نوشتن بود با برگو و نصیرو. تمرینجا بود. دیدن انیمه بود. خاندن «طوطی» با فرشته بود. چون نفسم میگرفت امروز دو صفحه او میخاند و یک صفحه من. نویسندهساز بود. کتاب اموزش کاریکاتور بود. آزادنویسی بود و چه حال داد این آزادنویسی. شستن ظرفها بود. دیدن ویدیوی نقاشی بود و نفاشی بود. خاندن «جور هندوستان» بود. خاندن «لبریختهها» و نوشتن شعر بود.
حلزون و آروارهای با میلههای آهنی. ژانر وحشت.
امروز از ۱۰، ۴ بود. خیلی لجی بود. زود تموم شه ایشالا مثل آز شیر.🫥
بیشتر به سلامتیم توجه میکنم دارم. آخه روان و عملکردم ارتباط گندهای داره با تنم.
و جسم خیلی آسیبپذیره. اینم شانس مایه.
خواندم کمی و نوشتم مقداری.
شب بخیر.
— شروع میشوم
یکشنبهام آیا تکرار روز قبل بود؟ نه آنچنان.
صبح زود بیدار شدم. زود از نظر من شش تا هفت صبح است. برای منی که سر کار نمیروم، فرزندی ندارم. گاو هم نمیدوشم و گوسفندی ندارم که به چَرا ببرم. زود به حساب میآید.
زود بیدار شدنم از این جهت است که همه جای خانه پنجره است و هیچ پردهای بر آن نیست و هر زمان که نور صبح بیدارباش بزند، روزم شروع میشود.
گشتی در گزارش نیکهای سایت زدم. سؤالهای پروست را خواندم. بعضیشان فکرم را پی جواب بردند. دوست داشتم سؤالهای استاد را بخوانم اما در سایت نبود.
—گرمای کرسی
خانه سرد است. سریع بعد از ورزش خودم را زیر پتوی همسرم چپاندم که در خواب بود. به گرمای کُرسی میماند. آفتاب از پنجرهی آشپزخانه سرمان را لمس میکرد. گرمایش ملایم بود و تازه داشت از پشت دیوار حیاط بالا میآمد. نه تیز بود و نه برّنده.
نور از لابلای موهایم صورتم را لمس میکرد. سبک بود.
دیشب قبل از خواب متوجه شدم المنت آبگرمکن برقیمان خراب شده. صبح پس از بیدار شدن کامل، همسرم به تعمیر آن پرداخت و من هم رختخوابها را جمع کردم.
اما درست نشد. قرار شد ساعت دوازده دوستش بیاید تا علت را بفهمند.
— میخواهم تکرارش کنم
سینهی مرغ یخزده را بیرون گذاشتم. دلم لک زده برای هویجپلو. برای یادآوری مراحل سری به یوتیوب زدم و یک دل نه صد دل مطمئن شدم که حتماً انتخاب درستی برای ناهار امروزمان دارم. پس از آن وارد تلگرام شدم و تمرین جلسات اول و دوم دورهی خودواژه را نگاهی انداختم. تمرین دوستانم را خواندم. چه خلاق، دلم خواست. پس دست به کار ساختن واژه شدم. چندتایی نوشتم.
بعد مشغول شستن دستشویی شدم. چرا الان که مینویسم دستشویی را شستم حس بدی دارم؟ انگار کاری خوبی نیست اشاره کردنم به آن در گزارش نیک. حس خجالتزدگی دارم. اما مینویسم که دوست دارم شیرآلات برق بزنند از تمیزی و سنگ توالت از سفیدی آدم را طلب کند برای شاشیدن. خلاصه این هم مرض جدیدی است که بعد از تأهل بیشتر به آن دچار شدم. چون مادرم و خواهرانم که دچارند.
بعد از آن شروع به آمادهسازی غذا کردم. هویجهای دراز خردشده را درون کره تفت دادم تا قشنگ شوند و سراغ باقی کارها رفتم. نتیجه چیز دلبری شد که به خواست خودم و همسرم در روزهای آینده مجدداً تکرارش میکنم.
ما عاشق تکرار غذاهای راحت و خوشمزهایم. حتی یک ماه.
بالاخره دوست همسرم ساعت یک آمد و آبگرمکن به لطف خدا و با دست او درست شد.
— صدایی که ندیدهای
داشت فراموشم میشد. نباید پیام پرمحبت مینا از گزارشم جا بماند. حافظهام در حد جلبک دریایی تنزل یافته. مینویسم که بماند، که بدانم کسی که حتی مرا ندیده از دور نوازشم میدهد. تشویقم میکند صدایش را میشنوم.
در ساعاتی از صبح پیام صوتی از مینای عزیزم در تلگرام دریافت کردم. بهتازگی عضوی از صفحهی اینستاگرامی من شده که خیلی وقت است در آن فعالیتی ندارم اما نگهش داشتم. در صوت پرمحبتش کلی از هنرم، طراحیهاو مجسمههایم تعریف کرد و گفت که نمیدانسته روزی آنگونه حرفهای مجسمه میساختم و طراحی میکردم.
و تشویقم کرد به ادامه دادن، به منجمد نشدن.
خوشحال شدم و همزمان غمگین.
غم برای زمان ازدسترفته. از حسرت روزهایی که بازنمیگردند. از بهانهها و اشتباههای تکراری. از رکود و انجماد و ندانمکاری. از گم شدن.
من چرا پیدا نمیشوم؟
خوشحال بودم چون دیده شدم. تشویق شدم. بالا برده شدم. نوازش شدم.
در خاطرم میماند مینا. خدا میداند.
به تمرینجا میروم. حس میکنم استاد مثل دیروز کوک نیست. شاید هم من دیر رسیدم و بگوبخندها تمام شده و دکمهی ضبط باعث شده استاد جدی شود.
هرچه هست خوب است و آموزنده.
— طعم بهشت
جلوی خودت را بگیر. بس است. چقدر میخوری؟ همه را که برای امروز نپختهام. برای فردا هم باید بماند.
این را به خودم و همسرم میگویم که ترمز بریدهایم از خوردن هویجپلو.
الباقی حجمِ معده را با سالاد کاهو پر میکنیم. دیس پلو را از سفره برمیدارم. قبل از برداشتنش او یک قاشق میخورد و در مسیر هم خودم ناخنک میزنم.
اگر این خوشمزگی طعم بهشت ندارد پس چیست؟
کمی استراحت میکنیم. لباسهای خشکشده روی طناب را جمع میکنم. آسمان دلگیر است. حالم را میگیرد. سرما کمی نمکش را زیاد میکند. خانه سرد است. بخاری برقی را روشن میکنم. آقای همسر روی مبل خوابش میبرد.
کمی بعد باید مادرش را به چشم پزشکی ببرد برای برداشتن محافظ چشمش.
من هم در یوتیوب ولچرخی میکنم و وقتی او بیدار میشود، مشغول شستن ظرفها میشوم.
— عاشق چه کاری هستی؟
نویسندهساز شروع میشود و من با حرفهای استاد به خودم نگاه میکنم. به اینکه روزم چطور میگذرد. چرا کاری که دوستش دارم در روزهایم نیست یا خیلی کم است.
من چه چیز را دوست دارم؟
قبلترها مدام در حال طراحی و ساختن بودم.
چه میکند این منِ جدید؟
اینهمه آشفتگی و روز گذراندنهای روزمره چه میشود آخر؟
شروع میکنیم به آزادنویسی و من امروزم را مینویسم. رخدادک از آب درمیآید. ادامه میدهم و زمان تمام میشود.
خانه ساکت و آرام است. قلقل آب چایساز قشنگ است. حس خوب میدهد. چای میریزم.
مشغول نوشیدنم در کنار کوکیهایی که دیگر مثل روز اول دوستشان ندارم. کتاب مادام بوواری را باز میکنم و میخوانم از مردی که شاید عاشق شده اما دقیق تشخیصش نمیدهد.
گیج و گنگ است و مرا یاد خودم میاندازد.
یکشنبه غیبت شنبه را میکند. میگوید خودشیرینی است که نگو و نپرس. میگوید یک جوری خود را در دلت جا کرده است که انگار پنجشنبه است. میگوید شنبه پز داده است که از صبح تا شب پِرتی نداشته است و تمامش مفید و بهقائده گذشته است.
بهگمانم یکشنبه حسودست. به شنبه چه کار دارد؟ بنشیند برنامهی ساعتهای خودش را بچیند. با اینکار نه چیزی از دیروزم کم میشود و نه به امروزم زیاد. حسادت بدچیزی است. آدمها هم اگر حسود باشند بیچاره و بدبختند. از کاروبار میفتند و چشمهاشان دودو میزند تو زندگی و کاروبار دیگران.
به خودم مینگرم. من شبیه یکشنبه حسودم؟ چیزی که همیشه از آن میگریزم همان حسادتست. بیاغراق میشود گفت آدمیزادست و غرور و دروغ و حسادت و خباثت و هزار مدل گندکاری دیگر. اما تکلیف خودمان مشخصست. تنندادن به این بیاخلاقیها میسازد آدمیزاد را.
من همیشه حسادت را به غبطه تبدیل میکنم. یا خودم را راضی میکنم که او جای خود را دارد و تو هم جای خود. شگفتزده میشوم از اینکه مغزم با این جوابها قانع میشود و آسوده میگردم. پس به این نتیجه میرسم که حسود نیستم. اما یکشنبهی امروز من حسود است. این حسادتش کار دستم داد و نشد بشود همهی آنچه که باید. شاید هم زیادی سخت میگیرم.
امروز عصر جایی دعوت بودم. نه وبیکار دست داد و نه وبینار.
تمرینجا را بودم. به سرم میزند متنی حوالهاش کنم. دوباره شک میکنم تا به همین گوشسپردن به مطالب درخشانی که ردوبدل میشود بسنده کنم، بهتر نیست؟ بله. فعلا همین فرمان جلو میروم تا ببینم خدا چه میخواهد.
قرآن امروز کنارم بود. در این روزهایی که استرس دست از دلم برنمیدارد، آرامم میکند. قوت میگیرم از بودنش.
سنگ صبور همچنان هست و فعلا خیال رفتن ندارد. کمکم با من میآید و در من تهنشین میشود.
مدتیست در کمین فرصتم تا فیلمی ببینم. موفق نمیشوم.
گزارشنیک بچهها را میخوانم. برایم جالبست و دوستدارم درس بگیرم از گذر روزهاشان. شاید مرهمی باشد برای دردی. فکری باشد برای بنبستی. شاید امیدی باشد و شاید رفاقتی باشد. شاید کمکی باشد و حرفی. خیالم راحت میشود اگر خوب باشند.
«شب هول» هرمز شهدادی را میخوانم و با شیوهای جذاب از روایت روبهرو میشوم. راوی تغییر میکند، زمانها رفتوبرگشت دارند و هر بار از زاویهای تازه به شخصیتها و گذشتهشان نزدیک میشوم.
در «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی، با زندگی روزمره خانوادهای در روزگار پرالتهاب مشروطه آشنا میشوم. زندگیای که در آن، تحولات بزرگ تاریخی در پسزمینه جریان دارد و آدمها همچنان درگیر دلمشغولیهای خانوادگی و روزمره خودشان هستند.
در وبینار سرزبان، درباره چهارمین معیار جهانشمول تفکر، میشنوم. ارتباط یعنی پیداکردن پلهایی که به راحتی دیده نمیشوند. و تا مسئله را نفهمیم نمیتوانیم این ارتباط را برقرار کنیم. اگر نظم و انضباط فکری نداشته باشیم، با افکار نامربوط نمیتوانیم مسئلهمان را بررسی و حل کنیم.
در وبینار نویسندهساز، روزانهنویسی ارزشی ویژه مییابد. گزارش نیک فقط ثبت روزمرگی نیست، فرصتی برای دوباره دیدن زندگی است، برای بیرون کشیدن لحظههایی که در شلوغی روز گم شدهاند. یک کشف کوچک هنگام مطالعه، تفاوتی در فهم یک جمله، گفتوگویی که محرک ذهنمان است یا حتی لحظهای که چیزی درونمان تغییر میکند.
وقتی مینویسیم، به لحظههای زندگی فرصت حضور دوباره میدهیم. از فراموشی نجاتشان میدهیم و به تجربههایی قابل بازخوانی تبدیل میکنیم.
ثبت زندگی، پیش از آنکه تمرین نویسندگی باشد، نوعی به رسمیت شناختن ارزش زیستن است.
دریافت امروزم:
نگاه علمی به زندگی، همانند یک دانشمند. به جای داوری سریع درباره خوب و بد روز، دادههای کوچک آن را جمع کنیم، ارتباطشان را ببینیم و از دلشان کشفی بیرون بکشیم.
سلام
امروز وقتی با مشاور صحبت کردم وتلخترین روز زندگی به تصور کشیدم ،چیزی در درون من ؛ همون ترس همیشگی ابهتش شکست وبی گناه در چشم من منتظر دست نوازش بود .من ا زشکستهایم بت نمیسازم ،که خط قرمز بشوند .امروز وبینار از خاطرات استاد که بسیار شنیدنی بود درس گرفتم حالا حالا باید مثل نانواخمیر نوشتن را ورز بدهم تا یک نون داغ خوشمزه از کلمات وجملات برای سفره خودم مهیا کنم.
گزارش نیک من در ( ۱۰ / ۸ / ۱۴۰۵)
سالواژه: بازآفرین
امروز کاملا هوا ابری است وبوی اولین باران پاییزی به مشامم میرسد ولی از صاحب بو خبری نیست، بااینکه عاشق این بو هستم ولی درکنار خاطرات روزهای خوش، کمی هم غم به همراه دارد و غرق در تمام سالهایی که با این بو زیسته ام.
صفحات صبحگاهی جزئی از روتینم شده و یک عادت ارزشمند که روزی آرزویش را در سرم میپروراندم.
آزادنویسی درمورد باران کردم و خودم هم نمیدانستم این همه حرف دارم و نوشتم و نوشتم.
قهوه صبح همراه با یوگا و مدیتیشن و زبان آموختم و به تمرین نویسندگی از کتاب نوشتن با تنفس آغاز میشود.
با خنک شدن هوا سعی میکنم ظهرها نخوابم و کتاب بخوانم و رونویسی کنم،
رونویسی از در حال و هوای جوانی از شاهرخ مسکوب:
« کمترین فایدهی این یادداشتها آن است که ورزشی است. به علاوهی اگر آدم چشمهای بینا داشته باشد، بسیاری چیزها میبیند که شایستهی نوشتن است. اما برای دیدن، باید به فکر آن بود و نوشتن یادداشت خود تمرینی است برای دیدن. یاد میدهد که آدم چشمهایش را باز کند. از همهی اینها گذشته کسی چه میداند، شاید بعد از سالها بعضی از این نوشتهها به کاری بیاید و ارزش این را داشته باشد که به دست دیگران برسد.»
شب هول را خواندم بهعلاوهی داستان مسیو الیاس از صادق چوبک و کتاب عشق هرگز کافی نیست نوشتهی پرفسور آرون تی بک
خیلی دوییدم و به سرزبان نرسیدم اما توانستم به نصف وبینار نویسندهساز برسم و با دوستان آزادنویسی کنم و کلماتمان را به اشتراک بگذاریم و کلی انرژی رد و بدل کنیم و کلمات به دام انداختهی امروز من:
ارمغان
رعشه
اغماض
خوابگرد
قریضه
تملق
خونابه
پیدایشگاه
گوشماهی
شب نیز به موسیقی و تمرین سهتار گذشت و نغمه های دلنشین سهتار با نواختن دانهدانه و جداجدای نتها و به ذهنم استراحت دادم و با کمی هیجان رفتم به تماشای فوتبال لیورپول ــ آرسنال نشستم.وآرسنال یک صفر برد و به صدر جدول کوچید.
امروز دوشیفت بودم. ساعت پنج صبح بیدار شدم و روز را با تایچی شروع کردم. در این روزهای شلوغِ پردغدغه، گاه کوچکترین چیزها برای من دستاورد بزرگی محسوب میشوند. مثلن امروز موفق شدم ناخنهایم را مرتب کنم.
به خانه که برگشتم گاز قطع بود، در نتیجه آب گرم و شوفاژ و اجاقگاز تعطیل بود. با این همه سرویس بهداشتی و ظرف و لباس شستم. ولی ترجیح دادم به گلها آب سرد ندهم. خسته هم بودم البته. از وقتی تصمیم گرفتهام زود بخابم هرشب عامل مخلی پیدا شده است. مثلن دیشب دستگاه گوارش مادر خونریزی کرده بود و امشب نوبت تزریق داروی علیرضاست. خانش امروزم محدود به مقالات علمی بود برای تکمیل مقالهای و پیادهرویام محدود به خیابانی که پیاده طی کردم پیش از گرفتن اسنپ. اینها هم حساب میشود دیگر، مگر نه؟ هوا ابری بود و دوست داشتم قبل از سوار شدن به ماشین قدری با هوا خو بگیرم.
مایا عکسی فرستاده از چهارده سال پیش. عکسی ساده از من و لیدا در گوشهای از خانهمان در تهران. به نظرم رسید چه خوشحال بودهایم. به نظرم رسید که این عکس گوشهای از زندگی مرا قاب کرده است. چهارده سال پیش و با اینحال به نظرم میرسد همین ماه پیش بود. چه سریع میگذرد عمرمان. همین عکس به ظاهر ساده یادم میاندازد که ما زندگی را حرام میکنیم در انتظار. در انتظار روزهای بهتر. در انتظار پایان تحصیل. در انتظار شغل بیدغدغهتر. در انتظار مهاجرت. در انتظار صلح. در انتظار جنگ. منتظر میمانیم برای زندگی و این لحظه از بین انگشتانمان سُر میخورد و هدر میرود. همین قاب ساده سرشار از حس زندگی بود ولی من در آن لحظهای که برای گرفتن عکس به دوربین نگاه میکردم چقدر این را میفهمیدم؟ چقدر میفهمم؟
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه که آخراش داشتم خسته میشدم اما همین که به یه چیزی فکر کردم دیگه خستگی رو حس نکردم و آخرش این تایمر زنگ خورد.
3. برای تکرار پذیری ابتدا یک مرور کردم و بعد نوشتم و در نهایت از خودم ویدئو گرفتم که مطلب قشنگ بره بشینه اونجایی که باید بشینه.
4. کمکرسانی کردن در کارهای خانه که انجام برخی از آنها واقعن سخت بود.
یکشنبه ۱۰ آبان ۰۵
چگونه گذشت؟
روزم را با شعر «مفسدهی گل» از نیما آغاز کردم. کلمهی «غمزه» توجهم را در شعر جلب کرد. غمزه، به معنای دلربایی، ناز و کرشمه. هم خود کلمه و هم مترادفهای آن، برایم جالب بود.
به مرکز احبا رفتم و دو جلسه گروهدرمانی حضوری داشتم.
در جلسات گروهدرمانی امروز، تلاش کردم توجه اعضا را به نکتهای جلب کنم. اینکه خودشان را صرفاً با نام بیماری یا تشخیصی که برایشان در نظر گرفتهاند، تعریف نکنند. تشخیص بیماری میتواند بخشی از شناخت ما از وضعیت خودمان باشد، اما قرار نیست تمام هویت ما را تعریف کند.
بعد از آن، جلسه مشاوره فردی با مادران همیشه نگران را داشتم.☺️
پس از خروج از احبا، پیادهروی در مسیری کاملاً جدید را تجربه کردم. هوای بسیار تمیز و فضای باصفای آن منطقه برایم لذتبخش بود. تا به حال آن منطقه را ندیده بودم و همین تازگی، تجربه جالبی برایم رقم زد.
بعد از پیادهروی، دوستم را دیدم. با هم ناهار خوردیم و سپس به خانه برگشتم.
در دو وبینار شرکت کردم. اولی، وبینار نویسندهساز بود. در این وبینار، تجربه آزادنویسی جمعی را داشتم که برایم بسیار جذاب بود. نکاتی که استاد مطرح کردند باعث شد بعضی از مسائل را دوباره برای خودم یادآوری کنم:
«میدانی نوشتن چه جایگاهی در زندگیات دارد؟ اصلاً به اهمیتش آگاهی داری؟»
«نوشتن نباید برای تو سرگرمی باشد. نوشتن نباید به حال خوب یا وقت تو وابسته باشد. در دل همه وضعیتها و شلوغیها، نوشتن باید جاری باشد.
کمی از تو دلخورم. تو حق نداری به خاطر نداشتن وقت، خستگی یا حتی بیماری، از نوشتن دست بکشی.
نوشتن را نباید تفریح و سرگرمی بدانی، آن هم در وقتهای اضافه. هر وقت حال داشتی، چند خطی بنویسی و به خیال خودت رفع تکلیف کنی.
نوشتن باید هر لحظه باشد. به شکلهای مختلف، درگیرش باشی. توجه تو به نوشتن شاید باید بیشتر از توجه مادر به نوزادش باشد. و یا اهمیتش کمتر از دم و بازدم نباشد.
درست همان جایی که قلمت متوقف میشود، درست همان جایی که دفترت را میبندی و میگویی چیزی به ذهنم نمیرسد یا الان وقتش نیست، باید نوشتن را ادامه دهی.»
دومی، وبینار «وصل به اصل» فاطمه یاوری عزیز بود. وبینار کوتاهی بود، اما موضوع بسیار جذاب و مهمی داشت. درباره خریدهایی صحبت کردیم که انجام میدهیم، اما هرگز از آنها استفاده نمیکنیم. اینکه چرا چنین خریدهایی میکنیم و چه چیزی پشت این رفتار ماست. چند دقیقهای هم درباره این موضوع آزادنویسی کردیم. تجربه جالبی بود.
به نظرم جذابیت این دو تجربه، بیش از هر چیز، انگیزهام را برای نوشتن در فضای جمعی بیشتر کرد. حالا بیشتر از قبل دوست دارم چنین نوشتنی را تجربه کنم.
کمی شعر سهسطری تمرین کردم. راستش هدفم از حضور در کارگاه شعر، صرفاً شاعر شدن و شعر گفتن نیست، که اگر این اتفاق بیفتد، بینهایت ذوق میکنم.🥰 چیزی که بیش از همه برایم جذابیت دارد، افزایش سلیقه کلامی است که استاد همیشه از آن صحبت میکنند. ورود به دنیای کلمات شاعرانه، کشف ظرافتها و لطافتهای زبانی و آشنایی با ترکیبهایی که شاید پیش از این کمتر به آنها توجه کرده بودم، برایم تجربهای لذتبخش است.
بخشی از شعر«مفسدهی گل» از نیما:
«پس چو به تحقیق یکی بنگری
نیست جز این عاقبت دلبری
در خم این پرده ز بالا و پست
مفسده گر هست ز روی گل است
گل که سر رونق هر معرکه است
مایه ی خونین دلی و مهلکه است
کار گل این است و به ظاهر خوش است
لیک به باطن دم آدم کش است
گر به جهان صورت زیبا نبود
تلخی ایام، مهیا نبود»
– رفتم مدرسه. امروز بهتر از دیروز بود. منظورم احوال و وضعیتم توی کلاسهاست. چایی امروز مدرسه را من دم کردم. از آنجا که خدماتی نداریم هرکس باید نوبتی گوشهای از کار را بگیرد.
– وقتی یکی از معلمها که زیاد پیش میآید با بقیه قهر و دعوا کند شروع کرد به داد زدن و دعوا کردن و بقیه بچهها آمدند تماشا بهشان گفتم بروند تو و خالهزنک نباشند. و یکی از دخترها گفت خودتان هم بروید تو. هرچند با لبخند گفت اما به نظرم پررو میآمد. تازه من زیاد به قصد تماشا بیرون نبودم و بیشتر به قصد داخل راندن آنها رفته بودم بیرون. و اگر حال دعوا داشتم وقتی دعوا شروع شد دبیرها را ترک نمیکردم.
– کلاس فوق برنامه پیش از این تا ۲ بود و حالا به یمن قدم من کردهاندش تا ۲ونیم. تازه رئیس جدید آموزشوپرورش گفته برای آن دسته از دانشآموزانی که مشکل پزشکی داشتهاند و غایب بودند باید توی شاد درس بدهیم. میداند من امروز از ۶وربع صبح راه افتادم و ساعت ۴وخردهای بعدازظهر رسیدهام خانه؟ چه توقعات بیجایی. اگر نگران است خودش درس بدهد. حرصم را در میآورند.
– به انصراف از کار فکر کردم. سعی کردم بخابم و زیاد نتوانستم. بعدش هم با دوستم حرف زدم. از این آدمهای شیکیست که لباسهای خوشکلمشکل میدوزد. خیلی ظریف است و در عینش سختکوش. حرف زدن با او و قبلش هم نوشتن کمی سرحالم آوردند اما سرم درد میکند.
– لباسهایم را شستم و پهن کردم. مانده اتوی لباسهای جدید. خستگی سه روز توی تنم است و بیرون نرفته. یادداشت کانالم این روزها فقط شده شعر. چه مسخره.
🍀یکشنبه ۱۴۰۵/۸/۱
صبح زود بیدار شدم. تا میتوانی بنویس خواندم. سردم بود. لرزیدم. خزیدم زیر پتو. دوباره خوابیدم. بیدار شدم. صبحانه خوردم. رفتم باشگاه. ورزشدرمانی کردم.
آزادنویسی کردم با پا. نیمساعت. پازل زندگیام را در ذهن و بعد روی کاغذ ترسیمیدم. کارها را فهرستیدم.
مرسولهام از بند اسارتِ پست رها شد. کتابهای نازنینم رسیدند. از ورود دوستان جدید به زندگیام ذوقیدم. نظرانداز یکییکیشان را تورق کردم. کنار دوستان دیگرم نشانیدم.
از جلال آلاحمد خواندم. یادداشتهای روزانهاش را. کلمهبرداری کردم. تعابیر جلال آلاحمد جان میدهد برای عامیانهنویسی. پرسه زدم در مدرسهی نویسندگی. گزارش نیک استاد و برخی از همسفران را خواندم.
گلگشتی زدم در گنجور. از غزلیات سعدی برچیدم. سر شوق آمدم. کیفیدم. چقدر از شعر دور افتاده بودم. حسرت خوردم. اما ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است. به دنیای شعر سلام کردم و آغوشِ اشتیاق گشودم.
سردرد امانم را بریده بود. چشمانم از فشار درد داشت از حدقه میزد بیرون. درد، رمقم را دزدید. افتادم. هذیاننویسی کردم. مسکن خوردم. آرام شدم. خواب چشمانم را ربود. بیهوش شدم.
حاضر شدم در وبینار نویسندهساز. از صحبتهای استاد بهره بردم.
ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را
اختیار آن است کاو قسمت کند درویش را
آن که مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کردهاند
گو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را
خمر دنیا با خمار و گل به خار آمیختهست
نوش میخواهی هلا! گر پای داری نیش را
ای که خوابآلوده واپس ماندهای از کاروان
جهد کن تا بازیابی همرهان خویش را
🌱سعدی
بوف کور میخانم. چند صفحهای. آخرین بار کی خاندمش؟ پارسال. همین فصل هم. فصل مورد علاقهی الهه. مثلن قرار بود امروز بروم انقلاب از میلاد رفیق شاهین نسخهی چاپ شدهی خطی را بخرم اما امان از باسن فراخ. مدرسه برایم مثل سر کار است. هر چند هم زمانش کمتر است و هم کار و هزار چیز دیگرش. با این حال مثل سر کار وقتی برمیگردم خانه هیچ کار نمیتوانم بکنم جز کارهای به شدت واجب. نوشتن و خاندن و درس و کمی کار خانه. همینها. بیرون رفتن؟ اصلا و ابدا. با زور و بدبختی تازه ساعت پنج شش جانی میآید برای پا از خانه بیرون گذاشتن. به لطف پاییز شقی هم که حکومت نظامی از نه ده شب شده شش هفت. هی دنیا. حاشیه نروم. خاندمش و کمی هم رونویسی. بعد چار چنگولی حمله به باشگاه ادبیات تا هر چه مقاله و کتاب تحلیلی ازش هست داندول کنم. همشان هم متاسفانه یا خوشبختانه سه برابر خود بوف کور حجم دارند. یکیشان از کراش شیوا بود. کیانوش. روانکاوی و ادبیات یکی دیگرشان، از فامیل خانم یاوری: حورا یاوری. بخشی از کتاب اختصاص یافته به کراشالعالمین بوف کور گل. نمیدانم چرا چنین میدارمش دوست با اینکه در ادبیات فارسی کتابهای به مراتب بهتری طبق معیارهایم سراغ دارم. مثلند هرمافرودیت معدود کتابی است که مرا حالی به حالی کرده با این حال یک تار موی گندیدهی صادق را به صدتا عبدالرضایی نمیدهم. کانال همسفران را هم زیر و رو میکنم دنبال یادداشتهایشان از این کتاب. میفهمم که صادق هم اسم مستعار داشته. هادی صداقت. چیز دندانگیری عایدم نمیشود. همه ناخنکی و اشارکی داشتند به عزیز دلها اما دریغ از جستارکی، یادداشتکی مثلند تحلیلی یا انتقادی.
یک ساعتی آزادنویسی میکنم. با آهنگ میکنم. سخت است یافتن آهنگی هم مناسب نوشتن هم مناسب اندر احوالاتت در آن لحظه. بگذرم که در طول نوشتن اندر احوالاتت هم دستخوش تغییر میشود. آزادنویسی کم کردهام این مدت. حالا دارد میمنفجرد قلم. چرت و پرت پشت چرت و پرت. جملات و کلمات بیربط هم که قطار قطار میآیند و میروند. آخرها کمی ارتباط و روایت و منطق هم سلام عرض میکند. عرض سلامش هم میشود انگشت کردن تو سولاخی به نام روان و موان و اینها. توی بدجاییش هم انگشت میکند. پس ازش به جرم تجاوز شکایت میکنم. قاضی بیصفت هم فیلم و مدرک میآورد که تا قبل از آن خوشخوشانم بوده و تجاوز حساب نمیشود. من هم برای درمان ترومای تجاوز دست به دامن انیمهای کمدی میشوم. البته فقط قسمتهای اولش کمدی است. حینش مغزم کمترین نویز را دارد.
روزگفتاری در میدهم. در اصل دیروز در دادم اما امروز درم به سمع دیگران رسید. از جلوس میگویم با زهرا و یگانه و فاطمه ممدی. کرمی در من هست همیشه که هر محمد و محمدی را ممد و ممدی صدا زنم. با همهی کلیشهگریزیم عجیب است که ممد را نسبت به سایر اسمهای پسرانه بیشتر میدوستم. قرار گذاشتهایم تا دو هفتهی دیگر بوف کور بخانیم وگرنه من که حالا حالاها بهش بازنمیگشتم. مدام بهانه میآوردم که هنوز فلان شاهکار و بهمان شاهکار را نوک هم نزدهام بعد بیایم برای بار سوم خطبهی بوف کور بخانم؟ آناناس.
چند شعری هم میخانم از بوسهدرمانیهای ویانا. این مدت هر کار روتینی را گذاشتهام کنار جز این. دو هفته است هیچ وبینار و وبیکاری نمیروم، دست و پا شکسته گزارش و یادداشت و روزنویسی مینویسم داستان کوتاه و نمایشنامه هم که در این دو هفته کمتر از دو صفحه خاندهام با این همه باز پای شعر وایستادهام. هر چه باشد کوتاه است و کمزمانبر. روایتی هم ندارد و کمتر میطلبد تمرکز. بله شاید فهمیدنش سخت باشد اما با چندینبار خاندن درکی هم به وجود میآید. شاعر بازیهایی دارد کوچولو موچولو با اصطلاحات. مثلن سنگ سنگ تمام میگذارد.
برنامه داشتم آخر هفته فراغبال از مکتبخانه بروم ساوانابای که آموزش پرورش بهم بیلاخ نشان داد. گفت هفتهی بعد پشت سر هم ازت امتحان هماهنگ میگیرم تا پدرت در بیاید. ای مادرت به عزا بنشیند. حالا مگر تئاتر چه قدر وقت میگیرد؟ والا. بعد هم تئاتر نروم که باز درس نمیخانم. چه فرقی دارد؟( نفس اماره در حال راضی کردن نفس لوامه.)
خود را مجاب به عمل ناشایستی میکنم به نام یادداشت- گزارش نیک. خوش ندارم قیمهها را بریزم تو ماستها اما همین است که هست. هرکس مشکل دارد برود دوستاقخانه. تا مدتها تو خیالهای خیاریم دوستاقخانه یعنی خانه دوست که بعد دیدم ای دل غافل حتا نزدیک هم نگفتهام. هر خط که مینویسم بهانهای میتراشم. یک دقیقه میگویم بروم شاشخانه. یک دقیقه میگویم بطریام را پر کنم. یک دقیقه میگویم تا یادم نرفته برای شیوا چیزی بفرستم. ترک عادت موحب مرض است و بازگشت بهش هم موجب مرضی دیگر. ( بعد همین آدم ابتدای مهر که چمبرو نوشته بود به خاطر کون کور لجی دیگر روزانه نمینویسد در خلوتش داد و بیداد راه انداخته بود که تو غلط میکنی پتسق. خجالت بکش این همه آدم با صدتا کار بیشتر از تو باز دارند مینویسند و هزارتا ملالت دیگر که حالا باید به خودش بگوید.)
غرقِ آمار
-امروز شاملو مرا برد به ساحلِ بحرِ خزر:
«خم شوم از این دریچهی شسته ز باران
قطرهیی آویزدم به مژه ز شادی:
بینم صیادهای بحر خزر را
گرم به تعمیر عیب کشتی بادی.»
-صفحات صبحگاهی را با تاثیر از شعرِ «بیمارِ» شاملو نوشتم. در کنار یار و یاور اولِ روز، قهوه.
-ساعتها سرگرم آمار. چنانکه با آن «غرقگی» را تجربه کردم. این سه تعریف هم باشد سوغاتی من به شما از سفر به اعماقِ آمار و احتمال:
آزمایش تصادفی: عمل یا آزمایشی که در هر بار تکرارش تحت شرایطی یکسان به نتیجهای متفاوت میانجامد.
فضای نمونه: مجموعه برآمدهای یک آزمایش تصادفی را گویند. در اینجا، «برآمد» معادلی است برای «Outcome».
پیشامد: «Event» یا پیشامد، زیرمجموعهای از فضای نمونه است. پیشامد میتواند یک یا چند برآمد را شامل شود. به پیشامدِ تک برآمدی، پیشامد ساده و به پیشامد چند برآمدی (بیش از یک برآمد)، پیشامد مرکب میگویند.
-پُست، کتابهایم را آورد. «چکادنشینِ والا» و «فرهنگ زبانزدهای فارسی». کلی ذوق کردم. سرگرم تورقِ «زبانزدهای فارسی» شدم و ببینید چه یافتم:
«همه خالهن و خواهرزاده، ما بیجیم و حرومزاده؟
در تعریض به بیاعتنایی و دوری اطرافیان به کار میرود، به معنی به همه اظهار محبت و دوستی میشود، جز ما.»
آره خلاصه.
-کمی دیگر «بیست کهن الگوی پیرنگ» را پیش بردم. از پیرنگ میگفت:
«پیرنگ، تیرآهن ساختمانی نیست که همهچیز را از فروپاشی حفظ میکند، بلکه نیرویی است که تمام صفحات، پاراگرافها و لغات را اشباع میکند. شاید استعاره بهتری که بتوان برای آن بهکار برد، الکترومغناطیس باشد، نیرویی که اتمهای داستان را به یکدیگر وصل میکند.»
و در ادامه تاکید کرد:
«پیرنگ یک روند است، نه یک شیء.»
-در آخر، نشستم به رونویسی «صفتهای ساده» از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی».
مرغ دریایی که باد میکوشید مسیرش را تغییر دهد، برای لحظهیی مرا وسط شناشیر* میخکوب کرد. یاد کتاب جاناتان مرغ دریایی اثر ریچارد باخ افتادم. باد به تنش محکم شلاق میزد اما او مصمم به مسیرش ادامه میداد. لبخند رضایتی بر لبم نشست. دلم میخواست روی یکی از میزها بنشینم و به ادامه دادنش نگاه کنم، دریغا که کارهایم دست و بالم را بسته بود. بسنده کردم به همان نیمچه نگاه، و برگشتم داخل کافه و به کارهایم پرداختم. ته هر کار، هر فعل و انفعالی، هر چیزی یک «که چی بشه؟ » بارها تکرار میشد. در طول مسیر رسیدنم به خانه حتی «خب که چی بشه! » . رسیدم به وبینار استاد، در حین چرت زدن یک جمله خوابم را پراند: تو زندگی، مثل یه دانشمند باشین. و باز همان جمله تکراری مثل آژیری در سرم به صدا در آمد « که چی بشه؟ » دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. تصویر پرواز کردن مرغ دریایی میان باد و باران امروز، صدای جوش و خروش دریا، همهمه مهمانها، موزیک بیکلام جاز و بوی قهوه، آرام آرام تنشی که در ذهنم برپا بود را فرو نشاندند. دیگر مهم نبود تهش چه میشود، من آرام بودم.
امشب برای تماشای نمایشی به سالن تئاتر رفتم که اقتباسی آزاد از هملت شکسپیر بود. پیش از آغاز نمایش، هنوز در آن فاصله کوتاه میان ورود تماشاگران و خاموش شدن چراغها، ذهنم مشغول شاهزاده دانمارک بود. با خودم فکر میکردم قرار است چند ساعت در راهروهای تاریک ذهن مردی قدم بزنم که خشم، اندوه، تردید و میل به انتقام، خواب را از چشمانش ربودهاند.
انتظار داشتم سکوتهای هملت به اندازه فریادهایش شنیدنی باشند. انتظار داشتم در مکثهایش چیزی از اضطراب انسانی را پیدا کنم که نمیتواند میان آنچه احساس میکند و آنچه باید انجام دهد، تعادلی برقرار سازد.
چراغها خاموش شدند و سالن در تاریکی فرو رفت. نگاهها به سمت صحنه برگشتند و نمایش آغاز شد. صداها در فضای سالن میپیچیدند، بدنها حرکت میکردند و بازیگران میکوشیدند جهان خود را پیش چشم ما بسازند. من اما همچنان در جستوجوی دری بودم که بتوانم از آن وارد جهان نمایش شوم.
هرچه زمان میگذشت، این فاصله بیشتر احساس میشد. گویی صحنه در سوی دیگری از جهان قرار داشت و من، با تمام کنجکاوی و آمادگی ذهنیام، تنها تماشاگر اتفاقاتی بودم که برایم معنای عاطفی پیدا نمیکردند.
هملت برای من به شخصیتی بیخود و بیمنطق تبدیل شده بود. رفتارهایش به جای آنکه از زخمی عمیق و آشفتگی روانی او سرچشمه بگیرند، در نظرم پراکنده و نامتصل میآمدند. من به دنبال آن انسان گرفتار در گذشته بودم، کسی که مدام با خاطراتش کلنجار میرود، خشمش را میبلعد و در پیچوخم اندیشههایش راه خروج را گم میکند.
اما آن انسان را پیدا نکردم.
شاید یکی از دشوارترین کارهای تئاتر همین باشد که احساسات را از سطح کلمات و حرکات عبور دهد و به تجربهای مشترک میان بازیگر و تماشاگر تبدیل کند. تئاتر زمانی زنده میشود که اندوه یک شخصیت، برای لحظاتی به اندوه ما تبدیل شود و اضطراب او در بدن ما ادامه پیدا کند. امشب چنین اتفاقی نیفتاد.
وقتی نمایش به پایان رسید، احساس کردم چیزی در این ملاقات ناتمام مانده است. من با ذهنی آماده به دیدار هملت رفته بودم، اما با خاطرهای از یک گسست سالن را ترک کردم.
شاید اقتباس آزاد مجوز عبور از مرزهای متن کلاسیک را داشته باشد، اما همچنان باید بتواند مخاطب را با خود ببرد. آزادی هنری زمانی به تجربهای تأثیرگذار تبدیل میشود که بتواند در ذهن و عاطفه تماشاگر خانهای برای خود پیدا کند.
امشب خانهای ساخته نشد.
حتی اکنون که به دوستانم فکر میکنم، نمیتوانم تماشای این نمایش را به آنها توصیه کنم. ترجیح میدهم وقت و اشتیاقشان را صرف تجربهای کنم که بتواند چیزی در آنها بیدار کند، پرسشی بسازد یا دستکم تصویری ماندگار در ذهنشان باقی بگذارد. این توصیه نکردن از سر دشمنی با یک اثر هنری نیست، بلکه حاصل صداقت من با تجربهای است که امشب از سر گذراندم.
و من در راه بازگشت، به این فکر میکردم که اگر شکسپیر از گورش برخیزد و حاصل این بازخوانی را تماشا کند، احتمالاً دوباره به همان گور بازخواهد گشت.
پیادهرویهایعصر بیرون از خانه را دوست دارم.
انگار که نسیم آرام و هیاهوی شهر تو را به آغوش میکشند.
نمره ی روزم ده خواهد بود، امروز برای هدیهی تولد دوستی به خرید هم رفتم و باور دارم کسی که چیزی برای هدیه دادن انتخاب میکند همان اندازه شخص هدیه گیرنده لذت میبرد.
امروز که آموختههایم دربارهی نوشتن را در قالب ویس ضبط میکردم و به خودم یادآوری، به این فکر کردم که چقدر از این قانونها را در نوشتههایم به دقت رعایت میکنم؟
کاش این شیوه را دربارهی بقیهی آموخته و کارهایم به کار میبستم.
مرغ دریایی که باد میکوشید مسیرش را تغییر دهد، برای لحظهیی مرا وسط شناشیر* میخکوب کرد. یاد کتاب جاناتان مرغ دریایی اثر ریچارد باخ افتادم. باد به تنش محکم شلاق میزد اما او مصمم به مسیرش ادامه میداد. لبخند رضایتی بر لبم نشست. دلم میخواست روی یکی از میزها بنشینم و به ادامه دادنش نگاه کنم، دریغا که کارهایم دست و بالم را بسته بود. بسنده کردم به همان نیمچه نگاه، و برگشتم داخل کافه و به کارهایم پرداختم. ته هر کار، هر فعل و انفعالی، هر چیزی یک «که چی بشه؟ » بارها تکرار میشد. در طول مسیر رسیدنم به خانه حتی «خب که چی بشه! » . رسیدم به وبینار استاد، در حین چرت زدن یک جمله خوابم را پراند: تو زندگی، مثل یه دانشمند باشین. و باز همان جمله تکراری مثل آژیری در سرم به صدا در آمد « که چی بشه؟ » دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. تصویر پرواز کردن مرغ دریایی میان باد و باران امروز، صدای جوش و خروش دریا، همهمه مهمانها، موزیک بیکلام جاز و بوی قهوه، آرام آرام تنشی که در ذهنم برپا بود را فرو نشاندند. دیگر مهم نبود تهش چه میشود، من آرام بودم.
*شناشیر: در معماری سنتی بوشهری، بالکن چوبی و کرکرهداری گفته میشه که جلوی پنجره های طبقات بالای خانهها قرار میگرفته.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل. 🎀🐊🪆
نمره روز: ۱۰
۱. مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم.
۲. بارون بارید
۳. با مامان رفتم پیادهروی
۴. زبان کار کردم.
۵. از غزلهای سعدی خوندم.
۶. با چند تا از دوستام از حافظ خوندیم.
جایی خواندم که بیشتر ما کارهایمان از روی عادت است و هیچ آگاهی پشت آن نیست. شاید یکی دو مورد را به اختیار انجام دهیم و بقیه را شرایط برای ما تعیین میکند. دخترم مهمان دعوت کرده بود. با آنکه بیشتر کارها را خودش انجام داده بود، ولی باز از صبح افتاده بودم به جان خانه. ورزش و نوشتن و مطالعهی صبح همه فدای تمیزکاری شد. بعد از ناهار و شستن ظرفها نشستم به مطالعه و زبان خواندن که آمدند سراغم و شدم مدرس ریاضی تا وقت وبینار. تنها چیزی که اختیارش در دست من بود همان شرکت در وبینار بود. اول وبینار استاد کتاب کاریکاتور معرفی کرد و با همان صفحات اول ساعتی مشغول شدم و طرح زدم. بعد یک طرح مالیگرافی ابتدایی را روی یک نشانگر پیاده کردم. نشانگر مذهبیطور شد. برای صفحات قران مناسب است.
باز در برابر وسوسهی تلفن دوام نیاوردم و حرفهای الکی ذهنم را مشوش کرد.
از سکوت خانه تهوع گرفتم. همیشه فکر میکردم اگر خانه کمی ساکتتر بود، فلان میکردم و بسان. تجربه ثابت کرد که در سکوت من هیچ کاری نمیکنم جز غرق شدن در گذشتهها.
دلتنگی امانم را برید.
دخترم را با میانوعدهای شبانه از اتاق بیرون کشیدم.
با اینستاگردی خودم را خفه کردم.
سریالی را به انتها رساندم.
خجالت و رودربایستی را کنار گذاشتم و حرفم را زدم.
میخواهم با یکی از ترسهایم مواجه شوم.
پنجبار یک داستان روسی را روخوانی کردم. تکرار مادر یادگیری است.
به خود میآیی و میبینی مدتهاست روزهایت شبیه به هم شده. آفتاب و صبح .ظهر و غروب. عصر و شب. از کجا فهمیدهای؟ از گزارشاتِ نه چندان نیکَت.
دست میبَری به روز و از دلت رد میشود که تغیییری به زندگیت بدهی. جور دیگری میخوابی. جای دیگری بلند میشوی. آهنگ زنگ موبایلت را عوض میکنی که شاید از این تغییرات کوچک کمی طعمِ روزهای عوض شود. آخر روزهایت مزه گرفته. مزهای چند وقته و قدیمی. مراقب باش بوی نا نگیرد. که اگر بگیرد به این زودی ها رفع نمیشود. تصمیم میگیری که برای خودت خرید کنی. در نوشابه هم برای خودت باز کنی. آخر مدتهاست کسی حواسش به تو نیست. بجز آن یکنفر که در بیصداترین حالتِ ممکن حواسش جمعِ توست. به خرید که میروی انگار روحت و بعد روحیهات عوض میشود. موقع دیدن قیمتها انگار روح و روحیه باهم از تنت به در میشوند. گویی مانند اصحاب کهف مدتهاست به بازار نیامدهای و سعی میکنی به روی خودت نیاوری.
بلاخره تکهای میخری و بار هم خداروشکر.
صبح به سراغ کتابهای قدیمی دانشگاه میروی. چقدر سخت بود و سَم. به چه دشواری دروس را پاس کردی و آخر هم…
از حافظ میخوانی. مثل همیشه سرخوش و امیدوار:
بیا تا گل برافشانیم و مِی در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
به به. شعر عالی و از این سرخوشتر نمیشود حافظ جان.
بعد خوردن صبحانه و کلی چای پررنگ با طعم هل و دارچین، آزاد نویسی کردم. خاطره نوشتم.
کلی لباس اتو کردم.
ناهار گذاشتم.
همهی کارهای نکردهای که دور و برم بود و زیرسیبیلی رد میکردم، خودم را در آغوششان انداختم و تمام.
کلی کار ریزو درست پیشرفت.
گیجی و میخوای هنوز با من است.
غروب دوباره قمارباز را میخوانم.
آخرشب هم همان.
هفتهای که پیش رو دارم فشار روانی زیادی خواهد داشت، پس عهد بستم هر روز را حرم باشم. امروز هم رفتم. نمازی و دعایی و برگشتم.
ظرف شستم و نشستم به نوشتن نامه.
متن نامه را دیروز آماده کرده بودم، بارها و بارها بازنویسی کرده بودم. امروز اما وارد کاغذ کردم.
با تمام وسواسی که به خرج دادم، باز هم آخرین خطوطم سرسره میشدند. دوسه تا قسمت را هم خطخطی کردم، اما خب مهم نبود. نمیخواستم دوباره بنویسمش. خوب بود، با تمام نقصهایش خوب بود.
به قول هوشی، قرار است نامه از زیر دست من_یک عدد دلداده_بیرون بیاید، نه از انتشاراتی نیری.
نامه را تا کردم و در پاکت پیشنهادی بهار گذاشتم.
نامه آماده بود، آماده است. همینجاست در کیف لپتاپم.
با خودم قرار گذاشتم نامه را هفتهی دیگر به دست صاحبش برسانم. فعلاً همینجا جایش خوب است. همینجا خوب است.
بعد نوشتن نامه هم لباس پوشیدم و راهی محل کار شدم.
محل کار… تازه به زبانم میچرخد که بگویم محل کارم. شاید به خاطر اینکه اولین حقوقم در این کار را گرفتم.
از وقتی گفتم اضافهکار برایم حساب کنید، صاحبکارهایم خودشان را میگیرند، طلب اجدادشان را میخواهند انگار.
به خاطر اضافهکار است یا به خاطر پرداخت اولین حقوق؟ نمیدانم. رفتارشان جوری است که دلم میخواهد بگویم از فردا نمیآیم. شاید فقط توهم من است، اما لحن و رفتارشان عجیب شده.
در تایم کاری من روی صندلی من مینشینند و فوتبال نگاه میکنند. کاری که سه هفته بعد لازم دارند را حالا میخواهند. چپچپ نگاه میکنند. سلام که میکنم، خودشان را میگیرند.
بگذریم. آنقدر در موردشان فکر کردم که حالا یادم شد دارم گزارش روزم را مینویسم، نه نشخوارهای فکری خودم را.
امروز یک قاب برای گوشیامخریدم.
قاب پاندایی که باسنش را میخاراند.
خاب دیدم خاهرم، نیره، بلوزِ گلبهی و ژاکتِ آبیام را بیاجازه پوشیده و من خجالت میکشم حرفی بزنم.
سه صفحهی صبحگاهی و فهرست کارهای روزم را روی کاغذ آوردم. بیست و پنج دقیقه یوگا تمرین کردم، سپس بیست و پنجدقیقه با فوت qalam آزادنویسی کردم. به یاد مستندی از آلبرکامو افتادم که چند سال پیش در شبکه من و تو دیدم. کامو به رابطهی بین رقص، نوشتن و تئاتر اعتقاد داشت. حرکتِ بدن را بر جریانِ فکر مؤثر میپنداشت.
یک کلاس آنلاین داشتم. شادمانم که شغلم یوگاست.
طراحیِ تمرین را در قالب بلوکهای ایستاده، نشسته و خابیده پیش بردم.
حافظ با شعر
نماز شام غریبان، چو گریه آغازم
به مویههای غریبانه قصه پردازم
به رونویسی ترغیبم کرد.
این بیت را هم دوست داشتم:
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم.
همنشینی دیار-حبیب و بلاد-غریب جالب بود، همچنین بههمزدن ساختارِ جمله در به رفیقانِ خود رسان بازم.
برای تکرارآموزی به فایل تئوری موسیقی گوش دادم.
چهار پومودورو تار نواختم.
از خسروخوبان دلمان میشنگیده و شاهین از شستپریده را صید کردم.
تمرینجا، مجالیست برای ایدهیابی. از متنِ دوستان نکتهبرداری کردم. مثلن از نوشتهی آقای ارشیا، کشیدنِ کفِ کفش روی پادری، در خاطرم ماند و از متن بانو صفوی، بالا و پایینرفتن روی ترامبولی.
ادامهی فیلم همه میدانند را دیدم. سرنخهایِ نویسندگی خلاق به همراه آموزههای پرندهبهپرنده و زیرگفتار در متن را به کار گرفتم تا شخصیت آلخاندرو، شوهر لائورا، را بشناسم. ورشکستگی و الکلیبودنش را همه میدانستند اما از اعتقادش حرفی نزدند. آلخاندرو با جملهی «خدا کمکمون میکنه» و کشیدنِ یک صلیب، ایمانش به خدا را نشان داد. به اهمیتِ دیالوگ پیبردم.
دل بهدلِ هملت دادم، عبارت « بگذار یابوی جفتکانداز آنها رم کند، اسب گردنفراز کهر ما که رام است» و خردینه را به من هدیه داد.
در نویسندهساز استاد از مواهبِ پُرکاریِ آگاهانه گفتند، که چه خوب است خود را دانشمندی بپنداریم که با گزارشِ نیک روی زندگیاش تحقیق میکند.
کتاب آموزش کاریکاتور هم معرفی شد.
یک کلاس یوگای حضوری هم داشتم. نوشتن به کارم برکت بخشیده و کلاسهایم رو به افزایش است.
رخدادکم را نوشتم.
در پیادهروی به باشگاه، مشاورهی بانویی به دوستش این بود:
«اگه ترش میکنه یعنی بچه داره مو در میاره»
خشتِ خام صحنه بود و ثبتش کردم.
تمرینهای شخصیِ عصر را هم بلوکبندی کردم، افزون بر این الگو:
سه پیشنیاز+تمرین اصلی+سه تا چهار خنثاکنندهی آسانا.
روز را با تارنوازی، کتابِ مرغابیِ وحشی و آزادنویسی به پایان خاهم برد.
رخدادک:
در مقابل خودپرداز ایستادم تا دویستهزار تومان بگیرم. کارتم را برداشتم و به سمتِ راستم چرخیدم که به بانویی سالدیده برخوردم. کارتش را بالا آورد و گفت «دخترجان واسم کارت به کارت میکنی؟»
کارتش را به دستگاه دادم، رمز را گفت اما چشمهایم را بستم و خاستم رمزش را در کادر وارد کند.
با شنیدنِ پانزدهمیلیون تومان، مورمورم شد. گلولهای نورانی از تاجِ سر به کفِ پایم افتاد. دو نیرویِ خیر و ناخیر در حال جدال بودند در درونم و باید میانداری میکردم. دگمهی تأیید را فشردم و رسید و کارت را تحویلش دادم.
چرا از لحظهی ثبتِ مبلغ تا فشردنِ دگمه، وسوسه، آبپاشی گردان شدهبود و بیاخلاقی را آبیاری میکرد؟
او حتا نمیدانست پانزدهمیلیون تومان چند صفر دارد. اگر صد و پنجاه هزار تومان به کارت مقصد میزدم، کارت را تحویلش میدادم و در کوچهای بیرونق، کارتش را میدزدیدم چه میشد؟ این فکرها از کجا به کاسهی سرم راه پیدا کردهبودند؟
خدا حواسش به او بود یا من؟
سالواژه: ثمربخشی
امشب قصد دارم قبل از نوشتن در کانالم گزارش نیک را بنویسم. امروز فقط به تمیزکاری گذشت اتاقم و میزکارم را مرتب کردم و میزی که در کتابخانه استفاده میکنم. یاد کتاب تختخابت را مرتب کن افتادم، وقتی اتاقم مرتب است تنشهای ظاهری که از اطراف به مغزم هجوم میآورند کمتر است.
امروز فقط به اطرافم رسیدگی نکردم بلکه به وضع ظاهری پریشانِ خیش نیز نیمنگاهی انداختم.
چندمین دفعهایست که قصد دارم کتاب دنکیشوت را شروع کنم با خودم میگویم شاید این دفعه واقعا شروع کردم ادامه دادم و تمامش کردم.
امروز نه من شعر خاندم نه استاد کلانتری نه ساجدهخانم حقپرست چرا مسئولین رسیدگی نمیکنند!
امروز نوشتهای در کانال خانم سارا چگنی خاندم چشمام آبکی شد خانم چگنی دستم به دامان قلمت.
حالا آخر شب است من ماندم و دشوارترین تصمیم: میون اینهمه دلبر کدوم یکی رو بخونم داستان کوتاه چخوف، دنکیشوت، شرق بنفشه یا شعرنیما. میخاهم امشب خودمو تو این کتابها دفن کنم.
گزارش نیک ۱۷۳ فرح
برنامه امروز من، اول صبح رویا نگاری بود. بعد روزانه نویسی.
نزدیک ظهر به خونه مادرم با اسنپ، رفتم، انگار دیگه رانندگی داره یادم میره.
نماز و ناهار با مادرم بودم. در راه برگشت به خانه، از فروشگاه نان سحر، نانهای بدون گلوتن، نان با آرد سیبزمینی، نان برنج ، نان با آرد جو دوسر کم گلوتن و مینی دونات خریدم .
خواب کوتاه و استراحت بعداز ظهر، شرکت در وبینار نویسندهساز. از تمام وبینار نت برداری کردم. تمرین کاریکاتور کشیدن با این وبینار را بدست آوردم.
دیدن سریال کرهای پنتهاوس،
عصرونه با خانواده، ( البته با جزییات نوشتهام)
بعد کمی تلگرام دوستان را خوندم. برای نویسنده جوان گروهمون زهرا عزیزم، که هفته آخر بار داریش را طی میکند آرزوی زایمان راحت و کم درد کردم و برای سلامتی خودش و فرزندش لیلیا سوره حضرت مریم را به فارسی خوندم، یاد زایمانهای سخت و آسون خودم افتادم.
🐌من عاشق این رنگ ماژیک حلزون شدم ، حلزونمون امروز شاد و شنگوله و چشماش میدرخشه، همیشه شاد و شنگول و منگول باشی، حلزون جان.
✍️ «گوشی، امکانات زیادی به ما میدهد ولی در عوض سه عامل اصلیِ اکتشاف را از ما میگیرد، تنهایی، عدماطمینان و بیحوصلگی. همهی این موارد از جمله چیزهایی هستند که باعثِ ابتکار و خلاقیت میشوند.» (لیندا بری)
✍️”لیندا بری” جان ؛ شما نگران نباش بچههای مدرسه نویسندگی برای نوشتن خلاقانه، هدفمندانه عمل میکنند، و استاد شاهین هم با وبینار های هر روز حسابی انگیزه بهمون میدهد.
سال واژه: تلاش برای اکتشاف
دو شبه که شروع کردم به نقاشی کردن. بعد از مدت ها.
بدون اینکه انتظار داشته باشم موفق بشم. وقتی شروع کردم به طراحی انگار مدارهای مغزم داشت سرجای خودش قرار میگرفت.
و جالب بود امروز تویه کلاس نویسندهساز از غرقگی صحبت شد. انگار تازه پازل ها تویه ذهنم داشت کنار هم قرار میگرفت. لذت بردن از کاری که میکنم بدون اینکه هدف خاصی از اون کار داشته باشم و در عین حال تمام تلاشم رو میکنم که بهترش کنم.
یکدفعه حس کردم قفلهای ذهنم برای نوشتن هم باز شده. نه اینکه حس کنم استعداد داشته باشم یا ذوقی. یا نه اینکه از نوشتن قراره به جایی برسم. فقط میخواستم بنویسم و بخونم تا لذت ببرم، تا غرق بشم در کاری که دوست دارم و یاد بگیرم بدون اینکه به نتیجه فکر کنم.
نمیدونم این فکر و این چارچوب ذهنی درسته یا نه و چقدر برای من دووم میاره. ولی خب امتحانش میکنم.
فعلا فرصت نکردم کتاب بخونم یا تمرین نوشتن بکنم. امروز نقاشی کردم. پیاده روی هم رفتم.
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقيلي on داستان کوتاه «سیاهپند» از یوتاب کیخا
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا شیبانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دیانا عباسی🕳️ on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوفه on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟