بیدار که شدم پنجره گشودم. بوی باران به ذوقم آورد. نشستم غزلی از حافظ رونویسی کردم.
«در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش بهمه عالم زد
عقل میخواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد.»
مثل اینکه قرار است برق چیزی دگر بدرخشد و دنیا را زیروزبر کند.
وقتی زیر باران باشم یا بعد از باران بروم پیادهروی لذت صدچندان میبرم. تکههای ابر در آسمان است. امکان بارش دارد.
با اعظم مکالمه میکنم. میگویم بدیدنم بیاید. درگیر بیماری پدرش است. میگویم خاهرش را جای خود بگذارد چند ساعت بیاید مرخصی حالوهوایش عوض شود.
از بازار چغندر میخرم. فروشنده میگوید به سرخی جگر زلیخاست. میخندم.
سریال «او مقصر است» در مورد دزدیده شدن یک پسر پنج ساله است. چند بار با گریههای مادر بغض میکنم. شخصیت پرستار بچه بعد از سه روز لاپوشانی تغییر میکند. نشانههایی میدهد، کارآگاه چهره مجرم اصلی را پیدا میکند.
در «حیوان قصهگو» از مزایای قصه خاندن می گوید.
«قصه لذتبخش است چون امکان گریز فکری را در اختیار ما میگذارد. زندگی سخت است و سرزمین خیالی جای بیخیالی. وقتی سریال تماشا میکنیم یا رمانی میخوانیم، انگار از فشارهای واقعیت یک مرخصی کوتاه میگیریم.»
این مرخصی گاهی کوتاه نیست، چون کار دیگری برای انجام نداریم در مرخصی طولانی اقامت داریم.
الههجان از سادگی و پیچیدگی و ارتباط آنها به ساختار، عمق و سطح میگوید. برای آزمودن خودمان دربارهی عمیق نگریستن، باید بپرسیم اجزای تشکیل دهنده آن شیء را میبینیم؟
استاد از مجموعه شعر «چه تلخ است این سیب» منوچهر آتشی، شعری میخانند.
از چند عبارت آن در آزادنویسی استفاده میکنم. «صبحانهی چشم منی» بدون نگریستن به تو زندگی طعمی ندارد. «گل بیهنگامی بیرون فصلها»، آب روی گلبرگهای تو از اشکهای من نمناک است.
در چند کتاب گشتوگذار میکنم. صبح شیدا از لیست کتابم، سه عنوان را برایم مییابد.
«هستی و زمان هایدگر، ذهن فریبکار من و اسب چوبین کلمات» که مجموعه قصار است. ذوقی هستم. دوست دارم زودتر به دستم برساند هم شیدا را بعد از سه سال میبینم هم کتابهای لیستم را ورق میزنم.
دلم میخواست گزارش نیکی پربار ارائه دهم، ولی واقعیت این است که عضویت در انجمن مدرسه نایی برایم نگذاشته است. صبح با دخترم میروم مدرسه و همراه او برمیگردم. باز هم نقاشی داشتیم. اینبار با هشتمیها. از ارتکاباتشان میگفتند. راحت و رها. اولش با ترس و لرز وارد اتاق شده بودند. فکر کرده بودند من هم یکی هستم مثل اولیای دیگر مدرسه. اهل نصیحت و پند و اندرز و از این دست خزعبلات. بعد نظرشان عوض شد. تا آخرین زنگ ماندند.
رفتیم دیدن یکی از دوستان که مادرش فوت شده بود. به مادربزرگم فکر کردم که قیافهی مضحکی نداشته باشم و غم توی چهرهام باشد برای عرض تسلیت. جورابم بدو ورود از پایم درآمد. سرتاپایم حالا مضحک بود.
حواسپرتی موقع خروج از خانه کار دستم داد. کلید که انداختیم، خانه در دود غلیظی گم شده بود. وقت وبینار رفت به گندزدایی.
ماست هم زدم. احتمالاً شیرین شود.
زبان خواندنم هم تعریفی نداشت. پادکست تولستوی را گوش دادم دربارهی افراد فقیر. با عهدیه درباره ی طرز فکر تولستوی حرف زدیم. با مادرم هم حرف زدم. باز هم من زنگ زدم. او اهل زنگ زدن نیست. حرفهای همسایه دربارهی شعر سنگین شده است. متوجه عرایض نیما نمیشوم.
باقی به نظافت گذاشت. فردا باز هم باید در مدرسه باشم. این است سزای کسی که به حرف دخترش گوش ندهد.
تکراری. یک روز تکراری.
مدرسه تکراری. شلوغی بچهها تکراری. عددها تکراری. آزمایش علوم اما خوب بود. دوستش داشتند بچهها. شگفتزده بودند از خیس نشدن دستمال کاغذی ته لیوان یکبار مصرف که فرو رفته بود در آب.
برگشت به خانه تکراری. سهشنبه بازار تکراری. ناهار تکراری. فیلم سینمایی نصفهنیمه. قطار رویاها. تمامش کردم. دراز کشیدن روی مبل و پتو تکراری.
تمرین شعر. بوف کور. خواب. تکراری. خواب تکراری.
حمام و سشوار و موهای تکراری. آشپزی سریع. شام خوردیم با کلاس شعر. کلاس شعر غیرتکراری. همیشه غیرتکراری.
چند کار خردهریز. اتو و این چیزها.
به همین سادگی تمام شد سهشنبهی خیس.
هدایت عزیز.
امروز صبح بینظیر بود. باران و سرما و تاریکی. گاهی حس میکنم کپکی چیزیام.
حافظ خواندم و ضبط کردم برای یک مسابقه. هنوز تردید دارم در ارسالش.
همچنان نیما را روی میزم نگهداشتهام.
جلسۀ پنجم دورۀ مشاورهام.
به یک دوست قدیمی پیام دادم. لینک کانالش را داد.
با یوتیوب در اتاقم ورزش کردم. از نفس افتاده بودم. پیر شدهام انگار.
به حرفهای ترامپ میخندیم. دنیا سیرکه.
“من اما نمیمیرم. من ماهی میشوم.”
با تایمر پومودورو شعر میخوانم. کاملا نامربوط. 25 دقیقه نیما، پارت بعدی حافظ، بعد نصرترحمانی و باقیِ دوستان.
تمرین خط.
همین. قربانت.
_سعدی خواندم. این بیتش را دوست داشتم:
«تا عهدِ تو دربستم، عهدِ همه بشکستم
بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمانها»
تازه در یکی از شعرهایش کلمهی «ماهرویا» را برداشتم و گذاشتم در لیست کلمهبرداریم.
_تمرینهای خودواژه را انجام دادم. اما هنوز کامل نشده.
_یادداشتی از کتاب «صبحانه با سنکا» در کانالم نوشتم. این بخش از کتاب مربوط به نگرانی و دلیل اضطرابهایمان را گفت. اینکه تمام این نگرانیها به خاطر قضاوت ما نسبت به خودمان است.
_خوابیدم. چرتکی زدم. چرا چرتکه ندارم؟ چرت میگویم میدانم اما چرتکه هم کلمهیییست که دیگر استفاده نمیشود. به جایش ماشینحساب آمد. حیف است. حیف است این کلمه دیگر کاربرد ندارد.
_آزادنویسی کردم. متنی شکل نگرفت. فقط هر چیزی که در ذهنم بود را نوشتم.
_روی بخشی از رمانم کار کردم.
_سریالی دیدم. دارم حرص میخورم. فقط میخواهم به آخرش برسم. هی میزنم جلوتر تا تمام شود.
چشم باز کردم. هوا یکم روشن بود. و روز در انتظار طلوع خورشیدخانم بود.
نماز خواندم و دفترم را برداشتم تا صفحات صبحگاهیام را بنویسم. اما بدنم هنوز خواب میطلبید. دوباره نیمساعتی خوابیدم و بعد سه صفحه آزادنویسی کردم که شد روزنگاه امروزم.
به خانه که رسیدم چند صفحه از رمان «مادران و دختران» (کتاب اول) مهشید امیرشاهی را خواندم.
بعد از شام سراغ دیوان شعر حسین منزوی رفتم و چند لحظهای در دنیای غزلهایش پرسه زدم.
از میان شعرهایش این بیتها را انتخاب کردم:
«خالیام چون باغ بودا، خالی از نیلوفرانش
خالیام چون آسمان شبزده، بیاخترانش»
غذای اشلی را آماده کردم و باکس خاکش را تمیز کردم. فرصت خوبی هم دست داد تا خواب بود، ناخنهای یک دستش را گرفتم. تو کلینیک که اصلاً اجازه نمیدهد کسی بهش دست بزند. همان معاینه کردنش دو سه نفری کنترلش میکنند. باز با خودم بهتر کنار میآید. باید وقتی دوباره خوابش عمیق شد ناخنهای دست دیگر و پاهایش را هم بگیرم.
و اینک با نوشتن گزارش نیک امروز دفترم را میبندم و روز را به آرامی به پایان میبرم.
گزارش نیک هفتاد و پنجم.
بسم الله
بعد از دو روز دوباره به این اتفاق مبارک پیوستم.
گزارش نیک.
اسمش هم زیباست عین خودش.
به نیکی از چیزی یا کاری را که در طول روز انجام دادی یاد کنی.
وقتی گزارش نیک می نویسم متوجه میشوم چه قدر زندگی زیباست و من چه قدر از زیبایی ها و نعمت هایش غافل شدم در میان مشغله های زندگی.
گاهی زندگی تو را غرق خودش می کند که متوجه اش نمی شوی.
عمرت می گذرد و تو زیبایی هایش را هم ندیدی.
حیف نیست؟
الان این سوال به ذهنم می رسد که برای چه زندگی می کنیم؟
برای چه به این دنیا آمده ایم و باید چه کاری کنیم؟
هدفی که خداوند ما را برای آن طراحی کرده چیست و چه طور باید به آن برسیم؟
آیا دنیا محل لذت و خوشی است یا درد و رنج؟
و سوال هایی که به آن فکر می کنم اما جوابی نمی یابم.
از امروزم بگویم.
امروز طبق معمول به سرکار رفتم و درگیر کار بودم.
اینکه از صفر شروع کردم کمی برایم سخت است و دوست داشتم الان یک نیروی متخصص و حرفه ای بودم که هیچ غمی ندارد و کارش را به راحتی آب خوردن انجام می دهد.
حتی ویدیوی آموزشی مربوط به کارم را دیدم و آزمونش را هم دادم.
کلاس هم رفتم به اصطلاح همان گردش شغلی.
باید با واحد ها و اصطلاحات و به طور کلی روند کار آشنا شویم.
امروز اضافه کار نداشتم و سعادت حضور در وبینار محبوبم را داشتم.
استاد شعرهایی از منوچهر آتشی را برایمان خواند که کیف کردیم.
شعرها به حدی زیبا بودند که خون را در روح و روانت به جریان می انداختند.
کلمه برداری کردیم.
فهرست هفتگی کلمات که چون من در راه بودم نتوانستم بنویسم.
آزادنویسی هم همین طور نتوانستم شرکت کنم.
این در راه ماندن هم ماجرای عجیبی است.
دوست داری شرکت کنی ولی نمی توانی.
بعد از وبینار یک لیوان چای با خرما خوردم.
مادرم برای مادربزرگ لباس دوخته و خانه کثیف شده بود ،چون او خسته بود من خانه را جارو و تمیز کردم.
بعد هم به اتاقم رفتم و مطالب آموزشی کارم را مطالعه و یادداشت برداری کردم.
در یک ارائه شرکت کردم و کلی دیدم را تغییر داد.
دوره ای خریدم اما هنوز وقت نکردم آن را شروع کنم.
آشفتگی و خستگی کلافه ام کرده و دچار سرگردانی شدم.
الان هم پلکانم در حال بسته شدن و در حال بیهوش شدن هستم.
بروم بخوابم شبتان بخیر.
صبح، با تمرین رانندگی شروع شد. یک سال آزگار است که میخواهم گواهینامه بگیرم. متاسفانه مثل اینکه باید بپذیرم در رانندگی کندذهنم و البته خیلی هم مضطرب.
ظهر با تمرینجا ادامه یافت. استاد رمانی به ما معرفی کرد که شخصیت اصلی آن لیلی آشوری بود، همفامیل من. خوشحال شدم، از این خوشحالیهای مضحکی که نمیشود توضیحش داد.
بعد از تمرینجا، نوشتن را آغازیدم. و نتیجه شد داستانی به نامِ «سرنوشت رنگی یک عمهی خبیث». و بعد هم وبینارنویسندهساز. استاد گفت مثل اینکه امروز خیلی فعال شدم و همهجا هستم. خیلی خوشحال شدم. خدایا میبینی چقدر آسان میتوانی مرا شاد کنی؟ و بیشتر مواقع در کمال تاسف این کار را نمیکنی؟
پنج دقیقه کلمه نوشتیم. کلمههای تکراری کن، خودکشی و نابودی و سقوط بود. چندوقتی است که زیادی به اینها فکر میکنم.
یک ربع هم آزادنویسی بود و باعث شد من باز کلی گریه کنم. اما خوبیاش به این بود که میتوانستم خودم را تکان دهم؛ آخر تا قبل از آن خیلی سنگین بودم. سنگین و پُر.
کمی کتاب از تشنگی پیر میشویم را خواندم و ذرهای شعر از اسماعیل خویی.
آنیهال به کارگردانی وودی آلن را هم دانلود کردهام اما هنوز ندیدمش.
در اینروزهایم، ابرها پایین آمدند و مه شده. امروز اما کمی در این هوا بوی نارنگی هم بود.
بابالنگدراز جان، سلام.
بابا با رنجهایم باید چه کنم؟ رنج زندگی. رنج ارتباط. از انسانها میترسم. حال اینکه خودم هم یک انسانم. از مسئولیت و قبول مسئولیت بیشتر. از ردّ صلاحیت قبول مسئولیت بیشتر و بیشتر. امروز به اینها فکر میکردم. یادداشتی پیرامون همین نوشتم. قلمپریشی جالبی از آب درآمد. اما منتشرش نکردم. بماند پیش خودم به یادگار از این روزهای طاقتسوز. با همکلاسیهای دوست (یا شاید هم دوستهای همکلاسی) رفتیم دور دور. ذهنم رام نبود. اما تاب آوردم. نگذاشتم لو رود تلاطم بیوقفهام. امتحان زبان داشتم. خوب بود. ولی حواسم هزارجای دیگر بود. جدی نگرفتم این امتحان را. بابا باورت میشود سر کلاس «نقد ادبی» میل کردم جستار بخوانم؟ از ممد قائد. از کتاب «فلاکت روزمره». حتی هوای خواندن از فرسی را به سرم زد. چه عجیب و اشتهاآور. نوشتن، ذهنم را رام میکند. یادداشتی دربارهی «اوریانا فالاچی» نوشتم. جالب شد. خودم هم فکر نمیکردم جریان نوشتن مرا به اینجا بکشاند. در کانال میگذارم. بابا خدا رو شکر تنها چیزی که سرجایش است و بیوقفه ادامه دارد، یادداشتنویسیام است. و البته گزارشنویسی. نویسندگی سخت مشغولم میکند. خوشنودم و خوشحال.
دوستدار تو، مریم
امروز هیچکاری نکردم.
نه خوندم نه نوشتم، نه پست کانالم، نه پیادهروی و تکرارآموزی، نه آزادنویسی و کلمه برداری، نه روزنگاری، نه وبینار، نه قدمی در مسیر نویسندگی.
نه آشپزی، نه دیدار کسی، نه تماشای فیلم و نه پادکست آموزشی، نه خواب راحت و نه تلفن به کسی.
امروز به تمام معنا یک مردهی افتاده رو تخت بودم که فقط نفس داشت.
نه لبخندی، نه امیدی، نه حرفی و کلامی، نه اقدامی برای خروج از این خلسهی زجرآور.
امروز فقط با خدا حرف زدم و گلایه از این حجمِ فشار روحی و دردهای جسمی داشتم.
راستی آدمها برای چه حد و آستانهی تحمل ساخته شدند؟
کاش میتونستم حداقل جواب این سوال رو بگیرم تا بگم امروز یک کار نیک انجام دادم.
✔ سالواژهام: تدریس.
✔ با خانواده رفتم پی کارهای کافینتی. مغزم تیلیت شد حسابی.
✔ برگشتنی ماکارونی پختیم با مامان. ظرفها را شستم. ماست و خیار هم درست کردم.
✔ ناهار زدیم و پهن شدیم زمین. تا عصر خوابیدم.
✔ عصر یکمی نوشتم.
✔ شام خوردیم. پشتبندش یادداشتم را تکمیل کردم.
✔ گزارش نیک را نوشتم.
✔ ظرفهای شام را شستم.
✔ یادداشت را هوا کردم تو کانال.
✔ |زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly ✔
مهٔ صبحگاهی امروز، از دیروز هم شدیدتر است آنقدر غلیظ که سفیدیاش چشمم را میزند و به سختی میتوانم مسیر را ببینم. گاهی حتی وسوسه میشوم کنار بزنم، اما باز هم هیچ نشانهای از جاده پیدا نیست. کمکم، آن زیبایی و هیجانِ اولیه، جای خود را به استرس میدهد و راه هم انگار کش میآید و تمام نمیشود.
بالاخره پس از کلی اضطراب، به مدرسه میرسم و نفس راحتی میکشم. ساعت اول، کلاسِ هشتمیها امتحان دارند. با شوخی و خنده به آنها میگویم: «لطفاً جوابهای بیربط ننویسید؛ مثل آن دانشآموزی که بهجای خرد و اندیشه و فرهنگ، نوشته بود ارمغان ایران به سرزمینهای دیگر، کاک و نانبرنجی است!» بچهها زیر خنده میزنند؛ اما بعد از امتحان میفهمم که خودشان هم کمسوتی ندارند و امتحانی که دادند، اصلاً خوب نبوده است.
ساعت دوم، از کلاس هفتمیها املا میگیرم. برخی از آنها بسیار ضعیف هستند؛ با خود فکر میکنم که در مدارس ابتدایی، اهمیتِ املا بسیار کمرنگ شده است. در مقابل، وضعیتِ نهمیها بسیار بهتر است؛ حتی یکی دو نفر از دانشآموزانِ ضعیفِ کلاس هم پیشرفت کردهاند. در کلاسِ آنها واقعاً به من خوش میگذرد.
در زنگ تفریح، بچهها با مدیر و دبیران والیبال بازی میکنند. مرا هم به زور وارد بازی میکنند، اما چون چیزی از این بازی نمیدانم، ترجیح میدهم بیرون بایستم و از تماشای آنها لذت ببرم. این صمیمیت، برای من بسیار لذتبخشتر از خودِ بازی است.
بعدازظهر، به مطالعهٔ فایلهای ارسالیِ جناب کلانتری در کارگاه «خردهخاطره» میپردازم؛ فایلها بسیار جذاب و زیبا هستند. خودِ کارگاه نیز بینظیر بود. با اینکه نوشتن را با خاطرهنویسی آغاز کردهام، اما با نگاهی متفاوت به این شیوهٔ نگارش آشنا شدم و حالا بسیار مشتاقم که نوشتنِ خاطراتِ مختلف را تجربه کنم.
متأسفانه امشب نمیتوانم در آخرین جلسهٔ دورهٔ شعر شرکت کنم، اما به جلسهٔ بازخورد میرسم. تمرینی که انجام دادهام مورد قبول واقع شده و این موضوع، ذوق و شوقِ مرا برای ادامهٔ مسیرِ شعرنویسی دوچندان میکند.
باز هم روزی دیگر به پایان رسید و زندگی همچنان ادامه دارد.
الان که دارم برایت مینویسم بعد از تماشای بازی استقلال و الشمال است. بازی را خیلی خوب آنالیز و مدیریت کردیم و ۱۰ دقیقهٔ پایانی اوج هیجان بود. وسط حرص خوردنم برای گل نشدن موقعیتهای پی در پی، مدام میگفتم تیم تعویض لازم دارد، دستمان خالیست اما محمدرضا آزادی شاید بودنش کمک کند و دست بر قضا چند دقیقه بعد آزادی داخل زمین شد و روی گل موثر بود. قبل از اینکه توپ به یاسر آسانی برسد داد زدم« گُلههههههههههههههه» و توپ روی پای یاسر نشست و کنج دروازه جا خوش کرد. خوشحالم از این بُرد، از اینکه سالهای سال است فوتبال را در زندگیام دارم، که برایم هیجان و شادی بیافریند، که میتوانم پیشبینی کنم، که آنالیز کردن فوتبال برایم جذاب است. خوشحالم که فوتبال وجود دارد در تمام جهان. برای تمام عاشقان و شیفتگانش. برای آنها که در ۹۰ دقیقه و برخی اوقات در ۱۲۰ دقیقه، فارغ میشوند از افکار و نگرانیها و غمهایشان، که چشم میدوزند به مستطیل سبز و ساقهای بازیکنان تیم مورد علاقهشان، که با هر گل به هوا میپرند و با هر برد تا چند روز شاد و سرخوشاند. فوتبال در هر سطحی انرژی میدهد و هیجان دارد. چه فوتبال در سطح بوندسلیگا و لالیگا، چه در سطح آسیا و چه در سطح همان گل کوچکهایی که بچهها بازی میکردند، که خودم تجربه فراوانی در آنها دارم.
پس این گزارش را از آخر به اول برایت تعریف میکنم، فوتبال و شرحش را که نوشتم میماند باقی:
برنامه معنوی شب را انجام دادم، به کارهای خانه رسیدم، وبینار را شرکت کردم. فهرست کلمات هفتگی را نوشتیم و بعد آزادنویسی کردیم و استاد اشعار زیبایی از منوچهر آتشی خواندند. قبلش متنم را نوشته و ویرایش کردم که منتشر شود راس ساعت ۸. قبلترش کارهای خانه را انجام دادم و به برنامه معنوی روز رسیدم. شکوفههای عناب را خواندهام. زمانی را با زیتون گذراندم.
با محدثه گپ زدیم، موسیقی گوش کردیم و بعد حرف مرگ و مرگ اندیشی به میان آمد. فکر کردیم چه عجیب است آمدن فردا قطعیت ندارد و ما فقط همین امروز را داریم و همین امروز کامل هم نه، همین ساعت را. که باید چه کار کرد که وقتی به قول سهراب ریههای زندگی پر از اکسیژن مرگ است، چطور باید زندگی کرد که چرا هر بار یادمان میرود میشود و ممکن است که ساعتی بعد وجود نداشته باشیم. چرا لحظهها را زندگی نمیکنیم؟ هر روز که یک هدیه است را چرا در کنج دکور گذاشتهایم که خاک بخورد؟
من همیشه با مرگ اندیشی موافقم. شور زندگی را در من بیشتر میکند، حرکتم میدهد، باعث میشود درست زندگی کنم، درست بگویم و بشنوم. باعث میشود بر سر مسائل پوچ و غیر اصلی وقت نگذارم اما گاه به گاه فراموش میکنم و از مسیر خارج میشوم. این حرفها مرا به متن امشبم رساند که در مورد مرگ است که اگر درست زندگی کنیم و به قول سیمین بهبهانی زندگی را دست نخورده برای مرگ نگذاریم مرگ میخواهد چه چیزی را از ما بگیرد؟
و در آخر که بشود اول صبح، آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی انجام دادم.
و ساعتی آسمان را تماشا کردم غرق شدم میان ابرهای سفید پنبهای که بر دامن آبی مخملگون آسمان خوش نشسته بودند.
گزارش طولانیام را با بیتی از حضرت حافظ برمیچینم:
«من اگر باده خورم ورنه، چه کارم با کس؟
حافظ راز خود و عارف وقت خویشم»
امروز تقریبن هیچ کاری نکردم. خیلی خسته بودم. بعد از مدتها ساعت دو تا چهار و نیم گرفتم خابیدم. نه به سرزبان رسیدم نه نویسندهساز.
تحت تعقیب بودم. راهی جز رفتن نبود. باید میرفتم. یواشکی. خودمو با بدبختی رسوندم مرز ترکیه. داشتیم بیسر و صدا رد میشدیم. سه چهار نفری همراهم بودند. من تنها دختر جمع بودم. همهشان وسط مرز تیر خوردن و افتادن رو زمین. بهمون گفتهبودن اگه یکیتون تیر خورد برید و اصلن برنگردید سمتش. منم سینهخیز رفتم جلو. با دلی تنگ و نگران. با یه کولهپشتی سنگین رو پشتم. دیگه نه میشد برگردم نه همونجا متوقف بشم. اگه برمیگشتم میزدنم. باید تند میرفتم. از مرز که رد شدم پاشدم و با همهی نیروم دویدم. نمیدونم چهقدر شد. شاید دوکیلومتر. خیلی خسته بودم. قبلشم پنج شیش ساعت راه رفتهبودم. یهروز بود که هیچی نخوردهبودم. گشنهم بود. توی کیفم کلی صددلاری بود. رفتم یه چیزی خریدم خوردم ولی یادم نیست چی بود. بعدش نمیدونستم چیکارکنم. دلم برای ایران تنگ شدهبود. برای شهرم. برای خانوادهم. برای خونهمون. ولی دیگه نمیتونستم برگردم. خودم این راهو انتخاب کردهبودم. خودم همهی پلای پشتمو خراب کردهبودم و راهای برگشتنو بستم. باید کاری میکردم. نمیشد سرگردون بمونم تو خیابونا. اصلن نمیدونستم کجام. باید پناهنده میشدم. رفتم سفارت. بعد یه در باز شد. یه اتاق بیستمتری بود با بیستتا آدم توش. آدما از هر مدلی بودن. زن، مرد، بچه، پیر و جوون. از همهی کشورا بودن. من فقط ایرانی بودن. اونجا کمپ پناهجوها بود. اتاقه خیلی کثیف بود. نمیشد توش تکون بخوریم و نخوریم به هم. بوی تند ادرار رو مخم بود. از خودم پرسیدم
یعنی باید چهارسال اینجا زندگی کنم؟ با روزی دوازدهساعت کار سخت و فقط یه وعده غذا در روز؟
و همون لحظه از خاب بیدار شدم. خدارو شکر همهش خاب بود. امروز بعد مدتها اومدم یهکم توی روز بخابم که این اتفاقا توی خابم افتاد. تهشم نفهمیدم چرا فرار کردم و اون همه پولو از کجا اوردم.
شکوه جان طائفی عزیز
همشهری جمهوری هنر و ادبیات
از کی من شناختمت یادم نیست.
یادم هست توی آکادمی خلاقیت زینب بیشه متوجهت شدم. خیلی ممنون که پایهای. چون گاهی به میخ میزنم و گاهی به نعل و قاتی میکنم، برخی دوستان نمیمانند و دوری و دوستی را ترجیح میدهند، اما تو امنی امن.
اما از امروزم چه خبر؟
صبح را به بررسی روانسنجی و تأیید پرسشنامههای دانشجوی ارشدم، نظر دادن دربارهی روانسنجی پرسشنامهی دیگری، کمی هم فکر و هماندیشی دربارهی گایدلاین مراقبت در الکتروشوک و ترویج مقالهی دانشگاهیام گذشت. ممنون که به پیام ترویج مقالهام بازخورد دادی و گفتی میخوانی. برایم خیلی ارزشمند بود. در آغاز صبح از کتاب «اصلگرایی» خواندم. این کتاب را دارم در باشگاه کتابخوانی 5 صبحیها به تسهیلگری سیدهزهرا و نگارجان میخوانم. گارد اولیهام بهش شکسته. تمرینهای این دو بزرگوار در شکستن گاردم بیتأثیر نیست. دو جملهای از این کتاب: «اصلگرا شدن مستلزم افزایش آگاهی از توانایی انتخابمان است.» و «اولین اقدام اختیاریام باید به اختیار باشد.»
در خانه پس از نماز و ناهار و چرت عصرگاهی (یکساعت و نیم خوابیدم نمیدانم چرا گفتم چرت)، رفتم وبیکار سرزبان الهه علیزاده. امروز از عمق گفت. گذشتن از سطح و درگیر شدن با پیچیدگیها. الهه داشت از ماشینلباسشویی مثال میزد. غرش ماشینلباسشوییمان در آمده بود، دنبال مادر گشتم تا ساکتش کند. ماه پیش بود که تعمیر شد و این صدا و آه از این صدا. در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردیم، اکنونمان را در فهرستی از کلمات آوردیم، کلمههایمان را رو کردیم و شعری از منوچهر آتشی شنیدیم.
رفتم نماز و ضبط روزگفتارم. فصل 11 کتاب «خوب گوش نمیدهی» به صدای درون پرداخته بود. صداهای درون خیلی جاها مطرح میشوند. اسم کتابها را یادداشت کردم: «لذت فهمیدن از فاینمن»، «صداهای درون از فرنیهو». هیچکدام را نیافتم.
یک ساعت را به مطالعه کتابهای کاغذیام صرف کردم. طرحوارهدرمانیها، نقشههایی از تمرین روایتی، تفکر انتقادی و هنر پرسشگری.
دوان دوان خودم را رساندم جلسه 5 دورهی شعر 14. شکوه جان دیدی استاد از چه تعبیری استفاده کرد: «خیابان جمهوری ادبیات». چه شهری است این شهر ادبیات. چه همشهریهای خوبی هستیم ما. خوشحالم از بودنت.
نه اینکه همیشه مستقیمن به دیگری لطمه بزند، گاه نفس تسلیمشدن هم آسیبزاست.
گاهی تسلیم شدن خودش بهترین جانپناهی بودنست برای دیگران باور کنید که گاهی تسلیم و سکوت نه بخاطر خود بلکه فقط بخاطر دیگران از هزاران بار جان دادن برای خود فرد سختتر است اما همین تسلیم، راه روشنی میبخشد بکسانی که برات ارزشمندند.
نه اینکه همیشه مستقیمن به دیگری لطمه بزند، گاه نفس تسلیمشدن هم آسیبزاست.
گاهی تسلیم شدن خودش بهترین جانپناهی بودنست برای دیگران باور کنید که گاهی تسلیم و سکوت نه بخاطر خود بلکه فقط بخاطر دیگران از هزاران بار جان دادن برای خود فرد سختتر است اما همین تسلیم، راه روشنی میبخشد بکسانی که برات ارزشمندند.
که در گذر زمان شاید …
سلام
مدتی روزنوشتم را نمینویسم. یعنی مینویسم، اما برای خودم. عمومی منتشرش نمیکنم. چون این روزها کمی تاریکم. تا برگشتم به کمی نور، بگذارید نوشتن، تنها محرمم باشد.
ولی برای قطع نشدنم، هم از اینجا و هم از شعر، دیدم بهانهی خوبیست که هرشب یک شعر از شعرهایی که میخانم را کامل نقل کنم.
و در انتها
بوسِش بر روحِ پر فتوحتان.
دوستدارتان
غزاله.
—————-
از اسماعیل خویی:
و، پس، چرا
من، باز، در میانِ شما،
تنها میمانم؟
می دانم،
کبوتری هم اگر باشم،
جز مُشتی
بال و نفس نیستم.
و کیست از شما که نداند
من،
کبوتری هم اگر باشم،
هرگز
آمُختهی قفس نمیشوم؛
و هیچگاه
خانگیی هیچکس،
آزادم،
آزادم،
آزاد.
و خوب میدانم:
آزادی،
مثل هوای بامدادی،
خوب است.
اما چراست
-از خود میپرسم-
و از کجاست
که در دلم همیشه غروب است؟
آزادم:
آنچنان که تو گویی
نز مامِ خاک زادم،
نز
زهدانِ آب و
نه
از پشتِ آفتاب.
آزادم،
آری،
آزادم:
آنچنان که تو پنداری
از خاندانِ بادم.
و باد،
باد،
از چهارسو باد،
از هزار سو باد …
آه،
بارِ دگر چمدانم را باید،
باید،
باید ببندم،
– سوی کجا؟
– چه میدانم:
شاید دلم برای کجا تنگ است.
شاید
-چه میدانم من،
من چه می دانم-
شاید،
شاید دلم برای خدا تنگ است:
شاید دلم برای شما …
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل.
نمره روز: ۴.۵
گزارش:
۱. با حس سرماخوردگی پاشدم.
۲. یکم از مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم.
۳. انگلیسی و اسپانیایی رو تمرین کردم.
۴. استراحت کردم.
۵. مرغ مزهدار کردم.
۶. کباب کردم.
۷. حالم بد شد.
۸. فقط میخوام استراحت کنم.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
سلام حلزون
نمیتوانمننوبسم حتا چند خط
امروز کلی کار ادبی انجام دادم که از گزارشش معذورم.
آخر نمیخواهم چیزی را اسپویل کنم.
اسپویل به فارسی چیمیشد؟
یادم نیست.
الان خیلی چیزها فراموشِ من داغان و خسته شده.
پیادهروی رفتم، اینتروال.
کتاب سرخ و سیاه خواندم.
کلمهبرداشتم.
کارگاه شعر را بودم.
حالا مانده خوابیدن.
امشب موقع بازخورد به سرودهها، اینترنتم برای چندین دقیقه قطع بود.
بازخورد استاد را به نوشتههایم نشنیدم.
خدافظ
وقتی واقعا ایستادم و نگاه کردم، دنیا به نظرم خیلی جالبتر آمد. «گرچن روبین»
صبح قبل از زنگ ساعت گوشی از خواب بیدار شدم و با خود گفتم این یک نشانه است. امروز روزی نیک خواهد بود. پس بیست دقیقه و پانصد کلمه آزادنویسی کردم. صورتم را اصلاح کردم و دوش گرفتم و با مادرم صبحانه خوردم. به سراغ کتاب «زندگی از دریچه حواس پنجگانه» رفتم و تا آخر فصل «دیدن» را خواندم. بیرون رفتم و پیادهروی کردم و یک لباس، مقداری آویشنشیرازی و یک شیشه عسل خریدم. به خانه برگشتم و دمنوش آویشن و عسل درست کردم. کمی از کارگاه دیروز «خردهخاطره» را شنیدم. استراحت کردم و ناهار خوردم و به سر کارم رفتم. فرصتی پیش آمد و چند صفحه «سنگ صبور» را خواندم. به وسط رمان رسیدم. وبینار نویسندهساز را همراه بودم. در پرسش و پاسخ از استاد کمیک استریپ درخواست کردم. استاد کلانتری کتاب «کمدی منطق» را معرفی کردند که بعد از وبینار سفارش دادم و هفته آینده به دستم خواهد رسید. کارم تمام شد و به خانه برگشتم و نیمرو با فلفل دلمهای پختم و همراه با یک لیوان دمنوش آویشن با عسل خوردم. شاید این سرفهها که پس از سرماخوردگی یک ماه پیش دست از سرم برنداشتهاند تمام شوند. پیش بینی صبحم درست بود و امروز، روز نیکی بود. فردا هم روز عجیبی است باید دو نوبت صبح و بعد از ظهر به سر کار بروم. پس شبتان نیک
گزارش نیک
امروز خیلی جمعه بود. دمظهر با دردبدن بیدار شدم. سری به مادریارا زدم. پنیرگردوی صبحانه را مهمان او شدم. خانهشان مرا یاد خانهی مادربزرگها میاندازد. طی یکتصمیم مشترک برای ناهار کتلت میزنیم. به او گفتم که امروز چهقدر به جمعهها میماند. سیبزمینی و پیازها را توی همزن پوره کردم. ابشان را گرفتم و با گوشت و ادویه مشتمال کردم. روزی که غذا کتلت باشد ان روز اصل زندگیست. یکغذای نوستالژیک محبوب دلها. این هم نوعی غذای مادربزرگیست.یاد پادکست ویکیپز افتادم میگفت ملات کتلت هرچهقدر زیاد باشد بازم سرسفره ازش کم میاید. عقربهها سمت ساعت یک میدوند و من منتظر جواب یارا. صدای پیام امدن او شوقانگیز بود. ناهار زدیم و خسبیدیم. شاید بیستدقیقه در حدی که چشمانم گرم شود. ساعت پنج بعدازظهر وبینار نویسندهساز. همنویسی کردیم و کلونتری نطق کرد. دهدقیقه اخر زدم بیرون. حمام را شستم. نماز خواندم با تلاوت صفحاتی چند از کلام خدا. ناخنکی به اثر گاتمن زدم. خیلی چیزی حالیم نشد. یارا توی دستوپایم بود. نودل خوردم بعد مدتها به یاد ان روزها که دانشجو بودیم و معتاد این غذای رشتهرشته. حالیا گزارش نیک مینویسم و اندیشناکم که این تمرین نیکو دارد سوی یکنواختی میرود. به تحول میاندیشم. روز چه دارد که ازش ساخت؟ به صحنهها فکر میکنم.شام میزنیم و زنبیل چایمان را برمیداریم. با “م” میرویم پارک. هوا مهربانانه مینوازد. بلال کباب کردیم و خندیدیم. امدیم خانه. گزارش نیک کاملیدم و خسبیدم. بهقول کلونتری ما ایندگانیم.
۱. درس خواندم. خونریزیهای معده و سنگ صفرا و بیماریهای کبدی و تودههاش.
۲. نیمهی دوم انیمیشن شگفتشگفتانگیزان. بخاطر توصیفهایی که ازش شده بود تو کتاب منحنی خلاقیت.
۳. باهاش ور رفتم و دیدم حفظش کردم. اما خب این خلاقیت نیست که همان آهنگ را دوباره و دوباره تقلید کنی. اما برای اینکه خودت بسازی باید صبر کنی. مثل نوشتن نیست.
۴. شروع کتاب ۲۰ کهنالگوی پیرنگ. تفاوت داستان و پیرنگ. دوتا داستانک هم توش خواندم.
۵. شروع داستانکوتاهی از فلانری اوکانر. داستان آسایشهای خانه. آشنا نیستم با نویسنده اما تا اینجا که شخصیتهای متفاوتی ساخته.
۶. قدم زدن بین کتابها و حس رهایی. میتوانستم ساعتها آنجا بمانم.
۷. برتری خفیف. موضوع جالبی داشت که فراموش کرده بودم. برنامه میریزی برای شروع. بعدا برنامه را تغییر میدهی در طول راه. هیچکس نمیتواند آنقدر دقیق برنامهریزی کند که با آن به هدفش برسد. اگر تغییر ندهد قطعا نمیرسد.
۸. وبینار نویسندهساز را بودم. شعر قشنگی خواندیم و فهرست هفتگی کلمات نوشتیم. اینبار بیشتر دربارهی زمان بود. کلمههای عجله و کم و زیاد تکرار شده بودند. اما دفعهی پیش بیشتر عذابوجدان انجام ندادن بود. اینبار اضطراب درست انجام دادن. هی درحال تغییر برنامه و تنظیم کردن خودم. همین را ترجیح میدهم. آزادنویسی هم کردیم که من بیشتر به کارهایی که برنامه دارم انجام بدهم فکر کردم. روی کاغذ.
یک مدت از آزادنویسی دور بودم
شب است و خیلی دیروقت
فقط فهمیدم دانهای هستم
در انتظار
نمیدانم نور روز را خواهم دید یا با خاک یکی خواهم شد به کندی و در تاریکی آرام خواهم گرفت قبل از تولد
اما این دو روز دارم برای یک چیزِ سطحی اوقات خرج میکنم. کنکور. چیزی که شاید بسی نیافزاید بر مهارت هایم، اما هزینهی ورود به جمعی بلندپرواز است. کاشتمش تا بالا رود، اگر برآید.
در هر دو جمع بودهام. جمع افرادی که استعداد تلقی میشدند و واقعن برخی مستعد بودند، و جمعی که متوسط تلقی میشدند و بازهم برخی مستعد بودند. تفاوت آنجا بود که تا آنجا که من دانستم، گروهی که بر لباسِ ذهنشان برچسب مستعد دوخته شده، از خود انتظار داشته و باور دارند هدفهایشان تا حد خوبی امکانپذیرند. گروهِ دیگر این باور را ندارد. سادهتر است که از خود انتظار نداشته باشی، اما همین انتظار، میشود همان دست پدر، پشت دوچرخه، وقتی برای اولین بار کمکیها را باز میکنی. اعتماد داری که میشود، پس گاهی میشود. گاهی هم با سر میروی توی جوب!
من هم که پروازی، چندی بد زمین خوردهام و با کفِ خیابان یکدست گشتهام بابت این هدفها. گاهی توقعات بیجایم زندگی را برایم تلخ کرده است. اما این بالها هرگز کوتاه نشدهاند و حساسم هرگاه حس کنم کسی قصد دارد بگوید: تو در این حد نیستی که… یا از تو انتظار نمیرود که بتوانی… از نظر من، همه چیز با کمی توانایی اولیه و بسی تلاش و وقت گذاشتن ممکن است. سگ، شهریارست نزدِ آنکس که حرف بیپشتوانه هوا کند و تضعیف کند روحیهی مردم را.
سگی را دیدم تقلید صدای انسان را میکرد. سعی میکرد کلمات را شبیه در بیاورد. سگ! ما که هستیم که بال دیگری را ببندیم؟ این تنها کرانِ من است.
توصیهی اخلاقی نباشد مفت و علفوار. صرفن بیاییم کمتر دل بشکانیم.
کمتر ناامیدم. پاییز و هوا بیبدیل است و امروز از تختِ بیماری برخاستم.
گربههای محل را چندی نام نهادیم. حالا برای توصیفشان نام داریم. معجزهی کلمه در هوایی است که نفس میکشم. غرق اقبالم از فارسی.
ورزش را شروع کردم. امروز روز شروعهای مختلف بود.
فرانسه خواندن را بازآغازیدم. تا ب۱ رفته بودم و آمدم ثبتنام کنم اوایل پاییز که ناگهان پلمب کردند خدازدهها سفارت فرانسه را در تهران! و من عنبردستوار و سمج، گفتم خودم کندتر و کورتر میخوانم. ارادهی من سنگی نیست. از جنس ریشه است. زنده. گاه حساس، گاه سنگشکن، گاه گازوییل خورده، اما زنده.
انگار این روزها زندگیام را میان کارتنها و قفسهها و وسایلی که هنوز جای ثابتی پیدا نکردهاند، جا گذاشتهام. هر روز چیزی را مرتب میکنم، چیزی را جابهجا میکنم و گوشهای از خانه را سر و سامان میدهم. آنقدر روزهایم شبیه هم شدهاند که دیگر حتی روی گفتنِ «امروز برای رشد خودم کاری نکردم» را هم ندارم. جسارت، فعلاً پشت درِ کمدها و لابهلای وسایل خانه مانده است.
گاهی فکر میکنم نکند در تمام این جابهجاییها، خودم از قلم افتاده باشم.
https://t.me/MashgheBodan
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام حبیبی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on زخمیاد
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on نامِ بعضی نفرات
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on چه در چه میشکوفد؟
From پرستو یاوری on تف به تفنن
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on بازندهی سازنده
From پرستو یاوری on بازندهی سازنده
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on آه از آغاز این رمان
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو پروازی حقیقی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟