از دریافتن: بعد از قرنی صدای «خودواژه» را گوش کر دم. تازه آن هم بین راه شرکت تا خانه.
از نوشتن: تمرین خودواژه، تمرین شعر کارگاه ۱۴ که حال میدهد خودت را به شعر بکشانی.
تمرین آزادنویسی که پارهای از آن در دفترم با #پارهنویسی هوا شد.
از کتابها: پر کردن جای خالی «سنگر و قمقمههای خالی» و شروع «شازده احتجاب». در صفحات اولش هستم و فعلن نطری ندارم.
از سایر: گیج خابام، و سپاسگزار بودن.
پیشرفت کردی کدبانو؟
صبح زود بیدار شدی. مثل دیروز و پریروز. صبحانه را با مامان زدی و رفتید سراغ ناهار. برنج خیساندی. پیاز رنده کردی و در حالی که میگریستی، گوشت را با پیاز و ادویه مخلوط کردی.
برنج را آبکش کردی. گوشت را گذاشتی تو یخچال. برنج را دم گذاشتی. مامان کنارت ایستاده بود و هر لحظه میگفت چه کنی.
ظرفهای صبحانه را شستی. با اشک. ناسزا گفتی به تمام پیازها. با هر رنگ و اندازهیی.
گوشت را از یخچال درآوردی و پهن کردی تو تابه. کمی که پخت، زیر و رویش کردی. با بدبختی البته. بعد گوجههای حلقهشده را چیدی دور گوشتها.
آبجی بزرگه از سر کار برگشت. سفره انداختی. از بشقابهای خالیشان فهمیدی برای بار اول خیلی هم بد نشده کباب تابهییات.
رفتی کِرم زدی و لش کردی زیر پتو.
با صدای زنگ مامانبزرگ بلند شدی. هنوز خوابت نبرده بود. بعد گپوگفت خوابیدی.
عصر که بیدار شدی، آبجی داشت سالاد درست میکرد. تو هم ظرفهای ناهار را شستی. سیبزمینی خلال کردی. برنج را هم گذاشتی گرم شود.
شام زدی. نشستی پای نوشتن. از صبح فرصت نکرده بودی. گزارش نیک را نوشتی. دلت خواست یادداشت امروزت هم باشد. هوایش کردی تو کانال.
پهن شدی زمین.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
امروز، زمان به عقب برگشت.
به سالهای دورِ نوجوانی.
به حیاط مدرسه.
به حلقههای دوستانهای که روی زمین مینشستیم و با سادهترین خوراکیها، شیرینترین لحظهها را میساختیم.
امروز هم حلقهای دوستانه زدیم.
همان همکلاسیهای دبیرستانیِ دیروز.
با موهایی که سپیدیِ تجربه به خود گرفته بود.
با فرزندانی که بزرگ شده و عروس و داماد و نوههایی که هریک قصهای تازه به زندگیمان آوردهاند.
اما چه مهرآگین بود، از میان اینهمه گذرِ زمان، چیزی دستنخورده باقی مانده بود.
محبت، صمیمیت و صداقتی که از همان روزهای نوجوانی میانمان ریشه دوانده بود.
با همراهیِ خنکای دلپذیر پاییز، کنار هم ناهار خوردیم، گفتیم، خندیدیم و رقصیدیم.
ثانیهها، بیقرار و گوارا و سفید.
همذوقیِ روزهای مدرسه، شیطنتها و خاطرههایی که سالها در گوشهی ذهنمان خاک خورده بود.
گفتیم از آقای مولوی دبیر جبروآنالیز، و دیگر همکلاسیها و معلمهایی که نامشان را فراموش نکرده بودیم.
و از تب و تاب این روزهای پراسترس.
امروز کلاسِ چهارم ریاضیِ رسوبکرده در ذهنمان، دوباره جان گرفت.
همانقدر پرنشاط و زلال.
عکسهای یادگاریِ امروز هم، مثل آخرین روزهای دبیرستان و نوجوانی بود.
یادافروزِ تصویری برای سالهای بعد.
بعضی آدمها فقط بخشی از گذشتهی ما نیستند. آنها تکهای از وجود ما را با خود دارند.
کنارشان لازم نیست از نو خود را معرفی کنیم.
کافیست صداچینِ دختران نوجوان دیروز شویم.
تا از پسِ سالها در وجودمان بیدار شوند.
حلحل میان موهای فرفری یک درخت پنهان شده است.
چهارشنبه بود و خوشخوشان حسی که تعطیل شدیم و اوفیش. ولی عمر گران است که دارد چهارنعل میدود.
کمی از «مردی که در غبار گم شد» مانده است از قبل. کمی از کمی را خواندم و فردا تمامش میکنم. خبر خوش که باز مرگ قسطی را از کتابخانه کشیدم بیرون چون هوس کرد ادامهش را… کتاب خوندانم هوسیست. باید هوس کنم بخوانم و هوس کنم کدام را بخوانم و هوس کنم تا کجا بخوانم و بقیهش بستکی دارد به هوس که بیفتد برای چه وقتی!
بوف کور رو ماه پیش هوس کردم که این بار کاغذی بخوانم که بفهمم چیست و ۱۰ صفحه خواندم و بقیهش را گذاشتم که هوس کنم و از آنموقع هی آن ۱۰ صفحه را توی کلهم میبینم. مردی که از توی سوراخی زنی را میبیند و پیرمردی را. وقتی که رفته است برای عموی جدیدش شیشهی شراب نابی بیاورد.
از جمعه میروم سراغ بقیهش.
این متنها طبیعت من هستند. این متنها طبیعت هستند. و در امضاء من پرندهای هست که هر صبح، اینجا، بطور عجیبی میخواند، و من بطور عجیبی عادت کردهام که هر صبح از خواب برخیزم و پنجره را باز کنم، در این لحظه بطور عجیبی میخواهم با طبیعت ارتباط برقرار کنم و طبیعت از ارتباط با من بطور عجیبی برقرار نمیکند. پنجره را میبندم بدون آنکه مایوس شوم، و بدون آنکه طبیعت را مجبور کنم برای این کارش دلیلی ارائه کند. چون به دور دست اگر نگاه کنم طبیعت دم دست را از دست میدهم، و طبیعت دم دست هم حاضر نیست در آواز پرنده، دورتر از آنچه هست برود و یا اصلاً آواز پرنده را دور دست کند. برای اینکه به دورتر نگاه کنم نزدیکتر را از میان برمیدارم، و این بنظرم عادلانه نمیرسد که طبیعت نزدیک را فدای طبیعت دور کنم. گرچه این کار را هم که نکنم، در عمل طبیعت دور قربانی طبیعت نزدیک میشود. پس، واقعاً نمیدانم چکار کنم، پنجره را میبندم و پرنده بطور عجیبی تنها میماند.
چند خطی از کتاب «منِ گذشته:امضاء» از یداله رویایی در وبینار نویسندهساز خانده شد و من بخشی دیگر از آن را اول گزارشم مینویسم که به یادگار برایم بماند. خاستم فقط چند خطی از آن را بنویسم و گفتم با ادامهاش شاید حوصلهسربر باشد برای همان چند عزیزی که وقت میگذارند و مرا میخانند. باز به خودم گفتم قدم آنها که همیشه سرِ چشمانم است ولی بعضی چیزها دلیست. اینجا مینویسم تا اگر شبی بیخاب شدم و خاستم قصهای پیدا کنم برای خاباندنم، بروم پنجره را باز کنم و با پرندهی تنها قصه بسازم.
صبح را با مدیتیشن و هرزهنویسی شروع کردم. لباس پوشیدم و خودم را به باشگاه رساندم. توی راه بیدلیل اضطراب داشتم. به باشگاه که رسیدم و آن همه خانم زیبا و خوشرو را دیدم، گل از گلم شکفت و تمرین کردم مثل خر. الان مثل خر را پاک کردم و باز دوباره نوشتم. چرا نتوانم درست صحبت کنم؟ زیباتر. مثلن بنویسم حسابی تمرین کردم. خب این کجایش بد است که سراغ خر و گاو و سگ میروم. همین کارها را کردهام که خاهرزادهی کوچکم «اُسکل» را که یک حرف بانمک است بهنظرم و بارها در روز به او میگویم را به «کُسکل» تغییر داده و تحویلم میدهد. کاملن میداند که فحش هست حالا. وقتی شکلات میخاهند و نمیدهم یا ندارم، صدای کسکل کسکل خانه را برمیدارد. دو فحش دیگر هم از من یاد گرفتند که هنوز رویم نمیشود بنویسم.
امروز ناهار درست کردم. کمی کارهای عقبافتاده را انجام دادم و پیادهروی رفتم. دلم آشوب بود. معمولن با پیادهروی احوالم عوض میشد. اینبار جور دیگری بود. فکر میکردم کسی پشت سرم هست و مدام برمیگشتم عقب را نگاه میکردم. شاید شنیدن یکسری جملهها از عابرین بیتاثیر نبود. یکی جلوی مطب تلفنی صحبت میکرد و میگفت دکتر ویزیتش کرده و پول خرید دارو را ندارد. یکی دیگر توی هایپر مارکت، کمی پنیرپیتزا و قارچ خریده بود و از موجودی کارتش بیشتر شده بود. فروشنده از خریدار میپرسید از پنیر کم کند یا قارچ تا به اندازهی پولش شود. خودم هم به داروخانه رفتم برای خرید یک کرم ضد تعریق ایرانی که قیمتش شش برابر شده. آخرین نفر را که دیدم شناختمش. پشت شیشهی یک سلمانی ایستاده بود و به جلو و عقب میرفت. هر سال حالش بدتر میشود و بیشتر در دنیای خودش غرق میشود. خیلی کم صحبت نمیکند و غروبها میرود اطراف خانه پرسه میزند. به یک نقطه زل میزند برای مدتی طولانی. قلبم تیر میکشد. این لحظهها از آن وقتهاییست که نمیخاستم آدم باشم. دوست داشتم چوب و سنگ بودم و اینهمه نگرانی و فقر را نمیدیدم. امروز بیشتر از همیشه حس کردم نه اینجا سیارهی من است و نه این زمانه، زمانهی من.
شاید هم کسی واقعن نمیدانسته چهکار کند، پنجره را بسته و من بهطور عجیبی تنها ماندهام.
گفتم: جلالخالق
-آغازِ روز، چشمانِ تازه برخاسته از خواب را به شاملوخوانی دعوت کردم.
-نوشتن صفحات صبحگاهی همزمان که قهوه گرمم میکرد.
– قسطِ تندرستی امروز را با ورزش پرداختم.
-«با سوالهات زندگی کن» را ادامه دادم و با «شارلاتانهای قطعیت» آشنا شدم:
«رهبران فرقهها، معمولا وعدههایشان را بهعمیقترین و شخصیترین سوالهای زندگی آدمها وصل میکنند. این دقیقا همان چیزی است که من اسمش را گذاشتهام «شارلاتانهای قطعیت».»
««شارلاتانهای قطعیت»کسانی هستند که عمدا طوری وانمود میکنند یا دروغ میگویند تا بقیه باور کنند آنها همهی جوابها را دارند. در واقع با این کار اعتماد مردم را جلب میکنند و خیلی وقتها هم از این اعتماد سوءاستفاده میکنند.»
-در آمار، دو مفهوم جایگشت(Permutation) و ترکیب(Combination) را خواندم. بهکل فراموش کرده بودم که این دو باهم فرق دارند:
جایگشت: پیدا کردن حالتهای مختلفِ قرارگیری اشیاء در کنارهم. که در آن ترتیب قرارگیری هر شئ اهمیت دارد.
ترکیب: بهمانند جایگشت، در پی یافتنِ حالات مختلف است، با این تفاوت که در آن، ترتیب قرارگیری اشیاء دیگر اهمیتی ندارد.
-پیادهروی کردم و در راه بهذهنم آمد که «کنگره»، بهمعنای «دندانههای بالای دیوار»، واژهی جالبی است.
– پس از پیادهروی، در حین رونویسی واژهها از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی»، «کنگره» را دیدم و گفتم: جلالخالق.
-در آخر هم، صرف کردنِ «افسردن» و رونویسی از بیت حافظ:
«دود آه سینه نالان من
سوخت این افسردگان خام را»
به نامتو و با یاد تو 💌
امروز با خودم گفتم هروقت یادم اومد خدارو با احساس کامل شکر میکنم اما زیاد یادم نموند اماهروقت یادم اومد انجامش دادم.
۲ کتاب داستان اندیشی را گذاشتم جلویم و با سختی می خوانم.
۳ برای بار هزارم خواستم ببینم پنداشته ها چیستند یادم میره نگاه کنم.
۴ امروز یک کلمه در متنی که دوستم نوشته بود دیدم و با اعتماد به نفس کامل گفتم رنج و شکنجه را نوشتی رنج و شکنج که خیلی ساده گفت یک مفهوم پر تکراره!که الیته من هیچوقت نشنیده بودم… افتادن توی سایت واژه یاب و برایش هم معنی پیدا کردم و بعد در سایت گنجور دنبال اشعاری با این واژه گشتم…خلاصه که پردانه رنگی رنگی عجیبی امروز شکار کردم
کلمه شکنج به معنی غم و اندوه و شکنجه شکن، پیچ و تاب و پیچش، است.
۵ انتخابات اسراییل را پیگیری کردم.
۶
عوعوهای زیاد و نقنقهای تکراری
صبحی سه بار پیش اومد و هر بار متعحب و آخرش متحیر بودم.
چی شده؟
کدوم زخمم انگولک شده؟
یافتم، یافتم، یافتم.
خشمم از مقاومت برابر کنترلگری اطرافیانم بود، هر وقت کسی یا کسانی حتی شرایطی محدودم کنه یا بخواد کنترلم کنم من یاغیوار خیز برمیدارم.
بیداری نسبتا دیرگاهی؛ هفت صبح
شکرگزاری، مراقبه، خوانش دو زن امیرشاهی،
حرکات تعادلی و تقویتی مغز، سیامین روز از چالش یوگا و پیلاتس کاساندرا
برای پست مخصولات با ماهکس هماهنگ کردم و تا تحویل
درگاه دیحیپی را فعال کردم
فایل باگ تربپی را ارسال کردم و تنظیماا را برگرداندم.
اطلاعرسانی برای رفع مشکل داشتم به کاربرانی که خرید ناموفق داشتند.
بریف کمپین نوشتم و بودجه احتمالی را تخمین زدم و برای لندینگ وایرفریم زدم.
شعری از شاملو خواندم
در وبینار مبینا مولایی بودم و مشتاقم دیدگاهش را دنبال کنم. از تسلط و آرامش و اعنمادش در اجرا کیف کردم.
جاهایی از داستان مهشید امیرشاهی نمک بر برخی زخمهای بود.
کرفس، اسفناج ، بروکلی و موز خریدم. موز را خوردم تا منیزیوم و پتاسیم را تامین کند. باقی را شستم و پختم و بستهبندی کردم تا روزهای آتی به حسابشان برسم.
روز تمرین عضلات بازو و سرشانه بود و ۹۰ دقیقه طول برد.
ماسک لایهبردار، کرم آبرسان و تغذیه کننده به پدست زدم.
ژورنالم داشتم همراه آزادنویسی.
– کتاب «به زبان مادری گریه میکنیم» نمونه جستارهایی خوبی دارد. مدتها دنبال کتابی با این سبک بودم تا این که استاد در سمپوزیوم معرفیاش کرد. چند صفحهٔ دیگر تمام میشود.
– نمیدانم چرا این چند روز سراغ آهنگهای قدیمی میروم. آن آهنگهایی که سالها پیش قبل از رسیدن به مدرسه گوش میکردم. فکر نمیکنم دیگر در زندگی آسودگی آن زمان را تجربه کنم.
– یک متن دیگر برای کانال نوشتم اما هنوز نفرستادمش.
– بعد از چند روز حواسپرتی، امروز با تمرکز کامل در وبینار نویسندهساز حضور داشتم.
– مثل همیشه آزادنویسی هزار کلمه شد.
– بالاخره کارهای ضبط ویدئوی یوتوب را انجام دادم.
ششونیم بیدار شدم. بدون تاخیر بیمارستان بودم. اول صبح آهنگ حرفایی بود توی قلبم من نگفتم معین آویزان زبانم شده بود.
با بهاره رفتم بانک و بعد مدتی فرصت شد گپ بزنیم از هایده و جوانیاش از نان باگت و جنگ از سفرهایی که رفته بودیم و باز هم دلمان میخواهد برویم.
بعد هم کار بود تا ظهر. عصر باید میرفتم اهواز ولی دکتر نوبت را کنسل کرد و برنامههایم را مچاله.
غروبی در کتابخانهی شعرماهی لنگر انداختم و چیزهایی نصیبم شد که چسبید به استخوانهایم. قرمزتر از سفید کیومرث منشیزاده را ورق زدم و شعر اولش که میگوید:
قلب من
مانند قهوهخانههای سرراه
یادآور غربت است
هیچ مسافری را برای همیشه
در خود جای نخواهد داد.
فکر میکنم شعر برای غم آدمها خانه میسازد.
حالا شب است و با کولر دستبهیقهام.
پسرک نیست و چراغها را خیلی زودتر از شبهای دیگر خاموش میکنم. یاد نوشتهی خودم میافتم:
چراغها
زود خسته میشوند
شبهایی که تو نیستی
1. سالواژهام: استمرار
2. امروز زودتر از خاب بلند شدم و تونستم که کارام رو به جلو پیش ببرم. در کل تجربهی خوبی بود.
3. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت 20 دقیقه و کمی نگاه کردن به آسمون و تکیه دادن به دیوار که خیلی تجربهی لذتبخشی بود.
4. شرکت کردن در وبینار نویسندهساز و آزادنویسی کردن با یک آهنگ عالی .
5. شرکت در وبینار متین چپانی.
امروز وقتی استاد از معلمان تاثیرگذار صحبت کردند، یاد خانم محمدیاری، معلم چهارم دبستانم افتادم.
آن زمان، تصور میکردم معلمها با انسانهای عادی متفاوتند. تفاوت آنها در سبک زندگی نبود، در عشقی بود که به آموزش داشتند.
خانم محمدیاری معلمی بود که با دانشآموزان رفاقت میکرد. برای اولین بار همراه او به دربند رفتم. وقتی جورابم در کفشهای جلوباز خیس شد با مهربانی برایم جوراب خرید.
با این کار مرا تشویق کرد بیشتر تلاش کنم، چون دوست داشتم همیشه شاگرد اول کلاس باشم و او را خوشحال کنم.
معلم دیگری که در این چهار سال مرا با نوع دیگری از یادگیری آشنا کرد، استاد کلانتری عزیز است. همیشه مدیون ایشان هستم چون تکرارآموزی و بازخانی کتابها را از ایشان وام دارم.
در آزادنویسی از احساس شادی و شعف چهرهی استاد مینویسم. حدس میزنم بخاطر هوا و خاک شیراز است.
در پنج بار سفرم به شیراز منم دقیقن چنین حسی داشتم. حالی که در باغها و خیابانهای آنجا تجربه کردم در شهرهای دیگر نبود. دوست داشتم فقط راه بروم و لذت ببرم. در شیراز بیدلیل احساس شادی میکردم.
غزلی از نشاط اصفهانی که استاد خاند، دوبارهخانی و رونویسی میکنم.
«ای فروغ ماه از شمع شبستان شما
چشمهٔ خور جرعهای در بزم مستان شما
عقل از راهی برفت و صبر در کنجی نشست
آریآری عشق باشد مرد میدان شما»
چند صفحه از کتاب «من گذشته: امضاء» رویایی را میخانم. این سطرش برایم جالب است:
«این متنها طبیعت من هستند. این متنها طبیعت هستند.»
من متن امروزم را به چه میتوانم تشبیه کنم؟ شلهقلمکار؟ دلنوشته؟ انشاء؟ یا فقط گزارشنیک؟
مهم نوشتن است و حال خوبی که بعد از نوشتن دارم.
یادداشتی برای «کیستی و هستی» خودم مینویسم. به مناسبت زادروز تولدم. امسال با بقیه سالها متفاوت است. مهمان ندارم، مهمان هستم. رفیق شفیقم دعوتم کرده چند ساعت باهم باشیم و در شهر بگردیم.
روز تولدم را بخاطر شنیدن صدای عزیزان و محبت بیدریغی که دریافت میکنم، دوست دارم.
کلمهبرداری در نویسندهساز مرا میرساند به «رواندستی (مهارت)، خوشخوشان، گسستهخرد، تراوش.»
هر رواندستی، خوشخوشان، جرقهای را از پایه میرساند به تراوشی هنرمندانه.
در چند کتاب پرسه میزنم. تلفنم دو بار زنگ میخورد. تمرکزم میپرد.
نمیدانم چطور. شاید همراه صبح آمده بود یا شاید از دیشب در اتاقم مانده بود. مقابلم روی صندلی نشست و زلزل نگاهم کرد. امروز نادیده گرفتن را تمرین
میکنم.
خودم را با کتابها مشغول کردم. به نظرم هر نویسنده پنجرهایست برای تماشای جهان. چشمی نو برای دیدن. زبانی نو برای چشیدن. دستی تازه برای لمس کردن و واژههایی جدید برای نوشتن. امروز هوس کردم از فرسی بخوانم. دائم واژه ذخیره میکردم.
از مسکوب هم خواندم. در حال و هوای جوانی رو به پایان است. امیدوارم داستان عشقش با … پایانی نیک داشته باشد.
امروز خانه بودم. رفت و آمدهای شتابزده میان کلاس و خانه اتاق را باغوحش کرده بود. جمع و جورش کردم. به صندلی لگد زدم گفتم بلند شو میخواهم اتاق را جارو بکشم. هلش دادم، گفتم میخواهم صندلی را جابهجا کنم، یک لحظه بلند شو و از اتاق برو بیرون میخواهم لباس عوض کنم. هیچ تکان نخورد. صم و بکم.
رفتم و نشستم پای دفتر. لیست حیاتواژههایم را نوشتم. رفت. از نصرت رحمانی شعر خواندم. برنگشت. خوشحال شدم. رفتم ناهار خوردم. وقتی برگشتم دوباره سرجایش نشسته بود. پکر شدم.
ننوشتنهای دیروزم را سی دقیقه در صبح نوشتم. وبینار را هم پانزده دقیقه نوشتم. اما در هیچ کدام از او ننوشتم.
بین واژههای خودساختهام چرخیدم. پنجتاشان را انتخاب کردم. بهشان معنا دادم.
به تماشای فیلم مهمان نامرئی نشستم.
وقتی چند دقیقه از فیلم گذشت فهمیدم پیشترها آن را دیدهام. اما ترجیح دادم برای گریز از چشمهای سیاه او دوباره فیلم را ببینم.
شب که شد تلخ شدم. غروب تلخپرور است درست اما او با غروب نیامده است.
تصمیم را گرفتم. گزارش نیکم را که ارسال کردم میروم مینشینم جلو رویش. میگویم: هی تویی که روی صندلی نشستی و به من خیرهای، حالا من هم به تو چشم میدوزم. این سکوت هر دویمان را میآزارد. کاغذ و خودکار آماده است. بیا ببنیم مشکل از کجا آب میخورد.
تا نیمهی شب وقت دارم او را بفرستم به خانهاش.
گزارش نیک ۱۶۹
اعتراف
۵:۴۵ بیداری
امروز عمدا کارهای عقب افتاده را انجام نمیدهم. فعلا حسِ ادامهی کم کردن تلنباریها را ندارم. شاید هم همان تنبلی باشد که پدرم میگفت: «زهرا زرنگ، معصوم تنبل. » میگفتم:«آبجی زرنگ، من تنبل، من خوشحال.»
چیزی نصیب آدم نمیشود. چرا باید وقت خود را برای کارهایی بگذارم که نه به درد دنیا میخورد و نه آخرت.
صبح خرید را بهانه میکنم و به پیادهروی میروم.
ساعت ۱۴ در جلسهی تمرینجای دورهی نویسندگی خلاق استاد شاهین کلانتری شرکت میکنم. امروز هم نکات خوبی در نتیجهی بازخورد نوشتهها دریافت میکنم.
امروز بخشی از تمرینهای دورهی خودواژه را انجام میدهم.
به من میگفت: «ممکن نیست بتوانی هنرمند قابلی بشوی. آخر این یک سنگلاخ پرخطریست. تو هرگز زجر ناکامی را نچشیدهای. در محیطی که در تهران پرورش یافتهای، در حلقهای که اینجا دور خود کشیدهای، نمیتوانی هنرمند بشوی. کسی که در عمرش گرسنگی نکشیده، کسی که از سرما نلرزیده، کسی که شب تا سحر بیخواب نمانده، چگونه ممکن است از سیری، از گرما، از پرتو آفتاب صبح لذت ببرد.»
این متن بریدهای از کتاب « چشمهایش» اثر بزرگ علوی است که ساعت ۱۴ استوری میشود.
🪷 ارتکابهای تکراری(با عاریهی واژهی ارتکاب از استاد) – نوشتن واژگان، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتاب، یادگیری زبان فرانسه، خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان، طراحی و اسکیس زدن.
امروز صبح پرانرژی بیدار شدم. صبحانه و تغذیه دخترم را آماده کردم و او را به مدرسه فرستادم. صفحات صبحگاهیام را نوشتم و رمان «مادران و دختران» را در حین انجام کارهای خانه گوش دادم. شک داشتم که آیا نسخه صوتی گوش بدهم یا نه.
میخواستم به قول آقای کلانتری با صدای درونی خودم کتاب را بخوانم، اما چون روایت با صدای خانم مهشید امیرشاهی بود ترغیب شدم و آن را گوش دادم.
حس میکنم کار درستی انجام داده.ام. چون دیالوگها که با لهجه قزوینی است با صدای خود خانم امیرشاهی بهتر درک میشود و جذابیت رمان بیشتر شده .فهم من از رمان بیشتر شده .
– تکالیف کلاس را برای شاگردم فرستادم.
– رفتم آرایشگاه.
– یک ژل و دو تا شانهی ابرو خریدم.
– با دوستم صحبت کردم.
– نوشتم.
– شیرینی خریدم و برای دوستم بردم.
– لباس پرو کردم.
-با دوستم رفتم بیرون و قدم زدیم.
– دوش گرفتم.
– سه تا وبینار شرکت کردم.
– یادداشت کانالم رو گذاشتم.
-چالشعر روزانه را نوشتم و تیکش را فرستادم توی کانال.
خاب عجیبی دیدم دیشب. توی پایگاه بودم که یکی از مراجعین گفت یکی توی اتاق مامایی است. دیدم مردی روی تخت خابیده بود و بیدار شد و گفت آمده بودم واکسنها را بردارم. اندیشیدم دیوانه است؟ رفتم آن یکی اتاق و به همکارانم که توی خاب همکلاسیهایم بودند گفتم. آنها انگار میدانستند که باید او را نگه دارند تا پلیس برسد و من تمام مدت به این میاندیشیدم که این یارو واکسنها را برداشته و الان باید همه را پِرت کنم. جواب آقای عسگرینژاد را چه میدادم. اَه، این چه کاری بود. مرد هیچ تلاشی برای فرار نمیکرد. پلیس هم توی راه بود. دوستانم گفتند او قاتل زنجیرهای است. آیدا آهسته به من گفت پس چرا فرار نمیکند؟ مرد را نگاه کردم و آرام گفتم: «چون میداند با دیوانهها کاری ندارند.» همان لحظه برگشت و به من نگاه کرد و لبخند زد. صحنهی بعدی هم دوست دختر داف و خلوچلتر از خودش آمده بود و با او میرقصید و مرد خیلی اهمیت نمیداد و هی به من نگاه میکرد. من هم هی توی دلم میگفتم خاک تو سرت واکسنها رو خراب کردی.
بیدار که شدم گفتم نکنه عاشق من شده بود؟ بعد گفتم گی تو بختت، اول اینکه حتا توی خاب هم نفهمیدی، دو اینکه فقط یک قاتل زنجیرهای دیوانه مانده بود، سه اینکه پاشو لباسهایت را بپوش امروز مدارس را باید بگردید.
کار بود. دوباره سرشماری مدارس. هشت کیلومتر راه رفتیم. اگر میخاهید بگویید دیوانهاید خب، با ماشین میرفتید باید بگویم نمیشد. پیادهروی را دوست دارم ولی کمرم خیلی درد گرفت.
بارانیام را هم یادم رفت و ماند پایگاه. اَه.
تمرینجا بود و مرور نکات و نکات جدید.
نویسندهساز بود. دست نویسندهساز. آزادنویسی، شنیدن نثری از یدالله رویایی. مرورش بباید.
با مبینا ملائی بودیم و از ترجمه شنیدیم.
«کدام فارسیها من را جذب میکنند؟» تا هفتهی بعد به این میاندیشیم.
با شیما صادقی بودیم و از قضاوت و اعتماد شنیدیم و گفتیم.
ساعت هشت «من و سلامتی» را شروع کردیم و دربارهی جملهی «سلامتی امتیاز است و نه فضیلت» گفتوگو کردیم و از دغدغههای این روزهای بچهها خاندیم. آخر هفته باید موضوعاتی که گفتند را دستهبندی کنم و دوست دارم با موضوعات خود بچهها پیش برویم.
با نصیرو گپ زدیم و کمی نوشتیم و بعد همراه متین چپانی از مرز و نه گفتن و رابطه شنیدیم.
بعد با سارا حرف زدم.
ولی بگذارید تجربهی امروزم را دقیقتر بگویم. اول اینکه کلی چیز یادم رفت که میخاستم بگویم. یک اینکه از ندا تشکر کنم بابت سایت که یادم شد، بعد از دوستان تشکر کنم بابت همرسانی وبینار که آن هم یادم شد، و سوم اینکه بگویم وبینار متین ساعت نه است که آن هم یادم شد.
آه.
اما؟
خیلی این گپوگفت را دوست میدارم و امیدوارم کلی اتفاق خوب بیفتد و تجربه به تجربه بیفزاییم.
با نسترن هم حرف زدیم و دلم برای صدای نازش تنگ شده بود.
هدایت عزیز.
همواره مکاتباتت با شهیدنورایی را میخوانم. دوستداشتنیاند.
فیلم ابدیت و یک روز را گذاشتهم در صف انتظار که به زودی ببینمش.
امروز اولین جلسۀ کلاس مشاورهام بود. خوشحالم بابتش.
نرگس حیاتواژههایش را برایم فرستاد و گفت که حالش را بهتر کرده. با شنیدنشان من نیز نیکخاطر شدم.
پیادهروی کردیم با میم… به دوستی سر زدیم. زنده شدم به واقع.
بادمجان و لوبیاسبزهای “پیرزالی” را حمل کردیم. در اواسط راه تقریبا مطمئن بودیم که قرار است دزدیده شویم ولی جان سالم به در بردیم.
پیرزال را در لغتنامه پیدا کردم با توضیحات پیر فرتوت؛ پیر سپیدمو.
وبینار های امروز را هرچند نصفهو نیمه ولی شنیدمشان.
زیاده قربانت، یاهو.
گزارش نیک شصت و نهم من.
البته این را هم باید بگویم که ما در حال نوشتن گزارش نیک صد و شصت و نهمین هستیم ولی من به شخصه از اول با این جریان همراه نبودم و از وسط های کار پیوستم.
گزارش نیک دیشب را هم که از شدت خستگی ننوشتم.
ببینید که در چه حد خوابالود می شوم که زنجیره را قطع می کنم و می خوابم.
کار زشتی است می دانم ولی راهی نیست.
در حال یادگیری هستم و تا ساعت ۱۹ سر کار بودم.
دیروز نتوانستم وبینار نویسنده ساز را شرکت کنم و این خودش نوعی فاجعه است برای من.
برای همین این چند وقته ناراحتم برای از دست دادن های وبینار که به خاطر کار کنسل می شود و من سعادت بهره برداری را ندارم.
غر نمی زنم این حرف های دلم هست که باید بگویم. برون ریزی کنم وگرنه همانند گردابی می شوند و به دور گردنم آویزان که من را خفه کنند.
حتی در یک کلاس دوره ای هم ثبت نام کردم، اما به خاطر حجم کار و یادگیری هنوز آن ها را گوش نکردم.
دیگر چه بگویم برایتان؟
همکاران جدیدی پیدا کردم و از این بابت خیلی خوشحالم.
خدا را صد هزار مرتبه شکر بابت کار جدید و محیط بزرگ و پیشرفته ای که در آن کار می کنم.
حوزه ای که جان آدم ها برایشان ارزشمند است و هر کدام از ما کمک کوچکی برای شفا پیدا کردنشان انجام می دهیم تا از شرشان خلاص شوند و نفس راحت بکشند.
امروز وبینار را شرکت کردم. در راه بودم و هندزفری داخل گوشم بود.
استاد شاهین مثل همیشه نمک وبینار شد و وبینار را نمک باران کرد.
وبینار نمکی، نمکی وبینار.
به خانه هم برگشتم بعد از کمی رفع خستگی دوباره به سمت آموزش و یادگیری رفتم. یادگیری در وحله ی اول ابزار کار من است و لازم الاجراست.
برویم تا فردا خداروشکر که توانستم بار دیگر بنویسم و لذت ببرم.
گزارش ۱۶۹
امروز روز شلوغی داشتم، بهمین خاطر نوشتن گزارش نیک را ساعات پایانی موکول کردم. اما زندگی است، نمیدانی لحظهبعد زندگی چه خابی برایت دیده است. ساعت ۹ شب در بین نشستی دوستانه انگاری سرم سبک شد ، دچار سرگیجه شدیدی شدم، انگار کنترل بدنم در اختیارم نبود، دیگر نفهمیدم چی شد. از عوارض قرصهایی که میخورمسرگیجه و سر دردشدید میشوم. بیشتر از این نمیتوانم بنویسم.
https://t.me/ehteram_karami
طرف صبح دانشکده داشت با آرامش خاطر و انجام داوری دوستانه، دو تا عنوان دانش پژوهی نوشتن میگذشت اگر علت کش آمدن تأیید استعلاجیام نداشتن سونوگرافی عنوان نمیشد. 2 ماه و شش روز است که کشش دادهاند و آخرش هم سونوگرافی ندارم؟ سونوگرافی از چی؟ اینکه مطمئن شوید قطع عضو شدم؟ جوابم را هم نمیداد بدانم دردشان چیست. فقط شانس آوردم یا شانس آوردند که با پیگیری سمجانهی کارشناس جان دبیرخانه خانم نداجان روزدار ختم به خیر شد. گرچه برادرجان میگوید چرا پیگیری میکنی؟ خب تأیید نکنند اصلاً ربطی بهت ندارد. کارگاه تابآوری در بحران خوب بود و خوشگذشت. اما جلسه اعتباربخشی خوب نبود تکلیفمان مشخص نبود.
نماز را دانشکده خوانده بودم و خیالم راحت بود. ناهار خوردم و کمی استراحت. پا شدم انگاری معدهام قلنج کرده بود. چند تا تکان به خودم دادم و آخ و اوخ کردم و بی اعتنا که خوب شد یا نه رفتم وبیکار سرزبان. این هفته را تسلیم نیاز به خواب بعداز ظهر نشدم که گاهی با نصف خواب شبم برابری میکند. در وبیکار سرزبان الهه جان ابتدا از سه کتاب اساسی دوره یعنی هنر پرسشگری، تفکر انتقادی و دیالوگ پیتر ومک نام برد، سپس به توضیح معیار دقت تفکر پرداخت آنهم با جزئیات و با مثال. ممکن است جزئیات بیشتری ارائه کنید؟ میشود مشخصتر صحبت کنید؟ پرسشهای دقت هستند. برای تهیه کتاب دیالوگ پیتر ومک به نشر حکمت سینا زنگ زدم گفتند قصد دارند تجدید چاپ کنند ولی نه به این زودی. اما به این زودی در طاقچه رونمایی میشود. من فایل انگلیسیاش را دانلود کردم. ببینم کی وقت میکنم نگاهی بیندازمش.
در وبینار نویسندهساز استاد کلانتری با نگاهی به منِ گذشته: امضا به نثر سحرآمیز یداله رویایی پرداخت و سپس صحبت از کلمهبرداری و آزادنویسی با ترانهای از فرامرز اصلانی شد. امروز 500 کلمه در 15 دقیقه نوشتم. برخی لحظات واقعاً آزاد و رها مینوشتم. از صبح هم پسر تمرین شعر سه خطی بودم و خود را موتور کم کارکرده پراید کهنه تصور کردم. خانم حسنی با شنیدن سه خطیام که به زور داشتم بهش وزن میبستم کلیپ طنزی فرستاد این بخشش را بیشتر دوست داشتم: «ملتٌ عین الکزت، دولت تناردیه، مدام/ منتظر النّاس، لتشریف ژان وال ژانیه»
در جلسه با درمانگرم کشفم شد از ابتدا از علامات ممنوعهام خبری نیست، یک هو وسط کوچهی رفاقت علامت ایست میزنم. خب معلوم نیست غیژژژژژژژژژ ترمز و تصادف و بشکن بشکن راه میافتد. باز قرار شد بیشتر روی مرزگذاری کار کنم و آدمها و خودم را بلاتکلیف نگذارم. تعارف بیجا مانع زندگیست جانم.
شام در معیت خانوادهی برادر و خواهر کوچکترم چسبید. جای آبجی فاطمه و خانوادهاش خالی. آبجی زهرا را جمعه خواهیم دید. بعدش هم رفتم خانهی برادر و شبنشینی با عموجان و خانواده.
از چخوف داستان «مهمان» را خواندهام. توضیح نیمخطیاش یک صحنهی کوچک است. زلترسکی صاحبخانه در فکر دک مهمان پرگو بود و سرهنگ پرگارین مهمان بیدی نبود که از این بادها بلرزد. بلاخره درخواست قرضالپسنده از سرهنگ او را رماند. داستان شیرینی بود. چند خطی هم از «هیس» محمدرضا کاتب خواندهام. داستان میز میز است را خواندم. شاید آلزایمر یعنی اسم اشیا را عوض کردن و بهشان خندیدند و اسم اصلی را گم کردن و به حال و روز غریبیات گریه کردن. چه میدانم اینطوری بعضی داستانها آدم را دیوانه میکنند.
حالا میروم بخوابم و هزار تا کار نکرده بماند فردا.
دوستم آمد خانهمان. برایش رامیون کرهای گذاشتم بار که در نهایت، سوپ مامانبزرگی شد.
سه قسمت از انیمیشن سطل سحرآمیز دیدم و تصور کردم هنوز در دههی نودیم و من شش سالهام.
چند شعر از اسماعیل خویی خواندم و کمی از رمان شیشهی سیلو یا پلات.
با تعهد به نوشتن سه صفحهی صبحگاهی در دفتر و فهرستنویسی، روزهایم را مدیریت میکنم و استرسم کاهش یافته.
تا ظهر یوگا تمرین کردم، به نتخانی و ریتمخانی پرداختم و از این شعر حافظ رونویسی کردم:
به سحر چشم تو ای لعبتِ خجستهخصال
به رمز خط تو ای آیت همایونفال
پس از سالها، فرهنگ دهخدا را از قفسه بیرون آوردم و از روی کلماتش نوشتم. دریافتم که یکی از معانی سام، مرض و بیماری است. ساویز یعنی خوشخلق و سامر یعنی افسانهسرا.
خودواژههای کارگاه را نهایی و معنی کردم. داستانی براساس یکی از آنها نوشتم.
متن بانو اسلامزاده در تمرینجا متحیرم کرد. صحنهای در مورد روزمرگیهای یک زن در مقابل سینک بود. جملهبهجملهاش در خاطرم مانده، مثلن دلشورههایش به همراه آب به چاه رفت.
عصر پاییز یعنی پیادهروی، ساعت ۱۶ پُرم میکند از ذوقِ حرکت و انجام کاری.
در نویسندهساز، استاد از معلمهای زندگی گفتند و داستان آشناییشان با نوشتن و ادبیات. یدالله رویایی با کتابِ منِ گذشته، دستشان را گرفته و به جهانِ شعر آورده.
استاد کلانتری در نویسندگی الهامبخش مناند. چند سال پیش که نوشتن را آغازیدم، استاد دیگری گفت که اگر حرفی برای گفتن نداری، نوشتن را ببوس و بگذار کنار. من که حرفی نداشتم، همین کار را کردم تا جنگِ اخیر. بحرانِ جنگ باعث شد که دیگربار به پابوسِ نوشتن بروم و استاد کلانتری را بیابم.
با آهنگِ آه اگر روزی از زندهنام فرامرز اصلانی نوشتیم.
به جز آهنگِ اگه یهروز بری سفر، به دیگر آثارش بیتوجه بودم. چهقدر پُرمایه بود.
من به داستانی در مورد یکی از خودواژههایم رسیدم.
ساجدهحقپرست از سازوکار شعر در ذهن گفت و کتاب تئوری شعر از اسماعیل نوری علا.
استاد از نشاط اصفهانی شعر خاندند.
از خسروخوبان و شب هول کلمه و جملههای زیر را برداشتم:
گندناک، پدر خاطرخاهی بسوزد، چهرههای بیخون
طلیعههای فروپاشیِ طاغوت در سماوات تاریخ، طالع میشد.
روسری سفید، قرص صورت پرچینش را قاب گرفته، اشکوبه.
تغییر راوی از اولشخص به دوم شخص و سومشخص و بالعکس را در شبِ هول، میبینم و میفهمم.
تار نواختم.
شعر عشقِ عمومی از شاملو را خاندم. فیلم Everybody knows را دانلود کردم تا ببینم.
هملتخانی را که از فرهنگ در بیلنگر آموختهام، از قلم نینداختم.
زرااونی سلام.
میدانی چرا میگویند ایستاده موهایت را شانه نکن؟ خب معلوم است چون برس از دستت میافتد و میشکند. مثل همین چند دقیقهی پیش. همان برسم که لنگهاش را داری.
برسم شکست نصفه شبی و با برس سهیل موهایم را شانه زدم. خیس بودند و کمی با سشوار خشکشان کردم و روغن زدم. ولی میدانم باز هم که صبح از خواب بیدار شوم شبیه شیر میشوم. دیروقت که حمام بروم اینطور میشود.
میخواهم روزم را چپه برایت تعریف کنم. قبل از حمام نشسته بودم روی مبل و با سهیل حرف میزدیم. حساب کتاب و اینچیزها. قبلترش هم مرغها را شستم. منفورترین کار خانه. سهیل هم بستهبندی میکرد.
قبلترش هم شام خوردیم و آشپزی. مدارک هم مرتب کردم که فردا باز هم برویم بانک.
زرااونی سبزیکوکویم تمام شده بود اما وقتی داشتم از خانهی مامان میآمدم خانهی خودمان یک بسته ازش گرفتم. حوصلهی هیچ غذایی را نداشتم. راحتترین غذا همیشه کوکوسبزیست.
داشتم کوکوسبزی درست میکردم ولی خیلی عصبانی بودم. اما اگر آن لحظه مرا میدیدی که موقع آشپزی دارم به وبینار مبینا ملائی گوش میدهم شبیه زنی بودم که از وقتش نهایت استفاده را میبرد. اما درونم زنی بود که از زمان متنفر است.
زرااونی با اسنپ برگشتم به خانه. راهی که هر روز صبح از خانهمان میروم ایستگاه جلوی خانهی ماماناینها، ساعت شش غروب طولانی به نظر میرسید. حوصله قدم برداشتن هم نداشتم.
فاطمه آمد و صد خوردنی بستیم به خیکمان.
عصر را خوابیدم خانهی ماماناینها. یک خواب زهرماری. که تلفن زنگ خورد. صداها زیاد بود و اتاق سرد.
بعد از مدرسه همیشه چندکار برای انجام دادن دارم. طول میکشد و خستهکننده میشود. امروز هم پیام گذاشتم برای اولیا که پوشهکارها را چکار کنند.
مامان زنگ زده بود بهم وقتی سر کلاس بودم. که میآیی؟ من هم رفتم ولی پشیمان شدم. حوصلهام سر رفت. البته در سایت شاهین کلانتری گشتم و چند کتاب هم بررسی کردم.
زرااونی در مدرسه چهارشنبه بود دیگر. تمام شده بودم. همزمان که درس میدادم کتاب نگارشها را امضا زدم. کاردستی بچهها را زدم به دیوار. پیکهای هفتگی را دیدم که بدهم بهشان. سرسامآور بود.
صبح هم خواب ماندم. بدو بدو رفتم. مانتو اداریام نشان میدهد که کمی چاق شدهام. مدرسه که شروع میشود معمولا کمی چاق میشوم. بس که گشنه میشوم و تا خرخره میخورم.
زرااونی روزم که چپه شد بهتر شد اما…
حوصله ندارم میخوابم دیگر.
امروز با ترشح کورتیزول شروع شد. هورمون استرس. تازه یادش گرفتم. استادمان گفت سیستم ایمنی بدن را مهار میکند. گمان کنم پس برای همین بود که همیشه موقع امتحانهایم مریض میشدم.
اگر ترشح زیاد کورتیزول مضمن شود و طولانی مدت، آنوقت باعث مریضیای به نام سندروم کوشینگ میشود. علائمش ضعیف شدن حافظه، چاقی، قرمزی صورت، فشار خون و… است.
همهی اینها لحظهای از ذهنم گذشت. پس کوشیدم استرسم را کنترل کنم.
با تاخیر به مترو رسیدم. نگران از دست دادن سرویس دانشگاه بودم.
تا رفتم توی مترو قبل از شروع کردن به درس خاندن، آزادنویسی کردم. از استرسم کاهید.
بعد از کلاسهایمان برگشتم خانه. برنامهی امتحانیمان را دیدم. بالاخره یک هفته قبل از امتحانهایمان منت گذاشتند و برنامه را دادند. اما کاش نمیدادند.
یک گونی کورتیزول مفصل هم اینجا ترشح شد. اما باید کنترلش میکردم.
چتجیپیتی برنامه را درست کرده بود. در یک روز سه امتحان مهم پشت هم گذاشته بود. ساعتهای امتحان، هشت و نیم صبح.
فقط یک ربات بیرحم میتوانست این برنامه را بریزد و یک انسان بیرحمتر از آن میتوانست تاییدش کند.
فعلن اعتراض زدهایم. امیدوارم تغیر کند.
بقیهی روز به درس خاندن گذشت. وقتهای استراحت هم رقصیدم، تلفن حرف زدم.
سومین گزارش نیک من
صبح زود بیدار شدم تا پوسترهای ایونتی که کنسل شده بود را در گروههای مرتبط پخش کنم. متن پوستر ها به لطف هوش مصنوعی سه غلط املایی داشت و عملا کار انجام نشد.
به آشپزخانه رفتم و همانطور که پنیر خامهای را روی نانِ سحر میمالیدم به حجم کارهای امروز فکر میکردم. نزدیک ۶-۷ساعت مشغول کارهای مشاورهی کسبوکار شدم و برخلاف تصورم خیلی خوب پیش رفتم. بعد به آشپزخانه یعنی محل کار دائمیام رفتم و شام پختم. تا برنج دم بکشد سالاد شیرازیام را ساختم.
بسته ی پستیام را همسر آورد؛ دو تیشرت خریدهبودم که یکیاش طرح دلخواه خودم بود. خواسته بودم روی تیشرت نوشته شود “فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم”.
شام را که خوردیم مشغول خواندن کتابی شدم که پارسال آن را خریدم و اخیرا شروع به خواندنش کردم. کتاب “بدن سوگوار” از مری فرانسیس اوکانز.
در بخشی از کتاب آمده است: وقتی عزیزی میمیرد ورودیهای نامرئی که بدنمان را تنظیم میکردند ناگهان از بین میروند. بدون بوی او، بدون لمس بدنش و بدون زمانبندی او بدنمان به کژتنظیمی دچار میشود.
و جایی دیگر میگوید: فرایند همتنظیمی ماهیت رابطهها را تعریف میکند. وقتی “تو” و “من” به هم میپیوندیم، ما به سامانهی کارکردی یگانهای بدل میشود و نظامهای فیزیولوژیکمان (نظام قلبی-عروقی و غدد درونریز) در هم تنیده میشوند، گرچه کماکان در بدنهایی جداگانه کار میکنند. پیوند دلبستگی مانند نیروی نامرئی جاذبه، دو انسان را در مدار یکدیگر نگه میدارد.
۱.دو هم صحبت جدید
۲.نوشتن
۳.آشپزی
۴.ایجاد تغییری تأثیرگذار در زندگی پسرکم
۵.روزمرگیهای خانه
۶.روزمرگیهای شخصی
۷.امور بانکی
۸.نوازش
۹.استراحت
۱۰.دارم قلقلک میشوم برای پیادهروی روزانه و چقدر مقاومتم در برابر راه رفتن، شدید است.
۱۱.وبینار
۱۲.عبادت
۱۳.مطالعه
۱۴.شکرگزاری
۱۵.بیت زیبای امروز:
عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست
۱۶.گریستن
۱۷.بافت گیسوی دخترکم
۱۸.اندیشیدن بی نتیجه
۱۹.همصحبتی خانوادگی
۲۰.مقایسه روز تحقق یافته با روز پیشنویسی شده و باز حسرت
سال واژه: ساده
نمیدانم امروز چه شد؟ انگار توی دلم رخت میشستند که سرگردان دور خودم میچرخیدم. کارهایی انجام دادم، اما هیچی از آنها نفهمیدم. نه از آن چند ورق کتاب، نه از دانشگاه. فقط خودم را سپرده بودم به آنچه که میگذرد. وبینار الهه را هم بودم، میانش خابم برد و نویسندهساز را از دست دادم. وقتی هم از خاب بیدار شدم، انگار هنوز هم این حس را با خود کشانده بودم. به وبینار فرشته رفتم و از موضوعی که برای وبینارش انتخاب کرده بود خوشم آمد. بعد از آن هم به حمام رفتم تا کمی التهاب درونیام را آرام کنم. کمی باید دوباره بشینم کنار خودم، ببینم چه خبر است؟
سالواژهام: ریلگذاری
برای ناهار دخترم سمبوسه درست کردم که ببرد مدرسه و یک لقمه کره بادامزمینی هم برای صبحانهاش آماده کردم.
دو قسمت از سریال «صد» را دیدم.
دخترم را کلاس بدنسازی بردم. بعد هم رفتم ترمینال، مامانم را سوار کردم و بردم خانه.
یک داستانک نوشتم.
شام پختم و بردم خانهٔ مامانم.
شعری از منوچهر آتشی خواندم. کلمهبرداری کردم و سری هم به واژهدان زدم.
کمی زبان اسپانیایی خواندم.
۱۲ صفحه از «شازده احتحاب» را خواندم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
در ابتدای نوشتن این گزارش، نیمهی روز را میگذرانم. صبح، کتاب «حباب شیشه» از «سیلویا پلات» را شروع کردم. گمانم بتوان یک جور خود زندگینامه تعبیرش کرد. قبلا از او فقط اشعاری را خاندم، گرچه همیشه نوع زندگی و مرگش مرا به فکر فرو میبرد.
یک آیس دالگونا نوشیدهام و نمیدانم چطور از قهوه هم بیشتر مرا گرفته.
در ادامهی روز به برنامهای که در سرم دارم میاندیشم. دفتر اهدایی به خودم را سفارش دادم. دوست دارم آن را به شما نشان دهم. حالا دفتر و مسواکم هر دو رنگ سیب سبز هستند. از هالووین همین که خر شرک زندگی خودم نشوم و هیولای زندگی بقیه هم.
واژهی امروز میتواند نامش زنجیره باشد.
میانهام با زندگی خوب و بد میشود اما خب سال واژه: ماراتن معکوس است و زنجیره ادامه دارد. نمیگذارد بنشینم.
همهچیز به جنگ بستگی دارد، نوبت دندانم، سفارش های اینترنتی و تمام کردن کتابها.
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیکو بنیسعید on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟