ساعت هفت محبوب زنگ زد و بیدار شدم اما باز خابیدم. یکهویی پریدم از خاب گفتم زمان رفته اما هفتونیم بود. سریع حاضر شدم و یک لقمهای صبحانه خوردم و زدم بیرون. شانسم خوبم ون را دیدم که گذشت از جلویم. پس پیاده رویدم. بعد اتوبوس و گرما. خوب شد لباس گرم نپوشیده بودم. شهدا محبوب را دیدم و بعد پیاده تا حرم. آفتاب جوری میتابید انگار تابستان بود یا چه میدانم ارثش را خورده بودیم. با عینک آفتابی هم اذیت میکرد. فازت چیه وحشی؟ رسیدیم حرم. اول از همه رفتیم توی صف. صف کوتاه بود. شربت آبلیموی تلخ میدادند با نون قالی(خالی). نمیدانم از اول نون قالی بود یا به ما نون قالی رسید. نشستیم و شربت خوردیم و کمی نون قالی. بعدش رفتیم سمت چایخوری. چای گرفتیم و توی حوض نشستیم. حوضش آب نداشت. بیرون حوض آفتاب بود و میتابید. یک قورت خوردم. تلخ بود. چرا چای تلخ برداشته بودم؟ بعد به محبوب میگویم قسمت. قسمت بود چای تلخ بخوریم.
رفتیم توی صف برای زیارت. کلی شلوغ بود و هی بقیه جا میزدند. یعنی زیارت هم جا زنی واقعن؟ اومدی زیارت یا که چشچرونی نه جا زنی؟ اینبار به همه جا داشتم دقت میکردم. به سنگهای کندهکاری شده. به کاشیکاریها. به نوشتهها. به درهای حرم که کلی کار شده بود. داشتم فکر میکردم چقدر زمان برده درست کردن اینها؟ کار دست بود یا دستگاه؟ بعد هم چیزی را دیدم که تا حالا ندیده بودم. آن بالا بالاها دیوارهای دور ضریح. چند تا قاب مانند بود که تویش از شمشیر و گردنبند و کمربند و اینها داشت. محبوب گفت فکر کنم مدال پدالهای تختی باشد که اهدا کرده. چرا تا بحال ندیده بودم؟ شاید چون همیشه حواسم به صف بود و اینبار حواسم به هرجایی جز صف.
زیارت کردیم و دعا خاندیم و دوباره چایی اینبار شیرین. به محبوب گفتم برویم پردیس کتاب؟ گفت برویم.
اتوبوس بود و پیادهروی و بعد پردیس کتاب. یه دور پرهایم ریخت از قیمت کتابها. میخاستم شهریار مندنیپور بگیرم. دیدم الکترونیکی که هست چرا بگیرم. کتاب «لمس» از محمدرضا کاتب را گرفتم. بعد هم ماژیک خریدم. دوازدهتایی. یه دلم میگفت بگیر. یکی میگفت نگیرم. تهش گرفتم.
بعد اتوبوس بود و رفتن محبوب و تنهایی اتوبوس. پیاده تا خانه. نهار با نون قالیهای حرم.
نوشتن با فرشته. بعد هم گیج خاب شدن و بای بای کردن.
آمدم کمی بخابم و تا نویسنده ساز بیدار شوم اما خابیدم و آخرای بای بای بود که رسیدم به نویسندهساز.
با فرشته و فائزه خاندیم. من « نار بانو» از شرق بنفشه را خاندم از مندنیپور شهریار. قبلش داشتیم به شعرهای فائزه گاز میدادیم تا استاد اگر گاز گرفت دردش کم باشد. ایح ایح ایح.
حالا هم میروم که فیلم ببینم.
گزارش نیک ۱۷۵فرح
✔️رفتن به دکتر درمانگاه و آزمایشگاه بیمارستان لاله و گرفتن دارو انتی بیوتیک که سریع سرحال بشم.
✔️ بعد تغذیه کانال فرحنامه
✔️اقدام به ثبتنام زبان اشاره ترم دوم انشالله.
✔️ناهار: بچه ها قرار شد ناهار همبرگر بگیرند تا کمی استراحت کنم.
✔️نماز خواندم.
✔️۱۵ دقیقه نوشتن.در وبینار نویسنده ساز
«میخوام بنویسم. بهترین چیزی که منو این سالها سرحال نگه داشته همین نوشتن بود. فکر میکردم بعد از پرواز در اوج جوانی پسرم علی پیرخواهم شد. و نه، اصلن دوام نمیارم و میمیرم. اما نه، از همان روز اول نوشتم ، خطاب به خود علی به خدایم به خودم ، آنقدر نوشتم که کاغذ کم آوردم دو دسته ورق A4 صدتایی را بلعیدم. نه سیاه کردم.و خودکار هایی که تمام کردم شاهد نوشتنهایم اند. بعد از علی نقاشی آبرنگ حسم منو نتوانست انتقال بده ، رفتم خط نقاشی کم بود برای من.
بعد رفتم نقاشی رنگ و روغن هفته دو تابلو. پر کار شدم. آنقدر که صبح رنگ میریختم روی بومها ، تا شب تابلو تحویل میگرفتم.
کپی کپی بعد از خودم کشیدم. برای اینکه خونه پر از نقاشی نشه ۳۰۰ تابلو رد کردم. و هی کشیدم سبک امیرسیون مورد علاقهام شد. رئال را برتابیدم. در دو نمایشگاه گروهی شرکت کردم. دخترم لیلا رفت کانادا، پسرم امیرحسنم سال بعد رفت شیکاگو
تنها شدم. کشیدم و کشیدم. بعد فصل کرونا شد باز تنهایی و یادعلی.
لیلا آمد. پشتبندش امیرحسنم آمد. خدایا ممنون . دیگه نقاشی تعطیل شد . بافتم و بافتم آنقدر که کاموا هایی که داشتم کافی نبود و هی کاموا خریدم کلافی ۵ هزار تومان تا رسید به کلافی ۵۰ هزار تومان و امسال شده کلافی ۵۰۰ هزار تومان. خدایا چقدر گرون.
نوشتم و نوشتم . دیگه کاغذ و قلم کافی نبود روبه تایپ آوردم ، تایپیدم ، تایپیدم.
در این وسطا با استاد شاهین پسر خوش فکر آشنا شدم . او اولین بار برام ایمیل زد. شاید من سوالی در سایتش کرده بودم و ایمیل داده بودم نمیدانم. فقط عید ۱۴۰۰ یا نه ۱۳۹۹ پیامش را گرفتم. بعد در وبینارهای ساعت ۵ صبحش شرکت کردم. و مدام هم اینترنت خونه قطع میشد. وبینار ها به عصر افتاد وبینارهای زبان آور. عالی بود. حالا دیگه فرح نقاش ، فرح بافنده شده بود فره مدام نوشتن. ….»
✔️نماز و نیایش شبانه
✔️کلاس شعر با شاهین سهشنبه شبها
✔️بین کلاس و بازخورد گزارش نیک را منظم کردم و پست برای سایت نویسنده ساز انشالله.
🐌از راحت و روان حرکت کردن حلزون خوشم میاید. آهسته و پیوسته در کار خودش پیش میرود و همین میتواند سرمشق صبوری برای من عجول باشد.
✍️ «تو از آنهایی هستی که فکرِ به تو، دیدنِ توست و دیدنِ تو فکرِ تو» ( یداله رویایی، لبریختهها)
✍️
ماهی سرخ
کودکیام ماهی سرخ حوض مادر بزرگ
جوانیام در پی عشقهای پوچِ امتحان خرابکن
ماندم در انقلاب فرهنگی سفیر و سرگردان
( نماینده( سفیر) رشته روانشناسی در کمیتههای انقلاب فرهنگی شدم)
آسمان شرق قرمز بود. مثل یک تکه ذغال در دل شب. لحظهای بعد آسمان روشنتر شد و ابرها نارنجی. نیمی از آسمان در رنگها فرورفته بود. هرچه میگذشت ابرها بیشتر رنگ میباختند و سرانجام تودههایی خاکستری شدند در دل آبی رنگپریده. خورشید که بالاتر آمد سایههای نورانی بر ابرهای سپید انداخت و همهچیز جان گرفت. باغ پاییزی در زیر پرتو خورشید میدرخشید. مثل جنگلی طلایی و زرد، پر از شکوفههای نور. اول سرد بود. چندبار هوایی شدم بروم توی ماشین بخابم. اما نرفتم. ماندم و به تایچی ادامه دادم تا سرانجام آفتاب همهجا پهن شد و گرممان کرد.
درمانگاه خلوت بود. اکسترنها شیفت آخر بودند. در مورد نسخهها حرف زدیم. زن جوانی آمد با نسخهی ماپروتیلین ۲۵، شبی نصف قرص. گیر نمیآید. اصرار داشت دوز ۷۵ بگیرد. نگاهی به نسخهاش انداختم پر از اقلام جورواجور بود. صرع داشت. اضافه کردن دوز دارو خطرناک بود. گفتم پزشکش باید تایید کند. اصرار کرد. التماس کرد. چه باید میکردم؟ فقط دارویی را که میتوانست به درد بیمار دیگری بخورد هدر داده بودم. اما از جلوی چشمم کنار نمیرود.
در راه خانه به این فکر میکنم که برای ناهار چه بپزم. باید سریع آماده شود. در را که باز میکنم بوی غذا و صدای تلویزیون دلگرمم میکند. علیرضا در خانه است و ناهار درست کرده.
بعد از خاب کمی مینویسم و دو داستان کوتاه میخانم. برای روزهای شلوغ من، داستان کوتاه گزینهی خوبیست. امروز دیگر خیال ندارم سراغ لپتاپ بروم.
شب کارگاه شعر است. برای کارگاه بعد ثبتنام نکردهام. این روزها چندان دست نوشتن ندارم. نمیشود فقط باشم؟ بدون مشق و حرف؟ باشم که دور نشوم؟ اندوه غریبی در من است. روزی روانشناسی به من گفت آنچه را نتوانی با واژهها بیان کنی از چشمانت میچکد. شاید باید بیشتر بنویسم.
راستی امروز از دانشجویم یک خودکار گرفتم و یک درس. صبح قبل از آمدن به شیفت برای دوستی که ندیده قهوه خریده بود. آمده و از اینترن پرسیده: «شما اینترن هستید؟ این قهوه رو برای شما گرفتم». به همین سادگی. به همین خوشمزگی.
گزارش نیک ۱۷۵فرح
✔️دکتر درمانگاه و آزمایشگاه بیمارستان لاله و گرفتن دارو انتی بیوتیک که سریع سرحال بشم.
✔️ بعد تغذیه کانال فرحنامه
✔️اقدام به ثبتنام زبان اشاره ترم دوم انشالله.
✔️ناهار: بچه ها قرار شد ناهار همبرگر بگیرند تا کمی استراحت کنم.
✔️نماز خواندم.
✔️۱۵ دقیقه نوشتن.در وبینار نویسنده ساز
«میخوام بنویسم. بهترین چیزی که منو این سالها سرحال نگه داشته همین نوشتن بود. فکر میکردم بعد از پرواز در اوج جوانی پسرم پیرخواهم شد. و نه، اصلن دوام نمیارم و میمیرم. اما نه، از همان روز اول نوشتم ، خطاب به خود علی به خدایم به خودم ، آنقدر نوشتم که کاغذ کم آوردم دو دسته ورق A4 صدتایی را بلعیدم. نه سیاه کردم. خودکار هایی که تمام کردم شاهد نوشتنهایم اند. بعد از علی نقاشی آبرنگ حسم منو نتوانست انتقال بده ، رفتم خط نقاشی کم بود برای من.
بعد رفتم نقاشی رنگ و روغن هفته دو تابلو.
پر کار شدم. آنقدر که صبح رنگ میریختم روی بومها ، تابش تابلو تحویل میگرفتم.
کپی کپی بعد از خودم کشیدم. برای اینکه خونه پر از نقاشی نشه ۳۰۰ تابلو رد کردم. و هی کشیدم سبک امیرسیون مورد علاقهام شد. رئال را برتابیدم. در دو نمایشگاه گروهی شرکت کردم. دخترم لیلا رفت کانادا،
امیرحسنم سال بعد رفت شیکاگو
تنها شدم. کشیدم و کشیدم. بعد فصل کرونا شد باز تنهایی و یادعلی.
لیلا آمد. پشتبندش امیرحسنم آمد. خدایا ممنون . دیگه نقاشی تعطیل شد . بافتم و بافتم آنقدر که کاموا هایی که داشتم کافی نبود و هی کاموا خریدم کلافی ۵ هزار تومان تا رسید به کلافی ۵۰ هزار تومان و امسال شد کلافی ۵۰۰ هزار تومان. خدایا چقدر گرون.
نوشتم و نوشتم . دیگه کاغذ و قلم کافی نبود روبه تایپ آوردم ، تایپیدم ، تایپیدم.
در این وسطا با استاد شاهین پسر خوش فکر آشنا شدم . او اولین بار برام ایمیل زد. شاید من سوالی در سایتش کرده بودم و ایمیل داده بودم نمیدانم. فقط عید ۱۴۰۰ یا نه ۱۳۹۹ پیامش را گرفتم. بعد در وبینارهای ساعت ۵ صبحش شرکت کردم. و مدام هم اینترنت خونه قطع میشد. وبینار ها به عصر افتاد وبینارهای زبان آور. عالی بود. حالا دیگه فرح نقاش ، فرح بافنده شده بود فره مدام نوشتن. ….»
✔️نماز و نیایش شبانه
✔️کلاس شعر با شاهین سهشنبه شبها
✔️بین کلاس و بازخورد گزارش نیک را منظم کردم و پست برای سایت نویسنده ساز انشالله.
🐌از راحت و روان حرکت کردن حلزون خوشم میاید. آهسته و پیوسته در کار خودش پیش میرود و همین میتواند سرمشق صبوری برای من عجول باشد.
✍️ «تو از آنهایی هستی که فکرِ به تو، دیدنِ توست و دیدنِ تو فکرِ تو» ( یداله رویایی، لبریختهها)
✍️
ماهی سرخ
کودکیام ماهی سرخ حوض مادر بزرگ
جوانیام در پی عشقهای پوچِ امتحان خرابکن
ماندم در انقلاب فرهنگی سفیر و سرگردان
( نماینده( سفیر) رشته روانشناسی در کمیتههای انقلاب فرهنگی شدم)
یکی از تمرین های امشب در کارگاه شعر دوره ۱۴
چند صفحه کتاب «خبر» از یونش شکرخواه را خواندم. در حال پیمودن راهیام که سالها میدانستم روزی در آن قدم خواهم گذاشت. هزار کلمه آزادنویسی کردم. وسطهایش کم آوردم و نمیخواستم ادامه بدهم. حقیقتش چیزی برای گفتن نداشتم و از نوشتن جملات بیهوده خسته بودم. داداشم مثل همیشه در مذموم چپ لنینی و کمونیستی، در اینستاگرام برایم پست فرستاده. میدانم اگر ۴۷ سال قبل در آن حالوهوا حضور داشت، قطعا یکی از همانها بود، حیف که نمیتوانم ثابت کنم. نمیدانم کجای زندگیام به چپ کمونیستی و لنینی میرسد که دائم میخواهد مرا به آنها وصل کند و در جهت هدایتم بکوشد. چیزهایی میگوید که خودم بارها به او گفتهام. ولی طوری رفتار میکند که انگار خودش به آنها رسیده و این من بودم که بیراهه میرفتم! در طول روز که گزارش نیک مینویسم، خیالم راحتتر است. آخر شب به هول و ولا نمیافتم. برای اینکه هول و ولا را با املای درستی بنویسم، در گوگل سرچ کردم. داداشم چند روزی است میخواهد پارسی را پاس بدارد. بله، پارسی. برای زدودن عربی، هر «ف» را به «پ» تغییر میدهد مثل خلیج پارس. میگوید چون عربها نمیتوانستند پ را تلفظ کنند ف را به جایش آوردند. مخالفتی با او ندارم اما نمیدانم در روزهای آینده به کفش و دفتر و برف و کیف چه میخواهد بگوید! فیلم verity را میبینم. شنیده بودم که داکوتا جانسون سالها زیبا دیده نمیشد چون پیشانیاش کشیده بود. سرانجام یک آرایشگر پیشنهاد داد که مدل موهایش را چتری بگذارد تا در اجزای صورتش تعادل برقرار شود. از اول معلوم بود که آخر فیلم چه میشود. امروز رئالیتی شو را تمام میکنم. یک پادکست انگلیسی گوش کردم دربارهٔ اعتیاد به خریدکردن. به نظرم اعتیاد به خریدکردن برای پولدارهاست. کدام بینوایی وقتی به نان شب محتاج است، میرود فروشگاه و کالاهای غیرضروری میخرد؟
گزارش میگ میگ
سهشنبهها روز شعر است.
«سهشنبهی خیس» یاد داستان کوتاهش افتادم.
روز سه شنبه بیشتر از روزهای دیگر در شعر پرسه میزنم. هر کلمه شعر میشود و من در تلاش شعر شدنش بارها میچینمش. برگههای اطرافم همه از من پر شدهاند. من شبیه چه چیزی هستم؟
من شبیه چه چیزی میتوانم باشم؟
من، دنبال من در تمام چیزهایی که اطرافم میبینم هستم.
تمرینجا را بودم و وبینار الهه و نویسندهساز را.
و کلاس شعر. قبلش با ندا و فرشته بودم. شعر نوشتم و من را گازخورد زدند. دندان نیش نشان دادند و من هم که فش فش نشان دادم. از آنجایی که سرماخوردهام.
نمیدانم تا بازخورد استاد بیدار خواهم ماند یا خواب من را خواهد ربود اما خدا خودش من و شعرهایم را بیامرزد و قرین رحمت کند.
امروز وبینار استاد را نیمه رها کردم چون هیچ کدام از انگشتهای دست نویسنده ساز رو انجام نداده بودم .
تا ساعت هفت ونیم هزارو هفت کلمه تایپ کردم
یه شعر از کانال نویسنده ساز خوندم .
توی تلگرام درمورد تاثیر ادبیات و مطالعه و نوشتن در جلوگیری از آلزایمر گفتم.
فکر می کنم کسانی که آموزش می بینند و عملی می کنند عمر بیشتری می کنند و نوادگان و آیندگان از آنهاست.
به آخر وبینار خانم موعودی رسیدم در مورد شکستن تابو ها بود.
۱. شنیدن اسم خودت در ویینار نویسنده ساز مرا یاد آن موقع ها میاندازد که سر صف دلمان قنج میرفت اسممان را بخوانند و جایزه بدهند. سالهاست مدرسه تمام شد و این تجربه هم رفت.
۲.امروز یک سوال پرسیدم در وبینار . دوست دارم نی نی فارسی یاد بگیرد، خودخواهانه دوست دارم نوشته های مامانش را بخواند ، حداقل بتواند بخواند. ولی روراست باشم خودم هم کم مینویسم. دورش را پر کرده ام از قلم و کاغذ ، کتابها را البته بیشتر پاره میکند . سعی میکنم جلوی او کتاب بخوانم ولی خب خیلی کتابها ، فایلشان را دارم. دوست دارم کتاب کودک بخرم هر روز برایش. کتاب فارسی در دسترسم نیست. احساس میکنم این قسمت مادری را دارم …میزنم. یک کلمه با ادبانه مناسب نقطه چین چیست، نمیدانم.
۳. امروز اولین پیاده روی بدون گالسکه را رفتیم. تا نانوایی سر خیابان من چای و باقلوا خوردم دخترم چند تا کوکی، کوکی درواقع از کلوچه خشکتر است و از بیسکوییت لطیفتر. فارسی این را هم نمیدانم. حس عجیبی هست دختر کوچولویم کنار من راه می رود در خیابان.
۴.امروز روز سختی بود. از آن روزها که فقط زنده ماندم. در آزاد نویسی ترس را پیدا کردم. شاید ترس است که اسیرم کرده. البته به نتیجه هم نرسیدم.
۵.خوشحالم گزارش نیک نوشتم.
۶.دوش گرفتم ، حمام گرم، مثل غذای گرم، مثل نوشتن، مثل پیادهروی ، مثل شانه کردن موها ، مثل مسواک ، مثل نقاشیبازی حالم را خوب میکند.چه خوب است آدم لیست کارهای مساعد حالش را بداند، خیلی مهم است.
– نرسیدم تمرین شعرماهی را انجام بدهم. یک چیزهایی توی ذهنم آمد اما ذهن تازهنفس میخاهد نوشتنش. توی شعرماهی شرکت کردم. از طبع روان پرسیدم و اینکه امیدی به شاعر شدنمان هست؟ استاد پاسخ داد و یادآوری کرد نباید لذت شعر نوشتن را با چنین چیزهایی ضایع کرد. از این گفت که احمدرضا احمدی گفته هنوز میتواند شعر بنویسد چون هنوز میتواند تعجب کند. یادآوری اینها هرازگاهی لازم میشود. با خودم فکر میکنم من که توی هر سوراخسنبهای دنبال شعر میگردم چرا به جای وبیناری برای فانتزی، نخاستم شعروبینار بربگذارم؟ دلایلی داشتم. دوست دارم؟ فکر کنم که دارم. اما میخاهم به خودم فرصت بدهم. اگر فانتزی راه من نباشد، رفتهرفته مرا قانع خاهد کرد کنارش بگذارم، مگر نه؟ پس چرا خودم را صرفن به یک چیز محدود کنم؟ هر زمان که خاستم راهم باز است و جادهام دراز.
– خابم میآید. سعی کردم امروز ساعتی گزارش نیکم را بنویسم. بچهها امتحان داشتند اما مگر یک دقیقه آدم را به حال خودش میگذاشتند تا بنویسد؟ دیدم نمیشود نوشت و برگشتم به نقاشی. این روزها بیشتر خطخطی میکنم. حتا امروز رفتم و برای خودم ماژیکهای جدید گرفتم. دلم میخاست نقاشی با ماژیک را امتحان کنم و علاوه بر آن نقاشی پررنگتر را میدوستم.
– حدود ۶ صبح راه افتادم سمت مدرسه. یکی از همکارها با حرفهایش اذیت میکند. شاید حتا خودش هم قصد آزار ندارد نمیخاهد اما زیادی دنبال چک کردن خبرهاست و حس میکنم آدم شایعهپراکنی هم است.
– توی راه دو تا سگ سیاه را دیدیم. همکارها گفتند که این سگها جدیدند و نژاد دارند و احتمالن صاحبشان ولشان کرده. شاید هرینهها خیلی زیاد است و شاید دیگر نمیهاندشا
– دبیری که ماه هشتم بارداریاش بود دیگر نمیآید مدرسه و حالا بچهها معلم مطالعات ندارند. فقط من و یک دبیر دیگر توی دفتر بودیم. بقیه معلمهای ابتداییاند. جالب است که امروز هم از معلمهای ابتدتیی و هم دبیرها شنیدم که معلم ابتدایی بودن سختتر از دبیریست است. من گفتم حاضرم تغییر بدهم و برای راه نزدیکتر حتا معلم ابتدایی شوم اما برای آنها این سخت بود.
– از مدرسه که برگشتم مطالب کلاس شاگردم را آماده کردم. غذا خوردم و رفتم کلاس. پس از تمام شدن تا خانه قدم زد و چیزهایی خریدم.
گزارش شصت و هشت
سالواژه: تبدیل
امروز میتوانستم زودتر بیدار شوم. اما خواب بیشتر را انتخاب کردم.
کنار پنجره جایگاه همیشگی صبحانه هایم نشستم، پرده را کنار دادم و بسی لذت بردم. هنوز هم نمنم باران میبارید. تن خیابان خیس بود و بالای کوهها مهگرفته. از لای پنجره سوز سرمایی رخنه میکرد به خانه و پوستم را سوزنسوزن میکرد.
_گزارشخوانیام را انجام میدهم و از قلم دوستان همسفرم لذت میبرم. یکی از گزارشهای موردعلاقهی دیشبم: حمیده وحدتی
_بعد بالاخره فیلمی که مدتها منتظرش بودم را دیدم.
توطئهآمیز ۲۰۲۶. دوستش داشتم. به نظرم از قسمت سوم و چهارمش خیلی بهتر بود. البته که هیچ قسمتی جای یک و دو را نمیگیرد.
_یک قسمت هم مترسک دیدم.
عادت به خوابهای بعدازظهر ندارم. تنم امروز شوکهام کرد. سه ساعت خواب. وقتی چشم باز کردم خانه در تاریکی فرورفته بود و یک لحظه فکر کردم چهار و پنج صبح است.
هشیار که شدم به جبران زمان از دست رفتهی امروزم هودیپوش به پیادهروی پاییزیام رفتم. گربهمان هم بود. یک خیابان هم با ما همقدم شد. بعد هم یک گربهی کوچکتر مدام جلوی پایم را میگرفت. نفهمیدم منظورش چیست.
مسیر را با آهنگ جدید هیدن و آهنگ نقطهجوش طی کردم.
بعد هم خانه. باد سرد در گوشهایم حبس شده بود.
احتمالا امشب دیرتر خواهم خوابید. شاید وبینار ۵۴۹ را تمام کنم یا شبهولخوانی کنم.
سالواژهام: ریلگذاری
صبح بعد از اینکه بیدار میشوم تا مدتها دلم نمیخواهد هیچ کاری انجام بدهم. زیر پتو جلوی تلویزیون لم میدهم و کانال عوض میکنم.
لباسهای ورزشی دخترم را با دست میشویم و روی بند پهن میکنم.
ظرفها را میشویم
برای دخترم لازانیا درست میکنم.
برای چالش، یک داستانک مینویسم، اما نمیفرستم. میخواهم باز هم روی آن کار کنم.
به مامانم سر میزنم.
دخترم برای تیم مدرسه انتخاب شده است، میبرمش تمرین. خودم همانجا توی باشگاه مینشینم و «گاوخونی» میخوانم. سپس یک داستانک مینویسم و در کانالم میگذارم.
https://t.me/bargmoments
امروز روز شلوغی داشتم. نه این که روزهای دیگرم خلوت تر باشد اما امروز شلوغتر بود.
از صبح دنبال خریدهای عقب افتادهی خانه رفتم.
سریع خود را به خانه رساندم و ناهار پختم و یاسی که از مدرسه آمد ناهاری خوردیم و بعدشم دوش روزانه.
هوا سرد شده. امروز از ظهر به بعد بارانی بود. خداروشکر خوب بارید.
یاسمین که از خواب بیدار شد، تکالیفش را نوشت و بعدم به خانهی ثمین رفتیم.
عصر از فروغ خواندم:
رنگ چشمش را چه میپرسی زمن
رنگ چشمش کی مرا پابند کرد
آتشی کز دیدگانش سرکشید
این دل دیوانه را دربند کرد
امروز هم مثل دیروز و پریروز فشرده نشستم پای آماده کردن ارائهام. و تقریباً تمام شد همهاش.
روزهای بعد فقط باید تمرین کنم.
صبح میخواستم بروم دانشگاه ولی دیدم میشود تلفنی کارها را راه انداخت و ماندم خانه.
بعد از سه روز خانه بودن و کار فشرده خسته شدم ولی از آن خستگیهای خوب. کلی یاد گرفتم و کارم هم تمام شد و میروم سراغ کار بعدی.
گزارش نیک سهشنبه – ۱۴۰۵/۸/۱۲
امروز شد روز متفاوتی.
با یک کتاب زیستم.
دوباره خوانی کتاب بیگانه از آلبر کامو و پایان تلخ کتاب و رونویسی بخشی از آن.
ولی با درخشش استقلال در آسیا حالمان دگرگون شد.
همیشه یکی از بندهایِ فهرستم، زود خابیدن است که شبِ پیش اجرا شد و ساعت ۵:۴۰ برخاستم. خورشید هنوز بالا نیامدهبود.
صبح از خودم پرسیدم که پیش از استمرار در نوشتنِ سه صفحهی صبحگاهی و فهرستبندیِ برنامهها، روز خودم را چگونه میگذراندم؟
با یوگا بدنم را ورز دادم.
حافظ گفت:
سالها دل طلبِ جامِ جم از ما میکرد
آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد
و من نوشتم.
با نتخانی و ریتمخانی، ملودیِ قطعه را در آوردم.
کلاسِ آنلاین برگزار کردم. چون طراحیِ تمرین را نوشتهام، زمانسوزی و پراکندهگویی ندارم. کیفیتِ آموزش هم ارتقا پیدا کرده.
در تمرینجا، دریافتم که باید بین نقطهی شروع و حرفِ اصلی، کیلومترها فاصله نباشد.
کتابِ لیلی و باغهای جهنم از پیام ناصر معرفی شد.
ذوق کردم وقتی قرار شد که همه بخانیمش.
فیلم همه میدانند را به پایان رساندم. لحظهای که ایرنه به خانه بازگشت، من هم گریستم.
خودبسنده، شاهگوشه، سگرمههات تو همه، ابولچپ را به فهرست کلمهبرداری افزودم.
نویسندهساز با فهرستِ اکنون کلمات آغاز شد. اینهفته کلمات راحتتر به بار نشستند.
با کتاب شعرِ چه تلخ است این سیب از زندهنام منوچهر آتشی، آشنا شدیم.
در آزادنویسی، مشکل خیش را برِ پیر مغان بردم و نوشتم. اشککی هم آمد. امیدوارم که حل شود.
در خسرو خوبان با عبارتهای زیر مواجه شدم:
مهتاب منجمد، گوزنی راهشناس، کوچه پسکوچههای پلهمانند، لابیرنت.
در یک خیابان تاریک پیادهروی کردم که با چراغِ ماشینهای عبوری روشن میشد. وهمانگیز بود.
یوگا کار کردم. حتا برای تمرین شخصی هم برنامه و بلوکبندی دارم.
نتخانی و ریتمخانی را ادامه دادم.
هملت، تذکرةالاولیا، مرغابی وحشی و تار، همدماند تا پایان روز.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی دور باغچه به اندازهی 40 دقیقه و دقت کردن به محیط که تجربهی لذتبخشی برام بود.
3.کمی مرور کردن مطالبهای خانده شود و کلمات یاد گرفته
4. همراهی مادر برای رفتن به دکتر
امروز تا دسته گرفتار بودم و حتا نتوانستم خودم را به کارگاه شعر برسانم. فقط آخر شب توانستم چند صفحه از «بیست کهنالگوی پیرنگ» را قدم بزنم. روی جلد کتاب، خط عابر پیاده و چند عابر کشیدهاند. این هفته تا حد قابلی همین آش است و همین کاسه. سپاسگزار بودنم.
تشنهی کتابم و جمله و کلمه
روزی پُر از کتاب بود. به روشم در انتخابِ کتابْ فکر میکردم. یادم میآید دیماه پارسال، رفته بودم از شهرکتابِ گلسار لوازم نقاشی بخرم. لوازم نقاشی، طبقهی چهارم است. کتابفروشی، طبقهی سوم. نتوانستم از طبقهی سوم بدونِ خریدِ کتاب، بگذرم. پدرم هم منتظرم بود. باران میبارید سیلوار. از ماشینِ بابا که پیاده شدم به اندازهی همان چندقدم، خیس شد کُتم. عجله داشتم. پدرم خیلی پُرکار است و همیشه باید رانندههای ماشینهایش را مدیریت کند. باز مانندِ کودکی، از وقتِ پدرم، قانونشکنی کردم و رفتم طبقهی سوم. فقط یک کتاب دیدم. حتا آن کتاب را ورق هم نزدم. همان کتاب شد، راهنمای برنامهریزیهایم. با روشِ این کتاب، متعادلترین برنامهی زندگیم را نوشتم. همهی روزهای جنگِ دیماه، این کتاب را خواندم و یک کتاب دیگر که دربارهی ایدههای سیاسی با نویسندههای ناشناس است. اما امروز چه سرسختانه یک کتاب را بررسی کردم. دیدم که عنوان جالبی دارد، اما هر چهقدر کتاب را ورق زدم، نه. نظرم را نگرفت. کتابهای انگیزشی نمیخواهم. هرچند آن کتاب هم برای کسی که نیاز به انگیزه دارد، میتواند مفید باشد، ولی من نیازی به انگیزه ندارم. من تشنهام، تشنهی یادگیری. تا به حال آدمِ تشنه دیدید که بگوید برای نوشیدنِ آب نیاز به انگیزه دارم؟ نه، با غریزه، آب را سَر میکِشد. هرچند که بهتر است جرعهجرعه بنوشد. امروز یک عنوانِ دیگر برای پروژهای که مینویسم، انتخاب کردم. البته من انتخاب نکردم. داشتم فکر میکردم که خودش آمد و گفت من را بنویس. امروز باز هم موسیقیِ خوب شنیدم. شعر خواندم. شعر نوشتم. دلم هوای نوشتنِ جملهقصار دارد. برایم بازیِ لذتبخش است، جملهقصار. گاهی جملهی اولی که مینویسم با جملهی نهایی خیلی تفاوت دارد و دیدنِ این تفاوت، شگفتانگیز است. امروز دو فایلِ جدید به پنج فایل قبلیِ نوشتنْ اضافه شد. یکی فایلِ «خُردهخاطره» و دیگری فایل «هزارمین کلمهکلمه» که قرار است هزار تا جملهقصار بنویسم. الان، میخواهم باز کتاب بخوانم. چهقدر خوشبختم که تشنهی کتابم.
پروانهساله
گاهی فکر میکنم کودکی پروانهسالهام من، گمشده در تودرتویِ کتابِ تو، پیداشده در راهیافتههای تاریکی.
صبح در هر فرصتی بین کارهام، سر زدهام به متن تمرین نویسندگی پیشرفتهی این هفتهام و آشفتهاش کردهام. تمرین همین بوده. انتقال آشفتگی افکار راوی به نوشتار.
در تمام طول مسیر ترافیک عصر تا خانه، تصویر رویاییِ آسمان پاییز و ابرهای صورتیِ سحرآمیزش پیش روم بوده.
به محض رسیدن به خانه، پرداختهام به کارهای ضروری. از تمرین core تا آشپزی تا مرور تغییرات اجرای دیشب تا خواندن ادامهی شب یک شب دو. کلمه برداری هم از همان، که از یک نمد دو کلاه دوخته باشم. انعطاف پذیری هم مانده برای آخر شب قبل از خواب.
نویسندهساز ۵۹۵ را قبلا گوش داده بودم. آموزنده بوده. اما سوالهای عمیق و جدی، ذهنت را درگیر جوابهای بیپایان میکنند و به سوال بعدی نمیرسی. پرسشنامه که بماند. ایدهی پرسشهای فرامنطقی اما فکر ول کن نبودنی بوده. آنقدر در ترافیک توی فکرم چرخیده تا پرسش جفنگآمیزم از دلش درآمده. مال من، هم جفنگ است و هم شاعرانه و هم عمیق:
اگر دلت برای کسی غش برود و قربانش شوی، از آن به بعد در جوابت باید بگوید بله قربان؟
و اگر نگوید، تو واقعا قربانش نشدهای؟
لمیدهاند، روی گلبرگهای کوکب بنفش. همان کوکبی که روی پنجرهی اتاق نشسته است.
– او چهکار میکند؟
_ چای میخورد.
_منظورم دست راستش است.
_ مینویسد.
_ چه مینویسد؟
_ نمیدانم گمانم چیزی به نام گزارش نیک.
_ گزارش نیک؟
_ فهرست کارهای نیکی که در طول روز انجام داده است.
هیجان زده خیره میشود به او
_ برایم بخوان.
_ حوصلهاش را ندارم.
_ خواهش میکنم تو تنها کسی هستی که از زبان آدمیزاد سر در میآورد.
کف دستهایش را به هم میچسباند و
چشمهایش را درشت تر میکند.
بالاخره او راضی می شود و آن یکی هم با خوشحالی دستهایش را به هم میکوبد.
زنبور برگ گل را ترک میکند. فاصلهاش با کاغذ را جوری تنظیم میکند که هم بخواند و هم بتواند زمان خطر به راحتی فرار کند.
دقیق میشود روی کاغذ.
_ خب؟
_ نوشته که ناخنهایش را رنگ کرده. به هر انگشتش یه آلبالوی سرخ داده.
میگوید تمرین خط داشته. کلماتی که «ه» دارند را دوست دارد و از نوشتن آن ها لذت برده.
میگوید همراه دوستانش فهرست کلمات هفتگیاش را نوشته. صبح هم کمی آزادنویسی داشته.
آم، دیگر، آهان، میگوید پیادهروی کرده و با شنیدن موسیقی شاد انرژی زیاده گرفته.
از کتاب سنگ صبور چوبک خوانده و لذت برده.
کلاس آنلاینی دو ساعته داشته که از محتوایش خوشش نمیآمده اما به اجبار در کلاس حاضر شده و حوصلهاش سر رفته.
امروز دلش خواسته نقاشی بکشد اما اصلا فرصت نکرده.
برای ساختن واژه تلاش کرده. داستانکش را ویرایش کرده. و کارهای دیگری که فکر میکند انقدر نیک نبوده که در گزارشش بیاورد. در آخر میگوید آنقدر خسته است که میخواهد دو روزی بخوابد اما
فردا آفتاب نزده باید بیدار شود.
گزارش نیک امروز
امروز صبح ساعت ۸ بیدار شدم و به وبینار یکی از هم گروهیام تو دوره برندسازی رفتم که شکرگزاری گذاشته بود. خیلی حالم خوب شد و انرژی گرفتم. بعد از اون روی وبینار خودم کار کردم و تمرین کردم. کتاب تفکر نقاد حامد صفایی پور رو شروع کردم به خوندن. ناهار درست کردم و ناهار خوردیم. بعدش کار بود و کمی استراحت کردم. وبینار مدرسه نویسندگی شرکت کردم و نوشتیم. من داستانم رو ادامه دادم. ادامه کارم رو کردم. با خواهرم تلفنی صحبت کردم. برادرم به خونمون اومد و شام خوردیم و الانم در حال تلاش دانلود فیلم هستم تا ببینیم.
زهرا موحدی
صفحههای کتاب با چه سازی میرقصند؟
این پرسش امروز من از خودم بود.
راستش امروز از پیاده روی زیاد پاهایم خیلی احساس خستگی دارند حتی حس میکنم این خستگی به دستانم هم سرایت کرده من که با دستهایم راه نمیرفتم؟
از این رو فرشتهی شانهی چپ درونم هشدار میدهد که پیاده روی فردا را بهتر است از حالا کنسل کنم.
البته که من گوش نمی کنم اما خب در ماندگاری این حس خستگی بیتاثیر نیست.
با به حساب آوردن یک ربع نوشتن به محض بیداری، یک یادداشت در کانالم و ویس ضبط کردن با موضوع یادآوری آموختهها میتوانم به روزم نمره ی «نُه» بدهم و با ارفاق و احتساب خستگی نمرهای کامل.
چشم سمت راست حلزون شده است آن آقای خطی که همش خط بود و گاهی پاککن پاکش میکرد.
خوشحالی امروزم دنکیشوتی بود که پست آورد. آخر هفتهها میخوانمش میخواهم.
خودم میبینم که امسالم چقدر فرق دارد با معلم سال قبل.
چند طرح زدم که از تکراری بودنشان اصن حالم بد شد.
برگشتم به کتاب آغاباجی و هیچکاک و تمام شد آخر.
مرگ قسطی هم هر روز چند صفحه فقط. به گمانم تا آخرین روز عمرم مرگ قسطی را بغل دارم. اصلا با من خاکش کنید لطفا.
تایپهایی کردم.
صبح با خودم گفتم: «خب که چی؟ مگر دلت نوشتن و نویسنده بودن نمیخواهد؟ اینطور؟»
گفتم باید بنویسم و بخوانم هر روز حتی اگر کمی باشد. همیشه یادم میآید حرف استاد که: «یک بهتر است از صفر همیشه.»
پیادهروی را دارم هر روز گاهی کم و گاهی خوب.
خوراکیهای سالمی خریدم با کارت بابا به کام من.
شب بخیر
نصف شب از خاب پریدم. مرز بین خاب و بیداری جابهجا شده بود. پتویم را سدیم هیدروکسید میدیدم. روی بدنم میریخت. میسوختم. پسش زدم. باز میسوختم. تخت، آزمایشگاه شیمی مدیسینال بود. باید فرار میکردم. از تخت بیرون آمدم.
صورتم را آب زدم تا به خودم بیایم.
دیگر خوب خابم نبرد.
اذان صبح را نگفته بیدار شدم. هنوز گیج میزدم. نمیدانستم باید چه کاری انجام دهم. صبحانه؟ لباس؟ چه لباسی؟ چه صبحانهای؟ هرچه جلودست بود انتخاب کردم. دو تخم مرغ. لباسهای دیشب.
روزهای عجیبیست. میکوشم عادیاش کنم، از استرسم بکاهم، بیخیال شوم کمی. اما جوشهای صورتم رسوایم میکنند.
باید ناخنهایم را بگیرم. رنگشان را عوض کنم. شاید قرمز یا نارنجی. شاید هم آبی. شاید یک رژ لب حالم را خوب کند. شاید کابوس آزمایشگاه را فراری دهد.
امروز استاد اینگلیسیام را دیدم. فقط با او حوصلهی احوالپرسی دارم. بقیهی استادهایمان را که میبینم خودم را به کوچهی علیچپ میزنم.
دوستش دارم. تنها معلمی بود که مرا به اینگلیسی علاقهمند کرد.
امروز یک ایستگاه بغل داشتم. یک ایستگاه خاب. یک ایستگاه غرق شدن.
باران بارید. کلاس رقص نرفتم. وقتی نرفتم، دیگر نبارید.
در قلبم غمی مچاله شده. نمیخوام بگم عروس خوبی بودم. چرا لحظهای فکر میکنم خوب بودم و گاهی خلاف اون. مادرشوهرم خوبیش به مراتب بیشتر از بدیش بود. آیا وقتی مردم دربارهی من چه فکری میکنند؟ وقتی «من» رو زیر ذرهبین میبرم به این نتیجه میرسم آدم خوبی نبودم. شاید تظاهر به خوبی میکردم. چرا فکرهام ثبات نداره؟ چرا هیچ چیز منو خوشحال نمیکنه؟ نکنه واقعن روحم مرده. چه چیزی منو به این مسیر کشونده. چرا فکرام تمام نمیشه از شرش خلاص بشم. امروز دستم میپرید خیلی ترسیدم. اشک هام سرازیره. خودخواهم برای خودم غصه میخورم. به قول دوستم دست از کلیشه و دلنوشته برنمیدارم. شاید چون به گذشتگان تعلق دارم. تازه دست به قلم شدم و از نامههای اداری فاصله گرفتم. نوشتن منو آروم میکنه. چند روزه تو دفتر نوشتم و هر بار خواستم تایپ کنم نشد. کتاب ادبیات «من» چندین صفحه رو دو بار خوندم ولی چیزی یادم نمونده. به قول استاد انسان یکبار زندگی میکنه. ولی با اینکه این حرف رو بارها به همه گفتم ولی خودم انجام ندادم. ولی پشیمونی سودی ندارد.
« یادت باشد
پرنده هم که باشیم
یک روز
آسمان
تمام میشود»
«پنجره تنهاییام
هزار گوشه دارد
یک گوشه از تنهاییام
پنجره ندارد»
سردردم خوب شد. خوشحالم.
یک ربع تمرین مکالمه کردم.
رخدادک را در کانال نویسندگی خلاق و کانال خودم هوا کردم.
غزل ۲۹۶ حافظ را برای حافظ خوانی امروز آماده کردم.
ساعت ۴ مهرسام باید میرفت کلاس نقاشی و من هم محفل حافظخوانی.
مهرزاد را میگذاشتم پیش مادربزرگهایش که قبول نکرد.
گریه و زاری راه انداخت و مانع شد بروم.
حالم گرفته شد.
مهرسام را راهی کردم.
با مهرزاد رفتیم خانهی مادربزرگم.
خانهشان را رنگ کرده بودند و دخترها در حال تمیز کردن بودن.
از صبح شروع کرده بودند و آخرهای کار بودند.
من هم یک کمک ریزی رساندم.
بعد از آن آمدیم خانه و یک ربع آزاد نویسی کردم.
دو روز است که از آزاد نویسی چیزی کاسب نشدهام.
از غروب دلم گرفته.
نمیدانم چه مرگم است.
راستی از ناهید خانم یوسفزاده خیلی حس خوبی گرفتم.
هنوز شیرینیاش با من است.
– حواسمان باشد با آدمها چطور حرف میزنیم، هر کدامشان عزیز دل عدهای دیگرند. دوست داریم با عزیز دل ما چطور حرف بزنند؟
– از جایی رد میشدم که خاطرهای برایم زنده شد؛ چند سال قبل با گروهی تمرین تئاتر میکردم، تقریبن سه ماه تمرین کردیم. آنها گروهی جدی بودند و من هم کوشیدم جدی باشم. اما بعد از سه ماه فهمیدم که کار من نیست. هر چه تلاش میکردم از پوستهی خودم خارج شوم نمیتوانستم. قادر به نمایش هیچ احساسی نبودم، کاملن قفل میشدم. درحالیکه در دنیای واقعی اینطور نیستم. من حتی در مقابل دوربین عکاسی هم غالبن نمیتوانم خود واقعیام باشم، تا سالها خودم را بدعکسترین آدم زنده میدانستم. آنقدر جلوی دوربین رفتم تا این حالت کمی تعدیل شد. به هر حال هیچوقت آدم رهایی نبودم، هنوز هم نیستم.
– پیادهروی کردم هم صبح و هم عصر. این چند روز برای فرار از بعضی موقعیتها آنقدر راه رفتهام که عضلاتم تقویت شدهاند و چاه خلاقیتم پر شده است (به قول جولیا کامرون).
– تمرینجا، وبینار، آزادنویسی.
– تاریکی، جاده، حرکت.
– پروردگارا، برکت از سمت شما همیشه آمده است، حتی وقتی ما چندان هم حرکت نکردهایم. معاملهکردن با شما همیشه پر سود است.
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سپیده قشقایی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فریده جوریکی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟