شنیدهای میگویند آدمیزاد موجود عجیبی است. برای فردایش برنامه میچیند، غافل از اینکه فردا ممکن است برنامههای دیگری برای او داشته باشد؟ گاهی زندگی درست همانجایی که خیال میکنی همهچیز تحت کنترل توست، یک اتفاق کوچک از جیبش درمیآورد و تمام نقشههایت را به هم میریزد. انگار برنامهریزی میکنیم که زندگی فرصت کافی برای غافلگیر کردنمان داشته باشد.
امروز من هم با برنامهریزی شروع کردم اما قطع شدن برق در مطب باعث شد بیشتر از ساعت معمول آنجا بمانم. خلاصه اینکه برنامههای روزانهام با یک خاموشی ناگهانی، وارد مرحلهی بازنگری شدند. وقتی به خانه برگشتم، سراغ مادران و دختران رفتم و فصل ۱۵ را با شخصیتهایش گذراندم. بعد هم منتظر ماندم تا وبینار شروع شود.
استاد در ابتدای جلسه دربارهی کتاب «دوستی» اثر محمود کیانوش صحبت کرد و شعر «خار و مروارید» او را برایمان خواند. از قلم خوب و پرمایهی این نویسنده گفت و من همانجا افسوس خوردم که چرا تا امروز هیچکدام از آثارش را نخواندهام. گاهی در همین کلاسها با نامهایی روبهرو میشویم که انگار باید زودتر از اینها به کتابخانهمان راه پیدا میکردند. تصمیم گرفتم بیشتر با محمود کیانوش و جهانبینیاش آشنا شوم. حالا یک نویسندهی تازه هم به فهرستِ خواندنیهایم اضافه شده است.
بعد از صحبتهای استاد، نوبت به آزادنویسی رسید؛ البته این بار با یک تفاوت جالب. قرار بود پرسشنامهی پروست خودمان را طراحی کنیم. من هم دست به کار شدم و حدود پنجاه سؤال نوشتم. بعضی سؤالها را از خودم پرسیدم، بعضی را از آدمهای خیالی و بعضی را هم انگار از کسی که هنوز فرصت نکردهام درست بشناسم؛ یعنی دقیقن خودم.
از میان آن پنجاه سؤال، این چندتایشان را بیشتر دوست داشتم:
۱. دنیا برای تو چه رنگی دارد؟
۲. اگر قرار بود جنسیتت را انتخاب کنی، دلت میخواست مرد بودی یا زن؟
۳. اگر قرار باشد یک چیز را برای ابد با خودت نگهداری، آن چیست؟
۴. خواب چه چیزهایی را بیشتر میبینی؟
۵. اگر قرار بود آدمیزاد نباشی، دوست داشتی چه چیزی باشی؟
۶. به نظرت یک مرد جنتلمن چه ویژگیهایی دارد؟
۷. دوست داری در پیری چطور زندگی کنی؟
۸. ازدحام در تو چه حسی ایجاد میکند؟
۹. دوست داشتی پدر و مادرت چه اخلاقی داشته باشند؟
۱۰. دوست داری زیبا باشی یا خوششانس؟
۱۱. ازدواج و زندگی مشترک را چگونه میبینی؟
۱۲. دوست داری فرزندت شبیه خودت باشد؟
۱۳. آیا برای خودت زندگی کردهای یا برای دیگران؟
۱۴. در نگاه دیگران چه شکلی هستی؟
۱۵. بزرگترین حسرتت در زندگی چه بوده است؟
۱۶. اگر قرار باشد یک چیز را در زندگیات تغییر بدهی، آن چیز چیست؟
۱۷.زندگی چه چیزهایی را به تو تحمیل کرده است؟
راستش را بخواهی، فکر میکنم بعضی سؤالها بیشتر از آنکه برای گرفتن جواب باشند، برای باز کردن دریچهای به گوشههای پنهان ذهن آدم طراحی شدهاند. گاهی آدم تا وقتی از خودش چیزی نپرسیده، نمیداند چه جوابهای عجیبی درونش انبار کرده است.
اگر دوست داشتی، تو هم به این سؤالها فکر کن و جوابهایت را جایی برای خودت بنویس. لازم نیست برای من بفرستی. همین که چند دقیقهای با خودت خلوت کنی و به آنها جواب بدهی، کافی است. شاید در میان جوابهایت به چیزهایی برسی که تا امروز حتا از وجودشان خبر نداشتی.
و اما برنامهی بعدی امشبم تماشای فیلم «درمان درستدرمان» است. امیدوارم فیلم خوبی از آب دربیاید. حتمن در نامهی بعدی برایت از فیلم و برداشتهایم خواهم گفت.
گزارش نیک امروز
امروز صبح تا ناهار برنامهریزی میکردم که تا ماه آینده برای کارم چکار کنم. وبینارم رو بالاخره تو ای سمینار ثبت کردم. درباره فریلنسری هست. بعد از ناهار کار کردم و استراحت. ساعت ۵ وبینار نویسندهساز بودم. وبینار نویسندهساز فقط درباره نوشتن نیست و حتی میتونی درسی برای زندگی یاد بگیری و این خیلی خوبه. بعد از وبینار کار بود تا ۸ و نیم شب. و الانم میخوام برم سریال dark matter رو ببینم. اگر به دنیای موازی و این مدل داستانها علاقه دارید، پیشنهاد میکنم ببینید.
من با تو قهرم.
تو را میگویم گزارش نیک، هیچ حرفی با تو ندارم. فقط آمدهام بگویم که از امروزم چیزی به تو نمیگویم.
از آنچه در مسیر کلاس دیدم نمیگویم.
نمیگویم که حصارهای قدیمی، لمیده در دست پیچکها را دیدم.
نمیگویم دروازهی آبی پوشیده از گلهای کاغذی سرخابی رنگ را دیدم.
نمیگویم درخت نارنجی خاک آلود با نارنجهای مرض گرفته را دیدم.
نمیگویم تیر برقها دستهاشان را به هم چسبانده بودند تا کبوترها بنشینند.
نمیگویم یک تاکسی زرد زهوار در رفته را دیدم که میان خیابان غرولند میکرد و سرفههای دودیاش را در هوا پخش میکرد.
نمیگویم امروز خوابآلود بودم.
نمیگویم امروز از دیدن یاسی خوشحال شدم.
نمیگویم امروز داستانک نوشتم. آن هم سه تا. که یکیشان را از همه بیشتر دوست دارم.
نمیگویم امروز ۳۰ دقیقه در تاکسی منتظر بودم تا مسافر بیاید.
نمیگویم امروز شروع کردم به خواندن سنگ صبور چوبک.
هان دیدی، هیچ کدام را به تو نگفتم. دیدی راستراستکی با تو قهر کردهام.
صبح درس خواندم. از برتری خفیف هم خواندم. عادتهای خوب را چطور بسازیم؟ حضور داشته باش. هرروز حضور داشته باش. مثبتاندیش باش. که یعنی حتی تو افسردگی فکر کن اگر این نبود هیچوقت معنی شادی را نمیفهمیدی.
بعدش باز درس بود و بعد کلاس. تو کلاس هرکاری کردم جز شنیدن. آزادنویسی کردم ۱۵ دقیقه. خوابیدم هم. بعدش پیادهروی بود و وبینار نویسندهساز. قرار شد پرسشنامهای آماده کنیم. برخی از سوالاتم:
۱. دوست داشتی گربهی خونگی باشی یا خیابونی؟
۲. کدوم گروه هریپاتر رو انتخاب میکردی؟
۳. وسیلهی نقلیهی موردعلاقهت چیه؟
۴. خواب زیر پتو تو هوای سرد یا جلو کولر تو هوای گرم؟
بعد… آها شرححال نوشتن را موکول بکنم به فردا شاید. خسته میباشم. دربارهی مریض PTE بود.
راستی امروز هالووین بود. که چه فاز بگیرم نه تو تقویم ما نیست. چرا همهی جشنهای دنیا که دوست دارم را جشن نگیرم؟ البته کاری برایش نکردم.
فقط یک فیلم دیدم که باید ترسناک میبود. فیلم The Others. جالب بود. شخصیتهای اصلی روح بودند و نمیدانستند که روح بودند. و از انسانها میترسیدند. چون فکر میکردند روح بودند. چنین کتابی خوانده بودم تو بچگی. فکر کنم از آر.ال.استاین بود.
این مدت، نه دلم، و نه دستم به نوشتن میآمد، تا که یاد تو در خاطرم زنده شد. با تو، برای تو، همه چیز مهیاست فروغ جان؛ چون تنها پل ارتباطی من و تو، نوشتن است. با نوشتن، تو را لمس میکنم، میبویم، میشنوم، و زندگی میکنم. میخواهم از روزم برایت بگویم. راستش با بد حالی شروع شد. شیفت سنگین پریشب، شیره جانم را کشیده بود. نفهمیدم کی خوابم برد، کی صبح شد، کی به شب رسیدم. فقط زمانی حس کردم زندهام، که به اتاق تراپی رفتم. بعد از دو هفته، دیدن تراپیستم، سبزم کرد. آنجا گریستم، خندیدم، متعجب شدم، و فهمیدم. وقتی از اتاق بیرون آمدم، ذهنم نفس میکشید. برای اینکه روحمم نفسی تازه کند، یارم دو ترکیب همیشگیام را برایم گرفت. فنجانی قهوه، تیرامیسو. آن لحظه شده بودم یک دختر بچه دو ساله، که تازه چشم باز کرده و اطرافش را دیده. اکلیل میبارید از همه جا. مرا صدای موزیک، رقص، خنده، و حرفهای شیرین احاطه کرد بود. و در آخر فروغ عزیزم، خواندن شعر تو و گفتن از روزم برای تو، مسبب لبخند رضایتم از امروز شد.
– همیشه دلتنگ تو، دریا.
روزم با تماس و صدای رضا میآغازد. مدتیست دوست دارم بیشتر در رختخاب بمانم. انگار در خاب کوه میکنم، تنم یا روانم، اصلن هر دو خستهاند.
ساعت ده میروم پیادهروی. میرسم پارک به معصومه زنگ میزنم تولدش را تبریک میگویم. خوشحال میشود.
روایت جاناتان گاتشال در «حیوان قصهگو» جذبم میکند. واقعن حیرتانگیز است، داستانها روی ذهن و احساسات ما اثر مستقیم میگذارند. گاه احساسی را جایگزین حسی دیگر میکنند. در زمانی که داستان را میخانیم خشم ما به دلسوزی و گاه غم ما به شادی تبدیل میشود.
«سازندهی داستان وارد کلهی ما میشود و مهار مغزمان را به دست میگیرد.»
در کتاب اشاره به پیترپِن و ماندن او در سرزمین خیالی دارد. (چند روز پیش هر دو انیمیشن پیترپن را دیدم.)
بزرگ شدن درد بزرگی است اما اگر کامل با دنیای کودکانه خداحافظی نکنیم چطور؟ همچنان رویاپرداز بمانیم و قصهها را باور کنیم.
من گاهی برای ادامهی زندگی پیترپن میشوم. محرومیت از دوران کودکی درد بزرگیست.
نقاشی «سقوط ایکاروس» و «منظره با سقوط ایکاروس» را به توصیه الههجان تماشا میکنم. قرار بود به جزئیات توجه کنیم.
پیتر بروگل در منظره سقوط، نشان میدهد زندگی عادی ادامه دارد حتا واقعهی به ظاهر بزرگی مثل سقوط ایکاروس، زندگی را از جریان نمیاندازد.
پس شاید در واقع همین کارهای به ظاهر ساده، اهمیت بیشتری دارند.
امروز در «سرزبان» الههجان خلاصهای از پروژه امسال «معماری دستگاه فکری» که همان یادگیری زبان فکر است، میگوید.
چهارمین معیار جهانشمول فکری «ارتباط» را با این پرسش که:
«چیزهایی در زندگی دارید که ربطشان را پیدا نمیکنید؟»
مطرح میکند.
در آزادنویسی پرسشهایی به سیاق پرسشنامهی پروست مینویسیم.
در حال حاضر چه چیزی خوشحالت میکند؟
چه عملی حسوحالت را تغییر میدهد؟
اگر می توانستی در زمان سفر کنی به کدام دوره میرفتی؟
هنگام بحث اولین جملهای که میگویی چیست؟
دوست داری در تولدت چه هدیهای از عشقت بگیری؟
برای مهمانهای عزیز چه غذایی میپزی؟
اگر بتوانی همین الان سفر کنی به کدام شهر میروی؟
با کدام نویسنده دوست داری همسفر شوی؟
خودم بهمن فرسی را انتخاب میکنم. زبان و طنزش را دوست دارم. فکر میکنم در سفر مرا میخنداند و بسیار از او میآموزم.
امروز ” لبخند بیحوصله” بودم.
دیروز ” گیلاس کرمخورده”
پریروز ” یاس چشم انتظار رهگذر”
پسپریرور ” آسمان خیالاتی”
روزهای قبلترش یادم نیست و روزهای بعدترش یادم نرسیده.
راستی عصری ” طلا” بودم و در خیالم با ” مسی” ازدواج کردم و اجازه ندادم ضربم بزنند به آزادی یا بشوم نوسانگیر جان آدمها.
ظهری اما قورباغه بودم نه از آنها که چند متر زبان دراز میکنند فقط برای خوردن پشهای بدبو و بوگندو
یک قورباغه دستکم سه کیلویی که در گیلان زیسته؛ در زمینی سرسبز با وسعت چند هکتار.
از دوروبرهایش کسی تخم نمیکند چپ نگاهش کند یا لنگه دمپایی و لگد مهمانش کند.چون ” صادراتی” و پولساز و آبرو بیار است.
قبل ظهر هم “هلوی لهیده بودم با تنی لهولورده اما لپهای گلانداخته.
صبحی اما ارکیده گلندار بودم که امیدوارانه با قدری آب برگهایش را سبز نگه داشته تا باز گل دهد، ناز کند و پشت چشم نازک، برای کاکتوس روی میز.
آن زمانها که آدم دیده شدم، چگونه نیکویی، زیبایی و دانایی مشق کردم؟
مراقبه، شکرگزاری، صبحانه سلامت، پیادهپیمایی تا ۷ هزار گام برای یادمان هفت هزار سالگان.
کار روی صفحه محصول سایت و بهبودش، حضور متنی و تصویری در لینکدین و تلگرام.
شنیدن نویسندهساز، شعری از قیصر امینپور .
آ”های مردم خبردار” :
«که ملائکه حاملِ عرش، چهار فرشتهاند: یکی به صورتِ آدمی، و دوم به صورتِ گاو، و سوم به صورتِ عقاب، و چهارم به صورتِ اسد.»
عجایبالمخلوقات
زکریا بنمحمد قزوینی
راستی آهای مردم کوچه بازار
حراج نیست قلب شیدا.
مبادله اما هست با تبسمی راستکی نه بیحوصله یا بامنت
تا ساعت 8 بشود از کتاب «اصلگرایی؛ اصل را بچسبید و فرع را رها کنید» خواندم. همان اولش با خواندن این جمله: «خرد زندگی زدودن همۀ چیزهای غیر ضروری است.» از خودم پرسیدم: «غیر ضروری یعنی چی؟ وضوح نداره. آیا اصلگرایی همون مینیمالیسم هستش؟» چشم نخورم به مدد وبیکارهای تفکر و پرسشگری الهه علیزاده چقدر پیشرفت کردم. نکتهی مهم این بخش: «فقط صرف دعوت شدن به یک جلسه دلیل خوبی برای حضور در آن نیست.» این کتاب معرفیشده برای باشگاه کتابخوانی پنجصبحیهای سیده زهرا محمدی است. قرار است هم این کتاب را بخوانیم هم عادتسازی کنیم. هر جا پرسش میبینم هایلایت میکنم تا سروقت بهش نگاه کنم و یادداشت کنم.
بعد از چند کار اداری رفتم کلاس مداخلات روانپرستاری خانواده با دانشجویان ارشدم. گفتوگویمان حول و حوش حمایت هیجانی خانواده بود که یاد انیمهی «همسایهی من توتورو» افتادم که دیشب دیدم. وقتی دخترک داشت از توتورو میگفت، پدر تکذیب یا تایید نکرد فقط گفت برخی وقتها دیده میشوند و برخیها میبینند. حرف به واژهسازی هم کشید و کارگاه «خودواژه». یک بازی یادم دادند که مثلاً چطور میشود پرده میشود خالیشهر؟
در خانه نماز و ناهار و کمی استراحت و سپس وبیکار الهه جان و وبینار نویسنده ساز. در وبیکار سرزبان صحبت از ویژگی ارتباط فکر بود. در همین وبیکار شیما صادقی از چرخهی زندگی و تمرینی برای بهبود یک حیطه گفت. در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردیم و پرسشهای پروستی خودمان را نوشتیم. اگر دوست داشتید به این پرسشها جواب دهید:
«هیجانی که این روزها بیشتر تجربه میکنید چیست؟
این هیجانات را کجای بدنتان تجربه میکنید؟
چقدر برای واکاوی هیجاناتتان وقت میگذارید؟
کدام هیجانتان را بیشتر میشناسید؟
چه عاملی در آشنایی شما با این هیجان تاثیر داشته؟
کدام هیجانتان را نمیشناسید؟
چه عاملی سبب شده این هیجانتان را نشناسید؟
چه میشود اگر از هیجانات خود و تاثیرشان بر بدن خود بیشتر بدانید؟»
روزگفتارم را ضبط کردم. از کتابهای «طرحواره درمانی برای طرحوارهدرمانگران»، «راهنمای کمبریج برای طرحوارهدرمانی» و «نقشههایی از تمرین روایتی» خواندم. جملهای از کتاب «طرحواره درمانی برای طرحوارهدرمانگران»: «درک این موضوع که از طریق این تمرینات میتوانید به درمانگری مؤثر و دلسوز بدل شوید، از اهمیت بسزایی برخوردار است. اگر درمانگران را معیار سلامت روان بدانیم، در آن صورت افراد اندکی در آن جای میگیرند.»
وقت خواب نزدیک است و برای فایل ارائهی پروپزالم کاری نکردم. البته قبل از خواب حتی در حد یک اسلاید کار خواهم کرد. شبتان خوش
چیشد که تصمیم گرفتید برید بیرون؟
با آبجی بزرگه مثل انسان راه افتادیم سمت دکتر. مطبش جابهجا شده بود. چهل دقیقه پُرسانپرسان گشتیم و نیافتیمش. تا اینجا خستهکننده ولی طبیعی بود.
ماجرا از جایی خراب شد که باد شدت گرفت.
رفتیم کفشفروشی. آبجی بزرگه چند تا کفش پا زد. یکی را پسندید. قرار شد تا ته خیابان را دنبال مطب بگردیم، اگر نبود برگردیم برای خریدنش. ولی برق رفت. باران شروع شد. گردوخاک بلند شد. من و آبجی بزرگه هم دربهدر دنبال تاکسی بودیم. پیدا نشد که نشد.
چراغقوهی گوشی را روشن کردیم و راه افتادیم. مواد لازانیا را خریدیم و رفتیم سمت پارکینگ اتوبوسها.
تو خط واحد نشستیم به انتظار. از پنجره زل زدم به جدولهایی که خیس خورده. پردهی پنجره گره خورده بود و مدام میخورد تو پیشانیام. بعدِ این همه ماجرا احتمالن باید عصبی میشدم، ولی خندهم گرفت. مدام به آبجی میگفتم: «مارکوپولو تو سفراش اینقدر ماجرا نداش که من و تو داشتیم.»
تو کوچه بودیم که آبجی ناغافل زنگ زد به دوستش و گفت: «درو بزن.»
رفتیم خانهی همساده. بوی سوپش کل خانه را برداشته بود. میوه زدیم و با یک کاسه سوپ برگشتیم خانه. انصافن عجب سوپی بود.
بعدِ سوپ، مواد لازانیا را آماده کردیم. البته من خستگی در کردم و بیشتر زحمتش افتاد گردن آبجی.
لازانیا را گذاشتیم سر گاز و نشستم پای نوشتن. باید ثبت میکردم امروز را.
تا الان که یادداشت را میگذارم، هنوز لازانیا آماده نشده.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
با زهرا توی گوگلمیت کتاب خوندیم دربارهی بازاریابی، و بعدش موضوعی داشتیم داغ، و نیمساعتی تلفنی هم حرف زدیم.
رفتم پینگپونگ بعدظهر و کیانا هم آمد تا اسنپ بگیرم برای رفتنش به یوگا.
🍀شنبه ۱۴۰۵/۸/۹
صبح بهمحض بیداری رفتم سمت گوشی. البته میدانم کار نیکی نیست ها، ولی باید مرسولهی پستیام را رهگیری میکردم. طفلکی مرسوله سه روز است که در نقطهی تبادل میان تهران و کرج معلق است و ایضن در پنجشنبهی گذشته گیر افتاده، دستوپا میزند برای خلاصی!
چرخی زدم توی صفحهی گزارش نیک و تعدادی از نوشتههای همسفران را خواندم. سپس آلارم گوشی را تنظیم کردم برای سهتا از وبینارهای همسفران. البته همینجا اشاره کنم که خبری از برگزارکنندگان نبود🤔 آمدیم. نبودید. رفتیم.
در زندگی از دریچهی حواس پنجگانه رسیدم به حس چشیدن. مطالب جذابی آموختم. مثلن اینکه حس بویایی با حس چشایی ارتباط تنگاتنگی با همدیگر دارند. اگر با افزایش سن بخشی از حس چشایی از دست برود، اغلب به این دلیل است که حس بویایی دیگر به قدرت سابق نیست. یا اینکه ما گمان میکنیم طعم غذا را از طریق دهان حس میکنیم، حال آنکه بینی از طریق استنشاق بوی غذا بیشترین اثر را در طعم غذا دارد.
بعد از مطالعه شالوکلاه کردم رفتم پیادهروی. البته تنها و بدون گوشی. هوا سوز داشت سر صبحی. بهگمانم باران دیشب دلیلش بود. حین پیادهروی در سکوت و تنهایی به مغز فرصت دادم ایده بپردازد برای بهبود کیفیتِ زیستن.
وقتی برگشتم دوباره رفتم توی سامانه. چی شد پس؟ هنوز که توی پنجشنبه گیر کردی که! خدا لعنتت کنه ادارهی پست! تا من باشم دیگه سایتی کتاب نخرم. گور بابای تخفیف!
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خواندم. کلمهها و جملههایی را یادداشت کردم. بعد از ناهار رفتم خشکبار ارگانیک و کمی بادام سنگی و گردو خریدم با مقداری سنجدِ درشتِ امساله.
ساعت ۱۷ به وقت وبینار نویسندهساز. در بخش تکرارآموزی استاد از کتاب دوستیِ زندهیاد محمود کیانوش، شعر خار و مروارید را برایمان خواند، شعری که تقدیمش کرده به دوستش بهمن فرسی، نویسندهی محبوب استاد شاهین کلانتری.
غمِ خود را اگر در دل نگه داری
از این پنهانِ زهرآلود
به هر یک لحظه صدها خار خواهد رُست؛
دلت را با غمِ پنهان
مکن،
ای دوست،
زخمستان.
بیا،
من دل نه،
دریایی صدف دارم؛
به من ده هر غمی داری
و در دیدارِ دیگر
از منِ غمخوار
برای زینتِ شادیت
مرواریدها بستان!»
در بخش آزادنویسی استاد چندین سؤال از کتاب ۳۰۰۰ سؤال از خودِ خودم خواند. و بنا شد ۱۵ دقیقه سؤال بنویسیم.
بخشی از پرسشنامهی من:
۱. وقتی از زمینوزمان کلافه میشوی به چه چیزی میپناهی؟
۲. در زندگی بیشترین ضربه را از چه کسی خوردی؟
۳. درجمعبودن را بیشتر میپسندی یا خلوتکردن؟
۴. روزهایی که زیاد حالوحوصله نداری چقدر به برنامهی روزانهات پایبندی؟
۵. فکر میکنی آدم قویای هستی؟
۶. برای رسیدن به خواستههات چقدر اهل تلاشکردن هستی؟
۷. برای ترک عادتهای بدت چیکار میکنی؟
۸. انجام چه کاری بهت حس آرامش و رهایی میده؟
۹. در برابر آدمهای زیادهخواه و بیمنطق چه واکنشی نشان میدهی؟ مقابله یا دورشدن؟
۱۰. برای اینکه شبها بهتر بخوابی چه تدابیری میاندیشی؟
۱۱. چقدر به سلامتیت اهمیت میدهی؟
۱۲. چقدر به قولوقرارت پایبندی؟
۱۳. اهل پیادهروی هستی؟
۱۴. وقتی خیلی عصبانی هستی چیکار میکنی تا آروم بشی؟
۱۵. وقتت رو بیشتر با چی میگذرونی؟
۱۶. چطور با غمهایت کنار میآیی؟
۱۷. وقتی هر دری میزنی به خواستهات نمیرسی چه میکنی؟
۱۸. هدیه دوست داری چی بگیری؟
۱۹. اهل فیلمدیدن هستی؟
۲۰. برای رفتن به سفر اولین مقصدت کجاست؟
برگیبرگی عزیزم!
نشد در وبینار الهه باشم. صوتش بود. شنیدم. مسئلهی مشترکش با تو: تخصص. دغدغهی همیشهام. میزنم بیرون. میگامم. کوچه به کوچه. واژههایی در ذهنم در رفتوآمد. گذران از روی تصاویرِ جلوی چشمهام. پروازِ نگاه از لابلای شاخهها. از این شاخه به آن شاخه پریدن. فرود آمدن. قدمزنان به سمت پلههای ساختمانِ نیمهکاره. پروژههای نیمهکاره. زنِ زبالهگردِ محل. همیشه لولیده در آشغالها. مستمر. استمرارِ دورهای. نااستمرار. پراکندگی. ضدِ ماندن. ضدِ عمق. پارک. گروهِ دخترانِ مقنعهبهسر، مقنعه دورِ گردن. صعود از دیوار توریِ کنار سرسره. دیوار ِ پُربچه. دیوار توهم. توهمِ دانستن. بچههای آویزان. آویزان از باورها. سنگ روی سنگ میچینند. دور از مادرها. ارزش روی ارزش میچینم. دور از سایهها. توپ انداختهام در زمین تخصص. پرتاب کردهام. هدف اما هنوز دور. یکی دو سنگی افتادهاند. آرمانم اما هفتسنگ. بریدهدرختی کهنه، در دل پلههای سنگی. دل کارخرابی میکند همیشه. قانع نیست به یک مقصد. مقصد؟ پیادهروی و مقصد؟ تخصص و مقصد؟ نداریم. نشد است. فقط رفتن است و رفتن. قشنگیش همین است. بچرخی و بچشی. فلسفهاش همین است. «فلسفهی پیادهروی». کتابی کنار فنجان چای. قلمی در دست. عینکِ قابمستطیلیِ جدید بر چشم. حاشیهنویسی میکنم. متن را. «توهم سرعت یعنی باور به اینکه سرعت در زمان صرفهجویی میکند. در نگاه اول ساده به نظر میرسد: کسی که کاری را به جای سه ساعت دوساعته تمام کند، یک ساعت وقت اضافه میآورد. اما این محاسبهای انتزاعی است، چنانکه گویی هر ساعت از روز درست مانند یک دور چرخش عقربهی کوچک ساعتدیواری است و عیناً برابر با آن.» وسوسهی علامتتعجبگذاری بهجای نویسنده! مکث و تأمل. لذت. یک قولوپ چای داغِ نباتی. هورت. «اما عجله و سرعت به زمان شتاب میدهند، زمان زودتر میگذرد، و دو ساعت عجله روز را کوتاهتر میکند. دقایق تکهتکه میشوند و از هم میگسلند، آنقدر اشباع میشوند تا منفجر شوند.» منفجر میشوم. در آهستگی اما، زمان کش میآید. یا خودش را میزید. همانکه هست. بدونِ اینکه له کنیمش زیرِ قدمهای عجولمان. هورتِ متفکرانه. هورتِ عمیق. قورت. نگاه به افق. تا امروز چند ساعت از عمرم را چپاندهام در دقیقهای؟ قورت. «آهستگی یعنی محکم چسبیدن به زمان، چنان بیفاصله با آن که ثانیهها یکیک فروبیفتند، قطرهقطره مانند چکهی مدام شیر آب بر یک سنگ. اینگونه کش آمدنِ زمان به مکان هم عمق میدهد. و این یکی از اسرار پیادهروی است: آهسته نزدیکشدن به مناظر که بهتدریج آنها را در نظر ما آشنا میکند. درست همانطور که ملاقاتهای مرتب و بقاعده دوستیها را عمیق میکند.» نامهنگاریهای مرتب و بقاعده. استمرار. عمیق شدن. آخرین هورت. لیوان خالیِ چای. جای خالی. تخصص و آهستگی. تاب آوردن ملال. تاب آوردن سکون. و تلاش برای بیرون آمدن. بیرون: فاصلهی دو درون. از درونی به درونی دیگر. از خانه به فروشگاه. از روانشناسی به ادبیات. و بستنِ در پشت سر. یا نه. بیرون این است: بیرون. خودِ بیرون. بیرونِ اصیل. احساسِ دقیقِ آنجا زیستن. «اکنون دیگر به راه افتادهاید. اما تنها محض خاطر اینکه راه بروید. بیرون باشید. همین، همهاش همین است. و حالا بیروناید. بیرون رکن وجود ماست: احساس دقیقِ آنجا زیستن.» بیرون. بیرون ماندن. بیرون شدن. تأمل کردن و تجربه کردنِ بیرون. بیرونی که نه فقط راهی بینِ دو درون. که بیرون است. مستقل. متأثر از مبدأ و مقصد. ولی رها. آزاد و پرورنده. خالقِ لحظههای جدید. مفاهیم نو. پیوندهای تازه. تخصص. بینشپروری. چرخش نگاه. کارگرهای جلوی کافه. نردبانی چوبی در دست. یکی جلو. یکی عقب. رونده. پیادهرونده. با نردبانی در آغوش. تخصص را آغوشیدن. بیش از پیش. و به پیش راندن. بیرون رفتن. بیرونِ اصیل. نه به هدفِ پیوند زدن. که پیوندی اگر خواست میپیوندد. فقط رونده بودن. میروم. میپیمایم. میگامم. بیرون را. بیرون میمانم. بیرون اصل است. رکن وجودمان. رکن تخصصمان. فرشته! قبول داری گام گذاشتن در مسیر تخصص، پیادهرویست، نه دوی سرعت؟
کار تخصصی پیادهرویست. اما بیشتر در مسیرهای تکراری. عبورهای مکرر. بار اول، منظره. بار دوم، جزئیات. بار دهم، تغییرات. و بار صدم، خیره شدن به چیزی که همیشه همانجا بوده. زیرِ چشمم. پیشِ چشمم. اما ندیدهامش. پیادهروی همین است دیگر. گذرِ دوباره از مسیرهای آشنا. هر بار دیدنی تازه. هر بار کشفی نو. آشناییِ بیشتر. عمقِ بیشتر. ماندن. ماندن و باز هم گام برداشتن.
بیدار شدم و کار بود و حال نبود و شنبه بود و شَنبه؟ بدو، یکشَنبه؟ بدو، دوشَنبه؟ بدو، سهشَنبه؟ بدو، چهارشَنبه؟ بدو، پنجشَنبه بودو؟ بو که سودو. جمعه هم که سیچایچینه.
به مهدیه میگفتم حس چهارشنبه را دارم. گفت حرف نزن بابا شنبه است هنوز. خیلی دارند بیرحمانه واقعیت را به رویم میآورند.
اصلن گزارش نیک خودم است میخاهم غر بزنم.
خانه.
تمرینجا. اذیت کردن و کرم ریختن بعد از زدن دکمهی ضبط بیشتر حال میدهد. چون استاد چیزی نمیگوید و تو بعد از نوشتن هر جمله نیمنگاهی میکنی و بعد میبینی چیزی نمیگوید ادامه میدهی و سعی میکنی ضربهی محکمتری بزنی. اما خیلی جان ندارند ضربههایم. مهدیه مددکار درونم خابیده است.
بعد با نصیرو یک ساعت را جوری نوشتیم که پدر مادر را ننوشت. آخرها هم ندا آمد پوسترش را نشان داد.
نوکی زدم به «فلسفهی پیادهروی». میتواند کتاب بعدیام باشد. زیاد هم نیست.
نویسندهساز را بودم. نوشتیم و پرسشنامهی پروست خود را نوشتیم.
برخی از سوالهایی که نوشتم:
اگر میتوانستی فقط یکی را انتخاب کنی، بازیگر میشدی یا کارگردان؟
بیشتر دوست داری دوستت بدارند یا کسی را دوست داشته باشی؟
قبل از مرگ آخرین تصویری که میخاهی ببینی چیست و دوست داری کجا بمیری؟
وبینار شکیبا اسکاف را بودیم که از شوق گفت و از عشق گفت. چه قدر دوست دارم بیشتر دربارهی اسطورهها و افسانهها بشنوم.
با فائزو داشتیم تمرین وبینار میکردیم و داشت با ابزارهای اسکایروم ور میرفت. من همزمان کوکیها را توی سینی میگذاشتمتا بروند توی فر.
وبینار سحر را بودیم. از سیندرلا گفتیم و آناهیتا هم وصل شد و نکتهای دربارهی آن گفت.
وبینار ندا را بودیم و نقاشی کشیدیم و خیلی خوش گذشت. این با هم بودن و کاری کردن را خیلیخیلی دوست دارم.
نامهی ناعمه را خاندم و اکلیلی شدم. دوست دارم هی بخانمش.
زودبیداری و کار و کلاس و رسیدگی و عقبماندگی و چرا نمیرسم پس؟
– صبح را دوباره زود بیدار شدن و صفحههای صبحگاهی و مرور برنامهی روز.
– تمرین زبان و خوشحال از اینکه بهتر شدهام در جملهسازی.
– چرت صبحگاهی.
– چای. چای. چای زیاد.
– کلاس و رضایت از خود در کلاس و رضایت استاد از کلاس.
– فروغ خاندم امروز زیاد. قرار بود دیروز بخانم برای تکرارآموزی. فراموش کردم اما. امروز جبران کردم و هی فروغ خاندم که بگوید:
«من از کجا میآیم
که اینچنین به بوی شب آغشتهام؟»
– کارِ دوباره روی تمرینِ صحنهنویسی.
– از تمرینجای امروز میترسم بگویم و فردا گازخوردی بگیرم که مهراب به فریادم بیاید.
– سعدی خاندم که بخانم برایت:
«به ناز خفته چه داند که دردمند فراق
به شب چه میگذارند، علیالخصوص غریب
به قهر میروم و نیست آن مجال که باز
به شهر دوست قدم درنهم ز دست رقیب»
– مرور درسبرگ نویسندگی خلاق و فهم اینکه باز چقدر عقبم و چقدر نخانده دارم و گفتن بجنب بجنب بجنب به خود.
– تمرینِ دیدن و نوشتن هرآنچه میبینم با جزئیات و فرستادن در تمرینگاه الهه نصیرو.
– وبیکار را ببودم و باز محبت آنیکی الهه و خجل شدنم.
– چند ساعتی را رسیدگی به خود.
– وبینار احمدو را ببودم و نقاشی کشیدیم و یک فرش رنگیرنگی درآوردم از مستکشیهام.
– به پیشواز خاب زودتر از شبهای دیگر رفتن و امید به نیمهشب بیدار شدن و انجام کارهای دانشگاه و بعد شروع روز.
– کاش استاد در وبینار فردا، آهنگ «شب سپید» از گوگوش را پخش کند.
«اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستارهٔ من باید دور، تاریک و بیمعنی باشد-شاید من اصلاً ستاره نداشتهام!»
هدایت عزیز.
امروز دومین جلسه از کلاسهای مشاورهام برگزار شد. لذتبخشاند. جزوههای ناز نازی نوشتم. :))
نوشتم. کلی صفحه سیاه کردم. از صائب خواندم.
همچنانم در اکسل میگذرانم.
یکم صفحات وصال در وادی هفتم را ورق زدم چند صفحهای هم خواندم.
به ده گلدانِ دور و بر میز و کتابخانه آب دادم. خودم هم سبز شدم.
و در آخر به استوریها و هالووینپارتیهای مردم نگاه کردم. چرا که کاری جز نگاه از ما بر نمیآید. همین.
قربانت، شبت نیک.
شبانهروی
-آغاز روز با «رانده»ی شاملو. بفرمایید بخشِ محبوب من:
«دست بردار که گر خاموشم
با لبم هر نفسی فریاد است.
به نظر هر شب و روزم سالیست
گرچه خود عمر به چشمم باد است.»
-کتابی جدید را میآغازم. «بیست کهن الگوی پیرنگ». بنظرم این سطرش، قصارِ جالبی است:
«زندگیِ روزانه ما غرق در داستانهایی است که سرشار از انرژی، اقناع و خلاقیت هستند.»
-ورزش میکنم. برنامهی جدید، حرکات جدید.
-سری میزنم به کانال کارگاه «خودواژه». بخشی از کتاب «دربارهی پیچیدگی»، که استاد گذاشته بود را، میخوانم. عنوانش برایم جذاب است پس میروم از سایت «ایرانکتاب» متن پشت جلدش را هم میخوانم:
«چگونه پدیدههای بهاصطلاح هوشمند و هشیار از اجزای ناهوشمند و ناهشیار ظهور میکنند؟ پیچیدگی پلی است بر شکاف بهظاهر پلناپذیر میان ریزترین وجه هستی عالم(که با مکانیک کوانتومی توصیف میشود) و گستردهترین وجه آن (که با نظریهی نسبیت به بیان درمیآید).»
همین بخش مجابم میکند کتاب را در لیست خریدم قرار دهم.
-میروم پیادهروی. شبانه. از خیابانهای خلوتی میگذرم که تنها روشناییشان، نورِ ورودی ساختمانهاست. گامیدن را تا آخرین توان پاهایم ادامه میدهم تا امروز را با دردی خوشایند به پایان ببرم.
گمان میکنم دوستم نتوانست کاری که قولش را داده بود برایم بگیرد. امروز که تلفنی حرف میزدیم چیزی نگفت و زود از موضوع رد شد. احتمالاً خجالت میکشد. تلفن را که قطع کردم حالم بد شد. انتظار نداشتم این طور بشود. ناامیدتر از قبلم. آنقدر دلم پر بود که ۱۷۰۰ کلمه آزادنویسی کردم. وسط تماشای رئالیتی شو اصلا حواسم نبود و چیزی هم از نویسندهساز نفهمیدم. به جان متنی افتادم که برای کانال نوشته بودم و بالاخره بعد از ۲۱ روز بیپستی، سرانجام پستی در کانال فرستادم. مطمئنم همین باعث میشود که چند نفر از کانال بروند بیرون. چون در این ۲۱ روز یادشان رفته بود که در کانالم عضوند. اما حالا که عرض اندام کردهام، دلیلی برای رفتن برایشان تراشیدم.
گزارش نیک هفتاد و دوم.
امروز هم مثل روزهای دیگر رفتم سرکار.
از اول صبح درگیر کار بودم. البته این را هم بگویم فعلا در مرحله ی آموزشی هستم و باید آموزش ببینم. ولی خود همین مرحله ی آموزشی وسیع است.
حجم مطالب زیاد است انگار در دانشگاه جدیدی قبول شدم و باید درس بخوانم.
پروسه کمی برایم سخت است و اینکه از صفر شروع میکنم اما به هر حال طبیعی است.
افراد قدیمی داخل سازمان که از شکم مادر ماهر بیرون نیامدند آن ها هم سعی کردند و زمان گذاشتند تا به نقطه ی مورد نظر رسیدند.
من هم باید تلاش کنم و به نقطه ی اوج خودم برسم.
تست مرحله ی سوم را دادم. ولی امان از این تست. برای تست آماده شدم.
یکی از بچه ها هم که یک آقایی بود آمده بود. هر دو آماده شدیم و تمامی مراحل را طی کردیم. منتظر بودیم که بیایند و از ما تست بگیرند.
چندین بار زنگ را زدیم که بیایند اما انگار نه انگار.
مثل اینکه همه به رحمت خدا رفته بودند نزدیک یک ساعت یک لنگه پا منتظر بودیم.
کلی با هم حرف زدیم ولی هنوز کارشناسان مربوطه نیامدند.
در آخر خدا خیرش دهد یکی از بچه ها هم برای تست آمده بود و به او گفتیم که برود کارشناس مربوطه را بیاورد.
کلی خندیدیم و جنگولک بازی درآوردیم.
خاطره ی خوبی شد. کارشناس که آمد غر زدیم که ما یک ساعت منتظر شماییم ولی هر چه زنگ را فشار دادیم نیامدید.
گفت که ظاهرا زنگ خراب شده.
هیچی دوباره به اتاقمان برگشتم و موضوع را توضیح دادم.
دو تا جلسه داشتم یکی صبح و دیگری ساعت ۱۵
جلسه ی صبح را که ایمیل زدند و کنسل شد.
برای جلسه ی ساعت ۱۵ رفتم و حاضر شدم. اندکی بعد مدیرمان گفت که مدرس امروز مرخصی رفته و این جلسه هم کنسل شد.
به اتاق کار برگشتم و کمی برنامه را با پشتیبان آموزشیم مرور کردیم و بعد هم چند فیلم آموزشی مربوط به کار را دیدم و نکته برداری کردم.
خلاصه اینکه همین.
امروز سعادت شرکت در وبینار را نداشتم.
دیگر نمی توانم مثل قبل در وبینار حاضر بشوم، چون حجم کاریم زیاد شده است و درگیر شدم.
دلم برایش تنگ می شود. وبینار محبوبم نویسنده ساز را می گویم.
هر وقت از او دور می شوم دلم تنگ می شود.
به خانه آمدم و یک چای با خرما زدم و بعد حمام رفتم و دوش گرفتم.
فیلم های آموزشی را دیدم و آزمون هایش را هم دادم.
شام ماکارانی خوردیم و الان هم خوابم می آید. بروم بخوابم و تا فردا پرانرژی حاضر شوم.
امروز هم روزی آفتابی بود. با سرفههای خشک از خواب بیدار شدم. به ماهیها غذا دادم. گلها را آب دادم.
صبحانهای مختصر خوردم.
کمی آزادانه نوشتم.
بخشِ کوچکی از یک نوشتارِ کوتاهم را ادامه دادم.
کمی از فروغ و شهریار خواندم.
قمار باز را هم سی صفحه خواندم.
ناهار زرشک پلو با مرغ گذاشتم.
عصری به بازار رفتیم و به دوستانمان که به تازگی خانهدار شده بودند تبریک گفتیم.
کمی نقاشی کردم و موزیک گوش دادم.
صبح کار خاصی نکردم. یعنی تا آماده شدم و رسیدم دانشگاه ظهر شد. رفتیم کلاس و خوب بود. دارم برنامهنویسی با R یاد میگیرم. چقدر وقتی یاد میگیری ساده به نظر میرسد. انگار یادگیری یک شیب دارد که پدرت را درمیآورد و فکر میکنی نمیتوانی ردش کنی و آنجا هیچی هم نمیبینی. اما وقتی تمام میشود هم منظرههای خوب میبینی هم راه ساده میشود.
از صبح کمرم گرفته و عصر که آمدم داشت میترکید از درد. میخواستم فقط دراز بکشم، ولی بچهی خوبی بودم و روتینهایم را انجام داد و بعد دراز کشیدم.
عصر یک ساعتی باز به سر و کله زدن با اینترنت گذشت و بعد توانستم بروم سراغ کارهایم تا شب.
روزواژه: موهبت
چند روز ننوشتم. هر بار که قلم برمیدارم میدانم که از ننوشتنهایم پشیمان میشوم اما آدم میتواند از یک سوراخ هزاران بار گزیده شود و باز هم درس عبرت نشود. دیشب دیگر رد دادم. سرم از حجم تودههای فکری درهم برهم داشت به مرز انفجار میرسید که قلم را به دست گرفتم و نوشتم. هر کلمهای که روی ذهنم سنگینی میکرد نوشتم. گویی قلم، سیم تایپ سی است که تمام اطلاعات را از هارددرایو به روی کاغذ منتقل کند. آنقدر نوشتم تا ذهنم به فضای خالی و سبکوزنی درآمد. یک بار دیگر موهبت نوشتن برایم آشکار گشت. به امید دستی که خودش را دستیدستی از نعمت قلم به دست گرفتن محروم نسازد.
امروز بعد از یک فراق طولانی از جلسات ساعت ۵ استاد کلانتری، بار دیگر به همسفران مدرسه نویسندهساز پیوستم و بیست پرسشی که در کلاس نوشتهایم را اینجا و اکنون ول میدهم:
=====
۱. چه تصمیم کوچکی امروز گرفتی که بهش افتخار میکنی؟
۲. امروز چه فکری بیشتر از همه روی ذهنت سنگینی میکنه؟
۳. چه کاری دوست داری انجام بدی اما شرایط بهت این اجازه رو نمیده؟
۴. اگر یک ذهنیت درونت باشه که با حذف کردنش رسیدن به اهدافت رو شدنی میکنه، اون چیه؟
۵. چه رفتاری توی بقیه بیشتر از همه اذیتت میکنه؟
۶. یه دوست خوب چه رفتاری باهات داره؟
۷. وقتی خیلی عصبانی میشی دوست داری چیکار کنی؟
۸. چه عادتیه که ناخوداگاه انجام میدی اما بعد یه مدت متوجهش میشی؟
۹. دوست داری الان کجای این دنیا باشی؟
۱۰. یه صبح رویایی از نظر تو چه شکلیه؟
۱۱. روی میز تحریر رویاهات چه وسایلی میذاری؟
۱۲. همین الان بیشتر از همه هوس انجام چه کاری رو داری؟
۱۳. دوست داری چه جمله ای از مادرت بشنوی؟
۱۴. دوست داری چه جمله ای به مادرت بگی؟
۱۵. دوست داری چه جمله ای پدرت بشنوی؟
۱۶. دوست داری چه جمله ای به پدرت بگی؟
۱۷. بیشترین چیزی که از وجودش تو زندگیت قدردانی چیه؟
۱۸. بهترین رفتاری که خودت پیداش کردی اما در اطرافیانت کمتر دیدی چیه؟
۱۹. بدترین رفتاری که داری و توی اطرافیانت بیشتر دیدی چیه؟
۲۰. اولین و آخرین عادتی که میخوای برای همیشه کنار بذاری؟
واژهی روزم گسسته خِرد بود از شاهنامه برداشتم.
امروز کانالم یادداشتی نگذاشتم عمدا، نه اینکه نتوانم میخواستم ببینم بعد از این همه هر روز نویسی در کانالم آیا کسی میرود؟ یک جور کنجکاوی مالیخولیایی.
البته حالا هم در مهمانی هستم اما نتوانستم از گزارش نیک امروز بگذرم.
در مورد کلمهی سال و هدفم همچنان آهسته و پیوسته پیش میروم.
میتوانم به روز کاملم نمرهی «نُه» بدهم بدون هیچ پشیمانی.
شفیقم. امروز توی نویسندهساز پرسشنامهای نوشتیم مختص خودمان. هیچ فکر نمیکردم پرسیدن از خود به روش پرسشنامهای سخت باشد اما بود. کلن هر کاری که آدم را با خودش روبهرو کند سخت است. بعد یکربع نوشتن هرکسی جالبترین پرسشهایش را با ما درمیان گذاشت و چه پرسشهای جالب و تاملی بودند به راستی. حالا دوستدارم چندتا از پرسشهایم را اینجا بنویسم تا تو هم ببینی. اگر خاستی دربارهشان بیاندیش و از خودت بپرس.
1. در بین فصلهای سال کدام را بیشتر دوستداری؟ چرا؟
2. در انجامِ چه کاریب دلت نمیخاهد احمالکاری کنی؟
3. بزرگترین رؤیای بچگیات را یادت هست؟ چه بود؟
4. دوستداشتی در چه کشوری به دنیا میآمدی؟
5. صبح به محض بیدارشدن از خاب دلت میخاهد چه کاری انجام بدهی؟
6. آخرین چیزی که شب قبل از خاب بهش فکر میکنی چیست؟
۷. با نوشتن از چه چیزی حالت بهتر میشود؟
۸. چه کتاب یا کتابهایی را حاضری دهبار بخانی؟
۹. اگر میتوانستی کدام علامت نگارشی را از فهرست علائم نگارشی حضف میکردی؟
۱۰. تا حالا عاشق یک شخصیت توی یک فیلم یا رمان شدهای؟
سال واژه: ساده
کلاس را پیچاندم و پتو را محکمتر بغل کردم و به ادامه خابم رسیدم. بعد هم که بیدار شدم، رفتم پایین. مادرم هم هنوز از باشگاه نرسیده، داشت از پشت گوشی با مادربزرگم حرف میزد. رفتم چایی ریختم، چند لقمهای هم حلوا خوردم. دستمال و پاککننده را برداشتم، رفتم بالا، آهنگی گذاشتم و دستی به سر و گوشش کشیدم. بعد از استراحت کوتاهی، شروع به خاندن فلسفه پیادهروی کردم.
عصر هم با مادر به آرایشگاه رفتیم. توی آرایشگاه، زنی میخاست موهایش را رنگ کند. رنگ موهایش را هم خودش خریده بود. اینقدر هم برای رنگ موهایش با آرایشگر حرف زد که گفتم وای، بعد از رنگ کردن موهایش چه تغییری میکند. اما وقتی موهای رنگشدهاش را دیدم، خب، خوب شده بود، اما نه اینقدر که پر فیس و افاده دربارهاش حرف میزد.
ابروهای خودم هم انگار هر روز کود تقویتکننده میزنم که اینقدر زود پر میشوند. زن دیگری هم داشت با مادرم حرف میزد. وقتی نزدیکشان رفتم، به مادرم گفت دخترت شونزده سالشه. مادرم گفت نه، این دختر بزرگمه. او هم لبخندی زد و گفت بهش نمیاد. مادرم گفت آره، کودک درون فعالی داره، خودش دوست داره سنش پایین باشه. بعد هم تشری زد، دست نزن به وسیلهها، مادرم قربانش بروم برایم یار تخریبچی خوبی است.
به خانه که برگشتیم، مادربزرگم زنگ زد و مادرم هم سرگرم حرف زدن با او شد. رفتم بالا و روی پروژه حسابداریام کار کردم. چهارشنبه میبرم ببینم استاد از همین مقداری که انجام دادم راضی است یا نه. بعد بروم بقیهاش را انجام دهم. پستی جالب هم توی اینستا دیدم که میگفت تولد آبانیا یه روز نیست، حتی یه هفته هم نیست، یه ماه است.
حلحل انگار یک گاریست صدفش که بالای سرش پرندهای کفتاری کلاغی میپلکد.
خوابم میآید.
توی مدرسه مادری بحث راه انداخت. بحثی مسخره و مضحک. ردش کردم برود. امید دارم به کارهای بدش بیندیشد. نمیدانم چرا امشب مثل اهل دقیانوسیها مینویسم.
امروز نشانهی آ را یادشان دادم. بچههای امسالم هپروت را سیر مینمایند. آه…
به نویسندهساز نمیرسم شنبهها اما به چند وبینار دیگر بله. وبینارشکیبا اسکاف و ندا احمدی و کودکنوی خودم. کودکنو را دوست دارم سروسامانی دهم.
شب بخیر
۴/۵ صبح، نه نیمهشب بیدارشدم تا همسر را راهی سفری یکهفتهای کنم. قرآنی بالای سرش رگذراندم وکاسهی آبی در قدمش ریختم ودعای خیری بدرقهی راهش کردم. پسرم را به مدرسه رساندم. ساعت ۷ دور دریاچه پیادهروی کردم وبینار نویسنده ساز دوروز گذشته را که نتوانسته بودم حاضر شوم در پیادهروی گوش دادم. در جلسات برگزار شده دو فیلم «درمان درست» و« ریتی» هر دو درباره دونویسنده معرفی شد. حتما آخر هفته میبینمشان. در برگشت نیم ساعتی استراحت کردم کتاب دیوان پروین را خواندم .ساعت ۹ صبح باشگاه رفتم. صبحانه خوردم. ناهار درست کردم. در «تمرینجا» شرکت کردم.شلوغکاریهای شب قبل که از تولدهمسر باقیماندهبود را جمع وجور کردم و در وبیکار الهه علیزاده شرکت کردم. بلافاصله دل به دل نویسندهساز دادم. کتاب سه هزار سوال عنوان شد قرار گذاشتیم چند سوال در نیک نویسی برای همراهان مدرسه نویسندگی به اشتراک بگذاریم. دنبال پسرم رفتم. در بازگشت اتفاقی افتاد که از دلش رخدادکی جذاب درآمد. آن را درباشگاه با دوستان به اشتراک گذاشتم. دوست دارم قلمی در کاریکلماتور بزنم ودر کانالم ثبت کنم. اگر خستگی بگذارد. الوعده وفا سوالاتی که به اشتراک همراهان جان میگذارم:
۱- چقدر توانستهای به آنچه که گفتهای عمل کنی؟
۲- اگر این امکان باشد که به گذشتهات برگردی دوست داری در کدام ایستگاه زندگیت توقف کنی؟
۳- اگر اجازه دهند دوسال از عمرت کم شود و آن را به یکی از عزیزانت هدیه کنی، دوست داشتی به کدام عزیز بدهی؟
۴-به کدام یک از علايق وآرزوهایت نرسیدی؟
۵- اگر بازهم به دنیا میآمدی همین راه را ادامه میدادی؟
۷- چقدر موفق بودی خودت را به خود واقعیت که انتظار داشتی، نزدیک کنی؟
۸- از کدام ویژگیات خرسندی واز کدام پشیمان؟
۹- اگر مادرت یک دقیقه زنده میشد به او چه میگفتی؟
۱۰- اگر پدرت زنده میشد آخرین کاری که دوست داشتی برایش انجام دهی چه بود؟
۱۱- چه حرف ناگفتهای هست که تا کنون به فرزندت نگفتی؟
۱۲- در زندگی حسادت داشتهای؟ به چه کسی؟ بابت چه چیز؟
۱۳-نمیخواهم بگویی ولی رازِ مگویی در زندگی داری که به احدی نگفته باشی ؟
۱۴-گشت و گذاردر جنگل را دوست داری یا دریا یا کوهستان؟
۱۵- بهترین یادگاری که از خودت بر جای خواهی گذاشت چه چیزی است؟
۱۶-رفتار واحساساتت به چه کسی نزدیک است؟
۱۷- بین نویسندگان دوست داشتی با چه کسی یک ساعت صحبت کنی؟
۱۸- بین شعرا دوست داشتی با چه کسی صحبت کنی؟
۱۹- بهترین سریال خارجی که تا به حال دیدی نامش چیست؟
۲۰ بهترین کتابی که تا به حال خواندهای نامش چیست؟
ببخشید خسته تان کردم
نیکان شبتان نیک
صبح با سر درد بیدار شدم. پس من کلا نباید نوشیدنی الکلی بخورم. حتی کم، حتی با آب زیاد. درد و نفرین.
رفتم سرکار و طبق معمول تا ساعت ۱۰ با اشاره حرف زدم. چرا آدما تصمیم گرفتن روز رو انقدر زود شروع کنن؟ انقدر برام سوال مهمیه که الان میرم به لیست پرسشم اضافه میکنمش.
پاییز داره تموم میشه ولی شرکت ما هنوز برق میره.
امروز برای انجام کاری رفتم به منقطهای که زیاد راهم نمیوفته بهش. آثار جنگ تو چشم میزد. ساختمونایی که ازشون یه اسکلت و کوهی از آوار باقی مونده. سر خیابون خودمونم یدونه از این ساختمونا هست که من دیگه نمیبینمش یا اگرم میبینم توجهمو جلب نمیکنه. زندگی همینه عزیز من، آدمیزاد بندهی عادته.
راستی گفتم داداشم بورسیهی صد در صد گرفت؟ توی یکی از بهترین دانشگاههای استانبول. یجوری توی پوست خودم نمیگنجم که دلم میخواد به جای خانم مهندس، خواهر آقای مهندس صدام کنن. بخوام بیشتر بگم اینجوری که از مهندس بودن خودم اونقدر خوشحال نیستم که از مهندس شدن داداشم خوشحالم.
به مادربزرگ هم سر زدم. قند و نبات من، چاییش هم آماده بود. خوشمزهترین چایی زندگیم رو خوردم، البته تا بار بعدی که مادربزرگ برام چایی بریزه.
اتفاق جالب توجه امروز ۵ عدد تراول یک میلیونی بود. من تا امروز ندیده بودم، همین که دست دایی جان دیدم جوری هیجانزده شدم و پول رو بررسی کردم که دایی جان ۵ تا شمرد و داد بهم. شیفتهی این تعارفهای ایرانیم. از اون اصرار از من انکار. در آخر که گرفتم ازش ولی عوضش چیزی از کچل بودنش نگفتم و برعکس همیشه به جای اینکه بهش بگم دایی کچلوی قشنگم، گفتم دایی قشنگم. حالا نمیدونم این ۵ تراول سزاوار نوشتن یه رخدادک هستن یا نه.
امروز همون شنبهای بود که دو ماه ازش حرف میزدم که دیگه جدی جدی هر روز بنویسم.
ساعت ۵ بود و من هنوز به خونه نرسیده بودم. توی خیابون وارد وبینار شدم و خوشبختانه، موقع نوشتن لیست پرسشها، روی تختم نشسته بودم و لیوان چای کنارم و خودکار هم دستم بود. بالاخره بعد از دو ماه چیزی نوشتم و چی بهتر از گزارش نیک.
شب رو با غذا درست کردن و کتاب خوندن و بیهوده وقت گذروندن ادامه میدم.
صبح را با زنگ به پدر شروع کردم.
سرماخورده. صبح که داشت میرفت سعی کردم بیدار شم حالشو بپرسم ولی با چشمای نیمهباز خابم برد.
بعد از صحبت با پدر صفحات صبحگاهی نوشتم.
در دفتر جدید. دفتر قبلی با آزادنویسی و صفحات صبحگاهی و داستانک و… یک ماهه تمام کردم. خوشحالم. امیدوارم این یکی هم یک ماهه تمام شود.
رقصیدم.
صبحانه خوردم.
قرآن خاندم.
به دانشگاه رفتم. امروز از آن روزهای پر کار بود.
از ۱۰/۳۰ تا ۶/۳۰ کلاس داشتم.
مرصادالعباد و خاقانی و تاریخ تحلیلی.
به روی هم رفته روز خوبی بود.
کله سحر به داداشم زنگ زدم و حرف زدیم.
شب اون زنگ زد و حرف زدیم.
مامان بالاخره از گرمسار برگشت.
برای فردا همدانشگاهیمو دعوت کردم خونمون.
صبح پاییزی تقریباً خنکی بود. بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی و برنامهی روز، ادامهی فیلم «وریتی» را دیدم. آنجا که لوون فهمید جرمی از قبل آن یادداشتها را خوانده و خودش آن بلا را سر وریتی آورده، یاد لباس قرمزِ لوون افتادم. آه، گندش بزنن. فکر کن طرفت بداند با نقشهی قبلی آن لباسها را پوشیدهای و دوباره جای دندانها را گاز بزنی. در صحنهی پایانی هم که لوون دست روی شکم باردارش گذاشت و با تردید سوار ماشین جرمی شد، اینجا جرمی بود که بوی شرارت میداد؛ و خود لوون که آن پیشنهاد را داد.
امروز «نامههای غلامحسین ساعدی به طاهره کوزهگرانی» را خواندم. آنجا هم ذهنم درگیر چرایی نرسیدن آنها به هم شده است.
«آرامجای کسی که میان استخوانهای گوهرمراد آواز میخواند.»
چه سنگنوشتهی دلنشینی.
یک زندگی مشترک با شک پایان یافت و یک زندگی دیگر با اختلاف طبقاتی بیپیوند ماند.
در «وریتی»، لوون هم قربانی است هم طراح؛ با آن لباس قرمز و پیشنهاد پایانی، خودش هم وارد بازی میشود. در نامهها هم ساعدی فقط عاشق نیست؛ میخواهد طاهره را شکل بدهد، و طاهره با سکوتش تا آخرین جمله روی سنگ قبر، پاسخ خودش را میدهد.
عصر وبینار نویسندهساز را تکهپاره دیدم و گوش دادم. بچهها چه کلمههای زیبایی برداشته بودند از سبد کلمهبرداریشان.
کلمهی خودم: «مَهپیکر» بود.
باهمنویسی را هم نصفهنیمه بودم. از دیروز که با نوشتن، به مسئلهی مهمِ یکی از واکنشهای رفتاریام پی بردهام، اشتیاقم به نوشتن و غور در خود بیشتر شده است.
قبل از خواب شاید فیلم «درمان درست» که دیروز استاد در وبینار معرفی کرد را ببینم.
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From اکرم سلطانی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناعمه سجادی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا شاکر on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه سربازی on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟