دو-سه روز است که با همسفران دورهی نویسندگی خلاق دوباره سفرهی «با من بنویس» پهن کردهایم و روزانه نیمساعت آزادنویسی میکنیم همزمان.
تجربهی سالها آزادنویسی را اینگونه فشرده میسازم:
نوشتن تمرکز نمیخاهد، تمرکز میسازد.
به سیاق شعرِ معروف اریش فرید که گفت:
«بچهها شوخیشوخی به قورباغهها سنگ میاندازد
اما قورباغهها جدیجدی میمیرند.»
میتوان افزود:
در آزادنویسی
شوخیشوخی مینویسی
اما جدیجدی حالت خوب میشود.
کِدرکَدهی روزمرگی فرامیخاندَت به لال شدن،
آزادنویسی اما راهی میگشاید به زلال زدن.