فکر میکنم شبکههای اجتماعی و پیامرسانهایی مانند تلگرام، با همین رویکرد گسترش یافتهاند که با ایجاد جذابیتهای سریع و پاداشهای بلادرنگ و پیدرپی به مخاطب، مخاطبینشان را معتاد کنند و اکوسیستمشان را گسترش دهند.
فرصتی برای خلوت برای معتادان ایجاد نمیشود. از اینستاگرام به توییتر پناه میبریم. ایمیلهای جدید را میخوانیم. نوتیفیکیشنهای پیاپی تلگرام هم آن وسط ثانیهها و دقایق باقیمانده را میبلعند.
سوالی که همیشه برام بوده اینه:
آیا این وبلاگ شخصی که به نام و تصویر خودتون مزین شده؛ و تجربیات شخصی و «کاری» -که بیشتر رو این تاکید دارم- رو در اون می نویسید؛ باعث ایجاد مسائل و مشکلات در زندگی شخصی حرفه ای شما نمیشه؟
به طور مثال من در محل کارم با مدیر ارشدی سر کار دارم که حرف منو نمی فهمه و شیوه مدیریتش رو قبول ندارم. بنابراین به بلاگ شخصیم می یام و از اشتباهاتش، سو مدیریتش و رفتار غیر حرفه ایش می نویسم.
آیا ممکن نیست همون فرد یا اطرافیانش به وبلاگ من روزی سر بزنن و مطالعه این مطالب باعث بروز مشکل برای من بشه؟
موضوع فقط بدگویی از یک نفر یا یک کار نیست. گاهی نوع فعالیت کاری شرایطی رو ایجاب می کنه که نمی تونی اطلاعاتی در مورد اون افشا کنی. حداقل با نام و نشان و دقیق نمی تونی.
اگر وبلاگی تشکیل بدی و در اون هویتت رو افشا نکنی، شاید بتونی در مورد چنین دست مسائلی راحت بنویسی؛ ولی اگر قصدت ساخت بلاگ با برند و نام شخصی خودت باشه؛ چطور باید در مورد مسائل حساس و مشابه صحبت کرد؟
نه فقط در حرفه شغلی! مسائلی که در زندگی شخصی با خانواده و همسر و دوستان و آشنایان باهاش روبرو میشی چطور؟ آیا راحت در مورد اونها با نام خودتون صحبت می کنید و می نویسید؟ باعلم به این که « فلان » شخصی که درباره اش در حال نوشتن هستید مطالب وبلاگ شما رو می خونه و بعدها ممکنه به شما معترض بشه و یا مطلب رو به روی شما بیاره و بر علیه تون استفاده کنه.
سلام هم اسم عزیز…
اول اینکه این مواردی که گفتی تنها در نوشتن مشکل ساز نیست .. حتی در گفتار هم گاهی مشکل ساز میشه …
اما مساله این هست که چرا میخواهی بنویسی؟؟
اگر صرفا غرغر کردن هست یه مدل میشه نوشت ..
اگر میخوایی چیزی رو به بقیه انتقال بدی یه مورد…
اما به نظرم اصلا این اتفاق مشکل ساز نمیشه به شرطی که چند مورد رو رعایت کنی…
اول اینکه اسمی از کسی نبری..
دوم اینکه جانب دارانه صحبت نکنی…
سوم اینکه طرفین مقصر رو نکوبی ..له له نکنی…
چهارم اینکه به طور تاکیدی بزنی این تنها نظر و تجربه شخصی منه …
اما یه راه دیگه هم هست…
اتفاقات رو در غالب داستان بیان کنی…
مثلا همون مجموعه کاری رو با شخصیت هاش بیای داستان سازی کنی…
اتفاقاتی رو که بریا خودت میافته رو به نام یه شخصیت تعریف کنی و تو در کل میشی راوی داستان و داستانت تم سوم شخص پیدا میکنه…
من قبلا از اینکارها کردم و قراره بزودی بازم بکنم 😀
هرچند از بیان قطعی نظراتم نمیترسم و با مشکلاتشم رو برو میشم …و حتی همون مشکلات رو هم باز میام میگم 😀
آخ که چه قدر دردم گرفت از این مطلب…
و چه تصویرهایی که در ذهنم نیامد از این گفتگوهای تاکسی گونه با اطرافیان..!
فکر میکنم یکی از دلایل این رفتار یا بهتره بگیم سوء رفتار، کمبود عزت نفس باشه.
معمولا ما این کمبود عزت نفس رو برای خودمون توجیه می کنیم تا دچار کانفیلیکت (!) با خودمون و درونمون نشیم. میگیم من دلم میسوزه که این طور برخورد میکنم. دلم نمی یاد که بزنم تو ذوق طرف.
شاید حتی برای خودمون نوشابه هم باز کنیم و این طرز رفتار رو بزرگوارانه ببینیم… آخ! که چقدر حرف میشه زد درباره این جمله.
سلام شاهين جان
مي توان خواهشي نمايم
چند كتاب از نمايشگاه كتاب لازم دارم
قدور و ممكن است كه شما زحمت تهيه و ارسالش را برايم بكشي؟
مبالغ را تمام و كمال پرداخت خواهم نمود
با تشكر و ارادت پوريا قصابي
پرسه زدن تو کتابخونه های عمومی هم امتحان کنین :)) چون لازم نیست کتاب رو خریداری کنین حس آزادی بی مرز خوبی به آدم دست میده
یه نکته ی خاص دیگه اش هم اینکه توی کتاب ها معمولا یه لیست کوچیک هست که تاریخ برگردوندن کتاب رو اونجا یادداشت میکنن، میتونین بین قفسه ها پرسه بزنید، یه کتاب انتخاب کنید (یا یه کتا شمارو..) ، لیست تاریخ هارو نگاه کنید و حسابی ذوق کنید که بعد چند سال بالاخره این کتاب تو دست یه آدم جا میگیره 🙂
ولنگار خیلی جالبه که معنای منفی در وجود خودش برام نداره.با اینکه اگر مترادفهاش به ما بچسبه برای ما معنای خوبی نخواهد داشت.حتی توی ساخت این کلمه انگاری ول بودن جدی نیست و بیشتر یه حس رهایی با دید مثبت به من میده.واسه همین با جمله ای که نوشتید یکم مخالفم😄خیلی کم دیدم که این کلمه جایی بکار بره.تنها چیزی که ازش یادمه شعر شاملوئه بزرگه که میگه:تارهای بی کوک و کمان باد ولنگار/باران را گو بی آهنگ ببار
مبادا از روی دلسوزی در برابر آنان که میلنگند، بلنگید.
متاسفانه این موضوع برایم پیش میایید بعضی اوقات حرف زدن با کسانی مرا تنزل میدهد وبعد کلافه میشوم وخودم را از دست میدهم وکلی زمان تا دوباره روبراه شوم.
مانوس: این روزها چنان با نبشتن مانوس و مالوف شده ام که کالبدم را کمتر به یاد می آورم.
شکیب: بدو گفتم که بی تو بی شکیبم تحملْ، صبر و آرامی ندارم ( از خودم)
ولنگار : لاابالی گری و لاقیدی شیوه ی این دلِ بی تاب نبود
تو چه کردی که پس از تو همه امْ غرقِ ولنگاری شد؟(از خودم)
فردیت: پس سهم فردیت و یگانگی مان چه می شود؟ مگر قرار نبود همگی، وجه تمایزمان را نمایش دهیم تا دنیایمان رنگارنگ و گونه گون باشد؟ مگر قرار نبود همگی کپیِ یکدیگر نباشیم؟
خواستم اینجا کمی از تجربیات خودم را در وبلاگ نویسی بگویم شاهین جان من هم فکر می کنم وبلاگ نویسی جور عجیبی آدم را به خودکاوی و خودشناسی وا می دارد مجبور می شوی به بسیاری از چراهای زندگی ات پاسخ دهی و هر روز در نوشتن متنی تازه به کشفی تازه می رسی چیزهایی که سالهاست رو در رویت بوده اند و خیلی معمولی از کنارشان گذشته ای اما امروز به واسطه وبلاگ نویسی در اعماقشان فرو می روی و کشف می کنی کاشف بودن یکی از بهترین نعمتهایی است که می تواند نصیب بشر شود. این مطلبت هم مثل یکی دیگر از مطالبت مرا وا داشت که در مورد وبلاگ نویسی و تجربه های وبلاگنویسی ام و کشف ها و اتفاقاتش بنویسم باز اینجا قول می دهم که به آن عمل کنم.
گاهی اوقات آدم نمی داند چگونه بابت این لحظه های ناب که برایش رقم میزنی تشکر کند.
۱- مانوس: خانم جولیا کامرون هم تاکید میکند : با نوشتن که «مانوس» باشی، همیشه دوستی هست که می توانی سرت را روی شانه اش بگذاری و آرام گریه کنی.
۲- فردیت: هدیه ما به جهان «فردیت مان» است.
۳- بوته: راستش در جستجویی که در واژه یاب داشتم به ترکیبی دوست داشتنی از «بوته» برخوردم: بوته دل.
میخواهم با این کلمه جمله بسازم:
مازنی ها به او «بوته دل» می گفتند، از بس که روزگار به تلخی با او تا کرده بود.
آن قدر این ترکیب را دوست داشتم که یک داستان کوتاه هم نوشتم^_^
پیشنهادها:
– آلونک( این آلونک تمام دار و ندار ما از دنیاست از پدری که رفت و از دار دنیا چیزی نخواست و گرنه خواستنش پر از دست یافتن بود اما او نخواست و رفت به مثابه یک رهگذر که بیشتر از ماندن یارای رفتنش بود.)
– بختیاری( آنجا که شاملو از قول مارگوت بیگل می گوید :از بخت ياري ماست شايد،
كه آنچه مي خواهيم ، يا به دست نميآيد
يا از دست مي گريزد .)
– اضمحلال( فکر می کنم شبکه های اجتماعی در فکر اضمحلال روابط انسانی اند البته با استقبال اینچنینی که از طرف کاربران روبرو هستیم.)
سلام شاهين جان
مي توان خواهشي نمايم
چند كتاب از نمايشگاه كتاب لازم دارم
قدور و ممكن است كه شما زحمت تهيه و ارسالش را برايم بكشي؟
مبالغ را تمام و كمال پرداخت خواهم نمود
با تشكر و ارادت پوريا قصابي
بوته ای را کنار من کاشتند که بعدا متوجه شدم که فردیت خود را از دست داده و ولنگار شده است. چگونه می توانستم با او مأنوس باشم؟ هرگز شکیب چنین کاری را نداشتم.
سلام
عجیب ترین واژه ای که تا به حال در این وب دیدم، کلمه «متجاسر» بود؛ حتی از «تمجمج» هم عجیب تر!
آن متجاسر که از روز ازل پی اضمحلال نسل آدم بود، مخفیانه به باغ بهشت نفوذ کرد و نجوا کنان حوا را مفتون سیب سرخ کرد. خداوند از نافرمانی آدم و حوا چشم پوشی کرد. این چنین شد که آن متجاسر، در نیل به هدف خود ناکام ماند.
سال نو قرار گذاشتیم رویاهامون رو جدی بگیریم.
دیشب خواب دیدم من، شما و محمدرضا در یه جایی مثل مراسم گردهمایی متممی ها، بر فراز یک سکوی سیمانی نشستیم. شما کتابی رو به من و محمدرضا نشون دادی که خودت تالیف کرده بودی. در کمال ناباوری شما موفق شده بودی، با استفاده از پسوند، پیشوند و ترکیب واژها، به تعداد 11 میلیون و 250 هزار واژه جدید به زبان فارسی اضافه کنی. از همه جالب تر سال انتشار کتاب 1387 بود!
شما کتاب رو باز کردی و گذاشتی جلوی خودت روی زمین. من سمت راست شما بودم و محمدرضا سمت چپ.
من هیجان زده و بی مبالات، کتاب رو ورق می زدم تا بعد از مقدمه و توضیحات شما، برسم به واژه های ابداعی.
یک دفعه محمدرضا یک نگاه سرزنش آمیز به من کرد و گفت: آقای تارم! این چه طرز ورق زدنه!
بگذریم از این که در سکانس های بعدی خواب، محمدرضا سر من داد زد و من رو با جدیت از گروه اخراج کرد!
From محسن برجی on چرا باید بیحوصلگی را تحمل کنیم؟
From بهروز کریمی on مرامنامه کانال تلگرامی من
From شاهین کلانتری on مرامنامه کانال تلگرامی من
From حسین ریحانی on 2 نکته مهم درباره وبلاگ نویسی و برند شخصی
From حسین on 2 نکته مهم درباره وبلاگ نویسی و برند شخصی
From شاهین کلانتری on 2 نکته مهم درباره وبلاگ نویسی و برند شخصی
From حسین ریحانی on استفاده بهینه از جملات قصار
From پوريا قصابي on کارگاه کلمات-3
From محمد امین on پرسه در کتابفروشی
From شاهین کلانتری on پرسه در کتابفروشی
From عمران on کارگاه کلمات-3
From شاهین کلانتری on کارگاه کلمات-3
From Marzieh on استفاده بهینه از جملات قصار
From یاور مشیرفر on چرا یاور مشیرفر را دوست دارم؟
From معصومه شیخ مرادی on چرا یاور مشیرفر را دوست دارم؟
From سمانه سجادی on کارگاه کلمات-3
From سعید تارم on کارگاه کلمات-3
From معصومه شیخ مرادی on 2 نکته مهم درباره وبلاگ نویسی و برند شخصی
From شاهین کلانتری on 2 نکته مهم درباره وبلاگ نویسی و برند شخصی
From الهه on کارگاه کلمات: از تانی تا تشتت
From پیشنهاد من برای نمایشگاه کتاب - شاهین کلانتری on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From پیشنهاد من برای نمایشگاه کتاب - شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From پریسا حسینی on کارگاه کلمات-3
From معصومه شیخ مرادی on کارگاه کلمات-3
From شاهین کلانتری on کارگاه کلمات-3
From یلدا on پیشنهاد من برای نمایشگاه کتاب
From یلدا on قاعدۀ 80/20 در وبلاگ نویسی
From برای شاهین کلانتری: کلمات از کجا می آیند؟ - وبلاگ معصومه شیخ مرادی on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From پوريا قصابي on قاعدۀ 80/20 در وبلاگ نویسی
From شاهین کلانتری on قاعدۀ 80/20 در وبلاگ نویسی
From شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟ - شاهین کلانتری on چرا باید فارسی یاد بگیریم؟
From آذرباد on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟ - شاهین کلانتری on کارگاه کلمات: از تانی تا تشتت
From شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟ - شاهین کلانتری on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From محمد جواد بانشی on چرا یاور مشیرفر را دوست دارم؟
From شاهین کلانتری on چرا یاور مشیرفر را دوست دارم؟
From سعید تارم on کارگاه کلمات-3
From سعید تارم on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From شاهین کلانتری on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From علیرضا مختاری on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From شاهین کلانتری on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From سعید تارم on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From شاهین کلانتری on شما با این کلمات چه جملهای میسازید؟
From محمد امین on پرسه در کتابفروشی