– ساعت یازده کلاس خصوصی داشتم. پیام داده بودند میشود باشد ساعت ۱۰؟ گفتم نه. سخت میتوانستم تا آن موقع حاضر شوم. پیام را دبر دیده بودم.
– صبحانه زدم و مطالب کلاس را آماده کردم. تندتند و پیاده رفتم تا برسم. با قدمهای تندم ۲۰ دقیقهای راه است. از شاگردم امتحان گرفتم و بعدش هم درس دادم.
– سری به ماماناینها زدم و رفتم خانه. گفتم غذا نمیخاهم. سر راه رفتم نخ همرنگ پارچهی تازهبرشخورده و ۶ تایی هم دکمه خریدم. کمی جلوتر از سوپرمارکت ماکارونی گرفتم. تا برسم خانه ساعت ۱ شده بود.
– خوراکیهای دیگر بستم به خیکم و بعد آشپزی کردم. به ابوالفضل گفتم که ماکارونی میپزم و اگر میخاهد ناهار نخورد تا بعدن ماکارونی بخورد. بعدن که خورد خیلی راضی بود. حین پختنش بخشهایی از کتاب آنک نام گل را گوش دادم. جای تاسف دارد اینجوری کتاب خاندن، توی این حواسپرتی. کتابیست که به دقت بیشتر احتیاج دارد.
– با دوستم گپ زدم تا ماکارونی آماده شود. امروز چند قسمتی از سریال early spring را هم دیدم. گاهی دام همین سریالهای ملایم کلیشهای را میخاهد.
– برگهی دانشآموزان را صحیح و بعد نمرهها را وارد دفترنمره کردم. بقیهی معلمها هم اندازهی من پرسش کتبی میگیرند یا من دارم خودم و بچهها را خفه میکنم؟ فکر کنم از ایدهی کارگاههای استاد بود بیشتر. از زمانی، بعد از توضیح دادن گرامر از بچهها خاستم توی کلاس جملهسازی کنند و حتمن بنویسندش. و برای جلسهی بعد هم در کنار تکلیف، ازشان میخاستم توی زمان محدودی از همان گرامر جمله بسازند. روی بچههای کلاس بد جواب نمیداد. توی مدرسه هم امتحانش میکنم. اما توی مدرسه مگر همه حال دارند؟
– باید برای نهمیها سوال امتحان طرح کنم. مانده. چقدر از کارهایم میماند. امروز بلخره قدری از یادداشت دوستان خاندم. فرهنگ شخصیام را با کلمات ساجده نوشتم اما شعر بلند مانده. شعرکهای هفته هم اصلاحنشده و ریشو منتظر نشستهاند.
– زدم بیرون و برای بچههای دوستم هدیهی تولد خریدم تا اگر رفتم پیششان کادو را داشته باشم. برای خودم هم یک کتاب کودک خریدم. خوب بود. تصاویر قشنگی هم داشت. توی کتابفروشی وقتی کتابها بههم خوردند و کمی آسیب میدیدند وجدانم ضربه میخورد که حتمن به کتابفروش بگویم. اما به جای اینکه بگویم «عذاب وجدان گرفتم» گفتم اعصابم خورد شد. و نزدیک بود یک سوءتفاهم ایجاد شود که با توضیح رفع و رجوعش کردم. مثل این بود بگویم چرا اینطوری چیدهاید؟ اعصابم خورد شد. چرا انقدر بد از کلمهها استفاده میکنم؟ فارسیام ضعیف است، نه؟ به شتر میگویند کوهانت کج است، میگوید کجایم راست است؟ همین بود؟
– کلمهبرداری کردم و چالشعر امروز را هم انجام دادم. تیکش را هم فرستادم دوستان در جریان باشند. از فائزه خبری ندارم. توی کانال موسیخیمان دو تا موزیک آخری را که فرستاده گوش دادم. خوب بود.
گوشیام در آستانهی هکشدن بود امروز.
کسی یکبند به حساب اسنپپیِ من خرید میکرد.
از این مغازه به آن مغازهیِ تعمیر موبایل رفتم تا علت را بیابم.
با پلیس فتا و ۱۱۰ هم تماس گرفتم و درخاستم را ثبت کردم.
فقط پانزده دقیقه نوشتم.
به خودم قول داده بودم نوشتن این خردهگزارشها را جدیتر بگیرم و نگرفتم. برای همین تصمیم گرفتم با خودم قهر کنم. اما من با خودم قهرم با شما که قهر نیستم، پس برایتان مینویسم. لطف این نوشتن از خودم و روزهایم برای شما، این است که تمرین میکنم خودم را روایت کنم. نویسندهای که نتواند قصههای خودش را بنویسد، نمیتواند قصههای دیگران را بنویسد. برای همین از هیاهوی مهمانی امروز برایتان مینویسم.
صبح با صدای مامان و رفت و آمدش به پاسیویِ اتاقم بیدار شدم. مسئولیت گردگیری لوستر را پذیرفتم. وقتی گرد نیمی از لوستر را تمیز گرفته بودم، به صندلیای که طرف تمیز شدهی لوستر بود اشاره کردم و گفتم، «مهناز رو بشون اینجا، حال ندارم بقییش رو تمیز کنم.»
مهناز، زنعموی وسواسی مامان است. مهناز بعد هر مهمانی فرشهایش را میشوید. مهناز هیچ اثاثیهی تیرهای را به خانهاش راه نمیدهد. همه چیز باید روشن و بدون لک و بدون گرد باشد. مهناز شبیه فروهرها است، که برای فرودشان به خانهمان خانهتکانی میکنیم. ما برای آمدن مهناز خانه میتکانیم.
مامان همیشه به زنعمو مهناز میگوید، وسایلش را توی اتاق من بگذارد. فکر کنم میخاهد زن عموی بیچارهاش را سکته بدهد. هیچ چیز بهاندازهی قفسهی درهم کتابهایم و میز درهمتر لوازم آرایشم، نمیتواند زنعمو مهناز را بیازارد. گاهی بار شناختی این آشفتگی، برای خودم که ساکن تماموقت این اتاقم هم، زیاد است. چه برسد به دیگری، آن هم مهناز.
مهمانها عبارت بودند از، عموی مامان، زنعمو مهناز، دختر و پسرشان و عروس و دامادشان. سر شب با عمو قهوه خوردم. یک فنجان قهوه را هم روی میز عسلی و فرش ریختم، به مناسب ورود زنعمو مهناز. بعد بابا با اسپری لکهبر و یک دستمال قرمز خالخالی آمد هنرنماییام را جمع کند، دستمال به فرش رنگ پس داد.
اگر جاقاشقی کریستالی که مامان و سوپخوریای که پارسا شکست را حساب نکنیم، باقی روز آرام و بیدردسر گذشت. حسابی گپ زدیم و خندیدیم. آدم قوم و خیش خودش را انتخاب نمیکند، اما در همین جمع انتخاب نشده هم آدمهایی هستند که بشود باهاشان دو کلام حرف زد، هر چند بیربط.
حالا حسابی خستهام و میخاهم فردا به طلوع نزدیکتر شوم. پس کمکم از نوشتن قصهی روزم دست میکشم. راستی، فهمیدهام وقتی برای شما مینویسم نویسندهی دوستداشتنیتری میشوم. در یادداشتهای شخصیام زبان تلخ و گزندهای دارم، اما وقتی برای دیگری یا دیگرانی مینویسم، خوشزبانتر میشوم. این یعنی من یک نویسندهی دروغگوام؟
چند روزی است نوشتن با من قهر کرده،شاید هم من با نوشتن.
با دلدرد نمیتوانستم درست بنویسم. انگار با دلم فکر میکنم.احتمالاً همینطور باشد.
البته از منی که شیرکاکائو باعث و بانی پیدا کردن یکی از بهترین دوستانم بود، همچنین بعید نیست.این روزهایم زیاد مفید نمیگذرد. کمی روی سایت تمرکز کردم و فیلمبرداری میآموزم.با ساحل رفتیم کنار دریا؛ تمرین سالسا و پیادهروی و جگر.
دلم برای تهرانباربیکیو تنگ شده، بهترین جگرکی.
اتفاقاً با استاد کلانتری و ماهان هم آنجا رفته بودیم. نمیتوانم بگویم چقدر آن شبها میخندیدیم، اما خوب یادم است استاد چطور سربهسر گارسون بداقبال میگذاشت.
واژهبازی با فنجانی از قهوه
-کاش فنجانی داشتم که هیچگاه قهوهاش تمام نمیشد. آنوقت دیگر همیشه و در هر کاری کنار دستم بود و از آن مینوشیدم. اینکه صبح را با پرسشِ «قهوه را در کنار کدام کار بنوشم؟» بیاغازی عذابآور است. حالا این کار میخواهد نوشتن صفحات صبحگاهی باشد یا خواندنِ «الگوهای ساخت واژه» یا صرفا تماشای منظرهی بیرون. خلاصه کنم. امروز صبح ترکیبی از این سه بود. یکسوم فنجان برای هرکدام.
-بیشتر امروز را به واژهبازی گذراندم. با این هدف که تمرینهای کارگاهِ «خودواژه» را انجام دهم. پس بهانهای شد که بروم سراغِ «واژهنامهی حزنهای ناشناخته». فصلِ «سرزمین رام نشدهی درون». که متن آغازینش از دی. اچ. لارنس عجیب دلکش بود:
«این چیزی است که به آن باور دارم:
«که من من هستم.»
«که روح من جنگلی تیره و تاریک است.»
«این خودِ آشنا و شناختهی من هرگز بیش از زمین خالیِ کوچکی در جنگل نخواهد بود.»
«آن خدایان، خدایان عجیب، از جنگل به زمین آشنا و شناختهی من میآیند و سپس بازمیگردند.»
«که باید شجاعت داشته باشم و به آنها اجازهی آمدورفت دهم.»
«که هرگز اجازه نخواهم داد نوع بشر چیزی را بر من تحمیل کند، بلکه خواهم کوشید همیشه خدایان حاضر در وجودم و خدایان حاضر در مردان و زنان دیگر را بشناسم و تسلیمشان باشم.»
این طریقت من است.»
-ساعت سهچهار بعد از ظهر بود. حینِ واژهبازی خوابم برد. تا ساعت پنجاینا بیهوش بودم. بیدار شدم رفتم بیرون چرخی زدم و برگشتم و دوباره واژهبازی.
-دقیق شدم میان دو واژهی اندوهگین و اندوهناک. چرا؟ میخواستم بدانم کدام اندوهاش بیشتر است. دست به دامن «واژهدان» شدم:
«گین: آلوده و انباشته.
ناک: آمیخته به، توام با.»
خوب پس. جوابم را گرفتم: اندوهگین.
-سرگرم فعلبازی هم شدم. «افراشتن». و دیدنش در بیتِ سعدی:
«هر که بیهوده گردن افرازد
خویشتن را به گردن اندازد»
-در نهایت ساعت نهونیم شب، سه واژهی منتخبم را فرستادم به جاتمرینیای که استاد در کانالِ کارگاه مشخص کرده بود.
امروز دلم شبیه چمدانیست که هرچه از آن بیرون میآورم، انگار هنوز چیزی تهش جا مانده. خستهام از اینهمه جابهجایی، از خانهای که هنوز خانه نشده و دلتنگ جایی که دیگر خانهی من نیست. انگار تکهای از من لای کارتنها جا مانده و من هنوز پیدایش نکردهام.
https://t.me/MashgheBodan
دال عزیز
یکبار برایت نوشتم و به اشتباه، پنبه کردم هرچه رشته بودم را. حالا دوباره دارم برایت مینویسم.
امشب دوباره این فکرها آمد سراغم که من چقدر عقبم. چه مسیرهای خوبی دارند همگی و من چه افتضاحم. کمی از این فکرها برمیگردد به وضعیت امروزم. قرمز بود دوباره وضعیت. کل روز را پیچیده بودم از درد به خودم. شب را که آمدم خانهی مادربزرگم، کسانی را دیدم که دوباره از خودم ناامیدم کردند. کسانی که ترجیه میدهم نبینمشان زیاد. چندسالیهم میشود که به خاست خودم کمتر میبینمشان. چون اضطراب بیشتری میدهند به من. ترجیه میدهم زمان تفریحم را، با کسانی بگذرانم که آرامترم میکنند. که رشدم بدهند. نه اینکه ناامیدم کنند از خودم.
امروز به چیز دیگریهم فکر کردم. اینکه فرق است میان کسی که حامی تو است برای اینکه روی پای خودت بایستی و کسی که تحتفشار میگذارد تو را و کاری میکند فکر کنی به هیچ شکل، کافی نیستی و باید بهتر شوی فقط که قابل احترام شوی. که تلاشهایت بیارزشاند. فکر میکنم تلاشها هرچند ناقص ارزشمندند. و بیشتر که فکر میکنم، میبینم کسی حق ندارد طوری با تو رفتار کند که فکر کنی هرچه بدوی باز کم است و باید خودت را بکشی که دیده شود تلاشت. اشتباه بزرگتر با خودت است اگر قبول کنی آنچه دیگران میگویند به تو، حقیقت تو است. مگر خودت را باور نداری؟ میدانی دال جان، زیادی فکر میکنم هرروز به این فکرها. نمیدانم خوب است یا بد. اما درگیرم میکنند.
شب را قرار است اینجا بخابم. با پری میمانیم. اما باید بروم خانه یکسر و برگردم. چندتایی وسیله میخاهم. صبح زود میروم سمت خانه. حالا اگر اینجا بخابم، دوباره نمیتوانم تمرین کنم زبان را. اما قول دادهام به خودم، که صبح وقتی برسم خانه دوشی بگیرم و بنشینم پای کار. امشب اینجا کمی برنامه میریزم برای آبانماه. که فردا را وقتی برگشتم، مسیر واضح باشد برایم.
هوس کردهام متنی بنویسم با جملههای بلند. فکر میکنم از آن تمرینهایی است که باید امتحانش کنم. تابهحال انجامش ندادهام بهگمانم. میگویم از تجربهام برایت شبهای بعدی.
خوب شد که نامهام پاک شد و دوباره نوشتم. حس میکنم این دومی بهتر شد. راستی عصری، یکی از متنهایی که قرار بود بنویسم و برای مریم بفرستم را نوشتم. فرستادم برایش. هنوز ندیده اما. مشترک میشوم آن را با تو؟ هنوز مطمئن نیستم.
پنجشنبه ۳۰ مهر
امروز را چه کرد و یا چگونه کرد؟
مانند هر روزهرروز صبح آفتابنزده پرید از خانه بیرون تا دیر نکند. تا به موقع برسد. تا شرمنده مدیرش نشود. و مثلن همه بگویند چه کارمند مسئولیتپذیری. بهبه و چهچهی بشنود از همگان تا قند در دلش آب شود.
تندتند اتاقش را آماده کرد تا وروجکی را به نمایشدرمانی بخاند. کلا امروز، روز رابطهبازی بود. اول فندق کوچک را دید. ۵۰ دقیقه با هم بازی کردند. بلاخره فندق حاضر شد بازی نمایشی را امتحان کند. آنقدر خوشایند شد برایش که حاضر نبود اتاق را ترک کند. فندق که رفت، زینب آمد، تعجب کرد چون قرار نبود زینب را ببیند. چون چند روزی در مرخصی بود. دوستنوازی کرد. پرید بغلش و ماچبارانش کرد و ماچباران شد. کلی با زینب گپ زد و کلی از زینب شنید. از دردهای چند روزۀ زینب شنید. نگرانش شد. نکند تومورهایش دوباره فعال شوند. زینب آبادانی است. خونگرم و بامعرفت. رابطهشان هم صمیمانه است هم محترمانه. در شیرینی همنشینی با زینب، لیلا هم رسید. او نیز از دیدن زینب که چند روزی نبود خوشحال شد. با هم قهوه نوشیدند و از کیکی که زینب آورده بود خوردند. بعد هر کدام رفتند سوی کارشان و چند ساعتی درگیر بودند. تا وقت ناهار که میز رنگیرنگی چیدند و مدیرشان را دعوت کردند. ناهار که تمام شد جلسه کوتاهی جهت شروع کارگاههای تازه برگزار شد. قرار شد کتابخانی گروهی به صورت حضوری را به عهده بگیرد و دلش میخاهد اینبار تمرکزش نه صرفا کتابهای روانشناسی، بلکه داستان و قصه نیز باشد. جلسه که تمام شد آزادنویسی داشته و شعری از حافظ برای زینب خانده. زینب که کمی ناخوش بود، زودتر محل کار را ترک کرد و به خانه رفت. او ماند و اتاقش و ثبت و ضبط امور مالی. اما همچنان به زینب میاندیشید. دوست و همکاری که چند سالی با سرطان و دردهای شیمیدرمانی، همخانه شده است.
به خانه که رسید دوشی گرفت. شامش را خورد. به پیشنهاد دوستش، فیلم send help را دید. خاهر را ماساژ داد و کمی نیز با مادر گپ زد و سپس لالا.
از حافظ:
صوفی بیا که آیِنِه، صافیست جام را
تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعلفام را
رازِ درونِ پَردِه زِ رِندانِ مَست پُرس
کاین حال نیست زاهِدِ عالیمَقام را
عَنقا، شِکارِ کَس نَشَوَد، دام بازچین
کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را
دَر بَزمِ دُور، یکدو قدح دَرکَش و برو
یَعنی طَمَع مَدار وِصالِ مُدام را
ای دل! شَباب رَفت و نَچیدی گُلی زِ عِیش
پیرانهسر مَکُن هُنَری نَنگ و نام را
در عِیشِ نَقد کوش که چون آبخَور
نَمانْدآدَم بِهِشت، روضِهٔ دارُالسَّلام را
ما را بَر آستانِ تو، بس حَقِّ خِدمَت است
ای خواجه! بازبین به تَرَحُّم غلام را
«حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا!
برو!وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!
واژه سوم از واژههای نویسندهساز:گفتگو
واژه گفتگو مرا یاد گفتگوی تمدنها میاندازد. همان شعار سیاسی-فرهنگی سالهای ۷۷تا۸۴. توی آن سالها چند واژه، شده بود لقلقه زبانم. مثل تضارب اندیشه، گفتگوی تمدنها، تشکیل احزاب. همان موقع بود که چپها و راستها را هم شناختم. اصولگرا و اصلاحطلب هم توی همین سالها مد شد. ولی بعد همهی این واژهها از مد افتاد. حتی چارچوب فکریشان و خاصیتشان هم. ولی خودمانیم گفتگوی تمدنها برایمان زود بود. آخر ما هنوز خودمان درس نگرفتهبودیم با خودمان گفتگو کنیم، چه برسد به اینکه بخواهیم با تمدنهای دیگر یا مثلا مذاهب دیگر یا افکار جهانی همزبان و همکلام شویم. با این حال اگر گفتگو را از تمدن جدا کنیم هنوز کارکردش را برای ما ایرانیها از دست نداده؛ اگر بگذارند.
پستهای اینستایی با این محتوا را دیدهاید که در مورد دین و سیاست تو فامیل با هم صحبت نکنید حرمت فامیلی شکسته میشه. میدانید چرا؟ چون هنوز یاد نگرفتهایم بدون خشم و بی تعصب با هم حرف بزنیم. توی این جامعه متکثر و چند اندیشهای که نمیدانی کی به کیست. کسی نیست به این به اصطلاح تولیدکنندگان محتوا بگوید به جای فرار از گفتگو بیایید فرهنگ گفتگوی سالم را توی جامعه جابیاندازید. تولید محتوای فرار از تفکر و گفتگو دیگر نوبر است.
هانیه آصفی
۳۰آبان۱۴۰۵
ساعت یازده صبح از خواب بیدار شدم و بعد از مراسم تحویلگیری جسد از تخت، نشستم پای صفحات صبحگاهی. کمی نوشتم، کمی فکر کردم و بعد رسیدم به مرحلهای که ظاهراً قرار است زندگیام را از حالت پخش زنده و بدون سناریو خارج کنم: برنامهریزی!
نشستم و برنامههایم را مرتب و دستهبندی کردم. چند قلمرو مهم زندگی را مشخص کردم؛ از سلامتی و مرتبکردن ظاهر گرفته تا سر و سامان دادن به زندگی و البته نویسندگی. برای هرکدام برنامهای ریختم و سعی کردم این ملوکالطوایفیِ امور شخصی را به یک نظام فدرالیِ قابلقبول تبدیل کنم که هر بخشش بداند چه مسئولیتی دارد و قرار است کجای این مملکت را آباد کند.
بعد، یکهو یاد دفترهای قدیمیام افتادم؛ یادداشتهای سمپوزیوم نظم شخصی که قبلاً با استاد کلانتری داشتم. رفتم سراغشان و شروع کردم به بیرون کشیدن نکتههایی که آن زمان نوشته بودم و حالا، مثل کارمندهای بازنشستهای که دوباره به خدمت فراخوانده شدهاند، میتوانستند به درد اداره امور بخورند. نکتهها را خواندم، جدا کردم و به برنامههای روزانهام اضافه کردم.
بعد یک دفتر کامل را به نوتبرداری اختصاص دادم تا همه این نکتهها را مرتب و تمیز در اپلیکیشن کوچ وارد کنم. خلاصه که امروز بهجای آنکه خودم را با کارهای مختلف سرگرم کنم، سرگرم ساختن دستگاهی شدم که قرار است از این به بعد به من بگوید چه کارهایی دارم و با زندگیام دقیقاً مشغول چه غلطی هستم!
اما اصل ماجرا اینجاست.
حدود دو سال است که صبحها بیدار میشوم و بدون برنامه مشخصی روزم را شروع میکنم. بعد هم روز، مثل یک گربه بیصاحب، از این اتاق به آن اتاق میرود و شب، وقتی برمیگردم حسابوکتاب کنم، میبینم معلوم نیست دقیقاً چه شد و چه نشد. یک روز با خودم میگویم خیلی کار کردهام و روز دیگر احساس میکنم تمام روز را به تماشای عبور ابرها از آسمان مغزم گذراندهام.
برای همین، مهمترین اتفاق امروز نه نوشتن یک دفتر بود، نه مرتب کردن برنامهها و نه حتی کشف دوباره یادداشتهای قدیمی. مهمترین اتفاق این بود که تصمیم گرفتم دوباره برای روزهایم نقشه داشته باشم.
میخواهم بعد از حدود دو سال، دوباره به برنامهریزی روزانه برگردم؛ نه از آن برنامهریزیهای نظامی که آدم از ترس جدول زمانبندیاش جرئت نمیکند آب بخورد، بلکه از نوعی که کمکم کند بدانم قرار است چه کنم، چه کردهام و بابت چه کارهایی میتوانم به خودم امتیاز بدهم.
میخواهم آخر روز، بهجای آنکه فقط به احساس مبهم رضایت یا نارضایتیام از خودم تکیه کنم، یک صورتحساب قابلقبول داشته باشم. ببینم چه کارهایی انجام شده، چه کارهایی مانده و کجاها میتوانم به خودم نمره بدهم. خلاصه، میخواهم از مدیریت احوالات به مدیریت عملیات برسم!
البته میدانم که بین نوشتن برنامه و اجرای آن، درهای وجود دارد که بعضی روزها میشود در آن یک شهرک مسکونی ساخت. من هم سابقه دارم که برنامههای باشکوهی بنویسم و بعد چنان نادیدهشان بگیرم که انگار وصیتنامه یکی از بستگان دورند. بنابراین هنوز برای جشن افتتاحیه زود است.
فعلاً میخواهم قدمبهقدم جلو بروم. نه قرار است یکشبه به مدیرعامل زندگیام تبدیل شوم و نه میخواهم برای هر دقیقه از عمرم بخشنامه صادر کنم.
امروز فقط تصمیم گرفتم دوباره سکان روزهایم را به دست بگیرم.
بعد از دو سال سرگردانی، شاید وقتش رسیده باشد که بهجای تماشای زندگی از پنجره، گاهی هم بروم پشت میز مدیریت.
البته با این تفاوت که این بار، هم مدیرعامل خودم هستم، هم کارمندم، هم مسئول منابع انسانی، هم نیروی خدماتی و هم احتمالاً همان کسی که فردا صبح درخواست مرخصی میدهد!
حالا باید ببینیم این شرکت نوپا چند روز دوام میآورد. 😏
امروز ساعت ده از خواب بیدار شدم وبعد از خوردن صبحانه،فایل صوتی وبینار را گوش کردم.
سپس برای خرید پیاز وکشک از خانه بیرون رفتم.
امروز ناهار آش رشته درست کردم.خیلی هوس کرده بودم.بعدازناهار به نظافت خانه پرداختم.
عصر دوستم به خانه ما آمد وچند ساعتی با هم گپ زدیم.بعد از رفتن دوستم ،شام درست کردم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
وکلمه زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم:👇
خاطره….
موجی از خاطرات گذشته وحال، ذهن من را درگیر خودش کرده است .چه خاطره خوب وچه خاطرهبد.
اما نمیدانم چرا ذهن ،مثل مگس فقط روی خاطره های بد مانور میدهد.
هرچقدر هم خاطره خوب در ذهن داشته باشیم،ذهنمان فقط بدهایش را مرورمیکند.
این چه مرضی است که ذهنمان به آن مبتلاست.
نمیدانم چرا از لحظهای که چشم بازمیکنیم ،انبوهی ازخاطرات در ذهنمان رفت وآمدمیکنند بدون اینکه ما اجازه داده باشیم.
گاهی ذهن خسته میشود ومیخواهد همه خاطرات را تف کند اما نمی تواند.
میخواهد فرار کند اما نمیتواند….
۱.بیشتر روز بیرون بودم. کلی پیادهروی کردم. و خرید. مهمترینش سه تا کتاب بود. سهشنبهها با موری. آدمخواران. خوب زندگی کردن. یک فصل از کتاب خوب زندگی کردن رو خوندم. متفاوت بود. بعدا بیشتر ازش میگم. گاهی حین پیادهروی تو ذهنم کلمه میساختم. چندتایی رو هم یادداشت کردم. یه فیگور ترسناک هم خریدم. خودم دوستش دارم. شاید بعنوان مترسک خوب باشه.
۲.درس خوندم. نمونه سوال دیدم. بد نبودن. جالب بود که دیدم خیلیهاشون یادم نرفتن.
۳.کلاس رفتم. چقدر سخته همزمان زدن با ریتم. شاید هم چون من اولین تجربهم بود. خلاصه آخرسر بعد کلی تمرین کردن یه بار درست زدم. اما بعدا که خودم خونه تمرین کردم کمی بهتر شدم. یاد اون استاده تو فیلم شلاق افتادم. هی میگفت با تمپوی منننن.
زبانهکشیهایم
زبانهکشیهای آتش، روی شانهی آدمیزاد را فقط در صحنههای آغشته به سینما دیده بودم. امشب اما وقتی که خانهمان آغشته به آن صحنهها شد و آتش روی شانهی برادر کوچکتر نشست، زبانه کشیدم.
شانهاش را، شانهی کوروش را میدیدم که میسوزد. دست بردم توی آتش، چندتایی زدم توی سرش که بمیرد و دست از سر برادرم بردارد. برادر بزرگتر هم افتاده بود به جان پارههای آتش. آتش خاموش شد.
رفتم توی حیاط که ببینم آتش اضافی به کجا گریخته. کنار باغچه نشسته بود.
برادر بزرگتر زد توی سرش. خاموش شد.
خاموش شد و نشستیم پای تاولهای برادر کوچکتر. پای کبابی که زهرمار شده بود و باز هم از گلو پایین میرفت. پای فراموشی لحظههای هراس.
در تمام این لحظهها به زبانهکشیهایم فکر میکردم که: «اگر در بحران بعدی هم لحظههای سرنوشتساز را قفل کنم چه؟» به این فکر کردم که باید برای چنین اتفاقهایی آماده باشم.
نباید با اندیشیدن به بدترینها زبانه بکشم و راه را برایشان باز کنم. بلکه باید دستهایم را برای جلوگیری از افتادنشان به کار بگیرم.
باید «فاصلهی میان مغز و دست» را کم کنم. پیش از این اتفاق، من و ارشین و آرتمیس رفتیم برای خرید خوراکیهای ناسالم و من کمی هم پیادهروی. کوروش و عرفان هم رفتند برای خرید وسایل این کبابی که نکبت شد. پیشترش، دو فصل از «اسطوره در جهان امروز» را نکتهبرداری کردم. قسمت دوم هابیت را برای بار هزارم دیدم. با تشکر از عمویمان تالکین برای نوشتن این شاهکار و عموی دیگرمان پیتر جکسون برای ساخت اقتباس سینماییاش.
با مادر سبزی پاک کردم و همانجا قسمت آخر سریال برلین را هم دیدم. زبان خاندم. امروز فقط گرامرش را.
چهارمین گزارش نیک
امروز بر خلاف تصورم روزی نبود که طبق فهرست کارهام پیش برم.
صبح صبحانه نون تست و کره بادوم زمینی خوردم ولی قصد داشتم تخم مرغ آبپز بخورم که نتونستم با دستگاه تخم مرغ آبپز کار کنم فکر کنم مشکل از همونجا شروع شد.
حالا چرا اصلا باید برای تخم مرغ آبپز از دستگاه برقی استفاده کنیم؟
برای اینکه با خیال راحت میتونین تخم مرغ عسلی یا نیمه عسلی یا سفت یا شل بخورین.
بعدشم کلی کابینت ها رو تمیز کردم و برق انداختم.
ناهارخوردم و یه پادکست 40 دقیقه ای گوش دادم.
فراموش کردم بیام وبینار تمرینجا اصلا حواسم به ساعت نبود.
سعی کردم یکم بنویسم و تمرین کلاس نویسندگی خلاق رو انجام بدم که خیلی موفق نبودم.
بنی رو بردم پیاده روی و از اینکه ماه داره کامل میشه خوشحال شدم،کلا عاشق ماهم.
با ماه صحبت میکنم،ازش انرژی میگیرم و حتی منبع الهامه واسم.
لپتابمو خاموش کردم و رفتم غذای بنی رو گرم کردم «بنی پسر کوچولو منه»
بعدش شام خوردم تخم مرغمو برای شام درست کردم ولی توی تابه با روغن، عذاب وجدان هم گرفتم که چرا باز غذای نونی میخورم.
مواد خورشت کرفس رو آماده کردم ریختم توی آرام پز .
کاهو ها رو شستم و به خواهرم که فردا عمل داره زنگ زدم.
بعدشم مسواک بنی رو زدم و اومدم تا گزارش نیک رو بنویسم.
امروز آزادنویسیم به هزار کلمه نرسید کلا مغزم هنگ بود.
صبح تا بیدار شدم پانسمان دست مامان را باز کردم.
صبحانه خوردم و رفتم سروقتِ رختخوابها. با نظم و ترتیب که یک گوشه نشستند، سراغ آشپزخانه را گرفتم.
اندکظرفی تو ظرفشویی بود. شستمشان.
برنج خیساندم.
آبجی بزرگه برنج را گذاشت دم. من هم سیبزمینیها را خلالی کردم.
ناهار زدیم. لش شدم روی زمین.
نت را روشن کردم و چرخی زدم تو تلگرام.
تخم کتان جوشاندم و ژلش را گرفتم.
ژل را گذاشتم رو موهام و یکم بعد رفتم زیر دوش.
از حمام که زدم بیرون، ناخنهایم را مرتب کردم و سرم را خشک.
آبجی غذا را گرم کرد.
شام زدیم و نشستم پای نوشتن.
یادداشت کانال را نوشتم.
چند صفحهیی از «تقاطع» خواندم.
میخواستم از زیر گزارش نیک در بروم ولی نشد. نوشتمش.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
از چند روز قبل برنامهریزی کردم پنجشنبه پیش زری بروم، صبح زود از خواب بیدار شدم و کاغذی برداشته و بروی آن نوشتم، پیش زری می روم، بی مورد زنگ نزنید،ناهار آماده نکردم، شب ساعت هشت به بعد می آیم و چند درخواست دیگر….
وقتی رسیدم ساعت هفت نشده بود در را باز کرد و گفت باورم نمیشه این وقت اومدی پیشم، از حالش پرسیدم، گفت خوبم ولی چهره اش ناراحت بود، چشمانش مشخص بود گریه کرده…
صبحانه خوردیم ، کلی گپ و گفت زدیم…
باهم کتاب صوتی ماورایی شدن دکتر جو را گوش دادیم…
راستی چندین دفتر هم برایش خریده و به او دادم گفت حیف نیست توی این دفترهای قشنگ فحش بنویسم….گفتم بنویس همه فحش هایت را، نوشتن برای این روزهای تو درمان تکمیلی است.
وضعیت جسمی ودردناشی از آن قابل تحمل نبود و بیماریش پیشرفت کرده بود…
پشیمان و پریشان شده بود از وضعیت کنونیش
از این که چرا زودتربه پزشک مراجعه نکرده است…
و گزارش نیک ۱۶۳ نیز پایانی شد.
سالواژه: ثمربخشی
رنگ و بوی پاییز را برای همه چیزدوست دارم حتی برای حال و احوالم. این حال گرفته هم عالمی دارد البته عالمی کدر، این دوست داشتن مثل این میمونه که تو بچگی مامان عروسکی که ازش خاسته بودیم رو اشتباهی خریده بود و مجبور میشدیم همون عروسکی که خریده رو دوست داشته باشیم.
جای وبینار نویسندهساز در امروز من خیلی خالی بود.
امشب در کانال خودم چرخی زدم این جمله کانالم را بیشتر از همه دوست دارم:
شعر ، آخرین شانس کلمات برای نجات بشر است.
و دوباره به شعر پناه بردم.
https://t.me/sohahashayeb
«هر خاطرهای لزومن به کار نمیآید، اما همهی خاطرات از جهان بیرون سرچشمه میگیرند تا در تو انباشته شوند.»
اینروزها خاطرات جور دیگری به من برمیگردند ملموس، چشیدنی، دستیافتنی. شدهاند مأمنی برای رهیدن از آشفتگیهای روزمره ام.
مابین کارهای انباشتهی امروز، نیلا را خانهبازی میبرم. با بچهها نمیسازد و مدام بهانه میگیرد.
میگویند: کودکان این سن، هنوز شفافیتی دربارهی خاستههایشان ندارند.
گریههای بیدلیل، درخاستهای بیمنطق. عصبانیت و سپس درماندگیشان، انگار واکنشهایی به این ابهامند.
این ساعت تازه یادم آمد گزارش نیک نفرستادم. مراسم عروسی و شلوغیبازیاش حواسم را پرت کرد ولی حسابی خوش گذت.
از صبح درگیر بودم تا همین الان. امروز فقط چند خط نوشتم.
میاندیشم به آنکه چگونه میتوان هدیهای ارزنده را تقدیم دوستداران کرد. زمان، معجزهای است گران. خود را لابلای آواهای تراوش یافته از زبان، به قلب میرساند. خون میشود. پمپاژ میشود به سراسر تن. من بجای همهچیزی به تو زمان میدهم. زمان، آورندهٔ امنیت و ربایندهٔ ترسهاست. زمانی که مخالف همیم اما در یک سنگر پناه میگیریم و باهم میجنگیم.
ما امانتدار خوبی بودهایم برای هم؟ از احساساتِ هم محافظ کردهایم؟ نگرانهایمان را به پستو فرستادهایم؟ در محضرِ سرگردانی دست هم را محکم فشردهایم؟ ما کیستیم؟ برای هم تعریف شدهایم؟ به گمانم نه، ما به مراحلی از فراشناخت دست یافتهایم.
باری در این نامه گزارشها به گوهرِ دیگری از وجود تو دست یافتهام. کلمات را برایت به صف میکنم تا جسارتِ ابراز در آنها بجوشد.
امروز من، قدری به ظاهرم و به کارهای عقب ماندهی بیرون از خانه رسیدگی کردم. یکی از مزیتهای آخر هفته، اجرای برنامههاییست که در طول هفته نمیتوانم آنها را به سرانجام برسانم.
اما از فوایدِ روزم به اختصار مینویسم:
پیادهروی در نسیمِ ملایم و نوازشگر پاییز.
مشاهدهٔ دقیق پیرامون و خیزش سوالات در ذهن همراه با بکارگیری حداقل کلمات.
رخدادکی در رابطه با اتفاقات امروز، و ارسالش در کانال و باشگاه نویسندگی.
آزادنویسی و برونریزی افکار و باورها بر روی کاغذ.
ادامه رمان «ملکوت» و اتمام فصل چهارم آن.
گوش جان سپردن به خواستههای کودک درون.
پنجشنبهها همیشه روز شلوغیست. روز سر زدن به مامان. ساعت چهار و چهل و پنج دقیقهی صبح از خواب بیدار میشوم و هرچه تلاش میکنم دیگر خوابم نمیرود. یک ساعتی زیر پتو غلت میزنم بعد تصمیم میگیرم دیگر با خودم نجنگم. گوشیام را برمیدارم و میروم سراغ شبکههای مجازی. اینترنت مدتیست فقط این وقت صبح کار میکند. من هم تا میتوانم به بطالت در دنیای مجازی میچرخم. ساعت شش و سی و پنج دقیقه ساعت همسرم زنگ میخورد و من یادم میافتد برایش صبحانه آماده نکردم. بلند میشوم و چند تخممرغ توی قابلمه میاندازم و میگذارم آبپز شود. دارم سعی میکنم عادات غذاییاش را تغییر دهم. میگویم ما چهل را رد کردهایم باید حواسمان به خودمان باشد. من یک عمر است که حواسم به غذا خوردنم هست. همیشه سعی میکنم سالمترین را انتخاب کنم، ولی به قول پدرم خدا بیامرز آدم نباید تن سالم را به گورد ببرد. چه کنم این هم وسواس من است. از مریض شدن میترسم. همسرم میرود سر کار. من امروز تعطیلم. یک ساعت دیگر را هم به بطالت میگذارم. بعد بلند میشوم و کارهای خانه را میکنم. ظرفشویی پر از ظرف است و میزها پر از خاک و سبد لباسهای کثیف لبریز. همه را پشت سر هم انجام میدهم. خیالم راحت میشود. بعد لمون(گربهام) را برمیدارم و میروم خانهی مامان. رفتن به خانهی مامان شبیه یک مسافرت است. کلی وسیله باید بریزم پشت ماشین. از وقتی لمون آمده انگار بچهی کوچکی در خانه داریم. سیام مهر است و هوا مثل وسط تابستان. کولر ماشین را روشن میکنم. برای لمون آواز میخوانم تا سرش گرم شود. از سر و کول من بالا میرود تا به مقصد برسیم. صدای زودپز مامان تمام محوطهی مجتمع را پر کرده. مثلا دکتر به خاطر کمرش به او استراحت داده اما کدام مادری را میشناسید که استراحت کند؟ غذایی که میپزد مزه بهشت میدهد. همسرم ظهر از سرکارش برمیگردد. ناهار میخوریم و ولو میشویم. مادر و همسرم میخوابند و من کتاب میخوانم. اول داستان کوتاه با مادرم همراه و بعد ادامهی کتاب انسان در جست و جوی معنا. عصر میرویم و برای لمون غذا میخریم و برای من هدیه تولد. ۱۸ روز دیگر تولدم است. در میانه آبان. ماهی که دوستش دارم. فصلی که عاشقش هستم. تا ساعت یازده خانهی مامان میمانیم و بعد همه وسیلهها را میریزیم توی ماشین و برمیگردیم خانه. صبح باید زود بیدار شویم. قرار است برویم خارج شهر. وسایل سفر یک روزهی خانهی مامان را جابهجا میکنیم و من میروم که بخوابم. یادم میافتد گزارش نیکم را ننوشتهام. میگذارمش برای فردا صبح.
کلاسم را توی خواب و بیداری سر کردم و زمان بین دو کلاسم را با هم اتاقیها جلسه برگزار کردیم. ظاهرا برادر کنکوری مریم پنیک عصبی کرده و تقصیر افتاده گردن مریمی که کیلومترها از خانه در فاصله است. همینقدر عجیب.
کلاس بعدیم را توی اکسپلور چرخیدم. ولی همزمان گوشم با استاد بود. از پزشکی قانونی و معاینهها حرف میزد. تجاوزات و ضرب و شتمها و قوانین و پروتکلهای متفاوت از وزارت بهداشت.
با فکر رفتن به خانه روحیهام را حفظ کردم.
بقیهی روزم را خانه بودم. امنیت نشستن توی یک ماشین مطمئن اولین حسی بود که سراغم آمد. بعد این همه وقت رفتوآمد با اسنپ و اتوبوس، ماشین بابا حسابی چسبید. دومین حسی که در تنم ماند، آغوش محکم خانواده بود. خانه. بوی خانه میدادند.
سومینش عطر چای بود. چای دمی مامان. آخرین باری که چای موردعلاقهام را خوردم کی بود؟
چهارمیش مزهی آب خانه بود. بعد مدتها با لذت آب نوشیدم.
پنجمین حسم، سردرگمی بود. خب حالا که چی؟ توی مغزم یک لیست بلند بالا از درسهام و کارهام جمع شده بود اما بنا به تصمیمم قرار بود استراحت کنم.
استراحت یا درس؟
با عذابوجدانِ درس، استراحت کردن.
ادامهی شبم را بین امید و ناامیدی حرکت کردم. ذهنم رفتار اطرافیانم را تحلیل میکرد و هربار ناامیدتر از قبل سرجردان میشد. شاید نباید از آدمها انتظار تنظیم هیجان و رفتار سالم داشت.
شاید باز باید مرز کشید.
دوباره برگشتم سر خانهی اول؟ مرزگذاری؟
یا نه. واکنش پذیری؟
یا اصلا هیچکدام. مقابله به مثل؟
https://t.me/ravaanehh
مراسم چهارشنبهسوری ته گلویم کمی آرامتر شده. خودم هم آرامتر شدم. مثل حلزونی که در لاکش فرورفته باشد. اما فکرهایم آن بیروناند. غصهی دهنیِ همه را میخورم جز خودم. پردهی سینمای توی مغزم، تمام سناریوها را دارد پخش میکند. گاهی صدایم بالا میرود. غرهای زنِ غرغروی خانه. از اینکه غرغرو باشم خوشم نمیآید. اما آدمها با کارهایشان تو را تبدیل به چیزی میکنند که نمیخواهی. پنجشنبهها را به خانه میرسم. ملحفهها و روبالشتیها را درمیاورم و تخت را نو میکنم. جارو میکنم زندگی زیسته یک هفته گذشته را. حمام میکنم. موهایم را خشک میکنم. انرژی ندارم. چشمانم به خاطر قرصها یکهو جهان را ترک میکنند. مهمان دارم امشب. میوه میخرم. در سینک حمامشان میدهم. و یادم نمیرود که لیمو شیرین هم بخورم. کتری را میگذارم روی گاز و چای و هل و زعفران میریزم در قوری و میگذارم با هم دوست شوند. خانه تمیز است. مثل کودکی مرتب لباسهای مهمانیاش را پوشیده با جورابهای تورتوری و گیره سری پاپیونی. خانهی در انتظارِ مهمان را دوست دارم. حسِ بعد از نو کردن خانه هم. مهمانها میآیند و من هنوز در لاک خودم هستم. فیلی در اتاق است که نمیخواهیم دربارهاش حرف بزنیم اما همهمان حسش میکنیم. کاش گاهی تصمیم بگیریم فیل را بیندازیم وسط و قطعهقطعهاش کنیم. به برادرزاده در تمرینهای هنرستانش کمک میکنم. که بحث میرود به اینکه در کلاس تنهاست و کسی دوست ندارد با او دوست شود. گریه میکند. گریهی متفاوت بودن. تفاوتی که حاضر نیست به خاطر بقیه رنگش را عوض کند. اما در عمیقترین لایهی انسان بودنش، به پذیرش نیاز دارد. از دیرینه، برای احساس تعلق داشتن، چه کارها که نکردیم. احساس تعلق به یک گروه. چراکه بقایمان در همین گروه بودن بود. انسان تک، شانسی برای زندگی نداشت. حالا برادرزاده از گروه جداافتاده و بقایش در خطر است. من و برادر راهنماییاش میکنیم. میگوییم محبت کن و احترام بگذار. چون عشق همیشه پیروز است. کمکم آرام میگیرد. در دلش امیدوار شاید. اما من هنوز دارم غصهاش را میخورم. فرزند من نیست اما وقتی فکر میکنم که اگر فرزند من این غصه را داشت آیا میتوانستم تحمل کنم؟ گاهی حس میکنم برای مادر شدن زیادی دراماتیکم. مهمانها میروند اما غصههایشان را تا نصف شب میخورم. خوابم نمیبرد. راستی ز وقتی با خوشحالی پرسید «دیگه درست تموم شد؟» خوشحال نشدم. یادم رفته بود که درس میخوانم. درس نمیخواندم. داشتم تازه زندگی میکردم. من هم احساس متفاوت بودن میکنم. با آدمهای دور و برم. اما بجای آنکه غصه خودم را بخورم، هنوز غصهی دهنیِ آدمها را میخورم.
گزارش نیک
امشب رسیدم به شب چهارم شنیدن موسیقی کلاسیک. نوکتورن شوپن را گذاشتم؛ پر از لطافت و آرامشی که پس از یک روز شلوغ به آن نیاز داشتم. نتها گاهی آرام و پیوسته جاری میشدند و گاهی ناگهان به راه میافتادند- مثل شرهکردن آب از آبشاری نرم و نوازشبخش.
دیروز برای خودم مدادرنگی خریده بودم. امشب، وقتی موسیقی را در یوتیوب پخش کردم، تصویر «شب پرستاره» ونگوگ پسزمینه بود. دلم خواست آن را بکشم- آسمان آبیِ پرچرخش، ستارهها و ماه درخشانش را. مدادرنگیها را برداشتم و شروع کردم، اما چون کوچکترین استعدادی در نقاشی ندارم، دیدم تا شب ونگوگ را به فنا ندادهام، بگذارم شوپن مرا ببرد. گرچه غریبه است و تازه دو روزی است با او آشنا شدهام .
دستم به راه خودش رفت تا تنها تصویری را که از کودکی، هر وقت مدادرنگی به دست میگیرم، میکشم، برایم بکشد. درخت ونگوگ وسط راه سبز شد. کلبهای ساختم، گلهایی رویاندم و پرندههایی در آسمان نشاندم. خورشید را هم کشیدم- چه شعاعهای دلبری هم داشت! آسمان و زمین را هم به جانکندنی از هم سوا کردم.
آب هم خودش را رساند. رودی آبی کشیدم. آب که بیبلم نمیشود- مداد قهوهای کار خودش را کرد. دست در جیبم که کردم، مداد سبز و قرمز پریدند هوا تا علمک بیصاحب نماند. دخترکی از دور پیداشد ، دومی هم زیرآبی خودش را رساند تا چلپ کند به بلم بی بلم ران . خیلی دوستش دارم، فقط میخواست بلم را بگیرد، باقیاش برایش مهم نبود.
همه خودشان را به صفحهٔ سفید و جعبهمدادرنگی رساندند. خوش آمدند. همین خوب بود، اینکه بدانم همیشه قرار نیست با نقشه ذهنی کارکنم، گاهی هم باید دست در دست دلم بگذارم تا راه خودش را برود کسی چه میداند شاید
با شوپن نقاش میشوم
نقاش کودکیهایم.
پیادهروی صبح را با شنیدن فایل درس پوریا عالمی شروع کردم. رویکردی شبیه رویکرد یک روزنامهنگار دارد به مسیر نوشتن. صدای پرندهها، نسیم خنک پاییزی و خیابان خالی و آرام دم صبح، فرصت خوبی برای خلوت روزانه با خودم بود.
همسایهها به استقبال هالووین میروند. در خلوت صبحگاهیام با انواع و اقسام اسکلتها روبهرو شدم. یکی در حال بازی گلف، دیگری در حال ترساندن بقیه و یکی هم به دنبال بقایایش! جادوگران هم که جای خود دارند. خلاصه، در این صبح دلانگیز با ارواح طیبه محشور نبودیم اگر ، با اسکلتهاشان سلاموعلیکی کردیم درخور .
بیست صفحه از خدیش خواندم. دو صفحه نوشتم. مجموعه شعر خواب لیلی را مرور کردم.
پست امشب با شوپن نقاش میشوم همراه با نقاشی بلم بی بلم ران من و شب پرستاره ون گوگ را در لینک زیر مشاهده بفرمایید.
https://t.me/Mitra_Nevis39/1219
میترا رستگاران
گزارش نیک163
احساس خطر میکنم.
نظم آهنینم در گزارشنویسی سست شده. آخرین امیدهایم برای تغییر را دارم از دست میدهم. پیش از این، تا خواب پرده روز را ندریده، مینوشتم. و حالا باید بعد از بیداری، در روزی جدید، از دیروزم بگویم. و لابد در انتهای روز هم، در گزارشم بیاورم که صبح را با نوشتن گزارش نیک دیروز! آغاز کردم.
با این حال، دهاننشسته و دستشویی نرفته، نشستن به نوشتن، دلم را خوش میکند.
تمام عمر در حال خود خریفتن بودهام. تمام عمر مشغول خَل کردن این بچه بودهام و حال هم باز همان وضع است.
از دیروز بگویم که غرض نوشتن فراموش نشود:
صبح، یک ساعت مانده به کلاس رفتیم دانشگاه. تا رسیدیم، رفتم کتابخانه مشغول نوشتن شدم تا شروع کلاس.
ظهر هم دوباره قبل از کلاس، نوشتن را ادامه دادم.
کلاس ظهر، کلاس اخلاق اسلامی بود.
به تلاشم برای سکوت و بحثنکردن و خفهخون گرفتن، هشت میدهم. از ده.
یکجا استاد پرسید:
“آیا انسان توان اخلاقی زندگی کردن را دارد یا خیر؟” جواب بدید.
چندنفر از بچهها پرسیدن، منظور از اخلاقی زندگی کردن چیه؟
برگشت گفت: “مگه نظریه آشوبه که بال زدن پروانهای در جنگلهای آمازون، منجر به طوفانهای بزرگی آن سر دنیا میشه و حالا بهت گفتم بیا معادلاتش رو حل کن؟ اخلاقه دیگه اخلاق!”
فکر کردم کسی که تا چند لحظه قبل ادعا داشت که “من جمعهها از جمله کارهایی که میکنم کار کردن روی مقاله و کتابم هست”
چقدر بیگانه است با روح نوشتن که تلاش برای ایجاد یه فهم مشترک با خواننده باشه و هنوز نمیدونه که قدم اول، تعریف کردن مفاهیمه و هیچکس نمیاد بگه بابا اخلاقه دیگه اخلاق”
بعد از کلاس، یک اتفاقی افتاد که رید به حالم.
تمام راه به خانه رو پیاده اومدم که شاید بهتر بشم. خیلی خوب نشدم. اما به این نتیجه رسیدم که، چیزی که اتفاق افتاد، صرفا یک اتفاق بود و میشه به شکلهای مختلفی توجیهش کرد.
اما اینکه حالا من رفتم سراغ، سیاهترین تفسیرها، به خاطر اینه که پیش از این، در این مورد، کم و بیش نمونههایی دیده بودم که همخوانی داشتند با این سبک از تفسیر.
خلاصه که تف توش.
خونه هم که رسیدم تا هفت دووم آوردم و بعدش بیهوش شدم.
صبح به نوشتن صبحگاهی و شعر از میرزادهی عسگری گذشت:
«کلهی سحر
روح مهآلودم را میشویم
در برکهی امواج موسیقی
در چشمان بدویِ کودکانم/در لبخند شرقیِ زنم
پردهها را میگشایم تا کلمات زلال شوند.
نقرهی هوا/ چای لعلگون/چهرهی شما/کاغذی برهنه
چون مومنی که ناصیه بر خاک مینهد
بر میز کارم خم میشوم
قلم، نوکزنان/دانههای کلام را از مغزم برمیچیند
پارچهی شفاف روحم را/ تکه به تکه میبرم
هر تکه را تا می کنم
و در نامه یا شعری برای شما میفرستم
غروبهنگام، که چینهدان پرندگان سرشار است؛
که مردگان را حتا، مشتی خاکستر، به کف افزوده میشود؛
باکلمات گرسنه و آرزوهای منجمد خود دفن میشوم
کودکان میگردند
و کلید روح مرا در اتاق نمییابند
همسرم،خردهریزهای روحم را
از لابلای کتابها و نامهها گِردمیکند
تا شاید برای خودهمکلامی بیافریند
خرده مگیر که چرا شاعرتر نمیشوم
تو که میدانی:
زبان مرا به منقار میبرد/ تا در سایهی خود سپیدم کند
خرده مگیر که چرا روشنتر نمیشوم
چه کسی نمیداند که:
هرروز مشتی شعر درخشان در میان هوا میپاشم و تهیدستانه به خیش باز میگردم
تو که میدانی
پارچههای شفافرا بادها بردهاند!
بیپرده نیز بگویم:
تمام روز که خورشید بریانم میکند
در سایهی خود مینشینم
تا حتا درخت
طاقهی سایهاش را چون منتی سنگین
بر من نگشاید»
به گلفروشی میاندیشم. اندیشهی واقعی عمل دارد. اقدام و تکرار دارد درون خود. باری. بیست و پنج دقیقه مینویسم به محض بیداری. زنگولهی جاب ویژن را نگاه میکنم که بله پس از کلی رد شدنهای مکرر انتشارات جنگل رزومهم را در لیست مشاهده قرار داده. باید به آناهیتا که مادربزرگش فوت شده سر بزنم برای عرض تسلیت و احترام. پسرخالهم تماس گرفت که دارد میآید پیشم. دارد باران میبارد. در تاکسی هستم که مینویسم. ظهر که رسیدم خانه پس از کمی استراحت وبیناری که برگزار نشد را نوشتم. نوشتم وشکارچی کرم ابریشم خاندم که شخصیت در جستجوی ایدهی رمان خود چگونه تلاش میکند و شخصیتهای خود را یک به یک از دل روزمرهش بیرون میکشد. میرسیم ایرانشهر و یکی دوساعتی چرخ میخوریم و پیاده به خانه برمیگردیم. میان راه آنقدر حالم بد میشود که ساعت یک و هفده دقیقه خودم را کنار اتوبان درازکش میبینم. دریغ از یک قطره آب. داشتم بیهوش می شدم که باد سرد و سر و صورت عرقکرده ام خنکی نرمی به ارمغان آورد.
موزیک امروز هم
What he wrote از laura marling و
از یک آبان
شب بخیر.
استاد چرا گزارش من نیست
از دیشب هرچی میفرستم مینویسه دیدگاهت تکراریست ولی گزارشم نیست😭
اینجا یه بار دیگه میفرستم، اینبار با وضو🥲
—————
بابا امروز از آن روزهای شلوغ و پرکار بود. صبح تا غروبش فقط کار بود.
لِه و لَورده رسیدم خانه. یک دوشِ دلچسب گرفتم و کمی جان یافتم؛ یک فنجان قهوه هم رویش، حکم زدن رمزِ جانِ دوباره گرفتن در بازی را داشت.
استاد این چند روز، از سریالی در گزارشهایش مینوشت. نامش «Zero Day»است. از آنجایی که فیلم خونم کم شده بود، خلاصهاش را خاندم، مقبول افتاد. و خب آقای دنیرو را هم دوستدارم، پس یک قسمتش را دیدم. بسیار هیجانانگیز است و پُر حادثه.
بعدش نگاهی به کانالهای رفقا انداختم.
بعدترش اما… این هفته در نوت گوشیام یک فایل به نام «واژهباز» باز کرده بودم و واژههایی که به ذهنم میآمد مینوشتم. امشب نگاهی به کتاب «فرهنگوارهی فارسی خلاق» انداختم تا چشمم واژگان بیشتری را ببیند. خلاصهاش چون قرار بود برای تمرین کلاس، سه واژه بسازیم و معنی کنیم، سهتایشان را فرستادم تا فردا ببینیم دچارِ گازش میشویم یا بوسش.
بعدترِ بعدتر نشستم با گوشی، به نگّاشیکشیدن. یک ساعتی مدیتیشن بود. تنها ایرادش دستدردش است.
راستی محبوب (فرشته برگی)، نگّاشیهای بامزهای میکشد، با هشتگ #آزادکشمشی در کانالش میگذارد. و تازه بابا، قرار است فردا لوبیاپلو بخورد با سیرترشی، خبیث. احتمالن بعدش هم میگیرد میخابد.
مامان یک مِنچ خریده. از آنها که یکطرفش منچ است و طرف دیگرش مارپله. نشستیم به بازی. انقدددرررر خندیدیم که نگو. مامان کلن «یک» را قبول نداشت، اگر یک میآورد دوباره میانداخت. من در هر دوتا آخر شدم. در مارپله که از کمرکش صفحه بالاتر نمیرفتم. افتاده بودم در یک لوپ و مدام دقیقن یک مار، من را میزد و سوت میشدم پایین؛ و بعد سلانهسلانه میرفتم بالا و دوباره همین داستان تکرار میشد. شده بودم عین پیرمردهای بازنشسته که در حاشیهی پارک برای خودشان آرامآرام راه میروند. بَختم مرد بَختم. خلاصه چسبید و جایت حسابی خالی بود.
الباقی شب را دوست داشتم کتاب بخانم اما ذهنم میگوید عامو وِلوم کن. دو روز از ما بکِش خارج، از آنطرف هم سریال جدیده انگولکم میکند. احتمالن بروم قسمت دومش را ببینم و شاید بعدش به لالاالله بپیوندم.
همین دیگر بابا. این بود پنجِ یکی از شنبهها که اتفاقن آخرین روز مهر بود.
غزالهی عزیزم ممنون از یادداشت دیروزت که در موردم نوشته بودی. چشمانت زیبا میبینت. اما دقیقی چون کفتی نمیدونم عسل چیکار کرده که … آره یواشکی بهت میگم چیکار کرده 😅
نقره خانم
سه روز پیش رخدادکی را در بخش رخدادکها نوشتم. اصلن فکر نمیکردم «نمونهی خوب رخدادکنویسی» باشد و باز نشر شود. نقره خانم خیلی خوشحال شدم. تو خوشحال نیستی؟ گاهی ناامیدم از نوشتن. اما یک چیزی تو سرم وول میخورد: سماجتی از جنس مداومت.
— کتاب «برگزیدهی حدیقهی سنایی به کوشش ناصر عاملی» را از کتابخانهام در میآورم. چند سال پیش دوستی به من داده. برای دوران دانشگاهش بوده است.
میخوانم:
یافت آیینه رنگینی در راه
واندر او روی خویش کرد نگاه
بینی پخج دید و دو لب زشت
چشمی از آتش ورخی ز انگشت
چون بر او عیبش آیینه نهفت
بر زمینش زد آنزمان و بگفت
کانکه این زشت را خداوندست
بهر زشتیش را بیفکندست
گر چو من پر نگار بودی این
کی در این راه خوار بودی این
بیکسی او ز زشتخویی اوست
ذل او از سیاهرویی اوست
اینچنین جاهلی سوی دانا
اینت رعنا و اینت نابینا
نیست اینجا چو مر خرد را بر برگ
مرگ به با چنین حریفان مرگ»
ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی یا حکیم سنایی شاعر و عارف پارسیگوی قرن پنجم و ششم هزار سال پیش این شعر تمثیلی را سروده. هنوز تازه است.
— امروز روز غرش بود. آسمان اصفهان کمی غرش کرد و کمتر بارید. دستهی قوری غرش کرد از داغی. بعد درِ قوری از دستم افتاد و صد و پنجاه تکه شد و چایها ریخت روی کابینت و توی کشو و توی کابینت زیر کشو و چای و تفالهها بود که از هر گوشه سر در آورد. سوت زودپز غرید و تمام آب و مواد چربیِ داخل قابلمه از همان سوت ریز، پخش گاز و زمین آشپزخانه شد. از آن طرف گندمهای حلیم توی قابلمه هی غرش کردند و از قابلمه بیرون پریدند. دوباره سطح گاز را به گند کشیدند. واجب است چای بخوریم؟ واجب است حلیم بخوریم؟
— رفت و آمد توی خانه را میگذارم پای حساب پیادهروی. اما عذاب تهِ ته وجدان نمیگذارد بیحساب شوم؛ نیش میزند که خودت را گول نزن.
— در بارهی کلاسهای جدید مدرسه نویسندگی فکر میکنم.
— شام چی بخورم این آخر شبی؟
— باید در بارهی «پرسشهای سلیقهای» بنویسم. تکلیف کلاس الهه علیزاده است. دوست دارم انجامش بدهم.
— ما امیدوارانیم.
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شبنم نیکو on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانهپوربهرام on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهردادشـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟