دسته‌بندی: از نوشتن

حرف درباره‌ی واژگانی‌ست که بسامد بالایی در گفته‌ها و نوشته‌های ما دارند. همان کلماتی که تکرارشان موجب ملال و دلزدگی از نوشتن‌ است، خاصه اگر

گاه متنی را می‌نویسد تنها به عشق استفاده از کلمه‌یی نویافته. بچگی وقتی کفش نو می‌خرید، دلش می‌خواست تا صبح با همان کفش‌ها بخوابد. بیدار

فرض کن برای رسیدن به چشمه‌ باید یک ساعت راه بروی، اما تو هر بار پنج دقیقه به سمت چشمه می‌روی و منصرف می‌شوی و

با برخی نمونه‌های کوچک، بسیاری از نکات بزرگ را می‌توان گفت. شعرِ «تفاسیر*» از مرید البرغوثی از همین نمونه‌هاست:  «شاعری نشسته در کافه‌ای‌، شعر می‌نویسد 

«هر آنچه توصیف می‌کنم تئاتر است، حتی آنجا که تئاتر موضوعِ مورد بحث نباشد.» هوارد بارکر این جمله را ۴ بار در ۴ پاره‌ی کتاب

«نثر الماس‌گونه» اصطلاحی‌ست که اکبر رادی از آن برای توصیف برخی آثارش که با «انضباطی فولادین» نوشته به کار می‌برد و ویژگی اصلی چنین نثری

فرض کنید دو گروه از کلمات را گذاشته‌اند جلوی شما تا یکی را برگزینید و با استفاده از آن‌ بداهه‌نویسی کنید. در چنین وضعیتی انتخابتان

بیا خیال کنیم اشیا به هم حسادت می‌کنند؛‌ لیوان به فنجان، کتاب به گوشی، انبردست به پیچ‌گوشتی. حسدشان را چگونه به زبان می‌آورند؟  سنگ زیر

«ترجیع‌بند» ‌بخشی از شعر یا ترانه است که چند بار در طول متن تکرار می‌شود (+)،‌ شاید این ترجیع‌بند معروف سعدی به گوشتان خورده باشد:

این ضرب‌المثل به گوشتان خورده که «چی فکر می‌کردیم چی شد»، شعر «غول» از غلامعلی رضوی اجرایی شاعرانه از همین سخن است: «می‌خواستم غولی باشم

گفتیم که در آموختن مهارت چه بهتر که هر بار مدتی بر گوشه‌یی از مهارت درنگ کنیم. برای مثال در آموختن مهارت نویسندگی می‌توانیم چندگاهی

ابتدا این شعر شاداب وجدی را بخوانیم: «من مردی را می‌شناسم که خطوط همه‌ی کتیبه‌ها را می‌خواند و همه‌ی زبان‌های زنده و مرده را می‌داند

دوست داستان‌دوستی چندی پیش در مصاحبه‌ی دوره‌ی نویسندگی خلاق گفت دو–سه صفحه‌ی آخر هیچ‌یک از کتاب‌های موردعلاقه‌اش را تاکنون نخوانده است، چون نمی‌خواهد مزه‌ی خواندن

۱. کالبدشکافیِ جملات قصار  این گزین‌گویه‌ی علی خا‌دمی چه افکار و احساساتی را در شما برمی‌انگیزد: «هر شکلی از پایان، یک پایانِ باز است.» در

می‌نویسیم چون نگرانیم از تباهی چیزها و کسانی که عزیز می‌شماریم.  بپرس من برای جلوگیری از تباهیِ چه می‌نویسم؟ برای عمر و جوانی‌ام؟ زیستگاهم؟ خاطرات

داشتم فکر می‌کردم یادداشتی بنویسم با این عنوان: «چی شد که عاشق احمد محمود شدم؟» عاشق آثار محمود البته، بعد دیدم جالب می‌شود اگر درباره‌ی

یکی از راه‌های مقابله با ترس از صفحه‌ی سفید داشتن انبانی از جملات ناتمام است. نوشتن یک ادامه‌ی جفنگ هم کافی است تا ببینی راه

به بسامد بالای حرف «خ» در واژگان شعر زیر بنگریم: خوابیدار خوابیدار در خاکریز خودسوز خود خو کرده به خوشه‌های خشم و خروش خروس خسته

برای بسیاری از ما نویسندگی جایگزینِ شغل‌هایی‌ست که در کودکی و نوجوانی در سر داشتیم اما امکان پرداختن به آن‌ها را نیافتیم. چند مثال: کارآگاه

«املا لباس واژه‌هاست.*» این را مری‌نوریس می‌گوید، ویراستار معروف مجله‌ی نیویورکر. خیال ‌کرده‌اید جمله‌ی او را آورده‌ام تا از اهمیت املای صحیح و رسم‌الخط استاندارد