صدالبته که مشکل با چاپ زودهنگام کتاب است، وگرنه چی بهتر از چاپ بهنگام کتاب؟
دلایل پرهیز از چاپ کتاب بسیارند، از جمله:
۱. سرخوردگی: چاپ میکنی و هیشکی محل گربه هم نمیگذارد به کتابت و انباشت کتابها در کمد اتاقت میشود آینهی دق. خب حالت بد میشود دیگر.
۲. خامی: در سالهای آغازین نویسندگی محکومی به بد نوشتن. چرا چیزی را چاپ کنی که خامیاش بدجوری تو ذوق میزند؟
۳. زودارضایی: چاپ اثر روی کاغذ شیرین است، اما دسترسی فوری به چنین لذتی میتواند از انگیزهی ما برای تلاش بیشتر بکاهد.
۴. ضرر مالی: نویسندهی نوپا غالبن ناچار است خودش پول چاپ را بپردازد، بنابراین بعید نیست که گیر ناشرنمایانِ سودجو بیفتد.
۵. سند بیاعتباری: میدانستید شاملو چند کتاب اولش را در به در جمع کرد و از بین برد؟ گراهام گرین و بسیاری از نویسندگان بزرگ دنیا هم نخستین ارتکابشان را از بین بردهاند، لابد دوست نداشتهاند خدشهیی به اعتبارشان وارد شود. البته من چنین چیزی را چندان مهلک نمیدانم. ولی خب چرا آدم سند بیاعتباریاش را محدود نکند به همین عنترنت؟
حالیا نوبت پاسخ به این پرسش باستانیست:
«چه باید کرد؟»
زمینهسازی کنیم و قلمآزمایی.
توی اینترنت رسانهی شخصی خودمان را بسازیم.
در پی رشد تدریجی و ارگانیک باشیم. به قول امیر احمدیآریان:
«کارِ نویسندگی مثل فوتبال نیست که طی یکی-دو سال فوتبالیست به اوج برسد و در سی سالگی هم ورزش را کنار بگذارد. نویسندگی یک فرآیند خیلی طولانی و توام با تأمل، کسب تجربه و پیشرفت حلزونی است که برای تولید نتیجهی مطلوب باید تا سنین میانسالی و پیری آدمها ادامه داشته باشد.»
اگر رسانهی شخصی نیرومندی بسازیم و مخاطبان پروپاقرصی بیابیم، آنگاه شاید کتابی چاپ کنیم که کسانی عاشقانه انتظارش را میکشند.
2 پاسخ
سلام و درود
انتشار به صورت مجازی / الکترونیک(طاقچه، کتابراه و …) چی؟
درود بر شما.
تفاوتشون چیه علی جان؟