صبح، بعد از اینکه جماعت صبحانهخور متفرق شدند، قرمهسبزی بار گذاشتم. بعد سراغ گلدانم رفتم، آن را به سمت آفتاب چرخاندم و حسابی آب دادم. در حین مطالعه هم چای تازهدمی خوردم که حسابی به من مزه کرد.
نگرانی بابت فشار خون بالای مامان رهایم نمیکرد. برای همین، بردمش کلینیک و بعد از خریدن چند قلم دارو به خانه برگشتیم. خوشبختانه فشارش بهتر شد و خیالم کمی راحتتر شد.
بعد از برگشتن، چاشنیهای قرمهسبزی را اضافه کردم و کمی روی رمانم کار کردم. یک طرح هم برای ایدهام نوشتم و توانستم بخشی از کارهای نوشتاریام را پیش ببرم.
با مریم هم صحبت کردم و قرار گذاشتیم با هم به کتابخانه برویم و کمی کتاببازی کنیم.
بعدتر با مامان دربارهٔ احترام به والدین حرف زدیم. مثل همیشه، صحبت به دختر داییام کشید و باعث شد به نوع متفاوتی از عشق فکر کنم؛ عشقی که خودش را در رفتار و مراقبت از آدمها نشان میدهد.
اتفاقی هم افتاد که آزردهام کرد و ذهنم را به هم ریخت. انگار ذهنم دوباره دلش شیطنت میخواست و نمیگذاشت ماجرا را به حال خودش رها کنم. برای همین، مفصل آزادنویسی کردم و هرچه در ذهنم میگذشت روی کاغذ آوردم. نوشتن کمک کرد افکارم را بیرون بریزم و کمکم آرام شوم.
امروز به روزم نمرهٔ ۹ دادم؛ هم فشار مامان بهتر شد و هم توانستم کارهای عقبماندهام را جمعوجور کنم و چیزی برای فردا باقی نگذارم. همین که خیالم از مامان راحتتر شد و کارهایم را به سرانجام رساندم، باعث شد روزم را با رضایت بیشتری به پایان برسانم.
سلام لولوی زیر تختم امشب به تو نامه مینویسم. البته میدانم که لولو نیستی. اما من که همیشه تخت بالایی هستم تکانتکانهایت گاهی حس زلزله میدهد بهم و برای همین لولو هستی.
صبح از شر یکی از سختترین مقدماتها رهایی یافتم. از شر یک لولو. مواظب خودت باش. سوالها یا خیلی سخت بودند یا خیلی راحت. بههرحال رهایی یافتم.
بعدش به کلاس روشتحقیق رفتم. گوش ندادم چندان. کتاب خواندم. از برتری خفیف. حرف از الگوها بود. با آدمهایی باشیم که هممسیر ما باشند. یا قبلا به جایی که میخواهیم برسیم، رسیده باشند.
بعدش نشستیم و حرف زدیم. از کتابها و فیلمها و سلیقهی گوتیک و هالووین و لولوها و…
از ونی که انگور(ایگنور) میکند بدم میآید. لولوها سبز هستند و ژلهای؟ چرا تو ذهنم اینشکلی دارمت.
بعدش وبینار نویسندهساز را بودم. دست نویسندهساز. آره لولو پیادهروی کردم. آزادنویسی هم کردم تو وبینار. گزارشنیک که مینویسم. کلمه هم آره معمولا. تکرار؟ آره دا حرفهای این فصل از برتری خفیف همینطور بود.
بعدش فیلم جدید اسپایدرمن را دیدم. پیتر و جین خیلی شبیه بودند. اما داستان پیتر زودتر شروع شد و برای همین توانست به جین کمک بکند. تا او هم همان چیزی را یاد بگیرد که پیتر یاد گرفته بود. که کمک بخواهد. که بداند تنها نیست.
و بعد داستانکوتاه غروب مسی را خواندم از رضا جولایی. اولش فکر کردم شبیه موراکامی بود. اما داستانکوتاههای او معمولا در طول یک خط پیش میرود. این چرخه بود.
فاطمه شبّهی عزیز،
در این چهار روز گذشته که روی هم، شش صفحه نثر داستانی نخواندهام، هر روز تمرینهای Core و انعطافپذیریام را با دقت پی گرفتهام و حضورم در شرکت و باشگاه و سالن رقص راس ساعت بوده. علت را کاویدهام و پی بردهام صرف حضور در مکانی مشخص، پایبندیام را به انجام کار بیشتر میکند. شاید چون ذهن سرگردانم را به کاری واحد میسپارد و از پرسه زدن در سطرهای لیستم خلاص. لیست کارهای روزانهام، دالان بیپایانیست با هزار پله که هرچه پایین بروی آخر ندارد. بهنظرم خواندن باید برای خودش مکانی داشته باشد تا تکلیفش روشن شود و در پلههای پایینیِ دالانِ بیانتهایم گم نشود. کافه رفتن را دوست ندارم. اصلا باشگاه رفتن را هم دوست نداشتم و مدتها در خانه تمرین میکردم تا فهمیدم در باشگاه تمرینها پرفشارتر، کوتاهتر و بازدهیشان چند برابر است. باشگاه را برای دور زدن ساعت انتخاب کردم. اما برای خواندن، شاید فقط جدا کردن مبلی تک نفره در فضایی جدای از مبلمان خانه کافی باشد.
امروزم، بیشتر به زیر و رو کردن فایلهای آفلاین دوره و کارگاههای قبلی گذشته. کارگاه “واژهباز” که اولین تمرینش، ساختن کلمههای ترکیبی بوده. مثل “چشم باران” به معنای چشم چرخاندنِ بسیار بر کسی، از سر مهر و تحسین. دقت کردهای باران چنان لطافتی دارد که در “بوسهباران”، “اشکباران” (که ترجیح میدهم اشک شوق باشد نه از غم)، “نورباران” و “ستارهباران” چه خوش مینشیند؟ ماندهام چرا واژهی “تیرباران” یا “گلولهباران” داریم؟ چطور باران در این دو ترکیب، درست جایی مینشیند که لطافت پرپر میشود؟
راستی چرا در دو نامهی قبلی، نامهها را نبستهام؟
مثلا با فدای لطافتت؟ نه بهم نمیچسبد. پس:
فدای شباهتت!
امروز چطور بودی؟
آبیِ معمولی.
صبحت را یادم هست. کمی بهم ریخته بودی؟
صبح شنبه وقتی با آرامش رفتم سر کلاس که هزار را درس بدهم دو بچهی بیتربیت حرفهای اضافه میزدند. کمی کدر شدم. قهوهای کدر. ولی بعد…
بعد را یادت هست؟ صبحانه چه خوردی؟
املت بدمزه. قرار شد دیگر خودمان صبحانه ییاوریم مدرسه. بعد از آن هم گذشت و گذشت. دیکته گفتم و درس دادم.
دیکته؟ چندبار یک جمله را تکرار کردی؟
فکر میکنم یکی را بالای ده بار گفتم. یکی میگفت جا ماندهام عین هر باری که تکرار کردم نگاهم میکرد و نمینوشت. نمیدانم چرا؟ واقعا چرا؟ تو میدانی؟
اگر تو نمیدانی من از کجا بدانم؟ از آن حرص بدهها بود اره؟
بدجور لاصب.
بعد از مدرسه چکار کردی؟
رفتم خانهی مامان. دلم برایش تنگ شده بود. به الهام زنگ زدم و او هم آمد.
پس جمعتان جمع بود و خوش گذشت؟
بد نبود. اولش خیلی درگیر مدرسه بودم. بعدترش هم. دیکته صحیح میکردم. حرف میزدیم قبلترش. الای خیلی بامزه بود و ما را میخنداند و الهام را حرص میداد.
الهام رفت و کمی بعدش فاطمه آمد.
بعدترش چه شد؟
با فاطمه حرف زدیم از مدرسه. از غش کردن شاگردش گفت. منم از داستان هزار. زهرا هم زنگ زد و حرف زدیم. عکسهای قدیمی را در لپتاپ نشان میداد و چقدر خندیدیم. چه بچه بودیم. عکسها زنده بودند. خندههایمان.
دلت تنگ نشد؟
دلم… چرا دلم تنگ شد برای آن روزها. اما نمیخواهم بهشان برگردم. آن روزها هم سخت بود. جور دیگر. چقدر درس میخواندم. و حالا هم سخت است.
خستهای؟
نه زیاد. ولی بعضی چیزها خیلی خستهام میکند که بیشتر از همه مربوط به پول است. پول.
حالا چطوری؟
بد نیستم. آمدهایم خانه و میخواهم بخوابم. امروز جز با تو ننوشتم. چه میشود کرد. بعضی روزها اینطوریاند دیگر.
صبح را با امتحان کتابت و نوشتن صفحات صبحگاهی آغاز کردم. بعد در میز شعر به گفتوگو نشستیم. بعدتر دقیقن همین امروز که فکر میکردم بهتر شدهام، بدتر شدم. کلاس داشتم اما دانشگاه نرفتم. تا عصر گیجوگول گذراندم. آزادنویسی در وبینار نویسندهساز کمی سرحالم آورد. بعد صحبت به هوش مصنوعی کشید. دیدگاه استاد را خیلی دوست داشتم. نه در نویسندگی که در هنر و گرافیک هم بحثش هر روز داغ و داغتر میشود. بدون علم و هنر این ابزارها به چه کار میآیند؟ مزخرفیاند تلنبار بر مزخرفات دیگر. بعد از وبینار در جلسهی نویسندهسخنران شرکت کردم. بعدتر با زری عارضی تلفنی حرف زدیم. حرفهای خوبخوب. حرفهای ریزریز و خندههای زیرزیرکی. خیلی چسبید. جلسهی کارگاه شعر و بازخوردها را گوش دادم. همین. روی زمین نیستم. در خلا مینویسم انگار؛ با پلکهای سنگین. با چشمهایی که به سختی روزها بیدار میمانند. دلم میخاست هرجور شده خردهخطهایم را بنویسم. امید اینکه فردا نیکتر باشد.
پس از نوشتن صفحهای صبحگاهی، برنامههای روز را فهرست کردم. برای پیگیری سواستفاده از شناسهام در بله و کلاهبرداری با اعتبارم در اسنپپی، به دفتر خدمات الکترونیک رفتم تا شکواییهای تنظیم کنم. دزدی ساعت ۱۸ روز پنجشنبه اتفاق افتاد و دستم به هیجکجا بند نبود. حدود پنجاهنفر پیش از من در صف بودند.
حافظ نویسی کردم با این شعر:
حسن تو همیشه در فزون باد
رویت همه ساله لالهگون باد
به سراغ هملت رفتم، تیناب به معنای خابدیدن و آفرینه را کشف کردم.
پس از آزادنویسی، نوبتم رسید. باید منتظر دریافت پیامک میشدم تا به پلیس فتا بروم. موکول شد به فردا.
به خانه آمدم، تار نواختم و یوگا تمرین کردم.
امروز در تمرینجا، نوشتن جملههای کوتاه ولی پرمایه را برداشتم. یک کلاس حضوری یوگا برگزار کردم. به نیمهی دوم در نویسندهساز و آزادپرسی رسیدم. از پرسش و پاسخ هم بهرهها بردم.
خاهرزادههایم تماس گرفتند و گفتند که شناسهی روبیکایم به دلیل کلاهبرداری به حالت تعلیق درآمده و این مطلب هم درج شده. موبایلم را در وضعیت پرواز گذاشتم تا مزاحم، پیشتر نرود. پس از این خبر، پرش ذهنی داشتم و قادر به جمعکردن حواسم نبودم. اگر سامانهی فدراسیون بر اپلیکیشنهای ایرانی نبود، پِهِن هم بارشان نمیکردم. نوشتم و تار نواختم.
با موبایل مادرم که فیلترشکن و تلگرام ندارد، گزارش نیک را فرستادم و تا پایانِ امروز، باز هم خواهم نوشت. فقط مینویسم چون در حال حاضر نمیتوانم کتابها را بفهمم.
گزارش نیک عزیزم، سلام.
به اصرار و خواهش خستگیهای روز قصد داشتم دستت را رها کنم. اما وقتی آنطور خیره شدی به نه نگفتم، برایت نوشتم.
همین حالا که مینویسم روی تخت دراز کشیدهام. مادر در اتاق بغلی نشسته و با پشت ملاقه بر فرق سر انارها میزند. صدایشان را میشنوم، تقتق. گلدان کوچک روی میز هشت گل داشت. امروز سهتاشان خشکیدند.
میدانم میخواهی بدانی که امروزم چگونه بود و چطور گذشت. در براندازی کلی روز خوبی بود اما از جزئیات هم برایت میگویم.
امروز صبح ننوشتم. چند روزیست صبحها نمینویسم و نوشتن را به شب موکول
کردهام.
امروز صبح به پیشنهاد برایان تریسی قورباغهام را قورت دادم. یعنی سخت ترین کار روز را اول روز انجام دادم. از خواندن کتابهای درسی فرار میکردم. اما امروز به آنها دل دادم.
امروز به پیادهروی رفتم. سی دقیقه بیشتر نبود اما هر لحظهاش لذت بود.
بعد از پیادهروی به تماشای فیلم نشستم. فیلم زیبا و تاثیرگذاری بود انگار عشق را در گوش تکتک ثانیههای فیلم خوانده بودند.
اتاقم را جارو کشیدم. کتابها را مرتب کردم. از حال و هوای جوانی مسکوب هم خواندم. سخت عاشق است. سخت در عذاب. چه غمانگیز است دیدن سرگشتگیهای ناشی از عشق. و چه دردناک. به بچهها میماند غرغر میکند. عصبانی میشود. اما همین که دلبر را میبیند همه چی را از یاد میبرد و چون آب زلال میشود.
امروز کمی به تمرین خط پرداختم. یک نقش هم بر کاغذ زدم. به دلم ننشست. راستش یک چیزی کم داشت که هرچه زور زدم نفهمیدم عیب از کجاست.
دیگر چیزی برای گفتم ندارم. البته نه که ندارم، دارم. اما دیگر میل به نوشتن ندارم.
فکر میکنم دیگر کافی باشد. لطفا به همین قدری که نوشتم دلت راضی باشد.
📝 #گزارش_نیک ۱۶۵
جای خالی سلوچ بالاخره به اتمام رسید و اقعا دوستش داشام و پیشنهادش می کنم فقط چون اصطلاحات محلی زیاد داره با حوصله بخونید«ما چیزی نداریم که گم کنیم ما چیزی نداشته ایم که گم کنیم ما برهنه به دنیا آمده ایم و هنوز هم برهنه ایم. #جای_خالی_سلوچ»
روز خوبی را در کلاس مدرسه نگذراندم چند نفر که آخر پیدایشان نکردم پشت سرم صدای بلبل در می آوردند و عمدی مرا دست می انداختند بلند داد کشیدم که چای روی میز ریخت و سرم درد گرفت اما از رو نرفتند انگار با من مشکل دارند و در نهایت یکی شان حرفی جلوی جمع مستقیم به خودم زد که تیر خلاصی بود…فکر نکنم دیگر سر کلاسشان بروم احتمالا کلاس را واگذار کنم وقتی آمدم منزل از شدت غصه اشک هایم مرا در آغوش کشیدند تا عصر تختِ تخت خوابیدم.قبلاً فکر می کردم زندگی یک موهبت است ولی الان بنظرم… صرفاً گذرگاه عذابیه که به این راحتی تمام نمی شود.
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
بیدار که شدم گیج بودم. به خاطر بخاری. یادم رفته بود روی شمعک که میگذارم گاز میدهد. دیشب اینقدر سرد بود که بخاری را روشن کردم و خب صبحم گیج بودم. بیشتر از روزهای دیگر هم خابیدم. شاید به خاطر همین گیجی بخاری بود.
تمرینجا بود و خاندن تمرینها و بازخورد گازخورد.
با فرشته «طوطی» خانیدم. یک صفحه من یکی فرشته. یک ساعتی خاندیم.
نوشتیم باهم. نیم ساعت. گیج بودم و سردرد داشتم و بای بای کردم.
نویسندهساز بود و دستنویسنده. یک ربع هم آزادنویسی کردیم.
بیست دقیقهای وصل شدیم تا بنویسیم که من نقاشی کردم.
نویسندهسخنران بود.
با بچهها صحبت کردیم. الهه زودتر رفت. باز صحبت کردیم و بعد رفتیم تا بخانیم. «دربارهی هنرمند جنجالی» را خاندم.
کودکنو را بود و اینبار برنامه کودک بود. خوب بود مثل همیشه دوستش داشتم و خوش گذشت. سحر و کودکنو شیرینی شنبههایند.
آزادنویسی کردم.
– امروز هم به انتظار همان تلفن مهم گذشت.
– باید دو اسکریپت برای یوتوب آماده کنم اما حوصلهام نمیکشد. تولید محتوا جانکاه و جانفرساست.
– سه ماهی میشد که از وبسایتها بکآپ نگرفته بودم.
– آزادنویسی را تبدیل کردم به جستارنویسی. از نتیجه راضیام.
– یاد خانهٔ پدربزرگ پدریام افتادم. خوشحالم که خراب شده و دیگر هیچوقت قرار نیست ببینمش.
– هوا دارد کمکم سرد میشود. یک همکلاسی داشتم که همیشه وقتی آبان میآمد میگفت: «هوا بس ناجوانمردانه سرد است». خودش ناجوانمردتر بود!
– ساعت ۴ که میشود فکر میکنم از مدرسه و دانشگاه به خانه آمدهام و وقت خواب است.
– تو آن سر دنیا غرق در نعمت، من این سر دنیا غرق در ذلت.
– خواندم اما نفهمیدم. شاید حواسم نبود. شاید نمیخواستم بفهمم. شاید نویسنده بد نوشته بود. شایدهایی که پشت سر هم میآیند تا نفهمیدنم را توجیه کنند.
– یکی گفته: «میترسم اینترنت همیشه همینطوری بماند، وضع همینطوری بماند، من هم همین جا بمانم». من هم همینطور، من هم.
– پیادهروی و بعدش خرید شیرینی؟
– اسکرول اینستاگرام تعطیل.
– «تباهی ته ندارد». جناب ویکتور هوگو گفته. اولین نویسندهای که پرسونال برندیگ را در زندگیاش جدی گرفته.
– باز گفتوگو. باز بحثهای بینتیجه. آن قدری که در خانهٔ بحث سیاسی و اقتصادی میشود در مجلس نمیشود.
– فکر و خیال وسط وبینار نویسندهساز تمرکزم را ربود.
– عزت مهرانپور، ناظمِ عقدهای دوران راهنماییمان. عجب کم عقلی بود. عزت کمعقل. وقتی چشمش به زنجیر ساعتم افتاد دستور داد که از جا در بیاورمش. گفتم: «تمام زیبایی ساعت به زنجیرش است و پنج ماه پول توجیبیهایم را جمع کردم تا بخرمش. از فردا دیگر نمیاندازمش». گوشش بدهکار نبود. فکر میکرد آن زنجیر چند سانتی اگر سر جایش بماند دنیا زیر و رو میشود. زنجیر را کَند و با خودش برد. «من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود».
خواب صبح همیشه شیرین است و دلکندن از آن سخت. مخصوصا صبحهای شنبه.
به بچهها میگویم کلمات هم مثل ما خانواده دارند. آنهایی که ظاهر و معنیشان شبیه هم است همخانواده میشوند. مثل شباهت شما با اعضای خانواده. بعد گیاهی میکشیم با ریشه و برگهای متعدد. سه حرف مشترک مینویسیم در قسمت ریشه. کلمات همخانواده نوشته میشوند روی برگها.
بعدازظهر است و خوابم نمیبرد. کتاب میخوانم. شب یک شب دو. برخلاف تلاشی که در گذشته کردم و جواب نداد، اینبار بهسرعت جذبش میشوم. میخوانم و جلو میروم و گذر زمان را حس نمیکنم.
در نویسندهساز شرکت میکنم. پانزده دقیقه آزادنویسی میکنیم. این باهمنویسی خیلی لذتبخش است. حرفهای نگفته روی کاغذ جاری میشوند.
مینویسم گفتم… گفتی… گفت… و با آن بازی میکنم. چند مورد به دلم مینشیند که با آنها کار کنم برای تمرین شعرماهی.
بعد هم تمرین موسیقی، گزارش نیک و رفتن به خواب.
– صبح اول وقت دوش گرفتم و خشک کرده و نکرده پریدم بیرون. خاله را بردم بانک. شعبه مملو بود از سالمندانی که آمده بودند سراغ حقوقشان. خاله دو تا شماره از دستگاه گرفته بود، ۱۸۶ و ۱۸۷. گفت من همیشه دو تا شماره میگیرم، هر کدام که قسمت شد. من در ذهنم میگفتم چه فایدهای دارد دو شماره پشت هم، به این فکر بودم که دومی را به کسی بدهم که در کمال تعجب ۱۸۶ را اصلن اعلام نکرد و پرید روی ۱۸۷. گفتم بیحکمت نبود که خاله دو شماره گرفت.
– صادق اگر باشم از فاصلهای که قرار است ایجاد شود چندان هم ناراضی نیستم. دو دهه است که زندگیام اینگونه پیش میرود؛ فاصله، تغییر، فاصله، تغییر. همیشه در پی فاصلهها تغییرهای خوبی رخ داده است.
– دوباره رفتم پیش عزیز قلبم، گندم ریخته بودند، نمیدانم کار چه کسی بود، گذاشتم بمانند.
– جاده همیشه انرژی آدم را تغییر میدهد.
– غم و اضطراب دامنگیرم هستند و تنها نخ تسبیحی که مرا به زندگی وصل نگه میدارد خداوند است؛ میدانم که برگی بدون اذن او نیفتاده و نخواهد افتاد و این آرامم میکند.
– بعضی مکانها آنقدر غمگینم میکنند که جز پیادهروی راه نجاتی سراغ ندارم. رفتم پیادهروی و حالا فکر میکنم کاش میشد اصلن برنگردم.
– پروردگارا، توکل یعنی حرکتکردن زیر سایهی اعتماد نه توقفکردن. این نوع حرکت است که برکت میبخشد. یاری کن با توکل حرکت کنیم.
امروز فیلم «ندیمه» را دیدم، یا درستتر بگویم، تماشایش را نیمهکاره رها کردم. وسط فیلم سردرد شدیدی به سراغم آمد و دیگر نتوانستم ادامه بدهم. حالا دلم نمیخواهد چیزی بگویم، چیزی بنویسم یا حتی سعی کنم آنچه را دیدم برای خودم معنا کنم. دلم فقط سکوت میخواهد. از آن سکوتهایی که قرار نیست چیزی را حل کنند یا به نتیجهای برسند. فقط باید باشند.
امشب، برخلاف همیشه، نمیخواهم کلمهها را وادار کنم چیزی بگویند. میخواهم بگذارم همهچیز همانطور که هست، ناتمام بماند. حتی این گزارش.
https://t.me/MashgheBodan
گاهی تغییر بینش هامون میتونه باعث بشه در ناامنی،امنیت.در غم واندوه،آرامش. در خفقان آزادی و در تنهایی،تعلق وعشق رو در درونمون حس کنیم.
این روزا خیلی روی جهان بینی خودم کارمیکنم و این حسها رو تجربه و لمس کردم تا حدی، به نظرم هر روز باید در موردش یاد بگیرم. امروز دوباره تکرار آموزی انجام دادم و درمورد شکرگذاری،عمیق تر یاد گرفتم.
این روزا حس میکنم بیشتر از همیشه لازمه شکرگذار باشم و روی بینش ها و درونیاتم کارکنم؛ تا هرچقدر که محیط و اتفاقات بیرونی سخت و طاقت فرسا هستن کمتر درونم زلزله بیاد و دچار فروپاشی بشم و بتونم با همین ابزارها خودمو قوی تر کنم.
راجب همینم آزادنویسی انجام دادم و به خودم توضیح دادم چطور میتونم بیشتر شکرگذار باشم
و مثل آدمی که واقعا شکرگذار هست، سعی کردم روزمو شروع کنم.
پنج و ربع صبح بیدارشدم و سه صفحه از صفحات صبحگاهیمو نوشتم و رونویسی انجام دادم.
چندساعتی به مطالعه در سایت مدرسه نویسندگی گذشت،خوندم و تمرین کردم . وخوابم برد دوباره، حدود دو ساعت . بعدش اطرافمو مرتب کردم، و اومدم سراغ دوره های روانشناسیم و بعد کلاس ورزش داشتم و وبینار نویسنده ساز و بعدشم پیاده روی. در کل راضی بودم از خودم و روزم. میخوابم به امید فردا که روز بهتری بسازم.
سلام خالخالی
دوست داری از کارهای امروزم بدانی؟ تو هم میتوانی از سفرهایی که امروز به تن سگها و پلنگها داشتی بنویسی. امشب فهمیدم که یک گونه از گورخرها هم هستند که تو تنشان را نقاشی کردهای. جالب است نه؟ آزمودن راهی جدید، بدنمندیِ تازه. بیا برایم از عجیبترین و عادیترین کارهایت بگو. اینبار همهشان را میخوانم.
من امروز آنقدر زود بیدار شدم که خورشید. تا دو ماه باید با طلوع بیدار شوم و آه. آه. آه. مورنینگها چرا اینقدر مورنینگاند؟ مثلا ۹ هم صبحِ خدا است. بهخدا.
بعدش کلاس بود و شرححال گرفتن و تمرین سوند روی مولاژ و اینها. بعدتر تا برگشتم خوابگاه شروع کردم به نوشتن و آزادنویسی و درس خواندن و «شازده کوچولو در مترو» و صوت وبینار دیروز و شرکت در وبینار امروز و آزادپرسی و اینها. بعدترتر شام بود و پیادهروی و باز کردن بستهی کتابهای جدیدم و اینهاها. بعدترترتر که حالا باشد نشستهام توی تراس تاریک خوابگاه به آزادکشی و آزادنویسی تا شلوارم که پهن است خشک شود و ببرم اتویش کنم. دولینگو هم مانده خالخالی. راستی خالخالجانی. میدانستی اگر من بهجای ۲۴ ساعت، ۴۸ ساعت هم در روز زمان داشتم، آنقدر مینشستم تا دیر شود که عجله کنم؟ من نمیدانستم. همینها دیگر. شبت راهراهی.
ساعت ٦ صبح بيدار شدم.
پسرم را راهی مدرسه کردم.
پیاده روی دور دریاچه در هوای سردومطبوع.
خرید نان سنگک.
صرف صبحانه.
ساعت ۹ باشگاه پیلاتس رفتم.
ثبت رخدادک در باشگاه نویسندگی وکانالم.
مقدمات ناهار را آماده کردم.
در «تمرین» شرکت کردم بعضی از دوستان کارهاشون به دل نشست.
مرتب کردن خانه وآشپزخانه.
شرکت در وبینار.
شرکت در تولد دوستم مژده.
ادامهی مطالعهی کتاب «ازش چی یاد گرفتی»
دیدن سریال قمار باز.
خستگی و…
شبتان نیک
گزارش نیک
درس امروز: وبینار کلونتری را موازی با هیچ کار ئیگری قرار مده. تمرکز از دسترفتهات توان فهم ان را میگیرد.ا
امروز روزنیکویی نبود که بخواهم از ان گزارشینیکو بنویسم. انفولانزای لعنتی خیلی به دستوبالم پیچیده به هرجانکندنی که بود ناهار پختم. غذا خوردهوناخورده قرص خوردم و خوابیدم. وقت بیداری روز را به شب سپرده بودند. یکساعت تمام ازادانه نوشتم. سرم سبک شد. ان مرد با خرید امد. به چندکارگی افتادم. شام رژیمی شستن ظرفها بستهبندی خریدها و تحویل خرماها از مادر. سری به ان پدربزرگ پیر که از گذران عمر او دل سخت میگیرد. با یارا شام زدیم و غیبت کردیم. برگشتیم خانه با “ح “حرف زدم تا از ظرفها رها شدم. کمی شبنشینی کردیم و خسبیدیم. بقول کلونتری ما ایندگانیم.
گزارش پنجاه و هشت
سال واژه: تبدیل
از گزیدهکارهای نیک امروزم:
_نوشتن اولین رخدادک و فرستادن آن در کانال بعد از صحبت با دوستان همسفر عزیزم مخصوصا مینا
_ امروز خورهی فیلم و سریال دیدنم فعال شده بود.
ادامهی سریال کرهای مترسک را دیدم.
دو قسمت یَل دیدم و حرص خوردم.
قسمت اول سریال جدید carrie را دیدم. گویا اولین رمان منتشرشدهی استیون کینگ بوده. استیون کینگ نویسندهای که اثرات به یادماندنی و دوستداشتنی در ذهن من دارد.
_ یک گربه از صبح روبهروی خانهمان خوابیده بود. منم که گربه ندیده، تکهای برغ برداشتم و رفتم پایین.
عجب استقبالی. کم مانده بود بپرد بغلم. با آن موهای مشکی براق و چشمهای سبز خودش را به من میکوبید.
_ یک ریلز اینستاگرام باعث شد هوس کیک هویج به دلم بیفتد. همراه با ویدیوی یوتیوب شروع به آمادهسازی کردم. بافت و طعمش عالی شد.
بعضی وقتها این کارهای یهویی به سرم میزنند و اگر شرایط انجامش نباشد پَکَر میشوم.
طعم دارچین جادوی کیک شده بود.
مدتها ساعت هشت تا هشت و نیم صبح بیدار میشدم و وقت بیشتری داشتم. اما الان که حدودا یک ساعت دیرتر برمیخیزم انگار که چند ساعت عقب میافتم. امیدوارم بتوانم این چرخه را دوباره درست بچرخانم.
خداوندا برای من و همسفرانم فردا را نیکیافزون گردان.
راستی اسمم را در لیست واژههای گزینش شدهی کارگاه دیدم و سعی کردم با کلمهام جملهسازی کنم.
البته با ویس استاد فهمیدم که کلمههایمان خیلی جای خلاقیت بیشتری دارند. امیدوارم تمرین بعدی را هم بهخوبی به سرانجام برسانم.
فهرست کارهای روزانهی “عروس هلندی” پیر و معلول خانهی شمارهی ۱۲/۱
_ صبح زود چهچهه سر دادن برای بیدار کردن زن و مرد.
_گوش و دماغ تیز کردن برای شنیدن صدای جلیزوپلیز روغن ماهیتابه و بوی تخممرغ درون آن.
_ خود رو به درودیوار قفس زدن واسه خوردن یه تیکه از این معجون. آخه چربی واسم بده.
_ جلو ظهر خوندن داستان طوطی و مرد بازرگان برا هزارمین بار. ولی آخه منکه به این کلکها نیاز ندارم هر بار میتونستم از در تراس بپرم و غزل خداحافظ قفس رو سر بدم ولی چه سود از این آزادی چند صباحه! کلی کلاغ رو هوا و کلی گربه رو زمین منتظرم هستن.
_ زنه انگار نویسندس همش تو اطاق خودش نشسته و هی مینویسه. دیدم که میگم پر که میزدم خودم رو به سردر اتاقش میرسوندم و ساعتها میدیدمش. فقط واسه کارای آشپزخونه و خوردن غذا و مهمونداری و نوهداری و پیادهروی تو پذیرایی پیداش میشه.
_مرده بازنشستهی فرهنگه. تو کل خونه میپلکه و کارها رو رتق و فتق میکنه. تلفن و آیفون رو جواب میده. وسط پذیرایی تلویزیون پارازیته میبینه بیشترش هم کنترل به دست خابه.
_دوساله که کارم شده تمرین کردن روزانهی اسمهای نوهها دلنیا و ماهلین. خیلی سخته ولی میارزه. وقتی واسه کاری صدا میزنم ناهید و یا هادی قند تو دلشون آب میشه.
_ امروزم تمرین کنم وقتی زنه سرم رو ماساژ میده رفتارم تهاجمی نباشه و آروم باشم. تازه دو روزه که خودم رو بهش تحمیل کردم که سر و گردنم رو ناز کنه دست خودش نیست میترسه. با وجودی که یه عمره با همیم دست بهم نزده خیلی بهم میرسه هان ولی ماساژ نه. تازه با یه دستکش سرم رو میماله. هم بهتر از هیچچیه.
_ظهر صدا زدن اسمشون تا بیارنم بیرون قفس کمی پیادهروی و ورزش کنم. پارسال سرما خوردم بردنم دامپزشکی کلی خرجم شد ولی چه فایده. خاستن عکس سینهمو بگیرن زدن بالمو شکستن لاکردارا! خوب شدم و از مرگ در رفتم ولی معلول شدم و نمیتونم مثل قبلنا کل خونه رو با پریدن سرک بکشم و هر جا دلم خاست مآوا بگیرم اینه که قفسگیر شدم.
_ عصر: خوندن قسمت آخر داستان داش آکُل. گوشتون رو بیارین نزدیک تا یه رازو بهتون بگم. یه کار هر روزهام اینه که تمرین چند کلمه کنم تا بعده هزار سال که زنه نیست منم مثل پرندهی داش آکُلِ صادق هدایت هی اون اسمو تکرار کنم و فیلم هندیش کنم. اون کلمه چی میتونه باشه؟ خیلی دم از مهربونی میزنه. الان پیداش کردم: محبت و خدا.
مگه نه اینه که زنه مثل هدایت نویسندهست؟ مگه نه اینه که باید جواب خوبیهاشو بدم. بدک نیست اینجوری ماندنیش کنم.
_ تمرین برای گفتن اون چند کلمه.
_ساعت ۵ عصر مثل هر روز همراه با زن حضور در کلاس نویسنده ساز استاد شاهین کلانتری. منکه غریزی از اسم استاد میترسم شاید هم زن با فامیل اون زاویه داره که هر روز مطیع پای کلاسشه حتا اگه سنگ از آسمون بباره.
_ آبتنی تو ظرف کوچیک.
_ تاب بازی روی چوبک قفس.
_شب: دونههامو هی پرت بدم بیرون قفس تا جارو برقی( زنم) رو بیارن واسه رُفتن دونهها.
نمیدونم از کِی و چرا عاشق سوراخ بالای جارو برقی شدم و “زنم” حسابش کردم. به دیدنش عادت کردم.
_ مثل همیشه حواسم باشه زنه باهام درددل نکنه آخه چند بار شنیدم که به همه میگه انقده با چیزای اطراف و شخصیاش اُنس میگیره که حتا باهاشون حرف میزنه. قبل از من “فلفلی” همنوع منو داشتن که بعده دو ساعت گفتگو باهاش دق کرده و مُرده.
#گزارشنیک
مثل شبای گذشته ساعت یازده و ده دقیقه رسیدم خانه. خسته. دارو خوردم و موزیک گوش کردم تا خستگی در کنم و گزارش نیک بنویسم. گزارشی که خیلی پر و پیمان نیست. بیست و پنج دقیقه آزادنویسی کردم. خوابیدم و سر کار رفتم. وبینار خوب امروز را گوش کردم. باران هم آمد. در حد آب و جارو کردن خیابان. مث گزارش نیک نوشتن من. برای امروز همین.
امروز دو نفر ازبچه ها غایب بودند.بقیه هم دست کمی از غایبین نداشتند.جسمشان بود اما فکرشان جای دیگر بود.
فکرشان یادر بازی وشیطنت جا مانده بود. یا درتعطیلات آخر هفته. یا قهر وآشتی با بغل دستی
ذهن بچه ها را با خود همراه کردن کار سختی است.
کایان بعد ازدو هفته غیبت به کلاس آمده بود.
ورفتارش هنوز مثل روز اول است .چون روز هایی را که قوانین کلاس را آموزش داده بودیم حضور نداشت.
تکالیفش را به سختی انجام می داد.
یا اصلن انجام نمی داد.
پشتش را به کلاس می کرد وبا همه قهر می کرد.
بچه ها دنیای عجیب ورفتارهای عجیب دارند.هر سال در کلاس با کودکی روبه رو می شوم که نیازها ورفتارهای متفاوتی دارد.
پس باید با همین تفاوت ها کنار آمد.
برویم سراغ بقیه روز که امروز برایم نیک نبود.
عصر که به خانه برگشتم موضوعی من را بسیار ناراحت کرد.
اما باید مشغول کار می شدم که آن را فراموش کنم وسبک بشوم .بدون لحظه ای استراحت، به انجام کارهای خانه پرداختم اعم از شستن ظرفها وآشپزی و…
چایی با طعم هل دم کردم وخوردم.تنها با نوشیدن یک استکان چای خوشرنگ وداغ می توانستم برناراحتی وخستگی خود غلبه کنم.
مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم وکلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.👇👇
نوشتن….
نوشتن تنها مونس من در وقت تنهایی.
نوشتن تنها راه برای سبک شدن ازغصه ها.
نوشتن معجزه است .با نوشتن می توان رویاهای به دست نیامده را روی کاغذ نوشت.
با نوشتن می توان مه شد وناپدید شد.
یا چشمه شد وجوشید.
حلزون خسته، چشمهایش را (لُک* )کرده و دیگر هیچ.
و حرفهی نویسنده، به معنای عمیق آن، ضد اجتماعی بودن است» «سوزان سانتاک»
و من که باشم که راجع به جملهی فوق، نظری اظهار کنم.همینقدر بگویم که خوب به فکر فرو رفتم.
همان بهتر که در حال خوردن سیب سرخ خودم نه نان و ماستم با استمرار به نوشتن نیکانههایم در شنبه بپردازم
بر عکس دیروز بودم
با موودِ بالا
و حالی که به ضرب و زور خودم عالی شد
بسیار نوشتم
شعرکهایی که خوشخوشانم را در آورد.
و واژههایی که جانم را نرم کرد و سرایش را چرب.
پیادهروی هم رفتم با قدرت.
امروز حتا کارهای بشور و بمال خانه نیز، با سرعتی بیش از همیشه پیشپیشکی رفت جلو.
کانال دوستانی را خواندم.
در فکرم کاش دنیا جای آسانتری بود.
کاش آدمیزادهگی بیدردتر از این میگذشت.
با دوستانم در گروه چت کردیم و شعر نوشتیم و خواندیم
الهام شعرهای نابی گفته و میگوید.
من هم سعی میکنم در این راه.
فعلن بای
تا فرداشب
آیا «بای» هم مثل «مرسی» اقامت ایران را گرفته؟
یا نه هنوز؟
*خیره در گویشی از زبان یزدی.
آمدن و نوشتن این نامهها شده است بخشی از دلگرمی روزم بابا.
امروز با حال خوبی بیدار نشدم. بدن درد و سرگیجه و خونریزی که هرگز به آن عادت نمیکنیم.
بگذار بگویم، جنازهام را به زور بلند کردم و حاضر شدم و زدم بیرون.
نمیدانی چه حالِ لذتبخشی به من دست داد وقتی پا به کوچه گذاشتم و دیدم بوی باران و خیسی آسفالتِ کوچه منتظرم هستند. البته کوتاه بود دیدارمان، اماخب، دیداری عاشقانه بود.
حال میکنی برایت شاعرانگی خرج میکنم بابا؟ دخترت چه چیزها مینویسد. راستی تو که از بیرون میبینیام، شبیه چه هستم؟ مجنونی عاقلنما؟ یا عاقلی مجنون شده؟
میدانی دِیوید، راستش اگر بخاهم صادقانه برایت بنویسم، حالوروز این روزها و شبهایم، شبیه آدمیست که زیر دریاچهای یخزده گیرافتاده. شبیه توی فیلمها. با این تفاوت که کسی از بیرون با مشت نمیکوبد روی صفحهی یخی تا راه نجاتم را باز کند. اصلن کسی نمیداند من آن زیر گیر افتادهام. احساس فلجی این روزهایم شبیه همان حسِ سرمازدگیست. اما قول میدهم که تمام تلاشم را کنم که نمیرم. که نمیرد. سالهاست برای نمردنش جنگیدهام. اینبار هم تمام تلاشم را میکنم. اما راستش از تو چه پنهان بابا، آب خیلی سرد است.
بگذار برگردیم به روزمرگیهایم، از باقی روزم اگر بگویم، امروز بعد از چند روز، سری به «خسرو خوبان» زدم و چند صفحهای خاندم. راستش اصراری به زود تمام کردنش ندارم. میدانی بابا دارم چیزی را در زندگیام امتحان میکنم؛ کم کردن سرعت و لمسکردنِ لحظه. فکر میکنم از دویدنهای دیوانهوار، خاطرهای در نمیآید. باید تمرین کنم مزهکردن لحظهها را. حتی لحظههای غمم را.
امروز به خانه که برگشتم، نیم ساعت آزادنویسی کردم. برایم جالب بود. جملاتم کوتاه بودند و تکرارهایم زیاد.
من فهمیدهام، ابهام مغز را له میکند. باید یاد بگیرم که بیاهمیتتر باشم. باید یک سری جواب برای یکسری ابهامات پیدا کنم. ابهامات شخصی. ابهامات کلیتر را میشود بیجواب پذیرفت. اما بعضی ابهامات شخصیتر، اگر بیجواب بمانند، میشوند زخم. زخمهایی دردناک، از جنس همانها که هدایت گفت «در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد».
البته در بیان آسان است؛ و پیداکردن و گذاشتن جوابی برای آن جاهای خالی کار آسانی نیست.
از کجا به کجا رسیدم بابا، میبینی؟
داشتم از آزادنویسیام میگفتم، نمیدانم چه شد و از کجا یک متنِ میشود گفت شاعرانه از دستهایم روی کیبورد لغزید. دوستشدارم، در کانالم هم گذاشتمش. ابتدایش اینجور شروع میشود، «در خابِ یک قاصدک، من، تنها درختِ یک دشت بودم.».
همین بود حرفهای امروزم. تا ببینیم فردا چه در چنته دارد.
– صبح زود زدیم به دل راه. بهموقع رسیدم اما همکارهایم توی ماشین منتظرم بودند. یک ساک وسیله هم بردم که بگذارم خانهی محل کار.
– توی راه، در دل مه و نمنم باران پنچر شدیم. سگی هم آن اطراف بود. همکارم گفت میترسد این سگ گازمان بگیرد اما سگ بدبخت از ما دور شد. کمی عکس گرفتم اما کیفیت چندان خوبی ندارند. با این حال شاید گذاشتمش توی کانالم. وقتی در کمتر از ده دقیقه پنچری گرفته شد و سوار ماشین شدیم، همکارم رو به سگ که با دیدن ما رفته بود بالای تپه گفت: هاپو ما رفتیم. این جنگل همه برای تو.
– به مدرسه دیر رسیدم اما بقیه هم اکثرن هنوز سر کلاس نرفته بودند. امروز مدیر جدید مشخص شد. رئیسرئسای اداره هم آمده بودند مدرسه. برایشان صبحانه پنیر و مربا و کره آماده کرده بودند. کدام شاه بود که گفت دلش خاسته غذای رعیتها را بخورد و بعد که غذای رعیت را شاهانه برایش فراهم کردند، خورد و مالیاتها را زیاد کرد که چه چیزهایی میخورند این پدرسوختهها؟ خود ما که معمولن چنین صبحانههای مفصلی نمیخوریم. هرکس معمولن لقمهای از خانه برای خودش میآورد.
– شوفاژهای مدرسه خراب بود و هوا سرد. سردمان بود. گویا بچهها به رئسا گفته بودند که سردمان است و آنها هم گفته بودند پس چرا لباس گرم نپوشیدهاید؟ توی کلاس پالتو تن کردم و دستهایم را به هم میمالیدم. قرار است بیایند شوفاژها را درست کنند. کی؟ من نمیدانم.
– با بعضی از بچهها بحثم میشود. بهانه میآورند که کتاب ندارند و مریض و غایب بودندهاند و این حرفها. میگویم حداقل باید یک تلاشی میکردید که دلم را یک راه بگذارم. مثلن با گرامر همان سری پیش تکلیف مینوشتید. یا گوگلش میکردید. یکی که اصلن میگفت من نمیدانم تکلیف چه بوده. و من پرسیدم مگر روزهای بعد از غیبتت مدرسه نیامدی و همکلاسیهایت را ندیدی؟
– بچههای دوازدهم ۹ نفرند. ۴ به دلایل مختلف کنسل کردند و رفتند. من ماندم و ۵ نفر دیگر. راستش کلاسهای ۸ ساعته را هیچکداممان دوست نداریم. اگر بخاهم ۸ ساعته بمانم نمیتوانم با همکارهایم بروم و کرایهام زیاد میشود. گاهی هم ممکن است ماشین خالی باشد و مجبور شوم ۳ نفر حساب کنم تا خانه. مدیر گفت اگر درستان عقب نیست میتوانید کنسل کنید. گفتم برایم فرقی ندارد تا وجدانم برای کنسلی درد نگیرد. مدیر جدید این سری را تعطیل کرد و توانستم با تقسیم کرایه و ارزانتر خودم را برسانم خانه. اما عذاب وجدان ازم جدا نشد. حس میکنم باید جور دیگر و جای دیگر جبران کنم.
– همکارم توی راه بهم هشدار میداد که خیلی با یکسری از دانشآموزان درگیر نشوم. میگفت توی یکی از مدارس معلم با دانشآموز بحث کرده بود و دانشآموز زده بود زیر گریه. برادرهایش از آن مدلهای هیکلدرشت و خالکوبی دار آمدند مدرسه و سروصدا راه انداختند. مدیر معلم را قایم کرد. وقتی هم که بالاخره با معلم روبرو شدند یک سیلی محکم زدند بهش. (اگر دو داستان را ترکیب نکرده باشم.) خب من که همهش سر کارم، کی بروم دفاع شخصی؟
– ناهار خوردم و خابیدم. خابهای درهمی دیدم. برای جلسه در مورد برگزاری وبینار برخاستم. وبینار رئالپر که قرار است در آن از ادبیات فانتزی حرف بزنم. از دیروز که استاد این جلسه را اعلام کرد استرس گرفتم. به دست کشیدن ازش اندیشیدم. اما وقتی به خصوصی شدن وبینار رضایت دادم، الهه گفت اگر مشکل جدیای نیست، عمومی برگزار کنم و اصلن همین باعث یادگیری میشود. من هم با طنابش رفتم ته چاه. فکر نکنم طناب الهه پوسیده باشد. ولی من را چه به وبینار؟
– رفتم وبینار مدار. کمی نوشتم. کمی از ویسهای گروه شعرمان را گوش دادهام اما پاسخ نه. ساجده و ناعمه شعرهایم را محبتباران کردند. مانده تکالیف شعر و اینکه اصلن من باید توی رئالپر چی بگویم. زمانش را به ۲۰ دقیقه کاهش دادم. بچههای نهم فردا امتحان دارند و من هنوز سوال امتحانی آماده نکردهام. دارم تلاش میکنم کرایههایی را که میپردازم یادداشت کنم تا ببینم توی یک ماه چقدر خرجِ راه میکنم. دوست دارم حسابش دستم باشد.
زندگی. مرگ. صبح پساز خواندن یادداشتت. مرگ افتاد است. توی سرم ولم نمیکند. اینکه آدمهای امروز فردا دیگر نیستند. شاید صادقانهترین حقیقتی باشد. برای همگان پایانپذیر.ترسناک است. هر لحظه پایانی در کمین است. پایان. به همین راحتی. پایان. پایان است. پایان دروغگو نیست. پایان تعارف ندارد. پایان کلاهبردار نیست. پایان کاری ندارد خوشت بیاید یا نه؟ پایان هرگز نمیپرسد چه کارهای؟ یا چه کاز میخواهی بشوی. پایان برایش مهم نیست. که بستنی عروسکی دوست داری یا نه. با چندنفر دوستصمیمی هستی یا نه. چقدر تجربهی از دستدادن داری یانه. جان کلام شاهین. مرگ برای ما احترام قائل نیست. اما این دلیل نمیشود که ما به او . بیاحترام باشیم. شاید آدم غمگینی به نظر برسم. نه من غم مرگ را جدا از نگاههای مذهبی میستایم. چرا که به من یادآوری میکند. از بسیاری کارها بپرهیزم. دروغ نگویم. کرامت انسانها را خاکمال نکنم. از فکر و اطاعت دیگران سواسفاده نکنم. بسیاری از کارها را بکنم. بیشتر آدم ببینم. بیشتر شعر بخانم. بیشتر شخصیتبسازم. بیشتر داستان بخوانم. بیشتر بپرسم. بیشتر به تنم توچه کنم. طول عمر رابطههایم را بیشتر کنم. شاید زندگی از پایان برسانیم به شروع. بشود برای زندگی چارهجویی کرد.
…………………………………
از اقدامات امروز شاهین:
نوشتن چند شعر سطری برای تمرین
آزادنویسی نیمساعت
تحرک در خانه
شرکت در نویسنده ساز و نوشتن پرسشهای فکربازکن
اردت برای شاهین کلانتری.
خوب مره دستِکم نگیرید خاهشن اول مه ام کلمه درستکنم اظافه شه بپا کلمهها شما نمیرسه اما کوشش کنم دگه باریکلا ام
هشتتک کلمهسازی:
۱ : لششور : کسیکه تن مرده میشورد
۲ :تنتنا : نازکننده تمناها یا آرزوها
۳ : سیهمین : مابین سیاهای گیرماندن
۴ : مغارگاه: خانهای در قلب
۵ : نازخارنده : کسیکه درمیانِ ناز کردن خار میزند
۶ : گازلبان : پرتاب دادن از زبان به هر جهت
۷ : لغوهزن : بیخود پراندن به کسی یا چیزی
۸ : گیروان : وسطِ لشکر موندن راه نباشد پرهیزکنی بروی
۹ : میسکوت : میانِ شادی سرمستی به فکر فرو رفتن اونجا نبودن
۱۰ : ذوبآب : جاایکه خشکیده از آب باشد
/ دگه مغزم کار نمیکنه، زیاد کلمهسازی دوست ندارم دوست دارم بگردم دنبالِ کلمه اگر هیچ راهای نبود کلمه میسازم
هشتتک جملهسازی شاعرانه دو و یا سه خطه یکی خیلی دوستداره!
۱ :
بزنگار
اجبار شد به
همچین وضع
تهیدل ام
۲ :
شونهها خالی شدن ازم
زندهلش موند بر آسمان ام
۳ :
نه نگو؟
خیلی دلمور است
۴ :
نگه به کیسووان ام کردم سفید شده بود
دست ام شرمید مگید شرمدستِ خود را
۵ :
سکانسزدم
شبسگال شد روز ام
۶ :
فریب خوردم از فریباای تو
چه خوشفریب بودم
خود ام خبر نداشتم
۷ :
خوردم موای سرم رو
محال بود پاچرت بنشینم
مقصیر این همه
تقدیر نیست
تعبیر نیست
گازلبانِ توست
۸ :
پیاده گاز دادم به خوشجفاای تو
۹ :
نمکدل نمک بریز تو دلم
تنتنا بسه دیگه
۱۰ :
قرار داد بستم از جفاای او
پاوقت درو کن
گندم مره
۱۱ :
باز در اواخر شب ام
اشک جاریست
در چشم ام
دستمستِ دستم بستم
۱۲ :
کافیست مرگسپار مرگ ام بده
وقتِ وعده نرسیده هنوز در هنوز
۱۳ :
ستون زدم وسطِ خونه
طبر برداشت زد رو ام
دلستون پاشید بیا جمع اش کن
انداز مرا با خاکنداز دورِ زمینِ فوتبال
۱۴ :
خابید آواره چشم ام در شبِ یلدا ای او
۱۵ :
گر مهرماه شدن در شبآلود میشود
آخر به خرابی بنبست زیپِ دهن شود
دیگه نمیشه باز چشام اشک میآد ایقدر خاب دارم بقیه فردا
/ وقتِ دیالوگ نویسداری کنم یادم میمونه واژهها به بقیه دوستان هم پیشنهاد میدم
خدانگهدار تا فردا
https://t.me/sadegaalezadai
امروز به همه جا سفر کردم. از گذشته به حال و آینده.
در سفر پراکندهی بلندم چنگ انداختم به دلیلی برای زیستن.
یکدانه زندگی یافتم. یافتم که بیعشق چه خزانم و با عشق چه بهار.
هرچند که علت فقط به عشق محدود نیست.
دلایلی دارم که پیشتر پیدا کردم و بعدتر هم زندگی دستِ خالی نخواهدم گذاشت.
حال اما پریشانِ پاییزم.
در خزان ایستادهام. فاصلهی تابستان و زمستان. برگی بلاتکلیفم.
از شاخه سقوط کنم به سمت زمستان؟
یا بمانم در انتظار بهار؟
نمیدانم.
خاصیت سفر همین است. به ته که رسیدی بیش از پیش هیچ نمیدانی. درواقع از زیادی دانستنهاست که نمیدانی.
شاید هم به قول عزیزی که رود نامیدم، باید رود بود. روان. در حرکت.
یا همان برگ بود. در انتظار یک باد. پذیرفته. بُریده.
شاید اصلا مقاوت زیاد فصل را خراب کند. شاید دیر یا زود باید پذیرفت. زمستان نزدیک است.
و بهار نیز.
و من همان برگم که پذیرفته ناملایمات را. حالیا بالاخره من حاضرم.
باد بیسامان کجایی؟
https://t.me/ravaanehh
صبحم را با رویانگاری آغازیدم. رویای عجیبی بود. البته که همهی رویاها عجیبند و خلاقانه. کاش میشد خلاقیت خابهایم را در واقعیت داشتم.
یک ربع کتاب تئوری شعر را خاندم. قسمت پیشین را یادم رفته بود. پس از کمی قبلتر شروع کردم. بازخانی مختصری هم شد.
دیگر وقت درس خاندن بود. ساعتها داشتم درس جدید فارماسوتیک شیمیمان را میخاندم. دربارهی داروهای فعالساز و مسدودکنندهی دستگاه عصبی سمپاتیک بود.
در کاغذهای باطله سنتزهای هر دارو را با ماژیکهای رنگی میکشیدم و مینوشتم.
دوتا داروی جدید هم بود که فقط باید اسمهای شیمیاییشان را یاد میگرفتیم. سر همان دوتا دارو مغزم سوخت. اسمهای هر کدام دو خط شد.
کم رقصیدم. کم بین درسهایم به خودم استراحت دادم. وقتهای استراحتم به تلفن حرف زدن گذشت. شاید میتوانستم بهتر استفادهشان کنم.
بعد از تمام شدن درسهایم رفتم فیلم مسابقهی استادم را چندینبار نگاه کردم. بهش افتخار کردم. خوشحال بودم از اینکه همچین استاد رقصی دارم.
رقصهایی که در مسابقات میکردند خیلی تند بود. هیچوقت تصوش را هم نمیتوانم بکنم که من اینگونه برقصم.
حتا دنبال کردن این رقصها با چشم هم سخت بود و قاتی میکردم. چه برسه به انجامش.
قبل از خاب یکم شعر خاهم خاند از بیژن نجدی. باید وسط درس خاندنهایم تمرین شعر کنم.
بابالنگدراز عزیزم، سلام.
امروز، روز زیبا و نابی بود. کلاس «دانش خانواده» بسیار مفید است. استاد باسواد و فهمیدهای دارد. خوب است پیش از ازدواج، آموزش ببینم. باید دست پر به میدان زناشویی روم. پرسه زدم در جنگل کوچک خوابگاه. خاک بازی کردم. خاک رفت توی بینیام. جنون خاک رهایم نمیکند. علفها چه تروتازه بودند. دلم میخواست یک لقمهی چپشان کنم. اصلا فرق علف و سبزی چیه؟ این هم از همان پرسشهایی که باید روزی از روزگارم دنبالشان روم. ناهار به قدری سیرم کرد که شام کم خوردم. با چرت بعدظهریام هم حالم جا آمد. تمرینجا را بودم. بسیار آموختم. استاد و همسفران از تمرین من تعریف کردند. خیلی خوشحال شدم. میدانید بابا. سهساعتی زمان برد. سر نوشتن آن صحنه تازه فهمیدم نویسندگی چیست و چقدر دشوار است. چراکه برای استفاده از واژه به واژهی آن حساس بودم. بسیار فکر کردم. صحنه را در ذهنم تجسم میکردم. کوشش میکردم خود را در آن فضا قرار دهم. حواسم بود حتی یک واژه هم اضافه نباشد. سرزبان و نویسندهساز را هم بودم طبق معمول. هردو در نگاه من، توقفگاهی برای اندیشیدناند. توقفی میان روزمرگیها و ملالاش. پیادهروی کردم خدا را شکر. از صدای گامیدن روی سنگریزهها کیف میکنم. انگار مغزم را مالش میدهند. رفتم حیاط و با صدای بلند نامهخوانی کردم. نامههایی از شاملو، چخوف، بورخس و بتهوون خواندم. شعری از فروغ و داستان کوتاهی هم از چخوف خواندم. سپس رفتم سراغ «شرق بنفشه» شهریار مندنیپور. نثر مندنیپور برایم تازگی دارد. باید صبور باشم برای انسگرفتن با آن. بابا کاش شما هم میتوانستید متقابلا برای من نامه بنویسید. نامهنگاری و نامهخوانی زلالم میکند. یادداشتی نوشتم از درد دیرینم. از مظلوم واقع شدن علوم انسانی. از تقلیل زبان و ادبیات فارسی. کمی زبان تمرین کردم. نگرانم. امروز، درس نخواندم. کارهایم زیاد است. آزادنویسیام کم شده بود. امروز اما بیشتر نوشتم. بغض کردم. آزادنویسی پناه است. حالا هم باید بخوابم بابا. تا فرداشب، خدا یار و نگهدارت.
دوستدار تو، مریم
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
امروز از زندگی مرخصی گرفتم و به عقدِ تختم درآمدم. همدیگر را سفت چسبیدیم. چون بدنم در حال گذراندن دورهی سختی است. سرماخوردگی هنوز ادامه دارد و حالا هم پریود جان تشریفشان را آوردند. برای این روزهایی که معشوقه تختم میشوم و قسمت پشتِ قسمت سریال میبینم و غذا از بیرون سفارش میدهم باید اسمی انتخاب کنم. با آن تمرینهای سرِ کارگاه خودواژه، کلمه ساختن آنچنان دیگر سخت نیست. باید بهش فکر کنم. راستش اینروزها که هنوز اسمی برایش نساختهام، واقعا نجاتم میدهند. مغزم را خاموش میکنم، همه چیز را کنسل میکنم، کیسه آب گرمی، پتویی چیزی بغل میگیرم و آبکیترین سریال قابلدیدن را پخش میکنم تا حواسم از همه دردها پرت بشود، زمان بگذرد و بدنم کارش را بکند. گاهی این یک روز میشود چند روز، اما مطمئنا بعد از آن به زندگی برمیگردم. دوباره خلاق میشوم، دوباره پرکار میشوم. مثلا اینبار، نصف روز کافیاش بود. وقتی زمانش رسید، سریال را متوقف میکنم، از تخت جدا میشوم، موهایم را محکم بالای سرم میبندم، شیشه عینکم را تمیز میکنم، بطری آب را میگذارم کنارم، لپتاپ را روشن میکنم، موزیک مناسب شب برای نوشتن پخش میکنم، صفحه سفیدی باز میکنم و شروع میکنم به نوشتن و نوشتن و نوشتن تا اینکه چیزی مثل آمدن ح به خانه متوقفم کند. چی نوشتم؟ اولین آزادنویسی/روزنویسی موضوعی. موضوعی که مدتها ذهنم را مشغول کرده. در سفیدی بین خطوط نوشتههایم، خودم را پیدا میکنم. خودم را در آن موضوع. روزنویسی یا ژورنال موضوعی یکی از نوشتنهای مورد علاقهام است. میتوانم موضوعات را بهتر بفهمم.
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صادقیان on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهاره سعیدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Nahid M on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید یوسفزاده شوشتری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید یوسفزاده شوشتری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟