دسته‌بندی: هزار و یک ایده

ما با داشتن روزهای سیاه می‌توانیم بسیاری از اهداف و کارهای که سال‌هاست به تعویق می‌اندازیم عملی کنیم…

نویسندۀ پیگیر و سرسخت در ابتدای مسیر نوشتن باید نقش فرشتۀ ثبت اعمال را ایفا کند.

تمرین نوشتن نه با تخیل دربارۀ چیزهای عجیب‌وغریب، که با نگارش حدیث نفس و چیزهای ظاهراً ملال‌آور زندگی روزمره پا می‌گیرد…

خوب حرف زدن نیازی به کلاس فن بیان ندارد؛ گیرم کلاس فن بیان هم رفتی وقتی کلمه‌‌ای نداری چه فایده. انگار بروی گران‌ترین قاشق و چنگال ممکن را بخری اما هیچ اقدامی برای تهیه غذا نکنی و توقع سیر شدن هم داشته باشی…

استعاره‌ها خون تازه‌ای به مفاهیم می‌دهند و چه‌بسا استعارۀ خوبی که می‌سازیم در همه‌گیر کردن حرفی‌ که سال‌های سال مورد غفلت بوده چنان مؤثر عمل کند که آن را به مفهومی جاودانه تبدیل کند…

قبلاً خیلی به این فکر می‌کردم که در آینده نماینده مجلس شوم یا حداقل برای شورای شهر برنامه‌ریزی کنم. قدرت سیاسی همیشه برایم جذاب بود، مخصوصاً قدرت انتخابی، نه انتصابی…

ما آدم‌ها عاشق رُند کردنیم. از انتظار برای شنبه و سر برج گرفته تا سر سال و قرن بعد. این موضوع در مدل ذهنی ما ریشه دوانده و به طرز مهلکی باعث اتلاف وقت می‌شود…

تصور کنید آدم ولخرجی را که تا حوصله‌اش سر می‌رود روانۀ انقلاب می‌شود و با هر چه ته جیبش هست کتاب می‌خرد. چنین فردی چه شاد باشد و چه غمگین راهش را کج می‌کند سمت کتابفروشی…

بنویس و گذر عمر ببین…

آیا در گفتگوهای عاطفی‌تان حرف کم می‌آورید؟

ذهن ما دائماً در پی این است که به بهانه‌ای از نوشتن طفره برود؛ آنلاین بودن سیستمی که با آن در حال تایپ هستیم، وسوسه‌ای بزرگ است که جریان خلاقیت ما را مختل می‌کند…

سعی کنید جذابیتتان را به‌عنوان کسی که سپری کردن وقت با او خیلی لذت‌بخش‌ است به خلاقیت نشان دهید…