برخی از جملات هستند که نمیتوانم از کنارشان به سادگی بگذرم، بنابراین منتشرشان نمیکنم! در چنین مواقعی سعی میکنم حداقل یادداشت کوتاهی دربارۀ آنها بنویسم.
جملۀ زیر را مدتها پیش در کتاب «خارج از نوبت» رضا بابایی دیدم…
آیا شما هر روز مینویسید؟
آیا بهصورت مداوم دامنۀ واژگان فعال خودتان را افزایش میدهید؟
آیا همیشه رمانی در دست خواندن دارید؟
آیا برای تقویت نثر خودتان شعر میخوانید؟
چند سال پیش یکی از سازندگان برنامههای تلویزیونی در پاسخ به نظری دربارۀ یکی از ساختههایش گفته بود: «ما این آشغالایی که میسازیم خودمونم نمیبینیم.»
دنبال فرصتی میگشتم که توی یکی از کلاسهایم این موضوع را شرح و بسط بدهم؛ اما هر بار نمیشد.
جایی هم ندیدهام چنین پیشنهادی را تا به حال.
حالا اینجا برای شما مینویسم…
پژوهشگاه ندارم که هزاران نفر را ردیف کنم و این موضوع را دقیق و اندازهگیری شده بسنجم.
ولی یک نمونه آزمایشگاهی خوب، یعنی خودم را دارم که بیش از هر چیز دیگری بر آن واقفم…
سالهاست به این موضوع فکر میکنم که چرا نوشتن و فقط نوشتن، تحت هر شرایطی میتواند تسکینبخش ذهن ناآرامِ من باشد؟
پس از بارها تنش، هجوم افکار منفی و اتفاقات تلخ و نوشتن از آنها بالاخره گمان میکنم راز نوشتن را کشف کردهام…
از فرصت گفتگوی گسترده با انسانهایی که دوست داریم تا فرصت ماندگار شدن در تاریخ و ذهن بازماندگان…
ایا ننوشتن واقعاً موضوعی مهلک است؟
گری واینرچاک از بهترین و فعالترین کارآفرینهای افراد دنیای محتوا است. جملۀ کوتاه و زیبایی از او خواندم که به گمانم میتواند همۀ ما را برای آغاز و فعالیت بیشتر در حوزۀ تولید محتوا ترغیب کند…
مصرفگرایی انواع مختلفی دارد که خطرناکترین آن برای یک فرد خلاق مصرفگرایی محتوایی است. اینکه مدام در حال دیدن و خواندن و شنیدن باشی، به این بهانه که میخواهی ذهنت را غنیتر کنی، لازم هست ولی کافی نیست…
اولین مخاطبی که باید راضی کنی خودت هستی، وقتی از خودت مینویسی و نوعی کارتارسیس و پاکسازی درونی را تجربه میکنی، آنوقت ممکن است بعد از میلیونها کلمه حدیث نفس، به این نتیجه برسی که چیزهایی در چنته داری که میتوانی با دیگران در میان بگذاری…
فروید گفته: زمانی که با گربهها صرف شود، بیهوده نگذشته است. به زندگی با حیوانات علاقهای نداشتم تا اینکه بنا به اتفاق گربۀ نری وارد
برای نوشتن یک کتاب غیرداستانی خوب در موضوع موردعلاقهتان، نیازی نیست که نویسندۀ خوبی باشید. فقط باید زیاد بنویسید و بخشهای کمی از آن را برای انتشار انتخاب کنید…
نویسندۀ پساندیش نسبت به نویسندۀ پیشاندیش، با لذت بیشتری مینویسد. اگر قرار است دربارۀ کلمۀ به کلمۀ یک نوشته از قبل فکر کنیم، چه لذتی برای مرحلۀ نوشتن میماند؟
ممکن است در نوشتۀ تو هیچ اشارۀ مستقیمی به لذت نوشتن نباشد، اما مهارت تو در معماری کلمهها و جملهها چنان هنرمندانه باشد که ذوق در دل مخاطب موج بزند و وسوسۀ نوشتن هرگز از ضمیرش خارج نشود…
هر کتابم را شش بار بازنویسی میکنم. کار سخت و شاقی است؛ اما شیوۀ نگارش من به این صورت است…
آدمیزاد اگر میخواهد افق فکریاش گسترده شود، باید کنار دریا زندگی کند.
از بچگی فکر میکردم که زندگی جز در کنار دریا، تباهی است و وقت تلف کردن…
سحر که بیدار میشوی زندگی پیش روست، ذهن تو هزار برنامه پیش رویت میگذارد و هزار ماجرا برای دنبال کردن، اما شب بنبست محض است و مجبوری دستت را بند نوشتن کنی…
در شبکههایی اجتماعی جملات زیادی از زبان نویسندگان مشهور نقل میشود که اغلب آنها حرف نویسنده نیست و از دیالوگهای شخصیتهای داستانی نویسندگان نقل شده است…
بعضی از دوستانم در ستایش متنهای بلند و طولانی مینویسند و معتقدند پست وبلاگی عمیق و ارزشمند باید طولانی باشد و الخ…
چرا فکر میکنیم آموختن و عمل کردن را صرفاً باید در غیاب یکی از آنها دنبال کنیم. این دو در کنار هم هستند که به بار مینشینند و حذف یا کمرنگ کردن یکی به نفع دیگری، بهانۀ تنبلی و کمکاری است…