دارم به این فکر میکنم این جملات تکراری چه هستند که هر روز تفت میدهم.
تصور میکردم گزارش نیک نوشتن تمرینیست برای استمرار، برای گرم کردن قلم.
اما اتفاق دیگری در حال افتادن است. این گزارشها دارند دیوانهام میکنند. هر روز یک آینه روبرویم میگذارند و من را با خودم تنها. از من میخواهند بنویسم هر روز چه کردهام و که بودهام؟ و جوابهایم معمولا تکراری.
از دیدن تصویر خودم در آینهی این نوشتهها کلافه شدم.
بله،
فیلم دیدم، غذا پختم، نویسندهساز بودم، جلسه گذاشتم.
بسیار خوب، که چه؟
کدامش واقعا در خدمت من بود؟ کدامش حال من را بهتر کرد؟ ارزش افزودهشان چیست؟ از یک ماه پیش تا امروزِ من چه تفاوتی در من ایجاد کردند؟
من هنوز همان آدم دیروزم؟
#یک_روز_عجیب
#سال واژه: صبر
امروز روز عجیبی بود. موبایلم را روی آلارمهای بیستوپنجدقیقهای و پنجدقیقهای تنظیم کرده بودم. حال و پذیرایی را از تمیزی زیر و رو کردم؛ اما امان از اتاق خودم و اتاق بچهها! آنجا دیگر نه آلارم جواب میداد و نه برنامهریزی. سگ میزد و گربه میرقصید!
ظهر با گلی حرف زدم. احوال پسرش را پرسیدم و دوباره یاد یکی از ویژگیهای نگرانکنندهاش افتادم؛ اینکه چقدر دستش روی پسرش میلرزد. گاهی فکر میکنم برای محافظت از این پسر، درست مثل فیلم «نجات سرباز رایان»، باید یک تیم عملیاتی تشکیل داد تا شبانهروز مراقبش باشند! انگار قرار است هر لحظه خطری از راه برسد و همه ما باید برای نجات او بسیج شویم.
چرا آدمها نمیفهمند هر چه داریم، عاریه است؟ فرزند، همسر، پدر و مادر، خواهر و برادر، مال و اموال و حتی سلامتیمان. هیچکدام سند مالکیت ابدی ندارند. ما فقط برای مدتی امانتدار چیزهایی هستیم که گاهی چنان به آنها چنگ میزنیم که فراموش میکنیم اختیار ماندن و رفتنشان همیشه دست ما نیست.
شاید دشوارترین بخش دوست داشتن همین باشد؛ اینکه کسی را عمیقاً دوست داشته باشی، برایش تلاش کنی، مراقبش باشی، اما بدانی مالک او نیستی. میان مراقبت و کنترل، میان عشق و ترس از دست دادن، مرزی باریک وجود دارد که گاهی از فرط دوست داشتن نمیبینیم.
وقت دکتر داشتم. رفتم و با عجله برگشتم، چون مادر مهدی و یکی از دوستانش مهمانم بودند. دوستش میخواست خانم دکتری را از نزدیک ببیند که مسند دانشگاه را رها کرده بود و حالا، به تعبیر او، با نزول شأن، مشغول سابیدن و نظافت خانه، آشپزی و شیرینیپزی بود.
خدا خواست و آمد و دید!
نه تاجی بر سر داشتم، نه مسندی زیر پایم و نه تشریفاتی در کار بود. زنی در آستانه میانسالی بودم که چایش را دم کرده بود، بساط قهوهاش را راه انداخته بود و عطر کیک خانگی در دیوارهای خانهاش نفوذ کرده بود. موهای سفیدم را هم اتو کشیده بودم و اطراف صورتم رها کرده بودم؛ تصویری متفاوت از آنچه احتمالاً از یک استاد دانشگاه در ذهن داشتند.
مهمانی طولانی شد.
دیاکو که ظاهراً دیگر طاقت مهمانداری نداشت، آبروریزی راه انداخت و با صراحتی که فقط از بچهها برمیآید، گفت:
«مهمونی تموم شده! خاله، مهمونی دیگه برو خونتون!»
من هم مدام خط و نشان میکشیدم که صبر کن بابا بیاید، تکلیفم را با تو روشن میکنم! اما بچه راست میگفت. مامی هم خسته شده بود. سردردم شروع شده بود، ولی مثل خیلی وقتهای دیگر سعی میکردم به روی خودم نیاورم.
ساعت هشت و ده دقیقه، با شرمندگی در حضور مهمانان وارد جلسه آنلاین شدم. جلسهای که قرار بود بهموقع در آن حاضر باشم و حالا مهمانها هم شاهد تأخیرم بودند.
جالب اینکه انگار مهمانان اصلاً قصد رفتن نداشتند. چنان به آنها خوش گذشته بود که من مانده بودم داستان چیست؟ انگار باید من جلسهام را تمام کنم و از مهمانها خداحافظی کنم و بروم خانه خودمان!
مهدی هم که رسید، شروع کرد به غر زدن که چرا مهمانها اینقدر دیر رفتند. حالا اگر بخواهم خوشبینانه به ماجرا نگاه کنم، احتمالاً از جمال و کمال من لذت برده بودند و دلشان نمیآمد دل بکنند! در بدبینانهترین حالت هم لابد آنقدر خسته بودند که حوصله رفتن به خانه خودشان را نداشتند!
اما چیزی که بیشتر از همه ذهنم را مشغول کرد، همین تعبیر «نزول شأن» بود. چطور ممکن است کسی تصور کند نظافت خانه، آشپزی و شیرینیپزی با شأن یک خانم دکتر و استاد دانشگاه در تضاد است؟ انگار سالها تحصیل و فعالیت علمی باید آدم را از زندگی معمولی دور کند؛ گویی کسی که روزی در دانشگاه صاحب جایگاه بوده، دیگر نباید جارو به دست بگیرد، پای اجاق بایستد یا از عطر کیک خانگی لذت ببرد.
شاید ما آنقدر به عنوانهایمان وابسته میشویم که فراموش میکنیم این جایگاهها فقط بخشی از هویت ما هستند، نه تمام آن. من همان زنی هستم که سالها برای ساختن هویت علمی و حرفهایاش تلاش کرده؛ امروز هم میتواند از تمیز کردن خانه، پختن کیک و پذیرایی از مهمانش لذت ببرد. این دو تصویر هیچ تناقضی با هم ندارند.
شاید مسئله اصلاً پایین آمدن از مسند نباشد؛ مسئله این است که بتوانیم بدون مسند هم خودمان باشیم، بیآنکه برای اثبات ارزشمان به کسی، دوباره به همان صندلی برگردیم.
آخر شبم هم با تماسهایی برای تهیه داروی همسر دوستم تمام شد. دوستم برای عبور از روزهای پیش رو به یک همراه نیاز دارد. کسی که کنارش بماند، قدمبهقدم با او راه بیاید و نگذارد در سختی روزهایش احساس تنهایی کند. و این بار، سوگند باید همراهش شود.
آنقدر پابهپایش میروم تا به نقطه امنی برسد؛ تا دوباره بتواند روی پای خودش بایستد. من نه پزشکم و نه طبابت میدانم، اما زبان دل آدمها را میشناسم. میدانم گاهی آدمها بیش از آنکه به راهحل نیاز داشته باشند، به کسی احتیاج دارند که بماند، بشنود، پیگیری کند و در روزهای دشوار، بار تنهاییشان را کمی سبکتر کند.
شاید این هم بخشی از همان هویتی باشد که هیچ عنوان دانشگاهی نمیتواند تمام آن را توضیح دهد. شاید شأن آدمها را نه باید از ارتفاع صندلیشان سنجید و نه از عنوانی که پیش از نامشان میآید. گاهی آنچه از ما باقی میماند، نه جایگاهی است که داشتهایم، بلکه اثری است که در زندگی آدمها گذاشتهایم.
و حالا، وقتی به تمام اتفاقات امروز فکر میکنم، میبینم چقدر زندگی عجیب است. صبح درگیر تمیز کردن خانه بودم، ظهر نگران پسر گلی، عصر مشغول مهمانداری و شب پیگیر داروی همسر دوستم. در میان تمام این نقشها، یک چیز مدام به من یادآوری میشد: سلامتی و سلامتی.
چرا آدمها نمیفهمند هر چه داریم، عاریه است؟ چرا گاهی آنقدر به داشتههایمان چنگ میزنیم که فراموش میکنیم شاید فردا دیگر در اختیارمان نباشند؟ فرزند، همسر، پدر و مادر، خواهر و برادر، مال و اموال و حتی سلامتی.
شاید باید کمتر به داشتههایمان چنگ بزنیم و بیشتر قدر حضورشان را بدانیم. عاریهها را باید دوست داشت، مراقبشان بود و برایشان شکرگزار بود؛ اما نباید فراموش کرد که عاریهاند.
و اگر قرار باشد کسی مرا به یاد بیاورد، امیدوارم فقط عنوانهای دانشگاهیام در خاطرش نمانده باشد. شاید عطر کیک خانهام، فنجان قهوهای که برایش ریختم، نوشتههایم یا زنی با موهای سفید که در روزهای سخت کنار آدمها ماند، هم در خاطرهاش جایی داشته باشد.
شاید اینها هم بخشی از شأن و هویت من باشند؛ بخشهایی که در هیچ حکم دانشگاهی ثبت نمیشوند.
امشب شاید با خیال اینکه توانستهام گوشه کوچکی از نگرانی کسی را کمتر کنم، خواب راحتتری داشته باشم.
سلامتی، سلامتی و باز هم سلامتی…
#۲۴آبان۰۵
#سوگندستاره
#روزانهها
گزارش یکشنبه خود را همچون دستمالی خیس میفشارم و جز این قطرات که نامشان ادیسه، ادیسه، ادیسه است، چیز دیگری نمیچکد.
هنوز حرفی برای گفتن راجع به فیلم ندارم ولی میتوانم به قطع یقین بگویم همین که توانست یک از مورد علاقهترین اسطورههایم را بر روی پردهی سینما به تصویر بکشد، خیلی بیشتر از پیش نولان را برایم محترم و عزیز کرده است.
تماشای ادیسه این مورد را به من یادآوری کرد که همیشه در مواجهه با یک اثر هنری، باید اجازه دهیم زمانی بُگذرد تا آن اثر در تو تهنشین شود. سپس با تماشای دوبارهاش آن رسوبات فکری را بهم بزنی تا دوباره به شکل دیگری و در یک زمان دیگری، آن تهنشین شدن شکل بگیرد. مطمئن باش هربار که به اینکار دست بزنی برداشت جدیدی از آن اثر خواهی داشت، آنقدر که خودت را نیز شگفت زده میکند.
این نوشته از شاهرخ مسکوب، من را به این فکر انداخت که به کمک چه تمهیداتی،نولان توانست با جادوی خود ادیسه را از دل یک حماسهی پیش از تاریخ به شخصیت قابل لمس در تاریخ حال حاضر،تبدیل کند:
برای دست یافتن به شاهنامه نخست باید از آن دور شد. کتاب را در جای تاریخی خود نهاد و خود در تاریخِ شخصِ خویش و زمان خویش جای گرفت.
آنگاه از راه آن پشتوانه سنت و فرهنگ از هزار سال پیش آغاز کرد و به خود بازگشت و تا به امروز آمد.
خواننده چون پدیده ای تاریخی به کتاب می پیوندد. در این حال او مردی است در گذشته و برکنده از این ایام، اما چون همپای مفاهیمِ کلیِ شعر که با جوهری سرشارتر همچنان بر هستی ما فرمانرو است در خود رسید و به زمان حال خویشتن باز آمد؛
دیگر از برکت شعر، مردی است هزار ساله و شعر نیز از برکت او شعری است هزار ساله که باز می روید و بهاره میشود.
خواننده در همان حال که معنایی تازه از کتاب میگیرد، معنایی تازه نیز بدان می بخشد.
آنگاه شاهنامه در اندیشه خواننده است و او در پست و بلند کتاب گام بر می دارد.
نقره خانم چند روز است نمیتوانم بنویسم. مینویسم اما حواسم به نوشتن نیست. مرضی هم ندارم. سلامتم. شاکر نیستم، بقول بعضیها. خوشی زده زیر دلم. باز هم بقول بعضیها. گاهی اشک میآید توی چشمانم. چه دردم است؟ چرا ذهنم به بعضی صداها توجه میکند؟ به او گفتم بیکاری مینشینی و به دریوریهای صد سال پیش یک مشت آدم بیکار گوش میدهی و غصه میخوری؟
والله صدای وحشتناک بولدوزر صد خانه آنورتر که یک ساختمان قدیمی را میخواهد در چند ثانیه پایین بیاورد، بهتر است. والله صدای کلفت پشتِ بلندگوی رانندهی وانتی که درخواست یخچال کهنه و رادیاتورِ نخاله و آهن قراضه دارد، بهتر است. گفتمش زحمت بکش و یه نوک پا از سرم بیرون بیا و به صدای دعوای دو رانندهی ماشین که بهم زدهاند گوش بده. رانندههایی که تا جان در بدن داشتند نقل و شکر پنیر بهم تعارف کردند. نه یک جور. هزار جور. از ته حلق حرفهای عسلیشان را بهم پرتاب کردند که تا عرش خدا میلرزید. آخر هم کسی نفهمید چه کسی مقصر است. مگر خدا و پلیس. با گفتن این اتفاقها قهقهای زد. از کجا فهمیدم؟ لبخندی به زور روی لبان خودم آمد.
هفتهی تخفیف کتاب است. «شب نقاب عمومی است» از شمس لنگرودی «پرندهی کوچک من» از نیما یوشیج را میخرم.
میروم سراغ احسان براهیمی، سراغ شعرهایش. شاهین کلانتری «آوازراز_دارها» را خواند و بعد دفتر شعرش را گذاشت.
کوک کودکی را بودم با فائزه. میبرد ما را به سالهای دور با سوالهای صمیمی و زیبایش.
گزارش نیک
25 آبان 1405
/در اتاقم چیزی من را زمینگیر میکند./
موردی بنویس که چه کارهایی انجام دادی:
• کتاب قدرت بیقدرتان را خواندم و به شدت در موقع حضورم در آن زناخانه (پادگان) مورد نیازم است و هیچوقت نفرتم از این آدمهای سینهچاک عشق رهبر کم نمیشود.
• حضورم در پادگان اول صبح و حتی زودتر از موعد مقرر شده است و خبری از آن مُهر بزرگ و دفترچه خراب کن نیست که به همه بفهماند /فلانی میدانی چقدر تاخیر داشته تا خودش را برساند؟/
• ویدیویی که باید درست میکردم را به نحو احسن انجامش دادم و به خودم خیلی چسبید که با امکانات تخمی آنجا توانستم برای خودم حرکتی تازه خلق کنم.
• با همخدمتیام دعوای لفظی کردم و بهم چسبید چون حرفهایی را باید بهش میگفتم تا فکر نکند با فامیلبازی میتواند خدمتش را راحت بگذراند و جام مارا برایمان زهر کندو هدف گفتن ان بود و گفتنش خالیام کرد از خشم.
• روزم را نقشه کشانانه (داری مهمچین چیزی؟) مرتب کردم و منتظر بودم برسم خانه تا اعمالشان کنم.
• نظافت را انجام دادم. (نظافت قبلا برایم کار سخت و طاقت فرسایی بود ولی اکنون میدانم با فعالیتی از این دست انرژیم حتی بیشتر هم میشود.)
• رسید کتاب جدیدی که خریدم را دریافت کردم که قرار است فردا به دستم برسد (ژورنالی طراحی است نوشته کری اسمیت که در کتاب آستین کلیان پیشنهاد داده شده بود.)
• گرین کارتی را به چاپ رساندم که همهاش از سر یک شوخی با یکی از دوستان اتفاق افتاد. در چت هایمان نوشته بودم اگر روزی مسیرت به رشت خورد بدون که باید گرین کارت اقامتت در رشت رو تحویلت بدم و وریفایت کنم. این شوخی همانقدر شوخی شوخی برایم جدی شد و با خبر قبول شدنش در دانشگاه و تحصیل ارشدش یکهویی به ذهنم رسید برای خوشآمد گویی حتما این گرین کارت را بسازم و چاپیش کنم و ذقیقه نود همین کار را کردم و چقدر به خودم حال داد. اصلا خلاقانه زیستن اول از همه برای خودم منفعت دارد تا دیگران. و چه کیفی کرد خودش و شب جالبی بود و انتهایش با گرین کارت هم سبز شد.
چه کارهایی را باید میکردی و نکردی!؟
—————————–
بیرون از محیط خانه همهچیز برایم حکم یک نقشه را دارد. یک نقشهای که باید پیاده سازی شود. پایم را به محضی که در خانه و اتاقم میگذارم همهچیز بگا میرود. اتاقم موجودی در خودش دارد. یک موجود نفرتانگیز که نمیخواهد من پا گیرم. میخواهد زمینگیر بمانم مثل روزهای قدیم. از پیشرفت و جلو رفتن من متنفر است. شاید برایم عجیب است اگر روزی با من با آغوشی باز استقبال کند. فراموش میکنم که باید پیانو را یادبگیرم. فراموش میکنم باید در مسیر استادی موسیقی و گرافیک قدم بردارم و هرچند اولی را ارجح تر از دومی میدانم ولی باز هم فراموش میکنم. اتمسفر اتاقم جدا از عطری که میزنم، فضای یخفهکننده دارد. گاهی اوقات حس میکنم نیازی نیست که سفری طول و دراز داشته باشم یا از خانوادهام دور بشم تا بتوانم اسم /مهاجر/ را روی خودم بگذارم، اکثر اوقات در اتاقم احساس یک مهاجر را دارم و این برایم دردناک است به حدی که قلب آتشینم را جزغاله میند.
نوشته شده در تاریخ 25 آبان با تاخیر همچنان اما مستمر
میخواستم دیشب روتین نوشتار گزارش نیکم را تغییر بدهم ولی خوابم برد از شدت جرغاله شدن.
# گزارش نیک
صبح زود، یک صفحه از دلتنگیهایم را روی کاغذ نوشتم و بعد از صبحانهای مختصر راهی سالن بدنسازی و حرکات اصلاحی شدم.
از اینکه به خودم اجازه میدادم به وسایلی که قبلاً از نزدیک شدن به آنها میترسیدم، دست بزنم و با راهنمایی مربی از آنها استفاده کنم خوشحال بودم. من این تغییر را از نوشتن میدانم. کار با دستگاههای بدنسازی از جهاتی شبیه نوشتن است؛ هر دو در ابتدا ترس دارند و از سوی دیگر به تمرین و مداومت نیاز دارند.
بعد از سالن، به دعوت عزیزی لبیک گفتم و ظهر در منزلش بودم. هم ناهار خوشمزه و هم صحبتهای دلخواه، هر دو سیرمان کرد؛ یکی شکم گرسنه را و دیگری روان تشنه را. گفتوگوهای دوستانه تا نماز مغرب ادامه داشت. بعد از آنجا تا خانه را پیاده برگشتم. هوا کمی خنک، اما دلپذیر بود.
نتوانستم به وبینار «نویسندهساز» برسم، آفلاین گوش دادم. به کمک سه شعر از دفتر شعر احسان براهیمی، با کلمات و جملات روزمره کمی آشناییزدایی شدم. برای من کمی نامأنوس بود، چون کاربرد روزمره نداشت. اما اینطور شنیدم که اگر کسی از احساسش به زبان شعر میگوید، چه لزومی دارد شبیه به زبان و بیان من و کتابهای مدرسه باشد؟! من این جملهها را میشنوم تا با نگاه تازهای مواجه شوم:
آهزار، جلبکهای انزوا، آیینههای باردار، الههٔ خورشید، قدیسهٔ عصیان، اشکدان شعرها، خلسهٔ زخمها، علفپای حرفها، منهای تمنا، رستاخیز آه، کویرخانهٔ پدری، تردید ریل، غزل حصار آزادی، خشخشانهٔ شرم، مرتاضان آزادی، خزانپوش، عشوهٔ بیابان، رقاصهٔ سؤال.
اما شعرهایی که استاد از دفتر شعر ایشان خواند، آنقدر ترکیبها و جملههای بکر و ناآشنا داشت که ذهنم در تجسم و تصویر آن همه تصویر تازه مبهوت مانده بود، بنابراین دو بار گوش دادم.
کمی با پسرم که تازه از کلاس زبان برگشته بود، صحبت کردم. پسرم از کلاس زبان و دغدغه هایش گفت. نظر همسرم را هم شنیدیم و به نتایج قابل قبولی درباره رفتن، یا نرفتن به کلاس انگلیسی رسیدیم.
مدتی برای نوشتن خاطرهام وقت گذاشتم و خاطره روز قبل را در کشکول خاطراتم در بله منتشر کردم. هنوز نتوانستهام آن را در وبسایت منتشر کنم.
روزهایی که زود از خواب بیدار میشوم و کارهای زیادی دارم یا به سالن میروم، بیشتر از نه شب نمیتوانم بیدار بمانم. پس ترجیح دادم دست از تفکر و چارهاندیشی برای کارهای عقبمانده بردارم و به رختخواب بروم.
گزارش نیک .
بیست و پنجم /ابنماه /چهارصدوپنج .
روز به نیمه رسیده حسرت دیروز را باید خورد یا تشویش فردا و فرداهای دیگر را به نا کجا آباد میروم . هادی کدام قافله ام برای خود مسخواستم زیلوی مدارس یا بوریای مساجد باشم یا سالک مسلکی که درست بی اندیشم . تا به کجا میبرد مرا این کشتی شکسته روزگار تنگ نظر سر در گم .
امروز هوا سرد و بارانی است.آدم دلش میخواهد.زیر پتو بخزد.و تمام روز را لش کند.از گرسنگی بیدار شدم.در فاصله آماده شدن چای خسرو خوبان را کمی خواندم.بعد از ارضای نیاز جسمی ام دوباره به خواب رفتم.داستان پایان نامه را خواندم. داستانی سورئال که به چند بعدی بودن شخصیت انسان اشاره دارد. و تعریف عشق که مفهومی انتزاعی است. چگونه میتوان مفهومی انتزاعی چون عشق را
در جهان بیرون و ملموس بیابیم. که دیگر نامش عشق نیست و
به تصرف در آوردن معشوق و خودخواهی است.
از گردن درد خوابیدم و وبینار را دست به سر کردم.و استراحت اجباری برای خودم تجویز کردم.خودم را به جبر محکوم و به دیدن راشومون نشستم.
امروز دو یا سه بار وبینار جمعه را گوش کردم در مورد ذهن دوم بود که عالی و کاربردی بود. آه از اول برایت بگویم. صبح هنگامهی انقلاب سپیدهدم که میخواهد هو کند و بدمد، بیدار شدم وضو گرفتم و نماز خواندم آرزوی وصل شدن دارم و میسر نشد شاید هم کمی وصل شدم چه میدانم. به نوشتن پرداختم دستم سنگین بود چرا؟ نمیدانم بعضی روزها نوشتن برایم سخت میشود با اینکه عاشق نوشتنم. اما ادامه دادم و نوشتم و نوشتم تا سر از جاهای خوب و ایدههای ناب درآوردم. استاد، از شما هم در نوشتههایم تشکر میکنم که هر روز وبینار تشکیل میدهید و هر آنچه در توان دارید برای مخاطبین عاشق نوشتن میگذارید یکی از سعادتهایی که یافتهام نوشتن بیپروا و با صراحت در گزارش نیک است که به من توانمندی در نوشتن داده است. و هر چه در دلم است بدون سانسور افشا میکنم. انگار برای بهترین شنوندهی درد و دل میگویم. واقعا متشکرم. از خوردن صبحانه هم لذت بردم و این بعد از پیاده روی صبحگاهی بود و بعد دوباره نوشتم و برای خرید از خانه بیرون زدم ترس از قیمتها آدم را شوکه میکند به هر ترتیبی که شد خرید کردم. اما نه آنطور که دلم میخواهد و خاطرات فیلمهای جنگ جهانی آلمان را برایم تداعی کرده و حتی اکنون بدتر و سختتر از آن زمان است. با خواهرم حرف زدم. البته حرفهایم شخصی و خصوصی بود. و اخبار جنگ ناراحتم میکند و در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم و استاد بیست دقیقه بعداز شروع وبینار حرفهای جدی و قابل تامل در باره اولویتها زدند. شعر خواندند و وبینار پایان یافت. نمره همان هشت است. به کانال مهرابی بیایید و از نوشتههایم ایراد و انتقاد کنید خوشحال میشوم. آدرس کانال تلگرامی مهرابی این پایین است👇💦💜💚💝
https://t.me/notetoday1
صفحات صبحگاهی
کار
آزادنویسی.
امروز به مغرم گفتم «ایست. سکوت کن» میخوام حواسم بیشتر پی مشاهده باشه. تلاشم دیدن بود. میخواستم، بهتر از روزهایی باشم که سَرسری، از خیلی چیزها عبور میکنم. اینم واسم یه جور آرامش بود.
وقت گذرانی با یه دوست قدیمی، از اونایی که پیشش خودتی.
خواندن خسرو خوبان. با شما نبودم از فرسی.
اگر درستش کنم، خیلیچیزها درست میشود. قدرت تصمیمگیریام را میگویم. مخصوصن دربارهی کارهای روزمره.
…
الانی که دارم برایت مینویسم روی تشک خابیدهام، و استخان سینهام درد میکند ساغر. داشتم به بازخوردهای آقای کلانتری در «خردهخاطره» گوش میدادم. برای اینکه سنگینی موبایل اذیتم نکند به پهلو چرخیدم. به شانهام فشار آمد و استخان سینهام تیر کشید.
دلیلش؟ شاید چون با معدهی پر دراز کشیدهام؟
خوراک جگرسفید پخته بودم. دوست داری ساغر؟ جایت خالی. قشنگ جاافتاده بود. قرار بود برای نهار درستش کنم. تنم یاری نکرد. به گمانم ویروسه را گرفتم ساغر. در مدرسه، همهی بچهها مریض بودند. محمدمهدی هم چندوقتیست دردناک و کسل شده است. میگویند کروناست. آنسالها هم که کرونا گرفتم، مثل الان خابالود بودهام.
دلم نمیخاهد بخابم ساغر. میتوانم از این وضعیت استفاده کنم و استراحت. اما دلم میخاهد به کارهایم برسم و خانه را گردگیری کنم. نای کتابخاندن ندارم، کارروان را هنوز ننوشتهام، «میثاق» را گوش ندادهام. با این وضعیتم شاهکار کردم شام پختم.
ظهری چندساعتی خابیدم…
میدانی؟ حتا حوصله ندارم برایت بنویسم. دلم میخاهد هیچکاری نکنم. اگر نکنم عقب میافتم؟
چه میشود اگر امشب یادداشت کارروان را هوا نکنم؟ ذهنم یاری نمیکند بنویسم و نوشتهام را بازنویسی کنم.
دلم میخاهد هذیان بگویم برایت ساغر. ذهنم همین الان هم حسابکتاب میکند.
بیا تا برایت بگویم که شغلم اصلن میوهی بهشتی نیست. چرا میگفتش بهشتی؟
ببین میدانی نانو را دوست دارم؟ خود نانو را نه علمش را. کلمهاش را.
…
اصلن بیخیالش. دلم سکوت میخاهد. هذیانم هم نمیآید.
نمیفهمم چی دارم برایت مینویسم. نمیخاهم بفهمم. نمیتوانم بفهمم.
اول صبح که حالم خوب بود، حرفهای زیادی برای نوشتن برایت داشتم. همهش شده تیری که در سینهام میکشد.
ساعت ۵ صبح بیدار شدم. کمی تمرین ذهنآگاهی کردم. از تخت بیرون آمدم. حرکت اصلاحی زانو را انجام دادم. صبحانه خوردن و زدم بیرون.
اتاقم در دانشکده گرم و روشن است. تصمیم دارم زندگی در بدنم را به خودم یادآوری کنم. یادم بیاید که اینجا هستم. امروز باید مقالهی TIPS را تمام کنم. و میکنم. خردهکاریاش میماند برای شب.
دارم به شیر قهوهای که بعد از چرت نیمروز علیرضا به دستم میدهد معتاد میشوم.
بعد از آن نوبت سیستم است و اتمام خردهکاریهای مقاله. مقاله را برای مریم میفرستم و مینشینم به دیدن ادامهی دورهی معنوی.
یک ساعتی تلفنی با لیدا ژاژ خاییدیم و خوب بود.
یکی از وبسایتهای دوستم به مشکل خورده که نمیدانم از کجاست.
یکی از اسکریپتها را ویراستاری کردم و فرستادمش برای ضبط.
هزار و صد کلمه آزادانه نوشتم، چه کیفی کردم. بدون این که فکر کنم کلمات را روی کاغذ سُر دادم.
صفحات پایانی «مبانی تحلیل خبر» را خواندم.
یادداشت روزنامه را ویراستاری کردم اما هنوز به بازنگری نیاز دارد.
مثل هر روز در نویسندهساز حضور به هم رسانیدم.
دیدن مستند یعنی دیدن بخشی از تجربه و اتفاقی که پیشتر از وجودش آگاهی نداشتیم یا دربارهاش کم میدانستیم. مستند the dissident را دیدم. ماجرای ناپدیدشدن جمال خاشقجی را روایت میکند.
یک قسمت هم رئالیتی شو تماشا کردم.
هدف امروز ششونیم برخاستن بود. رسیدم بهش. بعد رفتم سراغ هدف سختتر و داستاندارتره. بازنویسی پیرنگ. خب نرسیدم به بازنویسی. ولی به نکتهآموزی چرا. شرک خدا. ازادنویسی و خوابنویسی و محوشدگی و پرسش از دلتنگی.
مرور ساژده و طلایی که تقدیممان کرد. ایدهای خرکیوگندهگوزانه دادم که اگر مشد، مشدا. مرور فایل کارگاه.
آپدیت فراخوان کارگاه خودگفت.
چیدمانوقطعیسازی محتوای کارگاه.
اثرکافی.
پرسش از استایل.
نانوپنیر و گیردو.
کارهایی که میزایند و من هی باید نجاتشان دهم. من نمیفهمم، عشق و حالش مال و زاییدن و پسانداختن مال کارهاست و زاییدن زیر کارها واسه من؟ ای شیر جنگلِ روزگار در این زندگی. شوق پنجشنبه دارم. چقدر پنجشنبهها را دوست دارم. خلوتگاه و منگاه. رهازاد. زودتر برس لطفا.
اوستا قصهگویی را که گذاشت جفتپا پریدم تویش چون دقیقا به دغدغهای که مدتیست دارم میپرداخد.
صوت وبیکار را ریختم کف کانال. چقدر صحبت از انصاف را دوست دارم. سختترین معیار فکر.
کتاب غیر داستانی خواند.
کتاب داستانی خواندم.
کماکان رنجم تو جارنجیست و رنگش نارنجیست.
سایت باده را محتوا ریختم تویش.
به اندازهی کلمات توی دهان فکر کردم.
با سارا جلوسیدیم و از نوشتن و لذت آموزش گفتیم.
رفتم تمرینجا و اوسکلونتری تمرینم را خواند و دیدم باز هم سوتی دارم ولی اجرای استاد واقعا خنداندم. دست شما مرسی که تمرین را به آن خوبی اجرا کردید. من هم فیلم گرفتم که به هر جهت اسناد تصویری و ویدیویی از این لحظات ناب جمعآوری کنم.
املت مامانپز و آمادهشدن برای وبیکار.
قبلش هم تماشای فیلم وزن را تکمیل کردم.
توی وبیکار کلی از یادگیری صحبت کردم و به مدلهای ذهنی نادرست از یادگیری تاخیدم و بعدش از اینکه چطور موجه و روی همرفته باشیم گفتم.
بعد هم فایل را تبدیل کردم و سریال نگاه کردم و چرخیدم و نوشتم و خواندم و فکر کردم و وقت نویسندگی خلاق شد.
دلم گرفته. نویسندگی خلاق بهترین دورهای بود که تا به حال شرکت کردم. یادم آمد چقدر منتظر ماندم تا بیاغازد و الان جلسهی هفتم است و یک جلسه بیشتر نمانده. افسوس.
چقدر زود گذشت.
دلم میخواهد مدام نویسندگی خلاق شرکت کنم.
استاد رسمان را کشید. مرد مومن اینهمه فایل و تمرین و تماشا توی یک هفته؟ جلسهی طنازی بود و گفتیم و خندیدیم و آموختیم و دلم برای این جمع و این دوره تنگ خواهد شد.
پستم را نوشتم و فرستادم و بعدش نشستم پای تماشای فیلم سینمایی و بعدش هم مینیسریالی که استاد توی نویسندگی خلاق معرفی کرد را تا چهار صبح دیدم و ریدم توی خوابم.
خلاصه آره.
آهان نه.
آ-یّه.
زد زیاد. مایّی.
خلاصهای از آنچه امروز صبح از کتاب حق نوشتن خواندم، میشود تمام گزارش نیکم.
برای نوشتن باید شروع به نوشتن کرد.
«خود عمل نوشتن است که باعث پیش رفتن ایدهها میشود، نه اینکه ایدهها باعث پیش رفتن نوشته بشوند.
نویسندهها به تعویق میاندازند، زیرا احساس میکنند چیزی به آنها الهام نشده. احساس الهام چیزی تجملی است، نوشتن و اغلب اوقات عالی نوشتن، میتواند بدون مزیت احساس الهام انجام شود.»
جولیا کامرون
به اندازهی ناگفتهها حرف داریم و به اندازهی گفتههایمان سکوت.
راز آدمیزاد این است، به اندازهی داشتههایمان، در آرزوی نداشتهها هستیم.
اما چرا هیچوقت هر دو را با هم نداریم؟
روزم را با یک ربع نوشتن آزادنویسی صبحگاهی شروع کردم و در ادامه با تکرارآموزی و هوا کردن یادداشتکی در کانالم به پایان رساندم.
از پیاده روی که فاکتور بگیرم روزم لیاقت نمرهی ده را دارد. «به علت شدت سرما خوردگی دو سه روزی است که از این موهبت الهی محرومم»
دلستر مجیدیه، تلخ، آبجو نان-الکل.
رانندگی و دوردور در سرتاسر شهر، از اینور خانه تا آنور خانه.
خوراک جیگرسپید، پُپ، قلب، کمی گوشت، شام به جای نهار، قابلمه جای زودپز.
تابشی در میان باران، یا همچینچیزی؟
صدروز دروغ، نگاههای کیمتهوونگ، اسلحهای که سمت گاگیونگ کشید.
میوه، موز، نارنگی، لیموشیرین، پرتقال، بستن خود به ویتامینسی.
خاب، خابرفتن دستْ حین خاب، دلنکندن از خاب، بیدارشدن به اجبار بعدِ خاب.
دمنوش قهوه جای کافیمیکس و هزار کوفت دیگر.
دوتا قرص سرماخوردگی.
ادارهی ارشاد، کنار ایرانخودرو، آخجان پیدایش کردم.
شربت پرتقال، فوسترِ قدیمها، یادآوری خاطرات، فاتحه برای مامانزهرا.
— کشدار بود امروز، با مکثهای طولانی
راستش حسم از امروز، کِش آمدن کارهاست.
دیشب چندان خوب نخوابیدم. متوجه شدیم بلاخره موشی که چند ماه است ما را بازی گرفته در پشتبام به دام افتاده و برای رهایی تقلا میکند. قلبم به درد آمد از این اتفاق. ای کاش موش به خانهی ما راهی نمییافت. هرچه کردیم سالم به دام بیفتد تا در طبیعت رهایش کنیم، با ما همکاری نکرد.
تمام شب خوابهای اجقوجق میدیدم. یک عالمه موش که به دام نمیافتادند.
ساعت دو صبح بیدار شدم. سری به ماست زدم تا ببینم آمادهی رفتن به یخچال است یا نه. به نظرم باید چند ساعت دیگر حوصله میکردم. خوابیدم و مجدداً ساعت پنج بیدار شدم و آن را به یخچال انتقال دادم.
گزارش نیکم را تکمیل کردم و به اشتراک گذاشتمش.
در نهایت، ساعت نُه صبح بیدار شدم. انجام عادتهای روزانهام و رفتن به حمام، خوردن صبحانه را به ساعت یازده کشاند.
بعد از آن دراز کشیدم و در سیاهچاله با دوستانم صحبت کردم. نورا حالش بهتر شده بود. به نظرم اینطور میآمد. دوباره گروه پُر از پیامهای پیدرپی شد، چنانکه نمیرسیدم بخوانمشان. دلم برای این نرسیدن تنگ شده بود. جالب است که نرسیدنی در زندگیام وجود دارد که دوستش دارم و تازه امروز پیدایش کردم.
—پلانکتون
به تمرینجا رفتم. استاد کوک بود و من هم.
آخرین تمرین، داستان کودکی بود به نام «رنگینک»، اثر دوستم مینا طالبی. استاد خوشش آمده بود و ما نیز. تعریفهای پیدرپی او مرا هم خوشحال میکرد. همزمان در حال شستن ظرفها بودم و در سرم برنامه میچیدم تا بهمحض تمام شدن کارم، پیامی به مینا بدهم. متأسفانه یادم رفت و پیام شب فرستاده شد. حافظهام پلانکتونی فوقکوچک شده در اقیانوسی از بیتمرکزی و اطلاعات فراوان.
— آرامش ژاپنی
نیمهی دوم روز هم به خواندن زبان گذشت و دیدن سریال مزخرف «لوپن»، دیگر طاقت اینهمه مسخره بازی را نداشتم و مستقیم رفتم قسمت آخر را تماشا کردم. مطمئنتر شدم که ارزشی بسیار کمتر از امتیاز دو دارد.
شام خوردیم و مشغول نوشتن گزارش نیک شدم. مشتاقم فیلم ژاپنی جدیدی را ببینم که تازه در سایت بارگذاری شده. معمولاً از فیلمهای ژاپنی خوشمان میآید.
قالب فیلمهای ژاپنی، آرامشناک است با صدای جیرجیرک، بهعلاوه مکثهای طولانی و دلچسب. حتی نشان دادن آشپزی و غذاهای رنگارنگ از واجبات اکثر آثار ژاپنیست.
امیدوارم فیلم جدید هم دلچسب باشد. نامش این است: «به اندازهی قابل حمل کوچکش کنید»
(Bring Him Down to a Portable Size)
فردا بهشرط حیات، برداشت و حسم راجع به دیدنش را برایتان مینویسم.
☘️دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۵
کتاب درخشان تا میتوانی بنویس را تمام کردم و حق نوشتن را دست گرفتم.
تا میتوانی بنویس سرشار از آموزه بود. ذوق نوشتن را در من شکوفا کرد.
رفتم کتابخانه. کتاب امانتی را پس دادم. ۸۵۰۰ برای دیرکرد دوهفتهای جریمه شدم.🫤
دفتر شعر خار و مروارید محمود کیانوش را با یکیدو کتاب دیگر به امانت گرفتم.
رسیدم خانه. گلویم میسوخت. انگار هوا آلودگیاش را قلمبه کرده بود توی حلقم. خودم را بستم به مایعات و میوهجات. خطر رفع شد.
کاش دوباره باران راهش را کج کند سمت ما.
یاد این شعر شاملو افتادم:
ببخش باران!
تو میباری و ما
هی شسته نمیشویم…!
دفتر شعر خار و مروارید را باز کردم. لذتجویانه مشغول خاندن شدم.
اینک من و نظارهی پروانهای سپید
بر پلّههای قصر زمرّد؛
اینک من و گریز.
آه، ای پرندهی پنهان
در کوچههای عطر و طراوت،
آوازهای پاک تو آیا
بانگیست تا که من
آیم برون زِ محبسِ تاریک خویشتن؟
در تمرینجا به آموزههایم افزودم.
چایتازهدمی با توتخشک زدم بر بدن. شارژ شدم. رفتم سراغ شاهرخ مسکوب. در حالوهوای جوانی خاندم.
پشتبندش در یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد سیر کردم.
یادداشت روزانه که میخانم ترغیب میشوم به روزنویسی. باور دارم این کار اثرش بعدها معلوم میشود.
در وبینار نویسندهساز استاد دوباره از مدیریت دانش شخصی گفت و تأکید کرد بر عصارهگیری از آموختههایمان در طول روز.
هدف از فشرده و خلاصهسازی، تثبیت مطلب است.
قرار نیست خروار خروار مطلب بریزیم در انبان ذهن و بعد بیسروسامان رهایش کنیم و با گذشت زمان به باد فراموشی بسپریمش.
خلاصه میکنیم. مرور کنیم. و همین مرور سبب ماندگارشدن آموختهها میشود.
استاد از دفتر شعر اندوه منتشر برایمان خاند. از پرویز حسینی. شعرها یکی از یکی زیباتر. این یکی به دلم نشست خیلی.
همیشه با من بوده است
بر کجاوهی پلکهام
بر سکوی رویاهام
بر خیسیِ بالشهام
در کوزهای که هزار باران از آن میریزد
در قابی که هزار نقش در آن میچرخد
در درگاهی که روزی هزار بار باز میشود
به روی انتظار
همیشه با من بوده است
یادت را میگویم.
و من چقدر لذت بردم امروز از شعر😍
شعر، زندگی است🌿
سالواژهام: استمرار
1. دویدن به دور باغچه حدود 20 دقیقه و لذت بردن از هوای پاییزی
2. آزادنویسی کردن در دو پارت 25 دقیقهای و صحبت کردن در مورد تغییراتی که باید اعمال کنم تا تمرکزم و خوابم کمی بهبود یابند
3.زدن یک چرت 20 دقیقهای که حالم رو حسابی جا اورد پیشنهاد میکنم که امتحان کنید البته من معمولن تایم را 25 دقیقه میذارم.
گزارش نیک ۱۸۸ فرح
ساعت ۷ بیدار شدم. اما دوباره به تختخواب برگشتم و فایل تفسیر جدید کانال عروس قران را گوش دادم. خوابم برد. «سهیلا جون ( دکتر سهیلا نصیری صاحب کانال عروس قرآن، از اوتاوا کانادا) را دیدم که تفسیر قرآن میگفت. وسایلش را که در طبقهی بالا خونه قدیمی مادرم بود در خیابان ایران جمع و جور میکرد شالی با نقش گل نیلوفر و برگهای پیچ در پیچ روی آن کشیده بود، را به من نشان داد فکر کردم میخواهد به من بدهد، اما آنرا قاب کرد و زیر قاب من در هال خونه مادرم نصب کرد. در اتاق کناری اتاق پذیرای خونه مادرم علامه مروجی پشت میز ناهار خوری نشسته بود و من براشون چای آوردم همانطور که چای مینوشید از سهیلا جون براش تعریف میکردم. که او کانال عروس قران را دارد و تفسیر و معنی آیات را به فارسی میگوید و اینکه او متخصص نفرولوژی است گفتم علامه فقط گوش میداد، و حرفی نزد. گفتم وسایلش را به این آن میدهد که وبال گردن آنها بشود .!!!!»
با هرکی زیاد در ارتباطم در خوابهایم چیزهای عجیبی از او میبینم. اینم از خصوصیات منه.
امروز در خانهام و خواهرم مسئول مادرم هست تا آخر هفته .( پس کار نیک مادر فعلن تعطیله.)
امروز برای یک خانم که شوهرش تمام وسایل خونه رو برده و او و دختر نوجوانشونو تنها گذاشته با کمک دوست پزشکم که داره برای او وسایل رفاهی تهیه میکند، همکاری کردم. و از چند خیر کمک نقدی گرفتیم. و البته به بقیه دوستانم هم پیامک دادم که وسایل رفاهی که در خونه اضافی دارند جمع کنند و برای این خانم بفرستند. ( کار نیک واقعی )
و باید در موردی بیماری زردی ( یراقان ) در نوزاد تازه بدنیا آمده، کمی بنویسم انشالله ، چون مادر دو نوزاد تازه بدنیا آمده درکانالم حضور دارند و برای افزایش اطلاعات علمی فعلن آن دو نفر باید مطالبی سرچ کنم و در کانالم بذارم.
و کمی هم باید خاطره نویسی کنم.
دیشب ناهار امروز را پختم . چون دیروز برنج خشک نداشتم، امیرحسنم دیروز برنج آورد زمانی که من داشتم میرفتم خونه مادرم و نشد مربا آلبالو و سینه مرغ و برنج را بپزم و ترکیب کنم. پس کار آشپزی دیروز صبح را دیشب کردم. عجب آلبالو پلو جانانهای شد، با تهدیگ نان لواش.
محمد با امیرحسنم دانشگاه ساعت ۸/۵ رفت. لیلا در خانه کار میکند بعلت آلودگی شدید هوا. دستگاه تصفیه هوا را دو روزه روشن کردهایم. منم خونه مادرم نباید برم از صبح حالم خوبه و دلشوره و اضطراب ندارم . الهی شکر صبحانه خوردم.
در مورد بیماری زردی در نوزادان با سرچ در چند سایت، مطالبی تهیه کردم و خلاصه کردم. و در کانال فرحنامه مطلب گذاشتم.
https://t.me/Farah_Sedaghat
ناهار سبزیجات (کدو، هویج، بروکلی ، سیبزمینی و ذرت ) پختم با سینه مرغ سرخ شده وآلبالو پلو هم دیشب پختهام.
بعداز ظهر ساعت ۲/۵ آب درمانی به استخر کوثر رفتم و ساعت ۴/۵ برگشتم تا به وبینار برسم.
شرکت در : وبینار نویسنده ساز ساعت ۵
قرار شد حوزهها مطالعات و نوشتنمونو مشخص کنیم:
۱)در بستری دیجیتال فهرستی درست می کنیم، با این عنوان:
“تازه ترین آموختهای من”
۲)با بررس دقیق حوزههایی که مشتاقیم در آنها “ دائمالتحصیل “ باشیم، دستِ کم ۳مورد تا ۷ شاخهی اصلی را دربر گیرد:
شاخه های مورد علاقه من که مدتهاست در کانال فرحنامه می نویسم
۱)تازه ترین آموخته های من در زمینهی : تربیت جنینی/ تربیت کودک از بدو تولد / فرزند پروری / روانشناسی کودک/ بیماریهای روانی در کودک ونوجوان / خصوصیات کودکان عقب مانده و باهوش و انواع عقب ماندگی در کودکان و تحقیقات جدید در مورد آنها / کودکان با ویژگی های خاص( مثلن کودکان SPD، اوتیسم، سندروم داون، فیلم هایی که در مورد آنها در جهان و ایران ساختهاند، )
۲)آشپزی خصوصن پخت نان با آردهای مختلف و تحقیقات جدید
۳)ورزش / ماساژدرمانی در سالمند( بخاطر مادرم)
۴)روایتگری/ خاطره نویسی / تقسیم زندگیم به چند دوره / قبل از ازدواج بعد از ازدواج. / دوران دانشجویی خاطرات آن/ مهاجرت اول و دوم و سوم من به امریکا، و خاطرات جالب از سه فرزند و کارهای خنده دار و جالب آنها.
🐌
خوشحالم حلزون عزیزم در مینیمالترین حالتش قرار داره و بنظرم این نشونه آرامش و حواس جمعی اوست. مراقب خودت باش حلزون مدرسه نویسندگی.تو لوگو مدرسه نویسندگی هستی . و نشان شعار « آهسته و پیوسته » هستی »
✍️از دفتر شعر “اندوه منتشر” از پرویز حسینی
همیشه
همیشه با من بوده است
بر کجاوهی پلکهام
بر سکّوی رؤیاهام
بر خیسیی بالش هام
در کوزهای که هزار باران از آن
میریزد
در قابی که هزار نقش در آن
میچرخد
در درگاهی که روزی هزار بار
باز میشود
به روی انتظار
همیشه بامن بوده است
یادت را میگویم!…
صبح. برخلاف همیشه که آزادنویسی را اول انجام میدام، نمیدانم چرا فقط خواندم.
دمدمای ظهر. حالا مینویسم و فیلم میبینم.
ظهر. ناهار آمده است. اهالی خانه رسیدهاند. سفره باز و کمی بعد جمع میشود.
عصر. باید بروم نویسندهساز. ساعت چهار و پنجاه دقیقه. مامانم دارد زنگ میزند. جواب بدهم؟ جواب ندهم؟ آن سری هم توی نویسندهساز زنگ زده بود و رد تماس داده بودم. این بار جواب میدهم. چقدر حرف داشت برای گفتن. ساعت را مینگرم. پنج و پنج دقیقه. مامانم دارد حرف میزند. حواسم به نویسندهساز است. کمی بعد خداحافظی میکند.
ادامهی عصر. با دخترک مشق مینویسیم. فردا آزمونک ریاضی دارد. «مامانی میدونی جمع فرآیندی چیه؟» این سؤال را وقتی تازه جمع فرآیندی آموخته بود، به محض رسیدن به خانه انداخت توی مخم. «نه بلد نیستم، بلدی بهم یاد بدی؟» همین را گفتم و همان بود که، یک ساعتی و یک عصری و فردا، یک شبی و همینطور تا امروز دارد جمع و تفریق فرآیندی برایم توضیح میدهد. بماند که فردای آن روز هم به خانم معلم گفت: «خانوم، مامانم جمع فرآیندی بلد نبود، بهش یاد دادم.»
شب. مشقهایمان به شب رسید. دارند تمام میشوند. پیام آمده. «مجازی شدن مدارس.» باز هم آلودگی هوا. به درک. فردا صبح ندارم. آزادنویسی ندارم. خواندن ندارم. اصلا هیچ چیز ندارم. دو تا کودک هر کدام از توی یک اتاق قرار است هی بگویند: «مامانی بیا، از کلاس پرت شدم بیرون.»
بالاخره امروز هم نیک بود.
چند واژه هم برداشتم. «قیقاج، شَمن»
پیاده روی هم کردم. پانزده دقیقه
فرسی هم خواندم.
شاهنامه هم ورق زدم.
«نه پیوست خواهد جهان با تو مهر
نه نیز آشکارا نمایدت چهر»
حسِ دست توی جیبِ مخملی، زیر ِباران
امروز از صبح بیوقفه باران میبارد. بارانی نه آنقدر تند، که دلهره بیاورد و نه آنقدر کُند که نفهمی میبارد یا نمیبارد. صدای باران وقتی که نرم و در پسزمینهی روزم که باشد، میدانی چه حسی دارد؟ حسِ لطیف. حسِ لباسِ قرمز گیپور. حسِ کلاهِ تابستانی که سایه میاندازد روی صورتت و اگر جنسش حصیری باشد، از سوراخهای حصیر نور آفتاب میتابد به صورتت.
داستانکِ شاعرانه
امروز خیلی خوب بود، اما تنها مشکلِ امروز، اینترنت. ساعت دوازده به سختی به تلگرام وصل شد تا جملهی کانال را به اشتراک بگذارم. دیگر کاری با اینترنت نداشتم تا غروب که متأسفانه ساعت هجده نتوانستم داستانکِ خُردهخاطره را ارسال کنم. داستانکِ شاعرانه نوشتم. فقط قوانین را رعایت نکردم. به جایِ صد کلمه، دویست و چهل کلمهست و خیالیست، واقعی نیست. جملهها طوری بهم متصلند که نمیتوانم به صد کلمه ویرایشش کنم. خیلی دوستش دارم. هر بار میخوانمش در فضای آن صبحِ عاشقانهای که ساختم غرق میشوم و میگویم، من نوشتمش؟ اشکالی ندارد که نتوانستم ارسالش کنم. شاید روزی دیگر.
فقط یک درصد آدمهای جهان رازدارند، میدانستید؟
امروز یادم آمد که «عروسک» زیاد بهم گفتند. خیلی زیاد. ولی باربی نه. بارها بهم گفتند «مثل عروسک پلک میزنی.» یا بهم گفتند «جونِ من چشات لنز نیست؟» حتا مامانم و خواهرم وقتی خوابم از بالای سرم نگاهم میکنند، من هم ناراحت میشوم. شاید بپرسید چرا نگاهم میکنند وقتی که خوابم؟ من هم چندبار که از خوابِ شیرین بیدارم کردند، پرسیدم. گفتند «آخه مثل عروسک میخوابی.» میبینید در خانه هم حریم خصوصی ندارم. یا دیگران حرفهایم را به یکدیگر میگویند. این موضوع آنقدر مهم شده بود که چندسال پیش تحقیق کردم. متوجه شدم با تحقیقات به این نتیجه رسیدند که فقط یک درصد از آدمهای جهان میتوانند رازدار باشند. راز به این معنی که حرفِ آدم را به دیگران نگویند. مخصوصن وقتی تأکید کنی که این حرف را به دیگران نگو. شاید حرف مهمی هم نباشد ولی برای آن شخص راز است.
دوستِ نیکنویس
امروز وقتی متن یکی از دوستانِ نیکنویس را میخواندم، بغض کردم. اول مُدلِ نوشتنش چشمم را گرفت. تا قبل از اینکه بگوید ایرانی نیست، حدس زده بودم. زبانِ این مدلی مانندِ پازل است برایم یا موشکافیِ یک معما. حسِ خوبی گرفتم از نوشتهی دوستمان.
نوشتن با حوله تنپوش
امروز بخشی از داستانِ بلندم را نوشتم. زیرِ دوش حمام. نخندید. جدی میگویم. حوله تنپوش را که پوشیدم، سریع آمدم و نوشتمش. این بخشی که نوشتم، خیلی مهم است. امروز برای همین دستاورد، روزِ فوقالعاده خوبی بود.
صبح را با شعر «مهتاب» نیما شروع کردم و از رویش مشق نوشتم:
«میتراود مهتاب
میدرخشد شبتاب
نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک
غم این خفتهی چند
خواب در چشم ترم میشکند.»
-تصمیمم برای قطع کافئین نافرجام ماند. دوباره صبح با شکم خالی قهوه خوردم.
-بالاخره با اعظم تماس گرفتم. منتظرم بود. از صدایش فهمیدم.
-این روزها مشق نوشتن را دوست دارم. از شعر و قصه و کلمه.
توی کارگاه خردهخاطره، از سیزدهسالگیام نوشتم. از آن روزی که قرصهای مامان را خوردم تا بمیرم.
قصهی «اندوه» چخوف را بازخوانی کردم. پیرمرد داستان من را یاد روزی انداخت که توی مغازه به مشتری از مردن عسل، گربهام گفتم.
در «نویسندهساز» از مدیریت دانش شخصی حرف زدیم و پوشهای برای این موضوع در لپتاپم باز کردم.
در آزادنویسی امروز فهمیدم هنوز هم دچار سندرم دانشآموز نمونهام. به قیمت شکنجه خودم میخواهم درسهایم را خوب پس بدهم تا معلم تشویقم کند.
منِ پریود را نمیشناسم. امروز پر از نوسان روحی بودم: پریشان، غمگین، بیتفاوت، خشمگین و خوشحال.
با نوشتن سهصفحهی صبحگاهی و فهرست برنامهها، روزم را آغازیدم. هدفم را در صفحهیِ هدفِ روز نوشتم. جملهی «نتیجه، تلاشیاست که امروز میکنم» یکی از خودگوییهایم بود.
یک ساعت برای یوگا وقت گذاشتم. دو ساعت برای نوشتن و دو ساعت برای تارنوازی. تا ساعت ۱۳:۳۰، هدفم محقق شد.
از تمرینجا آموختم متن را برای اجرا بنویسم. برای کار خودم ارزش قائل شوم که به معنای تعصبورزی نیست.
دو کلاس حضوری برگزار کردم. نوشتن طراحیِ تمرین، انرژیام را مدیریت میکند.
استاد در نویسندهساز از آموختههای روزانه گفتند که روز جمعهی پیش به آن پرداختند. آن وبینار سکوی پرتاب شد. تا روز پنجشنبه، کاسهی چهکنم چهکنم دست میگرفتم و از خودم میپرسیدم چهطور چند ساعت پیوسته بنویسم یا بنوازم یا یوگا کنم؟ از روز شنبه کارم روی غلتک افتاده و امروز ایدهام برای نخستینبار اجرایی شد.
از کارگاه خردهخاطره آموختم که باید از ورود به حریم شخصی نویسنده بپرهیزم. خاندنِ اثر، مجوز پرسش از تجربهی شخصیِ نویسنده را به ما نمیدهد. بهعلاوه خاطرهی خوب به معنی اتفاقی گلدرشت نیست. هر دو به صفحهی آموزههایِ گوناگون منتقل شدند.
هنر نمایشنامهنویسی را پیش بردم. تا پایان آبان، باید صحنهام را تکمیل و ارسال کنم.
چخوف، دلدادگی و فصل دو، کلمهها و عبارتهای زیر را به فهرست کلمهبرداری افزودند:
مانند جانوری که آهن گداختهای به پوزهاش نزدیک کردهباشند، گشادهدلی، شرِ نیکوکاری، تقاص، از تو خودشو میکُشه و از بیرون مردم رو.
مقالهی مادهی اصلی کتابهای مونتنی از سایت استاد کلانتری را خاندم. مادهی اصلی کتابهای مونتنی خودش است.
شب را با تارنوازی و آزادنویسی به پایان میبرم.
ساعت ۶:۴۵ بهزحمت بیدار شدم. دیشب تا نصفهشب درگیر این بودم که با کمک هوش مصنوعی یکی از یادداشتهایم را به کلیپ تبدیل کنم. آخر سر هم شکست خوردم، چون اشتراک نداشتم. اینکه اصلاً چطور سر از ساخت کلیپ درآوردم، خودم هم نمیدانم. فقط میدانم این کار خارج از برنامه، هم خوابم را ربود و هم باعث شد یادم برود برنامهریزی کنم.
صبح، کرمِ درونم باعث شد اول از همه سر از اخبار دربیاورم؛ شکر خدا خبری از جنگ نبود. بعد سراغ صفحات صبحگاهی رفتم، شیرقهوهام را آماده کردم، برای دختر چاشت گذاشتم و برنامهی روزم را نوشتم.
بعد از رفتن دختر، دلم میخواست دوباره بخوابم، اما برای پایبندی به هدف کنترل خواب، بلند شدم و نمایشنامهی «دختر یانکی» را تمام کردم.
داستان نمایشنامه دربارهی دو جوان به نامهای اندی و نورمن است که با انتشار یک مجلهی ضدفرهنگی روزگار میگذرانند. ورود سوفی، شناگر سابق المپیک و دختر نمونهی آمریکایی، به آپارتمان کناری، زندگیشان را بههم میریزد. نورمن عاشق سوفی میشود و برای جلب توجهش دست به هر کاری میزند، اما هرچه بیشتر تلاش میکند، اوضاع خرابتر میشود. در نهایت هم ماجرا به یک مثلث عشقی تبدیل میشود که از نظر نورمن باید آن را مربع عشقی حساب کرد، چون صاحبخانه را هم نباید از قلم انداخت. خلاصه که اوضاع حسابی درهموبرهم میشود.
این دومین اثری بود که از نیل سایمون خواندم و به نظرم از «اتاقی در هتل پلازا» جذابتر بود.
بعد از صبحانه برای ناهار آبگوشت بار گذاشتم. حدود یک ساعت هم با ورِ ایرادگیر ذهنم دربارهی آرزوها و برنامههایم بحث کردم. من میگفتم میشود و او اصرار داشت که نمیشود؛ آن هم نه یک نمیشود معمولی، بلکه از آن نمیشودهای محکم و قاطع. دست آخر تصمیم گرفتم به او ثابت کنم که میشود.
دعوا بالا گرفت، اما خوشبختانه یک ساعت نوشتنم تمام شده بود. تنهایش گذاشتم تا به حرفهایم فکر کند و خودم رفتم سراغ ورزش.
خیلی خوابم میآمد، اما برای کم کردن روی ورِ ایرادگیر نخوابیدم. به او گفتم نهایتش پانیک است؛ از این بدتر که نمیشود.
تمرین بالاتنه حسابی چسبید. قرار بود بهخاطر عصب دستم با دمبل سبک کار کنم، اما ورِ کمالگرایم گولم زد و سراغ وزنهی سنگینتر رفتم. حالا دستم درد میکند، ولی خب، خوش گذشت.
دختر با سرفه و فیشوفیش از مدرسه برگشت. سخت سرفه میکرد و تصمیم گرفتم برای فردا از متخصص گوشوحلقوبینی وقت بگیرم؛ همان دکتری که دختر به شوخی به او میگوید «سیاهکلاغی». اما دختر مخالفت کرد، چون مبصر کلاس است و دلش نمیخواهد حتی یک روز هم از مدرسه غیبت کند. بالاخره قانعش کردم که جوری نوبت بگیرم که هم به دکتر برسد و هم به مدرسه.
بعد از ناهار کمی خبر خواندم. طلا ریزش کرده و ارزانتر شده است؛ البته بیشک این ریزش ماندگار نیست. هوای مشهد هم آلوده است و از باران خبری نیست. فعلاً باید بنشینیم و سماق بمکیم تا شاید بارانی ببارد.
تصمیم گرفتم فقط سی دقیقه بخوابم. بهجای تنظیم آلارم، از دختر خواستم ساعت چهار بیدارم کند. اما وقتی از خواب پریدم، ساعت پنجونیم عصر بود. دختر هم یادش رفته بود بیدارم کند. حالا امشب باید دوباره با خواب کشتی بگیرم.
آه مامانبزرگ… باز خوابشان را دیدم؛ برگشته بودند و زنده بودند. خاله راحله هم بود. همهچیز مثل گذشته بود؛ خوب و عالی.
دختر اصرار داشت بازی کنیم، اما من میخواستم روزنوشت را بنویسم. آخر سر زور من چربید و قرار شد اول بنویسم و بعد بازی کنیم. او هم نشست پدینگتون تماشا کرد و دست از سرم برداشت.
از شدت گرسنگی شکمم قاروقور میکرد. موبایلم که شارژ نشد، اما خودم یک چیزی شبیه پنیر برشته خوردم؛ البته از نوع مخصوص خودم، چون نه شوید دارد و نه کره و نه چیز خاص دیگری. خلاصه یک پنیر برشته به سبک خودم.
چند دقیقهای هم با دختر در اینترنت گشتوگذار کردیم، اما برخلاف میل او اینترنت را بستم و برگشتم سراغ نوشتن.
ساعت ۲۱:۲۱ است. یعنی الان چه کسی دارد به من فکر میکند؟
تصمیم دارم یک یادداشت بنویسم و بعد بخوابم. امیدوارم امشب زودتر بخوابم؛ هرچند با شناختی که از خودم دارم، تا از دل این نوشتههای درهموبرهم یک یادداشت متولد شود، صبح شده است.
صبح به بطالت گذشت. فقط روی نظم پافشاری کردم. خانه تمیز ماند. دلشوره داشتم. با دلشوره هیچکاری نمیکنم جز اتلاف وقت. بعد از آمدن دخترم از مدرسه تازه سامان گرفتم. زبان خواندم. کتاب هم خواندم. با زهرا هم نوشتم. بعد رفتیم دیدن یک دوست. از کتابها حرف زدیم. همانهایی که با هم میخوانیم. از نقد سمفونی مردگان هم حرف شد. یک نفر حق را داده بود به اورهان که مورد بیمهری مادر بود. هیچکدام راضی نبودیم. اورهان ظلم را به نهایت رسانده بود.
بعد هم پیادهروی تا کلاس زبان و برگشت به خانه. ناهار و شام هم که امر همیشگی. امروز ترشی هم درست کردم. با بادمجان، گوجه، سیر و فلفل دلمه. شکر و نمک و فلفل و کمی هم زردچوبه و سرکهی سیب. در دستور آمده بود 24 ساعت بعد آماده است. فکر نکنم.
مونتاگ آتشنشانی را با شعلهافکن به آتش کشیده است. همهاش هم به خاطر شوک ناشی از آگاهی. مقتول عقیده داشت، کتاب نباشد، عدهای هم اطلاعاتشان را به رخ نمیکشند و همه در یک بیخبری شادند و دلیلی ندارند برای غصه خوردن. بردبری در داستانش یک پادآرمان شهر را توصیف کرده است. درست شبیه جایی که در آن زیست میکنم. نمیدانم اگر دوستان نویسندهام نبودند، چطور میتوانستم در این جامعه دوام بیاورم. نشانگرها را به مادر نشان دادم، گفت به چه درد میخورد. فقط خوشگل است. به هیچ کار قوم و خویشمان نمیآید.
صبح زود، یک صفحه از دلتنگیهایم را روی کاغذ نوشتم و بعد از خوردن صبحانه مختصر، راهی سالن بدنسازی و حرکات اصلاحی شدم.
از اینکه به خودم اجازه میدادم به وسایلی که قبلاً از نزدیک شدن به آنها میترسیدم، دست بزنم و با راهنمایی مربی از آنها استفاده کنم، خوشحال بودم. من این تغییر را از نوشتن میدانم. کار با دستگاههای بدنسازی از جهاتی شبیه نوشتن است؛ هر دو در ابتدا ترس دارند و از سوی دیگر، به تمرین و مداومت نیاز دارند.
بعد از سالن، به دعوت دوستی لبیک گفتم و ظهر در منزلشان بودم. هم ناهار خوشمزه و هم صحبتهای دلخواه، هر دو سیرمان میکرد؛ یکی شکم گرسنه را و دیگری روان تشنه را.
گفتوگوهای دوستانه تا نماز مغرب ادامه داشت. بعد از آنجا تا خانه را پیاده برگشتم. هوا کمی خنک، اما دلپذیر بود.
نتوانستم به وبینار «نویسندهساز» برسم؛ آفلاین گوش دادم. به کمک سه شعر از دفتر شعر احسان ابراهیمی، با کلمات و جملات روزمره کمی آشناییزدایی شدم. برای من کمی نامأنوس بود، چون کاربرد روزمره نداشت. اما اینطور شنیدم که اگر کسی از احساسش به زبانِ شعر میگوید، چه لزومی دارد شبیه به زبان و بیان من و مدرسه باشد؟!
من این جملهها را میشنوم تا با نگاه تازهای مواجه شوم: آهزار، جلبکهای انزوا، آیینههای باردار، الههٔ خورشید، قدیسهٔ عصیان، اشکدان شعرها، خلسهٔ زخمها، علفپای حرفها، منهای تمنا، رستاخیز آه، کویر خانهٔ پدری، تردید ریل، غزل حصار آزادی، خشخشانهٔ شرم، مرتاضان آزادی، خزانپوش، عشوهٔ بیابان، رقاصهٔ سؤال.
شعرهایی که استاد از دفتر شعر ایشان خواند، آنقدر ترکیبها و جملههای بکر و ناآشنا داشتند که ذهنم در برابر آن همه تصویر تازه مبهوت مانده بود؛ برای همین، دو بار به آنها گوش دادم.
بعد به صحبتهای پسرم در باره کلاس جدیدش گوش سپردم و با مشورت پدرش به نتایج قابل قبولی درباره ادامه کلاس انگلیسی با استاد جدید رسیدیم.
مدتی برای نوشتن ادامه خاطرهام وقت گذاشتم و خاطره روز قبل را در کشکول خاطرات منتشر کردم. هنوز نتوانستهام آن را به وبسایت برسانم.
ساعت 7 تا 9 عصر در کارگاه خردهخاطره حاضر شدم. استاد تعداد زیادی از خاطرات را خواند و بازخورد داد. برخی را رد و بعضی را تایید کرد. به نظر استاد خوب رسیدن یک خاطره 100 کلمهای ، تمرین و بازخوانی بیشتری می خواهد. بعد از کارگاه ماکارانی، غذای مورد علاقه پسرم را پختم و من نشستم برای نوشتن گزارش نیک.
روزهایی که صبح زود بیدار میشوم و دو ساعت در سالن ورزش میکنم، بیشتر از ده شب نمیتوانم بیدار بمانم. پس ترجیح میدهم دست از تفکر و چارهگریی برای کارهای عقبمانده بردارم و بعد از ارسال این گزارش، به رختخواب بروم.
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوگند ستاره on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه احمدی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر محمودآبادی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر محمودآبادی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From وحیده ماهانی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟