امروز مدرسه تمامم میکردم و من مدرسه را. چهارشنبهها انرژیای نیست دیگر. گاه میخواهم بنشینم کف کلاس. و زل بزنم به ساعت تا زنگ بخورد.
رفتم خانهی مامان. اخیرا بیشتر چهارشنبهها میروم. الهام هم بود و الای وروجک. میچلاندمش. چقدر شلوغ میکرد. یک دقیقه آرام و قرار ندارد.
حرف میزدیم و چای و چای و چای. چقدر چای نوشیدیم و چقدر من رفتم مستراح!
کار خاصی نمیکردم. و البته با نتشان سریال دانلود میکردم. و در نهایت وقتی دیدم حوصلهام سر رفته، برگههای امتحان علوم را که امروز گرفته بودم، صحیح کردم. بینش انقدر حرف زدیم و خوردیم که اصلا نفهمیدم کی تمام شد. چه بهتر. موقع تصحیح برگهها هم بعضی جوابها را میخواندم و میخندیدیم. چه میشود کرد این هم از لذتهای معلمیست. البته که حرص هم میخوردم از خزعبلاتی که برخی مینویسند.
دور هم بودیم تا شب وقتی که سهیل و فاطمه و مسعود هم آمدند.
وقتی آمدیم خانه با سهیل حرف زدیم. سریال دیدیم کمی و شعرکی نوشتم. حالا هم فکر میکنم نتوانستم یک ساعت خلوت با خودم که استاد کلانتری گفته بود را داشته باشم. از فردا شروعش میکنم.
حس سرماخوردگی دارم. نمیدانم از آلودگی هواست یا واقعا مریض شدهام.
ویس ساجده را آخر شبی گوش دادم و حس خوب گرفتم. قرص میخورم و میخوابم. کاش فردا خوب باشم.
امروز را با درس و امتحان شروع کردم با مرور و نمونه سوال ها. اصلن وقت برای کتاب خواندن نداشتم.
بعد از امتحان چندتا آهنگ قدیمی گوش دادم و استراحت کردم.
بعد از ظهرم به گفتگو و تعریف کردن ماجراهای هفته گذشت. کلی مربای ترد و خوشمزهی کدو خوردم و واقعن چسبید.
کمی نوشتم و نمایشنامه خواندم البته هنوز تمامش نکردم. با صدای بلند دیالوگ ها را میخوانم و صدایم را با هر شخصیت تغییر میدهم. تفریح جالبی پیدا کردهام. شعر هم خواندم و چندتا کلمهی زیبا از درون شهرها برداشتم برای خودم و نوشتههایم.
در کل روزم را دوست داشتم.
امروز پرکار بودم. از همان اول صبح لپتاپ را روشن کردم و با رودربایستیِ مصرف شارژ و برق، پشت آن نشستم تا بخوانم و بنویسم.
سهم همخوانی با گروه، خواندن بخشی از رمان «مادران و دختران» بود که خواندم. یک دفتر شعر را هم زمزمه کردم. «هوشربا» و «آزانگیز» دو نوواژهای بودند که به فایل کلمهبرداریام راه پیدا کردند.
بعد هم پای چند وبینار نشستم.
در وبینار سرزبان، زبان فکر دانهبهدانه، ریزبهریز در لایههای ذهنمان جا میگیرد. هر آموزشی که به اندیشهام ساختار بدهد، منظمش کند و واداردم به تفکر بیشتر، برایم جذاب است.
بعد از آن در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. استاد از ظرفیتهای زبانی در نویسندگی گفتند، از اهمیت دقت در گفتن و نوشتن و چطور میتوانیم شنونده بهتری باشیم. من شنونده خوبی نیستم و از این بابت در رنجم. باید در تقویت این مهارت بکوشم.
بعد ساجده آمد و از شعر و تئوری شعر گفت. از آن زمان، علاقهام به خواندن و نوشتن شعر بیشتر شده است. باید سری به کتاب «تئوری شعر» نوریعلا بزنم. گلی جان هم از کتابش، «پیادهروی با ماه»، گفت و شعری زیبا از آن خواند.
بعد نوبت وبینار «ترجمه به زبان پدری» مبینا و سپس وبینار «مدار» شیما رسید. از هر کدام تحفهای برداشتم؛ چیزی برای فکر کردن، آموختن یا به خاطر سپردن.
در کنار همه اینها، کارهای روزمره خانه را هم انجام دادم. با آزادنویسی و نوشتن یادداشت روزانه، روز پرکارم به پایان رسید.
فکر کنم نمره نُه حقم باشد.
آنک بیباده کند جان مرا مست کجاست
و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست
مولانا
——-
بی باده شهر هستی امن و امان ندارد
بغداد خطه جان، دارالسلام گردان
حریم لاهیجانی
———–
چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ
می نوش که بعد از من و تو ماه بسی
از سَلخ به غُرّه آید از غُرّه به سلخ
حالا با هر چی و هر کی مست زندگی و غرق لحظه میشی، دست بجنبون.
چرا؟
چه کندپو باشی یا تندخو حتما از تندپایی دنیا باخبری و میدونی هرقدر پویایی کمتری داشته باشی، کندذهنتر میشی پس درنگ دونگت نیست. در دایره قسمت اگه نقطه پرگار بودی الان باید دوروبرت پر بود از مرافقان و مریدان. حالا که نیست و فهمیدی قسمت هم قسمتجنبون میخواد خودت جلوپلاس کاهلی رو جمع کن و شوتش کن توی یکی از سیاهچالههای ذهنت.
” کد تقلب دنیا” یه چیزه: شعار نایکی
اگر هم به جای کمالات، فقط طلب و گرایشت به کمالت بالاست که واویلا.
انحراف اخلاقی داری، زودتر به داد خودت برس باانحطاط تن و توان غافلگیر نشی و در ورطه خنگی نمونی و خدنگ این و اون نباشی.
جای خالیهای ذهنتو پر کن با خلوت، مدام سروصداهاشو به خط کن جملهجمله.
آنی، ایدهها رو رنگ عمل بزن.
اگر مشتاق بازی و بازیگری هستی، مشاهدهگری بدون آغازگری، زیستن در هپروته و توهم بو دن
از این حرفای پامنقلی زیاد میزنن. همین اول تیرماه بود که قرار گذاشتن برن ویلای پروانه فرزین. تازه اتوبوس و رانندهاش رو هم زیر سر گذاشتن.
پنج ماهی گذشت و خبری توی گروه واتساپ نشد. هی خبرای بد، هی تسلیت و تعزیت. فوت خواهر مرجان ملکی، زنداداش زهرا زینلزاده وشوهر خانم صالحین. بعدش یهویی زهرا مرتضوی مفقودالاثر شد. دلواپسش شدیم ورپریده رو. گفتن گوشیشو دزدیدن. از زنده بودن مرتضویِ همیشه خندون که مطمئن شدم، یه پیشنهاد دورهمی ناهار دادم. همه چراغ سبز نشون دادن.
نمکدون قرارمون شد. همین امروز، ساعت یک بعدازظهر.
صبح رفتم یوگا.
هولکی اومدم چلوقورمهسبزی پختم.
پریدم توی حموم. با بوی قورمهسبزی که نمیشه رفت کافه.
آزارتیزار کردم.
درخواست اسنپ کردم. نیومد. قیمتش رو بالا بردم، بازم نیومد. مردم دیگه وضعشون خوب شده، یه تیکه راه رو با دویستهزارتومنم دیگه نمیبرن.
پیاده راه افتادم سمت کوچه پشتمطبخ. فرزانه محبی رو سر کوچه دیدم. با همدیگه رفتیم تو. همکارا چندتاییشون اومده بودن. زویا خواجهدهی، افسر اسدیان، مهشید مظاهری، مهناز ایزدی و دو تا خواهراش و فرشته مغزیان زودتر از همه رسیده بودن و یه میز بزرگ توی حیاط گرفته بودن. گرم و نرم بود جامون. میترا رضایی، معصومه روحالهی،مهرو دانش و اقدس یوسفی آخرین نفراتی بودند که اومدن. از بس شلوغ کردیم گارسونه خواست ما رو بفرسته توی یه سوراخ پس سوراخی که اسمش رو گذاشته بودن شاهنشین. طبقه دوم ساختمون نمکدون بود. یه اتاق با یه میز و بیست تا صندلی چوبی دورش و کلی زلمزیمبو آویزون به دیواراش.
دو بار اومده بودم نمکدون و زرشکپلو با مرغ سفارش داده بودم. این دفعه هم همونو سفارش دادم با یه کاسه ماست و موسیر.
فرزانه هم مثه من سفارش داد. زهرا مرتضوی که انگار خیلی وقت بود قورمهسبزی نخورده بود، همونو انتخاب کرد. اطهر افلاکیان از کانادا اومده بود و هوس قیمهبادمجون کرد. مریم شهبازی کباب لول و یکی تهچین و چند نفری جوجه و مهناز ایزدی لُردی سفارش داد، دمپختک ماش با گوشت.
فرزانه قیمت دومیلیون و خردهای پلوشویدباقالا با ماهیچه را که دید خندید و گفت: «که مردشه این یکی رو سفارش بده؟»
ما همه به نامردیمون معترف شدیم.
به گارسونه گفتیم ما همه کارمندای مرکز بهداشتیم. حسابی هوامونو داشته باشه و غذای درجه یک واسمون بیاره.
خندیدم و گفتم: «فکر کنم صاب رستوران یکی یه تف توی غذاهامون بندازه تا انتقام بازرسیهای بروبچ بهداشت محیط رو بگیره.»
گارسون یه عکس ازمون گرفت. بعدِ ناهار از بس این اتاق به اصطلاح شاهنشین سرد بود که تصمیم گرفتیم بریم تو سینهکش آفتاب میدون نقشجهان بشینیم.
آفتاب پاییز بیجون بود. یه چندتایی عکس گرفتیم. عرواهای سنگی میدون نقش جهان که دروازهی چوگانبازی صفویه بوده شد نقل مجلس.
یه آقایی که خودش اصفهانی نبود، نخود آش بحث ما شد و شروع کرد به توضیح دادن.
لجمون گرفت. پیش قاضی و معلقبازی. دیگه همینمون مونده تاریخ میدون شهرمون رو که عین آب خوردن حفظیم یکی دیگه بیاد واسمون بگه.
چند تایی عکس وسط میدون گرفتیم و رفتیم سراغ بستنیفروشی ابتدای حافظ.
منوی «دوبارهبستنی» شد مایهی خنده و بیمزهبازیمان.
جلاتو دولسه دلچه، این دیگه چه کوفتی بود.
مریم شهبازی که داشت از خنده ریسه میرفت، تهدیدم کرد که اگه دوباره از چرتوپرتگوییهاش بنویسم، دمارم رو درمیاره.
بعدش یکییکی خداحافظی کردیم و من با زهرا مرتضوی و افسر اسدیان از بازارچه حسنآباد اومدیم به سمت خونه. زهرا میخواست بره خونهی داییاش، سمت کوچهی مشیرالملک.
به خونه که رسیدم، رفتم کلاس مرجان موذنی عزیز.
آنیتا هم بعد کلاسش رفت سراغ ثمین، دوستش.
شام رو با احمد و بابک خوردیم. دورهمی امروز رو نقش زدم روی صفحهی ورد روزگار تا بماند به یادگار.
جای اون همکارایی که نبودن خالی.
گزارش نیک | چالش آهستهروی، بیشتر خوانی
.
اولین تجربه تور گروهی با رهنمایی خودم، هشت خانم با هشت سلیقه و احتمالاً هشت تعریف متفاوت از خوشگذرانی! آن هم به شیوه بلایند هتل. یعنی مقصد اقامت تا لحظه آخر یک راز است. خلاصه که مسافران نمیدانند کجا میروند و راهنما هم نمیداند با این همه سلیقه چه خواهد کرد!
.
کار آسانی نیست. مدیریت هشت نفر با ذائقههای فرهنگی، غذایی و تفریحی متفاوت، چیزی شبیه اداره یک سازمان ملل کوچک است، با این تفاوت که اینجا بهجای قطعنامه، سر ناهار و صبحانه مذاکره میکنیم.
.
اما همین چالش، پنجره تازهای به رویم باز کرد. سالهاست از گردشگری آهسته مینویسم و تبلیغش میکنم و خودم تنهایی انجامش میدهم، حالا دارم آن را کروهی به اجرا درمیآورم.
.
ساعت سهونیم صبح با قطار راه افتادیم و حوالی یک ظهر رسیدیم یزد. بعد از ناهار خانگیِ خورشت بادمجان با مخلفات ترشی و سالاد شیرازی، در خانه تاریخی دربستمان ولو شدیم. عصر، بازارگردی و همراهی با یک معمار حاذق برای کشف مسجد جامع و رازهای معماریاش. بعد هم پیادهروی در بازار سنتی و خیابانگردی، از همان مدلهایی که خارجیها به آن میگویند Street Walking و ما میگوییم پاگردی! خیابان سنگ فرش شده بدون ماشین.
.
در مسیر، نان سوروک یزدی هم خوردیم، نانی که در ماه رجب برای اموات خیرات میکنند. با پودر قند، خوشمزهتر از آن چیزی بود که بشود بیاعتنا از کنارش گذشت!
.
اما چیزی که امروز بیشتر از همه برایم جالب بود، خود مفهوم سفر بود. قرار نیست شهر را فتح کنیم، جاذبهها را تیک بزنیم و با پاهای متورم به خانه برگردیم.
.
من سالهاست معتقدم هتل خودش مقصد است، نه فقط محل خوابیدن. سفر هم قرار نیست مسابقه بازدید از اماکن تاریخی باشد. گاهی یک ناهار طولانی، یک پیادهروی بیهدف، یک گفتوگوی خوب یا حتی چند ساعت هیچکاری نکردن، از ده جاذبه گردشگری خاطرهانگیزتر است.
.
شاید امضای این سفر همین باشد: یزد، هنر آهسته زندگی کردن.
.
قرار نیست چند روز یزد را ببینیم، قرار است چند روز یزد را زندگی کنیم. با خواب کافی، غذای خوب، معاشرت بیاجبار و البته زمانهایی که هیچکس از هیچکس نمیپرسد: «خب، برنامه بعدی چیه؟»
.
به نظرم این جمله میتواند تبدیل به شعار ثابت سفرهایم شود: «قرار نیست در سفر خستهتر از وقتی که آمدهایم برگردیم.»
.
فعلا تصمیم دارم به توصیهی استاد به جای بیشتر نوشتن، ییشتر بخوانم. به جای شرکت در وبینارهای نویسندهساز آن یک ساعت رونویسی و تکرار آموزی داشته باشم.
.
این روزها با زیاد نوشتن از نوشتن پسرفت داشتهام.
سالواژهام: ارتباط
ساعت پنج صبح با درد معده بیدار میشوم و هماندم هانیه تصمیم میگیرد پیام دهد و خبر آمدن نتایج را بدهد. نیاوردهام اولویت اول را. شنبه میروم دانشگاه و دربارهی تغییر گرایش صحبت میکنم. از روی هوا انتخاب نکرده بودم باستانشناسی را. اما از روی هوا انتخاب کردهام دانشگاه رفتن را. پس از یک سال دور بودن از چنین فضاهایی اگر با تغییر گرایش موافقت نشود، نمیروم. اصراری ندارم. اوایل فکر میکردم که فقط برای آنکه خود را از شر کنکور خلاص کنم، دل به باستانشناسی دادهام. آخر باستانشناسی ورودیاش با شرط معدل است و فرقی با دانشگاه آزاد ندارد اینجا. چیزی که پس از یکسال درنگ فهمیدم آن است که باستانشناسی را دوست دارم و برای راحتالدخول بودنش نبود که میخاستمش. نه اینکه نوشتن بشود برایم و پایش را حنا ببندم و بگذارمش روی سرم. هیچگاه نوشتن نمیشود. هیچچیز نوشتن نمیشود. فقط تو نوشتن میتوانم گستاخ باشم و مست بنویسم و یاد بگیرم و حرص بخورم و… نوشتن و نوشتن
محتوای وبینار را آماده میکنم و تمرین میکنم و زبان میخانم و فکر میکنم و فکر و فکر. دلدردم چرا خوب نمیشود؟
امروز صبح که در گرگ و میش بیدار شدم و مشغول راز و نیاز و شکرگزاری شدم، بعدش کمی دراز کشیدم. چشمانم را که باز کردم دیدم ساعت از هفت گذشته و خواب ماندهایم.
لقمهای برای یاسی گذاشتم و بطری آبی و سیبی و راهیاش کردم. البته با پدرش، نه سرویس. چون سرویس رفته بود.
آمدم و مشغول پاک کردن گلهای زعفران شدم. بعدش خوابیدم و بلند که شدم با فندق حرف زدم. خیلی شاد شد و چند کلمه ای خواند.
کمی آزادنویسی کردم و تبدیل شد به یادداشتی که فکر کردم انتشارش در سایتم خالی از لطف نیست. سایت را باز کردم و یک معرفی و نقد کتاب که مربوط به رمان قمارباز بود و یک داستان کوتاه و یک یادداشت را در آن انتشار دادم.
دیوان اخوان را کنار دستم گذاشته ام. ارتباط گیری با آن برایم سخت بود. البته با برخی اشعارش ارتباط گرفتم اما نه همه.
کتاب ِ ۱۹۸۴ را مدتهاست روی میز گذاشته ام و هر بار تنبلیام را برای خواندش به رُخم میکشد. باید این قورباغه را قورت دهم. حس میکنم روزهایی که بیشتر میخوانم، حال نوشتن ندارم و برعکس.
از حافظ میخوانم:
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شبنشینِ کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمیآید به چشم غمپرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
از فاضل نظری:
اگر تنها شدم، غم نیست خاطرجمع باش ای دل
که گر با دیگران بیگانهام با خویش مأنوسم
ساعت ۵ بیدار شدم. نمازِ صبح و دو صفحه از قرآن را نیز خواندم.
در دو صفحه روزانهام را نوشتم.
فهرست کارهایی که امروز باید انجام میدادم را روی صفحه آوردم.
قرار بود دیروز ربِ انار بپزم که به امروز افتاد. از صبح درگیر این کار بودم.
برای ناهار فسنجان با سینهی مرغ بارگذاشتم.
برنج را برای پختنِ کته با آب و کمی نمک خیساندم.
چند صفحه از خشموهیاهو خواندم.
فایلِ صوتی مادران و دختران را هنوز نشنیدهام افتاد برای ساعات پایانِ شب
لحظات پایانی وبینار بودم.
در وبینارِ خانم ملائی و خانم یاوری حاضر شدم هر دو عزیز عالی بودند.
از امروز بنا بر این گذاشتم که سفرنامه بخوانم. برای من که بیشترِ روزهایم در چهاردیواریِ خانه گذشته است و میگذرد و اهل بیرون رفتن و مسافرت نیستم چطور از خودم انتظار داشته باشم خوب و عالی بنویسم پس بهتر دیدم سفرنامهها را بخوانم تا دید وسیع تری نسبت به دنیا داشته باشم.
در گوگل جستجو کردم و کتابِ *چادر کردیم رفتیم تماشا* را برای خواندن انتخاب نمودم و پیدیاف کتاب را از طاقچه خریداری کردم. بخش مهمی از کتاب به حس زنانگی نویسنده برمیگردد. نویسندهی سفرنامه عالیه خانم شیرازیست زنی با وجوهی گسترده، تلاشگر، پر از احساس و پرجاذبه و پرنفوذ، زنی که به اندرونی میرزای شیرازی راه دارد و وقتی به تهران میآید مدتها در اندرونیِ ناصرالدینشاه به رتق و فتق امور دختران و ازدواج آنان میپردازد.
در بخش اول نویسنده در مورد شروع سفرش از کرمان، رفتن به بمبئی و سختیها و ماجراهای سفر حج و عتبات مینویسد و در بخش دوم پایانِ سفرحج و رسیدن به تهران نوع نگارش سفرنامه تغییر میکند. در تهران مدتی طولانی در دربار ناصری میماند. روزنگاریهای دقیق نویسنده به عنوان یک غریبه از دربار ناصری، تصویر خواننده از وضعیت حاکمیت در آن دوره را کامل میکند. او از آشنایان دور خانوادهی شاه بوده و به خاطر سکونت در کرمان مراودهی زیادی با آنها نداشته است.
نسخهی خطی این سفرنامه در کتابخانهی مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می شود. این کتاب به کوشش آقای رسول جعفریان و دقتنظر خانم نازیلا ناظمی و توسط خانم زهره ترابی نوشته شده است از نشر اطراف.
چادر کردیم رفتیم تماشا
فصل اول:
۲۵ رمضان ۱۳۰۹ هجریقمری و ۴ اردیبهشت ۱۲۷۱ هجریشمسی
مسیرِ سفر: دولابِ کرمان، رُقآباد، اسماعیلآباد، بهرام جِرد، قناتسیر، قلعه عسکر، بافت، کشکوئیه، ده سرد، قادرآباد، دولتآباد، ازروئیه، بیدوئیه، پور، کیش گدار، سرپیچ، تنگ زندان، سلرگرم، کشکوئیه، تخت، کربلایی قاضی، باغو، نای بند، بندر
آنچه به سرکار نواب عالی آقای ولیخان عرض میکنم که ایشان در هر منزل بنویسند که بنده خط و ربطی ندارم، انشاء و القایی نمیدانم، تنبلی یاد ایشان را گرفته، اگر در این سفر شخصی پیدا میشد و نان میداد، به حلق ایشان میکرد بد نبود. مجبور شدم لابد به این خط نحسِ نجسِ خودم شرحِ حالی بنویسم که یادگار بماند. آیا بنده زنده برگردم یا بمیرم، به امید خداوند آنچه مقرر گردد خوب است.
روز شنبه ۲۵ شهر رمضانالمبارک سنهی ۱۳۰۹ در منزل فعلی مکان دولاب سه ساعت به غروب مانده سوار شدیم. با چشمِ گریان و دلِ بریان و دوریِ احباب و مفارقتِ اقوام آمدیم رُق آباد. دوستان مشایعت آمدند. در آن جا وداع کرده، برگشته. شب را سرکار خان تب کردند به شدت.
فایل صوتی مادران و دختران را شنیدم. چه میکند خانم امیرشاهی عزیز، زیبا مینویسد، زیبا میخواند و زیبا اجرا میکند.
نمره ام ۷
– صبح آنقدر سریال دیدم که نگو. آن هم بعد از پُر خابیدن. عیب ندارد. باید خستگیها را از تنم در کنم. تمام قسمتهای پخششدهی سریال «عشق در لباس مبدل» را تماشا کردم و در کل راضی بودم. بازیگر زن سریال خیلی مرد خوبی میشد. انگار با استایل مردانه جذابتر است تا زنانه.
– لباس شستم و دوش گرفتم. ناخنهایم اما هنوز درازند. یاد وقتی میافتم که مادرم با دیدن ناخنهایم گفته بود از بس درازند شبیه ناخنهای سگاند. تداعی را حال نمودید؟
– حال و هوای افسردگی داشت بهم نفوذ میکرد. تصمیم گرفتم با دوستم بروم بیرون. خیلی از مشکلاتی که برایش تعریف میکردم را توی گفتوگو آنقدر طنز میگفتم که هر دومان ولو شدیم از خنده. مثلن از ماشینی که با آن میرویم سر کار گفتم. گفتم که ماشین داغانی است اما رانندهاش از مادرش مراقبت میکند. پس ما دعای مادر او را داریم. نفری سه اسکوپ بستنی خوشمزه خوردیم و هر کداممان یکدانه شیرینی کوچولوی قلبی. قلبهای کوچولوی صورتی. موقع برگشت لباسهایم را هم تحویل گرفتم.
– قدری کتاب خاندم و در وبینار شیما ببودم. دوز شیمای این هفتهام پایین بود. با یک لباس نارنجی خوشحال آمد. گفت درباری از خار و رز را شروع کرده. چقدر خوب. جلد دوم و سوم این مجموعه از اول بهتر است.
– بعد رفتم وبینار فرشته برگی. اولین دفعهای بود که رفتم. گفت از مشکلاتی بگوییم که داشتهایم و بعد به دلیلشان فکر کنیم. اینکه چه پیوندی با اتفاقات دوروبرمان دارند. نکتهی خوبی بود.
– چالشعر روزانهام را انجام دادم و تیکش را توی گروهمان فرستادم. ساجده امروز دو بار ستاره سمتم فرستاد. یکبار وقتی که دیدم آهنگی برایم فرستاده که از نظرش به وبینارم میآید و دیگر بار با ویسی که توی گروهمان گذاشت.
– شعرم را گذاشتم کانالم و یک روزگفتار هم از آموختههای امروز از وبینار شیما و فرشته و چیزهای دیگر گذاشتم داخل کانال.
اصولاً آدم سحرخیزی نیستم؛ اما دخترم ساعت شش صبح بیدار شد و هرچه تلاش کردم، نخوابید. من هم دیدم فایدهای ندارد و بلند شدم. شد توفیق اجباری! کتری را روشن کردم و مشغول آزادنویسی شدم. صفحهها پر میشدند و نمیدانم اینهمه حرف، اول صبح، از کجا میآمد.
قید خواب را زدم و به بچه رسیدم. او که خوابید، رفتم سراغ کارهای خیاطی و حسابی مشغول شدم.
عصر هم وبینار شرکت کردم تجربهٔ خوبی بود. استاد عزیز از اینکه چطور شنوه ی خوبی باشیم گفتن تامل برانگیز بود من بنظرم شنونده خوبی هستم اما در جواب دادن سریع عمل میکنم بنظرم خوب نیست بعد دوستان عزیز شعر خواندند لذت بردم از حضورشان و علاقمند به اینکه بیشتر شعر بخوانم..
طبق معمول، روزم را با کلمهها نوشتم. چند اپیزود هم گوش دادم و چون خیلی خستهام، امشب میخواهم زود بخوابم.
این روزها چیزهای تازهای یاد میگیرم. این مدرسه فقط جای نوشتن نیست؛ دارد درسهای بزرگتری به من میدهد: نظم، تعامل با آدمهای تازه، شعر، دنیای رسانه و تولید محتوا… و البته غرقشدن در دنیایی که به آن علاقه دارم.
کارهای روزمرهٔ زیادی دارم، اما این روزها تمام دغدغهام استمرار است؛ اینکه حتی یک روز هم کاهلی نکنم. وقتی علاقهای جدی باشد، راهی برای ادامهدادنش پیدا میکنیم.
با همهٔ کارهای روزمره و خستگیها، دارم یاد میگیرم برای چیزهایی که دوستشان دارم جا باز کنم. شاید استمرار همین باشد؛ هر روز، حتی با قدمی کوچک، دوباره به چیزی که دوستش داریم برگردیم…
زمانی برای مستی
امشب به خودم گفتم: «آفرین! داری به قولهایی که به خودت میدی عمل میکنی.» بعد فکر کردم به علت آن و پاسخش را در مدرسه نویسندگی یافتم. یادم آمد به حرف استاد: «نوشتن سبک زندگیتونو تغییر میده.»
امروز به قولی که به خودم داده بودم عمل کردم. به مدت یک ساعت با تمرکز کامل درباره ایدهها اندیشیدم و نوشتم.
امشب تجربه هنری جدیدی داشتم. به وبینار خطخطی خانم احمدی پیوستم و آزادانه هنگام پخش موسیقی نقاشی کشیدم. کاری که نامش را مستکِشی گذاشتهاند. هنگام مستکشی احساسات مختلفی چون هیجان، خوشحالی و اندوه را تجربه کردم. اشکم داشت سرازیر میشد که مشتری آمد و بر خود مسلط شدم.
چهارشنبه در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی به مدت 25 دقیقه
-پیاده روی مسیر خانه تا محل کار
-کلمهبرداری از کتاب شعر «گیومههای سرگردان»
-تکرارآموزی از «دیوان حافظ»:
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف
گر بِکشم زهی طرب، ور بکُشد زهی شرف
دکمهی برگشت به عقب زده شده است؛ به یازده سال قبل. خیلی چیزها تغییر کردهاند، مهمترینشان اینکه تو را پشت سرم جا گذاشتهام. اصلن انگار آمده بودم تو را بگذارم و برگردم. حالا در تکراری تاریک نشستهام و به این میاندیشم که غرض از تمام اینها چه بود؟
دیگر نه پشت سرم چیزی هست و نه پیش رویم، فقط من هستم و همین لحظات. شاید برای ناامید شدن زود باشد اما دیر ناامیدشدن هم دیگر فضیلتی شمرده نمیشود، دستکم نه در قلب من. از امید ناامیدم، دلخوش بودم به تغییر که خیلی اوقات از آن هم ناامید میشوم. شاید باید بخوابم، همیشه اندک امیدی به رؤیاها هست.
(پروردگارا، ناامیدی از رحمت شما لباس گشادی به تنِ جسارت آدمیزاد است که بهتر است عریان باشد تا در این لباس بیقواره.)
_کلاس تا ۷ شب.
_بیهوشی موقت تا ۹.
_برگشت به زندگی با چای.
_شستن ظروف کل اتاق به جبران نهار ظهر.
_مرور مطالب برای ارائهی فردا.
_جاروی اتاق هم باشد همان فردا.
و حالا توی تختمم و بالاخره کمی آرام پس از یک روز پر ماجرا.
چهارشنبهی غولآسای این هفته هم به پایان رسید. جلوتر امتحان دارم و کاراموزی با استادی جدید. خانه نمیروم فعلا. تا نیمههای آذر شاید. امتحان بارداری شوخی بردار نیست.
وسط مشغلهی روزم چند تا ترکیب و نوواژه و جملهنام هم نوشتم. سر کلاس فارما بودم و همینطور که به ظاهر گوشم با استاد بود ذهنم پی سرزمین خیال.
سر کلاس عمومی نشد زیرآبی برم. استاد تشر زد تلفنها را جمع کنیم وگرنه در تلاش بودم برای ماندن در نویسندهساز.
پدیدههای جالب روز:
_گربهی دانشگاه محلم نداد.
_یکی از بچهها در کلاس ایستاده بود و رسا و مسلط با استاد بحث میکرد دربارهی اضطراب اجتماعیش.
_فراموش کردم صبحانه و نهار بخورم.
_روی شاخهی بلند یکی از درختان دانشگاه یک دستهی چند هزارتایی سار بود. پر از سروصدا. چشمنواز.
_بچههای کلاس عمومی ترجیحشان این است تا قبل رسیدن استاد توی سالن دانشکده بنشینند نه در کلاس.
_برای ارائهی فردا اضطراب ندارم.
_مامان زنگ زد و گفت نیا خانه.
_اکسپلور جذاب نیست.
https://t.me/ravaanehh
نیکگزارش روزی که گذشت و خاطره شد
دیشب هم حوالی ساعت 3 خوابیدم. ولی باید کلّهی سحر دل میکندم از رختخواب. کلاسها از 8 صبح بودند تا 2 بعدظهر. کلافه میشود آدم. که شدم و کاهلی کردم. در سرزبان نبودم. کمی نویسندهساز را گوش کردم. استاد باری دیگر از اهمیت «داشتن رسانهی شخصی» گفتند. به لطف همین تکرارها و یادآوریها، چندماه است که کانال دارم و مرتب در آن مینویسم. به عنوان کسی که دارد در رشتهی زبان و ادبیات فارسی تحصیل میکند و چندین استاد ادبیات را دیده، اوس کلانتر، استاد استادانست. بیاغراق. بهواقع خواندن و نوشتن، سبک زندگیاشست. تمام زندگی و عشقاش است.
ظهر از همکلاسیها عصبانی شدم که چرا زمان کلاس را تغییر میدهند. باید فکر کنم. احساس میکنم در خشم امروزم، چیزها نهفته بود. به لطف سرزبان، دقیق شدهام و مشاهدهگر. آستانهی تحملم در ارتباط با انسانها هم بالا رفته.
با هماتاقیها رفتیم رستوران دانشگاه و شام خوردیم. باید از این لحظات تکرارناپذیر نهایت بهره و لذت را ببرم. ترم آخرم و فکر نمیکنم دیگر گذرم به تبریز و دانشگاه تبریز بخورد. دوستی را دیدم. بهخاطر حجابم شک کرد که منم. روانشناسی میخواند و پرسید که چهطور شده حجاب میگیرم؟ درکم کرد. خیلی دلم گرم شد. پس از مدتها دیدمش و چنین احساسی را از همان چند دقیقهی کوتاه صحبت تجربه کردم.
یادداشتی نوشتم. از اختلالی که دارم گفتم. «صدابیزاری» آزارم میدهد. صداهای طاقتفرسایی که همین امشب در سالن مطالعه شنیدم، بهانه و مایهای شد برای نوشتن آن یادداشت خوب. نوشتن، پناهست. هرچه میگذرد، بیشتر با خواندن و نوشتن خو میگیرم.
رفتیم داروخانه و دوقلم جنس خوشبوکننده، هزینهی کمرشکنی روی دستم گذاشت. همهچیز گران و گرانتر میشود. خدا عاقبت این مردم را حفظ کند.
این روزها به «ارتباط» فکر میکنم. گفتار و رفتار خودم را با بقیه در نظر میگیرم. سعی میکنم سنجیده حرف بزنم و عمل کنم. دشوار ست بسیار. اما باید مهارتهای ارتباطیام را تقویت کنم تا بتوانم دوام بیاورم و زندگی خوبی را تجربه کنم.
هرچه میگذرد بیشتر میفهمم که امنترین جای دنیا برای من، پشت میز تحریرست. پشت همین میزست که میتوانم تیک آرزوها و انتظاراتم از خودم را بزنم. پس نباید این مداومت و پیوستگی را رها کنم. میدانم که نتیجه میدهد.
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
سال واژه: ساده
از خاب با سردرد بیدار شدم. روی مبل دراز کشیدم و چشمهایم را بستم. مدتی همینجوری گذشت تا اینکه دفترم را برداشتم و شروع به نوشتن کردم. نوشتم از هرچه رنجم میدهد، شاید برای بعضی از آنها درمانی به جز پذیرش سراغ نداشته باشم. اما گاهی قبول اینکه دیگر کاری نمیشود کرد برایم سخت میشود. مدام میخاهم از پذیرش فرار کنم. بعد از ناهار مسکنی خوردم و خابیدم تا اینکه نویسندهساز شروع شد. استاد برای خوب شنیدن و صبر کردن برای شنیدن حرفهای همدیگر میگفت. بعد هم رفتم حمام، روی چهارپایه نشستم، مدتی فقط به دیوار زل زده بودم و فکرم برای خودش به هزار تا جا میرفت. برای فردا امتحان داشتم پس نگاهی هم به جزوه استاد انداختم. واقعاً استاد دارد توی دانشگاه حیف میشود، اینقدر خوب درس میدهد.
دیشب بازی arrow را نصب کردم و امروز ساعتهای زیادی پایش نشستم. بیجنبهتر از من پیدا میشود؟
حقایق شگفتانگیزی از زندگی خصوصی بالزاک فهمیدم. در «نوشتن مانند بزرگان» آمده که نثر شیوایی نداشت ولی شخصیتپردازی و باورپذیری شخصیتهایش طوری بود که خوانندهها نوشتههایش را دوست داشتند.
هزار کلمه آزادانه نوشتم. خوشحالم که بالاخره آزادنویسیهایم به هزار کلمه رسید.
دو قسمت the mantis دیدم. کسانی که از عدالت ناامید شدهاند و کسی نیست به دادشان برسد، سرانجام روزی آستینهایشان را بالا میزنند و در مسیر گرفتن حقشان حرکت میکنند.
باز استاد در نویسندهساز از رسانهٔ شخصی گفت و من عذاب وجدان گرفتم.
احساس کردم امروزم خیلی بیهدف و بدون دستاورد گذشت، پس یک اسکریپت ویراستاری کردم.
پیادهروی و پرسهزنی شبانه. به این فکر کردم که قرار است دو سه هفتهٔ آینده چقدر زندگیام تغییر کند.
آمدهام که برایت بنویسم شرح ۲۷ آبان ماه چطور بود و چطور گذشت.
صبح را با سردردی که ۴۰ درصد تخفیف داده بود به برنامه رسیدم همراه با محدثه جان کارها را پیش بردیم. شکرگزاری و آزادنویسی و روزنامه نویسی و تمرین نویسندگی نوشتم برنامه معنوی ظهر را جلو بردم. مصحف شریف و نهج البلاغه خواندم.
به کارهای خانه رسیدم. کتاب آداب دنیا را ادامه دادم. به کلمات و عباراتش دقت کردم.
دقایقی را آسمان تماشا کردم و موسیقی گوش دادم.
به وبینار رسیدم استاد در مورد خوب گوش کردن صحبت کردند از اینکه تلاش کنیم شنونده خوبی باشیم هوشیار باشیم نسبت به کلام خود و دیگران و از لزوم هر روز و مستمر نوشتن صحبت کردند و مثال ست گادین را زدند که سالها پیش نوشتههایش را بیشتر میخواندم. بعد از آن ساجده حق پرست از شعر گفت و گلی جان موعودی هم در مورد کتاب پیادهروی با ماه صحبت کردند و خلاقیت ساجده و ذوق گلی جان هر دو جالب بود برایم.
بعد از وبینار برنامه معنوی و خلوت شب را سپری کردم به کارهای خانه رسیدم کنار هم شام خوردیم حرف زدیم و سریال دیدیم.
و کمی کوشیدم در مورد مباحثی که قرار است درموردشان دائم التحصیل باشم.
ختم این گزارش را با چند بیت از سعدی بر میچینم:
«من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود
سر نه چیزست که شایسته پای تو بود
خرم آن روی که در روی تو باشد همه عمر
وین نباشد مگر آن وقت که رای تو بود
ذرهای در همه اجزای من مسکین نیست
که نه آن ذره معلق به هوای تو بود
تا تو را جای شد ای سرو روان در دل من
هیچ کس مینپسندم که به جای تو بود
به وفای تو که گر خشت زنند از گل من
همچنان در دل من مهر و وفای تو بود»
صبح بچهها را بردم مدرسه. نوشتم. به باغچه رسیدم.
کمی چرت زدم. کمی فیلم دیدم. سایتگردی عطرها داشتم. چند روز است سخت پیگیر پیچ و سایتهای عطر فروشی هستم. دیدن شیشه و رنگ عطرها لذتبخش است. چندتا عطر سفارش دادم.
حین منجوقدوزی به وبینار سرزبان الهه علیزاده گوش دادم. آموختم که موجه با درست بودن متفاوت است.
عصر سارا را بردم دکتر. آخر شب پیادهروی کردم و اینبار حین پیادهروی به وبینار رئالپر حمیده وحدتی گوش دادم. جایی از وبینار گفت: «قصهها را بازماندگان تعریف میکنند.» حمیده آنقدر از جن و افسانهها و مرگ گفت که آخر شبی خوف کردم و بیخیال پیادهروی شدم.
فقط به خاطر گل روی این کیبورد است که تن به نوشتن دادم. از دو ساعت قبل دارم میگویم نمیخاهم بنویسم. آخر مگر نوشتن کار آسانیست؟ هرچقدر هم که جفنگ باشد، باز جفنگنویسی هم کار هر آدم جفنگی نیست. جز نویسندهها.
بله نویسندهها باید جفنگ باشند تا بتوانند بنویسند. علاوه بر این باید منگ هم باشند. منگ بودن عنصر مهمیست. توی فیلم درمان درست و حسابی هم مارتین بوشارم گفت که فقط میتواند وقتی مست است بنویسد. معلم ادبیاتمان راجب یک نویسندهی معروف ترکی هم همین را میگفت. بطری مشروب بهدست میرفت لب دریا مینشست و شروع میکرد به نوشتن.
بله اصلن شاید چون من مست نیستم و تا به حال مست نکردم نمیتوانم بنویسم. هرچقدر هم که آدم جفنگی باشم هنوز منگ منگ نیستم.
اگر منگ بودم برایتان شعر مینوشتم. اما حالا مجبورید گزارشنیک حوصلهسربرم را بخانید.
صبح را برای خودم تعطیل اعلام کردم. تصمیم گرفتم یک ساعت بیشتر بخابم. شاید این بهترین تصمیمی بود که در این چندماه گرفتم.
باانرژی و بدون استرس به دانشگاه رفتم. در راه کتاب نازنین اثر داستایفسکی را خاندم. آنقدر غرقش شدم که داشتم ایستگاه را رد میکردم.
برگشتنه تمام شد. کتاب کوتاهی بود. اما تاثیرگذار و خاندنی. جدا از آن مصور هم بود. پر از نقاشیهای قشنگ و آزادزی که میتوانستم حداقل چند دقیقهای مبهوتشان شوم. دلم میخاست از سبکش تقلید کنم. و کردم. بعد از تمام شدن کتاب کلی نقاشی کردم.
صبح آزادنویسی هم داشتم.
در حمام که بودم شوق انجام پروژهای در وجودم پر شد. ماههاست بهش میاندیشم. حتا توی ذهنم مقدمهاش را هم نوشتم.
دو قسمت از سریال ازدواج مجدد ملکه را دیدم. زیاد لذتی نبردم. شاید برای وقت تلف کردن خوب باشد.
امروز الهه و شیما نبودند و جلوس تعطیل رفت. با یادداشتهای نصفهنیمهام ور رفتم. فعلا آمادهی انتشار نیستند.
در آخرین تمرینجای هفته هم بودم. سپس آزادنویسی کردم و رفتم سرزبان. الهه خبر تصادف پروانه اسدزاده را داد. خودش هم اطلاع چندانی نداشت. نفهمیدم از کجا باخبر شده بود. بعدش نویسندهساز بود و استاد از شنوندهی خوب بودن گفت. ساجده بود و شعر. گلیخانم بود و پیادهروی با ماه.
چهارشنبه بود و مبینا بود و ترجمه بود. بعدش شیما بود و بازاندیشی بود. بعدتر فرشته بود و سلامتی بود. وبینار متین هم که کنکل رفت.
بالاخره ایدهی خاطرات جعلی من را عملی کردم و اولین خاطرهی جعلی را ریختم کف کانال.
ساعت از دوازده گذشت و الهه پست نگذاشت. به پیامی هم که سر شب داده بودم جواب نداد. نگرانم. پروانه حالش خوب است؟ الهه چرا جواب نمیدهد؟ کاش اتفاق بدی نیفتاده باشد.
لیلیا امروز ۱۴ روزه شد. دو هفتهی پیش، شبی مثل امشب، من و لیلیا متولد شدیم. او برای اولین بار چشمهایش را به جهان گشود و من برای اولین بار مادر شدم. هر دو داریم با هم بزرگ میشویم. روزها طولانی به نظر میرسند و هفتهها کوتاه.
هر روز چهرهی دخترم دارد تغییر میکند. هر روز شبیه به کسی میشود، اما بیشتر اوقات، در تکتک جزئیات صورتش، خودم را میبینم. مخصوصاً چشمهایش.
انگار که خودم را به دنیا آوردهام.
دیشب هم تا پنج صبح بیدار بودیم. لیلیا چشمهایش را نمیبست و مدام میخواست بغلش کنم و شیر بخورد. صدای سشوار و جاروبرقی هم هیچ تأثیری نداشت. تا ساعت پنج نمیشد و اذان صبح به صدا درنمیآمد، دخترکم نمیخوابید.
مامان چهار بار پوشکش را عوض کرد و بالاخره توانستیم بخوابیم.
صبح گوشیام زنگ خورد. مهمانم آمدنش را کنسل کرد و گفت هفتهی دیگر میآید.
صبحانه خوردم و چون مدت زیادی بود که لیلیا خوابیده بود، سینههایم را دوشیدم تا یک وعدهی شیر آماده داشته باشد.
سپس قرص افزایش شیری را که از دکتر خواسته بودم برایم تجویز کند، خوردم. این روزها امیدوارم با کمک آن و تغذیهی مناسب، بتوانم شیر بیشتری برای دخترم فراهم کنم. البته دو سه روزی است که شیرم سفید شده و دیگر مثل گذشته کم به نظر نمیرسد. خیالم راحتتر است که دخترکم را سیر میکند.
بعدازظهر مامان خواست لیلیا را به اتاق ببرد تا من کمی بخوابم. یک لحظه با خودم فکر کردم چه وقت خوبی است که از دخترم تعدادی عکس بگیرم!
با وجود امکانات کم، با کمک مامان لیلیا را آماده کردیم و عکسهای زیبایی، شبیه عکسهای آتلیه، از او گرفتم.
حیف که دخترکم بیدار بود. فردا صبح با چشمهای بسته و دورپیچ دوباره امتحان میکنیم. هرچند عکسهایش همین امروز هم خیلی زیبا شدند.
امشب لیلیا کمی بیتابی میکرد. گفتم از بعدازظهر پوشکش را کثیف نکرده و احتمالاً دلپیچه دارد. کلی بغلش کردیم. مامان شکمش را ماساژ داد. پدرش همهی سعیاش را کرد تا آرام بگیرد، ولی فایدهای نداشت.
بالاخره همین که توی بغلم قرار گرفت و شیر خورد، شکمش آرام شد و پوشکش را کثیف کرد. چقدر خوشحال شدم!
این روزها حتی خوشحالیهایم هم با سابق فرق کردهاند.
وقتی لیلیا آرام گرفت، بابایی بغلش کرد و کلی با هم وقت گذراندند.
من هم از فرصت استفاده کردم. کمی دراز کشیدم تا برای شببیداری امشب انرژی ذخیره کنم.
این روزها با وجود خستگی، هنوز همین که فرصتی پیدا کنم، لباس زیبایی میپوشم و آرایش میکنم. هر روز قرص آهنم را میخورم و میانوعدههای مقوی، پایهی ثابت روزهایم شدهاند. خیلی وقت است که دیگر شکلات و چیپس و پفک نمیخورم. انگار که اولویتم، تغذیهی خوب برای ترمیم بدنم و رشد بهتر دخترم است.
حلوایی را که عمه برایم درست کرده بود و میگفتند شیرساز است، تقریباً هر روز میخورم. آجیل و خشکبار هم کنار دستم گذاشتهام تا نصف شب، هنگام شیردادن، ضعف نکنم و تغذیهام متناسب با نیاز لیلیا باشد.
لیلیای کوچولوی من امشب روی تخت، کنارم خوابیده. برایش موسیقی بیکلام کودکانهای گذاشتهام. زیر سینهام خوابش برد و بعد از مدتی هم توی بغلم نگهش داشتم.
خیلی دوستش دارم، خیلی. آنقدر که از نگاه کردن به چهرهاش سیر نمیشوم.
او فرشتهای است که هرچقدر بزرگ کردنش سخت باشد، باز هم برای داشتنش هر روز خدا را شکر میکنم.
عجیب است که هنوز بیدار نشده. امیدوارم به امشب؛ به اینکه بیشتر بخوابد و خوابش کمکم تنظیم شود.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز روز آرامتر و زیباتری بود. حالا دوباره میان روزهایت، زهرای سابق را زنده کردهای. دوباره با ذوق عکاسی میکنی و به خودت رسیدگی میکنی.
به آینده امیدوارم. زندگی با وجود دخترت، روزبهروز زیباتر و غنیتر خواهد شد. از پسش برخواهی آمد.
یا شایدلازم نیست همیشه از پس همهچیز بربیایی؛ همین که داری زندگی میکنی کافی است.
امروز همهاش خواب بودم. راحت. ریلکس و آرام. تا یازده و نیم بیدار و بعدش همینطور خواب و گوشی و درنهایت هم حمام و نهار و باز خواب و بعد شام و حالا هم گوشی و خواب. کمی ناسالم است گوشی ولی خب روز بی دردسری بود که بلاخره بعد از یک هفته به سکون رسیدم.
صبحم با سردرد شروع شد.صبحانه ام را خوردم وبعد یک قرص کدیین خوردم.ولی چیزی که بیشتر حال من را خوب کرد خبر قبولی دخترم در دانشگاه بود.واقعن خوشحال شدم .وامروز پر از انرژی بودم.
وبا همین انرژی به محل کارم رفتم.
امروز توی سالن بازی خبری ازحسین نبود.فکر کردم نمی آید.وقتی سر کلاس رفتیم ومشغول بازی آموزشی بودیم یکدفعه حسین با گریه وارد کلاس شد.
بغلش کردم و سلام کردم. ولی جواب نداد وهیچ توجهی نکرد.حتی روی صندلی هم نمی نشست.ایستاده داشت گریه میکرد.
من مشغول پرسش کلاسی با پرتاب توپ بودم. وبچه ها سرشاربودند از انرژی و خنده.از گوشه چشمم حواسم به حسین بود.یکدفعه گریه هاش خشک شد وتبدیل شد به خنده.
با بچه ها قاتی شد.هم صحبت شد.زنگ تفریح با ذوق وشوقی فراوان کنار بچه ها نشست .ومشغول خوردن ساندویچ شد.به بچه ها میگفت: من ساندویچ سوسیس آوردم. اگر کسی دلش میخاهد بهش میدهم. بعد از زنگ تفریح حسین وارد فازدیگری از خودش شد.توپ را برداشت وفوتبال بازی میکرد.یا اینکه موقه راه رفتن بچه ها ،پایش را جلوی پای آنها میگذاشت که بچه ها زمین بخورند. بچه ها یکی یکی از رفتارش گله میکردند.
همزمان با شبطنت های حسین ،بچه های دیگر هم هر کدام سازی میزدند.کایان با آراد دعواش شد.جایش را عوض کردم .حسین احمدی مداد به دست فقط حرف میزد.کتاب زنگ اول، زنگ دوم وزنگ سوم روی میزش بود وهیچ کدام را انجام نداده بود.گفتم حسین آخرش با این تنبلی هایت من را دیوانه میکنی.گفت خدا نکنه !گفتم حسین اگر کتابهایت را انجام ندهی تا آخر شب همین جا میمانی .گفت :آخ جون پس کلی توی سالن بازی میکنم.
گفتم :وای حسین من از دست تو چه کار کنم؟
گفت :بگو تو!
گفتم :چرا بگم؟چی میخای بگی؟
گفت :بگو!
گفتم :تو !
گفت:تو تو تو خوشگل منی، بالا بری ،پایین بیای، تو ماه منی … وهمین طور شروع کرد به خواندن ورقصیدن.
زبون بازی حسین من را حسابی غافلگیر کرد وزدم زیر خنده. وخستگی کلاس از تنم بیرون رفت.
کلاس تمام شد وبچه ها یکی یکی رفتند. ومن هم با آنها خداحافظی کردم.نوبت خداحافظی با حسین شد.
گفتم :حسین خداحافظ !
گفت:خداحافظ !سلام من را برسان به سعدی وحافظ !
بازهم از شیرین زبونی حسین لذت بردم وخنده روی لبم نشست .
صبح کمی آزادنویسی کردم. اما اینقدر کم بود که خودم قبولش نداشتم. از همه سوی خانه صدای آدم میآمد. البته بچهی آدم. آخر امروز هم مدرسهها آنلاین شدند و هر بچهای با یک گوشی توی یک اتاق داشت به معلم درس پس میداد. من هم میخواستم پس بدهم، اما صدای پس دادن آنها نمیگذاشت.
ظهر. صداها که کمی کم شد، حافظ گشودم. خیلی لذت داشت. بعدش دل به رود راوی سپردم و تمرین کارگاه شعر را کمی جلو بردم. کمی هم پیادهروی و بعد بازار و خرید و بعد هم مهمان. خب نیک شد دیگر.
دیر خوابیدم و تاریکروشنای صبح بیدار شدم. از درد. چشمسوز بودم و خمیده. کمرم میخواست بریزد و پاها نمیدانستند چه حالتی کمتر اذیتند. قرص اثر نمیکرد و خواب نمیبرد درد را.
دلم میخواست نروم بیمارستان. ولی مگر کسی درک میکند دلیلش را؟ پریود شدهای، نمردهای که. سر کلاس بدنم پذیرفت خواب را. خواباندمش و حالش بهتر شد. بردمش بیرون و صبحانهای مهمانش کردم. گفتم که پیادهروی خوب است برایت و خیابانها را گرداندمش. بقیهی روز هم خوابید. وقتی بیدار شد دیدم لوس کردنش جواب داده و خوب است حالا.
وبینار مبینا ملایی بود و حرف از «گربهی چکمهپوش».
پیادهروی شبانه و فیلم دیدن توی پارک. فیلمش معمایی بود و فیزیک و آن گربهه را داشت. اسم فیلم چه بود؟ یادم نیست. چند تا دوست توی یک خانهاند و حرف از ستارههای دنبالهدار است. گوشیهایشان میترکد. صفحهشان بیدلیل میشکند. برق میرود. یکیشان میرود از تنها خانهی روشن آن اطراف تلفن بگیرد و زنگی بزند. برگشتنی جعبهای مییابد و توی آن جعبه عکسهایی هست از همهی آدمهای توی خانه. بقیهاش را گیج شدم و نمیگویم. ولی فهمیدم فیزیک و کوانتوم را بیشتر از قبل میدوستم. همهی گربهها، مخصوصا شرودینگر را هم.
وبینار خطخطی و دیدن نقاشی از فریدا کالو و مستکشی. ماژیکهای جدید را امتحان کردم و یک چیزی کشیدم شبیه آدمی که نرمتن است و اندامهایش هندسی.
امروز توی وبینار نویسنده ساز واقعا افتخار کردم و غبطه خوردم برای خانوم گلی موعودی و نوشتن کتابِ خودشون و لذت بردم از ایده ماه.
ماه همیشه برام جذاب بودهمینطور ستارهها و اجرام آسمانی.
الان هم آسترولوژی رو دنبال میکنم و برام معنی داره واقعن، حس میکنم ما به عنوان بخشی از این جهان با طبیعت یکی هستیم.
مثلا ماه و سیکل ماه با چرخه عادت ماهیانه زنان ارتباط داره یا حتی با شهود و حالات روحی آدمها.
در کل منم از بچگی فکر میکردم چقدر به نجوم علاقه دارم و همیشه دوست داشتم یه تلسکوپ داشته باشم.
همیشه با ستارهها و ماه صحبت میکردم.
چیزهایی نوشتم و اهدافی تعیین کردم؛ ایدههایی که با الهام از علاقم به ماه شکل گرفتن؛ ولی اقدامی واسشون انجام ندادم یا بهتر بگم قدمهایی برداشتم اما ادامه ندادم و داشتم فکر میکردم رویاهامون، ایدههامون، مسیر زندگی و تجربیاتِ شخصیمون میتونن نشونههایی به ما بدن برای دنبال کردن مسیر و کار حقیقیمون در این جهان.
ولی هرکسی جسارت دنبال کردن رویاهاشو نداره و گاهی به ترسهامون خیلی بیشتر نیرو میبخشیم تا ایمان و باورمون به خودمون و خدا، عجیب هم نیست که فکر میکنیم صدامون رو نمیشنوه.
برای من هم یه نشونهای شد که رویاهام رو جدیتر دنبال کنم.
بیفزایم فهرستی ازکارهای امروز را:
انجام جلسه چهارم نوروفیدبک و TDCSوخوندن چند صفحه ای از کتابِ افراد موفق چگونه فکرمیکنند از جانسی.مکسوِل. رفتن به کافیشاپی ونوشتن هزارکلمه، یادداشت ایده درباره ماه، گوشکردن به فایل صوتی طردشدگی از کانالِ زندگی سالم، دوباره نوشتن و مطالعه و وبگردی
افشین عزیز
عمری نوشتن به یک دفترِ شعر با ۱۰۰ تا شعر خوب هم خلاصه شود بس است، باور کن که بس است. برای رسیدن به این ۱۰۰ شعر ۱۰۰ تا راه هست که همهاش میارزد به گامآزمایی. ولی بهترینش مسیریست که رُخنِمونِ رنج تو باشد. شعر ما رنج ماست. رنج ما شعر ماست.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات سهشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و ارزیابی ۳ نوشته. وبینار «نویسندهساز» و صحبت از خوب شنیدن به عنوان مهارتی حیاتی+نگرشی که نوشتن در رسانهی شخصی را پایه و مایهی توسعهی فردی میداند، با اشاره به وبلاگ ست گادین و کوشش ۲۴ سالهی او در وبلاگنویسی روزانه. برگزاری ۳ جلسه کلاس خصوصی در زمینهی رمان و داستان و مقاله. پیادهروی بسیار طولانی. تماشای فیلم « Appofeniacs». یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است. اطلاعیهی کارگاه «قصهگری» هوا شد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
این به خاطر اینه که ذهن اغلب ما آدمای امروز به خاطر موبایل و اینترنت تحلیل رفته و آسیب دیده.
یه مقدار دربارۀ اقتصاد توجه سرچ کن و بخون. شاید برات جالب باشه.
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا شیبانی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه نادری on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۹۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on ماجرای سه نویسندۀ روس در یک رستوران
From شاهین کلانتری on کلاس نویسندگی: آموزش نوشتن و تولید محتوا در مدرسه نویسندگی