نادر نادرپور سروده بود:
«ای اشکِ مهربان!
چشمِ مرا نگاهی چون کودکان ببخش!»
دیدم برای خودم و شما چی آرزو کنم از این بهتر:
ای زندگی به ما
«نگاهی چون کودکان ببخش»،
که کودک‌شدن شالوده‌ی شاعری‌ست؛
که هر کلمه کودکی‌ست اگر شاعر غبارش را بروبد.
نادر نادرپور سروده بود:
«ای اشکِ مهربان!
چشمِ مرا نگاهی چون کودکان ببخش!»
دیدم برای خودم و شما چی آرزو کنم از این بهتر:
ای زندگی به ما
«نگاهی چون کودکان ببخش»،
که کودک‌شدن شالوده‌ی شاعری‌ست؛
که هر کلمه کودکی‌ست اگر شاعر غبارش را بروبد.
