دسته‌بندی: توسعه فردی

رویکردی ساده نجاتم داده: به کارهای مهمی که در انجامشان وسواس و کمالگرایی افراطی گریبانم را می‌گیرد،‌به‌شکل یک «اپلیکیشن» می‌نگرم. یادتان هست همین تلگرام در

یکی از برنامه‌های ما در «ایده‌پزی» آشنایی با کتاب‌های گوناگون است. امروز در واپسین جلسه‌ی سومین کمپ ایده‌پزی به پاره‌یی از کتاب «قدرت یکی بیشتر*»

«ساعت ۶ از خواب برمی‌خیزم. بی‌درنگ نوشتن صفحات صبحگاهی را می‌آغازم. مثل همیشه اولش سخت است. وسوسه می‌شوی برای هزار کار دیگر، از همه بیشتر

پروژه‌ی فکری شما چیست؟ اصلن پروژه‌ی فکری یعنی چه؟ خیلی ساده یعنی اینکه موضوعی را سنجاق‌ کنیم بالای ذهنمان و کاری برایش انجام بدهیم. برای

لئو تولستوی گفت: «بدترین و خطرناک‌ترین حرف این است: ”همه این‌گونه‌اند.“» یکی از ارزشمندترین هنرها «هنر تعمیم‌ندادن» است. یعنی اگر یکی از دوستانت ناسپاس است

اگر مشتاقید عادت تازه‌‌یی در خودتان ایجاد کنید و دنبال انگیزه‌ی بیشتری برای پایبندی به آن هستید، یک راه مناسب، ترویج آن عادت است. شروع

جمله‌های سوزنی آن دسته از قصارها هستند که بادکنک‌های ذهنی را می‌ترکانند. مثل این جمله‌ی فرانکلین پیرس آدامز: «روزهای خوب گذشته فقط حاصل حافظه‌ی ضعیف

هدفی تازه یا یافتن راهکاری تازه برای تحقق هدفی کهنه گاه از هر چیزی انگیزه‌بخش‌تر است. اما مهم‌ترین هدف‌ها همانقدر که هیجان‌انگیزند می‌توانند برنجانندمان. به

خواندن از عادت‌های نویسندگان یکی از سرگرمی‌های اهل نوشتن است. شاید در زندگی نویسنده‌یی شیوه‌یی بیابیم که راستِ کار ما هم باشد.  ویکتور هوگو عادت

فرض کنید با دسته کلید سنگینی با دویست‌سیصد کلید جلوی دری ایستاده‌اید و نمی‌دانید کدام کلیدْ قفلی را  که در برابرتان است می‌گشاید. حالا خیال

سوخت‌رسانی به گفت‌وگو نیازمند پرسش‌هایی‌ست که به نقل روایت‌های تغییر راه بدهند؛ محرکی برای بیان ماجرای تغییر فکری و عملی افراد در اثر رخدادهای مختلف

در وبینار امروز اهل نوشتن بنا شد از خود بپرسیم: «چگونه می‌توانم امشب را به شبی متفاوت تبدیل کنم؟» نه لزومن شبی بهتر،‌صرفن متفاوت. اما

مادرم همیشه پدرم را -غالبن در غیاب او- سرزنش می‌کرد که چرا فقط با عمو صَفَر (دوست و همکار پدرم) و امثال او می‌گردد؛ می‌خواست

فرض کنید موبایلی نو و مدل بالا به شما می‌دهند با باتری صددرصد شارژ. شما می‌توانید نهایت بهره را از این موبایل ببرید؛ اما مسئله‌ای

به این حرف سعید عقیقی بسیار میندیشم: «در فاصله‌ی زندگی تا مرگ، فقط باید چند کار را به طور مداوم تکرار کرد. مشکل این است

فرض کنید از شما می‌پرسند: «به‌توانمندی‌هایت بیشتر میندیشی یا ناتوانی‌هایت؟» به این سؤال به چند شیوه می‌توان پاسخ داد:  ۱. توانمندی‌هایم (یا ناتوانی‌هایم). ۲. نمی‌دانم.

این جمله‌ی معروف نیچه را شاید شنیده‌اید: «کسی که چرایی زندگی را یافته، با هر چگونه‌ای خواهد ساخت.» به همین سیاق دایان روایچ می‌گوید:  آنکه

در برخی کارها اگر خوب یا عالی نیستی چه بهتر که اصلن انجامشان ندهی. حالیا منظورم فقط کارهای خطیری مانند جراحی قلب و خلبانی نیست،

زمانی می‌توانیم از انتخاب صحیح‌ اولویتمان مطمئن باشیم که به خاطر انجام نشدن سایر کارها خودمان را سرزنش نکنیم. مثلن اولویت من نوشتن روزانه‌ی یادداشتی