محض خالی نماندن عریضه:
امروز را بسیار غمگین و بیحوصله بودم. همینکه سر کلاسها رفتم و تحمل کردم، نیکترین کار امروز بود. کسلکنندهان. ولی چارهای جز تاب آوردن ندارم.
امشب هم بعد از بازی فوتبال برایت مینویسم منتهی بازی رئال و آ. اِ. ک آتن بازی بسیار حساس و هیجانی بود که شرحش را برایت خواهم نوشت.
از صبح بگویم که با آزادنویسی روزنویسی و تمرین نویسندگی شروع شد. با برنامه معنوی روز ادامه پیدا کرد بعد از آن بیشتر از یک ساعت تلفنی با محدثه جان گپ زدیم. مثل همیشه چسبید. از حد و مرزها حرف زدیم. از اینکه گاه آدمها را بت میکنیم و جایگاهشان را آنچنان بالا میبریم که با کوچکترین رفتاری باعث دلشکستگیمان میشوند. محدثه از کارهایش گفت و از مهاجرت حرف زدیم. از اینکه در دل بلاتکلیفیها تلاش میکند تحسینش میکنم.
بعد از تماس به کارهای خانه رسیدم. با زیتون مشغول بازی شدم. شکوفایی عناب را خواندم. کلمهها را یادداشت کردم. به وبینار رسیدم. استاد از اشعار محمد صالحعلاء خواندند، از کلمه برداری صحبت کردیم با موسیقی آزاد نویسی کردیم.
برنامه معنوی شب رسیدم بعد از آن خداراشکر برنامهریزیهای چند روزه برای تولد مامان به سرانجام رسید و همهچیز خوب پیش رفت. بعدش محدثه خبر برداشتن گام بعدی را در جهت هموار کردن مسیر مهاجرت به من رساند و من سراسر ذوق شدم و خوشحالم که برای رویایش میکوشد و در راهش قدم برمیدارد.
آرزو، فوتبال دیدم و چه فوتبالی، بازی عجیبی شد. پر از هیجان بود. یک هیچ عقب افتادیم و گل مساوی را زدیم، دو_ یک عقب افتادیم و گل مساوی را زدیم و دقیقه ۹۲ با شلیک والوِرده بازی را بردیم. باز هم رئال از درهٔ باخت به دشت برد صعود کرد. امشب را هم فوتبال و هیجانش شکل داد.
برای آرامش آخر شب بیا که چند بیتی از حافظ بخوانیم:
«شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن
به لعب زهره چنگی و مریخ سلحشورش
کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار
که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و گورش»
بیا به شعری دعوتت کنم که اتفاقی در کانال تلگرامی هستی محمودوند خواندم. بخشی از شعرش را که بسیار دوست داشتم، برایت مینویسم:
«زیرِ بِتادین دوش میگیرم
با بخیهها زَخمامو میبَندَن
من آخرین پروانۀ دنیام
که بالهامو زورَکی کَندَن
من یه مونالیزایِ بیلبخند
بینِ داوینچیهای افسردهم
رو زندۀ من شمع روشن کن…!
من قبلِ دنیا-اومدن مُردهم
میخواستم شکلِ پریها شم
با سایه و موهایِ اکلیلی…
هی رو شبم پَنکِک زدم تا صبح
هی سرخ شد با صورتم سیلی»
فکر میکنم من هر چقدر هم زخم هایم را از خودم پنهان کنم اما شعرها مرا رمزگشایی میکنند.
امروز چند کار عقبافتادهام را انجام دادم که بیان جزئیاتشان در ساختار این نامه نمیگنجد.
میخواهم از ادبیات و طرز بیان ساجده حقپرست در وبینار چهارشنبهها بگویم؛ از اینکه چقدر ظریف و دقیق است و هر چهارشنبه توجهم را جلب میکند. این توجه او به واژهگزینی در کلام مرا به وجد میآورد.
مثلاً جایی گفت «دیاِناِی شعر» یا جای دیگری گفت وقتی از معیارهای شعر امروز در جمع عوام بگوییم، کُپ میکنند و تَرَک برمیدارند! از طرفی، با وجود اینکه از نزدیک ندیدمش، حس خواهرانهای به او دارم. 🙂
بعد از آنکه بیدار شدم، درحالی که روبهروی آینه موهایم را شانه میکشیدم تلفنم زنگ خورد. “س” بود. کمی از احوالمان گفتیم. موقع خداحافظی گفت: «راستی، استادمون رفته خارج. دیروز فقط آنلاین شد اینو بگه و بره که ستارهها و سیارهها نمیدونم چی چی شدن. این روزا با کسی بحث نکنید تا نحسی برطرف شه».
با آواهایی که از دهانم خارج میشد وانمود کردم نکتهی جالبی شنیدهام!
پرسیدم: حالا استادتون کجا رفته؟
گفت: «نمیدونم کدوم کشور رفته، یعنی خودشم قبل رفتن نمیدونست مقصدش کجاست. رفته ریاضت بکشه».
خندیدم و گفتم: پس رفته سفر ریاضتی (خواستم نمک بریزم و بر وزن سفر زیارتی بگویم).
طوری که انگار فهمیده باشد با استاد شوخیام گرفته و رسالت هر دویشان ناتمام مانده گفت: «نه واقعا میگم. این چند روز نحسی داره حواست باشه با کسی بحث نکنی. میگفت حال خانما هم بیشتر تحت تاثیر قرار میگیره.»
مکالمهمان که تمام شد به این فکر کردم چرا استاد برای کشیدن ریاضت به خارج رفته؟ در حال حاضر بهترین گزینه ایرانِ خودمان است. تا خرتناق در ریاضتیم! بعد هم خندهام گرفت.
باقی روز به مدیتیشن، خواندن کتابی بهغایت مزخرف دربارهی اصول نوشتن و ۴ ساعت بررسی صورتحساب مالی صاحب کسبوکار گذشت.
شام برنج و مرغ گذاشتم. با اینکه گفته بود دیگر ران نمیخورد اما فقط همین عضو مرغ را در فریزر داشتیم. عمدا سس آن را پرملات و زیاد ساختم، همانطور که دوست دارد. واقعا هم جز تکهای کوچک، مرغها را نخورد اما وقتی از سر میز بلند شد گفت: «مرسی خیلی چسبید.» گمانم سس کار خودش را کرده بود. 🙂
چهارشنبه / ۱۳ آبان / گزارش نیکِ نمیدانم چندم.
سال واژه: ساده
باز هم مناسبتی شد. باز مدرسهی محله را روی سرش گذاشت. باز نگذاشت کمی خابم. فقط توانستم با چشمانی بسته روی مبل ولو شوم. تا مادر از باشگاه رسید، رفتم پایین. میانوعدهاش را آماده میکرد. برایم تست با کره بادام زمینی درست کرد. تازه بعد از خوردنش چشمانم باز شد و رفتم دانشگاه. سه طبقه رفتم بالا تا رسیدم به کلاس.
وقتی هم کلاس تمام شد، از فرط گشنگی رفتم توی کافهای و ناهارم را خوردم. غذای امروز خانه را به هیچ وجه دوست نداشتم. زنگ زدم به پدرم که بیاید برویم به تعمیرگاهش، اما جواب نداد. وقتی با اسنپ به خانه رسیدم، دیدم از کوچهای دیگر با خاهر رفتند. وبینار الهه بود و نویسندهساز بود، کلمه بود، نوشتن بود، هرچه دل عاشق نوشتن میخاست بود.
خط خطی بود، ادامه رنگ کردن نقاشی دیروز دریاچهاش. هوس دریا به سرم انداخت. وبینار مبینا ملائی از ترجمه بود. بعد هم رفتیم دیدن مادرو پدربزرگ پدری، میخاستند بروند مشهد.
امشب وقتی داشتم لباسم را میپوشیدم به مادرم گفتم ببین لباس وقتی قشنگ روی بدن آدم مینشیند که اندازه باشد. آدم خوب است لباسش قد و قوارهی خودش باشد. وقتهایی میبینی چرا این رفتار را با تو کردند، چون لباس گشادی تنشان کردهاند، حالا میخاهند تنگ کنند.
رشتهای بر گردنم افکنده دوست
میکشد آنجا که خطرخواه اوست
در مذمت ذلالتم مینویسم با ننوشتن غلیظ و بسیط
من هم دلم میخواهد منظم و منسجم بنویسم جوری که لقب نویسنده بگیرم و بنازم به بودنم. دردم چیست که هنوز نتوانستم میلم را پاسخی درخور دهم؟
زیادنویسی حریصم میکند و مدام دنبال دلیلی برای بیشتر نوشتن میگردم. بعد شستم خبردار میشود از گذر زمان و تلنباری از کارها.
تقصیر گردن کی و چیست؟
زورم به تن نحیف و رنجور نوشتن میرسد و ا. را کنار میگذارم ولی روراست باشم ” تموم این حرفا بهونه است، بهونههای عاشقونه است، اگه من از تو گله دارم، عاشقتم همش بهانه است”
پادکست ” جادوی راه” مجتبی شکوری را بازشنیدم برای نمیدانم چندمین بار
میگفت: توانایی “نامگذاری پدیدهها” اوج رشد فرد یست و برای کسب چنین مرتبهای باید تمام مسیر را طی کرده باشی؛ از کودک مفصوم تا جادوگر.
حادوگر به چه شهرت دارد؟ جانبخشی به کلمات و نقشزنی آنها چنان که میخواهد و میفهمد و میخواهد دیگران را متوجهشان کند.
جادوگر در نامیدن پدیدهها منطبق با درک و دریافتش از جهان تبحر و تسلط دارد
و سهم امروز پاهایم از پیمایش زندگی فقط ۵۱۲۵ گام یود.
چند قطعه موسیقی از جمله ” در آستانه پیری” از چاووشی شنیدم.
۹۰ دقیقه به عضلات شانه و بازو و سرشانه سلام و عیلک کردم.
خلاصه قلم جان” یاد میداری که با من جنگ در سر داشتی
رای رای توست خواهی جنگ خواهی آشتی”
به گمانم این عریضه طویل حاکی از آشتی و آسودگیست.
عحیبترین محتوا برای سنگقبر سخنگو بود که نفهمیدم طنز بود یا اگر هم نبود حتما چرند بود.
کمی هم در تمرین ” از معماری” الهه جان نصیری حضور داشتم.
باقی به حد توان کار بود و کار برای ۸ ساعت
در پایان بابت ساندویچی که به مناسبت روز جهانی ساندویچ خودم را مهمان کردم ابراز پشیمانی میکنم.
امید دارم معدهجان ندامتم را بپذیرد و کمتر روی ترش کند و چهره در هم کشد.
——————-
رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن
صدای خفهای به گوشم رسید. مامان بود که داشت صدایم میکرد. مثل اینکه باز دستگیره در خراب شده است. بلند شدم. شب تا دیر وقت ولاگ میدیدم. کلی کار مهم سرم ریخته بود و من مشغول دیدن ویدئوی یکساعته دستهگل درست کردن بودم. از دیدن کارهایی که برای من غیرمعمول است، ولی برای بقیه جزو روزمرهشان است، خوشم میآید. ویدئوهای عادی، بدون هیچ جنگولکبازی عجیبوغریب و فقط با محوریت انجام دادن کارهایی که واقعا مهارت و خلاقیت میخواهند.(البته همیشه هم اینطور نیست)
صبحانهای زدم و باز گول خوردم. این سری ولاگ بنایی دیدم، بعد هم ولاگ کارواش. روحم تازه شد. پس شروع کردم به نوشتن. یک جمله، دو جمله، سه جمله. بعد کمکم داشتم در صفحهکلید ذوب میشدم. حرف استادها در سرم وول میخورد. عجب کار سختی در پیش دارم. از همین حالا شروع نکنم، بهقطع نابود خواهم شد.
بعد که کاملا حل و مل شدم روی میز، کاردکی پیدا کردم و خودم را از میز جدا کردم. کاردک چه بود؟ قطعا چیزی جز خوراکی نمیتوانست باشد. چای و کیک شکلاتی زدم و باز نشستم پشت سیستم. این دفعه به جملهریزی نکشید. در مرحله زل زدن به صفحه دسکتاپ متوقف شدم. نیم ساعت که شد، یک ساعت فیلم پلی کردم. خداروشکر کوتاه بود. وقتی تمام شد، ویدئویی که به حسنا قول داده بودم هم ارسالش تمام شد. حالا که میتوانستم فیلترشکن را روشن کنم، گشتی در سایتها زدم و بعد که خواستم کارم را شروع کنم، دوباره در دام ولاگ دیدن افتادم. ادامه پیدا کرد تا عصر. عصر کمی کار کردم و بعد وقت ورزش شد. قطعا با روند شلوولپیشرفتن امروز، باید قید این مورد هم زده میشد، ولی خب نشد. با مربی رودربایستی دارم و حالا که فردا یک ماه اول تمام میشود، باید عکس از تغییرات بیندازم و منتظر دستورات بعدی باشم.
یک قسمت دیگر هم فیلم دیدم. بعد، درحالیکه ولاگ ترسناک میدیدم، عدد پیام کانالهای تلگرام را بدون اینکه بخوانم، همه را صفر کردم. البته حوصلهام به همهشان نرسید. به شکل کاملا زوری خودم را مجبور کردم چند کلمه زبان بخوانم. اینکه میتوانم آخر شب کمی قدم بزنم را نمیدانم، ولی بهطور قطع، درحالیکه استرس درسهای جدید را دارم، ولاگ دیگری خواهم دید. تقریبا همه کارهایی را که تعیین کرده بودم، با کیفیت متوسط رو به پایین انجام دادم، ولی جزوهنویسی این وسطمستها حضور ناپیدایی داشت. امیدوارم فردا حضور پیدایی پیدا کند.
https://t.me/MaedehJavadiCHN
☘️چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۳
کییرکگور میگوید: دو راه برای زندگی هست: آدم میتواند رنج بکشد یا استاد و متخصص رنج دیگران باشد. منظور او از استاد کسی است که تواناییهای خاص و چشمگیرش در مشاهده و تأمل، او را از رنج مهیب در امان میدارد.
از کتاب فقط روزهایی که مینویسم جستار زندگی و نویسندگی را خواندم. کمی آزادنویسی کردم. متنی که دیروز نوشته بودم را زیر و بالا کردم تا چیزکی بشود. آش دهانسوزی نبود. جای کار دارد حالا.
از آداب روزانهی میسن کاری خواندم: هنری گرین رماننویسی که با نام مستعار مینوشت. محتاج برنامهی روزانه بود تا عقلش را از دست ندهد. بزرگترین لذتش نوشتن توضیحات برای کاتالوگهای مهندسی بود.
به وبینار نویسندهساز نرسیدم. در مسیر تهران به کرج بودم. شب که برگشتم فایل صوتی را شنیدم.
در نظر داشتم روزی از استاد بپرسم که این عبارتها و جملههایی که از این کتاب و آن کتاب برمیداریم اجازه داریم در نوشتههایهمان بیاوریمشان؟ این کار سرقت ادبی نیست؟ شنیدم که استاد جامع و دقیق به پرسش مدنظرم پاسخ داده بود. ذهن به ذهن راه دارد. خودم حضور نداشتم در وبینار اما ذهن و پرسشم آنجا بوده انگاری☺️
و اما کلمهها و عبارتهایی که امروز از اینور و آنور برداشتم:
وِلگشت/ رقّتبارانه/ فلسفهبافی/ کَتوکلفت/ لَمیدگان/ پُرنوشتن/ به صرافت افتاد/ قِسر در رفت/ ساز خودش را میزند/ اتفاقی که روانم را از جا پَراند/
راستی امروز دربارهی کتاب اثر انتظار و تأثیر شگفتی که بر من گذاشته با پزشکم صحبت کردم. دکتر ازم خواست در دیدار بعدی کتاب را همراهم ببرم.
خستگی از سر و رویم میبارد. به همین مختصر بسنده میکنم. میروم لالا.
🌱شبتون نیک
بیشتر روزا ذهن میخاد درجا بزنه، اما بدن راه خودش رو میره
ذهنم نمیخاست بیدار بشه و بره دانشگاه. دلم میخاست کل روز رو بخابم توی تخت و نگاه کنم به سقف. حتا نگاه نکنم. فقط بخابم. چشمامو ببندم. اگه دوست داشتم باز کنم. سر گوشی نرم یا اگه دلم خاست برم. اما آخرش بلند شدم. آماده شدم مثل روزای دیگه و راه افتادم سمت دانشگاه.
ذهنم نمیخاست بپذیره که باید بایسته جلوی درِ آمفیتئاتر و به بچهها بگه بفرمایید همایش تازه داره شروع میشه. دلم نمیخاست به پسری که داشت تعریف میکرد فلان دانشگاه قبول شدم و نرفتم و خر شدم، گوش کنم، اما گوش کردم. خوشآمد گفتم و تعارف کردم به تکتک بچهها که کیک و چایی بخورن.
ذهنم میخاست کلاس طراحی پوستر رو بپیچونه و بعد از همایش، برگرده خونه، اما پاهام بردنم سمت آتلیه و گفتن بشین سرکلاس. حتا اگه کار نداری، همینجا سرکلاس کار کن و یهچیزی تحویل بده. همین کارو کردم. بعدم به خودم گفتم تو که میتونستی همین سرکلاس کار کنی و تایید بگیری، چرا انقدر تنبلی میکنی؟ نفهمیدم چرا، مثل بقیهی وقتا. باید یهبار سرحوصله و بادقت بهش فکر کنم.
ذهنم نمیخاست با اون همه خستگی و کوفتگیِ از دانشگاه برگشته پیادهروی کنه، اما پاهام میخاست. پس رفتم. از پشت چراغقرمز که پیاده شدم از اتوبوس تا شهرک و خونه رو که پیاده رفتم هیچ، یکمیهم رفتم بالاتر شهرک و بعد برگشتم سمت خونه و همین بالا رفتن باعث شد که ببینم اون سه تا گربهی مشکی رو که هرکدوم یه نقطه از خیابون وایساده بودن و یه مثلث قائمزاویه تشکیل داده بودن.
ذهنم داشت مقاومت میکرد برای زبان خوندن و گذروندن کلاس. اما چشمام شروع کردن به روخانی جملهها و دستم شروع کرد به گشتن تو فرهنگلغت و پیدا کردن ترجمهها. گفتن بهونه بیبهونه، بهونههاتو بذار برای وقتی که واقعن نمیشه رفت سرکلاس، که رو داشته باشی بگی نمیتونم. نه اینکه الکیالکی بسوزونی تمام فرصتهاتو.
ذهنم خسته بود و نمیخاست بنویسه. گفت ولش کن. صدوپنجاهوهفت روز نوشتی، حالا یهروز ننویسی چی میشه؟ یا اینکه بیا یهکاری کنیم، یکی از متنهای چند روز گذشته که نوشتی و منتشر نکردی رو بازنویسی کن و همون رو بذار. اما دستام شروع کردن به تایپ کردن. گفتن بنویس و منم نوشتم.
آره نوشتن هنوزم سخته بعد از اینهمه روز، اما مینویسم. بیدار شدن و رفتن به دانشگاه بعد از پونزدهسال تحصیل هنوزم سخته، اما بیدار میشم و میرم. پیگیری کارهای اضافهی دانشگاه و وبینار و همایش سخته، اما پیگیری میکنم. چون ذهنم تقریبن هرروز میخاد مقاومت کنه، اما بدنم نه. بدنم میگه بذار یهلحظه یه تغییر فرم بدم تو حالت نشستن یا ایستادن، شاید نیرو اومد و میاد. بیشتر وقتا میاد. اما امان از اون بعضیوقتا که با هیچ تغییر فرمی نیرو نیاد. من هنوز برای اون وقتا، راهحلی پیدا نکردم.
من آمدم تا بگذرم، چون قصهای تلخ
در خاطر هیچ آدمیزادی نمانم
من میروم تا شاخهای دیگر بروید
هستی، مرا این بخششِ مردانه آموخت
منوچهر آتشی
گاهی همه چیز، دقیقاً برخلافِ آنچه تصور میکنی پیش میرود؛ گویی در میانِ یک بازی پیچیده محاصره شدهای و هیچ راهِ گریزی نداری. امروز روز خوبی نبود و تمام برنامهریزیهایم به هم ریخت. تنها شاید بتوان به پیادهروی و رفتن به پارک اشاره کرد که توانست کمی از آشفتگی ذهنم بکاهد و مرا آرام کند.
متأسفانه دیشب توفیقِ حضور در آخرین جلسهٔ دورهٔ شعر را نداشتم؛ اما امروز با گوش دادن به فایل صوتی آن، لذت بردم و اندکی از آن آشفتهحالی و پریشانی فاصله گرفتم. کاملاً با استاد موافقم؛ بهویژه در جایی که از اهمیتِ ساختن دنیایی متفاوت از طریقِ ادبیات سخن گفتند.
من بارها و بارها این را تجربه کردهام؛ ادبیات همواره در لحظات دشوار، یاریگرم بوده و مرا به دنیایی فرار و زیباتر از این واقعیت سخت برده است؛ دنیایی که در آن میتوانم برای زندگیای بهتر و پرثمرتر، تاب بیاورم.
بنا بر توصیهٔ استاد، به سراغ اشعار زیبای منوچهر آتشی رفتم و از کتاب «آهنگ دیگر» خواندم و لذت بردم. باز هم خدا را شکر میکنم که این روز دشوار، اینگونه ختم به خیر شد.
امروز عصر رفتم پیش پزشک برای سرفههای یک ماه اخیرم. وبینار نویسندهساز را همانجا در صف انتظار شنیدم. دکتر یک ورق قرص و یک شیشه شربت نوشت. گفت ریهات حساس شده، با مصرف این دو دارو خوب میشوی. داروها را خریدم و رفتم سر کار.
اما گزارش نیک در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی: بیست دقیقه و پانصد کلمه
-پیادهروی: نداشتم.
-تکرارآموزی:خواندن چند پاراگراف از «صد سال تنهایی»
-کلمهبرداری: واژههای «کوروار» و «شوریدهوار»
خسته و داروخورده و خوابآلودهام. شبتان نیک
امروز خیلی حس نوشتن داشتم دویست کلمه تایپ کردم اما باید می رفتیم خونه مادر علی اجباری نبود من احتیاج داشتم سرم هوا بخوره
یک صفحه کتاب چرا ادبیات را خوندم که گفته بود برای اینکه به تهاجم فرهنگی غرب دچار نشیم باید ادبیات بخوانیم
گزارش نیک | بازگشت به خط تولید!
🎞️
امروز بعد از حدود دو سال، یک روز کاری واقعی را تجربه کردم. از آن روزهایی که آدم صبح چشم باز میکند و میبیند زندگی تمام برنامههای عقبافتادهاش را یکجا روی سرش خراب کرده!
.
ساعت پنج صبح پرواز داشتم. در هواپیما داستانکم را به ۲۰۰ کلمه تقلیل دادم. شش صبح رسیدم یزد. شهری که دلم حسابی برایش تنگ شده بود. از طرف هتلی چهارستاره و بسیار زیبا دعوت شده بودم و نماینده اسپانسر شرکت دعوت کننده هم هم برای استقبال آمده بود.
.
اما برخلاف انتظار، ترجیح دادم صبحانه را در هتل نخورم. با همراهی نماینده هتل راه افتادیم به سمت یک رستوران قدیمی و معمولی که ظاهراً پاتوق آدمحسابیهای یزد است. از مدیرعامل شرکتها گرفته تا آدمهای سرشناس شهر، همه مشتریاش هستند.
.
صبحانه هم یک غذای عجیبوغریب داشت به اسم «قورمه تخممرغ»! ترکیبی از گوشت گوساله و نیمرو، در کنار زیتون و ریحان و نان یزدی و ماست. غذایی که احتمالاً برای شروع یک روز کاری کمی زیادی جدی بود! نه صبحانه بود، نه ناهار، چیزی بین این دو، با هدف از کار انداختن سیستم گوارش!
.
بعد از خوردنش واقعاً سنگین شدم. البته بیخوابی شب قبل هم مزید بر علت بود. از همراهم خواهش کردم من را به هتل برگرداند. اتاق را تحویل گرفتم و حدود چهار پنج ساعت خوابیدم تا سیستم عامل بدنم دوباره بالا بیاید.
.
اما از آن اتفاقهای خوب امروز، استفاده از فرصت حضور در هتل برای تولید محتوا بود. چند محتوای بسیار خوب و باکیفیت تولید کردم که قرار است بهزودی منتشر شوند. یک محتوای طنز هم آماده کرده و هوا شد. خلاصه حسابی سعی کردم دوباره با اینستاگرام آشتی کنم. رابطهای که مدتی بود به سردی گراییده بود و حالا قرار است دوباره به یک همکاری دوجانبه و البته درآمدزا تبدیل شود.
.
راستش بعد از این همه مدت، دیدن پیامهای اینستاگرام هم خودش یک پروژه باستانشناسی بود! کلی پیام و دعوتنامه از هتلهای مختلف داشتم که اصلاً ندیده بودم. بعضی دعوتها آنقدر قدیمی شده بودند که اگر جواب میدادم احتمالاً باید از تقویم تاریخی کمک میگرفتم!
.
عصر قرار بود در مراسم پانزدهمین سالگرد تأسیس شرکت کابلسازان ایران شرکت کنم؛ شرکتی که اسپانسر سفرم به یزد بود.
.
مراسم از ساعت هفت عصر شروع شد و طبق معمول از آن ایونتهای مفصل و کشدار بود که آدم در میانهاش هم به ساعت نگاه میکند، هم به زندگی، هم به تصمیمهایی که باعث شده سر از آن سالن دربیاورد!
.
فرماندار یزد، شهردار و جمعی از مدیران و مسئولان شهر هم حضور داشتند. سخنرانیها انجام شد، کیک پانزدهسالگی را آوردند، عکس گرفتند و بریدند و بعد هم شام.
.
در تمام این مدت، ذهنم گاهی از سالن مراسم خارج میشد و به تهران سر میزد. امروز قرار بود کار پیشخرید ماشینمان هم انجام شود. بالاخره بعد از کلی بررسی و سبکسنگین کردن، ماشین را پیشخرید کرده بودیم و چون من سفر بودم، مامان به وکالت از من برای انجام کارهای مربوط به قولنامه و پیشخرید رفت محضر.
.
علیرضا سفر بود و من هم یزد. در واقع هر سهنفرمان در سه موقعیت جغرافیایی متفاوت بودیم و مامان مجبور بود بهتنهایی این مرحله را مدیریت کند. میدانم که برایش آسان نبود، اما به خاطر ما این مسئولیت را پذیرفت.
.
خلاصه اینکه امروز همهچیز با هم قرار ملاقات گذاشته بودند! سفر من، سفر برادرم، کارهای مامان، قولنامه ماشین، مراسم پانزدهسالگی کابلسازان و هزار کار ریز و درشت دیگر. انگار کائنات تصمیم گرفته بود تمام کارهای معوقه را در یک روز تسویه کند!
.
امروز نه فرصتی برای شرکت در وبینارها داشتم، نه توان و حوصلهای برای آزادنویسی و نویسندگی. تمام برنامههای نوشتاریام به همین گزارش نیک شبانه محدود شد. البته همین که توانستم آخر شب بنشینم و چند خط بنویسم، خودش غنیمت است.
.
امروز وقتی نسیم کویر بهم خورد، بیشتر از هر چیز دلم برای یزد تنگ شد. برای حالوهوای خاصش، برای آدمهای خوبش و برای آن صمیمیت دلنشینی که در بعضی شهرها پیدا میشود و در بعضی شهرهای دیگر، با تمام امکانات و زرقوبرقشان، خبری از آن نیست.
اما فکر میکنم اتفاق مهمتر امروز چیز دیگری بود.
امسال سالواژه من «بازگشت» بود. واژهای که شاید اول سال فقط یک کلمه به نظر میرسید، اما حالا هر روز معنای تازهای پیدا میکند.
.
بازگشت به کار، بازگشت به نوشتن، بازگشت به سفر، بازگشت به آدمها و حتی بازگشت آدمها به زندگی من.
.
امروز بعد از دو سال، دوباره یک سفر کاری را تجربه کردم. دوباره در هتل بودم، تولید محتوا کردم، با آدمها ارتباط گرفتم و برای کارهایی برنامه ریختم که قرار است برایم درآمد و انگیزه بسازند.
.
شاید بازگشت همیشه با یک اتفاق بزرگ و باشکوه شروع نشود. گاهی با یک پرواز پنج صبح شروع میشود، با قورمه تخممرغ ادامه پیدا میکند، چهار ساعت خواب وسط روز دارد و به یک مراسم طولانی و چندین کیلو پیام خواندهنشده ختم میشود!
.
اما هرچه هست، من دارم برمیگردم.
این بار نه فقط به کار و زندگی، بلکه به خودم و آدمهایی که دوست دارم دوباره در زندگیام حضور داشته باشند.
.
ظاهراً بازگشت هم مثل سفر، بلیت یکطرفه ندارد، باید هر روز دوباره راه افتاد.
پروانه میرود پارک آبرسان. مهمان دارد. از فروشگاه خرید میکند زود برمیگردد. میز صبحانه را با مربای بِه، آلبالو، پنیر، گردو و نان بربری میچیند. مهمان میرسد.
الههجان پنجمین «معیار جهانشمول را طرح میکند. چطور از تنگنظری به وسعتنظر برسیم؟»
نباید روی یک نقطه زوم کنیم. افرادی که اهل یادگیری هستند، وسعتنظر دارند. خود را بسته نگه نمیدارند.
استاد شعری از محمد صالح علا میخاند.
«دست بردن زیر لباس سیب» عنوان، شعری ناب است.
«محبوبم قربانیان تبسم تو در اطراف پاییز افتادهاند.»
دوست دارد از روی اشعار رونویسی کند.
همراه استاد آزادنویسی میکند. از دغدغههای امروز مینویسد. چرا انقدر کیفیت خوراکیها پایین آمده؟ پنیر پیتزا شبیه لاستیک بود. دوبار در هواپز گذاشت اما آب نشد و کِش نمیآمد. باید برود به فروشگاه اعتراض کند. آنهمه پول رفته بالایش، باید بریزد بیرون.
ذهنش کمی سبک میشود. مهمانش از خاب برمیخیزد. صحبت میکنند. فیلم میبینند. مهمان میرود.
هنوز ذهنش آشفته است. بهتر است یوگا تمرین کند. شاید یوگا نتواند راهحل آشفتگی باشد، اما میتواند:
ذهن را آرام،
جسم را قویتر،
صبر را بیشتر،
ترس را کمتر،
سرعت را کاهش،
استرس را کم،
و درنگ بیاموزد.
مرا چه به گزارش نیکیدن؟
این سوال را هرشب که پیام گزارش نیک را در کانالهای نویسندگی خلاق میگذارم از خودم میپرسم. OCD مغزم به هم میخورد از فکر اینکه امشب بنویسم و فرداشب به هر دلیل نتوانم. باری؛ امشب مینیکیم. همانقدر که از دستمان برمیآید.
روز خوبی بود، صبح بیدار شدم صبحانه خوردم. سپس چای زنجبیل به نیت ریزش دیوارهی رحم و سپس شیر_قهوه به امید نبرد با خواب. و هرچه دم دستم آمد چپاندم در خندق بلا.
کار گاندو جدیتر نشده اما از ترس بیکاری_بیپولی جدیترش گرفتهام.
رمان هویت میلان کوندرا را از اول تا آخر خواندم. ۱۶۸ صفحه ناقابل. مثل همیشه پر از ظرافت و حساسیتهای انسانی.
وبینار نویسندهساز شرکت کردم و سری زدم به TO Do لیست. عجب کلمات نابی. حیفم آمد از ترک عادت کلمه برداری. ۱۵ دقیقه آزاد نویسی کردم و گرم کردم برای یکساعت آزادنویسی شب که آن هم تیک خورد. (همراه آزادنویسی موسیقی کلاسیک گوش میدهم و خودش یک پا تراپی است.)
امروز حسابی خوردم و خوشخوشک دستمالبازی کردم و از روزهای خوش شیدایی لذت بردم.
مینویسم محض تیک خوردن کنار اسمم در حضور و غیاب.
چون از نبودن در فهرست روزنویسندگان میترسم.
میترسم قلابی که انداختهام گَل تخته سنگ گزارشنیک، جدا شود و پرت شوم به قعر روز_فراموشی و وقتسوزی و هیچ و پوچ کردن عمری که تنها سرمایه آدمیست.
روز دانشآموز بود امروز. و روز بدون کیف. بچهها در مدرسه صبحانه خوردند و بازی کردند و جشن داشتیم.
خوش گذشت بهشان. به من هم. و همین کافیست.
بعد از مدرسه کلاس خصوصی داشتم. با دانشآموزی که اضطراب جدایی دارد و مدرسه نمیآید و اخیرا به دلیل فوت مادربزرگش روحیاتش بیشتر بهم ریخته.
برگشتم خانه و ناهار و استراحت. نوشتم. در هم ریخته. فکرم هزارجا بود.
گوشیام را چک کردم. چقدر پیام داشتم. بدم میآید.
چرت میزدم روی مبل و فکر آشپزی کسلم میکرد. بعضی روزها میخواهم بمیرم ولی غذا درست نکنم. نمیدانم چرا عادت نمیکنم بعد از نزدیک به ده ماه. شاید هم هیچ وقت عادت نکنم. چه میدانم.
خوابم برده بود. یکدفعه پریدم. تلو تلو خوردم به سمت آشپزخانه. مرغ دست کردم. سهیل هفته قبل بود فکر کنم بهم گفته بود دلش میخواهد و درست کنم. خیلی طول کشید و چقدر ظرف کثیف شد. مسخره.
دلم ماشین ظرفشویی میخواهد. اما جایش را در خانه ندارم. آشپزخانه کوچک است. کل خانه کوچک است. یاد کاتون خانهی ما میافتم. خانهی ما کوچک است. اما یک جای خوب است. برای ما واقعا کوچک است برای آنها دوبلکس بود. دروغگوها. کاش کوچکی خانهی ما هم مثل کوچکی خانهی آنها بود.
سهیل آمد و شام خوردیم و ظرف شستم. او هم لباس پهن کرد و رادیاتورها را راه انداخت و نانهایی که خریده بود را جمع کرد.
گاز هم پاک کردم. آب مرغ ریخته بود رویش. افتضاح.
چای زدیم. دوتا. زیاد. توی ماگ جدیدم که امروز اولیا بهم هدیه دادند. چقدر قشنگ است و به اندازه.
بعد هم مثل اکثر روزها حسابکتاب کردیم. از روزمان گفتیم و دیگر میخوابیم. دلم میخواهد خیلی زیاد بخوابم. احساساتم را نمیدانم. فقط میدانم این روزها عجیباند. یک حال رباتیک.
صبح با هوای خنک پاییزی شروع شد. امروز هم به خودم تاکید کردم به اولویتها بپردازم. لیست کارهای عقب افتاده و کارهای مهم را نوشتم و خوابیدم. بله.
بعد از دو ساعت بیدار شدم، صبحانه خوردم، ویدئوی آموزش خیاطی که لازم داشتم از کانال تلگرام دانلود کنم را پیدا کردم و تا همین الان هر کاری کردم کامل دانلود نشد. ولی دست نکشیدم از هدفم. از همان صبح در رفت و آمد به خانهی مامانم تا هر جایی از دوختِ پارچه که به مشکل میخورم از گلی کمک بگیرم. و خدا را شکر دارد کامل میشود.
عصر هوا طوفانی شد و غروب باران زد. برقها هم قطع شد. وبینار نویسندهساز را نصفونیمه در همان اوضاع شلمشوربا دیدم. فرداد درِ هال خانه را باز گذاشت تا مثلاً باران را ببیند. خانه شد مگسدانی.
امشب «تقویم بیهدفی» خواندم با دو صفحه از شعر منوچهر آتشی.
در «تقویم بیهدفی» به نقل داستانی از ناتانیل هاثورن رسیدم: «ویکفیلد».
مردی لندنی به همسرش میگوید باید با دلیجان به خارج از شهر برود، ولی در خیابانی نزدیک خانهاش اتاق میگیرد. یکیدو هفته میگذرد، بعد هفتهها، بعد بیست سال. هر روز از دور خانه و همسرش را میپاید. زن پیر میشود، او هم. تا یک عصر بارانی، بیهیچ دلیل روشنی، از در وارد میشود، انگار فقط یک روز گذشته است.
اول از همه به ذهنم رسید: «بیچاره زنش». مردک بیعرضهی کثافت. بیست سااال زندگیات را از وسط نصف کنی و هر روز به نیمهای از آن نگاه کنی؟
ولی بعد دلم برای نیمهی خودش هم سوخت. او نیمهی زندگی زنش را میدید که در بیخبری و انتظار میگذرد، و نیمهی خودش بیهیچکس مانده بود.
اینها حدسهاست، چون هنوز داستان را نخواندهام.
فیلمی هم با همین عنوان بود که حتماً خواهم دید.
یاد شخصیت آبلوموف هم افتادم. البته او از خانهاش نرفت، ولی کاری هم برای زندگیاش نکرد.
به لطف فرداد یک مارمولک هم به جمع مگسها اضافه شد.
هنوز گلویم از جیغهایی که کشیدم درد میکند.
امروز طولانی بود…
صبح شروع کردم به مطالعهی ریاضیات گسسته، ظهر موهایم را مدل دادم در آرایشگاهی نزدیک خانهمان. پیاده تا آنجا رفتیم. آرایشگر اهل صومعهسرا بود. با چشمهای روشن و موهایی که کمی به سرخی میزد. آدمی بود بسیار برونگرا و پر انرژی. من هم که ساکت و درونگرا، معذبترین لحظههای چند هفتهی اخیرم را سپری کردم. میگفت راه برگشت از زادگاهش تا تهران را که میرود، حس خفقان خاصی دارد. یواشکی بگویم، ما هم داریم راستش را بخواهید. قضیه هواست. چندین سال زندگی در دماوند، باعث میشود بارانِ تهران هم بنظر چیز معمولی و پیش پاافتادهای بنظر برسد.
امروز قدری دلگیرم. پیش میآید. اما جدی ورزش کردم. و گویا وزن کم کردهام. رها شدم از بخشی از وزنهی تن. کاش رها باشم از هر آنچه متلاطم میکند دریاچهی دلم را نیز. کاش رها باشم از اصواتِ مکررِ بیمنطقان. کاش رها باشم از بندِ غمِ چهرههای خیابان. رها باشم از زنجیرِ ندانستهها. از ظلمتِ ناآشنا مکان و پیمودنِ طریق. از آهِ ناسزا. ناسزا، ناسزاوار.
حس میکنم این تن و این زمان هیچیک متعلق به من نیستند. این نام و این چهره. غریبهام. خویش میفریبدم مدام.
اما چالش مهیجی است که این موجود را برسانم به حدی که بتوان آوردهاش را دید و فکرش را خواند و بعد، کیفور شد. دوست دارم آدم بهتری باشم. هدف است و آرزو نیست.
نرسیدم به وبینار آقای کلانتری امروز. عوضش یک دوبیتی توی فکرم آمد و گفتم جایش کمی به این بپردازم.
هنگام پسامستیِ من از قفسم برکن دل
که دلآگاه به جز سفسطهاش کاری نیست
مصلوبتنان، بینفسان، سنگنشینانِ سبک
خوشند و بخت، یارِ دمِ بیداری نیست
زنده در تلاشست آتش را روشن نگه دارد. بخصوص که این شبها سردتر شدهاند.
صفحات صبحگاهی نوشتم.
خانه را مرتب کردم.
سریال «صد» را دیدم.
دخترم را بدنسازی بردم. خودم هم رفتم پیادهروی. یک قهوه هم خودم را مهمان کردم. آن محله قهوههایش ارزانتر از محله ما است. از حق هم نگذرم، مزهاش هم خوب بود و معدهام را اذیت نکرد. دخترم هنوز تعطیل نشده بود. توی ماشین نشستم. دو صفحه از «گاوخونی» را خواندم. کلمهبرداری هم کردم. دیدم بدجوری دلم نوشتن میخواهد. نوشتم و نوشتم، آن هم با ذوق. اگر دخترم نیامده بود از نوشتن دل نمیکندم.
به خانه که برگشتیم، در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
شام پختم و ظرفها را شستم.
۱۳ صفحه از «گاوخونی» را خواندم.
https://t.me/bargmoments
13/08/1405
گزارش نیک 176♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
کارد در استخوان
دوشنبه بود که همه چیز را تمام کردم. استعفایم را برای مدیرکارخانه فرستادم. لوازم را زیر بغل زدم و در اسنپ خودم را به راه سپردم. کوههای بیغبار، ابرهای سفید و آسمان دیگر به زیبایی هر روز نبودند. ایست بازرسی وسط راه هم دلم را نلرزاند و مثل دفعههای قبل در مقابل مرد ریشداری که خودش هم نمیدانست در ماشین باید دنبال چه چیز بگردد، پشت راننده در نیامدم که من در فلان شرکت کار میکنم و چنین هستم و چنان. امروز هم همان حال و هوا در من مانده بود. هر چقدر کلنجار رفتم که چند داستان بخوانم و یا برای کلاس ساعت 18:30 آماده شوم نشد که نشد. دو شمع روشن کردم و با قلیاب و سرکه اتاقم را پاکسازی کردم. جواب تلفن سرپرست منابع انسانی را که چند بار بی جواب گذاشته بودم را دادم. خبر از درست شدن سرویس مأمونیه داد و من هم برای پس گرفتن سیستم و اتاقم پافشاری کردم و این شد که خواستههایم معقول افتاد. البته به صورت شفاهی. هرچند گوشهای از دلم را برای اینکه زیر حرفشان بزنند، خالی گذاشتم و پی زندگیام رفتم.
ماساژور صورت
با دستگاه ماساژور تنش را از صورتم به در بردم. یکی از خوبیهای این دستگاه این است به بهانهی زیباسازی یک ربع صورتم را در آینه نگاه میکنم. زمانی یکی از سختترین تمرینها در مسیر خودشنانی نگاه کردن به چشمهای خودم در آینه بود. این دستگاه جدید بهانهای شد که بفهمم اوضاع روابط با خودم خوب است و نگاه کردن در چشمهای خودم صدآفرین و بارکلا بالا میآورد.
شب هنگام هم به سراغ خواهرم رفتم. خواهرم میگوید که من هرچیزی را مثل موشآزمایشگاهی روی او امتحان می کنم. صورتتش را که با دستگاه عزیزم ماساژ میدادم، زیر گوشش خواندم که یکی از اینها را برای خودش بخرد.
عصر در کافیشاپ
حوالی عصر برای شرکت در مشاوره به شرکت رفتم و بعد از مشاوره تعطیلی کافیشاپ مورد علاقهام دلم را خشکاند و تلاشهایم برای پیدا کردن کافیشاپی بیسروصدا برای کلاس آنلاینم بینتیجه ماند و ذهنم به دنبال جابه جا کردن برنامههایی گشت که هفتهی دیگر زمان کلاس در خانه باشم.
در دقایق قبل از شروع کلاس «داستان مردی که نفسش را کشت» از صادق هدایت را خواندم. این داستان را دوست دارم چون صادق هدایت شعر را در جای جای داستان جا دادهاست. من هم در یکی از داستانهای تازه نوشتهام تکههای شعری از هادی رنجی را گذاشتم. هرچند انتقادهایی به داستان شد که گذاشتن آن شعر داستان را به دام اطناب انداخته و شعر تکرار مکررات داستان است و احتمالاً در دوباره نویسی آینده شعر را حذف کنم، اما خودم واقعاً دوستش دارم:
«(ساختن و سوختن)
حرف حق گفتن و بر دار شدن پیشهٔ ماست
این شرابی ست که بیواهمه در شیشهٔ ماست
تا که پروانهی آن شمع شب افروز شدیم
ساختن چارهٔ ما ، سوختن اندیشهٔ ماست
دل ما با دل او الفت دیرین دارد
آنکه با سنگ بسازد به جهان شیشهٔ ماست
ساعتی نیست که فارغ ز خیالت باشیم
روی و موی تو شب و روز در اندیشهٔ ماست
مكن اندیشه ز دلسنگی اغیار ای یار
كآنچه بر سنگ اثربخش بود تیشهٔ ماست
شعله در بیشه ی ما راه نیابد هرگز
چون نی ما قلم و ملک سخن بیشهٔ ماست
گرچه در ذائقه، تلخیم ولی داروییم
درد را چاره شدن ، خاصیت ریشهٔ ماست
ریشهٔ خصم بداندیش ز بن کنده شود
تا فغان ارّه ی ما، آه و نوا تیشهٔ ماست
(رنجی) این جان و سرِ ما و حقیقت گویی
حرف حق گفتن و بر دار شدن پیشهٔ ماست
“مرحوم هادی رنجی”
زیر جملههای قشنگ داستان خط کشیدم. به عنوان مثال در جایی هدایت به جای اینکه بگوید شخصیت درونگرا، غمگین و گرفتار افکار است در مورد شخصیت اصلی اینگونه میگوید:
«خیلی آهسته قدم میزد، سرش پایین، پشتش خمیده، مثل اینکه چیزی را جستجو میکرد، گاهی میایستاد و زمانی زیر لب با خودش حرف میزد.»
خلاصه هدایت همیشه میچسبد. همه جا میچسبد.
تمرین هیپنوتیزم بی تمرین، مراقبه بی مراقبه
امروز هم نشد. فردا حتماً تمرینهایم را از سر میگیرم.
مچ دستم درد میکند.
فردا مهمان دارم.
میآیند دیدن نوا.
ناهار.
غذا و سالاد را درست کردهام.
میماند برنج و پیشغذا که فردا میسازمان.
دستی هم باید به اتاقها برسانم.
دستمالها را میشستم مچم تیر میکشید عجیب.
لباس عروس نازی برای نوا دیدهام.
سایزش را بفرستد سفارش میدهم.
خدا کند عروسی سرجایش بماند.
سایز بچه عوض نشود.
امروز آزاد نویسی کردم نمیدانم چقدر.
فونت زیبایی پیدا کردم.
لذت تایپ را صد چندان کرد.خوشحالم.
خیلی
راستی یک پومودورو مکالمه هم تمرین نمودم.
سخن کوتاه میکنم زیرا که فردا باید خیلی زود بیدار شوم.
از فرخی سیستانی:
————
از بس شمار بوسه که دوش آن نگار کرد
با روزگار کار من اندر شمار کرد
.
دیدم شمار و بوسه ندیدم همی به چشم
بی می مرا از آنچه ندیدم خمار کرد
.
گفتم که بوسه دادی لختی نگار من
گفتا بدین گرفته نخواهم نگار کرد
.
گفتا که لب چگونه برم پیش آنکه او
صد ره به بوسه هر دو لب من فگار* کرد
.
چندین حدیث گفته شد و آخر آن نگار
تا بوسه ای بداد دو چشمم چهار کرد
.
*فگار= زخمی – مجروح
اصلن نباید میرفتم. برای یک ساعت گوش دادن به درسی که قرار بود دوباره تکرار کند، سه ساعت راه نمیارزید. از آن بدتر، شش صبح بلند شدن اصلن نمیارزید.
بعدش سردردم شروع شد. نتوانستم زیاد درس بخانم. آزادنویسی نداشتم.
اما نامهای نوشتم. به زور. قلمم خشک بود. ذهنم بسته.
در راه رفتن ولی، داستانکوتاهی خاندم. کتاب صیغهی اول شخص مفرد از مهشید امیرشاهی. آنقدر خوب شخصیتسازی میکند که شخصیت تا مدتها بعد در ذهنت میماند.
هنوز اولینداستان کوتاهی که از او در وبینار شنیدم را به خاطر دارم.
دلم برای خاندن تنگ شده. افسوس میخورم که پیش از امتحانهایم بیشتر نمیخاندم.
اما خیالی نیست. بعد از امتحانها شب یک شب دو را شروع خاهم کرد.
گزارش دیشبم کاغذی بود و تنبلی نگذاشت پایش به مجازی کشیده شود. امروز اما روز میانهرویی بود. نه خیلی سخت گرفت و نه گذاشت «پادشاه وقت خودم» باشم. صبح و آزادنویسی و درس. ظهر مامان خورشت کرفس درست کرده بود، غذای مورد علاقهام. معتقدم آدمهای متفاوت، خورشت کرفس دوست دارند. مثل کسانی که با آلبوم ابراهیم چاوشی حال میکنند یا کسانی که کتابهای کمتر معروف را میخوانند. آنهایی که به مُد اهمیت نمیدهند یا آنها که از تاریخ عبرت میگیرند. یا مثلا کسانی که فکر میکنند و آدمهایی که امضایشان متاثر از کسی نیست. معتقدم آدمهایی که خدایند خاصترین آدمهای جهانند. خدا بودنِ آدم یعنی خالقیت داشتن. یعنی آدمهایی که منتظر نیستند کسی برایشان حد تعیین کند، بگوید چه لباسی بهتر و بازار کدام خواننده گرمتر است یا وقتشان چگونه سپری شود به جامعه نزدیکتر است. خودشان میسازند هرآنچه که بخواهند را و همین یعنی خدا بودن. اینکه مالک احوال و افکار خودت باشی. بگذریم. امیدوارم همهی آدمها متفاوت بشوند. بعد از ظهر را، هم درس خواندم، هم کمی سریال دیدم. هزاربار وسطش مامان تماس گرفت که برایش اسنپ بگیرم. اسنپش خراب بود. آنقدر این اتفاق تکرار شد که عطای سریال را به لقایش بخشیدم و تا خواستم برگردم به درس، مامان دوباره تماس گرفت و گفت شام بپزم، شب خالهام میآید. آشپزی کردم و کمی آرام گرفتم. بعد ستون پیامهای خصوصیِ تلگرامم را جواب دادم. بیزارم از دیر جواب دادن پیامها اما مدتیست دچار دلشورهای مُدامم. از هرجا که بتواند خبر تازهای به دستم برساند گریزانم. کاش میشد تمام دلبستگیهایم را بالا بیاورم و برای مدتی مثل پرندهای که تازه پرواز کردن را یادگرفته، خودم را در بیکران آسمان، گم کنم. باز هم بگذریم. آدمیزاد است و خیالهای واهی. کتاب خواندم و شعر حفظ کردم. خالهام از غذا تعریف زیادی کرد، خاک بر سرت نیمهی گمشدهی نادانم. دیگر چیزی برای گفتن ندارم. گزارشم را که ثبت کنم، به چای پناه میبرم که نجاتدهنده در استکان است و بس.
امروز ساعت ده بیدار شدم وصبحانه نان لواش وخامه خوردم.
بعد از آن فایل صوتی وبینار را گوش کردم.
سپس به محل کارم رفتم.وتا عصر مشغول سر وکله زدن با بچه ها بودم.
بعضی از روزها بچه ها خیلی همدیگر را اذیت می کنند ومرتب با هم دعوا می کنند.
وسطهای روز یهو سردرد گرفتم ورفته رفته شدیدتر شد.
وقتی کلاس تمام شد.کمی نشستم ونفس عمیق کشیدم وبا خودم گفتم با این سردرد چه جوری خودم را تا خانه برسانم .
وقتی سردرد میگرنی سراغم می آید تا چند روز به من پیله می کند و ولم نمی کند.
در مسیر برگشت به خانه با وجود سردرد شدید خریدهای مربوط به شام راهم انجام دادم.
به سختی خودم را به خانه رساندم.
کمی غذا خوردم ویکی از قرصهای میگرنم را خوردم. ودراز کشیدم تا دردم خوب بشود.
بعد ازاینکه حالم بهتر شد ،مشغول درست کردن کلیپ بچه ها شدم وتا ساعت دوازده طول کشید.
آخر شب فقط فرصت کردم گزارش نیک بنویسم ونتوانستم تمرین آزاد نویسی را انجام بدهم.
شاهین عزیز
روز گفتار را یادداری. اصرارت را به یاد میآورم. ضبطکنید. ضبط کنید ضبطکنید… ضبط کنید. تا درک کنید چگونه میاندشید و فکر میکنید. چگونه به زبان میآورید. از زبان دریافت می کنید.
ابتدا ذوقزده و سرپاشوق. پیوستم، به این جریان.پیوستن همانا و پیوسته پیمودن راه همانا. نماندم. در این جریان و ندیدم کلامصیقلیامرا.
اما دیدم. کلام صیقلیآنهایی را که بودند و ماندند و هستند. در این جریان هنوز هم. دیدم شفافیت کسانی را که زبانزدند به کلامورزی و دقتنظر اکنون. قدم بههنگامهشان ثمری داد. شاهین عزیز. اینها را برایت نمینونیسم. تا بگویم. درمان و درد در گذشته است. من فرصت را از کف دادهام راه چارهایی دیگری نیست. من نمیخواهم صدایم را بشنوم. میهراسم از خودم، از صدایم. از صدایم خودم. میهراسم از تاریکی ذهنم. از آنهایی که تبدلشان به شکل. رنگ. بو. حس. مفهوم. نظر.
گریز نیست و نیست. برای اینکه خودم را درآینهی حرفهایم بنگرم محتاج ضبط و صدا و ضبط صدا. حتا اگر نتوانم.
…………………………………………………
از چهارشنبهی روز
شنیدن بازخورد دورهی شعر/ شرکت در نویسندهساز. /خواندن رودروای تاصفحهی 130/ خواندن دفترچه خاطراتوفراموشی
برسد به دست شاهین کلانتری
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آیدا رئیسی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو پروازی حقیقی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟