فرض کن برای رسیدن به چشمه باید یک ساعت راه بروی، اما تو هر بار پنج دقیقه به سمت چشمه میروی و منصرف میشوی و برمیگردی. حالا مضحک نیست که از تشنگی بنالی؟
نوشتن هم همینطور است:
تا دستکم یک ساعت، پیوسته و بیحواسپرتی، ننویسی، به ایدهی چشمگیری نمیرسی.
شاید بتوانم بگویم این مهمترین درسیست که در فرایند نوشتن آموختهام.
