سه صفحهی صبحگاهی در دفترم نوشتم، به ضرب و زور خودم را مجبور کردم که تا این سه صفحه را ننوشتهام، روزم را نیاغازم.
صبحِ زود کلاسِ طراحیتمرین در یوگا داشتم. بانوآقایی خطِ بطلان کشید روی خرافهپرستی و عرفانجویی در یوگا، تأکید کرد که چون یوگا با بدن سر و کار دارد، پس ورزش است.
تار نواختم و نواختم.
حافظ امروز این شعر را گفت برای نوشتن:
ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
تا ساغرت پُرست بنوشان و نوش کن
نویسندهساز با منظومهی سلیم و سلمی آغاز گردید.
و ترکیبهای دلبرِ بیقرینه، سستوفا. ثمنبدن، محنتاندیش گفتهشد.
استاد فیلم مِریتی را معرفی کردند.
از خسروخوبان و شبِ هول این عبارتها را برداشتم:
سبقزمان، جنگجامه، خابیگرمازا، چرکتاب، آقابزرگ دستِ نمازش را تازه میکند.
از صبح دربهدر به دنبال کلمهای میگشتم که در یک ربع آزادنویسی، پیدایش کردم و آن کلمه «خِفَتکُش» بود.
یک ساعت پیادهروی کردم. شلوغیهایِ عصر پنجشنبه در خیابان پیروزی، آزردهخاطرم نکرد. شادمان بودم از دیدنِ آدمها.
پانزده دقیقه یوگا تمرین کردم.
از تسلیبخشیهای فلسفی این ایده را آموختم:
اشیا در بُعد مادی، ادای چیزی را در میآورند که میخاهیم در بُعد روانشناختی به دست آوریم.
فلسفهی پیادهروی و زیرمتن در فیلمنامه را ادامه دادم.
فیلم همه میدانند را دیدم. چهقدر همهچیز حسابشده است. هیچ سوالم را بیپاسخ نمیگذارد کارگردان.
با تار خلوت کردم.
آلبوم سرِ عشق از استاد شجریان را شنیدم.
پیش از خاب هملت و مرغابیِ وحشی را خاهم خاند.
امید که فردا خابهایم را به خاطر بیاورم.
توماس دِ زانگوتیتا خردمندانه در باب نوشتن گفت و حلزون با چشمای درومده نگاهش کرد و من فقط نوشتم.
دو روزی کار و بار داشتم.
پیادهروی را قدر دانستم.
کانال دوستان را خواندم.
سعی در شاعری نمودم.
صبونه ناهار شامپختم.
نویسندهساز نبودم.
آب به اندازه نخوردم.
فیلم و سریال ندیدم.
اینقد بدم میاد اینجوری فهرستوار نیکانه گزارش بنویسم.
اما این بهتر از اونه که ننویسم.
خدافظ
آهان تصمیمگرفتمفیلم کلئوپاترا ۲۰۲۳ رو ببینم.
آیدا جان توی کانالش معرفی کرده بود.😁
روز انار مبارک
جایی خواندم که امروز را روز انار نام نهاده اند و عکسی دیدم از انار با دانه هایی الماس گون که می درخشیدند دختر کوچولویی هم داخل انار نشسته بود و زل زده بود به سمت بالا
حالا که مناسبتی یافته ام که به شهرم مربوط می شود بهتر دیدم گزارش امروزم را به انار اختصاص دهم.
صد دانه یاقوت دسته به دسته
با نظم و ترتیب یک جا نشسته
چاقو را می گذارم دور گردن انار، سر چاقو رافرو می کنم در تنش و سر تاج دارش را از هیکلش جدا می کنم چند برش عرضی می زنم و انارم چون گلی می شکفد.
دانه های انار در ردیف هایی منظم تنگ دل هم نشسته اند.دانه ها هم مرد هستند و هم زن،چرا این را می گویم؟
چون در چند قسمت از شکم انار پرده هایی به رنگ سفید کشیده شده است تا محرم و نامحرم چشمشان به هم نیفتد و با پاکدامنی کنار هم زندگی کنند و بیهوده نیست که انار را میوه ای بهشتی می دانند.
نمی دانم چرا کودکی ام دست از سرم برنمی دارد با یادآوری هر چیز خودش را می اندازد جلو، هِی در گوشم نجوا می کند، هی شکلک در می آورد و خودش را لوس می کند چاره ای نمی یابم و باید به او حق بدهم زیرا با شنیدن نام انار او هم خاطراتش زنده شده است و من مجبورم با کودکی ام همراه شوم.
صبح زود است هنوز آفتاب نزده که ما بچه ها را از خواب ناز بیدار می کنند، به سختی بیدار می شویم این دنده به آن دنده می غلتیم و دوباره زیر لحاف می خزیم.
مادر می آید لحاف را از روی سرمان پس می زند و می گوید:
《وَخیزِد دیَه مِخِم بِرِم تَف، یادتون رفته باسی بِرِم انارچینی!》
همین که اسم تفت و انارچینی را می شنوم مثل فنر از جا می جهم و رو به مادر دهانم را یک متر می گشایم و مادرم می گوید:《 خوبه دیه دَهَنِت همیرو گشاد هَه نَمُخوا دیَه گشادتَرِش کنی》بعد هم رو به بقیه می گوید:《یاالله بَچا بلند شِد بابا دمِ در سَفیله》
مثل آب خوردنی آماده می شویم می نشینیم توی ژیانِ کوچولو و دوست داشتنی پدر،پدر که ماشین را روشن می کند و استارت می زند ژیان بینوا همچون شیری خشمگین می غرد ،پای پدر روی گاز و ترمز،کوچک و بزرگ یک متری از جا می جهیم.
ماشین سنگین شده و می نالد، هوار می کشد و در دل می گوید:《 خودش با مادر و بچه ها و خانمش کم بودند تمام آشپزخانه را هم بار کرده است آخر یکی نیست به او بگوید انصافت کجاست مرد حسابی؟》
هر چه به تفت نزدیک تر می شویم هوا خنک تر می شود به کوچه باغ که می رسیم هوا خنک تر تر می شود.همان موقع سر کوچه باغ سردمان می شود مادر می گوید:《 من که گِل لَغَد نَمِکِردَم چِقّه گفتمتون رَختِ گرم بردارِد!》
از ماشین که پیاده می شوم سراسیمه می دوم و رو به در چوبی باغ کوبه ی در را می زنم.پدر می رسد نگاهم می کند و می گوید:《مرضی بابا به نظرِت کسی تو باغَه؟ نکنه دِلِت مُخوا انارا بیان دَرا برات واکُنَن》خجالت زده از پدر چشم برمی دارم و زمین را نگاه می کنم.
پدر کلید آهنی بلند و خاکستری رنگی را داخل قفل در می چرخاند در باز می شود و باغ، درختان و پرندگان به استقبالمان می آیند.سرمای باغ سوزناک است لپ هایمان سرخ شده و سردی هوا کم کم در بدنمان نفوذ می کند.
دست به کار می شویم پدر از درخت بالا می رود دانه دانه انارها را می چیند و با انداختن هر انار سمت برادرم که زیر درخت نشسته کلمه ی الله را بلند به زبان می آورد.برادرم انارهای درست و سالم را سمت راست و تَرَکیدَه ها( خندان) را سمت چپش قرار می دهد.من و خواهر بزرگم از شاخه هایی که دم دستمان هست انار می چینیم و آنها را آهسته به زمین می گذاریم.
مادر در پی تدارک ناهار است.صبحانه را همان جا پای درخت می خوریم و مادر منقل پر از آتش گُل را کناری می نشاند.چای به راه می شود و پیاله های گل سرخی چای با بلورهای نبات نوش جانمان می شود.
خواهر کوچکم برای خودش در باغ خوش می گذراند او عزیز دردانه ی باباست.نگاهش می کنم از درخت بالا می رود نیمه های صعودش می افتد ناامید نمی شود و ادامه می دهد موفق می شود.گلوی اناری را در دستانش می گیرد توانی ندارد و فشارهایی که به انار وارد می کند کاری نیست ولی چرا کاری ست خواهر کوچکم و انار هر دو از درخت سقوط می کنند انار تکه پاره شده و زخمی ست خدا را شکر خواهرم آسیبی ندیده است اما مگر بی خیال می شود نه، نمی شود و می رود سراغ درخت و انار بخت برگشته ی بعدی
ادامه دارد…
دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم
به دریا می زدم در باد و آتش خانه می کردم
چه می شد آه ای موسای من، من هم شبان بودم
تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم
نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر می شد همه محراب را میخانه می کردم
علی رضا قزوه
برقها را روشن کردهام که فقط بگویم خابم ترسناک بود و توی قبرستانی بودم و کوشته شده بودم و تاریک بود و دوستان ماورایی هم بودند. کاری ندارم. ترسناکیاش میدانی کوجیس؟ آنجا که موسیقیای توی خابم پخش میشد که نه البته کار باخ و فلان نبود و بیشتر شبیه زمزمه بود، بعد که از خاب پریدم هم آن صدا میآمد و خود خاکبرسرم داشتم صدایش را درمیآوردم و الان اصلن یادم نمیآید چه ریتمی داشت.
صبح گفتم گی تو بختت، قاتل سریالی خاب دیشبت که میگفتی نکنه عاشقم است امروز زده تو را کشته. شانس تو شانس یه بدبخت، بختت اما دستهبیل.
بیدار شدم و گرسنهی گرسنه بودم. این پیاماس کاری میکند از زندگی سیر شوی ولی از غذا نه. بدنم درد است و اشک؟ دم مشک.
با تراپ حرف زدم و از آن روزها بود که گیج میزدم و پراکندگی زیاد داشتم.
بعد هم به کتابها نوک میزدم و «از سکوی سرخ» را ورق زدم و نوشتم و نویسندهساز بود و من امروز هرکاری که برای نوشتن رمان نباید بکنم را کردم. مثلن ننهی اکسپلور را بابا کردن. اما میدانی؟ چون پنجشنبه بود و پنجشنبهها به آزادترین شکلی که میتوانم زندگی میکنم خلوت زیادی هم داشتم. بعد از نویسندهساز با احمدو و فائزو نوشتیم و حرف زدیم و از وبینارها گفتیم.
دوباره «از سکوی سرخ» را خاندم و شعر «از دوستت دارم» را دیدم که در یکی از دورههای شعر استاد آن را به ما داده بود.
فیلم «وریتی» را دانلود کردم و تا دقایقی دیدم.
چراغها خاموش، من توی فکر، به ماجرایی فکر کردم و احساسی و داستانی شکل گرفت. رفتم و نسخهی اولیهاش را نوشتم. یکنفس. حتا یکبار هم نخاندم و فردا میخاهم بروم سراغش. کمی سرد شوم.
امروز از صبح حالم زیاد خوب نبود. پریودی دردناک و احساسهای متناقضِ همراه آن، دلنازکم کرده است. بیخود و بیجهت میگریم. البته بیخود بیخود هم نیست. سایهی بیکفایتی که مملکت بر شانهمان انداخته زیادی سنگین و دردآور است.
بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی و رساندن بچهها به کلاسهایشان به خودم استراحت دادم. ناهار امروز را پسرک آماده کرد. برای خودش که خیلی خوب و خوشمزه بود؛ اما از نگاه من بیشتر به گندکشیدن آشپزخانه بود تا ناهار. سوسیس را در موادی غلتاند و سرخ کرد.
عصر وبینار بودم. خوش گذشت. امروز استاد کلانتری از اهمیت بیکار نشستن گفت. این که گاهی لازم است هیچ کاری نکنیم. ملال بیکاری ما را به جای خوبی میرساند گاهی. در این زمانه هیچ کاری نکردن دشوار است. فضای اینترنت و شبکههای اجتماعی نمیگذارند ذهن آدمی به ملال برسد.
بعد از وبیار رفتم خانهی مامان. حالم بهتر شد.
امروز دلم میخواست فقط دراز بکشم، و کشیدم.
کانال بچهها را دیدم حالم بهتر هم شد. تصمیم گرفتم مطلب کانال را زودتر از روزهای پیش بارگذاری کنم و کردم.
دلم فیلم دیدن خواست. فیلم وریتی که عصر استاد معرفی کرد را دلم میخواهد ببینم. شاید دیدم. بیشتر از همه همان لمیدن و هیچ کاری نکردن تا فردا.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۷
نمیدانم کار درستی هست بنالم از شلوغی روزم یا نه. امروز حدودا 5 نفر و آرایش کردم موهایشان را اتو کشیدم. سخت ترینشان همان بچه عمه دختر خالم بود. موج موهایش تا انتهای کمرش ادامه داشت. موهاش به نیمه نرسیده بود که صدای ترغ و تروغ استخوان های کمرم درآمد. گودی کمر امانم را بریده بود. تعریف از خود نباشه ترشی نخورم یک چیزی میشم، از خیلی آرایشگر ها کارم بهتر بود. بعد از آن مجبور بودم برم خانه مادربزرگم از توی پارکینگ صدای همه عمه هام به گوشم میرسید. با اینکه ترس از آسانسور دارم اما هر بار این ترس را به جون میخرم. از در که وارد شدم دیدم حتی صندلی های میز ناهارخوری هم پر هست فهمیدم همه هستند. اما باید بگم با تمام شلوغی روزم باز هم پیاده روی روزانه ام را انجام دادم. تا مارکت رفتیم با عمه ام، میدونم خیلی نبوده اما بازهم چرخه را قطع نکردم. تجربه پیاده روی بخوام بگم حقیقتا فقط یادم هست که کلاه هودی را سرم کردم دست هایم را در جیبم گذاشتم شانه هایم را بالاتر از حد معمول بردم شایدم سرم را پایین تر برده بودم یادم نیست، فقط حواسم به آبی بود که از بینیام سرازیر شده بود. خیلی حال و حوصله ندارم. سرم درد میکنه. گلویم گرفته، حتی آب هم نمیتوانم قورت بدهم .بدنم به لرزه افتاده. فکر کنم از رضا سرماخوردگی گرفته باشم. آخرین باری که سرماخورده بودم پارسال کرونا گرفتم. نتونستم برم عروسی دخترعمم. اگه بگم مرگ و به چشم دیدم یا اینکه بگم تا حد مرگ رفتم واقعا مبالغه نکردم. در پایان باید بگم امروز وقتی برای خودم نداشتم، حالا که میخواهیم بریم خانه، امیدوارم بدن درد و گلو درد امانم دهند تا کمی ادامه متنم را بنویسم.
گم شدم بین صداها. بین خاطرات. دلتنگ شدم. خفه شدم. تمام بعدازظهر بیآنکه بلند شوم، روی تخت سریال دیدم. آرام نشدم.
ظهر، بوی آش توی دفتر پیچیده بود. مامان حدیث آش پخته بود و حدیث آورده بود. داشتیم آش میخوردیم که حرف آشپزی مامانها شد. روژین گفت: «تو که مامان نداری، وقتی هوس غذای خوشمزه میکنی چیکار میکنی؟»
سال واژه: ساده
بیدار شدم با چشمهای بسته رفتم دانشگاه. بچهها هم انگار دیشب توی آب نمک خابیده بودند. لحظهای نبود که از حرف یا کارشان قهقهه نزنم. بهخصوص یکی از بچهها که استاد درس دیگری را به شیشهکِشهای محله غربت تشبیه کرد.
صفتهای بسیار قشنگ دیگری را هم به اسمش میچسباند. البته به در میگفت تا دیوار بشنود. حسش را به استاد توی لفافه میگفت. بعد از کلی تمرین حل کردن، آخرش استاد اجازه داد کلاس تمام شود.
خوب شد از دست راننده اسنپ با آن رانندگیاش که انگار توی تونل وحشت بودم، سالم رسیدم خانه. مادرم از باشگاه رسیده بود، با هم حرف زدیم. بعد از استراحتی، بیستوپنج دقیقه گذاشتم تا کتابی بخانم، که آخرش شد دوتا بیستوپنج دقیقه. کلمهسازی هم کردم و فهمیدم چقدر این کلمه مهم است، چقدر ساختنش سخت است و چقدر ما راحت خرجش میکنیم.
عصر هم به خانه عزیزجون، مادربزرگِ پدری و مادریام رفتیم. مدتها بود که ندیده بودمش و دلتنگش بودم. از موها و ناخنهای حنازدهاش و خاطرههای شیرینش خوشم میآید.
مدتی کنار هم نشسته بودیم. او از انارهای باغش برایمان آورد. عجب انارهای ترش و آبداری بودند. بعد هم خالهی مامان و بابام آمد. مامان و بابام دخترخاله و پسرخالهاند، اما این فقط یکی از نسبتهای خانوادگیمان است. اینقدر این درخت خانوادگی توی هم پیچ خورده است که هر کس چند نسبت فامیلی با دیگری دارد. وقتی میخاهد از این نسبتها بگوید، طرف مقابل هنگ میکند.
من هم زیاد وارد این بازی نمیشوم. بعد از آن هم چند خردهریز خریدیم. از دیدن لباسهای گرم و بافت تن دیگران تعجب میکردم، چون شهر ما زیاد هوای سردی ندارد.
امشب بعد از مدتی، چند قطره باران بارید. آن هم به قول مادرم که همه فقط میگویند باران را دوست داریم، اما دو قطره که میبارد، مثل موشی میروند توی سوراخی قایم میشوند. بعد از گشتی به خانه برگشتیم. من هم با انجام روتینم که یکی از آنها نوشتن گزارش نیک است، آماده خاب شدم.
🍀پنجشنبه ۱۴۰۵/۸/۷
چند روزی است اندیشههای مفرط چنبره زدهاند روی مغزش. همان که ناتالی گلدبرگ گفته بود باید از آن پرهیزید. خودش میخواهد بپرهیزد اما اندیشههای مفرط وِلکن نیستند. هر جا میرود بهدنبالش ریسه میشوند. اندیشههای مفرط را میگویم. حتی موقع پیادهروی هم دست از سرش برنمیدارند. علاج در نوشتن است. باید پَتهشان را بریزد روی کاغذ. روی نیمکت آلاچیق مینشیند. از کیفش کاغذ و قلم درمیآورد. شروع میکند به نوشتن. بیامان مینویسد. پاک بیآبرویشان میکند. همین است. کلنجاررفتن و بهزور به مغز فشارآوردن برای اینکه خودش را به در و دیوار بزند که سودی ندارد. این اندیشههای مفرط فقط روی کاغذ رویشان کم میشود. حالا با خیال راحت برمیخیزد و به پیادهرویاش ادامه میدهد.
بعد از یک ساعت راهرفتن در تنهایی و سکوت، بدوبدو میرود خانه. دوش میگیرد. صبحانه میخورد.
از «تا میتوانی بنویس» میخواند. آماده میشود برود باشگاه. بدنش منعطفتر شده. حرکات پیلاتس را راحتتر از قبل انجام میدهد، اما هنوز دمبل سبک برمیدارد. بعدازظهر به وقت خواندن، اول میرود سراغ فلسفهی پیادهروی. فصل دیگری را پیش میبرد. لیوانی پر از آب دَم دستش میگذارد و قُلپقُلپ مینوشد.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد و آنتون چخوف میخواند. کلمهها و عبارتهایی را به دفترچهی کلمهبرداریش اضافه میکند. غرق خواندن میشود که پلکهایش سنگین میشود و چشمانش نیمهبسته. از زور ِخستگی و خوابآلودگی میافتد روی تختش. کم مانده خوابش ببرد که جَلدی از جا میپرد. به آشپزخانه میرود. از کابینت خوراکیها یک عدد شکلات تلخ ۹۶ درصد میزند بر بدن. بهمحض دریافت کافئین، مغز فرمان بیدارباش میدهد و همهی قوا را بسیج میکند برای ادامهی خواندن.
ده دقیقه مانده به ساعت ۱۷ زنبیل میگذارد در وبینار نویسندهساز. استادش ظاهر میشود. با بعضی بچهها خوشوبش میکند. بهگمانم قدیمیترها باشند که استاد باهاشان سَر شوخی دارد. باز صحبت بر سر دست نویسندهساز است. اینبار از کلمهبرداری شروع میشود.
استادش از منظومهی سلیم و سلمی فهرست کلمات و عبارات ترکیبی پایان کتاب را میخواند. و این منظومه را یکی از منابع فوقالعاده برای کلمهبرداری بهشمار میآورد.
از میانشان زیباترها و شاعرانههایش را یادداشت میکند:
آلایشِ تَن، آماج غم، باغ خوبرویی، بخت جانکاه، بسترآرا، پیک خیال، جانافزا، چرخ کینهپرور، خندهی دلاویز، دلبستهی هجر، دلبر بیقرینه، سپهر کینهبنیاد، سستوفا، شعلهی آه، شیرازهی عیش، طبع معنیآرا، فسردهتن، کنج محنت، لطیفخوی، ماه مهرپرور
استادش سایت گنجور را پیشنهاد میدهد برای کلمهبرداری که منبع عظیم شعر کهن فارسی است.
میرسد به انگشت تکرارآموزی. استادش از فرصت بیحوصلگی میگوید. فرصتدادن به مغز برای واکاوی اندوختههایش. تمرین یلّگی. خالیگذاشتن پارهوقتها. یادگرفتن بیکار نشستن. البته اگر این گوشی لعنتی امان بدهد!
پندهای استادانه:
پیادهروی بدون گوشی باشد. آزاد و رها و بیهدف.
فرهنگ بهرهوری دستوپایت را میبندد. ولش کن.
نوبتی هم که باشد نوبت انگشت آزادنویسی است. بدون هیچ فکروذکر و نقشهای ۱۵ دقیقه آزادانه مینویسد.
و انگشت آخر که گزارش نیک است. استادش چه با عشق و حوصله نام تکتک بچههای گزارشنیکنویس را میخواند.
سرآخر هم پرسشوپاسخ.
صدای آشنایی به گوشش میرسد. میرود دم پنجره. نمنم باران. میایستد به تماشا. خیال دارد امشب گزارش نیکش را از زبان سوم شخص بنویسد. شروع میکند به نوشتن…
ساعتِ خوابش میگذرد. گزارش نیکش را نهایی میکند و میفرستد. پشتبندش هم لالا.
دلتنگی بود و چشمبهراهی و نگرانی و من، نبود در روز پنجشنبهای که با مرور پیوندها گذشت.
دنبال خودم هستم، خود بِکرَم، بیهیچ پیوندی.
میخواهم هیچکسِ هیچکسی نباشم، خودم باشم، مثل تو در مفهوم عدم آنجا که هیچ نبود و معنا نبود و کلمه نبود و هیچ، حتی هیچ هم نبود. آن بودنِ نبودن را میخواهم.
مهرسام ساعت ۹ و رب بیدارم کرد.
خستگی وحشتناک دیشب از تنم بیرون نرفته بود.
گرسنهاش بود.
کارهای روزمره را انجام دادیم. دقیقترش را بگویم تمیز کردن من و بهم ریختن بچهها.
ساعت ۲ روانهی کلاس شاهنامه شدیم.
برنامهریزیهای اجرای نمایش زال و رودابه، موضوع جاری کلاس بود.
استاد به مناسبت روز کوروش کارتش را با رمز ۷۵۷۵ تحویل خانم محمدی داد تا شیرینی تهیه کند.
شکل شیرینی شبیه رولت بود اما خامه نداشت.
مهرزاد که فقط خامهای دوست دارد، نخورد و بین هم تقسیمش کردیم.
برگشتیم وخانه را تمیز کردم. وبینار نویسندهساز شرکت کردم. وسطش خوابم برد.
با زنگ مریم بیدار شدم و بعد از قطع کردن تلفن آشپزخانه تبدیل شد به کارگاه همبرگرسازی.
برای شام آماده کردم و ۹ تکه نیمه آماده در فریزر گذاشتم.
گردوها را محمد مغز کرد.
من هم چای آوردم و انار دون کردم.
به روز وبینار نزدیک میشوم. دلم میخواهد برگزار نشود.
حس میکنم حرفهابم به درد کسی نمیخورد.
سالواژهام: ریلگذاری
دخترم را بردم آزمایشگاه. اینقدر به من غر زد که چرا روز تعطیلش را خراب کردهام که انگار من دکترش هستم و به زور برایش آزمایش نوشتهام. در آزمایشگاه هم خیلی معطل شدیم و اسباب غرزدن باز فراهم شد.
۱۱ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردیم که به یک داستانک رسیدم.
شام پختم.
داستانکم را ویرایش کردم و در کانالم گذاشتم.
شب با همسر و دخترم رفتیم پیادهروی. سر راه به کتابفروشی هم سر زدیم. «تقویم بیهدفی» را خریدم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
۱۷۰ روزگیمان مبارک👏🏻🌱
———————-
بابا سلام. احوالت؟
جویای احوالِ من اگر باشی خوبم. خیلی خوبم.
امروز پنجِ شنبه بود. خیلی کار کردم و بسیار خسته شدم.
اما میدانی بابا، دوستانِ خوب نعمتاند. بعد از کار رفتم کافهی یکی از رفقا به دعوتشان. نشستیم به گپوگفت و خنده و از هر دری حرف زدن.
کلی هم خوراکیهای خوشمزه خوردیم. به خودمان آمدیم دیدیم ۳-۴ ساعت است که نشستهایم به صحبت.
اما خوب شد رفتم. خستگی روز از تنم در شد. تازه یک هدیهی کوچولو هم گرفتم از یکیشان.
برگشتنی هم باران باریدن گرفت و عیشم را دوچندان کرد.
موتورسواری هم کردم و سگلرز زدم.
این را هم بگویم، غروب موقع رفتن، در مترو بودم و گوشیم رو به خاموشی بود از بیشارژی. رفتم به مسئول ایستگاه گفتم پریز برق کجاست؟ گفت بده گوشیات را بزنم به برق اتاق. برق ایستگاه شاید اتصالی داشته باشد و گوشیات را خراب کند.
خلاصه ۷-۸ دقیقهای کنار اتاقشان ایستادم تا گوشیام کمی شارژ شود. در این بین مرد جوانی که از همکارانشان بود آمد و داشتند با هم حرف میزدند. من هم کنار پنجرهی اتاق، کتاب «سوگ مادر» را از کیف درآورده و میخاندم. از من پرسید چه میخانی؟ جلد کتاب را چرخاندم سمتش. عنوان را بلند خاند و سرش را تکان داد. که یعنی اوو کتاب جالبی باید باشد. اهل مطالعه نبود اما گمانم. در همین حین، خانمی آمد و ازشان آدرس پرسید. همان مرد جوان شوخی ملایمی با زن کرد. اصلن هم شوخیاش رنگوبوی بیادبی و گستاخی نداشت. زن عبوسانه نگاهش کرد و به او گفت زیادی بانمکی.
گوشیام را گرفتم و تشکر کردم. به مرد جوان گفتم به شوخی کردنت ادامه بده. به عبوس بودن مردم توجه نکن. همین حس شوخطبعی و لحظهای لبخند زدن، چه تعداد دفعات که ما را تازه نکرده. لبخند زد.
والا. چهتونه مردم؟ همه حالمان خراب است. همه به جز گاوها البته. با عرض معذرت از گاو.
همین دیگر هیچ کار دیگری هم نکردم و بسیار از امروزم راضیام. خیلی خوش گذشت و دلم بسیار تازه شد.
دوستدار تو تا همیشه
دخترت
غزاله
امروز نوشتم،گریستم،با خودم صحبت کردم،با خودم رو به رو شدم،با شخصیت های جدیدی که البته خیلی هم جدید نبودن اما من فکر میکردم دیگه نمیبینمشون.
همونجایی که پرفسور یونگ میگه ملاقات با سایه یا ملاقات ما با ناخودآگاه.
شاید ناامید کننده به نظر برسه که ببینی کلی تلاش کردی ولی یهو درست اونجایی که فکر میکردی از یه چیزایی گذشتی سر و کلشون پیدا میشه.
میان سراغت همه اون خشم های سرکوب شده،غم ها،چیرایی که میخواستی ازشون فرار کنی میان تا دیده بشن.
موضوع هم دقیقا همینه که اونا هستن از بین نمیرن
ما فقط باید روی سایه هامون نور بندازیم که البته کار آسونی نیست.
این روزا حس میکنم دارم با یه کسی آشنا میشم که تا الان نمیشناختم حتی تو آیینه یه جوری خودمو میبینم که انگار تازه دارم میشناسمش.
و متعجبم از اینکه چطور تا امروز برای شناخت آدم های جدید اینقدر هیجان زده میشدم درحالیکه اول از همه اونی که باید میشناختم خودم بودم.
نه اینکه لزوما بد باشه، اما شناخت خودمون کمک میکنه دیگران رو هم حقیقی تر ببینیم و بشناسیم.
البته که دیگران آیینه درون ما هستن و خب روابطم تاثیر زیادی داشتن که خودمو بهتر ببینم و بشناسم.
این روزا گم شدم توی دنیای درونم و فعلا همونجا میمونم.
یادمه چند سال پیش یه نفر بهم گفت برو به درون خودت تو به این نیاز دار ی منم انگار به یه زبون دیگه ای حرف میزد، اینجوری بودم که آهان. باخب اینی که میگی یعنی چی.
گفت یه روزی میفهمی و درست میگفت هر چیزی یه زمانی داره برای منم زمانش الان بوده.
امروز پیاده روی رفتم،وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و غذا پختن و کارهای روزمره.
سال واژه : سلف لاو عشق به خود
سعی میکنم هر روز یه قدم واسش بردارم.
شاهین عزیز.
عزیز شاهین.. پنجشنبه بود امروز. از صبح به سرم ژده است. برای قوت نثرم بکشوم. حالم از نوشتههایم بهم میخورد. حالم از نحوهجملههای یکدسته و خفه بهم میخورد. این جملهها برای آدمها قابلدرک است. ملالزدهاست. این کلمات. و/ که/ از به تنکلمهها چسباندم. جملهها نفرینم میکنند. تمرین چالشبرانگیره نوشتن جملههای پنجکلمهای یادت هست؟ نوشتن جملههای تا ۵ کلمه مجاز. نه بیشتر. /من شاهینرا دوست دارم. /مدرسهینویسندگی مدرسهی آرزوهاست. این جیرهبندی کلمات. چیزهای زیادی میآموزد به من. والاترین دستاوردش. «دگرگویی».ست. برای نویسنده جدیدترین نیاز است. فیلم «انجمن شاعران مرده» را دیدم. پفسور کینک در آن مدرسه متفاوت عمل میکند. هزینه میدهد. هزینه دارد خلاف جریان آب بودن هزینه میتراشند. تفکر انتقادی هزینه دارد. پسزدن جریانهای وجود. در.سینما، سیاست، آموزشی یادگیری و… صادقانهاش هنوز میهراسم از پسزدن. اگر بخواهم جدی و جلوتر را ببینم و کمکی هم به دیگری هم کنم پیشرو ببینند ناگزیر «پسزدن« هزینهدار نیستم مثل مثل دبیر ادبیات مدرسهی ولتن که کلاسهایش متفاوت بود. نتیجهاش هم اخراج شد.
………………..
از پنجشنبهی روز
شنیدن و دانلود آهنگهای فرامرز اصلانی
دفترچه خاطرات و فراموشی خواندن
شرکت در نویسندهساز
بوطیقای ارسطو برای فیلمنامهنویسان و تفکر انتقادی
برای شاهین کلانتری
گزارش شصت و سه
سالواژه: تبدیل
گزارشهای چند روز اخیرم کوتاه و بیحال و دقیقهنودی بودند. امشب هم همینطور شد.
از مهم ترین کارهایی که در لیست برنامههای امروزم بودند خیاطی بود که به آن رسیدم.
با عمهام رفتیم. من میخواستم نوارهای دانتلم را تحویل بدهم و او هم میخواست لباس مجلسیاش را تنگتر و کوتاهتر کند.
غرق زیبایی لباس ساتن زرشکیاش در تنش شدم و با خودم فکر کردم این لطافت دنیای زنان، این رنگها و دانتلها و درخشش ساتنها، این روح زن بودن را دوست دارم.
صبح هم کمی شبهول خواندم. کمکم پایانش را میبینم. سوال امروزم این بود که آیا واقعا بعضی چیزها لازم بود نوشته شوند؟ حتما؟
پیادهرویام کوتاه بود. کوتاهِ کوتاه.
ما هم به عروسی میرویم یا نه؟ مشخص نیست.
دوست دارم بروم. اما خب بحثی پیش آمده که ما جز فامیلهای خیلی دور محسوب میشویم و لزومی ندارد حضور داشته باشیم، با آنکه دعوت شدهایم.
مادرم گفت: چرا آدمها از شادی گریزانند؟ من هم نمیدانم چرا.
فردا باید زمانی را برای هماهنگی چند کار انجام دهم. حتما یادم باشد. خریدکی هم قبل از کار دارم.
روز کارگاه خودواژه فرارسید و من هنوز تمرینهایم را ثبت نکردهام. البته بخشی از آنها تکمیل شده، فقط مرحلهی انتخاب و نگارش داستانک مانده. باید زودتر بیدار شوم تا قبل از کلاس حتما ثبت کنمشان.
تکههای امروز:
روی صورت پسرعمهام مردعنکبوتی نقاشی کردم. بهانهای برای اینکه شیطنتهایش را آرام کنم.
نصف صورتش ونوم شد و نصف دیگر مرد عنکبوتی.
خرکیفی از چشمانش میبارید.
پدربزرگم بچه شده بود و به خاطر تولد دیشبش هنوز ذوق زده بود.
خدایا شکرت.
روزواژه:ادامهی تکاپو
گزارشنیک ۴۰۵/۸/۷
بعد از مدتها امروز بیشتر خوابیدم. صبحانه آماده بود. به تن و جانم نشست. مقدمات ناهار را مهیا کردم. راستی همسایهمان که سروصدای نیمه شبشان از حد گذشته بود اسبابکشی کردند و رفتند. خدا کند در منزل جدید یا سروصدایشان کمتر بشود یا زیر پایشان همسایه نداشته باشند. رفتم پیادهروی. در پیادهروی وبینار دیروز را گوش دادم.از آنجا رفتم ادامه خریدهای بساط ترشی. نمیدانم نانم کم بود، آبم کم بود، ترشی درست کردنم چه بود. خلاصه که درمراحل آخرش هستم. فردا ۸ آبان تولد همسرم است ولی چون روز تعطیلست و در منزل ، نمیتواتم کیک تولدش را درست کنم. عمهی بچهها زنگ زد وگفت فردا خودش کیک میخرد و میآوَرد تا از حربهی غافلگیری استفاده کند من هم گفتم «به روی چشم»
امروز مطالعهی کتاب نداشتم رخدادکهای بچهها در باشگاه نویسندگیخلاق را خواندم. تمرین جلسهی دو کلاس« خودواژه» را نوشتم.درمورد شغل«رؤیایان» تمرینی از استعاره در کانالم گذاشتم. برای خرید با همسر به ایرانمال رفتم از گرانی سرمان سوت کشید و برگشتیم. در راه فالودهی یزدی خوردیم جای شما خالی. البته تلفیقی بود از فالودهی شیرازی وفالودهی کرمانی که به نام یزدیها تمام شدهبود.
قسمت دیگر سریال یل را دیدم.
برای امروز کافیست.
شبتان نیک
از سر شب هر چه صداش زدی پیداش نکردی. خوابیده؟
از سر شب؟
ناامید به ساعت نگاهی میاندازی. خواب با ساعت جلو میآید. فهرستوار گزارش کنم؟
مائده؟
نیستی؟ هستی ولی چرا نیستی؟
حیف شد. فردا دوباره صداش میزنیم.
امروزِ مائده اینگونه گذشت:
_ کلاس تا ظهر
_پیادهروی زیر آفتاب پاییزی
_ درس
_ آزادنویسی
_ درس و درس و خیلی درس. خیلی خیلی درس.
https://t.me/ravaanehh
هدایت عزیز.
چکیدهای از امروز شرح دهم و بروم پیِ عیاشیِ پایانِ پنجشنبۀ خویش.
یادداشتهای زیرزمینی داستایفسکی و یکسری کتابِ دیگر را ورق زدم ولی حوصلۀ خواندن را نداشتم.
اکسل، اکسل، اکسل. تقریبا تمامِ امروز را بین ستونهای این برنامۀ سبز چرخیدم.
پیادهرویِ کوتاه و وبینار و آزادنویسی و همین.
زیاده قربانت، یاهو
این روزها شاعر درونم خیلی وروجک شده است. مدام دلش میخواهد دیده شود و خودنمایی کند. اما هنوز وقتش نرسیده؛ هنوز باید در رحم درونیام تغذیهاش کنم تا سالم و باهوش متولد شود. آنوقت میتوانم لبخند بزنم؛ چون برای رسالتم قدمی ژرف برداشتهام. حتی مانیفستی که برای خودم تنظیم کردهام هم این را یادآوری میکند.
امروز نوشتههایم را با دوست شاعری در میان گذاشتم و او نقشهٔ راهی برایم تنظیم کرد. برای تقویت نگاه و فرم شاعرانگیام، به حفظکردن و زندگیکردن با اشعار سعدی نیاز دارم. قرار شده است ۲۰ تا ۵۰ ترجیعبند و غزل سعدی را حفظ کنم. این تمرین برایم خیلی هیجانانگیز و ذوقآور است.
این تصمیم مرا به دوران مدرسهام هم میبرد؛ روزهایی که زندگیام حول محور مشاعره، حفظ شعر و دکلمهخوانی میگذشت. در مسابقات شرکت میکردم و فیض میبردم. حتی دوبار هم به تلویزیون رفتم و در مسابقهٔ مشاعرهٔ ایران، با اجرای دکتر اسماعیل آذر، شرکت کردم که از شیرینترین و زلالترین تجربههای زندگیام بوده است.
پیادهروی زیر باران نمنم، شبنشینی در خانهٔ مادربزرگ و نگاه مهرآمیز به پدربزرگ و مادربزرگم، از لحظههای پررنگ امروزم بودهاند.
راستی، جدای از این حالوهوای شاعرانه، صبح در یک وبینار بینالمللیِ عملی در حوزهٔ شیمی تجزیه هم شرکت کردم که برایم حس ماجراجویی فوقالعادهای داشت. مشتاق شدم دوباره به فایل ضبطشده برگردم و موبهمو صحبتهای انگلیسی را برای خودم تحلیل کنم؛ چون میدانم این اطلاعات در آیندهٔ کاریام خیلی میتوانند برایم مفید باشند.
دوستدارت،
سارا
پنج شنبه ۷ آبان
https://t.me/WaterLilyEcho
سفرنامه
شمارهی ۲
خوابای اتوبوسی میچسبه. خیلی زیاد. تا تونستم خوابیدم. اصلا نفهمیدم چهطور به کومش رسیدیم. نمای بیرونی شاهرود رو دیدم. شهر نیاکانم. بابابزرگ اونجا به دنیا اومده. خیلی خشکه. خیلی. تصور زندگی کردن در چنین جایی برام سخته.
ما، خونوادهی پدریم، نون خالی زیاد میخوریم. مامان همیشه میگه کومشیاین دیگه. کومش، نام قدیم استان سمنانه. در راه کومش به خراسان، بناهای متروک گلی زیادی دیدم. چه قبّههای زیبایی بودن. انگار چند قرن به عقب رفته بودم. تصور اینکه زمانی این مناطق بروبیایی داشته، لذتبخشه.
گوشهای، اسکلت قطاری افتاده بود. خدا میدونه چه داستانی پشتشه. از وقتی نگاهم به داستان دقیق شده، برای هر چیزی که میبینم و میشنوم یه داستانی خیال میکنم.
قطاری هم درحال حرکت بود. قطار کم دیدم. هنوز هم فرصت سفر باهاش رو پیدا نکردم. همیشه یه حالت خاطرهانگیزی برام داره. کودکی و نوجوونی، توی فیلما عاشقش بودم. همیشه خودمو توشون مجسم میکردم.
نزدیک مدینهالرضا، تپههای سرخ زیبایی دیدم. تپههای ماهور. یاد بیابان ویکتوریای استرلیا افتادم. توی مطالعات اجتماعی نهم بود. جریان تداعیها شگفتانگیزه. نیشابور رو برای اولینبار دیدم. از دور. چه سعادتی. ذهنم رفت سمت افعال نیشابوری در فارسی.
دیدن خورشید، تو سرزمین خورشید جور دیگهای چسبید. تا اینجای مشاهداتم، مشهد شهر تمیزیه. کوچهپسکوچههاشو بیشتر دوست دارم. حس کهنگی و دیرنگی داره. معماری بازاری که سوئیت ما توشه، چشمنوازه. به اندازهی بازار بزرگ تبریز، صد البته که نه. چون باهم فرق دارن.
یه چیز خیلی جالب و عجیب دیدم. رانندهای بود که از “تاکسیمتر” استفاده میکرد. اصلا نمی دونستم چنین دستگاهی برای محاسبهی هزینهی تاکسی وجود داره. آقایی مهربون، نرمخو، شیربنزبون، منضبط و دقیق منو به مقصد رسوند. بعد یه ساعت تلاش بیحاصل برای گرفتن تاکسی اینترنتی. این هم قسمت بود. چون با یه انسان شریف آشنا شدم.
لهجهی خراسانی خیلی لطیف و شیرینه. انگار اومدم یه کشور دیگه. اصلا باورم نمیشه هرگوشه از این بوم چقدر میتونه متفاوت باشه. از خیلی جهات.
تنوع غذایی توی ایران حیرتانگیزه. مامان لیلا حلوای زنجیل درست کرده بود. آرد و زنجبیل. اصلا نشنیده بودم. ترکیب لذیذی بود. زیبایی دختران ایرانی، مسحورم میکنه. هیپنوتیزمم میکنه. چرا اینقدر همه ناز و خوشگلن؟
در پایان هم رفتیم حرم امام رضا. این آدم کیه که خیلیها بهش پناه میآرن؟ چهطور میشه کسی که چندین ساله تو این دنیا نیست، جاودان بمونه؟
امروز زمان برایم پربرکت بود.ازصبح که بیدار شدم تا آخر شب مشغول انجام کارهای خانه وبیرون ازخانه بودم.
قبل از ظهر سبزی خوردن گرفتم وپاک کردم وهمزمان فایل صوتی وبینار را هم گوش می کردم.
ناهار ارمنی پولو درست کردم.
بعد ازناهار، با همکاری دخترم خانه را نظافت کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم وبرایش شام درست کردم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
دیشب به دلیل حجم زیاد کارهایم نتوانستم گزارش نیک بنویسم. وخیلی ناراحت شدم.
چهارشنبه ها فیلم مربوط به فعالیت بچه ها را ادیت می زنم وبه همراه گزارش کار در کانال مادرها ارسال می کنم .ووقت زیادی را صرف این کار میکنم .
کلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇
نوشتن ….
تنها پناه من در همه حال.
دیشب که نتوانستم بنویسم احساس کردم بهترین دوستم را تنها گذاشته ام.اما نه ،او تنها نیست .
بی نهایت انسان فرهیخته با او قلم می جنبانند.
او همیشه مثل چشمه جاری است و در هر مسیری حرکت می کند…
پنجشنبه روز تمیزکاری خانه است. اپیزود «خانهای که به سینه میفشارم» پادکست دیو را میگذارم و شروع میکنم به مرتب کردن و تمیز کردن اتاقها. بارها اپیزود را گوش دادهام اما هربار سر ذوقم میآورد. این ایپزود به همراه تمیز کردن خانه، یادآوری خوبی برای اندیشیدن به خانه است. خانه. خانه. خانه. و چه عنوان دلانگیزی: خانهای که به سینه میفشارم. خانهام را آنقدر دوست دارم که گاهی دلم میخواهد در آغوشش بگیرم. و خانه چیزی فراتر از چهار دیوار و دو پنجره است. جاییست که میتوانی خودت باشی.
عصر بابا آمد دنبالم و رفتیم خانهشان. مادر آبگوشت برایم گذاشت. از صبح جز قهوه چیزی نخورده بودم.
در کنار خانواده، شفرونی را دیدیم. بله مضحک است اما حال و هوای خانه را با موسیقی و کمی خنده، عوض میکند. خندههای پدر و مادر را میبینم و از خندهشان خندهام میگیرد. خوشبختی، همین صحنه است. ه میگوید در تکالیفم نیاز به کمک دارم. میروم پیشش و از پیشرفت یکهفتهای او شگفتزده میشوم. بعد هم وروجک را بیدار میکنم و در حالت خواب و بیداری، خندههایی میکند که هر لحظه ممکن است گازش بگیرم. کلی قربان صدقهاش میروم و بازی میکنیم.
برای مادر، پادکست بنفش را میگذارم و میگویم اپیزود «نیمی از ما» را گوش بده حتما. همیشه بهش پادکست و کتاب و فیلم معرفی میکنم. لذت میبرم وقتی برای خودش کاری میکند.
از اول صبح در گوگل دنبال یک دکتر معتبر میگردم تا برای چشمم مراجعه کنم. تعداد رضایتها که بیشتر باشد خیالم راحت میشود.
امروز چندان به خانه رسیدگی نکردم. بعضی روزها حالش را ندارم که چند ساعت پیوسته تمیزکاری کنم.
از شگفتیهای امروزم، دیدار با استاد شمس لنگرودی بود و خرید تازهترین کتابشان، رمان «عشق و فراموشی»
جزییاتش را در یادداشتکی به زودی بار کانال میکنم.
با الهام از آهنگ ” آهای آقای داماد” صفحه اصلی سایت مشتری را طراحی کردم.
این هم یک مدل نوشتنه؛ با کد
زمانی از ازدواج کد و کلمه گفتم و در لینکدین با تصاویر از رقص دو نفره کد و کلمه منتشر کردم.
پسندزیهای امروز:
طراح فرانت سایت سالن زیبایی
شکر گزاری دو وعده
شنیدن غزل اکسیر عشق از سعدی با تفسیر رشید کاکاوند
برنامه برای اتمام تقویم مختوایی آذر و دی در هفته آتی
تقویت تعادل و توانایی مغز با حرکات هماهنگ پیجشی، سرعتی و بازیوار
مراقبه تجلی خواسته
چرت عصرگاهی برای ۱۵ دقیقه
نزدیک به ۵ هزار گام پیادهروی
دیروز و امروز سراغ خودواژه هم رفتم و صد الیته اسنرس سایتهای مضطرب از جنگ مانع است برای تمرکز
محبورم برای توجه و تمرکز برای این سایتها برای شرایط محتمل جنگی کارهای زیادی بکنم و نتوانم این ماه وبینارهایم در نویسنده سخنران بیاغازم.
حتی به تمرینهای خودواژه هم نمیرسم و فقط،ناخنک میزنم.
این ماه بر آزادنویسی، گزارش نیک و ژورنالنویسی تمرکز دارم.
به مناسبتِ روزِ نیکی که داشتم تصمیم گرفتم گزارش نیک ثبت کنم. از صبح همه چیز روال و درست پیش رفت. اگر از همان اول بگویم، ابتدا نماز صبحی بر بدن زدم و باز زیر پتو خزیدم. دوازده ظهر بیدار شدم و بازهم اذان بود و سراغ نماز رفتم. به جانم چسبید و رفتم پِی نوشتههای روزم. یادداشت روزانه در دفترم و یادداشت برای اتاق بایگانی. کمی هم آزادنویسی و جمع و جور وسایل. و البته پیدا کردن لباس هایی که یک ماه بود گمشان کرده بودم. معلوم شد گم نشده بودند. فقط یادم نمیآمد کجا جاسازشان کردهام. بالاخره هر موجودی ممکن است تابستان چیزی پنهان کند و زمستان در پِیاش باشد. بالاخره اولین کتابِ این ماه را شروع کردم.«تحلیل کالبد نثر» کتاب دکتر ابومحبوب.
آنقدر خواندنش دلچسب و آموزندهست که نمیخواهم زود تمام شود. اولین باری بود که زیر جملات یا کلمات در کتاب خط میکشیدم. احساس میکردم بیشتر یاد میگیرم و در ذهنم میماند. البته خطهای کمرنگ با مداد کشیدم که آسیبی به کتابم وارد نشود خدایی نکرده. فکر میکردم بعد از مدرسه دیگر حوصله یاد گرفتن هیچچیز را ندارم. اما فهمیدم هنوز مطالب جالبی وجود دارد برای یادگیری. آن هم در بابِ «ادبیات» و دیگر چه چیزی بهتر از این؟
حتی کشف کردم استفاده از اصطلاح «وام گرفتن» در کلمات، بین دکتر ابومحبوب و جناب شین. کاف مشترک است. نمیدانم هردو از کجا این اصطلاح را وام گرفتهاند، اما کشف جالبی بود.
حسابی کلمات نو یادگرفتم و معنی هایشان را یادداشت کردم. موقع خواندن احساس میکردم در یک کلاس درس واقعی هستم. با استادی که واقعا چیزی بلد است و میداند چه میکند و کارش را بلد است. و البته مهم تر از آن، میداند ادبیات چیست. فرق ادبیات با فارسی را به خوبی میداند، بالا و پایین نثر را از بر است و نویسنده هارا شخصیسازی شده میشناسد.
به مرحله بعدی برسیم، یک دستورتهیه تازه کشف کردم و دسر درست کردم. دستورش را هم در دفتر آشپزیای که قبل از پاییز خریده بودم نوشتم. صادق باشم از موز خوشم نمیآید و چون دسر موز داشت آنقدری که باید موقع خوردن به وجد نیامدم. اما انگار اطرافیان دوست داشتند.
حالا جانم برایتان بگوید که چندین سال پیش، در همین اثنا، در تاریخ هشت آبان، نوزادی در تهران متولد شد.
البته که خبر نداشت که روزی نویسنده خواهد شد و نصفهشب سر از گزارش نیک نویسی در خواهد آورد.
سال گذشته چنین روزی را همراه جناب شین. کاف و چندتن از دوستانِ مدرسه نویسندگی جشن گرفتم و بسیار برایم خاطره شد. چه پاییز دلچسبی بود.
امسال قسمت شد یادآوریاش کنم و گزارش نیکش را بنویسم.
به نظرم روزِ نیکی بود و ارزش نوشتن داشت. با تمام سادگی و آرامشش، دوستش داشتم.
این روزها بیت موردعلاقهام را از همان جناب شین. کاف یاد گرفته ام و مدام مینویسمش و در ذهنم تکرارش میکنم.
ای بیخبر از سوخته و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی
در پایان، باشد که رستگار شویم و شاهد میهمانانِ تازه در اتاق بایگانی باشیم. متصدی مینویسد و خوانندهای پیدا نمیشود.
شما افتخار میدهید چند کلمه میهمان متصدی اتاق بایگانی باشید؟
https://t.me/ArchiverooM1
تمام روز در فکر بودم. فکر کردم به همهی اتفاقاتی که این مدت افتاد و نوشته نشد. کم نوشتن برای آدمی که به زیاد نوشتن عادت کرده کمکم تبدیل به عذاب میشود. این روزها زندگیام وسطباز شده. نه خوبم نه بد. از آن حالت صفر و صدی همیشگی درآمدهام. تغییر محسوسی است. امروز از تعطیلی لذت بردم. وقتی کار و بار آدم روی اصول میافتد به مراتب احساسات آدم هم سر و سامان میگیرد. این یک ماهی که دانشگاه حضوری شد و از تعطیلی بیسروته درآمدم همه چیز تقریبن جای خودش را پیدا کرد. انگار وقتی کاری در زندگی نظم میگیرد، بقیهی چیزها هم کمکم به تبعیت از آن وادار میشوند. مثلن امروز از کتاب خواندن لذت بردم. چون با خودم عهد کردهام روزهایی که کم کلاس دارم یا ندارم بیشتر بخوانم. خواب زمستانی گلی ترقی رو به اتمام است. احتمالن تا آخر شب تمامش کنم. شعرهای محمود درویش را میخوانم. چه شاعر حاذقی بوده این آدم و چه عربی خوبی داشته است. بیش از خود شعرهایش آنچه برایم جذاب است نحوه خواندن شعرهایش با صدا و لحن خودش است. صدای گرمی دارد. از معروفترین شعرهایش که خواندهام و دوستش دارم شعر «إلى أمي» یا برای مادرم است. این شعر سراسر عاطفه است. مخصوصن این بیت را دوست دارم. برایم بدل شده به یک ضربالمثل و به یک جواب برای اینکه چرا زندگی را دوست دارم. «وأعشَقُ عمرِي لأني
إذا مُتُّ ,
أخجل من دمع أُمي !»
یعنی عمرم را دوست میدارم، زیرا من،
اگر بمیرم،
از اشک مادرم خجالتزده میشوم. (اگر دوست داشته باشید میتوانید کامل این شعر و صوتش با صدای محمود درویش را از این لینک بخوانید و بشنوید https://www.aldiwan.net/poem2283.html )
برای عربی ضعیف و محو من خواندن شعرهای او تغذیهی خوبی شده است. برای دوام آوردن در این رشته مثل دوام آوردن در زندگی مدام دنبال دلیل و شوقی میگردم. و ادبیات برایم شوقیست برای هر آنچه هست و هر آنچه خواهد آمد.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و آزادنویسی کردم. برای اینکه دوباره عادت هر روز نوشتن را برگردانم برای خودم یک خودکار بنفش و یک دفتر بنفش قشنگ خریدهام. علاقهام به این رنگ بر هیچکس پوشیده نیست. امروز آزادنویسیام را به جای تایپیدن در همان دفتر با خودکار نوشتم.
یک ترفند جدید در پختن سوپ جو کشف کردم. همیشه جوها را یکبار میپختم و بعد آن آب سیاه رنگی را که میداد آبکش میکردم. امروز فهمیدم اگر ابتدا کمی جوها را تفت بدهم دیگر آن رنگ بد را نمیدهد و سوپ هم لعابدارتر میشود.
امیرعلی سرماخوردگی گرفته است. امسال پیشدبستانی میرود. بچه از همان هفته اول ویروسگیر شد و ما را هم شریک ویروسهایش کرد. توی خانه حوصلهاش سر رفته بود. زنگ زد و با گریه گفت برویم خانهشان. رفتیم و سالاد الویه درست کردیم. چسبید بعد مدتها. این روزها زیادی ناپرهیزی میکنم و اگر دوباره وزنم زیاد شوم دست از ناله و نفرین خودم برنخواهم کشید. کمی با هم بازی کردیم. بازی با او همیشه برایم قصهساز است. بچهها انگار قصهگو به دنیا میآیند. امروز ماشینهایش همه مریض بودند و آب و روغن قاطی کرده بودند چون از او ویروس گرفته بودند. برگشتیم خانه. چند تا از یادداشت کانال دوستانم را خواندم و حض کردم و غبطه خوردم که چرا در یادداشتنویسی کمکار و بینظم شدم. کاش پوست کلفت نشده بودم و میتوانستم خودم را مثل بچگی با ترفند «فلان کارو نکنی خیلی خری» سربه راه کنم. به هر حال روز بدی نبود. آرام بود. نه آرامِ ساکن و ساکت.
سالواژهام: ارتباط
صبحی کم و کسری محتوای وبینار را کاویدم.
دیشب به غزاله پیام دادم و دختر ناز و مهربانم برای پوستر کمکم کرد. آخر اما پیشنهادی که دادم سبب شد به این نتیجه برسیم که برای این هفته فراخان نگذارم. به موسیقی دزدان دریایی کارائیب. گوش دادم.
سمجبچه، نقنق و غرغرش یکی شده بود و من هم بار را بستم سمت خانهی خاله. توی راه، وبینار آقای مفیدی را بودم. ایشان از حل مسئله گفتند، مفید.
تو وبینار خودم صحنهها پیش آمد. از ورود ناگهانی شیرینترین یگانه و یاخدای من تا ضبط نشدن وبینار. دوستان دیگری هم بودند و چه سعادتی بود، همراهی ایشان.
دوستانی هم بودند که پس از وبینار، از بیاطلاعیشان گفتند و قرار شد که هفتهی آینده تکرار کنم مطالب را. ذوقی و شوقی.
تمرین کردم و کلاس رفتم. دخترخاله از استعفای استاد تنیسش گفت و این که دیگر استادی به نیکی او در زاهدان نیست. فعلن بهناچار باید کنار بگذار د تنیس را. تلخ شده بود. برای درک بهتر از موضوع، سعی کردم که فکر کنم استاد کلانتری استعفا داده است. اصن حالوم بد شد.
پس از کلاس، دوباره خانهی خاله رفتم و بعد ساعتی، خانه.
فایل آزادنویسی را که باز کردم، با صفحهای خالی مواجه شدم. پریده بود نوشتههایم از اسفند ماه. سیاه شدم. حالا یکی را میخاهم که مرا درک کند.
تا اردیبهشت را ذخیره دارم اما بعدش را نه. بعدش؟ قصهبافیها. برای فایل از دسترفته نامهای نوشتم. مست نویسیهام.
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟