یه حلزون دارم شاه ندارم، صورتی داره ماه نداره. بیست روز است که مادرحلزونشدم. لای بادمجان از یک روستا آمد خانهی ما. فکر کنم استاد باعث شده که من به حلزونها علاقه پیدا کنم. حیفم آمد بندازمش دور. گذاشتم توی شیشه و شد پسرم، شاید هم دخترم. باور میکنید نوازشش میکنم تنش را کش میدهد و شاخکش را بیرون میآورد، او هم میداند لمس چیست و دست عاشق چگونه است. بیچاره ونگوک او هم کسی نداشت که لمسش کند. او هم میدانست بهترین چیز دوست داشتن آدمهاست، به خاطر همین خودش را در نقاشیهایش غرق کرد تا ما عاشقش شویم. من حلزونم را دوست دارم. حلزون استاد شاهین را هم دوست دارم. از کوهها گذشته این حلزون، تن نرمش کوهی شده. بعد یک عالمه بچهکوهی زاییده. استاد شاهین حلزون خندهرو هم بکش. میخاهم از خنده و شادی بگویم.
تو خودت قند و نباتی، شکلاتی شکلاتی
از هر چیزی کلیپی میسازد یک ایرانی، تا بخندد و بخنداند. گرانی میشود، میخنداند. جنگ میشود، میخنداند. سیل میآید میخنداند. دزد میآید میخنداند.
خلاصه فهمیده که تنها خنده است که تابآوریش را نسبت به سختیها بالا میبرد.
آیا خنده بر هر درد بیدرمان دواست؟
آیا بخند تا دنیا به رویت بخندد حقیقت دارد؟
آیا به این جملهها که به عنوان ضربالمثل سالهاست ورد زبان ماست باور دارید؟
دیشب به جشنی که دعوت شده بودم، رفتم. میدانستم که در آنجا هم مراقبه هست و هم خندهدرمانی و هم رقصدرمانی. مهمانهای زیادی داشت.
ابتدا همهمه خابید و مراقبهیی آغازید که ما را به اصل وجودیمان وصل کرد. کمی بعد رقصدرمانی شروع شد و نرمانرم صورت همگان درخشید.
وقتیکه مینویسی، انگار تعداد چشمهایت بیشتر میشوند. دوست داری خودت را در همه بیابی. به تکتک چهرهها مینگریستم. هر کدامشان تابلوی زندگی بودند، بیتکرار و خاص. جمعی زنانه که در میانشان کودک و جوان و میانسال و سالدار حضور داشتند. چه چیزی همهی ما را در آن ساعت با تمام نقاط متفاوت زندگی یکجا جمع کرده بود؟
بله، درست است، شادی. شادی نقطهی مشترک همهی ما در آنجا بود. هر کسی رنجی داشت که میخاست با آن شادی معنایش دهد.
این باور را دارم که غم مسریست و شادی هم توان آن را دارد که چند برابر به همه سرایت کند و حال و احوال را خوش کند. دیشب شادی را چون موج دریایی میدیدم که پشتاپشت هم میآمد و ساحل وجودمان را در آغوش میگرفت.
همیشه از ساختار مغز حیرانم. چه تلاشهایی نمیکند که حالمان را عوض کند تا انسانی بشویم که حقمان است. آستین را بالا میزند و کارهای جورواجور میکند. مثلن ترشح این هورمونها:
«۱. اندورفین (Endorphin)
مسکن طبیعی بدن است و میتواند احساس خوشی را افزایش دهد و در کاهش درد نقش داشته باشد. خنده و فعالیت بدنی ممکن است در آزادشدن آن نقش داشته باشند.
۲. دوپامین (Dopamine)
بیشتر یک پیامرسان عصبی است تا هورمون. در انگیزه، یادگیری، انتظار پاداش و تجربهی لذت نقش دارد. اتفاقهای خوشایند میتوانند فعالیت سامانههای دوپامینی را تغییر دهند.
۳. اکسیتوسین (Oxytocin)
با پیوند اجتماعی و اعتماد در برخی موقعیتها ارتباط دارد. خندیدن مشترک با دیگران میتواند احساس نزدیکی ایجاد کند، اما این به معنای افزایش قطعی اکسیتوسین در هر بار خندیدن نیست.
۴. سروتونین (Serotonin)
پیامرسان عصبی مهمی است که در تنظیم خلقوخو، خواب و اشتها نقش دارد. بااینحال، نباید تصور کنیم هر بار که میخندیم، سروتونین حتماً افزایش پیدا میکند.»*
بدن همیشه راهی برای سلامت بودن اندامهایش دارد. دیگر برمیگردد به ما که چقدر صدایش را بشنویم.
باورکنید، خندیدن، رقصیدن، شادی وجداندرد ندارد. ما سوگهای بزرگی را گذراندیم. دردهایی که تا ابد در درونمان تازه است. مگر میشود، عشقی برود و او را فراموش کرد، اما ما محکوم به زنده بودن هستیم. من در آن سمای تن با تمام آن عزیزان میرقصیدم. نوری بودند که با من همراه بودند.
شاید تنها لبخندی، رقصی و شادییی هر چند کوچک به ما بگوید این نیز میگذرد و دوباره با همهی غمها زندگی تازهیی میآغازد.
در اولین روزهایی که ماه به دنیا میآید هم لاغر است و هم ضعیف، اما لبخندش آسمانی را زیبا میکند. میدانی چرا؟ چون میداند در چهاردهمین روز زندگیش چون قرصی کامل و زیبا میدرخشد.
*قسمتی از گوگل
https://t.me/golnesasher
«امروز صبح، در خواب کسی مرده بودم. انگاری خودم را از طبقهی ششم به قصد شنا در لگن آب به پایین پرت کرده بودم! یعنی از پنجره شیرجه زده بودم. لگن آب؟ زنبرادرم تعریف میکرد؛ یا همان زنداداشم. نزدیک ظهر با من تماس گرفته بود، با لحن گریان و صدای ترسیده. قلبم ایستاد. آخر از این مدل حرف زدنها خاطره خوشی ندارم. یاد زمانی میافتم که برادرم خبر رفتن پدرم را داد. یا حتی یاد خبر رفتن خواهرم از زبان خواهر دیگرم. یا باز هم یاد خبر مریضی مادرم را از زبان همان خواهرم در شهریور ماه پارسال. با اینکه لحن صبور و آرامی دارد اما برای من چون طوفان بود. چه کنم؟ بند دلم آویزان است خب! ولی حالا خدا رو شکر حال مادرم خوب است.
آهان داشتم میگفتم. زنداداشم میگفت که همسایهها همگی در کوچه جمع شده بودند و صدای یا حسین یا حسین گفتن او هم کل کوچه را برداشته بود. مرا در آغوش کشیده و به جان آقاجانم قسمم میداده که بلند شوم. مثل اینکه از سرم هم کمی خون آمده بود. ما سوار ماشین بودیم. یعنی تازه داشتیم از کوچه وارد خیابان اصلی میشدیم. مقصد، بازار طلافروشها بود. میخواستیم چند تکه طلا بفروشیم برای خرید خانهای که بالاخره جور شده بود. هنوز داخل خیابان نشده که زنداداشم زنگ زده و اینها را تعریف کرده بود. گفت فقط زنگ زده تا صدایم را بشنود و خدا را عمیقا شکر میکرد. گفت بدترین خواب عمرش بوده. ناراحت شده بودم و برای همین گفتم طلا بنداز در آب و بخور. ساعت ده و خردهای بود که رفتیم و ساعت دو بعدازظهر به خانه برگشتیم. البته در مسیر برگشت از یک جایی به بعد برای تمرین رانندگی من پشت فرمان نشستم. بماند که در دقایق آخر مثل همیشه تصمیم گرفتم دیگر فکر راننده شدن را برای مدتی بگذارم کنار و فراموشش کنم. البته اینبار جدیست! تصمیم قطعی است. دیگر پیاش را نمیگیرم. میپرسید چرا؟ میگویم بماند! راستی این را هم بگویم که قبلترش یک عروس و داماد دیدیم در خیابان سپه! اولین خیابان ایران. که از این سمت به سمت دیگرش میرفتند. اما هیچ ماشینی برایشان بوق نزد. به جز ما! آن هم با اصرار من. مثل اینکه دیگر دیدن عروس و داماد کسی را به وجد نمیآورد. اوضاع خرابتر از این حرفاست. البته که چند دختر دبیرستانی با دست زدنها و هوهو کردنشان تا حدودی این بیتوجهی را جبران کردند. بگذریم.
به خانه که آمدیم، با زنداداشم تماس گرفتم. میگفت برای مادرش خواب را تعریف کرده و او گفته خون در خواب دیدن، یعنی خواب باطل است. همان تحلیلی که من کردم و به او گفتم. گرچه خودش هم میدانست. همان تحلیل قدیمی که از قدیمی ها آموختهایم و دقیقا نمیدانم بر چه مبناییست. وقتی که برایم آنچه که در خواب دیده بود را میگفت دلم بیشتر سوخت و حتی گرفت؛ گرچه از همان اول برایم تاثر برانگیز بود. فکر کنین. من صبح زنده بودم اما، در خواب کسی مرده بودم!»
اینروزها بیشتر از قبل آزادانه مینویسم. هر چه زمان میگذرد ترس و حساسیتم به انتشار نوشته در کانال بیشتر میشود.
باز هم اشعاری از پروین اعتصامی را میخوانم. «کامها تلخ شد از تلخی این حلوا
عهدها سست شد از سستی این پیمان»
چند صفحه از سکوی سرخ دربارهی شعر یدالله رویایی میخوانم.
دوش گرم میگیرم و تا قبل از جلسهی تمرینجا موهایم را سشوار میکشم. وسوسه شدم موهایم را کوتاه کنم.
یک فصل از سرگذشت کندوها میخوانم.
وبینار امروز بیستوپنج دقیقه آزاد و رها نوشتم. همزمان با صدای موسیقی رفتم تو کودکی. به یاد روزهای اول مدرسه و تنبیه معلمم.
به پیادهروی امروز نمیرسم. ولی چند صفحهای «چنین گفت زرتشت» را ورق میزنم.
گزارش نیک ۱۶۲ فرح
سال واژهام گفتگو است. پس سعی میکنم هر جا میرم سر صبحت را با افراد باز کنم.
این هفته راننده اسنپ خانم بود. کمی که حرکت کرد سکوت بدجوری منو اذیت میکردم کفتم عجب شنبه خلوتی تهران دارد. خانم راننده اسنپ گفت آره منم دو سرویس رفت و برگشت داشتم از شرق به غرب تهران ، برای منم خیلی جالب بود که مسیر یاب میگفت یکربع یا نهایتن۲۰ دقیقه تا پایان مسیر.
از همین جا حرف منو او شروع شد.
داستان چند دقیقه مردنش در یک ایست قلبی در شب تولد سی سالگیاش و موردهای جالبی که گفت بماند تا در متن های دیگر.
بخاطرکمک به مادرم در هفته دوسه روز با اسنپ از غرب به شرق میروم. رانندههای جالبی که اهل حرف و گفتگو هستند در این مسیر همراه و همسفر من میشوند وقتی روزانه نویسی میکنم از داستان زندگی آنها هم مینویسم. و در کانال فرحنامه گاهی از این راننده های خوشگفتار هم مینویسم.
https://t.me/Farah_Sedaghat
اینم آدرس کانال فرحنامه
من این کانال را در سال ۲۰۱۶ بخاطر همکلاسی نیمه شنوا، نقاشی و طراحیام در پردیس هنرهای زیبا در دانشگاه تهران ایجاد کردم. ناشنوایان در نوشتن خصوصن نحو بعلت کم شنیدن مشکل دارند. او از من خواست برای کانال نقاشیهای آبرنگ متن های سه چهار خطی، کوتاه و احساسی و عاشقانه بنویسم. چون ارتباط تلفنی نداشتیم من در کانالم با دیدن نقاشیهایش مینوشتم.
این کار نیک من به او بود، که منجر به کانال شد و با پیشنهاد استاد شاهین همان کانال را ۵ سال پیش با وبینارهای زبانآور استاد، هر روز فعال کردم تا الان.
کار نیک دیگرم بنظرم اینست که دوستان خارج از کشور را که با فارسی بیگانه شدهاند را دعوت به کانال کردم. اگر دو روز کانال به روز نشه سریع پیام میدن چه خبره؟ حالت خوبه؟ جنگ شده ، اینترنت قطع شده و یا چه؟
خدا را بابت وبینارهای نویسنده ساز و استاد شاکرم.
امروز هم طبق هر روز در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. و ۲۵ دقیقه رها و آزاد و بداهه بدون سانسور نوشتم.
✔️سریال کرهای دیدم ، که دیگه امیدوارم زودتر تمام بشه رقابت دانش آموزی و والدین آنها به جنایت ختم شد و حالا قتل پشت قتل …
✔️کاریکاتور حلزون هنوز خودنمایی نکرده
✔️ هیچچیز هنرمندانهتر از دوستداشتن آدمها نیست.» (ونسان ون گوگ)
ديدهای بايد سبب سوراخ كن
تا حُجُب را بركند از بيخ و بُن
تا مسبب بيند اندر لامكان
هرزه بيند جهد و اسباب و دكان
ديدهای از شاه خواهم شهشناس
تا شناسد شاه را در هر لباس (مولانا)
صبح که از خواب بیدار شدم، صفحات صبحگاهیام را نوشتم؛ اما بعد از تمامشدن نوشتن، همچنان در تخت ماندم. کمی وبگردی کردم و بعد طاقچه را باز کردم و به خواندن رمانی که دیروز شروع کرده بودم، ادامه دادم. بالاخره حوالی ساعت یازده، با صدای مامان از تخت دل کندم و به هال آمدم.
توی تخت یادم افتاده بود که با مامان هماهنگ کردهام پتو را بشوییم. برای همین، دو تا بیسکویت خوردم و گلدان قشنگم را به سمت آفتاب چرخاندم. مامان هم پتو را برداشت و برد توی حمام تا خیسش کند. وقتی بیرون آمد، نوبت من شد. رفتم داخل حمام و به جان پتو افتادم؛ حسابی لگدمالش کردم و در آخر آب کشیدمش و از حمام بیرون آمدم. خلاصه، سهم امروز من از کارهای خانه، یک نبرد تمامعیار با پتو بود.
برای ناهار کتلتهای شقایقپز داشتیم؛ ترد و خوشمزه. از خوردنشان حسابی کیف کردم.
بعد از ناهار، حدود یک ساعت با محوریت سالواژهام آزادنویسی کردم. افکارم را تخلیه کردم، برای هرکدام از خودم پرسیدم چرا و تلاش کردم پاسخی مناسب پیدا کنم.
عصر به پیادهروی رفتم. دیدن سرزندگی شهر، حالوهوایم را عوض کرد و من هم احساس سرزندگی بیشتری کردم.
امروز به این فکر میکردم که ایکاش بعضی آدمها به دکمهٔ «لالشو» مجهز بودند؛ همین که زبانشان برای زخمزدن به کار میافتاد، به اذن این دکمه و حق تعالی، لال میشدند. آنوقت شاید آرامش آدمها بیشتر بود. به نظرم، وقتی همدلی در کار نیست، گاهی سکوت بهترین واکنش است.
امروز با شقایق حرف میزدم که جملهای گفت و به دلم نشست: «جایی که بود و نبودت مهم نیست، نبودنت رو انتخاب کن.»
امروز هم نمرهٔ ۷ را گرفت. با اینکه چکلیستم تیک خورده بود و کارهایم را انجام داده بودم، روزم یکنواخت گذشت. انگار همهچیز سر جای خودش بود، اما چیزی کم بود؛ چیزی که هنوز نمیدانم چه بود. نتوانستم از این یکنواختی بیرون بیایم و روزم را به تجربهای متفاوت تبدیل کنم.
سال واژه: پذیرش
کله ی سحر بیدار شدم، برای نهار خودم و بیژن مرغ گذاشتم جداگانه بپزد. پیشرفت کردم، قبل تر توان دل کندن از خواب نداشتم.
در این فاصله دوش گرفتم.
وسایل سرکار را آماده کردم.
طلوع آفتاب را از میان ساختمان های کج و معوج نگاه کردم.
به گربه هایم رسیدگی کردم.
گربه های پارکینگ را غذا دادم.
خرید جزئی از سوپر باعث شد به دو گربه ی گرسنه غذا بدهم.
دو گربه ی منتظر در پاکنژاد را نیز غذا دادم.
کار و داستان های همیشگی.
ادامه ی کتاب”اثر انتظار” را خواندم.
در ترافیک به وبینار نویسنده ساز پیوستم.
خرید تخم مرغ تازه، عضو همیشه حاضر در یخچال.
به توله های جلو تره بار اکباتان غذا دادم، قدری غذا ریختم بلکه بی خیال جگر خام شوند.( از سر مِهر، کسی برایشان جگر خام گذاشته بود).
گربه های نزدیک خانه را غذا دادم.
ادامه ی وبینار اینک در خانه، به آزادنویسی نرسیدم.
قسمت ششم از سریال brothers را دیدم.
دیداری کوتاه با همسایه و خرید جزئی از پروتئینی محل.
با برنامه ی پومودورو، بیست و پنج دقیقه آرادنویسی کردم. از هر دری نوشتم، از مسائل صبح تا اکنون. از آشتی نبودن با جسم خود و … قدر زیادی سبک شدم.
قبل از خواب، گزارش نیک را نوشتم.
تهیهی فهرست سادهای از کارهایی باید در طول روز انجام شوند، راهیست تا با آرامش به همهشان برسم.
نبات، ترشی ملایم لیمو را از دمنوش میگیرد. دوست دارم باور کنم این دمنوش، آرامشی اندک برایم فراهم کرده است و با این باور، لیوان داغ را بین دستهایم جا میدهم و هورتی مراقب میکشم تا زبانم نسوزد.
این روزها بیشتر از همیشه به نوشتن و بودن در جمع مدرسه نویسندگی نیازمندم و نمیخواهم چیزی باعث شود خود را از آن محروم کنم.
این مهرماه، زخمهایی برداشتم که نمیدانم از کجا آمدهاند و چگونه روی تنم ردی گذاشتهاند.
با دردهای خفیف نمیدانم چه کنم. تحمل کنم یا قرصی بخورم و با خواب، راه خروجی بیابم.
بعضی روزها دلم برای خانه بیشتر از حد معمول تنگ میشود و این موضوع تقریبن از کنترل من خارج است. نمیدانم که این حس دلتنگی را کجای دلم میتوانم قایم کنم. شاید این حس را نمیتوان جایی قایم کرد و از آن حسهاییست که به هر راهی شده خودشان را نمایان میکنند.
امروز دفتر شعر قرمزتر از سفید را ورق زدم. پارهی کوتاهی از شعر شعرهای رنگی تقدیم شما:
یک روز بازمیگردم
یک روز بازمیگردم
با زنبیلی از «شعرهای رنگی»
(شعرهای زرد، آبی، بنفش
سبز، قرمز، زنگاری)
بابالنگدراز عزیزم، سلام.
خوابم میآید. سرم درد میکند. کمخوابیدن بد است بابا. امروز با کلاسهایم فرسوده شدم. سبکشناسی داشتیم و حافظ و روش تحقیق. تمرینجا را کمی بودم. نویسندهساز و سرزبان هم طبق معمول بودم. یادداشتی نوشتم برای کانالم. نمیخواهم پیوستگیام از بین رود. حالا واقعا باید بخوابم.
به وبینار میرسم. بیست و پنج دقیقه مینویسم. از مردی که بین مرگ و برگشت معلق است.
صدای آلارم. پنج و پنجاه و پنج. زنگ بزنم؟
صدای استاد قطع شد. لپتاپ را میبندم.
دراز میکشم و تایپ میکنم. پشتم درد میگیرد. بالش را برمیگردانم. سرد است. به صورت میخابم. لوچ میشود.
شش و نیم زنگ میزنم. اشغال. خودش زنگ میزند.
بیتا خوبی؟
منو به یاد میآره؟
حرف میزنیم. یک ساعت. میگوید نیاز به دارو داری. از نظر ژنتیکی. استقلال برای تو شکلات است. بخشی از درمانت، بازگشت استقلال است. میگوید بهت اعتماد نمیکنم. دو هفته بعد منشی تماس میگیرد.
نکن.
از داروخانه برگشتم. کلید و کارت. شکلات و دارو روی میز. ده عدد بوسپیرون ده. صد عدد سرترالین. بوسپیرون ده بیشتر نداشت. گفت پخش نکردن. گفت نسخه رو نگه دار. شاید بعدن.
چای میریزم. غلیظ. نمیخورم. دور میریزم. شکلات را تند تند میجوم.
دندانم درد میکند.
قرصها را الان بخورم؟ نوشته در نود درصد افراد بیخوابی میآورد. نمیخورم.
مسواک بزنم؟
مریم زنگ میزند. جواب نمیدهم. حرفی ندارم.
دراز میکشم و تایپ میکنم. دستم خسته شده. گوشی را میگذارم روی سینهام. یک دقیقه. برمیدارم.
شکلات. اسید معده. یک تکهی دیگر. تمام شد.
آینه دستشویی. دندان سیاه. مسواک میزنم.
کتاب بخانم؟
چراغ را خاموش میکنم. دراز میکشم و غلت میزنم. صدای بلندگو دور است. کلمهها نمیرسند.
شارژ دوازده درصد. کابل را میزنم. صفحه روشن میماند.
امروز زودتر از همیشه از خواب برخاستم. کمی نوشتم. کمی بیشتر و کمی فکر کردن. برنامه ریختم برای کلِ روز. میدانستم که نمیتوانم تمام برنامه را مو به مو اجرا کنم. پس خودم را مجبور به کمالگرایی نکردم. اگر پنجاه درصد هم تحقق پیدا کند، حس روزِ خوب را پیدا میکنم. رفتن به داروخانه. گرفتن چند قرص و دو قوطی شیرخشک، جایگزین شیرِ خشکشده. مردم در رفت و آمد. در پیِ دارو. معطلم سیستم وصل شود. سیمِ تخیّلم وصل میشود. اگر مردم به جای داروها بودند چه میشد؟ داروها میآمدند برای گرفتن انسانها. انسانها با خواص مختلف توی قفسهها منتظرند تا به خوردِ داروها بروند… پشت شیشه پر از قرص جوشان است با مزههای متفاوت. قرص جوشانِ پرتقالی حاوی ویتامین سی، جوشانِ توتفرنگی حاوی منیزیم، جوشان گیلاس. لاس با قرصها. جوش با مزهها.. پرداخت قبض. صندوقدارِ همیشگی. تشکر همیشگی. قیافهام آخرِ شب همان همیشگی نیست. یک غریبه در آینه نگاه میکند. تحمل ندارم. نگاهش نمیکنم. میترسم از نگاه خودم.
تا بعد
قدرتنمایی یا تُفمالی؟
از دو روز پیش که دست مامان سوخت، ظرف شستن را گردن گرفتم. با زور و تهدید. قبول نمیکرد که.
همیشه با کمترین میزان آب و مایع، ظرفها را میشستم. در حداقلِ زمان.
مامان میگفت: «گربهشور میکنی.»
آبجی بزرگه میگفت: «با تُف میشوری تو.»
ولی من همیشه معتقد بودم ظرف باید چرب نباشد و بو ندهد. همین دو ویژگی بر تمیز بودنش مهر تایید میزند.
حالا دیروز بعد از شستن تابه، تازه فهمیدم مایع نزدهام به اسکاچ.
واقعن چهجوری شسته شد؟ چرا چرب نبود؟ تو رودروایسی گیر کرد؟ یا یک نمونه از قدرتهایم بود؟
هر چی بود، دوباره شستمش.
امروز حسابی حساس شدم روی ظرفها. خصوصن تابه و قابلمه. هر کدام را چند بار شستم. طوری که گریه میکردند زیر دستم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
امروز بازم ساعت 5 بیدارشدم. ساعت 8 باید دوباره برم دکتر برای تنظیم داروهام. صورتم و چشمام چند روزه ورم کرده و چون خوب نمیشه باید برم دوز دارومو تنظیم کنم. میدونم که پاهام باهام راه نمیان. ولی میرم.
کاش دوسال پیش ویلچر خریده بودم. انتخابم کرده بودم. ولی دست دست کردم و نخریدم. الان دیگه اینقدر گرون شده که نمیتونم بخرم. شاید ویلچر دست دوم بشه. من دلم از اون خوباش میخواد که اذیتم نکنه.
امروز بالاخره تونستم چندخطی بنویسم ولی هنوز یاد نگرفتم توی wordبنویسم که بشمره.
آرزوم اینه که هر روز این کار رو تکرار کنم. جملهی کانال مدرسه هنوز ته دلم جاخوش کرده: ونسان ونگوگ گفته هیچچیز هنرمندانهتر از دوست داشتن دیگران نیست.
🍀چهارشنبه ۱۴۰۵/۷/۲۹
برگهای خزانزده آرامآرام از درختان میریزند. بارش برگهای پاییزی تماشایی است. هوا خنک و دلپذیر است. چشمم خیره به طبیعت زیبای پارک، گوشم به آواز پرندگان، گلهای مخملی را لمس میکنم. رزهای سفیدصورتی و قرمز را میبویم. پیادهروی روزانه را میآغازم.
با عمیقشدن در حواس، احساس سرزندگی میکنم و قدری دور میشوم از نگرانیهایم.
پس از یک پیادهروی طولانی، مینشینم روی نیمکت آلاچیق و تمام احساساتم را جاری میکنم روی کاغذ.
بعدازظهر از زور خستگی بیهوش میشوم. بیدار که شدم ساعت ۱۷:۷ دقیقه بود. پریدم توی وبینار. آزادنویسی تازه شروع شده. کاغذ و قلم برداشتم. شروع کردم به نوشتن.
اما امروز چهها خواندم:
هنر دقیقخواندن را آغازیدم.
از یادداشتهای جلال آلاحمد خواندم.
زندگی از دریچهی حواس پنجگانه را پی گرفتم.
در آداب روزانهی میسن کاری از ساموئل جانسون خواندم. جانسون، عمدهی آثارش را زیر نور شمع مینوشت، هدردادن وقت و کاهلی را گناه اصلی خود میدانست و بر این باور بود که تنبلی مرضی است که باید به نبردش رفت.
کلمهبرداری هم کردم از هرآنچه خواندم.
دیگر مجالی نماند برای تکرارآموزی. امید که فردا جبران مافات کنم.
شب خوش🌱
امشب هم ونسانونگوک و حلزون غوغا کردند.
و البته همهاش کار شاهین جان است که مستمر و بیتکرار ایده میپردازد.
گزارش امروزم از کارهای روزانه در قالب نامهایست به خواهرم.
شیدا جانم، سلام
اینجا هنوز هوا گرم است، اما پاییز خوب خودش را نشان داده.
هوای پاییز تو این روزها چه شکلیست؟
نمیدانم چه شده که این روزها اینقدر خاطرهپرداز شدهام.
وقتی ویدئوکال میکنیم، هیچکدام از این حرفها توی سرم نمیچرخند.
اما هر وقت دیگر که یادت میافتم، چرا.
هر شب که برای کانالم مینویسم، ته دلم ذوق دارم، زیرا میدانم وسط همهی مشغلههایت، سری هم به نوشتههای من میزنی.
اصلاً همین توجهت مرا به نامهنگاری واداشت.
شیدا جان، یادت هست هر دو با یک مربی در دو ردهبندی یوگا میرفتیم؟
آنجا، بنا بر موضوعی، ترغیب شدیم به نوشتن.
کار مربی فرهیختهمان بود.
او قبل از شروع یوگا، مطلبی که نوشته بودی را برای کلاس ما هم خواند.
خودت یادت هست؟
من این روزها سخت مشغولم به:
خواندن و نوشتن، البته بیشتر دیجیتال.
و سر و سامان دادن به ماهنامهی چهارگوشه.
شیدا، قبلاً گفته بودم با دوتا از دوستانم یک ماهنامهی دیجیتال منتشر میکنیم؟
خبر نو اینکه، تازگی به آموختنِ شعر و شاعری مشتاقم.
نیما میخوانم و حافظ و سعدی.
یک کلاس شعر هم ثبتنام کردهام.
بعد از تحقیقاتم دربارهی جستارنویسی و آموختن فوتوفنهایش، اینک شکوه شاعر میشود. 😁
شیدا، در باره نویسندهساز و شاهین کلانتری و آزادنویسی حتمن باید باهم صحبت کنیم.
برای تو که به نوشتن علاقهمندی به نظرم جذاب باشد.
راستی، امروز پیادهروی کردم مبسوط.
احوال مامان را تلفنی پرسیدم.
دیدی، توی تماسها اینها را اینطور هیچگاه نمیگفتم.
راستی چرا؟؟
باقی حرفها اما بماند برای بعد.
خستهات نمیکنم.
خدافظ. 🤗😘
درست در میانههای داستان «مومو» از ایوان تورگنیف، انگار مخاطب این جمله خودم بودم. زمان برای لحظاتی، همانجا، روی همان صفحه متوقف شد:
«راستی، مسائلی که گاهی اوقات ما را ناراحت میکنند، چقدر پیشپاافتادهاند.»
امروز دوباره حال جسمی خوبی نداشتم و بیشتر روز را در خواب گذراندم. از اینکه بدنم همراهیام نمیکرد و از برنامهها و درسهایم عقب مانده بودم، ناراحت بودم.
و حالا خودم را میدیدم که درست مثل ارباب عمارت، آن بیوهی پیر و زودرنج، بهخاطر چنین مسئلهی بهظاهر بیاهمیتی برای خودم غم میتراشم.
حتی رسیدن به قسمت سوم پادکست «زن بودن» هم نشانهی دیگری بود؛ تلنگری که میخواست میخ را محکمتر بر جای خود بکوبد. قسمتی با عنوان «این تن من».
و واقعاً، این تن من!
این تن مهجور که مدام از سوی صاحب عزیزش مورد بیمهری قرار میگیرد؛ درحالیکه تنها چیزی که پس از این همه مدت همراهی از من میخواهد، چند روز مرخصی است. اما من، درست مثل کارفرمایی بدعنق و عصاقورتداده، بهجای آنکه مرخصیاش را بپذیرم، توبیخش میکنم.
حتی همین حالا هم دارم از او اضافهکاری میکشم؛ مجبورش کردهام انگشتانش را از زیر پتو بیرون بیاورد و تپتپ واژهها را تایپ کند.
فعلاً قرار است به او احترام بگذارم و آخر هفته را تماموکمال در اختیارش قرار دهم. امیدوارم بالاخره سر عقل بیایم، دست از سرش بردارم و بگذارم به روزهای خوش سابق برگردد.
حق با توست، ونگوگ؛ هیچچیز هنرمندانهتر از دوستداشتن آدمها نیست. ولی هنر دردناک است. و سختپسند.
دلکم پر است و خالی؛ هر لحظه شک گریبانم را میگیرد. مثل رختشورخانهها میشود. لغات سهمگینی از بددلی و بددهانی را حوالهی خویش میکنم؛ زمان را روبهروی خود بسته میبینم. با تمام آنچه که نیازی به قلاب و ماهیگیری نمیدانم، روزم را درگیر ماجراهایی مییابم که انگار بایدهایی از این جنس شاید سرلوحه میکردم. نمیدانم.
جایجای این رگبارها را گشتم؛ پشت این دوربین یک درخواست کمک بزرگ پنهان بود؛ راست میگفتید. تردیدها دارم؛ تفاوتهایمان بسیار است. شما تکتک رجهای مرا زیر سؤال میبرید. در خوابهایی که دیدم، شوالیهی سفیدپوشم بودید؛ هیچ نمیپنداشتم سیخبهدست بیایید و به جانم بیفتید که این کن، آن بشود. چشمم را تر کنید و زنانگیام را زیر سؤال ببرید؛ جهانبینی نازکنارنجیام را به سخره بگیرید و گوشهی رینگ مرا بکشانید.
من بیدفاع هستم! و در عین صداقت، نمیپنداشتم کنار شما اینطور باشد. تکراری از فلاکتها، کشوقوسندهها نبودید برایم. این یک پناه واقعی بود، یک توهم صورتی.
امان میخواهم برای فکر کردن. شاید سالها. دلم به چیزهایی خوش است، ولی از طرفی از موجهای سیاه و کدری شرمگین و خشمگین شده. علاقه دارد در حد وسع حرف بزند، بلکه خالی شود؛ در نهایت اما جایی میداند با چهرهی خشمگین شما روبهرو خواهد شد.
حق با شماست؛ ما شما را از دست دادیم. در واقع، شاید آنجا که در همان توهم صورتیمان گشت زدیم و دهانمان را بیفکر گشودیم.
صبحها من چند تکه میشوم. یکی بالای سرم میگوید بلند شوم و حالا هم به اندازهی کافی دیر شده. یکی میگوید باید بیشتر بخابم و حق دارم. یکی میگوید راحتم بگذارند و خودم میدانم چه تصمیمی بگیرم. پتو را کنار میزنم تا فقط خفه شوند. چطور ناشتا اینهمه درِ گوشم زر میزنند؟ مدیتیشن را با یک موزیک بیکلام انجام میدهم. تصمیمی ذهنم را مشغول کرده و نمیدانم الان وقتش هست یا نه. در مدیتیشن آن را از خودم میپرسم. قرار است طی روز بیشتر حواسم به بدنم و به نشانهها باشد تا کمی مسیر برایم روشن شود. بعد از مدیتیشن دفتر را باز میکنم و مینویسم. از هر چیزی که به ذهنم میرسد مینویسم. کمی بعد ساک به دست توی اتاق هستم و با خودم میگویم: «فراموش نکنم امروز حواسم به نشانهها باشد.» تمرینهای بالاتنه داشتم. بدترینش بارفیکس بود. باید آویزان میشدم و پاهایم را توی شکمم جمع میکردم. حس خردشدن استخانهایم را داشتم. نمیدانم چرا یاد به صلیب کشیدهشدن عیسی افتادم. شاید چون هر دو آویزان بودیم.
بعدازظهر خاهرزادههایم را بردم پارک. خیلی ذوقزده میشوند. با همان پارک تکراری و خوراکیهای تکراری شادند. مثل خودم. در پارک کلی جفتک میاندازند و بازی میکنند. قبل از برگشتن به خانه، ریتا میخاهد روی نیمکتی بنشینیم و بنویسیم. واقعن نوشتن من رویش تاثیر گذاشته و خوشحالم. نشست و با جدیت نوشت. تا وقتی صفحهی دفترش را پر نکرد، از پارک نرفتیم.
به خانه رسیدم با کلی خستگی. خاستم رخدادک ننویسم و حتا گزارش نیک را هم بیخیال شوم. دیدم نمیشود. کونم را تنگ کردم و نشستم به نوشتن. ولی قضیه تنگی و گشادی نبود. هنوز چیز دیگری در زندگی نیست که انجامش برایم این اندازه لذتبخش باشد.
امروز بارها و بارها عصبی و کلافه شدم. خاستم شروع گزارشم با همین کلمات باشد ولی این کار را نکردم و گفتم ببینم تا آخر گزارش حالم چطور میشود. دیدم فرقی نکرد. خستهی راهم. پاهایم تاول زده. چند باری کفشم را عوض کردم. کمی بهتر شد. حالا میگویم بهتر است نقشه را بار دیگر چک کنم. شاید مسیر هموارتری پیدا کنم؟ یا یاد بگیرم چطور با تاولهایم زندگی کنم؟
راستی نشانه ندیدم.
کتاب”فیل در تاریکی” از قاسم هاشمینژاد را خاندم.
ظهر خابیدم تا نویسندهساز.
زمانی موسیقی گوش کردم.
نویسندهساز شرکت کردم.
کلمه از کلماتیست که در نویسندهساز انتخاب کردیم.
کلمه از همان لحظهی آغازین آغاز شد.
از لحظهی گفتن اُم.
از لحظهی نبودن ما و بودن او.
از لحظهی دمیدن روح.
همان لحظهای که فقط کلمه بود و او بود و دیگر هیچ نبود.
به جز او و کلمه که خودش کلمه بود و کلمه کلمه شد در کل کلمه که کل خودشست در جز کلمه که جز کلمه خودشست.
در من که خودشست.
در تو که خودشست.
در ما که خودشست.
در همگان که خودشست.
ذرهذره کلمه در ما از او ذرهذره کلمه از ما در او.
کلمه خود جانی دارد و انرژی.
کلمه تا نیامدهست از کلام بیرون و در نهان جان ماست جان ماست.
آن آنی که آن کلمه از جان ما میتراود با جان کل یکی میشود.
با جان گلها و پرندهها و طبیعت و دریا و آبها و کوهها.
با تمام اجرام آسمانی و زمینی.
کلمه حرکت میکند در زمان و در مکان.
آن هنگام که ناخوب کلمهی توست، ناخوب را بر کل گسترش میدهی.
آن هنگام که خوب کلمهی توست، خوب را بر کل گسترش میدهی.
دیدهای درخت فسرد از کلمهی توست.
دیدهای گل نالید از کلمهی توست.
دیدهای آب نازُلال شد از کلمهی توست.
دیدهای دیدهای هر چه خم شد و
سرد شد و
گرم شد و
روشن شد و
خاموش شد و
تلخ شد و
شیرین شد و
رقص شد و
سکوت شد و
سکون شد و
نور شد و
حس شد و
احساس شد و
فرود شد و
صعود شد همه از همان کلمهی توست.
در آن لحظه که شد و شد و شد و شد بگویی چه شد و چرا شد و چگونه شد.
چه شد کلمهی تو چه شد؟
چرا شد کلمهی تو چرا شد؟
چگونه شد کلمهی تو چگونه شد؟
کلمه نور دارد.
کلمه روشنایی دارد.
کلمه تاریکی دارد.
کلمه رقص دارد.
کلمه سکون دارد.
کلمه سکوت دارد.
کلمه صعود دارد.
کلمه فرود دارد.
کلمه زمان دارد.
کلمه مکان دارد.
کلمه حس دارد.
کلمه احساس دارد.
کلمه انرژی دارد.
کلمه شیرینی دارد.
کلمه تلخی دارد.
همهی اینان را تو به کلمهی که میگویی میدهی به تمام اجرام زمینی و آسمانی.
آن هنگام در لحظهی گفتن کلمه بدان و آگاه باش چه کلمهای در کلمه میگویی.
تو کلمه را برمیگزینی یا کلمه تو را برمیگزیند.
آن هنگام که برگزیدی چه بود؟
✓🟥 گزارش نیک | میان شرکت و خانه
امروز هم صبح، در ساعتی که هنوز بخشی از وجودم در گرمای خواب شبانه جا مانده بود، از خانه بیرون زدم و راه شرکت را در پیش گرفتم. مسیر آشنا بود، با همان خیابانها و منظرههایی که هر روز از کنارشان میگذرم، بیآنکه همیشه فرصت کنم آنها را واقعاً ببینم. گاهی فکر میکنم تکرار، چگونه چشم آدم را به جهان عادت میدهد و در عین حال، بیآنکه متوجه باشیم، بخشی از عمرمان را در خودش پنهان میکند.
ساعتهای کار گذشتند و عصر، هنگام بازگشت، شهر چهره دیگری داشت. خستگی روز روی شانههایم نشسته بود و ذهنم، میان اتفاقات پراکنده و فکرهایی که فرصت نکرده بودم به آنها برسم، راه خانه را طی میکرد. در مسیر بازگشت، بیش از هر چیز به لحظه رسیدن فکر میکردم، به آن آسودگی کوچکی که در پایان یک روز معمولی، با عبور از آستانه خانه به آدم بازمیگردد.
وقتی به خانه رسیدم، احساس کردم روز سرانجام مرا به جایی بازگردانده است که میتوانم در آن از شتاب بیرون فاصله بگیرم. بیرون، ساعتها مرا با خود برده بودند، اما اینجا زمان آهستهتر میگذشت و چیزهای آشنا دوباره سر جای خودشان بودند.
شاید رفتوآمدهای هرروزه، با همه سادگیشان، چیزی از معنای زندگی را در خود پنهان کرده باشند. ما صبح از خانه دور میشویم تا کارهای جهان را انجام دهیم و عصر بازمیگردیم تا دوباره به خودمان نزدیک شویم. و در فاصله میان این دو، روزها بیصدا روی هم انباشته میشوند، تا روزی که به گذشته نگاه کنیم و ببینیم بخش بزرگی از زندگیمان در همین مسیرهای آشنا، میان رفتن و بازگشتن، سپری شده است.
#رویانگاری
✓ 🟥گزارش نیک | خون مقدس
یادداشتی شخصی پس از تماشای فیلمی از آلخاندرو خودوروفسکی
امشب، پس از تماشای خون مقدس، احساس کردم فیلم با تمامشدنش مرا به حال خودم رها نکرد. چیزی از آن در من باقی ماند، چیزی شبیه خاطرهای که مطمئن نیستم واقعاً به یاد آوردهام یا تازه در من شکل گرفته است. از آن تصاویر غریب، از آن بدنهای زخمی و از آن فضای آمیخته به مذهب و جنون، ذهنم بیش از همه به رابطه مادر و پسر بازگشت، به آن نیروی نامرئی که میتواند در نزدیکترین پیوندهای انسانی خانه کند و آرامآرام مرز میان عشق و سلطه را از میان بردارد.
اگر بخواهم صادقانه بگویم، نخستین مفهومی که پس از تماشای فیلم در ذهنم شکل گرفت، مادرسالاری بود. نه به معنای جامعهای که در آن زنان بر مردان حکومت میکنند، بلکه به معنای جهانی که مادر در آن چنان حضوری مطلق دارد که پسر برای مستقلشدن از او، ناچار است با تمام جهانی که در وجودش ساخته شده است روبهرو شود. چیزی در این رابطه برایم هولناکتر از خشونت آشکار فیلم بود. اینکه انسان ممکن است آنقدر به اراده دیگری خو بگیرد که دیگر نتواند میان خواسته خودش و خواسته او تمایزی روشن قائل شود.
هنگام تماشای فینیکس، بارها به این فکر کردم که وابستگی چگونه میتواند از یک نیاز طبیعی به نوعی اسارت تبدیل شود. کودک در آغاز زندگی به دیگری نیاز دارد. بدون مراقبت و محبت او نمیتواند رشد کند. اما قرار است روزی از آن آغوش فاصله بگیرد، جهان را با چشمهای خودش ببیند و به ارادهای مستقل تبدیل شود. در جهان این فیلم، گویی این جدایی هرگز بهتمامی اتفاق نیفتاده است. مادر همچنان در پسر حضور دارد، نه فقط در خاطراتش، بلکه در حرکت بدنش، در رفتارهایش و در شیوهای که واقعیت را تجربه میکند.
اینجا بود که تصویر دستهای مادر برایم معنایی فراتر از یک ایده سینمایی پیدا کرد. دستهایی که دیگر وجود ندارند، اما همچنان از طریق بدن پسر عمل میکنند. من این تصویر را استعارهای از فقدان اختیار دیدم، از انسانی که میتواند حرکت کند، اما معلوم نیست تصمیم حرکت از کجا آغاز میشود. گاهی تصور میکنم ترسناکترین شکل سلطه، آن نیست که دیگری دستهای ما را ببندد، بلکه آن است که روزی بفهمیم دیگر برای هدایت ما نیازی به حضورش نیست. او درون ما ادامه یافته است.
این تصویر مرا به پرسشی شخصیتر رساند. چه مقدار از آنچه اراده خود مینامیم، واقعاً از خود ما سرچشمه میگیرد؟ تا چه اندازه انتخابهایمان محصول خواستهها و ترسهایی است که پیش از آنکه توانایی انتخاب داشته باشیم، در ما شکل گرفتهاند؟ نمیخواهم از یک فیلم نتیجهای قطعی درباره زندگی انسان بگیرم، اما خون مقدس مرا واداشت به این فاصله مبهم میان اختیار و عادت فکر کنم، به اینکه گاهی آنچه طبیعی و بدیهی به نظر میرسد، شاید تنها چیزی باشد که از کودکی به آن خو گرفتهایم.
شمایل مقدس زن بیدست نیز از تصاویری بود که ذهنم را رها نکرد. برای من، این پیکره به نقطهای میرسد که در آن رنج و تقدس به یکدیگر گره میخورند. انگار زخم، بهجای آنکه صرفاً نشانه آسیب باشد، به چیزی تبدیل میشود که باید در برابرش سر فرود آورد. همیشه این تناقض برایم تأملبرانگیز بوده است. اینکه انسان چگونه میتواند به چیزی که او را رنج داده است، وفادار بماند. چگونه ممکن است برای حفظ معنای زندگیاش، سرچشمه درد خود را مقدس بداند.
در این لحظه، برای من شمایل مقدس دیگر فقط یک عنصر مذهبی در داستان نبود. به نمادی از اقتداری تبدیل شد که از طریق تقدیس، امکان پرسشگری را محدود میکند. وقتی چیزی مقدس میشود، شاید دیگر نتوان بهآسانی درباره آن تردید کرد. مخالفت با آن ممکن است به احساس گناه بینجامد، حتی اگر همان چیز سرچشمه رنج باشد. اینجا مرز میان ایمان و اطاعت، میان عشق و وابستگی، و میان احترام و تسلیم، به شکلی نگرانکننده مبهم میشود.
من در این فیلم، مذهب را نه صرفاً بهعنوان مجموعهای از باورها، بلکه بهعنوان زبانی دیدم که میتواند به رنج معنا بدهد و گاهی همان رنج را استمرار بخشد. آیینها، پیکرههای مقدس و فضاهای نمایشی، همه به جهانی تعلق دارند که در آن بدن انسان حامل معناهایی فراتر از خودش میشود. بدن زخمی دیگر فقط بدن زخمی نیست. به نماد، قربانی یا موضوع پرستش تبدیل میشود. این دگرگونی برایم هم جذاب بود و هم هراسآور، زیرا نشان میدهد انسان تا چه اندازه نیاز دارد برای دردهایش معنایی پیدا کند، حتی اگر آن معنا او را از رهایی دورتر سازد.
از سوی دیگر، فضای سیرک مرا به رابطه انسان با نگاه دیگران فکر انداخت. در سیرک، بدنها دیده میشوند، تفاوتها به نمایش درمیآیند و رنج میتواند به منظرهای برای تماشاگر تبدیل شود. من این فضا را فقط بخشی از کابوس شخصی فینیکس ندیدم. آن را تصویری از جامعه نیز یافتم. جامعهای که گاهی از رنج دیگری شگفتزده میشود، آن را تماشا میکند و حتی به آن معنایی نمایشی میبخشد، بیآنکه لزوماً به شرایطی بیندیشد که چنین رنجی را ممکن کردهاند.
از این منظر، فیلم برایم به پرسشی درباره قدرت در جامعه تبدیل شد. قدرتی که همیشه با زور آشکار عمل نمیکند. گاهی در خانواده شکل میگیرد، گاهی در قالب تقدس مشروعیت پیدا میکند و گاهی از طریق نمایش و نگاه جمعی استمرار مییابد. آنچه این عرصهها را به هم پیوند میدهد، توانایی آنها برای تعریفکردن جایگاه انسان است. اینکه چه کسی حق فرماندادن دارد، چه کسی باید اطاعت کند و چه کسی میتواند رنج دیگری را تماشا کند، بیآنکه مسئولیتی در برابر آن احساس کند.
بااینحال، آنچه مرا بیش از همه به فینیکس نزدیک کرد، مسئله گذشته بود. در طول فیلم، این احساس را داشتم که گذشته برای او چیزی پایانیافته نیست، چیزی است که در زمان حال به حیات خود ادامه میدهد. شاید به همین دلیل است که تصاویر فیلم، با وجود غرابتشان، گاهی به رؤیاهای آشنایی شباهت دارند، به آن خوابهایی که در آنها از جایی دور میگریزیم، اما ناگهان میفهمیم آنچه تعقیبمان میکند نه پشت سر ما، بلکه درون ماست.
من این وضعیت را از منظر روانشناختی، بازگشت تروما و دشواری رهایی از گذشته میخوانم. تجربههای آسیبزا ممکن است در ذهن و رفتار انسان باقی بمانند و بر روابط بعدی او اثر بگذارند. در جهان فینیکس، آنچه در کودکی رخ داده، از زندگی بزرگسالی او جدا نشده است. گذشته همچنان در اکنون دخالت میکند، گویی زمان، بهجای آنکه زخم را دورتر ببرد، راهی برای بازگشت مداوم آن پیدا کرده است.
این بخش از فیلم مرا به معنای رهایی فکر انداخت. آیا رهایی به معنای فراموشکردن است؟ آیا میتوان گذشته را کنار گذاشت و وانمود کرد که هرگز وجود نداشته است؟ به نظرم نه. شاید رهایی بیشتر به معنای تغییر رابطه ما با گذشته باشد، اینکه آنچه بر ما گذشته، همچنان بخشی از داستانمان بماند، اما دیگر بهتنهایی نویسنده ادامه آن نباشد.
هرچه بیشتر به فیلم فکر میکنم، بیشتر به این نتیجه میرسم که مسئله اصلی فینیکس فقط جداشدن از مادر نیست. او باید بتواند خود را بیرون از نقشی که برایش تعیین شده است تصور کند. باید به جایی برسد که میان آنچه از او انتظار میرود و آنچه خودش میخواهد، فاصلهای ایجاد کند. این فاصله شاید کوچک باشد، اما همان جایی است که امکان انتخاب متولد میشود.
از خودوروفسکی خوشم میآید که این مفاهیم را در قالب یک روایت عادی و توضیحمحور عرضه نمیکند. او بهجای آنکه به من بگوید چه باید فکر کنم، تصاویری در ذهنم میگذارد که معنایشان بهسادگی بسته نمیشود. بدن، خون، دستهای غایب، شمایل مقدس و صحنههای آیینی، هرکدام چیزی را پیش چشمم میگذارند و سپس مرا با پرسشهای خودم تنها میگذارند. شاید به همین دلیل است که پس از پایان فیلم، بیشتر از آنکه بخواهم درباره اتفاقات داستان حرف بزنم، میل دارم درباره آنچه در من بیدار کرده است بنویسم.
اکنون که از تماشای فیلم فاصله گرفتهام، میبینم که ذهنم همچنان به همان پرسش نخست بازمیگردد. سلطه از کجا آغاز میشود؟ آیا همیشه از جایی آغاز میشود که فردی میخواهد دیگری را کنترل کند، یا گاهی از جایی که دیگری دیگر نمیتواند خودش را مستقل از آن رابطه تصور کند؟
برای من، تلخی خون مقدس در همین نقطه است. در این احتمال که انسان، برای حفظ پیوندی که به آن نیاز داشته، بخشی از آزادی خود را واگذار کند و بعدها حتی نتواند بهآسانی تشخیص دهد چه چیزی را از دست داده است. شاید بعضی زنجیرها را نمیتوان دید، چون از همان رشتههایی ساخته شدهاند که زمانی ما را به زندگی پیوند دادهاند.
فیلم که تمام شد، من با تصویری از دستها تنها ماندم، دستهایی که نبودند و بااینحال حضور داشتند. شاید این تصویر، برای من، خلاصه تمام فیلم باشد. چیزی که دیگر نباید قدرتی داشته باشد، اما همچنان حرکت میکند. گذشتهای که گذشته است، اما هنوز فرمان میدهد. رابطهای که باید به پایان رسیده باشد، اما در بدن و روان انسان ادامه دارد.
و شاید مهمترین پرسشی که از این تماشا با خودم میبرم، همین باشد: چگونه میتوان به کسی تعلق داشت، بیآنکه اختیار خود را به او واگذار کرد؟ چگونه میتوان گذشته را دوست داشت، از آن آموخت و درعینحال اجازه نداد که تا پایان عمر، دستهای ما را به حرکت درآورد؟
نمیدانم پاسخ روشنی برای این پرسشها وجود دارد یا نه. اما شاید ارزش بعضی فیلمها در همین باشد که بهجای آنکه پاسخی قطعی به ما بدهند، پرسشی را در ذهنمان زنده میکنند که پس از خاموششدن پرده نیز ادامه مییابد.
مشخصات فیلم
نام فیلم: Santa Sangre — خون مقدس
کارگردان: آلخاندرو خودوروفسکی (Alejandro Jodorowsky)
نویسندگان: آلخاندرو خودوروفسکی و روبرتو لئونی (Roberto Leoni)
مضمون اصلی: سلطه
سه مضمون فرعی: تروما، وابستگی، تقدیس رنج
#رویانگاری
گزارش پنجاه و پنج
سال واژه: تبدیل
روال نیک بودن روزهایم را آغاز کردم.
پیادهروی امروز عجلهای بود ولی انجام شد.
رزیدنت ایول را هم کمی پیش بردم.
کمی در مورد رژیمم احساس ناامیدی میکنم.
به هر حال ادامه میدهم.
حالا هم کمی نویسندهساز گوش دادم.
تبلت را شارژ کردم تا آخر شب شبهول بخوانم و صبح هم گزارشخوانی کنم.
سه کلمهی کارگاه خودواژه را برگزیدم و فرستادم در بخش تمرینش.
نمیدانم تا چه حد تازه و نو محسوب میشوند اما این واژهها را از بین حدود ۷۰ واژه برگزیدم، از میان آن همه خوبان.
حالا هم قسمت دوم مترسک را میبینم.
تکههای امروز:
فکر کنم امروز فقط بیست دقیقه اینستاگردی کردم.
لباسهایم را بیرون ریختم و با هم امتحانشان کردم تا اگر عروسی رفتیم از قبل آماده باشم.
باید یک هندزفری سیمی بخرم. حوصلهی شارژ کردن اینها را ندارم.
آنچنان شروع خوبی نبود. امیدوارم ادامهی خوبی باشد.
“زن اگر کودکوار رفتار کند در جذب مردان باجذبه توفیق بالایی دارد، چنانجه مادرانه پیش رود، مردی کودکصفت جذبش میشود و اگر شبیه مردان رفتار کند، بازنده واقعیست.”
توصیه مادربزرگی اونورآبی بود. البته منظورش ار رفتار کودکانه به گمونم رفتار نابالغانه نبود و اشاره داشت به سرزندگی، بازیگوشی، کنجکاوی، اهل بازی بودن و ایتها بود.
همان ویژگیهایی که پایه و اساس خلاقیت ، آفرینش و حیات هستند و در وجود زن به وفور هست اگر زن بماند و زنانه زیست کند.
” تقدیر هرکس به اندازه استقامت اوست.”
من اینطور خواندمش؛ قدر و قیمت تو وابسته است به اقتدارت در برابر قضاوتهای درونی و ییرونی
بعد از مدتها، دست به وزنه شدم و پس از نود دقیقه وزنهزنی به خودم نیم ساعت رقصیدن هم هدیه دادم.
در روز بیست و جهارم از جالش یوگا و پیلاتس باز حیرت میکنم از خلاقیت کاساتدرا در ساخت واژگان و عبارات حرکتی و درگیر کردن عضلاتی با چینش و پیچش متمایز.
راستی نیجه سالهای دور گفته” از آنها متنفر است که چیزهای کوچک را ناچیز میشمردند. چه جیزهایی؟
رژیم خوراکی، مخل زتدکی، آبوهوا، تفریح”
اولی تقریبا تحت کنترله و مهمه برام.
دومی و سومی توان و زمان و کسانی مانعند.
چهارمی هم هست اما کم است.
صبحی کتاب ” استفراغ” مهشید امیرشاهی” هم خواندم و حالبتر اینکه شب ویدئویی در مورد مرگمغزی و کما دیدم.
مراقبه و شکرگژاری و یوگا هم داشتم همراه قدری پیادهروی
تهیه شام و ناهاز هم گفتنیست؟
«اگر چرخ وجود من از این گردون فرو ماند
بگرداند مرا آن کس که گردون را بگرداند.»
این بیت از مولانا را امروز در فضای مجازی دیدم و به دلم نشست.
یک جور اعتماد کردن به خدا در سختترین شرایط را میرساند انگار.
امروز به محض بیداری خوابی که دیده بودم را نوشتم، فقط نمیدانم چرا در خواب دکمهی شلوارم در رفته بود و شلوار تا وسط رانهایم پایین آمده بود؟
امروز هم طبق روزهایی که از خانه بیرون نمیروم در حیاط پیادهروی را به سرانجام رساندم.
کانالم را هر روز به روز میکنم حتی شده با یک جمله.
مثلا دیشب تمام کفشهای مسجدی که در چند قدمی خانهمان هست را انداخته بودند روی پشتبام خانهی کناری ما که تقریبا متروکه است . بازسازی آن به آیندهای نامعلوم موکول شده.
و من راستش از مانیتور آیفون قیافهی پابرهنهی امام جماعت و بقیه را دید میزدم که با استفاده از دیوار حیاط ما کفشهایشان را پایین میآوردند لنگه به لنگه.
مثال بارز این جمله بودند «نقل به مضمون»: در حال نماز به کفشهایشان فکر میکنند.
من هم جملهای در این مورد نوشتم.
تمرینجا بود. چه خوب است این تمرینجا و این بودنش.
نویسندهساز بود و آزادنویسی. بعد مدتها آزادنویسی. کلی نوشتم و نوشتم از موضوعی که آزارم میدهد و هر بار نوشتنش کمی سبکم میکند. نثری جنونوارانه و زبانگوهر دلم میخاست بخانم که استاد «شهریار مندنیپور »را پیشنهاد داد. رفتم و داندولیدم شرق بنفشه را.
بعد نویسندهساز با فرشته نوشتم. فائزه هم آمد. نوشتیم و خاندیم. اولین داستان «شرق بنفشه» را خاندم که اسمش همین شرق بنفشه بود. همان چیزی بود که میخاستم. همهاش را یک نفس و یک نشست خاندم. چقدرخوب بود. مرا وارد دنیای دیگری کرد انگار. بعد دوباره نوشتم.
تا هشت و نیم خاندیم و نوشتیم. بعد بای بای تا بروم شام بخورم.
وبینار «خیره به خورشید نگریستن» متین چپانی را بودم. موضوعش مرزگذاری. این هفته شروع مرزگذاری بود. چقدر خوب و جذاب. وبینارها آرامش خاصی دارند که دوستش دارم. مرزگذاری چیزی است که همیشه مشکل داشتم و همیشه همین موضوع برایم دردسر درست میکرد.
با فائزه نقاشی کشیدیم و بعد با هم شعر نوشتیم.
_افزودن بازی داستانسرایی به فهرست بازیهای کلاسی.
_غش رفتن از میزان تخیل مسموم دخترها از دانشگاه.
_دریافت خاهشات موشکیوم*
_گوش دادن به صوت جلسهی شعر و لذت بردن.
_فکر کردن به دخترهایی که دماسبی میبندند و اسب برشان میدارد.
_ربع ساعت پیادهروی که باعثوبانیاش مطب شلوغ دکتر بود.
_عشقبازی با ویترین مغازهها.
_اجازه گرفتن از باسن دوستی برای بیرون آمدن با من.
_گفتوگو با گلو برای نخاریدن.
_تمرین با گفتم و گفتی:
«گفتم خار
گفتی بوسه
کاکتوس داماد شد»
https://t.me/NarjesAzimii
حاج حسن عزیزم
دلتنگتم. انتظارت را میکشم، در خواب.
انتظار را دوست ندارم. دلم میخواهد کار را همان آن انجام دهم.
از اینکه هر لحظه ممکن است جنگ شود، حالم خراب است. دلم میخواهد اگر قرار است بشود همین حالا بشود.
اخبار را دنبال نمیکنم. دو سه روزیست نمیدانم چه شده پیگیر شدهام.
امروز خریدکی کردم. برای خودم و بچهها. از آن خریدهای با حال خوب،نه.
مقنعهی گل بهاری لعنتی و نحس، هنگام فیکس کردن سیاه شد. چند دست رنگ رویش گذاشتم. کلا سایه پردازیهایش به هم خورد.
دلم میخواهد برود از این خانه و از شرش رها شوم.
حالم خراب است.
افسردهام.
هر کاری برای خودم دست و پا میکنم بهتر نمیشوم.
قفلی زدهام روی این آهنگ
اسکلهی ناز چشات
حریم امن قایقم
تو ساعت یه رب به عشق
عقربهی دقایقم
گرمی دستای تو رو
به صد تا دنیا نمیدم
هر وقت کنارم تو بودی
بی کسی رو نفهمیدم
و….
راستی حاجی عاشق بودی؟
حلزون پر.
نیل تا به حال شده است تعجب کنی از خودت؟ زیاد میشود برایم. وقت ناراحتی، وقت خشم، وقت خوشحالی، وقت نقاشی، وقت نوشتن.
از زیاد هم زیادتر شد که. جنس تعجبها فرق میکند. تعجبی که شگفتزدهات میکند و کنجکاو، تعجبی که غمگینت میکند و سنگین، تعجبی که شادت میکند حتی.
گاهی میاندیشم این بخشها کجای منند که فقط وقت خاصی میزنند بیرون؟
نیل
این روزها ذوقم کور است. مینویسم اما خلاقیتی چاشنیش نیست به گمان خودم. به زور مینویسم که نیفتم از نوشتن. میدانم همیشه تمام میشود و البته بعدا باز شروع میشود اما همین که مدتی تمام شود که نفسی تازه کنیم بدک نیست. بله خوب هم نیست. گاهی از این سرازیری و سراشیبیهای دنبالِ هم، خسته میشود آدم. میبُرَد آدم. ولی چاره چیست؟
هست. نیل فهمیدهام باید تغییرات خیلی خیلی کوچک ایجاد کرد تا توی حال آدم تغییرات کوچک و بزرگ رخ دهد.
امروز برای بچهها توضیحاتی دادم سر حوصله. تا زنگ آخر، هم من صبورتر بودم و هم آنان حواسجمعتر.
نیل دلخوری داشتم از آدمی. برایش نوشتم. حرف زدیم و به نتیجه ی نصفهنیمهای رسیدیم.
چقدر تازگیها دلخور میشوم. من دلنازکم یا حق دارم؟ نیل اولی هست اما بیشترش دومیست. نیل گاهی طرف خودت باش. فکر کن، بسنج، اگر دیدی حق داری، پس طرف خودت را بگیر. تو گاهی اشتباه میکنی اما بقیه هم اشتباه میکنند گاهی.
کتاب «شکارچی کرم ابریشم» را تمام کردم چند ساعت پیش. دلم برای فرفار میسوزد نیل. ولش کن. بزرگ که شدی خودت بخوانش.
نیل توی «باسلام» پی سطل زباله میگشتم برای کلاس. میخواهم تفکیک زباله را به بچهها بیاموزم. قیمتها!
سطل زباله دیگر اسمش «طلای بوگندو» باید باشد.
آه…
نیل همیشه کوچک من دوستت دارم.
شب بخیر.
From گلی موعودی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پریماه نجفزاده on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهلا طهماسبی زاوه on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه مجیدی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی علیپور on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه فریدونی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس عظیمی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟