📝 #گزارش_نیک ۱۶۱
آدمها فیلم و سریال ها رو میسازن چون ناکامی و توصیف دنیاییه که هیچوقت نمی تونن داشته باشن تا صفحه ۴۵٠ جای خالی سلوچ رسیدم تقریباً به پایانش دارم نزدیک میشم. وبینار نویسنده ساز امروز را بعد چند هفته نبودن، شرکت کردم و حضور داشتم . تدریس تاریخ دهم در مدرسه و تمام کردن درس دوم اما امتحان نگرفتم، تماشای قسمت ششم سریال میان قدم ها و قسمت ۱۶ سریال مرثیه ی پاییز انجام شد و سرما خوردگیم خیلی بهتر شده. توی مدسه هم امروز بخاطر حمایت از پایه نهم برای لغو امتحان قرآنشون و رو زدنم به دبیرشون در نهایت خودم سرزنش شدم.
@Maryamwriter_2
سال واژه: ساده
کله سحر بیدار شدم و رفتم ماساژ. با اینکه دل کندن از بالشم سخت بود، اما خب نه کل روزم از دستم رفت، نه درگیر اسنپ شدم و پدر رساندم. به خانه که برگشتم، دیدم چه ساز دهلی مدرسه راه انداخته است. مناسبتی نبود. بعد با صدای مجری مشخص شد روز تربیت بدنی بوده است. خوب است دیگر نیازی به تقویم نداریم، مدرسه هست.
به سراغ تمرین کردن زبان رفتم. لغتهای جلسه قبل را هم مرور کردم. کمکم چشمهایم روی هم افتاد، تا وقتی مادر برای ناهار صدایم کرد. توی دنیای بیخبری سیر کردم. به وبیکار الهه رفتم. برای منی که توی سوال پرسیدن لنگ میزنم، حضور در این وبیکار خوب است. مبینا هم بود، حرفهایش برای شکلهای مختلف ترجمه اسمها جالب بود. بعد هم به نویسنده ساز رفتم.
استاد خاست توی ذهن دوممان، قوطی برای جرقههایی که به ذهنم آن میرسد داشته باشیم، شاید کمکم خوراک خوبی برای نوشتن شود. کلمههایم را ساختم، اما معنایی هنوز برایشان پیدا نکردم. باید بیشتر رویشان کار کنم. نقاشی کشیدم، رنگآمیزی ذهنم را آرام میکند. امروز هم رفت و فردا آمد.
صبح و نور اما بدون آزادنویسی. موکولش کردهام به ساعتی دیگر. درس خواندم و کمی نظافت و دوباره درس تا ظهر. بالاخره در حافظهی هزارسالهام ماند که تمرینجا را بروم. رفتم و خوشگذشت.
…
چون هر کانالی میرفتم حرف فشنشوی ویکتوریا سکرت بود، چند دقیقهی کوتاهش را دیدم. نمیدانم، این مدل اتفاقات جهان برایم ارزشی ندارند. فکر میکنم در دنیا کارهای مهمتری برای انجام دادن هست. مثلا نشستن روی تختهسنگ بزرگی بالای کوه و خیره شدن به نمایش باد میان درختان. یا حتی گوشهای لم دادن و زل زدن به هیچ. سوای از آن، لباسهای خوابی که تنشان بود میل جنسی آدم را کر و کور میکرد. مامان وقتی لباسهایم بیاستفاده میشوند با دست پارهشان میکند و تبدیل میشوند به کهنه برای تمیزکاری. حالا اگر همان کهنه را تن زنی خوشاندام کنی احتمالا میتواند در شوی ویکتوریا سکرت شرکت کند. -شوی بقیهی برندها هم همین است-
البته چند دقیقه پیش که داشتم لیوان لبپُر از شیر را تا اتاق میبردم و مثل بچهی آدمیزاد نمیتوانستم راه بروم، فهمیدم برای قدم زدن با آن کفشها و دربرابر آن چشمها باید تسلط زیادی داشته باشی. اما خب حالا مسلط هم قدم بزنی، آخرش چه میشود؟ انگار چیزهایی به دست بشر، استعداد، توانایی، مهارت یا هنر، تلقی میشوند که درواقع نیستند. یعنی اگر هم باشند سود خاصی ندارند.
بگذریم. چه خوب است که کسان زیادی نمیخوانندم و احتمال اینکه میان خوانندگان، سینهچاکی برای ویکتوریا سکرت و دنیای مد و فشن پیدا بشود، خیلی کم است.
…
برنامهی درسی ماه آیندهام را نوشتم. قسمتی از سریالی که شانزده سالگی عاشقش بودم را دیدم، آنقدر مزخرف بود که حتی روی نوشتن اسمش را ندارم. کاری که باید به دانشگاه تحویل میدادم را تمام کردم. درود بر احساس برداشته شدن بار کارهای تلنبار شده از روی شانه.
…
چون باز جلو جلو بابت اتفاقی ذوق کرده بودم، توی ذوقم خورد. و چون توی ذوقم خورد، شل کردم و باقی روز را به بطالت گذراندم. حالا هم در اوج دلتنگی و غم و بیچارگی و فلان و فلان، میخواهم بخوابم. اگر پرچانگیام رهایم کند.
سلام گیتار عزیزم. اول اینکه دوست دارم. هر ساز دیگری هم بودی همینطور بودم؟ نمیدانم. انتخابت کردم چون دردسترستر بودی و راحتتر. اما هرچی. الان دوست دارم. حتی رشتهام را با این روش انتخاب کردم. و الان دوستش دارم. پس انتظاری نداشته باش ازم. خب:
خواب دیدم که تو خانهی خودمان دیوی چیزی وجود دارد. شبیه همان مرد زردپوش تو سریال فرام. همینطور که درحال قایم شدن بودیم فهمیدم تمام این مدت بقیه داشتند روی سلاحی کار میکردند. سلاح توی چمدان بود و نورش از چمدان بیرون میزد. 🙃 فکر کنم شخصیت اصلی The Owl House هم آنجا بود. رفتم اتاق قایم شدم تا آنها دیو را شکست بدهند. چقدر بامسئولیت. اما یکی از هیولاهای سریال فرام هم با من آمد. جلوی آینه ایستاده بود و موهایش را شانه میکرد. شبیه پسر فاطیما بود. من سعی کردم قایم بشوم. گوشه تخت خوابیدم. (شبیه قایم شدن بچهها🙃) عجیب بود که تو روز روشن بیرون آمده بود. بعد به من گفت کاریام ندارد. یا چنین چیزی. باور نکردم. فیلم یا خوابم همینجا تمام شد. پایانبندی قوی نداشت.
بعدش کتاب خواندم. برتری خفیف.
درس هم خواندم زیاااد.
یک قسمت از The Owl House دیدم.
باهات تمرین کردم و بالاخره با ریتم همراه شدم. پنجتا نت می اولش بهنظرم بیخود بود. ولی اوکی حالا. هرقدر که بیشتر میشناسمت بیشتر دوست دارم. هرقدر که کمتر از کوک خارج بشوی. و خودت راهنماییام بکنی. و خودت نتهای بلندتری بزنی. و… خلاصه خودت هم کاری بکن.
وبینار نویسندهساز را بودم. نویسندههای جدیدی شناختم و کتابی دربارهی خاطرههای کوچولو خواندیم. جرقههای داستانی هم یافتم. اما بهسرم زده چیزی دربارهی آدمهای قدبلند بسازم. تاثیر آهنگ Uzunlar شاید باشد. تو که حرف بزنی ذاتا قصهی همین را میگویی. اما بلدش نیستی هنوز. چون هنوز آنقدر بلدت نیستم.
بعدا کار خاصی نکردم. آها خودم قهوه درست کردم.
نت می را یادش دادم.
ازش عکس گرفتم.
ازش تعریف کردم.
لبخند هم زدم بهش.😇
دا همین.
امروز در خانه ماندم، تا از دخترم پرستاری کنم. با همهی مراقبتها و توصیههایی که میکنم، طفلک، باز هم بیمار شد. این سومینبار است در این دو ماه، که سرما میخورد. خودم را مقصر میدانم، از وقتی اطرافیان مسخرهام کردند که، خیلی حساسی و وسواسی. بچه باید با میکروب در تماس باشد، ولوم حساسیتم را پایین آوردم، نباید برای حرف دیگران از اخلاقم کوتاه میآمدم. نباید وقتی بستنی را تعارفش کردند، از ترس اینکه نگویند حساسم، بچه را نازنازی و دکتر دارویی بزرگ میکنم، سکوت میکردم. درحالی که میدانستم طبق گفتهی پزشک سینوزیتهایش حساس شدهاست.
وقتی در آشپزخانه مشغول پختن سوپ و گرفتن آبمیوه بودم، دوتا از پادکستهای استاد را گوش دادم. در یکی از آنها استاد به حاشیهنویسی لجدربیار کتابی اشاره کردهبودند، از اینکه فرد به درک درستی از کتاب نرسیده و بیشتر محملنویسی کرده تا حاشیهنویسی. راستش مدتی بود، تب حاشیهنویسی در کتابها را داشتم، اما امروز به خودم گفتم: گوش کن حاشیهنویسی هردمبیلنویسی نیست. البته تا به امروز هم، بیشتر خاطره یا آموختهای که با خواندن صفحه یا سطری از کتاب به یادم میآمد، مینوشتم.
بعد از تمام شدن کارهای آشپزخانه، به اتاق رفتم. چند ماه است که به این خانه آمدهایم، ولی هنوز کتابهایم را از کارتن بیرون نیاوردهبودم. امروز همه را در قفسه چیدم. چه حسخوب و لذتبخشی بود. اتاقم جلا گرفت. حین چیدن، چشمم به بوفکور افتاد، دلم برای بازخوانیاش لکزدهاست. شبیکشبدو بهمنفرسی را که دیدم، یادم افتاد تصمیم داشتم خواندنش را بیاغازم، اما جایخالیسلوچ هنوز تمام نشدهاست. نمیخواهم دو رمان بزرگ را باهم بخوانم. مزهمزه کردن کتابها را بیشتر از قورت دادن آنها میپسندم.
در آخر، به امروز پنج میدهم. چون با خودم قرار گذاشتهبودم بیشتر در ورد تایپ کنم، ولی باز هم پشتگوش انداختم و دفترنویسی کردم.
دوست دارم ننویسم. دوست دارم نگویم. دوست دارم نبینم. دوست دارم بیتفاوت باشم. مثل چند روز پیش. نمیتوانم. خورهای بهجانم افتاده که نوشتن میخاراندش. مینویسم به ناچار. به سختی. برای خوابیدن.
آغاز روزم خواب بود. دعوا بود. کسی برای اولینبار به خوابم آمد و همین اول کاری زدیم به تیپوتاپ هم. چه گفتم را یاد ندارم ولی چه گفت و دعوا شد چرا. دخترهی سر تا پا عمل گفت دماغت بزرگ است. طعنهوار. نه گذاشتم و نه برداشتم سوراخهای تابهتای دماغش را کوبیدم تو سرش. هنوز ماتم چرا گفتم اگر من هم عمل کنم زیبا میشوم. گمانم هشداری از جانب ناخودآگاه بود. آهای دختر که نگاهت تحقیر است به چهرههای عملی تو خودت همین که هستی را نپذیرفتی. میپذیرم حرفت را. صلح درونی زیبایی بیرونی میآفریند. حالا برو ممنون دخترهی عملی باش هر چند مواجههی سختی بود.
خوابنویسی کردی صفحات صبحگاهی و رفتی جایی دیگر. آنجا هم مسئله زیبایی بود. در رگهایت جریان داشت خشم. خرخرهی مرتیکهی قرمساق را میجویدی با کلمات و کنارش تندتند میگفتی خاک برسرت برینه آن زمان سر جایش ننشاندی که راست راست زل نزد تو تخم چشمانت و بگوید: «من زیبایی برام مهم نیست.» خون خونت را میخورد و در پی تلافی هستی. تلافی هم کردی. یادت رفته مدت مدیدی انگور شد؟
خوش گذشت نیمساعت ابتدای سفر. محتواهای با کیفیتی دیدی. یکساعتونیم بعدش در رنج بودی. چرا دست کم میگیری قدرت نه گفتنت را؟ عزیزم بیلاخ. پیجهای فرعی تنها سزاوار بیلاخند قرمساقها.
راستی دمتگرم بخاری را وصل نمودی. بسیار مطبوع است هوا. آفرین گوشت بدهکار نیست به اعتراض. گرما نمودی از بهشت است. هر که دوست ندارد میتواند از ایران برود.
تمرکز نسبی داشت در وبینارها. یادداشت برداشت و یادش ماند. انواع پرسش بر چه اساسی؟ آموخت هرگاه انواعی آمد بپرسد بر چه اساسی. نوعش مشخص باشد آن وقت میشود گفتگو کرد. شفافیت را نباید نادیده گرفت. براساس پاسخ سه دستهاند پرسشها. تکنظام، بینظام و محل مناقشه. اولیها جواب مشخص دارند و دانوشیاند. دومیها سلیقه در کار است و سومیها دیدگاهها با هم مباحثه میکنند. صحبت از داستاننویسی بود در نویسندهساز. کتابی از یوسا خوانده شد و بعد تمرین ایدهپردازی. استاد از مدیریت دانش شخصی گفت و با چند پوریا پورسرخ(پرسش و پاسخ) خداحافظی کردند. در آزادنویسی بعد از نویسندهساز تصمیم گرفت سی روز جملهورزی تمرین کند. و امشب را با موفقیت پشت سر نهاد. شب هول عزیزش را باز کرد و خواند و خواند متوجه میشد راننده چرا مارها را کشته یا سگ چرا برای سومینبار خودش را جلوی ماشینش گذاشته، اما آنقدر زیاد بود صدای بازی بچهها که عطا و لقا را به حال خود واگذاشت.
پایان شب طاقچهگردی کردم. رمانی یافتم که گیرا بود. چقدر دیر بود چقدر دیر از جیمز کلمن. قیمتش را که دیدم وا رفتم. هر چه زده بودم پرید. به کل روز خوبی بود به نوشتن نزدیک بودم امروز.
امروز هم مثل دیروز هر کاری کردم که بتونم روزم رو و تنهاییم رو تحمل کنم و به شب برسم. چند بار هم گریهام گرفت ولی نمیشد گریه کنم. اگه شرایط روحی همهمون بدتر بشه، وضع از این هم خطرناکتر میشه و ممکنه اتفاقی بیفته جبرانناپذیر.
دلم میخواهد از کسی، از محرم اسراری، از آدم قابل اعتمادی، یا از یک دوست قدیمی کمک بخواهم . ولی نمیتوانم.
تلاش
هر روز و هر ساعت و هر ثانیه و لحظه تلاش میکنم سِر شوم. بیشتر وقتها موفق میشوم.
وقتی موفق میشوم برای احساساتی که کشتم، بیشتر گریه میکنم.
زهرای عزیزم
امروز صبح هوا تب داشت. صبحم را خلاصه می کنم زیرا نمیخواهم تب غم اش، تنت را فرا بگیرد.
با حالت گیجی صبحانه میخورم و بلافاصله به حمام می روم. خودم را به ایستگاه اتوبوس میرسانم، در مسیر خدا خدا میکنم که سر موقع برسم.
دلم میخواهد خودم را به سرویسی برسانم اما مثانه ام باید یادبگیرد صبور بودن را. دنیا سخت تر از این حرف هاست. نمیشود که کودک هرچه را درخواست کرد همان لحظه اجابت اش کنی.
استاد در کانال اش نامه ای به دوست اش افشین می نویسد. افشین کیست و چه شکلی است؟ کنجکاوم.
بگذریم. امیدوارم امروز نپرسی که چه خبر، چون خبر هایم قابل بیان نیست اما میدانم که میپرسی و من ناچار نیمی از واقعیت را خواهم خورد.
دیدمت. سلام یادم رفت. احساس کردم خسته ای. حدسم درست بود. ساندویچی سردی خریدی و باهم به جایی که اولین بار صحبت کرده بودیم رفتیم.
ماهرانه گولم زدی. خلاف کردیم. کلاس روانشناسی کاربردی را پیچاندیم. حس خوبی داشت همراه با کمی احساس گناه. به گمانم کمی احساس گناه برای زندگی ضروری است.
زهرا می دانی، امروز حفره ای را درون خودم کشف کردم. من به حرفهای آدمها گوش نمی دهم. فقط در دنیای درونی خودم هستم و خوب هم میتوانم وانمود کنم که متوجه حرف ها شده ام. گناه بزرگی در حق دیگری است نه؟
زهرا نویسنده ساز را با عدس پلو آغازیدم اگر تو هم به کتاب خواندن علاقه مند بودی چه کیف می کردی از جمعی که یابیدم اش.
میانه وبینار یا کمی بیش از آن، همراه با طوطی ام خوابم برد، آخر شب ویس را گوش دادم. استاد در مورد جرقه ها و مدیریت دانش شخصی صحبت میکرد. اصطلاحی آن وسط ها هم رد و بدل شد. عاشق اش شدم. شلیل زیادی رسیده، به گمانم. اینجا نمی شود حضوری اما داستان اش را برایت تعریف خواهم کرد.
زهرا اخیرا شب ها به جای خدا، دلتنگی در آغوشم میگیرد. ایکاش می دانستی. با اینحال از اینکه در زندگی حوصله سربرم،حضور داری خوشحالم.
دوستدار تو
دوست هم نامت 💕
گزارش نیک | سهشنبه بیستوهشتم مهرماه ۱۴۰۵
سالواژهام: جسارت
این روزها در ایستگاه شلوغ زندگی ایستادهام و به آدمها نگاه میکنم. انگار همه مقصدی دارند و عجله دارند به قطاری برسند که در ایستگاه مهربانی توقف دارد. اما عجیب است که هرچه بیشتر از مهربانی حرف میزنند، دستهای کمتری برای بلند کردن آدمهای افتاده دراز میشود. همه بلیت انسانیت در دست دارند، اما وقتی کسی به کمک احتیاج دارد، صندلیهای قطار ناگهان پر میشود و هیچکس جایی برای او باز نمیکند.
من ماندهام و این سؤال که چه بر سر ما آمده است. چرا اعتماد کردن، شبیه قدم گذاشتن روی پلی شده که نمیدانیم آن سویش کسی منتظرمان است یا قرار است درست وسط راه، زیر پایمان خالی شود؟
گاهی احساس میکنم آدمهایی که هنوز دلشان برای دیگری میلرزد، از زمانه عقب افتادهاند. آنها نمیتوانند بهسادگی از کنار دستی که به کمک دراز شده، بگذرند. نمیتوانند صدای افتادن کسی را بشنوند و وانمود کنند چیزی نشنیدهاند. برای همین، قطارهای زیادی را از دست میدهند. وقتی دیگران به مقصد رسیدهاند، آنها هنوز در ایستگاهی ایستادهاند که کسی در آن منتظرشان نیست.
و من نمیدانم در این دنیای پرسرعت، باید یاد بگیرم مثل دیگران از کنار آدمها بگذرم یا همچنان به احترام دستی که به کمک دراز شده، از قطار جا بمانم.
فقط میدانم گاهی دلم میسوزد برای آنهایی که هنوز دستشان را به سوی دیگری دراز میکنند، بیآنکه بدانند دستی به سویشان برمیگردد یا نه. برای آدمهایی که گاهی خودشان چیزی برای بخشیدن ندارند، جز همان دستی که با تردید از آستین بیرون میآورند.
و گاهی میترسم از روزی که آنقدر در ایستگاه تنها بمانند که دیگر دلشان نخواهد دستشان را به سوی کسی دراز کنند. آن روز شاید آنها هم به مقصد رسیده باشند، اما چه کسی میداند در کدام ایستگاه، انسانیت را جا گذاشتهاند.
https://t.me/MashgheBodan
شب دوم: عشق یک واژه از واژههای نویسندهساز
واقعیتش را بخواهید هیچ باوری به عشق ندارم. اصلا تعریفی هم برایش ندارم. نگاه من به عشق بیشتر فیزیولوژیک است تا روحی و عاطفی.
نگرشم این است که رابطه آدمها بر اساس منافع و نیاز تعریف میشود. محبت مادر به فرزند هم اسمش عشق نیست غریزه است. غریزهای که بر اساس تجربهی سالهای متمادی در بشر، و نیاز به فرزندآوری در ژن انسان جایگذاری شده. و معتقدم رابطه زن و مرد هم بر اساس میزان هرمون تستسترون و استروژنی که ترشح میکنند پایهگذاری میشود. یعنی اگر در مردی تستسترون ترشح نشود تمایل به هیچ زنی ندارد و این کارکردش برای بقای نوع بشر است مثل همه جانداران و گیاهان.
البته این نگاه تقریبا مرا به آدم صورت سنگی تبدیل کرده که به راحتی تحت تاثیر چیزی یا کسی قرار نمیگیرم. تلقی من این است که اگر به همسرم مهر میورزم و محبت میکنم چون نیازمند توجهش هستم. او نیز نیازمند توجه من. همین نیاز به توجه هم نتیجه عملکرد مغز است. داشتن احساس خشم، اندوه، شادی، هیجان همه و همه عملکرد مغز است و بند به چند سی سی ترشح هرمون، آن هم برای محافظت از انسان و زنده ماندن. میبینید با این پنجره دید واقعا دنیا چقدر مسخره و تهی به نظر میرسد. اصلا شاید ما اسمش را عشق گذاشتیم و عشق معنا کردیمش تا این زندگی سراسر تهی را قابل تحمل کنیم. اصلا نمیخواهم وجود عشق را منکر شوم. عشق را همه تجربه کردهایم. اما اینکه از کجا آمده و آیا مقدس است یا نه مورد بحث من است. راستش من هم دوست داشتم بگویم آه از این عشق. کسی که عاشق باشد نه به زمین است و نه به آسمان. هست اما نیست. میداند هست اما نمیداند چرا بدون عشقش معنا ندارد. و خیلی داستانهای دیگر. ولی خب من به این جملهها خندهام میگیرد. البته من دارم فرایند به وجود آمدن عشق را توضیح میدهم و با تجربه عشق در یک انسان صحبت نمیکنم.
با معذرت از عشاق.
دیشب ساعت ده و نیم خوابم برد. کل روز، دویده بودم. ساعت دوازده و نیم بیدار شدم و تا پنج صبح خوابم نبرد. یک و نیم تا هفت خوابیدم. بعد رفتم سر کلاس پیفه. بلاخره هفت صبح داشتم پیفه را میدیدم. دو جلسهی قبل را غیبت کرده بودم. حساسیت چنان در من بیدار بود که من نبودم. صدایم درنمیآمد. چشمهای توی بینیام میجوشید و حرکت میکرد. بعد از کلاس قرار چایی خورون داشتیم. میخواستم بروم اتاق و بخوابم. صبح موقع آماده شدن چنان غرق خواب بودم که فقط با وعدهی اینکه بعد از کلاس، مستقیم میآیم اتاق و میخوابم، حاضر به رفتن به کلاس شده بودم. بعد از کلاس، توی محوطه دانشکده، منتظر یاسمن بودم. با یکی از ترم بالاییهاشان آمد. صدایم هنوز درنمیآمد. هوا خنک بود. باد مطبوعی لای شاخ و برگ میپیچید و به آغوشم مینشست. ایستادیم و چند دقیقهای گپ زدیم. چقدر خوش میگذرد این تایم های بین کلاسها. این هوای صبحگاهی. این بوی خوش پاییز و لطافت. این زیبایی گلها و درختان دانشکده. این همکلامی با دوستانی چنین عزیز. این همنشینی با آدمهای درست و حسابی. خیلی دوستش دارم. از اعماق قلبم دلم نمیخواهد مجازی شود. دیدن دوستان و آشنایان، دیدن استادها، دیدن آدمهای دغدغهمند، آدمهای با پرستیژ، خوشپوش و زیبا، زنده بودن دانشکده، روحم را جلا میبخشد. گویی در پی عاشورایی، به آب گوارایی رسیده باشم. بعد از چند دقیقه صحبت، رفتیم توی کافه نشستیم. چایی سفارش دادیم. بینیام هنوز میسوخت. کافه شلوغ بود. ده دقیقهای ماندن بود به تایم شروع کلاس بعدی. ما کلاس نداشتیم. کافه کم کم خلوت شد. هیاهو از پا افتاد. صدا به صدا رسید. خسته بودم و این خستگی را دوست داشتم. با آن همه خستگی، صحبت میکردم و غرق لذت زندگی عادی بودم. همین لحظات ما را به زندگی بند میکنند. چایی خوردیم و صدای من کم کم از خشدار بود افتاد. درمورد فیلمنامه، دوست، ترم آخر، کنکور ارشد، اساتید، دانشجویان زرنگ، شوخی استادها و همه چیز با هم گپ زدیم. ما هر بار با هم گپ میزنیم، میرسیم به اینکه چقدر ویژگیهای همدیگر را دوست داریم. واقعا آدمهای جالبی هستیم. یا به این جمله که اگر پسر بودیم، حتما میگرفتمت. آن آخرها که میخواستیم بیاییم اتاق، حسنزاده آمد داخل. تیپ مشکی زده بود. استاد دیروز اسمش را گفته بود و کلی تعریف پشت بندش آورده بود. از ترمهای اول به چشمم آمده بود که درسخوان و با جربزه است. از آدمهای با پرستیژ، با فکر و پرکار خوشم میآید. رفتیم اتاق.
من به این فکر میکردم که بین حسابداری و کارگردانی معلقم. جفتشان را واقعا دوست دارم. نمیتوانم یکیشان را انتخاب کنم. حتی اگر میخواستم بعدا بروم کارگردانی، باید درست و خوب، حسابداری را تمام میکردم. باید با موفقیت تمامش میکردم. اما فکر که میکردم به آمدنم، به اینجا بودنم و هزار بار اراده تغییر کردن و نشدن، حتما حکمتی دارد. پارسال میخواستم تغییر رشته بدهم. یک قدم با انصراف فاصله داشتم. کتاب و جزوه آماده کرده بودم. زیر و بالایش را درآورده بودم. جنگ آمده بود و بعد از هزاران کشته، رویای تغییر را هم در من کشته بود. آماری که هیچجا ثبت نمیشود. این جنگ، چند هزار رویا را کشته بود؟ بعدش میخواستم انتقالی بگیرم. به فاصله یک روز تاخیر، دیر تماس گرفته بودم و کلش رفته بود هوا. گریهها کرده بودم. آنوقتها ذرهای دلم نمیخواست اینجا باشم. حالا اما بودم و غرق خوشی بودم. حالا ثانیهای دلم نمیخواه در اینجا بودنم وقفهای بیوفتد. آدمهایش را دوست دارم، استادهایم را دوست دارم، دوستانم را دوست دارم، محیط و دانشکده را دوست دارم. عاشق جز به جز اینجا بودنم هستم؛ حتی اگر هر روز دارم با حساسیتی که بخاطر هوا و گیاهانی که اینجا دارد، دست و پنجه نرم میکنم. حتی اگر بخاطر دوری از خانواده، دلتنگ میشوم. حتی اگر بخاطر حجم مسئولیتی که اینجا به شانه میکشم، خسته شوم باز اشکالی ندارد. من این خستگی را به حال خوبی که در نهایت دارد، به جان میخرم. این خستگی را هم دوست دارم.
راستش از دوری دوستانم خیلی اذیت میشوم. دوستانم، تراپیاند. حال خوباند. عشقاند. محبتاند. مشاورند. حال خوباند. نمیخواهم دیگر ازشان دور شوم.
آمدیم اتاق. ساعت دوازده من از هوش رفتم. تا پنج خوابیدم. چند باری هم بیدار شده بودم، ولی توان بلند شدن از جا را نداشتم. حساسیت هنوز همراهم بود. آماده شدم و رفتم کلاس. ساعت شش عصر. از کلاس که برگشتم، سردرد عجیبی داشتم. با کوثر رفتیم سلف. سوپ گرفتم. آمدیم اتاق. کم کم سر دردم گم شد. ولی خسته بودم. آکوا برداشتم که خط چشم جدید امتحان کنم. کشیدم. قشنگ شد. پشت پلک بالا و کمی زیر پلک پایین امتداد دادم. مدل کمرنگ سورمه. شبیه آرایش چشم عربی. ابروهایم را بلند کشیدم. انتظار داشتم مثل هربار به خندهام بیندازد. جای خنده، برق آورد به چشمهایم. یاسمن تعریف کرد. مثل اینکه واقعا خوب شده بود و بهام، آمده بود. شال را مدل عربی بستم. چقدر خوب شد. یکی از بچهها آمد چیزی ازم بگیرد. چند دقیقهای گپ زدیم. عجله داشتند. حرفهامان زیاد بود. داشت خوش میگذشت. قرار شد یک شب یا بیایند، یا برویم پیششان. آدمهای جالب و دوستداشتنی*. موقع خدافظی، یکیشان گفت لباس قهوهایات خیلی بهت میآید. آن یکی تاکید کرد و لباس مشکی پارسال را گفت که در نظرش خیلی قشنگ بوده. قربان صدقهشان رفتم. گفتم الهام هم گفت شبیه مدلها هستم. همهشان از صدقه سری، قد بلندی است. همه از آرایش چشمم تعریف کردند. چقدر دوست دارم این تعریفها و گپ و گفتهای خوب را. درود بر دختر بودن و حس خوب.
بچهها که رفتند، بلند شدم ماکارونی درست کردم. خوشمزه و فرحبخش.
یادم آمد صبح توی کافه درمورد چشم توی چشم شدن با آدمها صحبت کرده بودیم. گفته بودم در میروم از چشم توی چشم شدن با آدمها. حالا دارم کم کم درستش میکنم. یاسمن گفته بود من خندهام میآید. یا درمورد بودن سرکلاس رضایی و دهمرده گپ زدن بودیم. سر این دو کلاس، جفتمان نیشمان باز بود به خنده. گفته بودم ما همخندهایم. چه واژه قشنگی. به یاسمن گفته بودم امروز را روز، همخنده مینامم. پس روز ۲۸ مهر باشد روز همخنده. شما هم خندهتان کیست؟
#روزمره
روز واژه: همخنده
تاریخ: ۲۸ مهر ۱۴۰۵
لوکیشن: خوشی، پاییز، دانشگاه
“زندگی خصوصی درختان” را خواندم و “حرف و سکوت” محمد کیانوش. پیادهروی کردم. وبینار را بودم و کارگاه شعر را. دو صفحه آزادنویسی کردم و تمرین شعر را نوشتم. شام را بیرون خوردم و از پریود زنده بیرون آمدم. چشمسوزم.
بابالنگدراز عزیز، سلام.
حالتان چهطوره؟ من خوبم. همین حالا تمرین درس فردا را تمام کردم. یادداشتی دربارهی پدرم نوشتم. خیلی تلاش کردم به دام دلنوشتههای آبکی نیفتم. تلاش خوبی بود، مگر نه؟ امروز، سرحال بودم. با وجود کمخوابی. میدانی بابا. صبح نسکافه خوردم. اینطور شد که سرکلاسها، انرژی داشتم. عین بلبل حرف میزدم. باید میدیدید چهطور انتقاد کردم از استادی. آخر بابا باید روش تدریساش را تغییر دهد. روش کسلکننده و طاقتربایش را. زبان هم خواندم. شکر خدا امروز کمی مطالعه داشتم. شعر هم نوشجان کردم. خو گرفتهام با سهرابجان سپهری. سرزبان و نویسندهساز را بودم. استاد از حادثهی محرک گفتند. از حادثهای که از همان ابتدای داستان پیدایش میشود و تعادل زندگی شخصیت را برهم میزند. پوشهای باز کردم در گوگل کیپ. جرقههای داستانی. زینپس آنجا مینویسم جرقهها را. نظرت راجع به زنی که تلاش میکند برای شوهر دممرگش لحظات خوشی بسازد، چیست؟ با آن رنج غمفزایی که دارد؟ بابا سخت است که ببینی عزیزت دارد جان میدهد. ولی مجبور باشی حفظ ظاهر کنی. پدربزرگ که سرطان داشت، نمیدانستم چه باید بگویم تا تسکین دلش باشد. خودش میگفت امیدی نیست. نبود. رفت. برای همیشه. کاری کردم کارستان. کلمهبرداری. چه کیفی دارد. لذت بردم از طبیعت امروز. از آسمان آبی با حریر ابر. با دوستانم گپ زدم. پریدیم لای کتابهای قدیمی کتابخانه و عکس گرفتیم. با دو آدم جدید هم آشنا شدم. مرا که میشناسی بابا. با عالم و آدم رفیق میشوم. با هماتاقیها از خاطرات آشناییمان گفتیم. داشتن هماتاقی خوب، نعمت است. در غربت. شکر خدا. پیادهروی را بهخاطر تمرین دانشگاه زیرپا گذاشتم. فرصت نمیشد بابا. دیگر باید بروم بابا. مراقب خودتان باشید.
دوستدار شما، مریم
امروز
با خودم قرار گذاشتم که گزارش نیک رو قبل از هشت شب بنویسم که در مجله یا مجموعه همان روز چاپ بشود. بهترین خبر امروز اینبود که در ضمیر قلبم خودم را بعنوان یک نویسنده پذیرفتم. من الان بیشتر از بیست ساله که مینویسم ولی از آنجا که کتابی را بچاپ نرسانده ام، نویسنده بودن را حق خود نمیدانستم. نمی دونم چطوریه اگه آدم یکدفعه دزدی کنه، هم پهلوی خودش و هم دنیا دزد خوانده میشه. یا اگه ترتیب خواهر دوستش رو بده، حتی برای یکبار، در صورت لو رفتن ، بی شرف و بی ناموس ، حیوان صداش میزنند. ملا شدن چه آسون انسان شدن…
دلیل ارتقا رتبه هم اینبود که دیروز در حین نوشتن برگهای صبح، یا سبز، از اول تا آخر یک داستان کوتاه هزار کلمه ای رو تمام کردم. و قلم از کاغذ برنداشتم. و همینکه داستان داشت تموم میشد دو داستان به دیگر به ذهنم زد که در جا نکات مهم انان و مقدمه و موخره و چند کلام از متن ، که باید موئتم، یا چیزی شبیه آن، میخوادنش، نوشتم. بعد رفتم پیاده روی. و فهمیدم که چرا استاد میگوید پیاده روی مقدم بر نویسندگی. کل داستان دومی که مصاحبه با یک نویسنده بود را در ذهن گفتم و گوشش کردم. و بعد باز به هم به تقلید از ایشان یک قهوه اعلا و شیرینی به اندرون آن چاه ویل ریختم، امان از این قیمتهای نجومی . وقتی که زیر و بم داستان مصاحبه در ذهنم شکل میگرفت، آنچنان خوش خوشانم شد، که روحم شاد و روشن شد و همانجا خودم را نویسنده دیدم و بنام خواندم. من هم چه گوارا شدم. البته بی یال و دم.
نمیدانم چرا؟ ولی زندگی برای من اکثرا مغلته ای از شرم، ترس ، و گناه میبوده . بخصوص وقت پا گذاشتن به در موقع درس خواندن خیا لم در ساحل دریا بود و در ساحل دریا ، فکر بدبختی امتحان. یا ازچهار سالگی در فکر زنی یا زنانی بودم ، و سال ها بعد که زنی عریان آ مد پدید ، زهره ام رفت و دیوی از ترس مرد نابودن وسط جهید. شوق هم بسیار میرسید: تولد بچه اول برادرم ، یا حضور در پای مرادی، و یا دستگیری از مسکینی یا پاکیزه کردن گل آلود آبی . اما وقتی مینویسم، بخصوص اگر قابل باشد، کیفی از حمل باری که به تقدیر م نوشته اند، میکنم. و شک و درد و ترس و واهمه و هراس، لختی به سرای خود میروند.
دِیوید جان، امروزم هم آنچنان تعریفی نداشت. چرا اینطور میشود؟ البته بگذار کمی فکر کنم. حالا آنقدرها هم داغان نبود. میگویمت که چگونه گذشت:
دمِ صبح خابهای درهمبرهمی دیدم که هیچ یادم نیست محتوایش را. یعنی همان موقع که بیدار شدم از خاطرم پاک شده بود.
راستی صبح به خطتت پیام آمد: «سلام داداش داود مادرم تمام کرد». دیبا بود. این چه داداشی است که نزدیک یکسال است از تو بیخبر است؟
خلاصه مادرش آمده آنجا.
دیگر اتفاق امروز این بود که سر کار، چایساز سوخت. آنهم چون عاطفه وسواس دارد و چایساز را خیس گذاشته بود روی صفحهاش. شنیدهای میگویند برق از سهفازم پرید؟ برق از سهفازمان پرید. نه استعاری، واقعن فیوزِ سهفاز پرید. شانس آوردیم. گفتند ۴ میلیون تومان خرجش است. فعلن چای نداریم.
امروز بعد از کار به احساس رخوتم غلبه کردم و کمی پیادهروی کردم. به زنعمو زنگ زدم و کلی قربانصدقهام رفت.
بعدش که آمدم خانه، یک قهوهی مشتی برای شخصِ اینجانب آماده کرده و نوشیدم و کمی جان گرفتم.
بعدش رفتم سراغ لپتاپم که مثلن کارهایم را بکنم که سرِ بازکردن یک صفحهی وب آنقدر طولش داد که عصبانی شدم و خاموشش کردم و دربش را محکم بستم. نمیدانم تفصیر او بود یا اینترنتِ قدرت اول منطقه. هرچه بود آمپرم را چسباند.
بعد رفتم دوباره قیمتهای لپتاپ را سرچ کردم. هرچهقدر حساب و کتاب میکنم اینهمه پول، پول زور است. چه خبر است آخر؟
بعدش که قیمتها را دیدم و هی با ماشینحساب، حساب کردم، برای رفع جریحهدار شدن گرورم بلند شدم رفتم یک چای ریختم. بعد چای کنار دستم آنقدر ماند که یخ کرد و من هم روی مبل نشسته به چیزیهایی فکر میکردم که الان یادم نمیآید دقیقن چه فکر هایی بود.
بعدش خودم را بلند کردم و رفتم روزگفتارم را ضبط کردم. خودم خیلی موضوعش را دوست دارم.
بعدش هم که الان است و دیگر ساعت ۱ بامِداد است و وقت لالائیدن.
بوسش بر تو دیوید. امروزم چطور بود؟
این اولین نامهی من به شماست گزارشِ نیک جان. دیشب نامهای که برای کیمیا تایپ کرده بودم را به دستش رساندم. از حس و حالش نگویم برایتان. در پاسخ، نامهای زیبا و شاعرانه نوشت و کلی گپ و گفت در پیاش شکل گرفت. صبح هم اول وقت، تمرینهای کلاس شعرم را سامان داده و ارسال کردم و بعد خودم را شتابان به ادارهی پست رساندم و نامهی کاغذی او را پست کردم. فکر میکنم فقط دو نفر در دنیا وجود دارند که دوست دارم با اشتیاق برایشان نامه بنویسم. البته اگر نویسندگان محبوبم زنده بودند، این لیست گستردهتر میشد. حیف که به «پروست» و «امیرشاهی» و «هدایت» و غیره دسترسی ندارم. میدانید، در نوشتنِ نامه چنان لذتی نهفته که در خاطره نویسی و اغلبِ انواعِ نوشتن نیست. البته که شما خیلی بهتر از من به این چیزها اشراف دارید. هرچه نباشد امروز ۱۶۱امین تناسخ شماست. گزارشِ نیکِ عزیز به نوشتهی دوستانمان نظر انداختهاید؟ من اغلبشان را خاندهام و باید به شما بابت اینهمه سختکوشی و استمرارتان تبریک بگویم. قلمِ برخی از دوستانمان در این مدت چنان شکوفا شده که بند بند نوشتههایشان را با شور میخانم و منتظر قسمت بعدیِ نوشتههایشان هستم.
گزارشِ نیکِ عزیز، تا ظهر مثل مجسمهی تفکر در حال فکر بودم. میدانید، همه که مانند نام شما با شخصیت و نیک نیستند. امروز خیلی به «شخصیت» فکر کردم. حتا به شخصیت خودم و چارچوب و اصولی که دارم. فکر میکنم هیچ چیز ارزش این را ندارد که روزی پا روی اصولم بگذارم. بعد از تفکر خوشحالتر بودم که هنوز «خودم» هستم. خود واقعیام بی هیچ سانسور و ادا اطواری. شاید همین استواریام در این شرایط و زیر بار اینهمه بحران، باعث شده بیشتر خودم را دوست داشته باشم و سرسختتر از پیش باشم. گاهی بد نیست عمیقتر شویم در اعمال و گفتارمان و خوب خودمان را بسنجیم.
نیکِ عزیز، چه نام نیک و زیبایی هم دارید. بعد از ظهر کمی نوشتم. دارم روی پروژهای کار میکنم که حسابی مرا سر ذوق آورده. چنان با اشتیاق مینویسم که در آن لحظههای زیبای نوشتن، عاشق خودم میشوم. منتظر نتیجهی این لذت و عشق باشید. شاید چند سال دیگر نسخهای دستنویس از آن را برای شما بفرستم. (احتمالن آن موقع تناسخ ۱۵۰۰ ام شما شده.)
گزارش نیک جان، هر چه فکر میکنم تا کالبدی برایتان تصور کنم، جز حلزون چیزی به ذهنم نمیرسد. حلزونی در فرم و رنگهای مختلف. امشب به نظرم حلزونی هستید با کت و شلوار مشکی (شلوارتان درون لاک حلزونیتان است و دیده نمیشود)، یک پاپیون مشکی و بولیز سفید اتو شده دارید که خط اتوی آن از سرآستینِ دکمه طلایی، بیرون زده. و یک سیبیل پوآرویی. کلاه پوآرو را هم که دارید. بیایید تصور کنیم در این تناسختان با لباس رسمی رفتهاید شهر بازی و حسابی خوش میگذرانید.
امروز نقاشی کردم و بعد وبینار بود و کلاس شعر که حسابی خوش گذشت و کلی نکته یادداشت کردم.
سر فرصت مناسب برایتان نامهی مناسبتری مینویسم. گوشیام در حال خاموشیست.
نیک بمانید در تمام نسخههایتان.🌱
۳۰ واژه دارم برای اندیشیدن. درباره این کلمات، هر از چندی مینویسم تا ببینم پوست انداختهام یا نه؟ ببینم چه تغییری در من شکل گرفته، نسبت به گذشته در فرازم یا در فرود؟
۱.موسیقی که پسزمینه لحظات زندگیست. ۲.عشق نداشتهام، گدایی میکنم، میدهم به خیال خودم؛ شاید هم داشتهام، هدر دادهام و نمیدهم واقعن! ۳.تحرک و من که هم تنبلم و هم پرتحرک لابد آدم عجیبی هستم. ۴.گفتکو که روابط را زنده نگه میدارد به شرطی که موضوع مشترکی وجود داشته باشد، چون حوصله دعوا ندارم. ۵.داستان، پنجرهای رو به دنیایی جدید اگر درست نوشته شده باشد. ۶.کلمه که برای بهتر زیستن به تعداد خیلی بیشتری ازش نیاز دارم، هرچه بیشتر، بهتر. ۷.پرهیز که پالایش و سبُک کننده زندگی است. ۸. رویا که هنوز دارمش در ۴۷سالگی و این حال خودم را چقدر دوست دارم. ۹.پیگیری خواستهها و رویاها که کلیشه شده ما همچنان درست است. ۱۰.لبخند زدن را باید تمرین کنم. اصلن بلد نیستم. ۱۱.مرور هر چیزی جز گذشته. مرور آموخته ها را ولی همیشه دوست دارم. ۱۲.خاطره که در زندگیم خیلی جایگاهی ندارد. هرچه بود تمام شد و رفت. فقط میدانم هرچه هستم محصول همان خاطرات است. ۱۳.خط خطی کردن را دوست دارم. همین روزهاست که بروم کلاس مهرداد ختایی برای اسکیس زدن و چه لذتی دارد. ۱۴.نظمدهی و من؟ من نظمزدهام. ۱۵.خلوت، معبد من است. ۱۶.رنگبازی را دوست دارم. تونالیتههای رنگی، رنگ ساختن، ست کردن. ۱۷.احساس، راهنمای من است و خطا نمیکند. ۱۸.پول، قدرت است و بر منکرش لعنت. ۱۹.تغییر، خون جاری در رگهای زندگی من است. ۲۰.نوشتن، عادتم شده و حتی گاهی دچار اسهال قلمی میشوم و هی مینویسم از هرچیز و همه چیز. ۲۱.مزه، لذت زندگی است. ۲۲.شعری خوب است که معنایش را هرکسی نفهمد. ۲۳.طبیعت، آرامگاه من است. ۲۴.آینده را دوست دارم و از الان و این لحظه، جدا نمیدانمش. ۲۵.بو، شوخ است و اثیری، آدم را دنبال خودش میکشد یا فراری میدهد فرسنگها با هیبت و تحکمی که اصلن ندارد. ۲۶.قرار نمیگذارم, حوصله پایبند ماندن را ندارم. ۲۷.تمرین، جان میبخشد. ۲۸.شب، همراز من است. ۲۹.هدف، پیشران است. ۳۰.لمس، جادوست.
چند روزی است میخاهم برای دوستی، نامهی کوتاهی بنویسم. مینویسم و دوباره مینویسم و نمیفرستم. حرف دلم همینقدر است که، دوستم شعر است. این را چطور و با کدام خط و روی کدام کاغذ بنویسم؟
از نیما میخانم. برای عالیه نوشته، نامهای. «به این جهت مینویسم. تو وقت داری که فکر کنی و آنوقت یقین خاهی کرد چیزی را که مینویسم در موقع نوشتن به آن فکر کردهام.»
بعد از مدت کوتاهی نامه نوشتن، حالا بهتر میفهمم این حرف را. آدم وقتی برای کسی مینویسد مدام مشغول فکر کردن است و تصمیم گرفتن.
وقتی مینویسم و کسی برایم مینویسد، مهر و دوستی و دلتنگی سروشکل پیدا میکنند.
حالا که کار نویسنده به گمانم، سروشکل دادن است. نامه را فرمی میبینم که ظرافتهایی دارد. میتوانم اعتراف کنم که در نامهها بیشتر از روزنویسیها و یادداشتها و داستانها به سروشکل اهمیت میدهم؟
انگار لنا نویسندهای است که نامه مینویسد. و دیگر فرمها تمرین او است، برای بهتر نوشتنِ نامه. شما هم دربارهی نوشتههای من چنین فکری میکنید؟
در نامهها وسواس به خرج میدهم، عقب میاندازم نوشتنشان را، چند بار مینویسم و خط میزنم. شبیه عاشقی میشوم که به دقت با معشوقش برخورد میکند.
بالاخره به فایل جرقهها، که در نوت ساخته و سنجاقش کرده بودم، چند جرقه میافزایم. فکر میکنم، کیفیت این جرقهها به کیفیت دریافتم از جهان مربوط است. وقتی بهتر میخانم و بهتر میبینم و بهتر گفتوگو میکنم، ایدههای جالبتری دارم.
بعد از چند روز، دوری و دیری کمی مفصلتر با تینا حرف میزنم و میگویم، که چقدر دلتنگ او هستم. وقتی از خودم دور میشوم، از تینا هم دور میشوم، از نوشتن هم دور میشوم. انگار این فهرست کوچک نشانهی ارتباط من است با اکنون.
سلام فاطی به پیشنهاد استاد گزارش نیک را به روش نامهنگاری مینویسم. این بار آشکارا برایت نامه مینویسم. البته چند روز پیش این موضوع را پیشنهاد داده بودند اما من پنهانی برایت نوشتم. مثل تمام نامهها و حرفهای پنهانیام با تو.
این روزها با کتاب و شعر و نوشتن بیشتر انس گرفتهام. وقتی میخوانم و مینویسم، حالم بهتر است و نامههای قشنگتری برایت مینویسم. پاییز که میشود، بیشتر دلتنگت میشوم. بیشتر گریه میکنم و بیشتر به تو فکر میکنم.
امشب جلسهٔ شعر داشتیم. وقتهایی که شعر میخوانیم، شعرهای تو را به یاد میآورم. راستی، من هنوز نمیتوانم داستان کوتاه بنویسم. کاری که تو مثل آب خوردن انجام میدادی. هنوز نمیتوانم مثل تو شعر بگویم. شعرهای تو ناب بود و شعرهای من خام. اگر بودی، شعرهایم را اول برای تو میفرستادم تا بخوانی و ایرادهایشان را بگویی.
وقتی در وبینارها تمرین ادامهنویسی انجام میدهیم، یاد انشاهای مدرسه میافتم که برایم مینوشتی. همان انشایی که جملههایش با «چه میشد اگر…» شروع میشد. به قول امروزیها، ادامهنویسی میکردی وقتی هنوز مد نبود.
ذوق و شادیِ گرفتن نمرهی بیست برای آن انشا، با رفتنت رنگ باخت. اگر بودی، آن جملهها را با هم ادامه میدادیم. یکی تو مینوشتی، یکی من. مینوشتی «چه میشد اگر زندگی با ما مهربانتر باشد؟» مینوشتم «چه میشد اگر فرصتها بیشتر باشد؟»
حالا تو نیستی و من چه میشد اگرهای زیادی در دفترم نوشتهام که به تو ختم میشوند.
دست مامان سوخت. دیشب. با آب جوش. صبح بردمش دکتر. پماد و پانسمان. برگشتیم. ظرفهای دیشب مانده بود. شستمشان. ماکارونی دیشب را گذاشتم گرم شود. دو تا تخممرغ هم برشته کردم.
ناهار زدیم. خردهظرفهایش را شستم. دستهام خشک شده بود. کرم مالیدم و پهن زمین شدم. خیلی خسته بودم. چند ساعتی خوابم برد.
بیدار که شدم با آبجی بزرگه بساط برنج را پهن کردیم و عدسپلو گذاشتیم. به جز دستم که سوخت و نانهایی که پوشش نمیدادند کف قابلمه را، مشکل دیگری نداشتم.
لم دادم و نوشتم. ایدهی صبحم، شد یاددداشت شبم.
کانالگردی را آغازیدم و یادداشتهای بروبچ را خواندم.
سری هم به «تقاطع» زدم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
امروز را بیشتر به خانه رسیدم. نیاز به توجه داشت. ظرفها را شستم. باری از روی دوشم برداشته شد. لبوهای کشوی یخچال را پختم. ناهار درست کردم. و در تمام این مدت، پادکست بنفش را میشنیدم. اپیزودی درباره زن. کیف کردم از شنیدنش. از چندین نگاه، انساندیرینهشناسی، علوم اعصاب، روانشناسی، اسطوره، فلسفه و تاریخ به موضوع زن پرداخته. زن، چه تاریخ عظیم و دردناکی دارد.
امروز را آرام بودم. آرامشی قبل از طوفان؟ پریود نزدیک است. اما چرا آرامم؟ هورمونها همیشه سوپرایزم میکنند. غرق میشوم در سریالم و انجام تمرینهای کلاس شعر را تا جایی که میشود، به تعویق میاندازم.
نویسندهساز را میآیم. بعدش هم تا کلاس شروع شود تمرینهایم را جمعوجور میکنم. بستنی میخورم. دوست داشتم قهوه بخورم اما قهوهی عصر، خواب شب را از چشمانم میدزدد.
کلاس شعر عالی بود. آنقدر خندیدیم و کیف کردیم. از شعرک گفت استاد، تمرینش کردیم: «گفتی دست / گفتم پا / در عشق دستوپا زدیم». بعد از آن هم برای دورههای مختلف زندگی مثل تنهایی، آشنایی، عاشقی و غیره عباراتی نوشتیم. اینجای کلاس فوقالعاده بود. به قول استاد، هرچی لازم بود بشنوم را شنیدم.
بعد از کلاس هم که باز به سریالم برگشتم. کری بردشاو و زندگی میانسالیاش پس از مرگ همسر.
امروز دمای بدنم پایین بود. احساس سرما میکردم. نمیدانستم هوا خنکتر شده، هورمونهایم قاطیپاتی شدهاند. که قلقلک ته گلوی آخر شب، چراها را پاسخ داد. سلام بر سرماخوردگی به همراه پیاماس! به قول معروف «همه عروسیها باهمن!»
گزارش پنجاه و چهار
سال واژه: تبدیل
از صبح در انتظار برگشت پدر و مادرم بودم.
رسیدند و با هم حلیم مادربزرگپز خوردیم.
بعد هم برگشتیم خانه. سردرد و حالت سرماخوردگیام عصبیام کرده بود.
سوپ قارچ آمادهای خوردم و خوابیدم. در ازای این سه چهار شب بدخوابی.
قبل از خواب گفتم دوست دارم شام لازانیا بخوریم.
زمان زیادی از آخرین باری که خودمان پختیم میگذرد.
برخیزیدم و دیر شده بود. سردردم بیشتر شده بود و چشمانم حساس به نور.
بعد از حمام لوازم لازانیا را خریدیم و با یکی از ویدیوهای یوتوب شروع به آماده سازی کردیم.
عاشق لازانیا، مثل گارفیلد
از آنجا که من گوشت قرمز نمیخورم مواد را با سویا آماده کردیم.
قارچها را از تیرگیها زدودیم.
سویا و پیاز و فلفل دلمهای را تفت دادیم و دو قاشق رب گوجه اضافه کردیم.
بعد هم نوبت سس بشامل بود که محتویاتش کره و آرد و شیر است.
وقتی لایهها را میچیدم به این فکر کردم که ایتالیایی حتما دستورهای لایهلایه را خیلی دوست دارند و البته در آن موفق هستند. مثل لازانیا و تیرامیسو.
از پشت شیشهی فر به منظرهی دوست داشتنیام خیره شدم. لازانیا آرام آرام نفس میکشید و جان میگرفت.
قسمت آخر بامداد خمار دیدیم و اثر هنریمان را خوردیم. همهی قسمتهای این سریال را ندیدهام اما چرا این قسمت اینقدر دلم سوخته بود؟ برای محبوبه، پدر و مادرش و برای دختران.
میخواستم کمی بازی کنم اما گذر زمان را دیر فهمیدم.
پس امروز کافیست.
تکههایی که دوست دارم به فردایم بیفزایم انشاالله:
پیادهروی
سریال
رزیدنت ایول
مطالعه
نویسندهساز و
نوشتن
نوشتن و
نوشتن.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۶۱:
دیروز برایت از ملالِ تکرار گفتم، همان چرخهی آشنایی که هر روز صبح آغاز میشود، با کارهای یکنواخت پیش میرود و شب به نقطهی شروع بازمیگردد. کارهایی شبیه به هم، فنجانهای چایِ سرِ ساعت، و مسیرهایی که چشمبسته هم میتوان رفت. دیروز تکرار در نظر من، زندانی بود که روزها را در آن حبس میکردم.
اما امروز، چرخشی غریب در درونم رخ داده است، امروز مشتاقِ همان تکرارها هستم. بهنظرم این تکرارها هستند که من را میسازند. و به من فرصت اندیشیدن میدهند.
روزم را با نوشتن آغاز می کنم سه صفحه آزادنویسی که برایم خوشآیند است.
خاندن <>:
– زبان را از قفس کتابهای دستور زبان آزاد کن.
زبان وسیعتر و باشکوهتر از آن چیزیست که در قواعد صلب این کتابها میبینی.
– کلمات بیشتر ، لذت بیشتر . از زمین و زمان واژه بقاپ. انبانی پر از لغت داشته باش.
– با هر کلمهی تازهیاب جمله بساز . حتا جملههای جفنگ. واژه را فوری به کار انداز .
– از کاربست کلمات مهجور نترس. کار نویسنده جلوگیری از کپک زدن واژههاست.
– زمانـی درمییابـی زبـان مسـئلهی توسـت کـه هـر روز بارهـا و بارهـا بـه دو سـایت <>و واژهدان>> سـر بزنـی.
– همیشه به مترادف کلماتی که به کار میبری بیندیش.
– نویسندههای خوب به واژهها ژرفا و معنای تازه میبخشند. لغتنامهی اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور ، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
-،بـرای نوشـتن کتـاب هیـچ محدودیـت زمانـی وجـود نـدارد، شـاید نوشـتن اثـری بیـش از یک دهه زمان ببـرد. پیش از آن روی سـاخت رسـانهی شـخصی تمرکـز کـن.
– هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتا جملهیی کوتاه در رسانهیی با دو عضو.
خاندن رمان. <>.
خاندن داستان <> از چخوف.
در وبینار شرکت کردم استاد از شروع قصهپردازی با حادثهی محرک گفتند. و چند صفحه از <> خاندند. و درباره کاگاه خرده خاطره گفتند خیلی مشتاقم در این کارگاه شرکت کنم امیدوارم بتوانم. همچنین استاد بخشهایی از کتاب <>خاندند. وبینارها اوقات خوشی هستند.
هزار کلمه تایپ کردن که بیشتر آزادنویسی بود.
قسمت دیگری سریال <> را دیدم خیلی کنجکاوم ببینم بقیهاش را هم ببینم.
آخر شب است و روزنویسی و روزنویسی و روزنویسی.
محبوب امروز :
من کیستم که هر زمان پیش نظر بینم ترا؟
گاهی گذر کن سوی من، تا در گذر بینم ترا
افتاده بر خاک درم، خوش آنکه آیی بر سرم
تو زیر پا بینی و من، بالای سر بینم ترا
یک بار بینم روی تو، دل را چه سان تسکین دهم؟
تسکین نباید, جان من، صد بار اگر بینم تورا.
_ هلالی جفتایی
مهربان، خوشحالم که باز گزارشی نوشتم که شد نامهای برای تو.
دوستدار تو مرضیه
پروندهی «کجرفتاری» را بستم. هنوز کارم با این کتاب تمام نشده. باید دربارهی نکات کلیدیاش بنویسم.
شاملو خاندم. بیشتر از همیشه. خشکسار را از شعرش کشیدم بیرون.
افسانهها را کاویدم.
و دربارهی نوشتن. امروز بیش از هر روز دیگری ناامید شدم. نوشتن برایم سخت شده است. فکر میکنم که تمام نوشتههای چند روز اخیرم را از کانال پاک کنم. و بعد، باز فکر میکنم که آنها بخشی از مسیر هستند و من اجازهی پا توی کفش مسیر کردن را ندارم.
الهه پیام داد که امروز نمیتواند همراه ما باشد. جلسهی امروز به نوشتن تمرین شعرماهی گذشت. فهرست کارهای روزانهی یک کلاغ را نوشتم. جلسههای صبح را خیلی دوست دارم. سبب میشود وقت بدزدم و بتوانم کاری مفید انجام دهم. از شیما ممنونم که با پیشنهادش ساعت یازده تا دوازده را برایم زنده کرد.
«تمرینجا»ی امروز حسابی شلوغ بود. پنجاه نفر بودیم. قبلا تعدادمان کم بود. من و سحر و ساحل و باده و دیانا و حسن اسکندرزاده ثابت بودیم. گاهی هم چند نفری اضافه میشدند. یادش بخیر. راستی کجاست حسنآقا؟
بعد از تمرینجا تمرین دیگر شعرماهی را نوشتم. موزون کردن سهتا از عنوانهایی که هفتهی پیش نوشته بودیم. بعدش آزادنویسی کردم. وسط آزادنویسی یادم آمد که تمرین کارگاه الهه را انجام ندادهام. رفتم سروقتش و آن را هم تکمیل کردم.
مبینا از همان ابتدای سرزبان آمد و از ترجمه گفت. بعدش الهه از پرسشهای بینظام و محل مناقشه گفت.
نویسندهساز را استاد با «قهرمان فروتن» «یوسا» آغازید. هر بار که اسم یوسا را میشنوم میروم به روزهای جنگ. روزهایی که خواندن و نوشتن برایم سخت شده بود و نمیتوانستم حواسم را از جنگ پرت کنم. پس تصمیم گرفتم از جنگ بخوانم. اولین کتابی که در این رابطه خواندم «یادداشتهای عراق» بود.
یوسا در مقدمهی آن کتاب نوشته تا قبل سفر به «عراق» مخالف دخالت بیگانه در امور داخلی یک کشور بوده است، اما پس از این سفر عقیدهاش را اصلاح کرده. همین مقدمه بود که مرا ترغیب کرد که کتاب را یکنفس بخوانم.
یوسا سه ماه پس از سرنگونی «صدام» تصمیم میگیرد عراق را ببیند. شرایط آن روزهای عراق را توصیف میکند. که آزادترین کشور جهان است. اما چون نظم و قانونی وجود ندارد و هرجومرج زیاد است، خطرناکترین کشور جهان هم هست.
یوسا با اقشار مختلف جامعهی عراق صحبت میکند. همه از سرنگونی صدام و سقوط رژیم بعث خشنودند. به آینده امیدوارند و از آرزوهایشان حرف میزنند. اینکه میخواهند حکومتی سکولار داشته باشند و رویای زندگی اروپایی را در سر میپرورند.
وقتی خواندن کتاب تمام شد دربارهاش با الهه و شیما حرف زدم. گفتم یوسا برای رفتن به عراق عجله کرد. زمانی رفت که مردم مست از سرنگونی صدام بودند. اگر به جای سه ماه، سه سال بعد از حملهی آمریکا، عراق را میدید، شاید به نتایج متفاوتتری میرسید.
چه کارهایی که نکردیم در روزهای جنگ. برای سر پا ماندن و ادامه دادن. کاش آن روزها هیچوقت برنگردند. بعد از وبینار آزادنویسی کردم و تمرین خودواژه را نوشتم. واژههای خوبی نیستند. باید بیشتر بنویسم.
شعرماهی بود و بازخوردش. که مثل همیشه خوش گذشت.باورم نمیشود که امشب سومین جلسهاش بود. چرا دورهی شعر انقدر سریع میگذرد؟
جلسهای عاطفانه‐غمگنانه داشتم با الهه و شیما. امشب هم بغض کردم. اما نگذاشتم اشکم جاری شود.
سالواژه: ثمربخشی
یک گلدان کوچک با یک گل کوچک برای میز مطالعه خودم در کتابخانه تدارک دیدم خوشحالکننده بود اما یک سوال برایمپیش آمده چرا یک موجود آنقدر کوچک تاثیر تا این حد زیاد بر دنیای اطراف خود دارد؟
واژههای انتخابی خودم را امشب میخاهم بنویسم:
نوشتن تغییر شعر موسیقی رویا هدف لبخند نظمدهی تمرین تحرک
امشب بعد از مدتها فوتبال نگاه کردم و تا خرخره چایی و تخمه به آن پیوست کردم من فوتبال نگاه کردن بدون تخمه رو نمیتونم درک کنم یعنی چی واقعا؟
این داستان کوتاههای کوتاه چخوف هم خانشی بسیار فرحبخش و آموزنده است. امروز فکر میکردم یک دنیا کتاب و اثر خوب نوشته شده است و هنگامی که این آثار خوب را میخانم به خودم میگم سهیلا تو این وسط چی میگی تو سود کدوم سپرده ادبیاتی، میخاهم چه چیزی بگم؟ چه چیزی بنویسم؟ چه تاثیری بگذارم؟ یا فعلا سکوت اختیار کنم؟
اینکه میتوانم گزارش نیک را نسبت به قبل طولانیتر و دقیقتر بنویسم لبخند به لبم آورد.
شما میدانستید استاد شاهین کلانتری یک دختر زیبا به اسم شعر دارد چند روزیست رخ این دختر زیبا را به ما نشان نداده است.
https://t.me/sohahashayeb
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهرزاد موذنی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نصرالدین on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی جواد on گزارش نیک ۱۶۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرگس حسینی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی علیپور on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟