کافی‌ست دو تا ستون ناقابل و عمودی بکشید تا سرشار از ایده شوید.
در بخش تازه‌ی تردیدار با عنوان دوستون از ستون‌هایی گفته می‌شود که نه‌تنها در نوشتن که برای بهبود فردی نیز راهکارهای تازه‌یی دارند.
اول از همه وسط صفحه یک خط عمودی بکشیم تا دو ستون شکل بگیرد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حرف درباره‌‌ی زمان و مکان است، جای و گاه؛ زوجی که ذهن را به فضاهای ملموس می‌کشند و پایه و مایه‌ی شکل‌گیری صحنه‌اند.
حالیا خطی عمودی بکشیم وسط صفحه و بالای یک طرف بنویسیم زمان، طرف دیگر مکان.
انواع زمان:
(ساعت‌هایی از روز که تفاوتی نسبتن چشمگیر با هم دارند؛ مثل فرق ۵ صبح که خنک‌تر است و هوا احتمالن گرگ‌ومیش با لنگ ظهر که آفتاب می‌سوزاند و همه چیز زرد و شفاف است.)
۳ نیمه‌شب
۵ صبح
۸ صبح
۱۰ صبح
۱۲ ظهر
۴ بعدازظهر
۷ عصر
۹ شب
۱۱ شب
۱ شب
انواع مکان:
کلاس
کافه و رستوران
مرده‌شورخانه و قبرستان
خرابه‌ی باستانی
کتابفروشی
بیابان
ساحل
برکه
حالا تصور کنید یک مکان در تمام زمان‌هایی که در ستون زمان آورده‌اید چه احساساتی را در شما برمی‌انگیزد؟
آیا کلاس درسِ خالی در ساعت ۳ نیمه‌شب با همان کلاس در ساعت ۳ بعدازظهر یکسان است؟
در حالت اول شاید مستخدم مدرسه به ذهن متبادر شود و فرد مرموزی که به‌ناچار در یکی از کلاس‌های مدرسه اسکان داده و در دومی کلاس شلوغی به ذهن می‌آید که در آن دانش‌آموزان موشک کاغذی به هم پرتاب می‌کنند. اولی داستانی وهم‌آلود یا جنایی به نظر می‌رسد و دومی تداعی‌گر فضایی واقع‌گرا یا کمدی است.
با نگاه به هر دو ستون از خود بپرسیم:
این زمان در این مکان‌ها راه به چه شخصیت‌ها و ماجراهایی می‌دهد؟
این مکان در این زمان‌ها چه احساسات و عواطفی را برمی‌انگیزد؟
