ما وابسته و دلبستۀ احساساتی هستیم که با موبایل تجربه میکنیم.
اگر زمانی کافه و پارک و سینما، لوکشین گفتگوهای ما بودند، حالا صفحات چت به اندازۀ همان مکانها میتوانند مهیج و خاطرهساز باشند. اینکه به خیابان چشم بدوزی و انتظار آمدن کسی را داشته باشی، با انتظار آغاز یک گفتگوی آنلاین چندان تفاوتی ندارد…
جرج برناد شاو زمانی گفته بود: کلمات بر جهان حکومت میکنند.
واژهها فقط مایۀ کار سخنرانها و نویسندهها نیستند. ما مثل ماهی در تنگ واژهها غوطهوریم. ما با کلمات حس میکنیم، فکر میکنیم و عمل میکنیم…
این روزها، بهسادگی یک کلیک، میتوانیم درآنواحد برای دهها استاد و معلم و مربی و انسان ارزشآفرین پیام بفرستیم. هزینۀ دسترسی به صفر رسیده و هیچ مشقتی هم لازم نیست.
بسیاری از این افراد مهم هم در حد توان خود به پیامها پاسخ میدهند…
برتراند راسل میگوید اگر مانند بیشتر افراد بشر نسبت به بسیاری از مسائل عقاید احساساتی داشته باشید، روش مشخصی وجود دارد که میتواند شما را از تمایلات و تعصباتتان آگاه کند.
اگر عقیدهای متضاد عقیدۀ شما موجب خشمتان شد، نشانۀ آن است که…
ارسطو فکر میکرد تعداد دندان زنها کمتر از مردان است. شاید تعجب کنیم که چطور ممکن است ابر فیلسوفی مثل ارسطو دچار چنین اشتباه احمقانهای شده باشد؟
برتراند راسل میگوید برای اجتناب از عقاید احمقانهای که ما آدمها مستعد آنها هستیم…
وقتیکه صدها یادداشت و مقاله و کتاب انگار همه یک حرف را میزنند. نیاز به تازهگویی بیشازپیش حس میشود.
مثلاً من که دربارۀ روانشناسیِ نوشتن مینویسم چگونه میتوانم از دام کلیگویی بگریزم و حرفی تازه و بکر بزنم؟
یک روش این است:
جدا از شوخی بیمزۀ: «آدمها فقط دستهاند: دستۀ اول و دستۀ دوم!»؛ تام رابینز جملۀ تأملبرانگیزی دربارۀ این نوع دستهبندیها گفته است:
دو نوع انسان در این جهان زندگی وجود دارند، آدمهایی که فکر میکنند دو نوع انسان در جهان وجود دارد و…
نیکیتا خروشچف روزگاری گفته بود: آینده بزرگترین دلمشغولی من است چون قرار است باقی عمرم را در آن طی کنم.
اینکه برای تأکید روی اهمیت زندگی در لحظۀ حال، مدام بگویی نگران آینده نباش، نه عقلانی است و نه امکانپذیر. نگرانی برای آینده، بخشی از ذات ماست…
جیم ران در یادداشتهایش نوشته که زمانی عادت داشته ایدههایش را روی کاغذ باطله و دستمالکاغذی و گوشهکنار سربرگها مینوشته اما بعد به این نتیجه رسیده که باید دفتری را به این کار اختصاص بدهد…
بخش از درد و لذت ناشی از اتفاقات مختلف به خاطر قیاسهای خودآگاه و ناخودآگاه ماست.
مثلاً وقتی عاشقی، خودت و موقعیتت را با سریالهای آبکی ترکیهای مقایسه میکنی یا فیلمهای وونگ کار وای؟
وقتی گرفتار شک و تردید میشوی، خودت را با هملت قیاس میکنی یا آدمهای بینوای شوی ماه عسل؟
تو چند ده ایدۀ بیات شده داری؟ چقدر زمان برد تا ایدهای که فکر میکردی بکرترین و درخشانترین ایدۀ ممکن است از چشمت بیفتد و موضوعی پیش پا افتاده به نظر برسد؟
یاد یکی از قوانین مورفی افتادم: تمام کلیگوییها مزخرف هستند، منجمله این یکی!
دیروز به یکی از دوستانم که موبایل مجهز و خوبی دارد گفتم…
گوینده این نقلقول مشخص نیست؛ اما از آن جملههای درخشانیست که میتواند تغییری عمده در مدل ذهنی ما ایجاد کند…
گاهی خواندن یک گفتگوی کوتاه میتواند بهاندازۀ یک کتاب ارزشمند مؤثر باشد، مثلاً بهتازگی گفتگویی خواندم از عبدالله کوثری، که ایدههای شگفتانگیز این گفتوگو میتواند مسیر نویسندگی و مطالعۀ هر کسی را تغییر بدهد.
کار از کار گذشته و ما تسلیم موبایل شدهایم، چیزهایی را از دست دادهایم و چیزهایی را به دست آوردهایم. حالا که بسیاری از روزها چک کردن شبکههای اجتماعی تنها لذت تسکیندهندۀ ماست چرا از آن بهرۀ بیشتری نبریم…
به گمانم تسلط کامل به یک زبان خارجی مهمترین مهارت یک مترجم نیست، یا به عبارتی اشراف به زبان مبدأ شرط لازم ترجمۀ خوب هست، ولی کافی نیست…
اگر میخواهی معلم و نویسندۀ خوبی باشی تمثیل را یاد بگیر. جان لاک میگوید: هیچچیز به لطافت «تمثیل» بر ژرفنای ذهن آدمی تأثیرگذار نیست…
جملۀ زیر را زیاد فکر میشنویم و میگوییم:
«راجع بهش فکر میکنم.»
معمولاً این جمله را برای طفره رفتن از تصمیمگیری به زبان میآوریم یا برای دستبهسر کردن بقیه…
بسیاری از دوستانم از روند کُند موفقیتشان گلایه دارند.
اذعان میکنند اهداف مکتوب و دقیقی دارند، به یادگیری اهمیت میدهند و هرروز مجموعهای از عادات مثبت را دنبال میکنند؛ اما چنانکه باید نتیجه نمیگیرند…
حتی اگر تا پایان عمرتان هم یک کلمه ننویسید، این موهبت نویسنده شدن شامل حالتان میشود؛ فقط باید همیشه در آرزوی نوشتن باشید…