با الهام از آهنگ ” آهای آقای داماد” صفحه اصلی سایت مشتری را طراحی کردم.
این هم یک مدل نوشتنه؛ با کد
زمانی از ازدواج کد و کلمه گفتم و در لینکدین با تصاویر از رقص دو نفره کد و کلمه منتشر کردم.
پسندزیهای امروز:
طراح فرانت سایت سالن زیبایی
شکر گزاری دو وعده
شنیدن غزل اکسیر عشق از سعدی با تفسیر رشید کاکاوند
برنامه برای اتمام تقویم مختوایی آذر و دی در هفته آتی
تقویت تعادل و توانایی مغز با حرکات هماهنگ پیجشی، سرعتی و بازیوار
مراقبه تجلی خواسته
چرت عصرگاهی برای ۱۵ دقیقه
نزدیک به ۵ هزار گام پیادهروی
دیروز و امروز سراغ خودواژه هم رفتم و صد الیته اسنرس سایتهای مضطرب از جنگ مانع است برای تمرکز
محبورم برای توجه و تمرکز برای این سایتها برای شرایط محتمل جنگی کارهای زیادی بکنم و نتوانم این ماه وبینارهایم در نویسنده سخنران بیاغازم.
حتی به تمرینهای خودواژه هم نمیرسم و فقط،ناخنک میزنم.
این ماه بر آزادنویسی، گزارش نیک و ژورنالنویسی تمرکز دارم.
به مناسبتِ روزِ نیکی که داشتم تصمیم گرفتم گزارش نیک ثبت کنم. از صبح همه چیز روال و درست پیش رفت. اگر از همان اول بگویم، ابتدا نماز صبحی بر بدن زدم و باز زیر پتو خزیدم. دوازده ظهر بیدار شدم و بازهم اذان بود و سراغ نماز رفتم. به جانم چسبید و رفتم پِی نوشتههای روزم. یادداشت روزانه در دفترم و یادداشت برای اتاق بایگانی. کمی هم آزادنویسی و جمع و جور وسایل. و البته پیدا کردن لباس هایی که یک ماه بود گمشان کرده بودم. معلوم شد گم نشده بودند. فقط یادم نمیآمد کجا جاسازشان کردهام. بالاخره هر موجودی ممکن است تابستان چیزی پنهان کند و زمستان در پِیاش باشد. بالاخره اولین کتابِ این ماه را شروع کردم.«تحلیل کالبد نثر» کتاب دکتر ابومحبوب.
آنقدر خواندنش دلچسب و آموزندهست که نمیخواهم زود تمام شود. اولین باری بود که زیر جملات یا کلمات در کتاب خط میکشیدم. احساس میکردم بیشتر یاد میگیرم و در ذهنم میماند. البته خطهای کمرنگ با مداد کشیدم که آسیبی به کتابم وارد نشود خدایی نکرده. فکر میکردم بعد از مدرسه دیگر حوصله یاد گرفتن هیچچیز را ندارم. اما فهمیدم هنوز مطالب جالبی وجود دارد برای یادگیری. آن هم در بابِ «ادبیات» و دیگر چه چیزی بهتر از این؟
حتی کشف کردم استفاده از اصطلاح «وام گرفتن» در کلمات، بین دکتر ابومحبوب و جناب شین. کاف مشترک است. نمیدانم هردو از کجا این اصطلاح را وام گرفتهاند، اما کشف جالبی بود.
حسابی کلمات نو یادگرفتم و معنی هایشان را یادداشت کردم. موقع خواندن احساس میکردم در یک کلاس درس واقعی هستم. با استادی که واقعا چیزی بلد است و میداند چه میکند و کارش را بلد است. و البته مهم تر از آن، میداند ادبیات چیست. فرق ادبیات با فارسی را به خوبی میداند، بالا و پایین نثر را از بر است و نویسنده هارا شخصیسازی شده میشناسد.
به مرحله بعدی برسیم، یک دستورتهیه تازه کشف کردم و دسر درست کردم. دستورش را هم در دفتر آشپزیای که قبل از پاییز خریده بودم نوشتم. صادق باشم از موز خوشم نمیآید و چون دسر موز داشت آنقدری که باید موقع خوردن به وجد نیامدم. اما انگار اطرافیان دوست داشتند.
حالا جانم برایتان بگوید که چندین سال پیش، در همین اثنا، در تاریخ هشت آبان، نوزادی در تهران متولد شد.
البته که خبر نداشت که روزی نویسنده خواهد شد و نصفهشب سر از گزارش نیک نویسی در خواهد آورد.
سال گذشته چنین روزی را همراه جناب شین. کاف و چندتن از دوستانِ مدرسه نویسندگی جشن گرفتم و بسیار برایم خاطره شد. چه پاییز دلچسبی بود.
امسال قسمت شد یادآوریاش کنم و گزارش نیکش را بنویسم.
به نظرم روزِ نیکی بود و ارزش نوشتن داشت. با تمام سادگی و آرامشش، دوستش داشتم.
این روزها بیت موردعلاقهام را از همان جناب شین. کاف یاد گرفته ام و مدام مینویسمش و در ذهنم تکرارش میکنم.
ای بیخبر از سوخته و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی
در پایان، باشد که رستگار شویم و شاهد میهمانانِ تازه در اتاق بایگانی باشیم. متصدی مینویسد و خوانندهای پیدا نمیشود.
شما افتخار میدهید چند کلمه میهمان متصدی اتاق بایگانی باشید؟
https://t.me/ArchiverooM1
تمام روز در فکر بودم. فکر کردم به همهی اتفاقاتی که این مدت افتاد و نوشته نشد. کم نوشتن برای آدمی که به زیاد نوشتن عادت کرده کمکم تبدیل به عذاب میشود. این روزها زندگیام وسطباز شده. نه خوبم نه بد. از آن حالت صفر و صدی همیشگی درآمدهام. تغییر محسوسی است. امروز از تعطیلی لذت بردم. وقتی کار و بار آدم روی اصول میافتد به مراتب احساسات آدم هم سر و سامان میگیرد. این یک ماهی که دانشگاه حضوری شد و از تعطیلی بیسروته درآمدم همه چیز تقریبن جای خودش را پیدا کرد. انگار وقتی کاری در زندگی نظم میگیرد، بقیهی چیزها هم کمکم به تبعیت از آن وادار میشوند. مثلن امروز از کتاب خواندن لذت بردم. چون با خودم عهد کردهام روزهایی که کم کلاس دارم یا ندارم بیشتر بخوانم. خواب زمستانی گلی ترقی رو به اتمام است. احتمالن تا آخر شب تمامش کنم. شعرهای محمود درویش را میخوانم. چه شاعر حاذقی بوده این آدم و چه عربی خوبی داشته است. بیش از خود شعرهایش آنچه برایم جذاب است نحوه خواندن شعرهایش با صدا و لحن خودش است. صدای گرمی دارد. از معروفترین شعرهایش که خواندهام و دوستش دارم شعر «إلى أمي» یا برای مادرم است. این شعر سراسر عاطفه است. مخصوصن این بیت را دوست دارم. برایم بدل شده به یک ضربالمثل و به یک جواب برای اینکه چرا زندگی را دوست دارم. «وأعشَقُ عمرِي لأني
إذا مُتُّ ,
أخجل من دمع أُمي !»
یعنی عمرم را دوست میدارم، زیرا من،
اگر بمیرم،
از اشک مادرم خجالتزده میشوم. (اگر دوست داشته باشید میتوانید کامل این شعر و صوتش با صدای محمود درویش را از این لینک بخوانید و بشنوید https://www.aldiwan.net/poem2283.html )
برای عربی ضعیف و محو من خواندن شعرهای او تغذیهی خوبی شده است. برای دوام آوردن در این رشته مثل دوام آوردن در زندگی مدام دنبال دلیل و شوقی میگردم. و ادبیات برایم شوقیست برای هر آنچه هست و هر آنچه خواهد آمد.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و آزادنویسی کردم. برای اینکه دوباره عادت هر روز نوشتن را برگردانم برای خودم یک خودکار بنفش و یک دفتر بنفش قشنگ خریدهام. علاقهام به این رنگ بر هیچکس پوشیده نیست. امروز آزادنویسیام را به جای تایپیدن در همان دفتر با خودکار نوشتم.
یک ترفند جدید در پختن سوپ جو کشف کردم. همیشه جوها را یکبار میپختم و بعد آن آب سیاه رنگی را که میداد آبکش میکردم. امروز فهمیدم اگر ابتدا کمی جوها را تفت بدهم دیگر آن رنگ بد را نمیدهد و سوپ هم لعابدارتر میشود.
امیرعلی سرماخوردگی گرفته است. امسال پیشدبستانی میرود. بچه از همان هفته اول ویروسگیر شد و ما را هم شریک ویروسهایش کرد. توی خانه حوصلهاش سر رفته بود. زنگ زد و با گریه گفت برویم خانهشان. رفتیم و سالاد الویه درست کردیم. چسبید بعد مدتها. این روزها زیادی ناپرهیزی میکنم و اگر دوباره وزنم زیاد شوم دست از ناله و نفرین خودم برنخواهم کشید. کمی با هم بازی کردیم. بازی با او همیشه برایم قصهساز است. بچهها انگار قصهگو به دنیا میآیند. امروز ماشینهایش همه مریض بودند و آب و روغن قاطی کرده بودند چون از او ویروس گرفته بودند. برگشتیم خانه. چند تا از یادداشت کانال دوستانم را خواندم و حض کردم و غبطه خوردم که چرا در یادداشتنویسی کمکار و بینظم شدم. کاش پوست کلفت نشده بودم و میتوانستم خودم را مثل بچگی با ترفند «فلان کارو نکنی خیلی خری» سربه راه کنم. به هر حال روز بدی نبود. آرام بود. نه آرامِ ساکن و ساکت.
سالواژهام: ارتباط
صبحی کم و کسری محتوای وبینار را کاویدم.
دیشب به غزاله پیام دادم و دختر ناز و مهربانم برای پوستر کمکم کرد. آخر اما پیشنهادی که دادم سبب شد به این نتیجه برسیم که برای این هفته فراخان نگذارم. به موسیقی دزدان دریایی کارائیب. گوش دادم.
سمجبچه، نقنق و غرغرش یکی شده بود و من هم بار را بستم سمت خانهی خاله. توی راه، وبینار آقای مفیدی را بودم. ایشان از حل مسئله گفتند، مفید.
تو وبینار خودم صحنهها پیش آمد. از ورود ناگهانی شیرینترین یگانه و یاخدای من تا ضبط نشدن وبینار. دوستان دیگری هم بودند و چه سعادتی بود، همراهی ایشان.
دوستانی هم بودند که پس از وبینار، از بیاطلاعیشان گفتند و قرار شد که هفتهی آینده تکرار کنم مطالب را. ذوقی و شوقی.
تمرین کردم و کلاس رفتم. دخترخاله از استعفای استاد تنیسش گفت و این که دیگر استادی به نیکی او در زاهدان نیست. فعلن بهناچار باید کنار بگذار د تنیس را. تلخ شده بود. برای درک بهتر از موضوع، سعی کردم که فکر کنم استاد کلانتری استعفا داده است. اصن حالوم بد شد.
پس از کلاس، دوباره خانهی خاله رفتم و بعد ساعتی، خانه.
فایل آزادنویسی را که باز کردم، با صفحهای خالی مواجه شدم. پریده بود نوشتههایم از اسفند ماه. سیاه شدم. حالا یکی را میخاهم که مرا درک کند.
تا اردیبهشت را ذخیره دارم اما بعدش را نه. بعدش؟ قصهبافیها. برای فایل از دسترفته نامهای نوشتم. مست نویسیهام.
_ امروز با یکی از همکاران آقا بیش از دو ساعت با هم در مورد توسعه فردی صحبت کردیم معتقد بود در شغل وکالت پرستیژ و پرزنت کردن باید رخ بدهد، مثلاً ماشین مدل بالا و در منطقه بالا شهر دفتر داشتن موجب میشه موکل بیاد دفتر فوری قرارداد را منعقد کنه، موافقم موکل ابتدا احساس می خرد بعد خدمات را.
وقتی در برج سفید دفتر داشتم بارهااز نزدیک این موارد را تجربه کرده و دیده ام به خصوص موکلین جنس مخالف… بر عکس آن هم وجود دارد هرچند برایم ناخوشایند است واز کرامت انسانی دور است.
_ علاقه مند به شرکت در دورههای مدرسه نویسندگی هستم اما فرصت کافی ندارم، چه قدر دلم برای شرکت در دوره شعر تنگ شده است...
_ هر چند سعی می کنم از عادی سپری کردن روزانه جلوگیری کرده، در انجام بعضی کارها تنوع را وارد کنم، مثلاً در آشپزی سرو غذا تنوع ایجاد کنم، در خانه ما از بشقاب بزرگ بیشتر استقبال می کنند یا با قاشق شربت خوری برنج خوردن برایشان خوشایند تر است، چون دهان کمتر پر می شود و لقمه را بهتر بجوند ویا از رومیزی با رنگ های متناسب با فصول استفاده کنم، البته تنوع را می شود در چینش نان هم داد…
ساعت ۲:۲۵ نیمهشب است. روی پهلوی راستم دراز کشیدهام و شکمم هر لحظه به یک طرف متمایل میشود. لیلیا حالا حسابی بزرگ شده و جای کافی ندارد. چند نفس عمیق میکشم.
خسته و بیحالم. احساس دلپیچه دارم و اشتهایم کم شده. سر دلم احساس سوزش میکنم و گاهی تهوع به سراغم میآید. میگویند از علائم روزهای پیش از زایمان است.
طی روز گزارش نیکم را نوشته بودم، اما حالا که دوباره خواندمش، چنگی به دلم نزد. دلم خواست از اول بنویسم. البته چیز زیادی برای گفتن ندارم.
صبحم را با کمترین انرژی آغاز کردم. انگار به اندازه کافی نخوابیده بودم. با مامان صبحانه مختصری خوردیم و برای ناهار به کمک هم برنج و میگو درست کردیم.
ظهر پیامکی عجیب دریافت کردم. از شمارهای ناشناس.
گفت: سلام.
گفتم: سلام، شما؟
گفت: راستش را بخواهی، شما دو ماه قبل مسافرم بودی و من ازت خوشم اومده.
گفتم: من متأهلم.
گفت: لطفاً، یک دوست اجتماعی.
گفتم: تمایلی ندارم. ممنون میشوم دیگر پیام ندهید.
گفت: لطفاً… شما خیلی خوشگلی. میتونم بدونم چند سالتونه؟
و من دیگر جواب ندادم.
با اینکه راننده اسنپ شمارهام را ذخیره کرده بود، کاری ندارم؛ اما اینکه بعد از دو ماه پیام بدهد و ابراز علاقه و آشنایی کند، دیگر خیلی رو میخواهد!
بیشتر از همه از عبارت «دوست اجتماعی» بیزارم. از حریم قائل نشدن برای یک زن متأهل. از بیشرمی.
حالا که در آستانه مادر شدنم، میزان تنفرم از اینگونه افراد بیشتر شده است.
بخشی از غم امروزم برای پنجشنبه بود. پنجشنبههایی که هر هفته کنار دوستانم در کلاس نقاشی میگذشت و حالا یک ماهی میشود که از آن فضا فاصله گرفتهام.
چقدر دلتنگم. برای مدادرنگیهایم، پاستلهای گچی، شور و اشتیاقم در کلاس، همکلاسیهایم، استادم، پذیرایی شدنها، پرسش و پاسخها و کتاب خواندنها. امید دارم یک روز دوباره برگردم.
امروز به پیادهروی نرفتم. ورزش نکردم. طب فشاری انجام ندادم. جلوی آینه ننشستم و میکاپ نکردم.
امروز بیحوصله بودم. انرژیام ته کشیده بود. دلم میخواست ساعتها زیر پتویم کز کنم و هیچکس کاری به کارم نداشته باشد.
در اینستاگرام پرسه زدم. پیج دختری را دیدم که اضافهوزن زیادی داشت، اما اعتمادبهنفس فوقالعادهای داشت؛ اعتمادی که به زیباییاش تبدیل شده بود.
میگفت پسری جذاب به او ابراز علاقه کرده و وقتی از او پرسیده از چه چیزی در من خوشت آمده، پسر جواب داده: «راستش در یکی از عکسهایت، از ترکهای روی بازوهایت خیلی خوشم آمد. به نظرم این بازشدگی پوستت خیلی زیباست.»
دختر میگفت مدتها بهخاطر این نقص گریه میکردم و با خودم میگفتم خدایا، با چاقیام کنار میآیم، اما این ترکها را چگونه از بین ببرم؟
هزاران کرم و درمان را امتحان کرده بود و هیچکدام نتیجه نداده بودند؛ تا اینکه متوجه شد همین چیزی که به نظر خودش عیب میآمده، در چشم دیگری نوعی زیبایی است.
با خودم اندیشیدم، واقعاً چه کسی معیار زیبایی را تعیین میکند؟ چرا از چاق شدن اینقدر میترسیم یا احساس میکنیم نوعی بیماری است؟
به نظرم در دنیا چیزی مهمتر از پذیرش خود نیست. روزی که یاد بگیرم خودم را در هر حالت و شکلی دوست داشته باشم، معیارهای جامعه دیگر نمیتوانند چیزی از ارزشم کم کنند.
با خودم تکرار میکنم:
«به جای اینکه کسی باشی که جامعه ازت انتظار داره، فقط خودت باش. خودت بودن قشنگتره.»
غروب به حمام رفتم، شاید کمی سرحال شوم. موهایم را سشوار کشیدم، ولی همچنان بیحوصله بودم. شب مامان برایم حلیم درست کرد و همگی دور هم شهرزاد دیدیم.
امشب ۳۹ هفتهام تمام شد. وارد آخرین مرحله بارداری شدهام. دخترم حالا به اندازه یک کدوتنبل است. احتمالاً سه کیلو وزن دارد.
مامان که رفت بخوابد، سعید گفت: دخترت هم مثل خودت تنبله؛ حال نداره زودتر به دنیا بیاد.
گفتم: من کجا تنبلم؟
گفت: آخه برای آماده شدن خیلی طولش میدی.
گفتم: چشم مامانمو دور دیدی، اذیتم میکنی
خندید و گفت: خب ببین، همین الان آرومآروم داری پتو رو تا میزنی
گفتم: بذار این دفعه یک هندونه سه کیلویی وصل کنم به شکمت، ببینی دلیل تنبلیام چیه
مادرشوهرم هم از بحث ما به خنده افتاد.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز نه به پیادهروی رفتی و نه ورزش کردی. حتی هیچ کتابی نخواندی و نشنیدی.
اما به جای سرزنش کردن خودت، به خودت حق دادی. به خودت یادآوری کردی که در حال آفرینشی بزرگ هستی و بدنت گاهی کم میآورد.
پس به جای ناامیدی، به صدایش گوش کن و بهخاطر تمام زحماتی که برایت میکشد، ازش تشکر کن.
مهم، ادامه دادن است. چشم روی هم بگذاری، دخترت هم به دنیا آمده و این روزها تمام شدهاند.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۳
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۵
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
با اینکه امروز بسیار نیکورزی کردم، از تعداد زیادی داستانک نویسی برای شرکت در چالش داستانک تا رخدادکنویسی در کانال باشگاه نویسندگی. اما چون
سالگرد آسمونی شدن پدرم هست، هنگام نوشتن گزارش نیک ناخودآگاه قلمم با دلم رفت سمت نامهای به او.
تصمیم گرفتم نامهام را به عنوان نیکترین کار امروز، نشر بدهم.
بابا جان،
چهار سال گذشت.
و کی فکرش را میکرد، روزی که تو در بیمارستان بودی، ما برای تولد مامان چهارتایی رفتیم بیرون. با دلهایی که بوی خون میداد. خوشنگذشت. هیچوقت بدون تو خوش نمیگذشت. تو میخندیدی. خیلی قشنگ هم میخنداندی. تو و مامان جفت درستی بودید. همان در و تختهای که میگن شما بودید. کلکلهای لوس و در عین حال نمکیتان.
داشتم میگفتم. کی فکرش را میکرد، آن روز که تولد مامان بود، فقط سه روز بعدش، فوت تو باشد. عجب دنیایی. میبینی؟
چه مظلومانه رفتی. چه غدهی بیرحمی، مثل برق و باد، تو را از ما گرفت. اصلاً نفهمیدیم چه شد. یک روز بابا داشتیم و سی روز بعد، چشم باز کردیم و دیدیم یتیم شدهایم. چیزی که باور کردنش از خودِ اتفاق سختتر بود: پدر نداشتن.
چه زود رفتی. اما بین خودمان بماند، «با مردنت پدری را در حقم تمام کردی!»
اگر زنده میماندی، احتمالاً من با آن دیوانهی پست و رذل ازدواج کرده بودم و حالا گوشهی دیوانهخانه، مشغول جمعکردن تکههای باقیماندهی روانم بودم. رفتنت باعث شد همهچیز عقب بیفتد. زمان گذشت و من فرصت کردم آن نارسیست شیطانذات را بیشتر بشناسم. دو سال وحشتناک را در رابطه با او گذراندم، اما خدا را شکر شناسنامهام با اسمش کثیف نشد. گاهی فکر میکنم شاید آخرین هدیهات به من همین بود، یک جور پدری از آن دنیا!
رفتی و بعد از تو هیچچیز مثل قبل نشد. دو سال بعد، امیرعلی هم رفت. شاید از نبودنت دق کرد، شاید هم تو نتوانستی دوری تهتغاریات را تحمل کنی و بردیش پیش خودت. نمیدانم. فقط میدانم هنوز هم وقتی به رفتن هر دوتان فکر میکنم، مغزم از پذیرفتن این حجم از فقدان سر باز میزند.
این چهار سال چهها که بر ما نگذشت، بابا!
بیپدری عجب درد بیدرمانی است. مامان سعی کرد برایمان هم مادر باشد و هم پدر؛ اما خودش هر روز مثل شمع آب میشود. گاهی به صورتش نگاه میکنم و دلم میخواهد زمان را به عقب برگردانم، به روزهایی که هنوز تو بودی و مامان مجبور نبود اینهمه بار را یکتنه به دوش بکشد.
خانه از نظم سابق افتاد. انگار با رفتن تو، یک ستون اصلی از ساختمان زندگیمان را برداشته باشند. همهچیز ناگهانی بههم ریخت، آدمها، رابطهها، برنامهها، حتی تعریفمان از آینده. دیگر کسی نبود که حضورش به خانه وزن بدهد. کسی نبود که صرفاً با بودنش خیالمان راحت باشد. فهمیدیم بعضی آدمها چقدر مهماند، درست وقتی که دیگر نیستند.
میدانی بابا، بعد از تو تازه فهمیدم پدر فقط یک نسبت خانوادگی نیست. یک جور پناه است. یک شماره تلفن که همیشه میتوانی بگیری، حتی اگر ندانی چه میخواهی بگویی. یک نفر که لازم نیست برایش توضیح بدهی چرا ناراحتی، چرا ترسیدهای، چرا شکست خوردهای. فقط میداند دخترش به چیزی احتیاج دارد.
دلم برای همین چیزهای معمولی تنگ شده، برای صدا زدنت، برای دیدنت، برای شوخیهایت، برای عسل جان گفتنت. برای اینکه گاهی از چیزی شکایت کنم و تو گوش بدهی. برای عبایی که روی دوشت میانداختی و کتابی که میخواندی. برای نگاه اصیلت. برای آن اطمینان سادهای که آن روزها اصلاً نمیدانستم چقدر ارزشمند است.
بعد از تو، بزرگ شدن هم شکل دیگری پیدا کرد. دیگر کسی نبود که گاهی بتوانم پیشش بچه باشم. انگار مجبور شدیم یکشبه بزرگ شویم، بیآنکه کسی از ما اجازه گرفته باشد.
امیرعلی هم که رفت، دیگر واقعاً نمیدانستم این خانواده قرار است چند بار دیگر تکهتکه شود. دو مرد زندگیام را در فاصلهای کوتاه از دست دادم، یکی پدرم بود و دیگری برادرم، رفیقم، همدستم در زندگی. هنوز هم بعضی اتفاقها را در ذهنم برای هر دوی شما تعریف میکنم. گاهی ناخودآگاه فکر میکنم باید به امیرعلی زنگ بزنم و چیزی برایش بفرستم. بعد یادم میآید شمارهای که دیگر جواب نمیدهد، فقط شمارهی او نیست، انگار بخشی از زندگی من هم از دسترس خارج شده.
چهار سال است که دارم با نبودنت کنار میآیم، البته کنار آمدن تعبیر خوشبینانهای است. بیشتر شبیه این است که یاد گرفتهام با یک جای خالی زندگی کنم. جای خالیای که نه پر میشود، نه کوچکتر، فقط آدم یاد میگیرد دورش راه برود.
نمیدانم اگر بودی از من راضی بودی یا نه. نمیدانم از تصمیمهایم، از اشتباههایم، از زمین خوردنها و دوباره بلند شدنهایم چه فکری میکردی. اما دلم میخواست بودی و میدیدی که با همهی این آشفتگیها هنوز دارم تلاش میکنم. هنوز مینویسم، هنوز رؤیا دارم، هنوز سفر میروم، هنوز میخواهم چیزی از خودم بسازم. اما نسخهی جدید و بهروزتری از من میدیدی. هرچند گاهی خستهتر از آنم که اعتراف کنم.
کاش کتابم را میخواندی. کاش امیرعلی هم میخواند. کاش هر دو بودید و میدیدید من از آن همه دلتنگی، کلمه ساختهام. شاید عجیبترین کاری که از دستم برآمده همین بوده، تبدیل کردن نبودن آدمها به چیزی که بتوان لمسش کرد.
امشب چهارمین سالگرد رفتنت است. چهار سالی که در تقویم گذشته، اما در بعضی لحظهها انگار هنوز همان روزهای اول است. هنوز گاهی دلم میخواهد در را باز کنم و تو باشی. هنوز بعضی خبرها را نگه میدارم برای گفتن به تو. هنوز وقتی اتفاق خوبی میافتد، یک جای ذهنم دنبال تو میگردد.
بابا، نمیدانم آن دنیا چه خبر است. نمیدانم صدای ما به شما میرسد یا نه. فقط امیدوارم اگر جایی هستید، تو و امیرعلی کنار هم باشید و دیگر هیچ غدهی بیرحمی، هیچ بیماری و هیچ اتفاق لعنتی نتواند بینتان فاصله بیندازد.
مراقب امیرعلی باش. همانقدر که اینجا مراقبش بودی، آنجا هم مراقبش باش. چون ما نتوانستیم مثل تو از او مراقبت کنیم. او هنوز همان تهتغاری شیطان و عزیزکرده است.
و اگر قرار است چیزی از این نامه به تو برسد، این را بدان:
من هنوز همان دختر ۵ سالهی مو فرفریات هستم. با اینکه چهار سال است پدر ندارم، هنوز همان دختریام که دلش میخواهد یک بار دیگر بابایش را ببیند.
دلم برایت تنگ شده.
خیلی بیشتر از آنچه کلمهها بتوانند بگویند.
دخترت،
عسلی
یک خاطــــــره 🩷
بابام استاد اوسکل کردن بود. اصفهانیِ تمام عیار و حاضر جواب و حرفهای مسخرهبزنی که میتونست چند ساعتی مغزپختمون کنه.
یه روز بیمقدمه گفت:
نمیدونم الان برم حموم یا برم اصفهان!
ما هنوز ربطش رو نفهمیدیم. چون دوست داشت حرفهایی از جنس نفهمیدن بزند.
عکس کودکیام در آغوش پدر را اینجا ببینید:
https://t.me/asa_fatemi
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد.
[ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
[هفت و نیم صبح]
امروز صبح با سردرد وحشتناکی بیدار شدم. قرار بود برویم کتابخانه تا ظهر. مرا اما سردرد امان نمیداد که بیدار بمانم و چشم باز کنم. بدنم چنان از دیروز درد میکرد که دیگر حال حمل کیف و راه رفتن طولانی نداشتم. وقتی یاسمن صدایم زد که بیدار شوم، گفتم :«چه فایدهای دارد این همه راه را پیاده رفتن. بیشتر خسته میشویم که.» چشم بستم.
[دوازده ظهر]
بیدار که شدم با حجم زیادی از حس بد از خوابی که دیده بودم، همراه بودم. صدای اذان حسینه آمده بود و من بیدار شده بودم. حس بدی داشتم از این همه خوابیدن. ولی سر دردم گم شده بود. روی شستم. تند صبحانهای تند خوردم.
نشستم پشت میز. شعر حافظ میخواندم. دنبال معنی و داستانش بودم. دنبال ایهامسرایی حافظ. داشتم غزل را از صدای سخن عشق گوش میدادم. چنان زیبا هر بار شعرهای حافظ را میخواند که مستم میکند. یکی از فارسیترین آدمهایی که میشناسمش. خیلی دوستش دارم. دلم نمیخواست بروم بیرون. باید غذا درست میکردم. من و خروار درسهایم توی اتاق تنها بودیم.
[دو بعد از ظهر]
من داشتم فکر میکردم هر هفته پنجشنبهها میرویم بیرون. یعنی این هفته نرویم؟ قرار بود برویم گیمنت. باقی بودم که بزنم زیرش. ولی بعد دیدم دلم میپوسد توی این هوا و آخر هفته، یک جایی نرویم. میخواستم به یاسمن زنگ بزنم و بگویم قرارمان سرجایش باشد. عصر برویم. که یاسمن آمد. گفتیم که برویم. باز هم البته توی شک بودم. هنوز ابیات را تمام نکرده بودم، غذا درست نکرده بودم و درسهای پیفه هم مانده بود. من بودم و شنبه و هزار درسی که باید پس میدادم. داشتم ادامه شعرها را مینوشتم. منگ بودم. از فکر اینکه نیم ساعت بعد باید بلند شوم و تند غذا درس کنم و بعدش آماده شوم بیحالتر هم میشدم.
[سه و ربع بعد از ظهر]
بلند شدم غذا درست کنم. میخواستم قاطی پلو درست کنم با گوشت چرخ کرده و کمی گوجه. پیاز و سیر را رنده کردم. خوب سرخ که شد، خواستم گوشت چرخ کرده را بریزم، حیفم آمد. نکند گوشت چرخ کرده خراب باشد؟ بو کردم. آخر صبح برق رفته بود. یکبار دیگر هم گوشت را بیرون گذاشته بودم و آب شده بود. گفتم شاید بخاطر همانها خراب شده باشد. بویش برایم کمی عجیب بود. به یاسمن هم که نشان دادم، با من هم نظر بود. جایش مرغ را از یخچال بیرون کشیدم و همانطور یخ زده انداختم توی پیاز داغ. کمی تفت دادم. گوجه زنده کردم. یک قاشق رب ریختم. وقتی گوجهها پختند و رب سرخ شد، آب ریختم و گذاشتم قل بزند. همین بین برنج را هم گذاشتم دم بکشد.
[ده دقیقه به چهار]
ظرفها را شستم. زیر برنج را کم کردم تا دم بکشد. آمدم اتاق و شروع کردم آرایش کردن. گپ زدیم و آرایش کردیم. خیلی خوشم میآید از این بخش بیرون رفتن. ساعت پنج آماده بودیم. همانطور ایستاده و بشقاب به دست غذا خوردیم. خوشمزه شده بودها.
[پنج و ربع بعد از ظهر]
از اتاق زدیم بیرون. جای اسنپ میخواستیم با اتوبوس برویم. بعد از در بهارستان بود. خیلی دور نبود. ده متر مانده بود برسیم دم در که اتوبوس آمد. قربان وقت شناسیمان. سوار شدیم. اتوبوس پر بود. شلوغ اما نه. داشتیم گپ میزدیم که اتوبوس ایستگاه سوم ایستاد. جلو را درست نمیدیدیم. از خانمهایی که کنارمان بودند پرسیدیم: «در بهارستان همین جاست یا جلوتره؟». یکیشان خیلی با اعتماد به نفس گفت جلوتر است. ما هم برگشتیم به مکالمهمان که دخترکی گفت: «فکر کنم بهارستان همینجاست. دیگه تا بعد پل واینمیسته». همین که عزم رفتن کردیم، اتوبوس حرکت کرد و بله از چهارراه بهارستان گذشت. حالا مگر میایستاد. پانصد متر جلوتر بلاخره ایستاد. داشتیم راه را برمی گشتیم و مرده بودیم از خنده که شبیه آدمیزادها یک دانه اتوبوس هم نمیتوانیم سوار شویم. ما باید بنشینیم و اسنپمان را بگیریم. به چهارراه که رسیدیم باز آدرسی که سید میداد را چپه رفتیم. یک ربع گیج و منگ، اینطرف و آن را نگاه میکردیم. آخر هم یاسمن از چند نفر آدرس جانبازان را پرسید تا فهمیدیم که اشتباه آمدهایم. از سر خیابان وایسادن خوشم نمیآید. وقتی آنجا بودیم کمی مانده بود تا پشیمان شوم از آمدن. اگر دو دقیقه بیشتر طول میکشید حتما دیگر واقعا پشیمان میشدم و لبهایم وارون میگشت.
[پنج و نیم عصر]
بلاخره رفتیم و سید را دیدیم. بنده خدا شانصد بار هم معذرت خواهی کرد. آدم خوبی بود. هرکس جز او بود احتمالا خیلی معذب میشدم. رفتیم داخل و نشستیم. اولش کراش بازی کردیم. آخر هم یکبار اول نشدم. بعدش رفتیم بزن بزن بازی کردیم که اسمش را نمیدانم. دفعه قبلی توی این بازی خیلی خوب بودم. بار اول چنان کتکی خوردم و کشته شدم که خدا نسیب سگ بیابان هم نکند. دفعه دوم و سوم اما خوب بردم. بعدش سید دستی را گرفت تا انتقام یاسمن را بگیرد. دور بعد، بعد از اینکه کلی کری خواندم و راند یک را بردم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون، رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ثبت نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست.گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم:« من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه.
اول بازی بردن، بعد از کلی که خواندم، سید چنان هر چه ده سال گذشته بلد بود را رو کرد که چیزی از من باقی نماند جز خاک و خون. بعدش هم یاسمن مرا برده بود. دستی را دادم که خودشان بازی کنند. میگفتم شما دونفر که بازی کنید، من یار تلویزیونم. نامردها. نیم ساعت بعد هم همین بازی را مشغول بودیم.
[شش و چهل دقیقه شب]
بوی سیگار کم کم زیاد شده بود. چنان توی سینهام نشسته بود که احساس میکردم دارم خفه میشوم. انگار سرما خورده بودم و حمله شده است از جانب ویروسها، به قفسه سینهام. انگار واقعا مریض بودم. دقیقهای رفتیم بیرون که نفسی بگیرم. برگشتیم و نسکافههامان را آورد. بلاخره رفتیم پیاس. خیلی خوشم میآمد و ناراحت بودم که بلد نیستم. کم کم یاد گرفتم. اما بین زدن ضبدر برای پاسکاری و مربع موقع گل زدن، همهاش گیج میشدم. کم کم راه افتادم. دیگر تند تند پاس نمیدادم. بازیکنها را عوض میکردم. تندتر میدویدم. اما هنوز قلق سانت زدن و گل زدن دستم نیامده. انشاءالله دفعه بعد.
[ هفت و چهل و هشت دقیقه شب]
داشتیم میآمدیم بیرون که رفتیم با آقای غولتشن عکس بگیریم. گوشیام همان موقع هنگ کرد لعنتی. جز یکدانه از عکسها، هیچ کدامش ثبت نشده. لعنتی فیلمش هم ضبط نشده. آمدیم بیرون و از سمت بهارستان وارد دانشگاه شدیم. آقای حراستی ما را نگه داشت و از همهمان، دختر و پسر کارت دانشجویی خواست. گفتم اگر دانشجو نیستیم، اینجا چیکار میکنیم آخر؟ من کارتم را نشان دادم. یاسمن اما چیزی همراهش نبود. بعد از کلی سوال جواب اعم از شماره دانشجویی، رشته و مدیر گروه، رو به من گفت: «تو ایشون رو تضمین میکنی؟ آخه تو کارت دانشجویی داری و ایشون نداره.» گفتم: «من ایشونو تا قیامت، همه جا تایید میکنم.» آقای حراستی خندید گفت: «انشاءالله همیشه همینجوری بمونید.» من هم خندیدم و گفتم:«انشاءالله.» سرخوش بودیم و عاشق دانشگاه. عجیب این روزها حال میکردیم با دانشگاه. بهشتی شده است این روزها.
[هشت و سه دقیقه شب]
میخواستیم برویم سمت خوابگاه که یادمان آمد امشب پنجشنبه است و هیئت برنامه دارد. پس اشکالی ندارد این موقع شب، این سمت باشیم. رفتیم سمت مسجد. روی یکی از نیمکتهای بغل محوطه مسجد نشستیم. من با عکسی که یاسمن موقع بازی گرفته بود، ورمیرفتم و میخواستم استوری بگذارم. درست که شد، خیلی نتیجه خوب بود. با آهنگ حالا مادرید، خیلی ترکیب خوبی شده بود. ده دقیقه بعد یکهو یادمان آمد یکی از بچههایی که عصر پیچانده بودیمش هم استوری را میبیند. داستان از این قرار بود که موقع هماهنگ کردن ساعت گیم نت، یاسمن اشتباهی بجای سید، به کس دیگری پیام داده بود. او وقتی گفته بود “اوکی. چه ساعتی برویم؟” یاسمن تازه فهمیده بود اشتباه پیام داده. آخر هم با جملهی “باشه یروز دیگه. امروز درس داریم.” بنده خدا را پیچانده بود. حالا یاسمن هر کاری میکرد استوری حذف نمیشد. من میخندیدم و او حرص میخورد که چرا اینترنتش ضعیف است. آخر سر هم رفت و دست پیش را گرفت تا پس نیوفتد. [ساعت نه و نیم شب]
هوا یخ شده بود و من با یک لایه بافت، داشتم یخ میزدم. عزم رفتن کردیم. لایه مه نازکی روی ماه را تار کرد بود. تصویر زیبایی از خود به نمایش میگذاشت. میان سروهای بلند قامت، گویی عروسی تور به صورت انداخته بود. عکس میگیرم و میگویم: «چرا من دوربین ندارم؟ آخر اگر من نداشته باشم، کی داشته باشد؟» آهنگ میگذاریم و ورجهوورجه میکنیم و باز گپ میزنیم.
عاشق اینم که بیست چهار ساعتی گپ میزنیم و هیچ لحظهای احساس بدی بهم دست نمیدهد. یاسمن یکی از معدود آدمهایی است که هیچ وقت از گپ زدن با او خسته نمیشوم. کل آدمهای دانشگاه میدانند ما با هم دوستیم. من بین دوستهای یاسمن سلبریتی محسوب میشوم. بس از من میگوید، همهشان مرا میشناسند. او هم همینطور. هربار با هر کس که صحبت میکنم، شصت بار اسم یاسمن را میبرم. یکچیزی حتما هست که به او مربوط باشد. زیاد دل و قلوه رد و بدل میکنیم. معتقدیم بهترین آدمهای دنیا هستیم برای دوستی با همدیگر. شاکریم برای وجود همدیگر. راستی ما اولین دوستهای هم، هم هستیم توی دانشگاه. اولین برخوردم با یاسمن بود. هماتاقی بودیم. در یک ساعت و یک دقیقه، آمده بودیم پی کلید اتاقمان. یاسمن ده ثانیه زودتر از من. و من فهمیده بودم که او اولین هم اتاقیم است. اولین بیرون رفتنها را اینجا با یاسمن بودم. اولین غذا درست کردنها، اولین عکسها و استوریها.
[نه و بیست دقیقه شب]
درمورد ارشد و تهران گپ میزنیم. میگوید اگر جفتمان تهران قبول شویم و یک دانشگاه، واقعا معجزه خیلی خفنی است. من هم میگویم او و کیمیا را میخواهم. توی تهران جفتشان را میخواهم. عجیب ترکیبی. کاش خدا هم برامان همینطور بخواهد. واقعا میخواهم بعدا هم یاسمن هماتاقیم باشد. برای همیشه نزدیک خودم میخواهمش. او میگوید کاش حداقل خانههامان نزدیک بود.کاش مثلا ما مشهد بودیم. کاش واقعا ما مشهد بودیم. امام رضا را میخواهم کنارم. کاش مدتی همسایه امام رضا شویم. من که به مامان زیاد میگویم. کاش بشود. آهنگ گوش میدهیم و کمی هم قر.
[نه و چهل دقیقه شب]
میرسیم خوابگاه. غذا گرم میکنیم. ساخت ایران پلی میکنم. و غذا میخوریم. با مامان گپ میزنم. باز هم سرش شلوغ است و درست نمیتواند گپ بزند. همان بهتر که صبحها با مامان گپ بزنم. بعدش زنگ میزنم به نجمه، خواهرکم. یک ساعت گپ میزنیم. درمورد همه چیز میگویم و او میگوید. کوچکخواهر عزیزم. کاش او هم کنارم باشد. قربان قد و بالایش شوم. دارد سخت درس میخواند. انشاءالله بهترین اتفاقها برایش رقم بخورد. مایه افتخارمان شود.
امروز را بابت تمام لحظاتش دوست داشتم. خدایا شکرت به خاطر تمام خوبیها و زیباییهای زندگی.
این مدت اخیر، پا به مکانهای گذاردهام که خاطراتی زندهتر از واقعیت در آنها داشتم. تماشاگرِ یکایک آجرها، نماها، بناها، ساختمان و همهٔ آنچه به آن جلوهیی ماندگار میبخشد، بودهام. احساس خوبی داشتم و بهعمد اینکار را برای دلم انجام میدادم. سخت بود؟ هست اکنون نیز بیشتر. اما یک چیز را خوب فهمیدم؛ خاطرات خوبِ گذشته با چیدن دوباره و هزاربارهٔ پازل تیکه تیکه شدهٔ احساسات است که دوباره جان میگیرد. و این بار بجای حسرت، حیرت مینشاند بر سیمای جان. از نغمه به ترانهای شاد تغییر سطر میدهد.
در آخر هفتهها بوی خوش زندگی به مشام میرسد. بعد از هفتهای با تلاشهایی کم و زیاد برای حفظ یا حذف به روزهای آخر که میرسی انگار به مقصد هفتگی خود رسیدهای؛ خسته نیستی اما هستی، خوشحال نیستی اما هستی. سفرِ هفتگامان تو به پایان رسیده. وقتِ پیاده شدن است. وقت اندکی استراحت و دوباره بارِ سفر را بستن. که هفتهٔ آتی از همان نخستین ساعت بامدادش ما را به سفری دیگر دعوت میکند.
هر جور شده دوست داشتم بیرون برم. موقعیت جور شد. بابا میخواست برود بیرون. منم دو دقیقهای آماده شدم و همراهیش کردم. ذوقِ گشتن و بازارگردی ندارم. بخاطر پیادهروی رفتم. نیم ساعتی راه رفتیم. خرید کردیم و برگشتیم. خوش گذشت؟ آری. مغزم نفس کشید و دستهام خفه و پاهام گرم و جوندار شده بودند.
با اومدن به خونه شام پختم. نزدیکِ آمادهسازی، داداش اومد و بعد خواهری زنگ زد که پشت دره. البته آجی شام خورده بود و این مرحلهٔ خوشمزه رو از دست داد. شام خوردیم با نوههای خوشکل. بعد هم تنقلات و چای و صحبت.
من و خواهرم میخواستیم از یک فروشگاه با طرح پنج به دو(یعنی پنج میلیون میخری و دو میلیون تخفیف میگیری) خرید کنیم. که منصرف شدیم. هیچی نداشت.
امروز زودتر از پنج در وبینار بودم. خواب و بیداری بودم. اما با دقت گوش میدادم. آزادنویسی کردیم. مسائلی که نوشتن توانسته آنها را برایم حل و فصل کند و راهحلی اساسی ارائه دهد کم نیستند. امروز متاسفانه فرصتِ دیگری برای یک پومودورو آزادنویسی پیش نیامد.
متنی سرپایی و تند تند و با کمترین ابزار لازم و زمانی اندک پیش از تجاوز ساعت از بامداد در کانالم هوا شد. متنی که با جملهٔ کتاب آناندا بهروز رشید آغاز گشت. مختصر بود و خام. نیاز دارد بعد از چند وقت دوباره اصلاح شود بخیههایش گشوده شود و جراحیش کنم.
رمان« مادران و دختران» را تا سی صفحه دیگر پیش میبریم. با صوت گوش دادن چه لذتی دارد صوتی و چشمی خواندن. انگار دونفری باهم میخوانید. دمِ شیلا حیدری نازنین گرم بابت این حرکتِ انساندوستانه و چالش بینظیرش برای گردآوری این جمعِ خوشذوق و همراه.
قبل از هرچیز بگویم میخواهم هزارکلمه گزارش بنویسم. شاید به تلافی این روزها که سهمم از نوشتن کم شده. برای همین اهمیت نمیدهم که چقدر این حرفها اهمیت دارد، گفتنی است یا خواندنش برای دیگران چه ارزشی خواهد داشت. فقط میخواهم خودم را کلمه کنم و بریزم اینجا.
بر روی صفحه.
با روایت لحظه شروع میکنم. ساعت ۵:۰۸ دقیقه صبح است. چای مینوشم و انتظار میکشم. چند ویدیو دارم دانلود میکنم. چند ویدیو درسی از جفهانسن نامی.
تدریسش خداست.
کلیپهایش را از یوتوب دانلود میکنم. احساس بدی دارم. ترجیح میدادم فیلمهایش را دانلود نکنم. حقیقت دارد که راحتترم فیلمهایش را با فلش و در تلویزیون ببینم، اما خب غیراخلاقی است به نظرم. بنده خدا، وقت میگذارد تا چهارنفر ببینند و از قبل این دیدن و نمایش دادن تبلیغات، سکه سیاهی عایدش شود. متوجه هستم. اما من چه کنم که یوتوب فهمیده من ایرانی هستم و تبلیغی نشانم نمیدهد. سه بار حتی کشور فیلترشکن را عوض کردم. اما جوابگو نبود. تقصیر من چیست که زمامدار با دنیا ارتباط اقتصادی ندارد و گوگل حاضر نیست پولهایش را پای کاربران ایرانی بسوزاند.
نوشتهای هست در همین سایت که چرا از ایرانی بودنمان نفرت داریم؟
کاری به محتوایش ندارم. اما اگر بخواهم صرفا پاسخی برای عنوانش بنویسم میگویم چون احساس اضافهبودن میکنم. مفتخوری و سربار بودن برای دیگران.
از یوتوبی که میبینیم، تا سریالی که تماشا میکنم تا کتابی که میخوانیم جملگی رد دزدی و سرقت و سیاهی دارند.
متنفرم که اگر هم پولش را داشتم که مثلا اشتراک نتفلیکس بخرم، باز برایم به عنوان یک ایرانی آسان نیست.
تف به این زندگی و جوانی که اینگونه، زیر دستوپای اینان هدر میشود.
میگویند جابهجا کردن کوه از بلندکردن کوچکترین سنگریزهها شروع میشود.
برای تغییر سبک زندگی، قواعدی که نوع و شکل زیستن و طرز فکر و عملکردت را تعیین کردهاند، با اقدامی کوچک شروع کن. آن قدر کوچک که بسان آن سنگریزه به چشم حقیر بیاید.
اسمش را هم بگذار اقدامک تا یادت بماند اصلا صفایش به کوشولو بودنش است.
من هم تصمیم به تغییر گرفتهام. زندگیام در همه جنبهها، یا رکود کرده یا رو به عقب برگشته.
تقریبا هیچ نشانهای از پیشرفت، از بهبود، از آیندهای متفاوتتر از امروز نمیبینم.
اینها همه به کنار، اوضاع امروزم هم قابلتحمل نیست. یعنی چاره جز حرکت به جلو ندارم. بحث بحث توقف یا پیشرفت نیست. مسئله مسئله حرکت یا لِهیدگیست.
برای همین من دیروز که پنجشنبه باشد یک اقدامکی انجام دادم. از آن کوشولوها. تصمیم گرفتهام که برگردم به بازی زبانخوانی. خیلی جدیتر از آنچه پیش از این کردهام.
پس، ابتدا یک قسمت از فریندز را دیدم. بعد رفتم در وبلاگ عباس ک.ریزی یکی از نوشتههای انگلیسیاش را خواندم. حالا هم که دارم ویدیو درسی انگلیسی دانلود میکنم.
این از اقدامات امروز.
بحث از درس شد. چند روز پیش میانترم دینامیک داشتم. درسی که یکبار نتوانستم پاسش کنم و حالا برای بار دوم با همان استاد برداشتهام. به لطف این درجا زدن، به یاد داشتم که چه سوالهایی برای امتحان میآیند. پس یک روز قبل از امتحان، چندساعت نشستم و آنها را با کاربست تمام روشهای خلاصه نویسی و کندکردن سرعت یادگیری با فعالیتهای مولد، حلِ حلالمسائل را حفظ کردم و نمرهام از صد شد نود و پنج.
حالا استاد برگشته میگوید، تفاوت نمراتتان زیاد است و بعضیهایتان خوب گرفتهاید و عملکرد بعضیهایتان خیلی ضعیف بوده. پس گروهبندیتان میکنم تا آنها که نمرهشان خوب بوده بیایند دست بقیه را بگیرند و به کشانند بالا. پنج نمره از کل، را هم گرو نگه میدارم که نمره کل گروه در امتحان بعدی، بالا بیاید.
میتوانید حدس بزنید. کلاس را ده دسته کرده و من بدبخت را هم کرده یکی از این سرگروهها.
حالا بیا کلاس حل تمرین بگذار. نمیدانم چه کن.
من خودم تقلب کردم. چه کلاسی چه تمرینی؟
مضافاً، من حوصله حرف زدن با آدمها، مخصوصا این آدمای کسشعر را ندارم. چه مجازاتی است که باید تحمل کنم.
ولی خب، بالاخره خدا که آدم را نمیکشد.
دارم فکر میکنم، که آیا چیز امیدبخش دیگری وجود دارد که از آن حرف بزنم؟
اصلا همین است.
بعضی میگویند، حتی اگر روی دیوار دستشویی چشمت خورد به مصرع شعری، و آن را خواندی؛ میتوانی آن را جزء کارهای نیکت برشمری.
و مهمتر، اینکه در موردش حرف بزنی. صرف حرف زدن در مورد اینکه مصرع شعری خواندی و برای آنی با ادبیات الفت گرفتی، این کار را در نگاهت جدیتر میکند و شوقی میشود برایت که بیشتر و پیوستهتر و کاملتر، به شعر و ادبیات بپردازی.
نمیدانم. شاید واقعا ذهن انسان اینگونه کودکسان، به هیجان و حرکت درمیآید. ها؟
پس با این منطق، من هم با حرفزدن شفاف از دلخوریها، برداشتها و ناراحتیهایم با دوستم، قدمی برای مراقبت از رابطهای که برایم ارزشمند است برداشتم.
همچنین، وقتی بعد از حرف زدنش از اتفاق ناراحتکنندهای که برایش افتاده، از خودم و دردم نگفتم و برعکس با سوال پرسیدن، خواستم او مرکز گفتوگو باشد، مهارت همدلیام را تقویت کردم.
نمیدانم. شاید هم باید اینگونه نگریست. اینکه به کار بیشتر، به پیشرفت بیشتر، به حرکت بیشتر منجر میشود یا نه را نمیدانم.
اما در لحظه، حال آدم را و حسش به خودش را خوب میکند.
و لذتبخش است این!
بیش از یک ساعت از گزارشنوشتنم میگذرد. گرسنهام شده، خوابم میآید و قلبم از جا کنده شد الان چون یکی از گربهها پرید بر روی جاکولری و ترساند مرا.
حالا این نوشته را پرت میکنم در سایت و کانال و ببینم چه میشود بعدش. بای.
عزیزکم تعریفکردن موبهموی امروزم، بماند. بگذار قصهی شبانهای بگویم از پیادهرویِ شبانه. بعد از وبینار.
به لطف توصیههای استاد، مصمم میشوم برای پیادهروی. آدم پیادهروی نیستم. نزدیکترین جاها را هم قلاب ماشین میشوم. شاید دلشورهی زمان را دارم. شاید ورزش و باشگاه را کافی میدانم. شاید دستم در دست مسئولیتها جا خشک کرده است. نمیدانم. کوککردن پاهایم آسان است. قربانصدقهشان میروم تا بهانه دستم ندهند. تصمیم گرفتهام گز کنم مسیرهای لازمالرفت و واجبالبرگشت را با پای پیاده.
حالیا بعد از وبینار بیرون میزنم. خنکای پاییز را دوست دارم. آسمان چقدر بارانی، قرمزست. بلندی ساختمانها کوچه را تاریکتر میکند و خلوتیاش با باد که میآمیزد میترساندم. تنها صدایی که هست همان صدای تابوتکان برگهاست وقتی با باد بازی میکنند.
کوچه تمام میشود. خیابان هم به خیابان شب جمعه نمیماند. سکوتش میچربد به هیاهوهایش. پدری کاپشن دختر ۷یا۸سالهاش را برانداز میکند و میگوید: «کلاهت رو بذار. چرا کم پوشیدی؟ سرده.» دختر میگوید: «مامان گفت این سفیده رو از زیر بپوشم.» پدر دیگر هیچ نمیگوید. تند میروند. دختر کیفِکلاسوری قرمزی به دست دارد. چند قدمیِ آموزشگاهِ زبانش سرعتش را تندتر میکند. میدود و پدر را جا میگذارد.
از کنار کافهای نقلی رد میشوم. چه مساحت کوچکی دارد این کافه. در و دیوارش همه سبزست و چیزهایی را روی شیشه نوشتهاند، زرد و نارنجی. پشت پیشخوان دخترک نوجوانی ایستاده است و معلوم نیست از چه چیزی ریسه میرود. لچکی دور سرش پیچیدهست همرنگ با دیوارها. مشتریهاش دو پیرزنند که انگار از سرما کنج آنجا کز کردهاند. دخترک همچنان میخندد و آنها را هم به خنده میاندازد.
باران شک دارد از باریدن. هر از چند گاهی قطرههایش را امتحانی میپاشد و دوباره نمیپاشد. شاید نمکش را کم و زیاد میکند.
روی شیشهی گلفروشی نوشته است: «خانهی بیگل خانه نیست.» چه تعبیر مسخرهای. مینگرم به خانههای در چشماندازم. کدامشان سرِ خانه حسابند؟ آنها که خانه به حساب نمیآیند؛ چه هستند؟
هنوز از خلوتی خیابان متعجبم. یعنی همیشه اینگونه است؟
از کنار بستنیفروشی عارف رد میشوم. چه دکوپزی بهم زده است با بستنیهایی که دست مردم میدهد. هوس میکنم. صف طویلی در انتظارند. سواره و پیاده. همان صدایی که در آزمایشگاه شماره میخواند اینجا هم میخواند. میشنوم: «شمارهی ۲۸۹». تا آنطرف چهارراه صدای شمارهها میآید. خنده ام میگیرد.
بالاخره آسمان نمک بارانش را اندازه کرد و چکهچکه شروع به فرستادن قطرههایش میکند.
پسرکی که تا کمر در سطل زباله خم شده است دنبالم میفتد و خالهخاله میکند. التماسی ساختگی و از روی اجبار. مادرش را میبینم که یادش میدهد چطور سر کج کند و دست گداییاش را تا چانهام بالا بیاورد. دلم میسوزد برای این بچهها و مادرها. کاری از دستم برنمیآید. تنها نگاهش میکنم و آرزو میکنم برای مردمم.
چند نوجوان را میبینم که با سروصدا از کنارم رد میشوند. یکیشان دختر چاقیست با موهای بلند و خرمایی، تا کمرش. دختر دیگر ریز نقشست و صدایش تیزست و بلند. نیشش تا بناگوش بازست و به دلقکبازی پسرهای همراهشان میخندد. دخترچاق بستهی بزرگی، آدامس در دست دارد که قصد ندارد به هیچکدامشان بدهد. عصبانی است. یکی از پسرها آدامسی از او میقاپد و میخندد. دخترچاق محکم روی سینهی پسر میکوبد و فحش آبداری هم نثارش میکند. فکر کردم به دوسالهها میمانند. به کجا میرویم؟ اینها چه میگویند دیگر؟ چه نسلی پرورش دادهایم؟
پیرمردی روی پلههای عریض و طویل بانک کشاورزی نشسته است. ساختمانش در تاریکی شب به عمارتی متروک میماند که میترساندم. پیرمرد پاهاش را بغل کرده است و معلومست چقدر خسته و مریض است. نگاه میکنم عصایی هم ندارد تا به آن تکیه بزند و برخیزد. سرش را آنقدر پایین انداخته است که انگار چانهاش به سینهی نحیفش چسبیده است. کتی که به تن دارد طوسیرنگ و کهنه میماند و در آن تاریکی، تنها در این خیابان بیدروپیکر چه میکند؟
باران تندتر میشود و من هم دیگر رسیدهام.
شکّرم
میدانی که پنجشنبهها هیچوقت معمولی و تکراری نبودند. این پنجشنبه هم جا و جمع جدیدی داشتم برای مشقبازی.
یادم هست رزهای جنگ، آینده، مهآلود بود پیش چشمهام. هیچ معلوم نبود این جنگ چقدر طول بکشد و اصلن بشود به جریان زندگی عادی برگشت یا نه. که البته برمیگشتیم. مرور میکردم در هشت سال دفاع مقدس بقیهی زندگی هم برقرار بود. مدرسه و سینما و عروسی و همه چی. آن روزها، لازم بود هدف و آرزوم را مرور کنم. که اگر همه چیز بدتر شود، هنوز همین را میخاهم؟ میخاهم. همان روزها که کلاس بازیگری برقرار نبود، با انواع کورسهای ایرانی و خارجکی جریان آموختنم را حفظ میکردم. یکیشان همین معلم جوانی که حالا پنجشنبههام را میبرد بالای چرخ و فلک. اول بهم میگفت خانم علوی. لابد چون حجاب دارم. یا چون چهار پنج سالی بزرگترم. یک بار که تأیید و تشویق میداد گفتم البته خانم علوی عمهست، مامان است، زنعموست. قاهقاه خندید و دیگر معذب نبود من را هم مثل بقیه به نام بخاند.
میدانی که بعد از فستیوال دیگر توی مکتب کلاس نداشتیم. حالا اینجا پویا باقی میمانم. اینجا رشد هم میکنم. البته تابستان بیکار نماندم. دو سه تا کلاس بدن و رقص معاصر هم گرفتم. آنجا هم رشد خودم را میبینم. این کلاس دلقک را هم که میبینی. از دماغ و عکس لباسها چقدر بهم خندیدی؟
از بقیهی زندگی این که خاندن و نوشتن جای خود را دارند همیشه. دست بردم یک کتاب بیهیجان بردارم برای آرام گرفتن شبهام. بگو چی پیدا کردم: ماجراهای واقعی یک زن و یک شکمپا. نامش «صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی» از الیزابت تووا بایلی. توی یوتوب دیده بودم آن روانشناس چِشقشنگه داشت میخاند از روش. همان وقت هم حلزونپسند بودم. یادم نمیرود که رشد حلزووووووووونواره.
شلوغ نیک
امروز پیاده روی نرفتم . مامان و همسرم هردو در یک ساعت وقت دکتر داشتند باید همراهیشان میکردم. برادرم مامان را برد، همسرم هم تنها رفت. مهمان ناخواندهی عزیزم ازراه رسید- چشم و چراغم لنای کوچکم. قدری برایش خواندم توی چشاش نگاه کردم و باهاش خیلی جدی حرف زدم او هم خیلی جدی گوش داد. خندیدم، خندید. گفتم حالا وقت ورزش صبحگاهیه. دستان کوچکش را گرفتم و با یک دو سه… نرمشش دادم و پاهایش را. برایش خیلی سرگرم کننده بود. خندید ، ذوق کرد منهم.
مژگان یادتون میآیه ( برداشت آزاد از شاهین خان) در زمرهی گمشدگان عزیزم بود در گزارش نیک دیشب. وسط جُنگ شادی من و لنا تماس گرفت. عیشم به نوش مزین شد. حرف زدیم و کیف کردیم از دهباشی و شبهای بخارا ، از سفرنامه ناصر خسرو از شعر – از یادآوری دیدارهایش با سیمین بهبهانی و جناب ابتهاج – و از شوقی که از مصاحبت هم میگیریم. مامان و برادرم رسیدند. مامان نشست کنار لنا و برایش لالایی خواند.او هم غرق لذت شد. رفتم ناهار درست کردم. قورمه سبزی فرد اعلا با سبزی ایران و باقی ماجراش. کتاب زوربای یونانی جز معدود کتابهای فیزیکی است که اینجا دارم. آن را هم هدیه گرفته ام بعد از شنیدن چند فصل از صوتی آن با ترجمه محمد قاضی دلم خواست بخوانمش. اما ترجمهی آزادبخت خیلی نومید کننده بود. بیست صفحه ای خواندم به وقت خواب نیمروز لنا . دخترم و خواهرزاده ام امدند ناهار را دورهم خوردیم. عصرتر ، در تدارک مهمانی فردا برای خرید رفتم. آوردم ریختم روی میز آشپزخانه و به لپتابم پناهنده شدم. خواندم چهل صفحه از مادران دختران و داستان کوتاه «مه دره و گرد راه» از مهشید امیرشاهی را . دیگه حالا وقت آشپزخانهای است که توپ توش افتاده شمارا به خدا میسپارم و شمشیر از از نیام بر میکشم. والله مردم از اینهمه شاعرانهگی باید یه اسفندی هم برای خودم دود کنم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 170
7 ابانماه صفر پنج
خواب دیدم دوستم که دندانپزشک است، از خارج کشور به ایران برگشته بود. در خواب، خودم را در موقعیتی دیدم که داشتم برایش دنبال کار میگشتم. انگار بازگشت او، مرا وارد ماجرای پیدا کردن جایگاهی تازه برایش کرده بود.
نمیدانم چه اتفاقات دیگری افتاد. بخشهای بعدی خواب از خاطرم محو شدهاند و هرچه میکوشم به یادشان بیاورم، چیزی روشن نمیشود.
احساسم در تمام این ماجرا خنثی بود. نه هیجان خاصی داشتم و نه نگرانی یا اندوهی. خواب مثل صحنهای معمولی از زندگی از مقابلم گذشت و بعد، با بیدارشدنم، بیشتر آن در مه فراموشی فرو رفت.
حالا فقط همین تصویر باقی مانده است: دوستی که از دوردست بازگشته و من که در میان زندگی روزمره، برای پیدا کردن کاری مناسب برای او تلاش میکنم. انگار خواب، پیش از آنکه قصهاش را تمام کند، آرام در سکوت ناپدید شده است.
در نظر چه گذرم و از چه گذرم کجا گذرم چهها گذرم به چه گذرم در چه گذرم ندونم فقط شروع کنم ببینم آخر چه وهشه
از صبح تا توانیستم خابیدم آخ از بالا امر شد استراحت
خدا مره نگیره خیلی باحالم
توجه توجه هیچ غلتی هیچ تمرینِ نکردم فقط استراحت آخه از بالا امر شد
ایقدر خوشم میآد اشتباه خوده گردن یکی دیگر اندازم حال میده
بجا پیادهروی تا توانیستم بچههام رو بچرخونم داخلِ خونه از بچه ام بچه تر شده بودم وقتِ نتونم برم بیرون پیادهروی ایکاره میکنم
۱۵ دقیقه آزاد نویسداری لغات از برکتِ بچهها لغات جمع کردم حال داد. بعدم رفتم ضمیمه دیدم لغته همه او رم گذاشتم تو کانالم یک کانال باحالِ دارم تمام ووسها دورهها، ووسها نویسندهساز او بخشهاایکه خیلی مهممه نکات برای نویسداری کتابها شاعرا البته اوناهیکه داخلِ کانال و داخلِ مدرسه نویسندهگی گذاره استاد. همه جمع کردم و میکنم میخام ادامهام بدم تا ببینم چه میشه از هرجا بتونم لغات جمع میکنم میشه یک کتاب شخصی در قایلِ کانال از خود ام.
/ از ای بگم عمو ابوترابی او ماههه قبلی که از زبان عمو شناسا پنجشنبه روایت شدم برنده که معلوم شد دقیقن یادمه عمو ترابی ووس فرستاد گفت خیلی زیاد خوش گذشت با شما حتی کسانیکه جز هفت نفر نبودن اما داستانکها ای نا خوب بود. برای شما سوپرایز دارم و استاد هم گفت: از بعضیها کتاب داستانک هاای نا چاپ میشه سوپرایزه، ایره گفتم که سوپرایزه فهمیدم او ووسِ که عموترابی ماههه یک دفعه میذاشت؛ میخاست دگه نذاره چو که برنده ایماه قبل معلوم شد عموترابی حتی دگه ووس هم نذاشت!
امروز که یک دم چشهم افتاد مسابقه شروع شده ناگهان ذهنِ کنجگاپِ مه یا بعد اخلاقِ مه به او موضوع رفت!
/ یادم از کتاب ثمرقند ام آماد ای کاش او هم میذاشتم داخلِ کانال یادِگاری استاد ره حیف شد کانالها از رد پاک میکنم ضمیمهها و ووسها ره بر میدارم عجب کاری شد حیف شد آخِه او یادِگاری بود از استاد بمه صدهزار دفعه حیف شد چه خوش نوا بود چه خوش ترانه ایبابا حیف شد به چهها که میرسیدم حیف که حیف شد به بیکرانگی حیف شد
/ میخام شروع کنم امروز به کارهاایکه نکردم از پس اش بر نمادم میخام دنبال شاعرا از خود راضی بگردم ببینم چه پیدا میکنم شایدم شد بدون که از خودم چیزی بگم یک تعبیر در بیآرم عجب وضعِ شیبانِ
/ یادم آماد که مه کلاغپیر کلمه فرستادم که همودم استاد شوکه شد. تکون ناگهانی خورد مهکو کلاغپیر ره کو نساختم کلمهای مشهور مابینِ واژگان مردم هِراته به کسی میپرونند که خیلی سند داشته باشه ولی هنوز یک تارِ موای شم سفید نشده باشه، یا که هنوز جوون تروتازه مانده باشه.
خستهگی برطرف نشد نمیفهمم چرا ایقدر دردِ سرم او هم خیلی زیاد تا یادم نرفته ایره بگم خاب دیدم عجب خابِ بود او سر او ناپیدا بیخی ترنکتونه داشت
عزیزانم الهه علیزاده خانوم و ساجدهخانوم هردوتا با لباس مدرسه آماده بودند خونهای مه، چنان بگوبخند داشتم چو نگو اما مه میزبانِ تنبلی بودم ۲۴ ساعت خونه ما بودن یعنی روز شد شب شد و دوباره روز شد، حتی جای خاب آماده نکرده بودم حی همیجوری گفتهگو داشتِم حتی لیوان چای هم ندادم به کمالِ تعجب خوی خوب از خونه مه رفتن بیرون گفتند حال سرویس میآد دنبالِ ما، ما باید برِم مدرسه، نه خابیدن نه چیزی خوردن، در هنگامِ خاب میگم نه چیزی دادم بخورند، نه خاب شدن چقدر سرحال ام رفتند!
https://t.me/sadegaalezadai
دیروز صبح را درس خواندم. بعدش جزئیات یادم نیست. کمی گیم بازی کردم. نفر آخر شدم. هربار. اما کمتر خودم را به در و دیوار کوبیدم. پیشرفتیست. بعدش ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم. دارم فکر میکنم این شبیه کاریست که دیپسیک انجام میدهد. اگر بخش تفکر را فعال بکنی البته. نشان دادن جریان افکار در قالب کلمات. فرق مهمی اما دارد. برای من تداعی دارد و معمولا دربارهی موضوع واحدی نیست.
بعدش کلی طول کشید که آماده بشوم برای عروسی.
وبینار نویسندهساز را بودم که بحث از دست نویسندهساز بود باز. از کلمههای برداشتهشده برداشتم. ترکیب نوشتم. ۱۵ دقیقهی دیگر آزادنویسیدم.
بعدش گم شدیم و تا بیرون تبریز رفتیم و برگشتیم. بالاخره پیدا کردیم.
عروسی بود و خب خوب بود مثل بیشترشان. دوسهتا کلمه ساختم برای امروز.
برگشتنی خیلی خسته بودم. بیآنکه بپرسم خودم را روی تختش ولو کردم و تا صبح ساعت ده بیدار نشدم. خوابی هم دیدم که نگه میدارم برای گزارشنیک امروز.
از سرفههای بهروز بود یا خوابی عجیب که نیمهشب بیدار شدم و دیگر نخوابیدم و خواندم از ملال و شگفتیهایی که از خواندن صبحگاهی گیر آدم میآید و یادم بود که ساعت پنج صبح چراغ وصل به اصل را فاطمه خانوم یاوری روشن میکند و از پنج کمی گذشته بود که خودم را رساندم به وبینار صبحگاهیش و آزادنویسی که از صدای پرنده و باران و حضور فاطمه چراغانی بود و نوشتم و آنقدر نوشتم که انگار میشد روز را جوری دیگر شروع کرد و از ترسهایم نوشتم و از خیالاتم و از اینکه چه فکر میکنم دربارهی ملال و اینکه بیشتر از شوق روی سخنم با ملال خواهد بود و نزدیک شش بود که از فاطمه و دنیای چراغانیش جدا شدم و بهروز را بدرقه کردم که میرفت آزمایشگاه برای تست قند سه ماهه و پندار که هنوز خوابآلود بود از سحرخیزی خزید زیر لحاف من و با هم دراز کشیدیم و ساعت کوک کردم برای 8:30 و گلولهای شلیک شد به تانکی که ما کنارش بودیم و از انفجار تانک هر کدام گوی آتشین شدیم و هنوز تصمیم نگرفته بودم زنده زنده بسوزم یا اول بمیرم بعد جزغاله شوم و داشتم فکر میکردم اینجور که ما آتش گرفتیم زنده میسوزیم با رگ سوخته یا مردهسوز میشویم که ساعت زنگ خورد که یعنی با سمیه قرار داری و پیام دادم امکانش هست بعدتر کلاس داشته باشیم که کسلتر شدم از خواب بیشتر و بعد با زنگ بهروز بیدار شدم و خواستم به پندار صبحانه بدم که خشمش آمد ازم چرا نمیگذارم خودش صبحانه درست کند و من حوصله نداشتم دوباره آشپزخانه کثیف شود و او هم چنان توپش را شوت کرد که چفت درز کابینت شد و خونم جوشید و توپش را مصادره کردم که یکساعت بعد گفت:«جا از این ضایعتر پیدا نکردی» و صبحانه که حاضر شد بهروز رسید با عطر نان داغ و صبحانه را بگینگی سه تایی خوردیم و زیاد نگذشته بود که سمیه زنگ زد و وقت داشت برای ورزش و ساعتی خوش گذرانیدم و بعد دوش و دوباره خواندن از ملال و هی خرکیف شدن از چیزهایی که تازهگی داشت برام و تا عصر مشغول بودم و ساعت 4 خواستم لوبیا چشمبلبلی بپزم که نداشتیم و ناچار از مغازه خریدم و باز کردن بسته همانا و تمام دست و دور و برم پر شد از حشرات ریز همانا و تمام لوبیاها را با چشمهای ریز بلبلیشان ریختم تو کیسه و بردم تحویل فروشنده دادم و از جای دیگری دوباره چشمبلبل خریدم و اولیههای شام که مهیا شد پیش نازی رفتم برای نقاشی و ساعتی هم با نازی خوش و بش و رنگ و رنگبازی داشتیم و برگشتم برای باقی کارهای شام و پندار برای هالووین مهمان دعوت کرده بود و هرچه گفتیم:«بابا جان ما رو چه به هالووین، ما جشنهای باحالتری داریم» گفته بود:«کو، نشانم دهید» و ما که جز کارناوال شبانهی عدهای از مردم چیزی نداشتیم نشانش دهیم گفتیم:«روز کوروش کبیر است» و گفت:«کو جشنتان» و به نشانهی تسلیم کدو تنبلی را بزک کردیم تا به جشنش برسد و من هم به کارهای خودم و کمی اسپینوزا خواندم که از میل میگوید و مفهوم کوناتوس که یعنی تلاش و تقلای هرچیزی در هستی برای پایدار ماندن و اینکه ممکن نیست چیزی از بین برود مگر به وسیلهی علتی خارجی و با خودم فکر کردم اگر این باشد علت از بین رفتن شوق چه میتواند باشد و اسپینوزا بیشتر در حیطهی عواطف از میل میگوید که همان ذات انسان است پس حالا انسان برای پایدار ماندن در پی حفظ ذاتش است و ذات انسان میل است و علت تلاش انسان برای رسیدن به چیزی خوب بودن آن نیست برعکس انسان آن چیزی را مطلوب میداند که میخواهد پس برای رسیدن به آن تلاش میکند و هنوز مانده تا بیشتر بفهمم شوق را و ملال را و راستش خیلی هم نمیتوانم با اسپیوزا همسو باشم و ضعف دارم در اینکه چراییش را توضیح دهم.
ناهار دعوت هستم. منزل فامیل نزدیکم. فاصلهی درِ حیاط تا درِ ساختمان خیلی زیاد است. از گرسنگی در حال ضعفم. مهمانها پراکندهاند. غذا را میآورند. نمیتوانم زیاد بخورم. بعد از آن دسر. خانمی انواع بستنی را در کاسههای شیک تعارف میکند. دلم میخواهد نارنجیاش را بردارم، انبهای. یا نه، پستهای یا توت فرنگی را بردارم بهتر است. بمن که میرسد سینی میرود طرف نفر بعدی. حتمن حواسش نبوده. رویم نمیشود بگویم بمن تعارف نکردید. دوباره سینی پر از بستنی میآید. اما با همان رفتار. سه باره. یعنی چه؟ چقدر زشت. بدون دعوت که نیامدهام. میزبان دو بار زنگ زد و تأکید داشت برای آمدنم. بستنی بهانه است، بیادبی را برنمیتابم. اشکم در حال سرازیر شدن است. خودم را میگیرم. کیف و شالم را برمیدارم. باید بدون خداحافظی بزنم بیرون. به حیاط که میرسم کسی صدایم میزند. دوست ندارم رویم را برگردانم. دوباره صدا.
از خواب میپرم.
نقاشی «سقوط ایکاروس» را دیدم. الهه علیزاده گفته بود. چه ماجرای جالبی دارد.
وبینار نویسندهساز بودم. شاهین کلانتری «سلیم و سلمی از منظومهی غنایی » مفتون دنبلی را معرفی کرد. چه عبارات زیبایی.
پیادهروی رفتم. دور و بر خانه. درختها را دیدم. شب نوشتم:
«قد میکشید
دستهایش
به زمین نمیرسید
در حسرت ماند،
درخت»
پانزده بار نوشتمش و ویرایشش کردم تا راضی شدم.
موقع پیادهروی با دیدن هر چیز تخیل و احساس شعری برمیانگیزد.
چند جمله از شیخ اشراق را رونویسی میکنم:
«پس از آن ولایت که آشیان ما بود بولایتی دیگر بردند، آنگه هر دو چشم بر من دوختند و چهار بند مخالف بر من نهادند و ده کس را بر من موکل کردند. پنج را روی سوی من و پشت بیرون و پنج را پشت سوی پشت [من و روی بیرون] . این پنج که روی سوی من داشتند و پشت ایشان بیرون، آنگه مرا در عالم تحیر بداشتند، چندانک آشیان خویش و آن ولایت و هر چ معلوم من بود فراموش کردم، میپنداشتم که خود من پیوسته چنین بودهام.»
– شیخ شهابالدین سهروردی، عقل سرخ
قرار بود مهمان بیاید. دخترخالههایم یکی از تهران و یکی سبزوار. بقیه از سر صبح بیدار شده بودند و میلولیدند. بیدار که شدم دیدم کار آنچنانی نکرده بودند م اینهمه سر و صدا. اتاق و سالن و آشپزخانه را جارو کردم. ظرفها را شستم، گاز را تمیز کردم و همه کار را کردم بعد میگویند هیچکار نکردی چرا چون روی میز تلویزیون را دستمال نکشیدم. خاهرم غذا درست کرد هر چی ظرف کثیف کرده را شستم و ظرفهای شام را هم شستم و بعد همه میگویند تو که هیچ کاری نکردی. بیا این چه وضعشه واقعن. اینم شانس مایه این همه کار بکن بعد بگن هیچ کار نکردی. هعی روزگار.
نویسندهساز بود و آزادنویسی.
با فرشته و فائزه از وبینار گفتیم و نوشتیم و بعد هم خاندیم.
داستان «سالومه» را خاندم از شرق بنفشه شهریار مندنی پور.
بعدهم مهمانها آمدند. دخترخاله پسرخالههام که میایند عکسهای قدیم را میگذاریم و تا میتوانیم به خودمان میخندیم. امشب هم از همان شبها بود. پریا از همان اولها دست به دوربین بود و عکس و عکس و عکس. عکسهای سیزده چهارده سال پیش را میدیدم. چرا آدم اینقدر به خود گذشتهاش میخندد؟ در خنده دار بودنمان که شکی نبود. دخترخالم میگوید ده سال دیگه به عکسای الانمون هم میخندیم. عکس برای همین است دیگر نه برای دیدن و خندیدن. این وسط عروسی پسر عمویمان را هم گذاشتیم و تک و توک آدمی را میشناختیم معرفی میکردیم. دخترخالم میگوید ببین اونا چطوری عروسی میگیرن حالا ما ایرانیها چطوری. صحنهای که عروس داماد میخاستند بروند خانه همه ایستادند و شروع کردند به دعا خاندن. نوهی خالهام میگوید اینا رو ببین وحشی بازیهای ما رو ببین. تا ساعت دو داشتیم عکس و فیلم میدیدیم و به خاطرات و خودمان خنده میزدیم.
۳ پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو
افشین عزیز
آخر هفته است و نوبتِ مرور نکات نویسندهساز:
۱. پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
۲. یادداشت روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوههای گوناگون نوشتن و رسیدن به ایدههای نو برای همهجور نوشتار.
۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پارهای برگزیده از یادداشتهای روزانهمان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
۴. انتقال آموختههای جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانهی شخصیمان بگذاریم.
۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جملهی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روانترین و مناسبترین شکل جمله برسیم.
۶. فراموش نکنیم که ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد. پس بیدرنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
۷. تا میتوانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرستهای عجیبوغریب و بهظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرستنگاری ایدهپردازی را سهلتر میکند.
۸. زیستی پرسشگوهر بسازیم و در سه مرحله دربارهی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بیشمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینههای بسیاری را با طرح «چه میشود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینهیی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمانهای خوب را در اولویت بگذاریم.
۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعهی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامهی روزانهمان بگنجانیم.
۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقهی کلامی میانجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکمتر کنیم.
۱۲. هر روز دستِکم یک واژهی تازه به دایرهی واژگانمان بیفزاییم.
۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجههای مشخصی در نظر بگیریم و در میانهی روز و پایان آن، به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه میتوانم در ادامهی روز یا فردا بر نمرهام بیفزایم؟
۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمهکاره هم بهتر از ننوشتن است.
+چند پیشنهاد برای هفتهی پیشِ رو:
۱. فیلم « Therapy Done Right» را ببین و به این دقت کن که این فیلم چطوری توانسته بسیاری از نکات انتزاعی در روانکاوی و درمان را دراماتیزه و نمایشی کند. همچنین کلیشهگریزیِ پیرنگِ داستان هم قابلتوجه است.
۲. توی سایت «واژهدان» بیشتر پرسه بزن. یادداشتهای کانالت را با بررسی مترادفها بازنویسی کن.
۳. اگر میتوانی، با یکی از دوستان قدیمیات که مدتهاست از او دورافتادهای، قرار ملاقات حضوری بگذار.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات پنجشنبه را:
از صبح تا عصر، نوشتونویسِ تمامعیار و کتابغرقگی. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به ترکیبهای منظورمهی «سلیم و سلمی». ساماندهی کارهای باقیماندهی هفته. پرسه در شیرازمال و بوکلند و پیادهروی در بلوار ارم. مطالعهی مبسوط شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از دوشنبهی بعدی کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
از ارتکابات امروزم گشت و گذاری در اینستاگرام، مراقبهی اسکن بدن، نوشتن صفحات صبحگاهی، خاندن دوبارهی فایل هفت ناخدای شهریار مندنیپور تا صفحهی 21 و کلمهبرداری. چه جذابیتی دارد خاندن این متن برای من. لذت خالص.
مجلهجات، تملقات پخته، روزنامهجات، هراسخوار، بینیازی تاریخ، خورشیدسوار، صبح کاذب، تنورهی صداها، قطران سیگار، خندان ریشخند، ستونهای غباری، امتداد شاخههای، خشاخش، سنگیسنگی، خوان ادب، گوشه میگیرد، چنگ شب، سکوت کهنهای، صدای آواری، زر پیکر، جنونیترین، دورلاخها، آفتاب سودهی، حریص خریدن، هزج، سرد لعل، شادابی گوشت، برج شعر، قرنهاقرن، دشت نثر، کاتبان تقدیر، اتلال کله، بساتین، بیرون میخزیدند، خونبو.
استرس برای نوشتن تمرینهای خودواژه و متمرکز شدن برای ساخت واژهها و نوشتن متنی نه چندان شببه داستانک.
شرکت در کلاس خودواژه. تماس با دوستم. و شرکت در وبینار مدرسهی نویسندگی.
و باقی بنشینم به یادگیری کار دومم، شاید از این رذالت اداره نجات پیدا کنم.
شاید هم متنی برای کانالم بنویسم.https://t.me/armaghannevesht
اخلاقِ خوب همان رضایتِ فکریست
من اخلاقِ ویژهای دارم، اینکه وقتی موضوعی در گذشته موجبِ رنجشم شده، تا میتوانم تحلیلش میکنم. با مشاورم، موضوع را بررسی میکنم. تا میتوانم مینویسم. اما وقتی تحلیلم تمام شد دیگر مستقیم و غیرمستقیم به آن اتفاق اشاره نمیکنم. فراموشش میکنم. من دنیای عجیبی دارم. فکر کن که امروز به یاد آن پرنده باز هم گریه کردم. پرنده هیچ استعارهای نیست. واقعن وجود دارد. یکبار صدایش را هم ضبط کردم. حتا رفتم امروز جستجو کردم که نغمههای پرندهها چه طنینی میسازند؟ زیاد تعجب نکن. اگر با من در خیابانهای رشت قدم بزنی، میبینی به هوا خیره میشوم و یهو میگویم: «زیبایی را میبینی؟» و بعد گریه میکنم. من با خشم و نفرت نمیمانم. نمیتوانم. نمیتوانم با خشم و نفرت زندگی کنم. یا در گروهی حضور دارم و آن گروه را دوست دارم، یا نیستم. همین. به همین سادگی فکر میکنم.
از لذتهای امروز:
امروز صبح توانستم چند مفهومِ روانشناسی را برای چندمین بار تحلیل کنم. چه خوب که آن نوشتههای قبلی را منتشر نکردم. من خیلی صبورم. خیلی زیاد. آنقدر منتظر میمانم و کار میکنم تا به نتیجهی دلخواهم برسم.
از شخصیت:
امروز به یک شخصیت فکر کردم، اینکه چرا در چهرهاش غم عمیقی مینشیند. چشمهایش که بیشتر وقتها غم دارد. اما این غمش را غم بزرگی حس میکنم. غمی که فقط خودش میداند، شاید حتا خودش هم نمیداند که اگر حالتِ دوم باشد و خودش هم نداند که چرا غمگین است؛ که من گریهْ به جای او.
از نقاشی:
باید بروم نمایشگاه نقاشی دوستانم. نمیدانم گُل هدیه ببرم یا شیرینی؟ میدانم که نقاشها هم عاشقِ شیرینی. پس همان کیک یا شیرینی میبَرم. امروز عکس و فیلم افتتاحیهی نمایشگاه نقاشی را دیدم و کیف کردم و از دلم گفتم: “You killed it”
برای نمایشگاه، دوستانم کتوشلوار پوشیدند. انگار نه انگار همانهایند که با پیشبند و روپوشِ رنگی و چهره و بدنِ خسته و رنگی و قلمو به یک دست و لیوانِ قهوه به یک دستِ دیگر، کار میکنند. فردا کتوشلوارِ جدیدم را از خیاطم تحویل میگیرم و بعد باید بروم نمایشگاه نقاشی که فقط من را کم دارند. کتوشلوار مشکی دوختم، در حدِ ریاست جمهوری، نه دیپلمات را بیشتر دوست دارم. کتوشلوارِ مشکی در حدِ دیپلمات.
از خانه:
امروز تا به خودم آمدم دیدم که شکلات صبحانهْ روی نان فانتزی توی دستم، و دارم خانه را متر میکنم. مترکردن همان راهرفتن است. فکر میکنم از مهندسی میآید. وقتی نقشهایی را متر میکنیم هی باید راه برویم. خلاصه یک لحظه به خودم آمدم و دیدم که برگشتم به اصل خویش. فقط دو روز مراعاتِ خانهی فرشدار را کردم. اولش خودم را گول زدم که نه حواسم هست که خُردهنان نریزد. بعد دیدم نه. من آن آزادی را میخواهم که همراه با غذاخوردن فکر کنم. بعد نشستم. لقمه خیلی کوچک بود. لقمهی ساعت دوازدهِ ظهر بود. زود تمام شد. جالب است بدانید فرش اتاقِ کارم را هنوز پهن نکردم. نمیخواهم. من اتاقِ کار عجیبی دارم، که فقط یکی از دوستانم اتاقم را دیده، آن هم به واسطهی وبینارهای آنلاین. عاشقِ این اتاقم. نمیدانم تغییرش چه حسی خواهد داشت، بعد از شش سال.
از نوشتنِ گروهی:
امروز کنارِ آشیانهی زندگیم، با صدای باران و رعدو برق نوشتم. آشیانهی دوم زندگیِ من، نوشتن است. صدایِ بارانِ جمعه فرق دارد. من جمعه را هم دوست دارم. خیلی وقتست که هیچ روزی برایم دلگیر نیست. همیشه وقتی اینطور وحشیوار باران میبارد، فکر میکنم نکند اینبار شهر را سیل ببرد. ولی هیچوقت این اتفاق نمیافتد. نمیدانم دلیلش رودخانهی داخلِ شهر است که باعث میشود آبِ باران به رودخانه بریزد؟ الان که ساعت 19:35است، شهر چنان بیسروصداست که انگار همهی آن سروصدا را تکذیب میکند. من از همین باران میآموزم که زندگی منعطف است ولی انسان میچسبد به یک اتفاق و رهایش نمیکند. انگار انسان دوست دارد که در لحظهای فریز شود، اما زندگی میگوید: نه. من چنین نیستم. تو هم نباش، تا از بودنت لذت ببری.
از خواستههایم:
دلم با این باران و گرفتگیِ هوا، کتابخواندن در کافهی دنج میخواهد. شاید این هفته یک ساعت را تنها در کافه «نوشت» کتاب بخوانم و بنویسم و هاتچاکلت بنوشم. کتابِ «کوچهی ابرهای گمشده» و تبلت و دفتر و قلم را بردارم و بروم. همین فردا.
از تکرارآموزی:
بازخوانیِ بوف کور از صفحهی 79
از کلمهبرداری:
نایافت
پُرگوشت
سپیددست
ماجرا از چهارشنبه آغاز شد؛ هنگامی که در ماشین مشغول یادداشتبرداری درباره موضوعی بودم. ناگهان سرم دورم میچرخید، به خودم آمدم. راننده مجبور شده بود ماشین را متوقف کند. سرگیجهای شدید به سراغم آمده بود؛ درست مثل لباسی که در میان توفان از بند رخت جدا شود و در هوا به دور خودش بچرخد. سرم چنان به دوران افتاده بود که خودم را به گوشهای از خیابان رساندم و سرم را میان دستانم گرفتم تا بتوانم تعادلم را حفظ کنم.
سرگیجه همچون گردبادی سهمگین به جانم افتاده بود. مرا از پا انداخت، لحظاتی زمینگیرم کرد و سپس آرام گرفت و رفت.
این اتفاق هشداری بود؛ تلنگری سخت از سوی بیماریای که خود را به دنیایم رسانده بود و از من میخواست جدیاش بگیرم و به پزشک مراجعه کنم. اما گذشت و من پیگیر آن نشدم.
روز بعد، در گردهمایی کتابخوانی، حدود ساعت ۹ شب، سرگیجه دوباره و ناگهانی از راه رسید. این بار مرا مچاله کرد. رنگ از چهرهام پرید و گویی مرا از دنیایی که در آن حضور داشتم جدا کرد و به دنیای مردگان برد.
وقتی به خود آمدم، دوستانم را دیدم که دورم حلقه زده بودند. یکی لیوان آب را به لبم نزدیک میکرد، دیگری شکلاتی برایم آورده بود و دوستی دیگر دستهایم را ماساژ میداد.
همهچیز را میدیدم، اما انگار هیچ حسی در وجودم باقی نمانده بود. نه توانی برای حرف زدن داشتم و نه رمقی برای واکنش نشان دادن. دوستانم با نگرانی میپرسیدند:
ـ خوبی؟ حالت خوبه؟
آرام پاسخ دادم:
ـ خوبم.
گفتند آب بخور، اما حتی توان نوشیدن یک جرعه آب را هم در خود نمیدیدم.
دوباره چشمهایم را بستم تا شاید اندکی نیرو در وجودم جمع شود؛ نیرویی که بتوانم با آن خودم را روی صندلی نگه دارم.
همه نگرانم بودند. خودم هم میدانستم که حضورم در آن نشست کتابخوانی مختل شده و برنامه دوستانم را به هم ریختهام، اما کاری از دستم برنمیآمد. اختیار بدنم از دستم خارج شده بود. تنها کاری که میتوانستم انجام دهم، انتظار کشیدن بود؛ انتظار برای فروکش کردن گردبادی که در سر و تنم به پا شده بود.
سرانجام حالم کمی بهتر شد. از دوستان خداحافظی کردم و آرام به راه افتادم.
در مسیر بازگشت، احساس عجیبی داشتم؛ گویی ذهنم کرخت و قفل شده بود. برای آنکه به خودم روحیه بدهم، زیر لب آوازی سر دادم. در دل تاریکی شب، در خیابانهای منطقه نیلوفر، گاهی لیلی میکردم و با خودم میگفتم:
«چیزی نیست، تاب بیاور، تو ورزشکاری، از پسش برمیآیی.»
به هر زحمتی بود خودم را به خانه رساندم. همین که کلید را در قفل چرخاندم و وارد شدم، همسرم با نگرانی پرسید:
ـ چندین بار به تو زنگ زدم، چرا تلفنت خاموش بود؟
ماجرا را برایش تعریف کردم. قرار شد فردای آن روز به پزشک مراجعه کنم.
اما فردا به کلینیک رفتیم و پزشک حضور نداشت. روزها گذشت و من همچنان با سردرد و سرگیجه دستوپنجه نرم میکردم. شدت ناتوانیام به جایی رسیده بود که به بستر پناه بردم. زندگی برایم متوقف شده بود. دیگر توان انجام سادهترین کارهای روزمره را هم نداشتم. تنها تن رنجورم را به دست رختخواب سپرده بودم و روزها را یکی پس از دیگری میگذراندم.
در این روزهای خانهنشینی، فرصت بیشتری برای فکر کردن پیدا کردم. به موضوعی اندیشیدم که شاید در روزهای سلامت کمتر به آن توجه میکنیم:
انسان چقدر میتواند ضعیف و ناتوان باشد.
گاهی یک بیماری کافی است تا تمام تصوراتمان درباره توانایی، استقلال و قدرت شخصی فرو بریزد. انسانی که تا دیروز بهراحتی راه میرفت، ورزش میکرد، مینوشت، به دیدار دوستانش میرفت و کارهای روزمرهاش را انجام میداد، ناگهان حتی برای نوشیدن یک لیوان آب نیز به دیگری نیازمند میشود.
در چنین لحظاتی درمییابیم که استقلالی که به آن میبالیم، تا چه اندازه شکننده است.
زندگی بهتنهایی، در بعضی لحظات، تقریباً ناممکن میشود. انسان به انسانی دیگر نیاز دارد؛ کسی که در روزهای بیماری کنارش باشد، دستش را بگیرد، لیوان آبی به دستش بدهد، نگرانش شود و حضورش را به او یادآوری کند.
شاید ما در روزهای سلامتی، قدر این حضور را بهدرستی ندانیم. گمان میکنیم از عهده همهچیز برمیآییم و برای ادامه زندگی نیازی به دیگری نداریم. اما بیماری، بیرحمانه این تصور را کنار میزند و حقیقتی ساده را پیش رویمان میگذارد:
ما آنقدرها هم که تصور میکنیم، مستقل و بینیاز نیستیم.
انسان موجودی است که به دیگری نیاز دارد؛ نه فقط برای دوست داشتن و دوست داشته شدن، بلکه برای زنده ماندن، تاب آوردن و از نو برخاستن.
شاید معنای واقعی همراهی نیز همین باشد؛ اینکه کسی در روزهای ناتوانی، بیآنکه از او چیزی بخواهیم، کنارمان بماند.
گاهی یک لیوان آب که دستی مهربان به سوی ما دراز میکند، معنایی عمیقتر از هزاران جمله درباره عشق و انسانیت دارد.
«بیماری گاهی میآید تا به ما یادآوری کند که انسان، حتی در اوج استقلالش، موجودی نیازمند است؛ نیازمند دستی که بگیرد، چشمی که نگرانش باشد و قلبی که در لحظه ناتوانی تنهایش نگذارد.»
#گزارش نیک
https://t.me/ehteram_karami
اپیزود دوم
نگاهی به کتاب سمفونی کلیسایی
به گمان من، «سمفونی پاستورال» اثر آندره ژید کتابی است که در ظاهر درباره عشق، شفقت، ایمان و نجات یک انسان نابینا سخن میگوید، اما در لایههای عمیقتر، پرسشی تکاندهنده درباره وجدان، خودفریبی و ماهیت عشق مطرح میکند.
این کتاب را میتوان نوعی اعترافنامه دانست؛ اعتراف انسانی که تصور میکند در حال انجام کاری مقدس و خیرخواهانه است، اما آرامآرام درمییابد که شاید بیش از آنکه در پی نجات دیگری باشد، در حال ارضای نیازهای پنهان خویش است.
اجازه بدهید از چند زاویه به آن نگاه کنیم.
۱. عشق یا میل به مالکیت؟
کشیش داستان، دختری نابینا را از محیطی محروم بیرون میآورد و میکوشد به او زندگی، زبان، شناخت و زیبایی ببخشد.
در ظاهر، این کار جلوهای از عشق مسیحایی و انساندوستی است. اما ژید بهتدریج از ما میپرسد:
آیا واقعن دیگری را دوست داریم، یا دوست داریم تصویری را که از خودمان بهعنوان یک انسان فداکار و نجاتدهنده ساختهایم؟
شاید یکی از عمیقترین پیامهای کتاب همین باشد:
گاهی آنچه عشق مینامیم، در حقیقت نیاز ما به دوست داشته شدن، مورد ستایش قرار گرفتن و احساس مهم بودن است.
کشیش نمیتواند بهسادگی میان عشق الهی، وظیفه اخلاقی و میل شخصی خود مرز بگذارد.
۲. نابینایی واقعی در کجاست؟
یکی از زیباترین و در عین حال تلخترین استعارههای کتاب، نابینایی است.
دختر داستان نابیناست، اما آیا دیگر شخصیتها بینا هستند؟
دختر نمیتواند جهان را با چشم ببیند، اما بهتدریج با تجربه، احساس و شناخت خود به درکی از جهان میرسد.
در مقابل، کشیشی که بینایی جسمانی دارد و خود را راهنمای معنوی دیگری میداند، از دیدن حقیقت درون خودش عاجز است.
نویسنده کتاب: سمفونی کلیسایی؛ اندره ژید به ما میگوید:
ممکن است چشمهایمان باز باشند، اما در برابر حقیقتی که نمیخواهیم ببینیم، نابینا بمانیم.
این نابینایی، شاید خطرناکتر از نابینایی جسمانی باشد؛ زیرا انسان نابینای جسمانی میداند که نمیبیند، اما انسان گرفتار خودفریبی حتا نمیداند که حقیقت را نمیبیند.
۳. آیا نیکی همیشه نیک است؟
ژید در این کتاب مفهوم خیر و شر را به چالش میکشد.
کشیش خود را انسانی خیرخاه میداند. او به نیت نیک خود باور دارد، اما آیا نیت خوب برای خوب بودن یک عمل کافی است؟
آیا ممکن است کسی به نام محبت، دیگری را به مسیری هدایت کند که بیشتر به سود خودش باشد؟
آیا ممکن است باورهای مذهبی و اخلاقی، گاهی پوششی برای خواستههای سرکوبشده ما باشند؟
ژید بهجای آنکه پاسخ اخلاقی سادهای بدهد، ما را وادار میکند که به نیتهای خودمان شک کنیم.
۴. سمفونی پاستورال؛ موسیقی زیبای یک فریب؟
عنوان کتاب نیز معنای نمادین جالبی دارد.
«پاستورال» به فضای روستایی، طبیعت، آرامش و زندگی شبانی اشاره میکند. در ظاهر، همهچیز میتواند مانند یک سمفونی زیبا و هماهنگ باشد.
اما در زیر این آرامش، تضادها، حسادتها، امیال پنهان و رنجهای انسانی جریان دارند.
شاید ژید میخواهد بگوید زندگی انسان همیشه آن موسیقی هماهنگی نیست که ما دوست داریم تصور کنیم.
گاهی زیباترین نغمههای زندگی، پوششی برای عمیقترین آشفتگیهای درونی ما هستند.
۵. آنچه کتاب در دل خود پنهان کرده است
به نظر من، راز اصلی کتاب در این پرسش نهفته است:
آیا ما واقعن حقیقت را میخواهیم، یا فقط حقیقتی را دوست داریم که تصویر مطلوبی از ما بسازد؟
کشیش نمیخواهد خودش را انسانی خودخواه ببیند. او میخواهد باور کند که عشقش پاک، نیتش مقدس و رفتارش اخلاقی است.
اما انسان همیشه آنگونه که درباره خودش فکر میکند، نیست.
شاید بزرگترین تراژدی شخصیت داستان این نباشد که مرتکب خطا میشود؛ بلکه این باشد که برای مدتی طولانی نمیتواند خطای خود را بشناسد.
و این همان نقطهای است که کتاب از یک داستان عاشقانه و مذهبی فراتر میرود و به اثری درباره روان انسان تبدیل میشود.
۶. برداشت شخصی من؛ کتابی درباره شجاعت دیدن خود
اگر بخواهم پیام کتاب را در چند جمله خلاصه کنم، میگویم:
* دوست داشتن دیگری به معنای حق داشتن بر زندگی او نیست.
* نیت خیر همیشه به رفتار خیر منجر نمیشود.
* ایمان، اگر با شناخت خویشتن همراه نباشد، ممکن است به ابزاری برای فریب خود تبدیل شود.
* انسان گاهی بیش از آنکه از حقیقت بترسد، از فرو ریختن تصویری که از خودش ساخته است میترسد.
* شفقت واقعی زمانی آغاز میشود که دیگری را مستقل از نیازها و آرزوهای خودمان ببینیم.
اگر شما جای کشیش بودید؛
اگر روزی درمییافتید آنچه عشق مقدس میپنداشتید، آمیزهای از خودخواهی، میل، نیاز به ستایش و فریب خویشتن بوده است، آیا شهامت اعتراف به آن را داشتید؟
یا مانند بسیاری از انسانها، به توجیه رفتار خود ادامه میدادید تا تصویر زیبایی که از خود ساختهاید، ویران نشود؟
شاید آندره ژید در «سمفونی پاستورال» بیش از آنکه درباره یک کشیش و یک دختر نابینا نوشته باشد، آینهای در برابر انسان قرار داده است تا از خود بپرسد:
«آیا من واقعاً آن انسانی هستم که تصور میکنم؟»
و شاید ارزش ماندگار این کتاب در همین باشد: ما را نه به قضاوت درباره شخصیتهای داستان، بلکه به محاکمه آرام و صادقانه خویشتن دعوت میکند.
آبی دلم میخاهد تشکر کنم از آنانی که انسانم میبینند و میخانندم. فارغ از ملیت و قومیت و جنسیتم. شما انسانهای بزرگی هستید. گیر یک تکه کاغذ و یک مشت خاک نیستید. حضورتان گرم میکند دلم را. ببین آدمی کارش به کجا رسیده که بابت رفتار انسانی دیگری تشکر میکند. مگر حقم نیست انسانم ببینند؟ مگر انسان بودن، شدن، ماندن، وظیفهی ما نیست؟ دنیا آنقدر به قهقرا رفته آبی که انسانیت هم شده یک هنر. کار هر کسی نیست فاصله گرفتن از تن و زمین، دیدن از دور. من از آدمهایی که حاضرند ریق رحمت را سر بکشند برای عقایدشان میترسم. آبی دوسه روزیست شل کرده خدا درهای رحمتش را. یکسره خبرهای خوب. کاسهای زیر نیمکاسه است حتمن(خندهی شیطانی). استرس و اضطراب پوفیوز کچلم کرده آبی. میترسم طول و عرضم یکی شود. وسط این گیر و درگیریهایم یکهو فرشتهای سبز شد از جنس برگ و حکمت پاشاند به بیوشیمی بدنم. دوباره گوشیدمش و دوباره آموختمش: سلامتی یک امتیاز است نه یک فضیلت. دانستم فضیلت از جنس ارزشگذاریست و امتیاز از جنس امکانات. یادمان نرود اگر سلامتیمان دچار افت شد چیزی از ارزشهای انسانیمان کم نخاهد شد. اینکه سلامتی را از جنس فضیلت بدانیم یا امتیاز در نحوهی برخوردمان با مشکلات و خودمان بسیار اثرگذار است. به گمانم دلیل استرس و اضطرابهایم را یافتم. من سلامتی را یک امتیاز میدانستم و اضافهوزن را افت ارزش انسانیام. کاشف به عمل میآیم که همهچیز را از جنس فضیلت میدانستهام و این خصلت از صدر اسلام مرا به ریشش گرفته. افسوس. راستی آبی، اولین آدمیبرگیای بود که در عمرم دیدم(بزن روی لینک ببین😁).
دیروز گفتم خودم را برای بدترین حالت آماده میکنم. همان هم شد. بدترین حالت. هیچ سلولی محض رضای خدا زنده نمانده بود.
مقدارکی ناراحت شدم. ولی خب دیگر چه کنم. اصلاً انگار این کار تمرینی است که هی همه چیز خراب شود و من هی ادامه بدهم. واقعاً پوستکلفتتر شدهامها. اتفاقِ امروز اگر پارسال میافتاد سه روز عزا میگرفتم.
خودم را سرزنش نمیکنم. یک عالمه چیزها خارج از کنترل من بود.
رفتم سراغ فرمول خودم. الان هر کاری میشود کرد همان را انجام بده.
در مترو تا خانه یک لیست نوشتم از همهی کارهایی که میشود کرد. کم هم نبود. نوشتن لیست خرید مواد و وسایلی که میخواهیم و خریدنش، کارهای بیوانفورماتیک پروژه، شروع نوشتن مقاله و چند تا کار دیگر.
همینها را انجام میدهم تا سلولهای بعدیام برسند.
الان همینها را میشود انجام داد.
— جمعه
جمعه بود. من هم به ترکیبش دست نزدم.
جمعهی کثافتی نبود، نبود آنچه استاد نامش داد.
ساکت بود. من هم ساکت ماندم. گذاشتم ساکت بماند.
او خواب بود، من تنها صبحانه خوردم.
در یوتویوب چرخ زدم. رخدادکی نوشتم.
در کانالم نشر دادم.
فیلمی که دوستم گفته بود دیدنش خالی از لطف نیست را تماشا کردم و برای من خالی از لطف بود. هیچ شوقی درونم به جریان نیانداخت، اما تا انتها دیدمش.
پتوی او را به لباسشویی دادم. تمیز و خوشبو تحویل گرفتم. در هوای مطبوع جمعه روی طناب پهنش کردم.
به کلاس خودواژه رفتم، حس میکنم به بازیای دعوت شدهام که مغزم را قلقلک میدهد. قلقلکش را دوست دارم.
به نویسنده ساز رفتم بعد از مدتها.
بعد از مدتها نامها را اسکرول کردم. دوستانم را دیدم.
دیدم که تنها نیستم.
خوب است.
استاد فیلمی معرفی میکند که چند روز است قصد دارم ببینم اما نمیدیدم. ترغیب شدم به دیدن.
مینویسیم. مینویسم در این پانزده دقیقه.
جمعه را مینویسم.
مینویسم چقدر سکوت داشت اما کثافت نبود.
چای آماده است میخواهم کوکی جدیدی را امتحان کنم.
کوکی شکلاتی تلخ پرچمدارِ من است.
فیلمی که استاد معرفی کرده بود را دیدم. دوباره پی بردم که سلیقهی ما یکی نیست.
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ژهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آناهیتا آهنگری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟