دال عزیزم
همین چند لحظهی پیش چنان شوکی وارد شد به من که نگو. لپتاپ روشن نمیشد. یعنی روشن میشد، اما صفحه سیاه بود کامل. گفتم به خاک سگ رفتهام. اما نه، روشن شد. بعد از سهبار تلاش، جواب گرفتم. حالا بگذار از روزم برایت بگویم:
امروز را قرار بود زودتر بیدار شوم، اما نشد. همین شد که کمی دیر رسیدم به برنامههایم. صفحههای صبحگاهی را نوشتم و دویدم سمت آماده شدن. صبحانهی ریزیهم خوردم. بعد اسنپ گرفتم و رفتم سمت دانشگاه. داشت به پرواز میرساندمان آقای اسنپی. لعنتی معلوم نبود به کجا میخاهد برسد. طوری تند میرفت که اگر دستاندازی را نمیدید و میرفتیم روش، خود دانشگاه فرود میآمدیم. گفتم آقا میشود کمی آرام بروید؟ چیزی نگفت اما سرعت را کم کرد. رسیدم. زنده. زمانِ پیاده شدن گفت: «خانم ببخشید اگه خیلی تند اومدم.» واه. خب تند نیا و معذرتهم نخاه. عجب. دویدم سمت دانشکده. وبینار داشتیم امروز. تازگی رفتهام عضو شدهام در «کانون هنر و زیباشناسی». برای دانشکدهی خودمان است و گفتم بگذار این چند ترم آخر را قدمی بردارم در دانشگاه. رسیدم و بچهها را دیدم. بوس و بغل و وارد سالن شدم. نشستم و آنچه مانده بود از بحث را شنیدم. دربارهی حقوق هنرمند میگفت. که اگر ایدهمان دزدیده شد، چطور میتوانیم برویم و حقمان را بگیریم؟ چطور ثابت کنیم ایده برای ما است؟ و من دائم در ذهنم مرور میشد که من اگر هنرمندم، مگر فقط همان یک ایده را داشتهام؟ بهجای پیگیری حق ایده، میتوانم چند ایدهی دیگر خلق کنم. پس بیخیال یقهگیری، بچسب خلق کردن را. تمام شد و عکس گرفتیم همگی. بعد به عکاسمان گفتم بیا بایست تا من عکس بگیرم و خودتهم باشی. و حالا از ظهر دارم میزنم توی سرم. قلق آن دوربین دستم نبود و فکر کنم درست فوکوس نکردم. بهانه است قلق؟ نمیدانم شاید. بههرحال پشیمانم از پیشنهادم. حس میکنم همین اول کار آبرویم رفته پیش بچههای کانون. امیدوارم ناامیدشان نکرده باشم.
بعد آمدم کلاس طراحی پوستر. یکی دوتا پوستری که اجرا زده بودم را باید نشان میدادم. برای آخرینکار، باید فیلمی را میدیدیم و پوستر طراحی میکردیم. یادم رفته بود ببینم فیلم را. گذاشتم توی برنامهی آخرهفته که ببینم و بزنم اتود را. امروز اما اتود دیگری باید میزدیم. برای هفتهی پژوهش. مشتاق نبودم برایش. اما یهکارهایی کردم. که از کارهایمهم راضی نبودم اما استاد تایید کرد. باید برود اجرا. ای بابا. امان از اجرا.
کلاس تمام شد. امروز دوستم نبود که باهم برگردیم خانه. خاستم با اتوبوس برگردم، اما خالی بود. باید یکساعتونیم مینشستم تا پر شود و راه بیفتد. نوبت دندانپزشکی داشتم و دیرم میشد. خاستم اسنپ بگیرم که پسری که او هم نزدیک اتوبوس بود پرسید: «شماهم میخاید برید صفه؟»
– بله. همون سمت میرم.
– خب باهم اسنپ بگیریم؟
باشه را گفتم و گشتیم تا دونفر دیگرهم اگر شد پیدا کنیم و چهارتایی اسنپ بزنیم. دوتا پسر دیگر پیدا شدند. شدیم سه تا پسر و من یکی این وسط. اسنپ یکی از پسرها را گرفت و رفتیم که سوار شویم. دوباره تئوریهای توطعه در مغزم جان گرفت. نکند چهارتایی هماهنگ باشند و کاری کنند میان راه؟ تنها چیزی که بهذهنم رسید، فرستادن لایو لوکیشن برای محسن بود. که او هم بعد از فهمیدن ماجرا یکعالم دعوایم کرد. داداشِ لجی و بد. سوار که شدم به راننده گفتم از فلانجا رد میشوید یا از مسیر دیگری میروید؟ گفت خانهی خودمان همانجا است، وقتی اینها را پیاده کردم برمیگردم و میرسانمت. گفتم مریم حرف بزن. بگو نه من دیرم میشود. اول من را برسان. بعد گفتم واه، مگر رانندهی من است که چنین حرفی بزنم؟ این شد که هیچ نگفتم. پسر پرسید کجا مینشینید شما؟ کدام ساختمان آن شهرک؟ گفتم نه، ما آنیکی شهرک عقبتر خانه داریم. گفت آها و ساکت شد دیگر. این آقاهم تند میرفت زیادی. جایی برای ماشین جلویی کلی بوق و چراغ زد و وقتی توجهی نکرد، سرعتش را زیاد کرد و چسباند پشت او. طوری نزدیکش بودیم با یکعالم سرعت که اگر یک نیشترمز میزد نصف ماشین و همهی خودمان رفته بود! رانندهی جلوییهم نامردی نکرد. گذاشت دقیقن قبل از دستانداز کشید کنار و بله، دستانداز را ندیده با آنهمه سرعت رفتیم روی آن. پرواز کردیم جدی جدی. کولهی یکی از پسرها آمد جلو و باز برگشت عقب. منهم که چنان تکانی خوردم که مغزم و قلبم جایشان عوض شد. ماشین را بگو، برفپاککنها خودشان شروع بهکار کردند.(کاش میشد ده خط ایموجی خنده بگذارم.) اینبارهم زنده رسیدم. کار خدا را میبینی؟ راستی، آقای راننده اول من را رساند. راستیتر در مسیر به وبیکار الهه گوش دادم. امروز دربارهی دقت حرف زدیم. دقت کنیم چه میپرسیم و چه میگوییم و حرف ما چیست؟ مرور کردیم. سه کتاب اصلی را دوباره یادآور شدیم.
خانه را درحدی دیدم که ناهاری بخورم و مسواکی بزنم و دوباره لباس بپوشم و بزنم بیرون. رفتم سمت دندانپزشکی. با یکساعت تاخیر رفتم توی اتاق. امان از دست این دکترها و منشیها. همیشه با زمانبندیشان مشکل دارم. همین شد که اول وبینار مبینا را از دست دادم. نوبتم شد و رفتم داخل. زود کارم تمام شد. البته کامل نشد. دو جلسهی دیگرهم باید بیایم. برای همین پر کردن ساده و بیست دقیقه کار، پنجونیم ناقابل کارت کشیدم و آمدم بیرون.
رفتم وبینار مبینا. عجیب کیف میکنم از او. کیفورم میکند بیانش، انتخابهایش و دیدنش. جملهی ناب وبینار این بود:
«چنان سختگیرانه و پدرانه فارسی بیندیشید و به فارسی پدری بیندیشید، که صدای شکستن استخانهای متن را چند خانه آنطرفتر بشنوند و ما خانندگان که متن را میخانیم، لذت ببریم و بر مترجم آفرین بگوییم.»
رسیدم خانه. نشستم پای وبینار شیما. از این گفتیم که وقتی هنوز نتیجه را نمیدانیم، وقتی از چیزی بهطور کامل خبر نداریم، چرا و چطور نتیجهگیری میکنیم؟ ما چه زمانی به خودمان اعتماد کامل داریم؟ وقتی به کسی خیلی اعتماد داریم، چه میگوییم؟ میان اینهمه قضاوت، چطور مسئله را شفافتر ببینیم؟ لبخندهای شیما را دوست دارم. همیشه خنده دارد به لب. خوشخنده است. فکرش را هم دوست دارم. موضوعش را. هرروز تقریبن به چرخ زندگی فکر میکنم که شیما چند هفتهی پیش بیانش کرد.
بعد وبینار فرشته. از سلامتی گفتیم. از فرق فضیلت و امتیاز گفتیم. از اینکه درحال حاضر، کدام موضوع در حوزهی سلامت برای ما دغدغه است؟ چه مشکلی داریم؟ گفتم خاب. ساعت خاب زیاد و نامنظم. بیتحرکی و اضافهوزنی که دارد بیخ گلویم را میگیرد. دیگر همینجا بس کردم و نگفتم گردندرد، کمردرد، دستدرد. گفتم شاید به کوچک بودنم شک کنند و بگویند خودش را جا زده به عنوان دختری در دههی بیستسالگی.
کمی استراحت و وبینار متین چپانی. اولینبار بود شرکت میکردم. حس کردم موضوعهایمان نزدیک است. دربارهی مرزگذاری حرف زدیم. اینکه چرا نه گفتن مهم است و چرا اینقدر سخت؟ چطور بهتر نه بگوییم؟ چطور بتوانیم نه بگوییم؟ یادم آمد نیاز دارم خودم را اولویت بگذارم. یادم آمد به حرف مشاورم که گفت تو زیادی دلسوزی میکنی برای دیگران. نه اینکه آدم سنگدلی شوی، اما بس کن دلسوزی برای دیگران را. خودت را ببین. خودت را اولویت خودت بگذار.
و باز بگویم چه نیکدوستانی دارم. عجب جمع نازنینی. یکبهیک بچهها، در وبینارهاشان تعریف کردند از وبینار دیروزم. چه خوشحال شدم با هر وبینار و تعریف. فکر کنم تا چند روز آینده چشمهام از قلبی بودنشان درنیایند. حالا ترسم کمتر شده. دروغ نمیگویم. آمادهترم انگار برای هفتهی آینده و بودن کنار دوستانی به این خوبی و نازنینی.
طولانی شد نامهی امشب. بخان اما. من همه را برای تو مینویسم. اگر نخانی شاید گیرندهی نامه را عوض کنم. حالا خودت میدانی. شب بهخیر دالِ عزیزم.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۰۶
روز شلوغ و پر رفت آمدی بود. حقیقتا بخوام بگم لذت نبردم از روزم. خستگی مهمان داری یک طرف. شرکت نکردن در آخرین کلاس نویسنده ساز این هفته هم یک طرف. بخش جذاب روزم پیجیدن صدای خنده های بابام در خانه بود. امروز آشپزی به عهده من بود. فکر کنم به اندازه یک بنده انگشت روغن روی مرغ بود. فلفل دلمه و هویج هم از بین گوشت ها اعلام حضور میکردند. رنگ، از رنگش نگم. نارنجی تیره. وقتی بابام خورد لبخند رضایت رو لب هایش اومد. من هم خوشحال که چه کدبانویی شدم. اولین قاشق را که خوردم پایین نرفت از گلوییم. چنان شور بود که نگو و نپرس. حالا که فکر میکنم داخل سسش نباید یک قاشق نمک میزدم. بعد از غذا دیدم لاک هام خراب شده. آمدم بالا و لاک ناخن هایم را تمدید کردم. عمه هام یکی یکی آمدن. امروز دیوار های خانه ما بیشتر از عبادتگاه ها اشک دیدند. خب در حال حاضر درحال نوشتن ادامه متنم هستم. با اینکه بازخورد مثبت از استاد گرفتم، گاهی وسوسه میشمهمه چیز را از نو بنویسم. نمیدانم گاهی هم فکر میکنم همین را ادامه بده. راستی امشب خبری شنیدم. پایان عشقی را شنیدم که همه بر سر عشقشان قسم میخوردند.
امروز یک بیست گرفتم. از شاهین کلانتری در کلاس نویسندگی. بنزینی بود برای باک کوچک و سوراخ من. یعنی هنوز باور نکردهام، از توصیف من تعریف کرد؟ گفت چیزهای درخشانی در آن هست.
چرا نمیدرخشم پس؟ چرا خاموشم و سنگین و سوراخ..
دو ماهی میشود دوباره پیگیر وبگاهش شدهام. بار اول حوالی ۸ سال پیش بود، با دخترک چندماهه توی بغلم لایوهاش را نگاه میکردم. الان حوصله اینستاگرام را ندارم.
به قیافهاش نمیخورد مورنیگ پرسن باشد اما از بیدار شدن ۵ صبح میگفت و باز کردن پنجره و نفس کشیدن هوای صبح و نوشتن، درست در همان وقت.
حالا با دخترک بعدی که ۲۱ ماهه است، از سر همان نیاز هشت سال پیش دنبالش میکنم. نیاز به نوشتن یا حداقل شنیدن دربارهی نوشتن، کمی یادگرفتن و کمی امیدورزیدن از مسیر نوشتن.
در کلاس نویسندگیاش آدمها همدیگر را میشناسند. در وبینار، در سایت، در سایر دورههاش هم لابد. صاحب یک قبیله است که روزی صد و سی چهل تایشان سر ساعت ۵ پنجرهای به دیدارش در اسکایروم باز میکنند.
اغلب جوان هستند. از کجا معلوم؟ نمیدانم. بازیگوشاند. نمک دارند. همینجوری حس میکنم از آنها بزرگترم.
من ۳۸ ساله با دوتا بچه روی نیمکت اکابر خودم ساکت مینشینم. گاهی مینویسم:” سلام به همه”
سلامم خیلی زود لابهلای سلامها و تکرار عدد ۱ و ایموجیهایی که اشکشان از خنده سرازیر شده گم میشود.
نوشتن را با نوشتن یادگرفتهام. این اولین کلاس نویسندگی بزرگسالانهی من است و این اولین مشق داستاننویسی بود. این اولین گزارش نیکام.
اهالی قبیلهاش خواب را خاب مینویسند.
در زبان شهر کوچک ما خاب میشود “خب”، پس من قطعا نمیروم که بخابم. میروم که بخوابم.
شب بخیر قبیله!
رفتم نشست و کنار دوستانم بودم. با هم کتاب «یوزپلنگانی که با من دویدهاند» را بررسی کردیم. سه داستانش هنوز تمام نشده و شاید با فاصلهای چند ماهه آنها را بررسی کنیم. مهشاد کلی فیلم گرفت و سر جلسه کلیپش را ساخت. ریحانه هم عکسهای زیبای یهویی از ما گرفت. الینا غافلگیرم کرد. از اینکه فاطمه در کنکور به خاستهاش نرسیده بود غمگین شدم. هر دو طاها بسیار جنتلمن هستند و بیشتر کارهای سنگین نشست را مدیریت میکنند. فردا اولین وبینارم شروع میشود. تجربهی اجرا و سخنرانی دارم اما نه به شکل مجازی. امروز دلم میخاست برای مرتضی، شخصیت گنگ و ناشنوای داستان «شب سهراب کشان» نامهای بنویسم. حتمن سر فرصت مینویسم. فردا روز بسیار شلوغیست.
خاب بودم و بیدار بودم یا بیدار بودم و خاب بودم. نمیدانم. خابیدم. نخابیدم. توی فکر بودم که خابیدم و بیدار که شدم توی فکر بودم. دو ساعت خابیده بودم و دیگر خابم نبرد. گوشی زنگ زد و رفتم وبینار فاطمه یاوری را.
از پنج تا شش با هم نوشتیم. فکر کنم تا حالا نشده بود این ساعت بیدار بشوم و بنویسم. شده بود که بیدار بوده باشم و بنویسم اما بیدار شدن و نوشتن نه. یک ساعت نوشتیم. با صدای پرندهها و باران. هنذفری توی گوشم بود و انگار داشت باران میامد. چرا باران نمیاید؟ چرا مشهد باران نمیاید؟ دلم باران میخاهد.
بعد هم وبینار ریلکسیشن و بعد هم رقص با آهنگهای لطیف. کم کم داشت دوباره خابم میگرفت.
صفحهای که ناعمه برایم فرستاده بود را خاندم.
ساعت هشت نه بود خابیدم تا یازده.
با الهه صحبت کردیم.
سید زنگ زده و دعوتم کرده خانه. هفتهی پیش عروسی و حالا مهمانی. بهش میگویم برایم قرمهسبزی میپخی؟ گفت قرمهیگسبزی یه روز دیگر هر وقت تنها بودی. از وقتی یادم است سید را سرویس کرده بودم که رفتی خانهی خودت باید برایم قرمهسبزی بپزی. حتا تو عروسی هم بهش گفتم. ببینیم آخر ما قرمهسبزی سیدپز توی خانهی خودش میخوریم یا نه.
بعد هم بدو حموم رفتم و حاضر شدم و زدم بیرون.
میخاستیم برویم قرنطینه. کلی زود رسیده بودم پارک ملت. هوا خوب بود و کمی سوز داشت. پیاده راه افتادم. برای خودم پیاده رویدم.
بعد هم دیدم دیر میشود سوار بر اتوبوس شدم.
منتظر مهلا بودم تا برسد. نشستم و توی ایستگاه نویسندهساز را دیدم. نصفش را بودم که مهلا آمد.
رفتیم قرنطینه و دیدن بچهها. زینب دوست مهلا هم بود. اول از بچهها خاست خودشان را معرفی کنند و از علایقشان بگویند. غذای مورد علاقه، سرگرمی. بعد هم آهنگ گذاشت و بچهها شروع کردند به رقصیدن.
من و مهلا هم درگیر درست کردن و قاطی کردن گواشها با هم بودیم تا رنگ جدید درست شود. خشک بودند گواشها و ادا در میآوردند. رنگها را ساختیم و بعد بچهها نشستند و شروع کردیم به نقاشی کردن. عکسها را توی گوشی به بچهها نشان دادیم تا طرحی که میخاهند انتخاب کنند. ما هم کنارشان کمکشان میکردیم.
کلی خوش گذشت. از بچهها بیشتر پستهایم رنگی شد. کنار بچهها آدم کلن فاصله میگیرد از دنیا. بچهها چقدر زود کنارت مینشینند و شروع میکنند با تو صحبت کردن. میگویند و میگویند.
مثل هر دوباری که رفتم اینبار هم باز ترس داشتم که نتوانم با بچهها ارتباط بگیرم اما بچهها خودشان پیشم میآمدند و میگفتند برایشان نقاشی بکشم.
بچهها چقدر پاکند و چقدر دوست داشتنی. زیادی کوچولواند برای اینهمه بیرحمی واقعن.
ساعت هفت و نیم بود که بیرون آمدم. هنوز تمام نشده بود کار بچهها اما از آنجایی که من این سر دنیایم و قرنطینه آن سر دنیا باید زودتر میامدم اگر نه به اتوبوس نمیرسیدیم.
کلن نمیدانم چرا هر وقت فرشته وبیناری دارد من نیستم. حداقل جلسهی اولش نیستم. بودم ها اما هیچی نشنیدم. توی اتوبوس بودم و خیابان بودم و اتوبوس.
وبینار متین چپانی هم توی اتوبوس بودم و بعد راه و بعد خانه.
رسیدم کمی نوشتم.
با محبوب صحبت کردیم و دیدیم عه پست مانده که.
شاهین عزیز
نیست. نیست. حوصلهام سر رفته است. از گزارش نیک نه. از نحوه معمول جمله. از معمول نحو جمله. دگرگویی. یک جمله با دهها شکل متفاوت. جملهای با دهها شکل متفاوت. بگذار از آن فهرست سیتای بنویسم. یادآوری فهرستهای از این جنس همیشه سودمند است
موسیقی به زودی برای موسیقی برنامهای دارم،جمعآوری آلبومهای موسیقی در سر میپروانم.
تحرک: تازگی فهمیدم بهتر است بعد نیمساعت نشستن پشت میز کار. تجربهی ایستادهخوانی را از یاد نبرم.
نوشتن دیگر دستکم نیمساعت مینویسم
از اقدامات زوز.
دفترچه فراموش وخاطرت بعدتر رود روای بعدترتر تفکرانتقادی. برسد دست شاهین.
_ فقط ده دقیقه بیشتر.
صبح اینگونه برخاستی. ولی برخاستی. دقیقا سر همان ده دقیقه. هوای اتاق خیلی سرد بود و مو سیخ کردی. طفلکی. از این به بعد لباس گرم بپوش.
_ سر هر دو کلاس صبحت خواب بودی!
واویلا به این پروگری. خجالت نکشی ها. جلوی استاد خرو پفت هوا بود. البته نه. گناه داری. عیبی ندارد. تلاشت برای نخوابیدن را هم دیدم. بهرحال صبح بود و هوا سرد و صدای استاد هم لالایی.
_هوا ابر بود و سرد. بوی خزان میآمد. آسمان و زمین چشمت را گرفت. برگهای زرد روی زمین. ابرهای پنبهای توی آسمان.
_جر خوردی. تا خود ۷ شب کلاس داشتی. دلم برایت سوخت. کلاس آخری را هم با سردرد گذراندی. دختر طفلکیم.
_بین کلاست با یکی از همکلاسیها حیاط دانشگاه را قدم میزدی که ناگهان بچه گربهای از توی باغچه سمتت دوید و خودش را مالید به پاهات. لوسش کردی ولی گوربا بود و بیشتر میخواست. تلاش کرد که خیز بردارد و خودش را جا کند در بغلت. تو هم جا خالی دادی چون لباست را تازه شسته بودی و بعد به همکلاسیت گفتی تو بغلش کن. او هم از خدا خواسته بغلش کرد.
حس بدی گرفتی که نکند گوربا را ناراحت کردی؟
میبینی؟ همینقدر روی مخی.
گوربا به کتفش هم نبود. توی بغل دوستت چرت میزد.
_ تا به خوابگاه رسیدی پخش زمین شدی. حدود یک ربع دراز به دراز سقف را نگاه کردی. آفرین داری. همین شد مینیاستراحتی برای ادامهی روزت.
_ رفتی حمام. آب، تنشِ روزت را شست و سرت آرام شد. بعد با هماتاقی چای خوردی و توی دلت از طهورا تشکر کردی بابت جاروی اتاق. ذهنت آرام که شد خزیدی توی تختت. آبغوره گرفتی برای چند تا چیز الکی و حالت کمی که جا آمد از آنطرفش حوصلت سر رفت. همین را کردی رخدادک و انرژی گرفتی.
همیشه بنویس. ببین چه شارژ شدی با نوشتن. حیف نیست؟
_ بعد شش ماه و شاید هم بیشتر، خبری از آن پسره شد. درواقع خبری از رفیقِ آن پسره شد. خاک بر سرش بریند با خودش و رفقاش.
میخواهی مراقب دوستت باشی تا آسیب نبیند ولی یک لحظه مرا ببین.
دقیقا تو کجای قصهای؟ به تو چه؟
https://t.me/ravaanehh
راستش را بگویم؟ هیچ دستم به گزارش کامل نوشتن نمیرود. کوتاه مینویسم و میروم تا بیهوش شوم.
درس خواندم و درس خواندم و درس خواندم. کمی استراحت کردم. دوباره درس خواندم. رخدادکی نوشتم. سهباره درس خواندم. شعر حفظ کردم. چهارباره درس خواندم. ظرفها را شستم و هزارباره درس خواندم.
این دو بیت هم از شعری که دارم حفظ میکنم خطاب به معشوقِ خاکبرسرم:
«چند کس از تو و یارانِ تو آزرده شود؟
دوزخ از سردیِ این طایفه، افسرده شود
ای پسر چند به کامِ دگرانت بینم؟
سرخوش و مست ز جامِ دگرانت بینم»
خلاصه که بله. گزارشم را که ثبت کنم، بدون قصه و بوسه و با خستگی میخوابم.
امروز هم مثل دیروز در رنج و درد بیگریه گذشت. یک بار، بعد از درآمدن از حمام، پسرم متوجه شد که چشمم اشکآگین شده.. به او گفتم در حمام شامپو داخل چشمم رفته.
نباید بداند. به نظرم او به قدر کافی درگیر مشکلات من و ما هست. گاه گاهی با صدای بلند از خدا میخواهد که خدا من و او را با هم ببرد.
باید خیلی خونسرد باشم تا بتوانم این افکارش را از سرش بیرون کنم و آرامش کنم.
عمر درازیگذراندهام و یک لحظه از هدفم که تامین آرامش او بوده است غافل نشدم. فکر میکردم اگر سپر بلای او شوم او در امان خواهد بود. و حالا نمیدانم.
واژهها:
به واژهها که مینگرم، احساس میکنم جادویی در میانهی آنهاست شاید هم نور امیدی، پیامی، حرفی، در تکتک حرفها و واجهای هر کلمه وجود دارد که اینطور مرا به خود میکشانند و دلربایی میکنند.
حیاتواژه:کمتر کلمهای به زیبایی این واژه شنیدهام. شگردی که اغلب فکر میکردم بایداستفاده کنم اگرنه دفتر حیاتم تا کنون بسته شده بود. و بارها از خودم پرسیدهام که آیا کار درستی کردم یا نه؟ باید آنقدر در چشم و گوش و لمس و درک و مزه، واقعیت رنجآور را تکرار میکردم و در فضای رنجم نفس میکشیدم و اینچنین کاری با خود نمیکردم؟ یا نه؟ اکنون چطور؟
واژهها:
از خودم پرسیدم اگر بخواهم زیباترین واژهای که میشناسم را تعریف کنم چه خواهم گفت؟
واژه یا کلامی که بتواند حداقل یک نفر را شاد کند یا به کسی یا کسانی امید به زندگی و دوباره آغازیدن بدهد. و بهمن فرسی چه نیک این کار را میکند.کتاب با شما نبودم بهمن فرسی به من نفس و جانی تازه داد. ممنونم از استاد گرانقدرم شاهین کلانتری.
بابا
سلام.
تو نقاب داشتی؟
البته همه شاید نقابهایی داریم اما میدانی بابا جان، من نقابهایی را میگذارم و میتوانم تحمل کنم در دیگریان که خیلی خیلی شخصی باشند و آن آدم تنها وقتی در کنار آدمِ امنی قرار بگیر دلش بخاهد بَرَش دارد و نفسی راحت بکشد.
اما نقابهایی که دروغند، که حاصلِ زخم و عقدهاند، از روی ترسند، با نیت بازیاند، اینها را نه. اینها را نمیتوانم تحمل کنم.
امروز داشتم فکر میکردم که شریفترین آدمها در نظرم کدامهایند، دیدم همیشه آدمهای زلال را دوست داشتهام. زلال منظورم همان زلال است. یعنی شفافند. خودشانند. مسئولیت خودشان بودن را قبول میکنند. فارق از اینکه آدم خوبه هستند یا آدم بده. نقابی ندارند. یعنی نقابِ غیرشخصی ندارند.
با اینها همیشه راحت بودهام. با اینها هیچوقت از خودت بودن، از خالص بودن، از احساس داشتن خجالت نمیکشی و پشیمان نمیشوی. اما برعکسشان … . به قولِ «عزیز»، خدا اینها را نصیب گرگِ بیابون نکند.
و اما امروز.
امروزم هیجان خاصی نداشت.
پررنگترین اعمالم اینهایند:
رفتن به کافهی «مُجی» و قهوهای زدن بود. لات شدهام بابا. قبلن قهوه بدون آب و رقیق نشده از گلویم پایین نمیرفت. الان اما، سینگل یا دبل، بدونِ آب، بسته به شدت خماری را میزنم بر بدن. البته همیشه نه. وقتهایی که خیلی خستهام.
امروز با خانمی همصحبت شدم که شوهرش یکسال است که مفقود شده. کوهنورد بوده و از آخرین صعودش برنگشته. دو فرزند داشت. یک دختر و یک پسر.
منکه تو را چندبار شناسایی کردم، هنوز نمیفهمم مردنت یعنی چه. طفلک آن بچهها که بیخبری، امیدِ محالی را در دلشان زنده نگهداشته. آدمها چه داستانهایی دارند.
بعد از کار رفتم مغازهی «بهاره». بهم گفته بود بیا ویترین مغازهام را عوض کن. خوشش میآید از سلیقهی ویترین زدن من. من هم که عاشق تغییر دکوراسیون و دیزاین کردن، رفتم. رفتم و یکی دو ساعتی در ویترین و مغازهاش لولیدم. خسته شدم؟ اصلن. کیف کردم. آنقدر ذوق کرد و خوشش آمد.
دیگر اینکه عکس کانالم را تغییر دادم. تغییرات را دوست دارم. و چه دوستان مهربانی دارم. چقدر به من اظهار لطف و محبت کردند.
اگر بپرسی امروز را دوست داشتم؟ میگویم آری. به چند دلیل:
فرشته جون، مامان نیلوفر امروز آمده بود. بهم گفت «تو خیلی انرژیت خوبه. هربار میام پیشت احساس آرامش میکنم».
به صحبتهای یک مادرِ تنها و خسته گوش دادم و وقتی رفت برعکس آمدنش، لبخند میزد.
برای بهاره مفید واقع شدم و خنده آوردم رو لبهاش.
وقتی عکسِ کانالم را تغییر دادم، کلی دوستانم پیامهای مهرآمیز گذاشتند. من شیفتهی محبتهای کوچکِ خالصانه ام.
ساعت از ۱۲ گذشته و دارم بستنی میخورم؛ خداروشکر که سالمم و میتوانم چیزهایی که دلم میخاهد بخورم.
بیش از این رودهدرازی نکنم. من بروم مناسباتِ پیش از لالا را بهجا آورم، تو هم برو… راستی تو چکار میکنی آنجا؟ حتمن که نمیتوانی بگویی. اسرارِ مگویند.
صبح زود بیدار شدم. چون دیشب زود خوابیدم. حس خوبی داشت اما متاسفانه ناراحت بود و کاری از دستم برنمیآمد. کمی درس خواندم و کتاب. از برتری خفیف. واقعا کسی هست که فکر کند راه را اشتباه میرود؟ یا با روش اشتباه؟ بعضی وقتها خودم تو تئوری غرق میشوم. حواسم نیست که تو عمل دارم چه میکنم. برای همین بازتابش مهم است. که کسی بازخورد بدهد و آینه باشد.
بعدش کلاسهای پاتولوژی کبد را بودم و گوش دادم. آخرش هم مبحثی را حذف کردیم چون استاد سرما خورده بود. چه زمانبندی خوبی. بعدش کلی پیادهروی بین دانشکدهها و ماجراجویی که کدام مسیر به کجا میرسد. ترکیب نسکافه با نبات را هم امتحان کنید. چه خوب که استاد کلاس چهار ساعتهی بعدی را تو نیم ساعت تمام کرد. و منی که آمادهی خوابی عمیق بودم.
بعدش درس خواندم باز و وبینار نویسندهساز. حرف از معلمها بود. تقریبا همان موضوع بازخورد گرفتن یا الگو داشتن تو برتری خفیف. معلمهای من کی بودند؟ که تاثیر مهمی تو زندگیام داشتند. چخوف. همان معلم ریاضی راهنمایی. استادی که برای تکیاخته آمده بود. استاد کلانتری. نفیسه تو سوروایور. گاهی دوستانم. باید فهرستی از اسمها بنویسم. ایدهی برگشتن به مدرسه هم جالب بود. یکجور یادآوری الگوهایمان.
بعدش دوباره درس بود.
اما اینبار تو خانهای شلوغ و پرسروصدا.
دوست ندارم که دارم کمتر مینویسم. از فردا میخواهم بیشتر بنویسم. مثلا روزی دوتا یا حتی یک پانزده دقیقه. قطعا وقتش را دارم.
کلی هم آهنگ گوش دادم. معمولا رو یکی گیر میکنم. اما اینبار گذاشتم هرچه میخواهد بخواند. تنوع جالبی بود. بههرحال آهنگهای خودم بودند.
امروز تنها توانستم هنگامی که در محاصرهی دستمالهای کاغذی، انواع قرصها و مایعاتی که مادرم در حلقم میریزد، چند صفحهای بنویسم و «با مادرم همراه» را بخوانم. فقط همین. به قول دزفولیها:«چاره بیارُم.»
سالواژهام: ارتباط
جلد آخر ارباب حلقهها را با دو ترجمهی متفاوت خاندم. از هر کدام چند صفحه.
دربارهی اسطورهی عصر زرین نوشتم.
پیادهروی کردم.
محتوای وبینار فردا را سر و سامان دادم.
گفت دلش نمیخاهد بنویسد. گفت حوصله ندارد. نه آنکه غمگین و فسرده باشد، فقط حوصله نداشت. میخاست نباشد. اینها را گفت و رفت. من نشستم بنویسم. راستش زیاد پیش میآید که او برود و من کارهایش را انجام دهم. اما امروز من هم حوصلهی نوشتن ندارم. همهی اینها تقصیر او است. وقتی هست و حوصله دارد، سلطان جهانش به چنین روز غلام است. حالا هم که نیست و حوصله ندارد، حتی جملهای پیدا نمیکنم که اینجا بگذارم. هزار بار بهش گفتهام وقتی هستی و کیفوری، این نوشتههای لعنتی را بده من بنویسم. به گوشش نمیرود.
خلاصه آنکه قهوه نوشید و نوشت، مثل همیشه شوخ و شنگ و دیوانه. نوشتنش که تمام شد، فرشتهی نابودگر دید. وسط فیلم گرسنهاش شد و پاستا پخت. پاستای آلدنتهی بیمزه. خودش که خیلی خوشش آمد. اما من خوشم نیامد. بعد هم گذاشت و رفت. از وقتی رفته من در اتاقش پرسه میزنم. بجایش کارهایش را میکنم. حتی وبینار دوستش هم میروم، ترجمه به زبان پدری.
گزارش نیک امروز را در اتوبوس مینویسم. تقریباً پس از یک ماه در حال برگشتن به خانهام.
چون در حال حرکت نمیتوانم زیاد به صفحه گوشی خیره شوم، نمیتوانم واژگان زیادی را تپ تپ بر رو صفحه بتکانم.
آدم باید مدتها از خانه دور باشد تا بداند اینکه جایی در این دنیا هست که عزیزانی چشمانتظار و دلتنگش هستند چقدر لحظهای عزیز و ارزشمند است. چه نعمت بزرگی است داشتن چنین سرپناهی؛ نعمتی که اگر روزی از دستش بدهی، جای خالیاش تا ابد در سینهات تیر میکشد.
به نظرم این تنها حقیقتی است که انسان مجاز است از فکر کردن بهش فرار کند. حتی فکر کردن به پایان هستی خودت آنقدر غمانگیز نیست که یادآوری این موضوع.
بگذریم. قرار شده بود کمی خزان به گزارشم بیاوم و از اندوهیات بگویم ولی میترسم از دستم در برود زمستان شود. پس تا کولاکی سر نگرفته است بدرود.جناب شبتان سرمست.
ای جان من، گردآفریدم
از بس به تو نگریستم، نور آفریدم
میدانی آفرینش نور تو از قلبم شروع شده؟ فقط حیف که هیچگاه جواب نامههایم را نمیگیرم. اشکالی نداره، من همچنان تو را میآفرینم. ارزشش را دارد.
امروز کتاب «تقویم بیهدفی» را خواندم، پیادهروی کردم و به معنویات پرداختم.
کلیگویی کردم، اما امروز را بیخیال؛ فردا جبران میکنم.
در اولین ساعات بیداریام گیج میزدم؛ سرم را میگویم. صبحانه خیلی دیروقت حاضر شد.از درس خواندن برایتان نمیگویم، اما امروز کمی احساس پوچی کردم.
از آن روزهایی بود که مه آینده داخل اتاقم بود.چه خواهد شد و من چه میخواهم باشم و ما برای چه اینجا هستیم؟
برای چی کتاب میخوانیم؟
برای چی مینویسیم؟مایی که کتاب میخوانیم و مینویسیم از بقیه بهتریم؟
آنهای دیگر که دراماهای سلبریتیها را دنبال میکنند، آخرهفتهها در کلابها وقت میگذرانند، جدیدترین ترندهای سبک زندگی را دنبال میکنند، شبهایشان را با برنامههای سرگرمی یوتیوب یا لایوهای استریمرهای موردعلاقهشان سپری میکنند، همگی آنها آدمهای سطحی هستند؟
همگی آنها بد هستند و ما خوبیم؟
ما آدمهای سالمتری هستیم چون کتاب میخوانیم؟از بین ماهایی که کتاب میخوانیم، آنهایی که تمایلات چپ دارند و میگویند انسان آزاد است هر جنسیتی داشته باشد، آدمهای روشنفکرتری هستند یا آنهایی که میگویند انسان خیلیخیلی آزاد است و میتواند هر موجودی، چه بسا کلاغی، برای خود باشد روشنفکرتر؟
اصلاً برایم سؤال شد چه کسی چه کسی است؟آن کسی که با زحمت هزاران کارگر ثروت عظیم میسازد هیولا است یا آن کسی که سر سفرهی هزاران کارگر نان میبرد قهرمان است؟
آن کسی که برای حق کارگر به خیابانهای پاریس میرود و غرفهی کبابی دستفروشی را آتش میزند قهرمان و مدافع حقوق کارگر است؟ یا آن کسی که برای آن غرفهی کوچک اجازهی کار داده است؟«چراهایی» برایم شکل گرفت.
آنهایی که برای حقوق حیوانات تلاش میکنند و سعی میکنند جلوی پرورش گاو و گوسفند را بگیرند، چرا به فکر حیواناتی نیستند که در فرایند کشاورزی یک مزرعهی گندم کشته میشوند؟زیادهگویی کردم.آهان، به همان آدمهایی فکر کردم که کتاب خواندند و احساس میکنند چون چیزی خواندند از همه بهترند.
برایم سؤال است چه چیز خواندن یک کتاب باعث میشود انسان احساس برتری نسبت به انسانهای دیگر داشته باشد؟و سؤال آخر: من واقعاً چه کسی هستم؟ چه چیزی دوست دارم؟ و میخواهم چه کار کنم؟امروز بیرون نرفتم و با همهی این سؤالها در خانه تنها بودم.
با ماهان کمی حرف زدیم. نمیتوانم بگویم چه کرده اما خیلی خوشحالم.
گزارش میگ میگ
فکر میکردم هنوز امروز است که گزارش نیک مینویسم که دیدم دیروز است.
اما من میخواهم همان جوری بنویسم که انگار امروز است.
صبح که رفتم سر کار. باز مدرسه بود و وارنیش.
اتاق معاون پرورشی را به ما دادند. کوچک بود و دلگیر. بچههای کلاس اولی ندید میتوانستی بگویی دندان چهار و پنجشان خراب است.
یکی هم من را توی آمپاز دانستن اسمش گذاشت.
میگفتم:«اسمت چیه؟»
میگفت: «مشهود.»
میگفتم: «مشهود؟»
میگفت: «مشهود.»
میگفتم: «مسعود؟»
میگفت: «مشهود.»
آخر سر از معلمش پرسیدیم گفت: «مسعود.»
نمیدانم چه اصراری داشت بگوید مشهود و من بگویم مسعود و او بخواهد همان مشهود را برگردانم اما مسعود او را بدانم.
بچههای کلاس ششمی قدشان از من بلندتر بود. یا همقد حداقل. و من با خودم فکر میکردم چطور انقدر بزرگ شدهاند. نباید سن به قد بخورد؟
بعدم رفتیم پایگاه. نمیدانم به خاطر پاییز است یا چه که مردم خرفتتر شدهاند و نمیآیند بهداشت. یک کلافگی سر کار دارم این روزها که نمیفهمم برای چیست. زمان نمیگذرد.
«محاکمه» را ادامه دادم و تمام نکردم ولی. شب جلسهی بررسیاش را با الهام فلاح داشتم.
خیلی خوشم آمد، از اینکه فهمیدم انقدر میتوان روایت متفاوت ساخت. میتوان راوی ساخت که نه خودش بداند و نه جهانش بداند چرا این اتفاقات برایش میافتد.
وبینار فرشته برگی هم به بهترین شکل ممکن اجرا شد. همان قدر ملموس و شمرده و قابل فهم.
تنها حسرتم این بود امروز که نشستی نشد داشته باشم با بچههای تخصصی.
فیلم «عقل و احساس» را هم دیدم.
چقدر شور و اشتیاق تویش بود. چقدر تقدیر بازی در آورده بود تا اتفاقات جذابتر پیش بیایند.
دوستش داشتم. انتخاب و ابراز عشق با تردید.
احساس بدون تردید و قبول عاقبتش.
هر روز که میآیم توی صفحهی گزارش نیک یادم میافتد هنوز سالواژه ندارم. استمرار ترغیبم میکند به انتخاب، اما هنوز واژههای دیگر را نیازمودم.
امروز نرفتم بیمارستان، تعطیل بودیم. خوابیدم تا ظهر و درود فرستادم به کسانی که میخواستند جانشان را فدا کنند تا ما چهارشنبه را راحت بخوابیم.
صفحاتی از «تا روشنایی بنویس» خواندم که دربارهی پیشنویسهای رمانهای نویسندهها میگفت. بحث نقد ژنتیکی. بعد کمی «دفتر یادداشت» ژوزه ساراماگو را خواندم. اینقدر ضد آمریکا بودنش مشکوک میزند هنوز برایم.
توی وبینار نویسندهساز نثری خواندیم از یدالله رویایی و فکر کردم که توی خانه کتابی دارم ازش؟ فکر نکنم.
پیادهروی کردیم و گفتگوهایی داشتیم جدی دربارهی زندگی حال و آینده. میوه خوردیم توی پارک، کیویهایی که فروشنده میگفت توسرخاند و پیوندی با شاتوت. ولی مزهی انگور میدادند.
شب هم در حرکتی ناجوانمردانه غافلگیر شدم با آمدن ماماناینها. نگفتند میخواهند بیخبر بیایند و خب، خوشحالم حالا در کنارشان. آخر هفتهام زیباتر خواهد شد.
صبح با بیحوصلگی بیدار شدم. علت این همه بیحوصلگی را نمیدانم. روزم را با سرگردانی شروع میکنم. صفحات صبحگاهی را پر کردم از چیزهایی که ذهنم را مشغول کرده. نگاه کردم به فهرست کارهایی را که نوشته بودم. بردن مادرم به بیمارستان و دیدن دوباره زخم انگشتش در اولویت بود. بابت این موضوع خیلی نگرانم و هر لحظه استرس دارم که زخم دیایتیاش بیشتر نشود. از صبح تا ظهر بیمارستان بودم. خسته وکوفته وناراحت به خانه برگشتم وهول هولکی ناهار درست کردم. دوباره به سراغ مامان رفتم طاقت دیدن گریه وناراحتیاش را ندارم. در جواب سوالش که میگوید انگشتِ منو قطع میکنن سکوت میکنم اما از درون تا مرز انفجار پیش میروم. در آزاد نویسی امروز فقط نوشتم واشک ریختم و اشک.
چهارشنبهای به تاریخ ۶ آبان ماه ۱۴۰۵
/خانه/
—————————-
امروز روز ملالآوری بود. بعد از عمری مرخصی گرفتم و پادگان نرفتم. خونه موندن روحم رو متلاشی میکنه. نمیفهمم دارم با زندگیم چیکار میکنم و این رو از معدهدرد شدیدم میتونم متوجه بشم.
صبح برای ورزش، طناب نزدم و روتین های سالم خودم رو پیش نبردم. امروز اون هیولای درونم من رو به دست گرفت.
هیولایی که سیاه رو دوست داره و مشکی به تنم میکنه. اون تلاش میکنه من رو نابود کنه برای همین در طول روز هم فکرهای سیاهچهرهای داشتم.
از خودم بیزار میشم، از خودم متنفر میشم و نمیخوام بیشتر از این گزارش نیک رو هم آلوده کنم.
بعد از صرف صبحانه – که همیشه یک پای اصلی آن کره بادامزمینی به مقداری کم و اندک حضور دارد – به خوانش بوکوفسکی و جیمز بالدوین رفتم. نمیدانم شاید خوانش کتابهای آنها من را به این حال و روز انداخته؟ گمان نمیکنم.
بعد از آن روی پوستر فیلم پروژه جدید کار کردم و تا همین الان چهار روز تاخیر دارم.
به هرحال کمی رویش کار کردم و در هر صورت فردا باید تمام شود.
بعد از آن هیچ کاری در زمینه موسیقی نکردم. دوست ندارم از کسی کمک بگیرم ولی فکر میکنم مشکل اصلیم همین است. مشکل من همیشه همین بوده است.
آدمها را امروز کم دیدم و شاید برای همین حالم میزون نیست. هربار ادمیزاد را حذف میکنم، هیولا با خوشحالی سر بیرون میاورد و برایم از سیاهی میخواند. لالاییاش خوابانگیز و باور کردنی است.
بعد از آن دل و رمق دیدن هیچ فیلم و سریالی را نداشتم تا حواسم را پرت کنم و صرفا کمی قدم زدم.
بعد هم با معده درد خوابیدم.
در کتابی که میخوانم خیلی به موضوع خانه اشاره میشود. خانه برای کاراکترهای داستان، موضوعی دردناک است مثل من. نمیدانم خانهمن یا حتی خانهدوست کجاست!؟ نمیدانم به کجا تعلق دارم و چه باید کنم؟ آیا خانه را ترک گفتن من را به مرز فروپاشی میرساند یا ترک نگفتن آن؟ و اگر خانه انقدر موضوع مهمیست چرا دلمان برایش تنگ میشود حتی با وجود تمام دیوارهای تخریب شدهاش؟ تمام این سوالات معدهام را بیشتر فشرده میکند.
جمله امروز:
” برایم جای تعجب است که این همه زباله در شهر را به کجا میریزند؟ هرچند بعید نیست ماموران شهرداری این همه زباله را در وسط اتاقم خالی کرده و رفته باشند!”
– الهام از جمله جیمز بالدوین
سفرنامه
شمارهی یک
خواهری گفت تو هم بیا. بابا گفته بود. قصد سفر نداشتم. یهویی شد. استرس گرفتم که چه کنم. از برنامههام عقب میموندم. دیالوگ همیشگیم تو سرم میچرخید: سرت شلوغه. کار داری. یه عالم کار.
دوستان و هماتاقیا اصرار کردن که برو. مگه چندبار پیش میآد با خونوادت سفر کنی. باید کنارشون باشی. قدر لحظههای باهم بودنو باید بدونی.
این شد که عازم سفر شدم. یکم برنامه ریختم تا ذهنم آروم بشه. تا حد ممکن . چه کیفی داره سبک سفر کردن. همیشه کمرم میشکنه با اون همه وسایل از گرگان تا تبریز و بالعکس.
اتوبوس معمولی گرفتم. هزینهی بلیطا سر به فلک کشیده. میترسیدم که مبادا داغون باشه. خدا رو شکر خوب بود. راضیام. به آقای رانندهی مهربون زنگ زدم تا منو برسونه ترمینال. معمولا ایشون رو خبر میکنم. درددلی هم کردیم. دربارهی اوضاع کشور. امید که حال وطنمون خوب شه.
تو راه ترمینال، طوری دانشگاه و تبریز رو نگاه میکردم که انگار دیگه قرار نیست برگردم. خدا میدونه. میترسم جنگ شه و دیگه رنگ تبریز رو نبینم. برای اولینبار احساس دلتنگی کردم. دلم برای این شهر تنگ میشه.
رسیدم ترمینال. اذان شده بود. صدای اذان آرومم کرد. اتوبوس تأخیر داشت. صندلی کنار پنجره رو رزرو کرده بودم. جا خوردم. آقا پسری درست کنارم بود. نمیشد نشست. فاصلهی صندلیها خیلی کم بود. این شد که مسئول چندبار جام رو تغییر داد. خانومی که اول کنارم بود، خیلی غمگین بهنظر میرسید. ناراحت شدم. عاصی بود. خسته بود. انگاری دلمرده شده بود. از چیزی یا کسی. خدا میدونه داستان زندگی اون زن چیه.
اما همین عوض کردنا و حس ناخوشایند (اینکه صندلی کنار پنجره گیرم نیاد) شد توفیق اجباری.
اسباب آشناییم با لیلا و خونوادش چیده شد. خدا خوب میدونه چیکار کنه. قبلش، یکم تو دلم اون پسر رو سرزنش میکردم که مرد حسابی، چرا موقع خرید حواست نبود صندلی کنارت صورتیه. اما قسمت بود.
لیلا مهربون و خونگرمه. خونوادش هم همینطور. از باباش عذرخواهی کردم که مجبور شد کنار اون آقا پسر بشینه نه همسرش. به گرمی جواب داد که مشکلی نیست. چقدر گل و آقا. مرد شریفی به نظر میرسد.
چیزی که بیشتر منو مجذوب این خونواده کرد اینه که تعارف ندارن. لازم نيست یه ساعت دستم رو هوا بمونه و التماس کنم که خوراکی از دستم بردارن. همین راحتی، منو هم راحت کرد. انگار چندساله میشناسمشون. احساس نمیکنم دارم تنهایی میرم سفر.
لیلای زیبا، روابط عمومی بالایی داره. اون بود که برای دوستی با من پیشقدم شد. عادت شکرگزاری داره. هرشب. امشب هم از بابت آشنایی و دوستی با من خدا رو شکر گفت. فارغالتحصیل کارشناسی کامپیوتره. مصممه ارشد بخونه. طراح سایته. دهسالی میشه که مشهد نرفته و خیلی برای دیدن امامرضا ذوق داره.
عمهزادهی لیلا هم اسمش لیلاست. خوشگل و خونگرم. اصلا بهش نمیخوره دوتا بچه داشته باشه. از ارادهاش گفت. اینکه چقدر تلاش کرده تا وزنش رو کم کنه و واقعا هم خوشاندام شده. دیدن چنین زنهای قوییی امیدوارم میکنه به آیندهی زنان ایران.
پسرش بهم گفت: مردم گرگان، گرگن؟ خندیدم. بازی زبانی جالبی بود. محمدامین مسابقهی استانی کاراته در پیش داره و مضطربه. پانزده سالشه و دوست داره به دانشگاه افسری بره. از آن پسرای نوجوون پایهست. مردم ترکزبان معروفن به چایخوارهای افراطی. محمدامین هم ازین قاعده مستثنی نیست. اما چای تمام شده بود. اینقدر چایچای کرد تا آخر همان پسری که صندلی بغلی مرا گرفته بود، فلاسک چاییاش را داد به او. همه زدیم زیر خنده. محمد امین به قدری خسته بود که پتو انداخت و کف اتوبوس دراز به دراز افتاد.
یه دختر ناز هم داره لیلا. نورای شیرین و زیبا. برام شعر خوند. کشموهای گیلاسی و آفتابگردونشو نشونم داد. میگفت این تخمههایی که داریم میخوریم ازین گل موهای من درست شده.
مامان نورا پرسید که تبریز به نظرت چهجوریه؟ این سؤال رو تقریبا همه ازم میپرسن. تبریز، خیلی خیلی خیلی کم گدا داره. مردمش به قدری کوشان و عزت نفس دارن که شده یک بسته خودکار بفروشن، اما دست جلوی کسی دراز نمیکنن. زبان ترکی برای من مثل یه شعره. شعر موزون. آهنگ دلنشین. افسوس میخورم که بعد از سه سال زندگی در دیار آذربایجان، هنوز خیلی چیزها از فرهنگشون نمیدونم. آذربایجان برای من مثل یک کشور دیگهست. جالب و متفاوت و شوقبرانگیز. زندگی تو این خطّه رو از دستاوردهای دههی بیستسالگیم میدونم.
همه با من خیلی صمیمانه برخورد میکنن. انگار نه انگار تازه چندساعته باهم همسفر شدیم. تو زنجان توقف کردیم و توی رستورانی شام خوردیم. لیلای بزرگ یه غذای رژیمی سالم درست کرده بود. عزم لیلا برای حفظ سبک زندگی تازهاش، ستودنیه. مامان لیلای کوچک هم دلمهی کاهو پخته بود. اولینبار که میدیدم. سلفییی انداختیم. احساس میکردم کنار آشناهای چندین و چندسالهام دارم عکس میگیرم.
این خانوادهی شاد و سرزنده بیدریغ منو به جمعشون راه دادن. پدر و مادرم بدونن، خیالشون راحت میشه. لیلاها شمارهمو گرفتن و قرار شد تو مشهد هم همدیگه رو ببینیم. لیلای بزرگ گفت تو تبریز هروقت مشکلی داشتی، من هستم. نمیدونم در جواب این همه مهربونی و مهرخویی و مهموننوازی چی باید بگم. واقعا دلم نمیاومد ارتباط ما بعد از رسیدن به مقصد تموم بشه. حالا که شمارهی هم رو داریم، میتونم به ادامهی این دوستیها امید داشته باشم.
فکر میکردم حالا که اتوبوس Vip نگرفتم، سفر دشواری در انتظارمه. اما با وجود این خانوادهی خوب، خیالم راحت شد. لیلا هم فکر نمیکرد از یه اتوبوس معمولی چنین خاطرههای به یاد موندنی ساخته بشه.
متوجه شدن که خاطره نویسی میکنم. بعد شام، دفترمو درآورده بودم و از امروز مینوشتم. لیلاها پیشنهاد میدادن از چی بنویسم. لیلای کوچک میگفت که انگار باهم رقابت داریم. توی راه هرچیزی رو برای خندیدن بهونه میکردن. سرزندهان. درست همانطور که از یک خانواده انتظار میره.
بزرگترین نعمت امروزم، آشنایی با این خونوادهی اصیل و بامحبت بود. خدای عزیزم، شکر فراوان.
روزواژه : تکاپو
مثل هر روز قبل از طلوع آفتاب بیدار باش. کارهای هروز تا ظهر . در «تمرینجا»نتوانستم شرکت کنم به عیادت مادر دوستم رفتم. بعد از یک دورهی شیمی درمانی سنگین، شکر خداعمل جراحی موفقیت آمیزی داشتند. شرکت در وبینار. مطالعهی گزیدهای از کتاب « گذشتهی من : امضا» نوشتهی یدالله رؤیایی یکی از انسانهای تأثير گذار در مسير نويسندگی استاد شاهين. پخت کیک هویج فرد اعلا برای عصرانه . پیاده روی عصرگاهی وخرید نان سنگک. اتمام پروژهی« سالاد شورِمشهدی» . به اتفاق همسر سینما رفتم . فیلم«بیدار» موضوع کمی دور ازذهن بود ولی بازیگران بازی خوبي داشتند . ادامهی مطالعهی کتاب شاهرخ مسکوب
اکنون گزارشنیک
شبتان نیک
گزارش شصت و دو
سالواژه: تبدیل
از امروز چیز زیادی به خاطر ندارم.
یک قسمت سریال دیدم.
یکی از نادرستترین روزهای رژیمم در ماههای اخیر بود.
لباسهایی که شسته شده بود را اتو کردم.
دیگر اینکه شب هم دعوت بودیم به دورهمی به مناسبت تولد پدربزرگم. بعضیها را خیلی وقت بود ندیده بودم.
جزئیات زیادی هستند که بخواهم در موردشان بنویسم اما حالا ساعت دو و چهارده دقیقهی صبح است.
خوابم گرفته. خسته شدهام. حالم هم گرفته شده.
بعضی از گزارشها هم اینطور میشود دیگر.
بالاخره دفترم پیدا شد؛ زیر مبل بود. این دو روز که توی آن ننوشته بودم، تازه فهمیدم به آن دلبستهام. بارها شده که صبح یا در طول روز ننوشته باشم، اما هیچ وقت مثل این دو روز آشفته نشده بودم. چرا؟ «چون میدانستم که هست. که صفحههای آن آماده و پیدا منتظرند تا هر وقت بخواهم بازش کنم و بنویسم.»
از تشویش دیروز خوشحال شدم. این که به مرحلهای رسیده باشم که ننوشتن باعث سردرگمیام شود، یعنی دارم به نوشتن مبتلا میشوم. تا باشد از این مرضها.
صبح به نوشتن گذشت و صحبت با مشاورم.
حرف زدن با کسی که بداند چهطور تو را آرام و آگاه کند یعنی نعمت.
عصر هوا طوفانی شد و تا شب ادامه داشت. به وبینار نویسندهساز نرسیدم. برقها قطع شد و محله در تاریکی و سکوت پاییزی خستگی درکرد.
کمی کتاب خسرو خوبان خواندم. شعر است بهواقع.
چند خط از خسرو خوبان:
چه تاریکی غلیضی!
پرده در پرده، شک و فراموشی است نگاه کن!
زمانی دراز، درنگ کردند، زمانی اندازهناپذیر، درنگی چون سنگ، بیانتظار. صدای تنبوری آمد، پنجرهی خانهای روشن شد. خانوادهای دور کرسی بزرگی نشسته بودند و از یک سینی مسی، کودک درستهی آبپز شدهای را به تأنی و وقار و حزن میخوردند.
اسکندر گفت: «او دردانهی فامیل است.»
پنجرههای دیگری روشن شد. از پنجرهای دیگر مرد جوانی را دید که دراز به دراز روی زمین طنابپیچ شده بود و کسانی با ارهی بزرگ دو دسته، به آهستگی او را از میان میبریدند.
اسکندر گفت: «هیچ دردی حس نمیکند.»
در اتاقی دیگر، کسی بر سر انبوهی کتاب نشسته بود، کتابها میسوخت و شعلههای آتش بالا میزد.
اسکندر گفت: «یکی از همدرسان تست، سری پر شور دارد.»
جایی دیگر، جشن بزرگ و شلوغی بود و زنی که تنها پشت لخت او دیده میشد بر چارپایهی بلندی ایستاده بود. از پیکر زن خون جاری بود و مدعیون جامهایشان را از خون، پر میکردند.
اسکندر گفت: «روزی آن زن، رویش را به تو برمیگرداند.»
امروز با ناراحتی سپری شد.
از همان ابتدای روز که به اپتومتریست مراجعه کردم، با تعجب گفت: فکر میکنم علت تاری چشمت از آب مروارید است، مگر چند سال داری؟
مضطرب شدم و تمام امیدم این است که متخصص تشخیص دیگری بدهد.
در ادامهی روز یک نوبت آزادنویسی کردم. آنقدر ذهنم مشوش بود که سمت هیچ کتابی نرفتم. هیچ واژهای برنچیدم. به بهانهی باران، پیادهروی هم نرفتم.
تنها کار سودمند امروزم، نوشتن این گزارش نه چندان نیک است.
سالواژه: ثمربخشی
امروز من دو حالت داشت: بدو بدو یا پیادهروی آهسته. از آن روزهایی بود که هم حسابی مشغولی و هم به نظر میرسد کار خاصی انجامندادهای یک روزمره شلوغ و پوچ اما چند کار نیک برای شمردن دارم.
چند صفحه از کتاب شرق بنفشه را خاندم.
با نویسندهساز همراه شدم و آزادنویسی کردم.
جملهای برای کانال تلگرامم نوشتم.
https://t.me/sohahashayeb
بعد از روزها فس بودن امروز حال بهتری داشتم. خواهرم آمد. کودک شدم و با بچههایش بازی کردم. نمیدانم آخرینباری که بازی کردهام کی بود. شاید خردادماه که خانهی داداش بودیم. نمیدانم. همینقدر میدانم که بازی کردن تقریبا از زندگیام حذف شده است. مگر اینکه خواهر و برادرم بیایند تا من با بچههایشان بازی کنم. یعنی چهار یا پنجبار در سال. خیلی کم است. چی شد که بین من و بازی فاصله افتاد؟ من که همیشه عاشق بازی بودم.
بعد از بازی رفتیم لباس پرو کردیم. هر چی لباس مجلسی داشتم پوشیدم. پیراهن کوتاه انتخاب شد. برای عروسی جمعه. همهمان ذوق و شوق داریم. هفت سال اخیر را با غم و درد گذراندهایم و حالا این عروسی میچسبد.
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عاطفه اسلام زاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لادن ملازاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا خیری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟