل از موبایل، بعد از موبایل
From جرقههایی برای بهتر نوشتن on آرزوی نویسندهها
From زینب رمضانی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From زینب رمضانی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From سپیدبال on چگونه میشود نویسنده شد؟ از زبان یک نویسندۀ چینی
From شاهین کلانتری on چگونه میشود نویسنده شد؟ از زبان یک نویسندۀ چینی
From سیمابستانی on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه دیگران را کتابخوان کنیم؟
From زینب رمضانی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From سیمابستانی on چگونه متمایز شویم؟
From شاهین کلانتری on چگونه متمایز شویم؟
From یوسف on چگونه متمایز شویم؟
From سهیلا.م on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From فاطمه بانشی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From پوريا قصابي on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From سینا شهبازی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From علی on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شکیبا on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From حامد on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From پریسا حسینی on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From شاهین کلانتری on جرقههایی برای بهتر نوشتن
From زینب رمضانی on چرا زنها نویسندهترند؟
From شاهین کلانتری on چرا زنها نویسندهترند؟