سال واژه: تداوم.
– درست کردن سس گوجهفرنگی با دستور پخت مادرشوهرجان با سیر و فلفل و نمک و کمی سرکه که خیلی عالی شد.
-بازنویسی داستانم بعد از نقد.
– خواندن بخش دیگهای از فلسفه پیادهروی.
-خود پیادهروی در باران که خیلی سردم شد که متاسفانه اصلا لذت نبردم.
– ترمیم ناخون که خیلی خوشگل شد و این دفعه خیلی رنگشو دوسش دارم. 😊
– شرکت در وبینار نویسنده ساز با شاهین کلانتری.
صبحت از تکرارآموزی و معرفی کتاب روزها در راه از شاهرخ مسکوب که در قسمت دانلودها در همین سایت گذاشته شده که باید سری به آن بزنم.
از این کتاب میتوان برای گزارش نیک و کلمه برداری الهام گرفت.
۱۵ دقیقه آزادنویسی که خیلی دوسش داشتم مثل همیشه.
فرصت هفتگی کلمات در ۵ دقیقه و مقایسه آن با لیست هفته گذشته و دیدن حال و هوای نهفته در درون خود در بستر کلمات.
– ادامهی بازنویسی.
– شام و…
تا گزارش نیک بعدی بای ⭐️
بله ولی توی گفتار کمتر از نوشتار بهره گرفتم که البته مورد الطاف بعضی دوستانم هم قرار گرفتم و طنزهای هم از میان این صحبتهایم شکل گرفت برایمان که در محافل دیگر ازشان یاد و با هم بخندیدیم.
هدایت عزیز، سلام.
از امروز بگویم. صبح قبل بیدار کردن خواهر اخبار جنگ را چک کردم. بعد از رفتنش دوباره چرت زدم. جدولِ شعر حل کردم. از همانها که پیرمردها در پارک دستشان میگیرند.
وصال در وادی هفتمِ نعلبندیان میخوانم هنوز.
در یوتیوب چرخ میزنم. مصاحبه های قدیمی گوش میدهم و به کارها میرسم. خانه را جارو میزنم، ظرف میشویم و لباسها را میچپانم در کمد. و مدام کاغذ سیاه میکنم.
به هر جهت، کارِ مفیدی نیست. عمرِ گران میگذرد. با موسیقیِ نیک و کتاب و خواب و خوراک. همین کارهای معمولیِ معمولی.
با مدرسۀ سابق تماس گرفتم، گفتند دیپلممان را اسفند ماه میدهند. و همان پرانتزِ همیشگی(اگر جنگ نشود). این پرانتز، راهِ فرار از زمانِ محدودشده را هموار میکند. آدمها اینروزها بیشتر از “انجام” به فکر “فرار” هستند. دلم میسوزد از اینهمه زجری که ایران میکشد…
باقی فدایت. یاهو.
ورزش صبح با رضایت تیک ✅ خورد.
خانه که شلخته باشد ذهنم برای خواندن و نوشتن بازی در میآورد. پس، قبل از خوردن صبحانه، خانه را درست و حسابی روفتم.
موقع نظافت کتابخانه، نگاهی خریدارانه بهشان انداختم، دستمال نظافت را روی نزدیکترین سطح کنارم گذاشتم و بجایش کتابها را یکی یکی انگار که در مغازهی کتابفروشی باشم، با چشمانم جوریدم .
کتاب «فقط روزهایی که مینویسم» از آرتور کریستال نظرم را جلب کرد. قبلا نخوانده بودمش. احتمالا به درد این روزهایی که جدیتر از قبل نوشتن را دنبال میکنم میخورد. چند صفحهای از آن خواندم و حظ کردم.
غروبی فایل تمرینجا را چک کردم. انگار جواب کنکورم را در سایت دیدم. با ذوق بخش مربوط به متن خودم را گوش دادم. ذوقم کور شد. خواستم نوشتن را برای همیشه کنار بگذارم.
اما الان که دارم اینجا مینویسم دیدم که هنوز امیدی در من مرا ترغیب میکند.
کاری به بد یا افتضاح نوشتنم ندارم، همین که حالم با آن خوش است راضی ام کرد تا ادامه دهم.
ترک خوردن میان شاملو و آمار
-بیدار شدم. شاملو را برداشتم. بازش کردم و خواندم. شعر که میخوانم انگار به دنیای دیگری میروم. اما نه ناگهانی. آرامآرام. نوعی دگرگونیِ تدریجی که بههنگام پیشرفتن با شعر حاصل میشود.
-مثل همیشه قهوه در کنار نوشتن: سیاه کردن صفحاتِ سفید صبحگاهی.
-ورزش کردم. پاها را ورزاندم تا جایی که به لنگیدن افتادم.
-پس از ناهار دست به کیبورد شدم و آزادنویسی کردم. هنوز در بیست و پنج دقیقه به هزار کلمه نمیرسم اما هشتصد کلمه را رد میکنم. باید بیشتر تایپ کنم تا دستم تند شود.
-«آمار برای دانشمندان داده» را خواندم. برای نمودارهای دو متغیره بر اساس نوع متغیر، دستهبندیِ جالبی ارائه داده بود.
-از دیگر منابع آمار، شاخصهای تقارن را مرور کردم. یعنی چولگی و کشیدگی. به کشیدگی، شاخص برجستگی هم میگویند.
-رفتم پیادهروی. یک ساعت. بهمانند دیروز.
-در آخر هم نشستم به مطالعهی «با سوالهات زندگی کن».
قرار گذاشتم با جیپیتی.
بابت؟
خرم. ا بچسبد و ژورنالنویسم کند.
چطور؟
به قولی اسکجول ( زمانبندی هدفمند) کند تا عادتم شود نوشتن هدفدار و معنابخش
امروز دیت اولمون بود، تا خدا چه خواهد و جیپیتی مقبول افتد.
بریم سراغ نیکوکاریهای روز:
سپاس و ستایش بیداری: ۱۵ دقیقه
مراقبت از جان و نفس : ۱۰ دقیقه
تخلیه غدد لنفاوی با چرخش، میچش، لرزش و کشش: ۱۲ دقیقه
یوگا و پیلاتس لگن: ۱۰ دقیقه
سهرابخوانی: ۱۰ دقیقه
آزادنویسی: ۳۰ دقیقه
کارهای سایت: ۷ ساعت
آموزش: ۲ ساعت
پیادهروی: ۷۰۶ گام نوشتم
واژه: ابراندیش: خودساخته
نامهای به ” بودن”
برای لمس تنت از دفتر بیرون زدم. گامهایم تند بود و تپش فلبم تندتر و نفسهای تند و تندتر
تا دیدمت و زانوانم لرزید. کند شد گامم، فلبم و تفسم تا بویت مانند رویت مستم کند.
چه مخلوقی…
فتبارکاله احسن الخالقین.
یک تکه از آرد، شیرینی طبیعی با شگلات تلخ و پوست و عصاره پرتقال
پیوندشان بجا بود و به اندازه پس پیوستم به آنها برای چشیدنت و چشمچرانی از تو.
حالا که به آخر داستانمان رسیدم روا نیست رازم سربسته بماند در هر یکیشدن رازیها فاش میشوند و حالا همه برای ” حال” دور هم آمدیم تا در ” خال” حال کنیم و زیستمان را حلال پیش از آنکه وحودمان هلال شود و عمرمان حرام.
سلام آرزوی عزیزم بعد از گپ امشبمان ذرهبین میگذارم بر کارهای امروز تا برایت شرح دهم که چه کردم، اما قبل از شرح دادن آنچه امروز گذشت بگویم که همانطور که دیشب برایت نوشتم بازی الکلاسیکو را دیدم و رئال مادرید برنده شد. یاد سالهای دانشگاه و خوابگاه افتادم که در تاریکی با رادیوی گوشی گزارش بازی را گوش میکردم، موقع خوشحالی برای گل زده شد چون نصفه شب بود و همه خوابیده بودند، صامت خوشحالی میکردم و به صورت پانتومیم (:
دیگر عادتم شد علاوه بر غمها که برای خودم نگه میدارم، شادیها را هم برای خودم بگذارم. شرح دیشب طولانی شد برویم برای شرح امروز:
صبح را با آزادنویسی، روزنویسی و تمرین نویسندگی آغاز کردم، بعد از آن شکوفههای عناب را خواندم داستان دارد جالب و جالبتر میشود.
به کارهای خانه رسیدم و بعد غذای زیتون را برایش آماده کردم.
بعد از خواندن دو صفحه از مصحف شریف، نهج البلاغه را خواندم و این حکمت برایم جالب بود:
« هر انسانى در اموالش دو شريک دارد: وارث و حوادث.»
ساعتی به حرف زدن گذشت و انجام یک سری کارهای باقیمانده. متن کانال سیاه مشق را نوشتم و ویرایش کردم که آماده باشد برای انتشار ساعت هشت.
وبینار را شرکت کردم که خودت هم حضور داشتی. استاد قسمتی از کتاب روزها در راه را خواندند و این کتاب را معرفی کردند برای الهام گرفتن در زمینه نوشتن یادداشت روزانه و گزارش نیک. بعد از آن آزادنویسی کردیم و فهرست کلمات هفتگی را نگاشتیم.
بعد از وبینار برنامه معنوی یکساعتهام را انجام دادم و سپس با تو گپ زدم، گفتم و شنیدم و در دل بیشتر تحسینت کردم برای تلاش و ادامه دادنت.
ساعتی هم به غذا دادن به اطلس، پیشوکِ دیگر خانه که گهگاهی به ما سر میزند گذشت. معمولا میگویند گربه وفایی ندارد و مهر و محبت را نمیفهمد اما در این شش سال خلاف این موضوع به من ثابت شده، اتفاقا گربهها مهر و محبت را میفهمند، قدر هم میدانند.
از فال حافظ امشبم برایت بگویم که غزل ۱۴۲ نصیب شد و این هم یک بیت شیرینش:
«مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق
راه مستانه زد و چاره مخموری کرد»
میروم برای ادامهی شب اگر بشود خواندن و فکر و بعد هم برچیدن ختم آن. امیدوارم استراحت کنی، تنت سلامت باشد و دلت آرام. در پناه خدا باشی عزیزم❤️
گزارش نیک
امروز صبح کار کردم تا ساعت ۱ و بعد از اون خسته شدم و استراحت کردم تا ۲ و نیم. ناهار خوردیم و قسمت بعد سریال dark matter رو دیدیم. بعدش خسته بودم و خوابیدم ساعت ۶ بیدار شدم و نتونستم وبینلر مدرسه نویسندگی شرکت کنم. کار کردم تا ۹و بعد شام درست کردم و بعد شام احتمالا بخوابم. دیشب کتاب سهشنبهها با موری رو تموم کردم. خیلی کتاب قشنگی بود.
گزارش نیک ۱۶۷ فرح
روزانه نویسی امروزم خیلی جزییات داشت فقط فهرستی از آن را می نویسم:
رویا نگاری
روزانه نویسی
کتابخوانی( از خود بیزاری اثر اِلن دوباتن)
آشپزی
استراحت
آب تراپی ( نرمش و ورزش و پیاده روی در حوضچه آب گرم، شنا کرال پشت کمی شنای قورباغه)
شرکت در وبینار نویسنده ساز ( نوشتن فهرست کلمات این هفته من/ ۱۵ دقیقه آزاد و رها نویسی)
دیدن سریال کرهای
بافتن دو موتیف همراه با دیدن فیلم
عصرونه خوردن با خانواده
نماز و نیایش
خواندن چند شعر از فریدون مشیری و شاملو
تر و تمیز کردن آشیزخونه.
🐌از کاریکاتورهای مینیمالیستی و ظریف حلزون خوشم میآید. آرامش را به ببنده انتقال میدهد. ولی بنظرم از چیزی ناراحته کمی خشن کشیده شده.
✍️ «آناکارنينا را تولستوی، آگاهانه يا ناآگاهانه، بر اساس طرح مادام بوآری فلوبر نوشته است. اما اين هيچ از قدر تولستوی کم نمیکند. چون در هنر آنچه مهم است اجرای يک فکر است، نه خود آن فکر. اجرای تولستوی از اين طرح، اگر قویتر از فلوبر نباشد، هيچ کمتر از آن نيست. » (رضا قاسمی، الواح شیشهای)
✍️رویانگاری فرح:
دختری که نمیشناختم مادرش را پیدا کرده بود و یک پای مادرش را به پای فیلی بسته بود و خودش سوار بر فیل بود و مادرش را روی خاک میکشید. تا منطقهای رسید که پدرش آنطرف پرچینها بود و دختر مدام داد میزد مادر، مادر، و مادرش را روی زمین میکشید اینجا منم که ناظر صحنه بودم، با او هماهنگ داد میزدم مادر. تا مرد فهمید و آمد مادرِ دختر را از پای فیل باز کرد.
قبلش در بیمارستانی بودم. بعد با محمد ( همسرم) سوار اتوبوس دوستش شدیم که دنبال ما آمده بود تا ما را جایی ببرد. اتوبوس فقط برای منو محمد بود اتوبوس درکشویی داشت و صندلیهایش بالاتر از حد معمول بود من نتوانستم کنار محمد بشینم جلوی پایش تنگ بود و در ردیف او در کنارش در آفتاب نشستم. اتوبوس راه افتادیم.
نیمهشب در خواب دیگری دیدم استاد شاهین خونه ما بود و من میخواستم ماکت بلوری علی را به استاد شاهین نشان بدم. این ماکت را علی در سال ۲۰۰۹ در “ دنور” دانشکده معماری ساخته بود و با پست از چند ایالت گذشته بود تا به ایران و به دست ما رسیده بود. الان این ماکت گوشه حال هست. امیرحسن هم در خوابم بود. این خواب در خونه قدیمی ما بود.
(رویانگاری فرح امروز صبح)
۶:۱۰ صبح:
بچهها مشغول امتحاناند و من مشغول فریز شدن. زنگ تفریح ابتداییهاست. راهنماییها هنوز توی کلاساند. پسری از بچههای ابتدایی صورتش را چسبانده بود پشت شیشه. بعد که نگاهش کردم لبخند زد و گفت: سلام.
من هم همین کار را کردم. بعد رفت. اینطور که از شواهد و لبخندهای کارکنان مدرسه حدس زدم، شوفاژهای این یکی مدرسه کار میکنند اما فعلن قرار نیست روشن شوند.
۱۲:۲۰ ظهر:
زور الکی میزنم. حتا کلاسی که درس میخانند هم ضعیفند. انگار نمیشود بیامکانات پیشرفت کرد. نمیتوانم بگویم هوش توی ماجرا تاثیر ندارد. نمیدانم چه کار کنم. خستهام. طبق شنیدهها یکی از دانشآموزان این کلاس خیلی دوستم دارد. چرا؟ چون گروههایی مثل بیتیاس را تا حدودی میشناسم. دختردایی یا نمیدانم چیاش که توی مدرسهی دیگر است بهم گفت که او عاشق شماست. امروز صبح هم خیلی گرم باهام سلام و احوالپرسی کرد و به اینکه بقیه میگویند پاچهخار توجهی نکرد. سعی خودم را میکنم حتا با دانشآموزانی که سریهای پیش باهاشان بحث کردهام خوشرفتار باشم. آنها هم سعی میکنند یا شاید راحتتر از من فراموش میکنند. برادرم میگوید دانشآموزان آنجا را با نمره نترسان چون آنها چیزی برای از دست دادن ندارند. همان دختری که ازم خوشش میآمد و دوستش سر کلاس هم بهم گفتند: خانوم شما شبیه کرهایا هستین.
– من کجام شبیه کرهایاست؟
– چرا خانوم خیلی شبیهین.
-چدن بحثای در مورد کره داشتیم اینجور فکر میکنین.
اصلن باشم. چه بهتر. من که بدم نمیآید.
۱:۵۲ بعدازظهر:
توی مسیرم. سگی بود که بارها توی راه دیدمش. گَر گرفته بود و فکر کنم تمام بدنش را هم پوشانده بود. باری وقتی حرف عمر او شد، گفتم سال بعد ما دوباره داریم عبور میکنیم و او باز هم همینجاست. چند لحظهی پیش دیدم که دو ماشین ایستادهاند و یکیشان دارد آمپولی بهش میزند. شاید طرف دامپزشکی چیزی بوده و مشغول به درمان شده. اگر اینطور باشد واقعن انسان است. حالا واقعن سگه همان سگ بود آن مرد دامپزشک؟ راستش به هیچکدامش مطمئن نیستم. حدسیست نامطئن از مشاهدهای غیردقیق.
۹:۳۳ شب:
بعد از رسیدن به خانه حدود سه ساعت خابیدم. دو سری لباسشویی را پر و خالی کردم. بیشتر وقتها یک دست لباس را یک روز میپوشم و روز بعد دستی دیگر. شلوارها که همه خاکی میشوند. این همه شستوشو احتمالن عمر لباسها را کم کند اما تمیزی مهمتر است. دوش گرفتم و بعدش هم رفتم وبینار مدار. چایی را که تازه دم کرده بودم همراه وبینار نوشیدم و کامنتیدم. بعدش هم رفتم سراغ نوشتن. سعی میکنم افکارم در مورد وبینار رئالپر را سامان بدهم. حس میکنم نباید به تاخیرش بیندازم. که هفتههای بعد کارم قوی شود و بینقص. اصلن مگر میشود؟ چه عیبی دارد ضعیف شروع کنم؟ اگر در روزهای آتی نت قطع شود چی؟ حالا ببینم چه میشود.
یاسمن عزیز،
خیلی وقت است که میخواهم به تو بگویم کاش کمی بیشتر حواست به رؤیاها و احوالات درون سرت باشد. آنها را جدی بگیر و در صفحههای یک دفتر ثبتشان کن. برای این کار میتوانی از کلمات یا خطخطیهای رنگارنگت استفاده کنی. من که خودم پیشنهاد میکنم هر دو را توأمان به کار بگیری.
نگذار حتی یکی از آنها از شیار مغزت در برود و به شکل ابری صورتی از بالای سرت ناپدید شود. پیش از آنکه آن پنبهی صورتی تبخیر شود، آن را در کارتن قهوهایرنگی بگذار و درش را ببند. مطمئنم هرکدامشان میتواند شروعی برای خلق دنیایی رنگی باشد.
البته حواست باشد که نگذاری بیش از حد درون جعبه باقی بمانند. مرحلهی بعد، نشان دادن ابر صورتیات به باقی آدمهایی است که آنها هم در سرشان رؤیا میپرورانند.
مطمئنم از این کار بسیار لذت خواهی برد و روحیهی هنرمندانهات را پرورش خواهی داد.
«یادت باشد که شاعر بدون شعر، شاعر نخواهد بود و نقاش بدون نقاشی.»
خب، حالا دیگر قلم را به خودت میسپارم تا گزارش نیک امروزت را فهرست کنی:
ــ صبح میخواستم به اپیزود جدیدی از پادکست «زن بودن» گوش بدهم که چشمم به انتشار قسمت جدید «رختکن بازندهها» افتاد و نیشم از همینجا، از روی تختم، تا ورودی گیت خوابگاه باز شد. مسافت تقریباً زیادی است!
علیرضای عزیزم، چقدر دلم میخواست بغلت کنم. بهزاد و سیاوش احمقتر از این حرفها هستند؛ البته شاید بعد از ضبط این کار را کرده باشند.
گاهی وقتها به آغوش کشیدن بیشتر از هزاران کلمه میتواند قلبها را در سینه گرم کند و زخمها را همچون معجزهای عیسایی درمان کند.
ــ خلاصه، بعد از احساس همدردی با علیرضا، به کتابخانه رفتم و مشغول انجام دادن پروژهی طراحی بردگیم شدم.
نتیجه آنطور که میخواستم از آب درنیامد، اما از فرایند کار، که با گوش دادن به موسیقی کلاسیک همراه بود، لذت بردم.
ــ وسط کار، به خاطر داشتن کلاس معارف، از کتابخانه به ساختمان ابنسینا نقلمکان کردم تا یک ساعت و اندی به استدلالهای مربوط به وجود نفس مجرد گوش بدهم.
واقعاً نمیفهمم چرا انسان باید درگیر این باشد که اثبات کند فقط جسم نیست و روحی هم، هرچند نادیدنی، در کار است. به نظرم اصلاً احتیاجی به بحث و مناظره نیست. همین که ما دشنامی داریم که میگوید «تو روح طرف!» به نظرم خودش دال بر وجود روح است!
فحشها همیشه از دل منطقی بیرون میآیند؛ چون قرار است تا مغز استخوان طرف مقابل را بسوزانند.
عجیب نیست؟ چه شد که اجداد ما فحش و ناسزا را به واژگان خود افزودند؟ به نظرم برای حفظ سلامت روانشان در مواجهه با همنوعانی که از ضریب هوشی پایین و شعور ناکافی برخوردار بودند، به چنین ابزارهایی نیاز داشتند!
ــ بعد هم در وبینار «نویسندهساز» شرکت کردم. واقعاً هم چه وبینار پربرکتی! هم پانزده دقیقه کلمه هوا کردم و هم فهرست هفتگی واژگانم را نوشتم. تازه، با معرفی کتاب «روزها در راه» از شاهرخ مسکوب، ترغیب شدم دوباره خواندنش را از سر بگیرم.
الان هم مشغول خواندن جستارهایی از شمارهی پنجم مجلهی «حوالی» هستم و بعد از آن میخواهم داستان «برخورد» را از کتاب «زائری زیر باران» احمد محمود تمام کنم.
البته الان زمان اشتباهی است؛ کمی قبل از الان این کار را انجام دادم، چون هماکنون مشغول نوشتن گزارش نیک هستم!
راستی، دیوار کنار تختم را پر کردهام از تصویرسازیهایی که از پرترهی شاعران معاصر کشیده بودم.
فضا بسیار هنری و ادبی شده است؛ آدم را ترغیب میکند پیش از خواب، شعری از شاملو یا فروغ بخواند.
عجب شاعرهایی داریم، اسماعیل! یکی از یکی افسانهایتر…
صبح برق نبود. به تبع آن اینترنت و آب هم نبود. شب موقع خواب چند خبر از کلکل میان دولت خودمان و دول خارجی خوانده بودم و بدترین فکر عالم به سراغم آمد که زیرساختها را زدهاند و حالا چه کنیم با این بیبرقی.
بعد کاشف به عمل آمد که مردمی از همین دیار، شبانه کابلها را بردهاند تا به اندک بهایی در بازار سیاه بفروشند و خسارت میلیاردی گذاشتهاند روی دوش ادارهی برق.
این بیبرقی از برخی جهات خوب بود. گوشیام رفت در قرنطینه. ورزش و کتاب و یادگیری زبان و بعد هم میهمانی و این میهمانی تا بعدظهر ادامه داشت و شب هم که میل برگشتن به خانه نداشتم، املتی ردیف کردم و جایتان خالی رفتیم روی پشتبام و در آن سرمای استخوانسوز املت خوردیم و چای دم کردیم و چای هم نوشیدیم و کمکم با سرما اخت شدیم. شب هنگام نامهای از دوستی در دیار فرنگ دریافت کردیم و فقط به خواندنش اکتفا کردیم تا روز بعد که با جزئیات از همهی اتفاقات برایش بگوییم. این سومین روز است که گزارش نیکم را مینویسم و میخواهم سالواژهام برای نیمهی دوم سال که یک ماه هم از آن گذشته، نظم باشد.
هرچند که امروز چندان بویی از نظم نبرده بودم و تنها نظمم نوشتن همین گزارش بود، با وجود خستگی شدید.
– تقلای من برای گذر از غم فقط بر غم میافزاید. غم از غم گذشته است در من و در بسیارانی دیگر.
– صحنههای بوسیدن را دیدهاید در خیابان؟ من چند باری دیدهام و کیف کردهام. کاش هر روز ببینم.
– در پارکی نشسته بودم که متوجهی گروه موسیقی شدم؛ چند نفر با گیتار و دف آهسته و پنهانی خودشان را به دو نفر رساندند و ناگهان آهنگی را نواختند. بعد از چند لحظه متوجه شدند که مخاطبان را اشتباه گرفتهاند. قرار بوده دو نفر دیگر را غافلگیر کنند. آنها که دو مرد بودند خندیدند و گفتند کاش ادامه میدادید، ما داشتیم کیف میکردیم. من هم خندیدم. واقعن چه کسی در این جهان حوصلهی غافلگیری دارد؟ من که ندارم. مخاطبین بینوا باید خیلی باسمهای تظاهر به شادی کنند تا زحمات غافلگیرکننده حیف و میل نشود.
– خیلی از اتفاقاتِ روز را برای کسی تعریف نمیکنم چون حوصلهی حواشی اطرافش را ندارم؛ اینکه دقیقن بگویم چه موقعیتی بود و چه پیش آمد. بعضیهایشان را اینجا مینویسم و حس میکنم به کسی گفتهام اما بیدردسر و بینیاز از توضیحاتی که که رغبتی به بازگو کردنشان ندارم. گزارش نیک از این منظر هم برایم خوشایند است.
– قرار نبود تو اولین نفر باشی در میان خواهرانت. شاید من هم اولین نفر باشم در میان خواهرانم.
– پیادهروی در خنکای شبانگاهی و چه لذت مبسوطی.
– پروردگارا، ایمان ما شکننده است. دردهای ما را مبدل به دلایلی کن که ایمان ما را هزار ان برابر قویتر کنند.
روحم آنقدر بیکار است که پیراهن چهارخانهام را بشمارد. و به این بیندیشد که چرا پیراهن چهارخانهام اینقدر خانه دارد اما ذهن من هیچ خانهای برای سکنا گزیدن ندارد. امروز وقتی داشتم اتاقم را مرتب میکردم فهمیدم ذهنم چقدر پخش و پلاست.
روی پوستهی شکلات تلخ نوشته بودم فلان چیز را یادت نرود. معلوم است یادم رفته بود که برای یادآوری روی چنین چیز چرندی یادداشت گذاشته بودم. ذهنم همیشه از دفترهای مشخصی که برایش در نظر گرفتهام میگریزد و …
او گریختن را دوست دارد. بیکار بیخانمان.
پیراهن چهارخانه را از روی صندلی برداشتم وگذاشتم توی کمد تا جایم راحتتر باشد. باز روی پلات رمانم کار کردم. حدودا یک ساعت و نیم. ذهنم، برای گشودن گرههای داستانم مدام از این کتاب و آن فیلم کپی میآورد برام. بدیاش این بود که بخشی از کپیها مربوط میشد به آبکیترین سریالهای کرهای. به خود نکبتم گوشزد کردم که دیدن این سریالها را ترک گوید، حتی برای ریشخند و یادگیری ادب از بیادبان.
ساعت پنج که شد رفتم وبینار استادشاهین و آزادنویسی را از لیست کارها خط زدم. ساعت هفت، میرتل گریان شدم و برای دقایقی به جایش حرف زدم.
و بعد از آن به پیادهروی توی لیست کارها نگریستم. خودم را تصور کردم که آن پیراهن چهارخانهی دمدستیام را میپوشم، میروم بیرون و نگهبان بیاخلاق آپارتمان را پشت سر میگذارم، به ماه سلام میکنم و پیادهروها را میسپرم به امان کفشهایم. و بعد؟ نه نه به پیادهروی نمیروم، تلاش بیهودهی عشق شکسپیر را میخوانم و از دیالوگهای دلقک و ماث خندهام میگیرد.
تلگرام را چک میکنم. پیامی از طرف او آمده؟ نیامده. پس نمیخواهد استخدامم کند. روحم خوشحال میشود از تمدید قرارداد بیکاریاش. و من خسته میشوم از همچنان هیچخانه بودن.
کار بود و سالمند بود و سوژهای جالب که به آن میاندیشیدم. رابطهی جنسی در سالمندان. اینکه چگونه است و چرا دربارهاش خیلی صحبت نمیشود و اصلن به این موضوع واقعن پرداخته نمیشود.
کار بود و سرشماری مدارس بود و فقط پیادهروی و پیادهروی و پیادهروی. گرسنه بودم و ضعف میکردم. دیر شده بود.
کار بود و آمار آه، آموزش بهداشت که هندلش کردم ولی اتوماسیون مشکل داشت، و دو آماری که اضافه شد. من دیگر نمت.
تمرینجا بود. شنیدن نوشتههای دوستانی که اسمشان را قبلن نشنیده بودم جالب است. کلی مرورلازمم.
نوشتن بود. آهنگ شنیدن بود. رقصیدن بود. حوصله نبود.
نویسندهساز بود. کلمات هفته بود. آزادنویسی بود. مسکوب بود.
نویسندگی خلاق پیشرفته بود. داستان کوتاه و رمان بود. آخرین جلسه بود.
نوشتن و خاندن با فائزه و ندا بود. «هیچ بخشی از ما بد نیست» بود.
اندیشیدن به وبینار و نوشتن دربارهاش بود. هیجان بود. استرس بود.
یاد عروسی خاهرم بود. دلتنگی برای آن حالوهوا بود.
حالا هم میخاهم آهنگ بشنوم و به دیوار زل بزنم و تخیل کنم. مثل نوجوانی.
– بعد از سه شب کمخوابی، دیشب خوب خوابیدم. احساس میکنم سر حالم. دانشآموز که بودم، هر اتفاقی هم که میافتاد، اصلا روی خوابم تأثیری نداشت. هیچوقت تا صبح بیدار نماندم که برای امتحان روز بعد بخوانم، حتی اگر یک کلمه هم بلد نبودم. خواب همیشه بر من پیروز بود.
– میدانم ذهن انسان تا دو ساعت بعد از بیداری در اوج خلاقیت است و بهتر است در این دو ساعت کارهای خلاقانه انجام بدهیم. اما مثل همیشه این دو ساعت طلایی را در یوتوب سوزاندم.
– آنقدر اسکریپت یوتوب مشکل دارد که بعد از سه هفته هنوز نتوانستم اصلاحش کنم. فردا باید باز هم برایش وقت بگذارم.
– یک متن برای کانال نوشتم اما جالب نبود. جدیدا نوشتن برایم خیلی سخت شده.
مثل روزهای دیگه صبح زود بیدار شدم. بعد نماز به آشپزخانه رفتم. کتری گذاشتم کاری که معمولا بابای خونه انجام میدهد.
تقریبا تنها کاری که در آشپزخانه انجام میدهد، همین است. امروز در غیابش من چای درست می کنم.
بعد از رسوندن دو دانشجوی خانه یکی زودتر و یکی کمی دیرتر، در مسیر برگشت خرید هم کردم. انگور، خرمالو و نارنگی. میوهخور خانه خودم هستم. خرمالو میوه مورد علاقه من را کسی در خانه نمیخورد. نوش جان خودم.
چند دقیقه آزادنویسی کردم و سراغ دوبارهنویسی نوشتههای قبلی رفتم.
جارو و تمیزکاری کار بعدی بود. امروز ناهار درست نکردم. آماده از دیروز داشتم. روزهایی که ناهار دارم اول صبح فکر میکنم امروز وقت بیشتری برای نوشتن یا خواندن دارم. بعد میبینم چندتا کار دیگه به مناسبت آماده بودن ناهار برای خودم چاق کردم.
اتفاق خوب امروز پیوستن به کانال چالش کتابخوانی بود که لینک آن را در کانال خانم مهتری دیدم. خواندن مادران و دختران را شروع کردهاند.
چند صفحه اول آن را خواندم. قبلاً هم خواستم کتاب را بخوانم اما حجم زیاد و نامأنوس بودن اسامی برایم دافعه داشت و از آن فرار کردم.
همراه با دوستان خواندن انگیزه میآورد. صوتی آن هم در کانال قرار داده بودند. قسمت اول را گوش کردم.
خواندن کتابهای با حجم زیاد آن هم پیدی اف برایم کار سختی است.
کلیدر را کاغذی خواندم. البته خوشخوان بود و کشش هم داشت.
چند صفحه دیگر از «تفریح یاد گرفتنی است» را خواندم. واقعگریزی را یکی از راههای تفریح معرفی میکند. برداشتم از واقعگریزی این است که از شرایط و موقعیت خود مدتی جدا میشویم. موقعیت جدیدی را تجربه میکنیم، هرچند با سختی همراه باشد، وقتی به موقعیت خود برمیگردیم حال بهتر و کارایی بیشتری خواهیمداشت.
دیشب بعد از مدتی گزارش نیک نوشتم ولی ارسال نشده بود.اینترنت ثابت و همراه هر دو قطع بود. هروقت این اتفاق میافتد، تصور و هراس شروع دوباره جنگ را دارم. محلهی ما بین سه منطقه نظامی قرار دارد.
امواج اینترنت و حتی سیگنال تلویزیون هم وقتهایی قطع میشود.
سنگین بودم و خابآلود. هر چه از بچه ها خاستم از اتاقم بیرون بروند، خیرگی کردند و ماندند. در همان شلوغی کمی چشمهایم را بستم. دیدم هر چه می گذرد دارم بیحالتر میشوم و عصبانیتر. تشری روی بچهها زدم و باز هم انگار با دیوار بودم. پالتو و شالم را از توی کمد برداشتم و گفتم میروم. پرسیدند کجا میروم و جوابی ندادم. همانطور که دکمهها را میبستم صدای نرو نرویشان اوج گرفت و شال را که دور گردنم انداختم تا مرز گریه پیش رفتند. گفتم اگر تنهایم بگذارند جایی نمیروم. سریع رفتند بیرون. روی تخت ولو شدم. از رفتارم ناراحت شدم که چرا بچهها را تهدید به رفتن کردم. آن هم برای خابیدن. دراز کشیدم و هر چه گذشت دیدم انگار حالم بدتر میشود. سرماخوردم. حالا عذاب وجدانم کمتر شد برای بیرون کردن بچهها از اتاقم. وارد وبینار نویسنده ساز شدم. از شاهرخ مسکوب صحبت شد و کتاب «روزها در راه». بسیار قلمش را دوست دارم. فعلن از تعریف و انتقاد همین جمله را بلدم. در آزاد نویسی سعی کردم برای رخدادک دیروزم چیزی بنویسم. درازکش روی تخت بودم و مینوشتم با سردرد و حالت تهوع. امیدوارم اوج نگیرد. حالا هم دارم مینویسم گزارشم را تا اگر اجل سرماخوردگی مهلت نداد و خابم برد، بدانم که تکلیفم را انجام دادم. میگویم تکلیف یاد مشق مدرسه و واجبات شرعی میافتم. چقدر خوشحالم که هیچکدامشان را نیاز نیست انجام بدهم. این تکلیفها جذابند و انجامشان میدهم.
باشگاه رفتم و تمرینات پایین تنه انجام دادم. کمی زانوی راستم اذیتم کرد. حتمن به مربی میگویم. چرا دارم اینطوری مینویسم. خشک و سرد. عیبی ندارد. تاثیر قرصهاست که دارد مرا با خودش میبرد. وقتی بیمار میشوم کلی کابوس میبینم پشتِ هم. گاهی دوست دارم با یکیشان همراه شوم و دیگر برنگردم. به همین راحتی. از روزی که مدیتیشن میکنم، تقریبن تمام خابهایم یادم میماند. واضح و با جزییات. معمولن در خاب هایم میدانم که خاب هستم. آن وقت هر کاری میکنم. پرواز میکنم، در اوج تاریکی وارد کوچههای خلوت میشوم و با سرعت میدوم. گاهی نصف شب وارد خانهی اهالی روستا میشوم. در کنجی قایم میشوم و نگاهشان میکنم. بیشترین گشت و گذارم یا در کوچههای روستاست یا در شهری که بدنیا آمدم. خیلی جذاب است وقتی میدانی خابی و کنترل آن را بهدست میگیری.
حالا گیجترم. یاد یکی دیگر از خابهایم میافتم. در یک قصری بودم که زیرِ زمین بود. یک راهروی مارپیچ بود که از سطح زمین میرفت تا عمیقترین قسمتش. در هر چندین متر یا بیشتر، اتاقی در داخل زمین حفر شده بود که درش به راهرو باز میشد. من شاهزادهای بودم که خانوادهام را کشته بودند و به اسارت در این قصر زیرزمینی آورده بودند. قرار بود مرا به عقد یکی از پسران این قصر درآورند. مرا با موهای بلند سیاه و چهرهای غمگین و لباس سفید ابریشمی وارد تالاری کردند. همه یک شکل بودند. رنگ خاک و بدون لبخند. نگاهشان کردم و گریه کردم. یکهو یادم آمد که خابم. بلند شدم و از بین جمعیت فرار کردم. فرار نه، پرواز. ولی از قصر نتوانستم بیرون بروم. همه جا بسته بود. مرا در اتاقم زندانی کردند. خاستم که خابم زجرآور شود. کلی موش را وارد اتاقم کردم و تمام بدنم زخم شد از جراحات موش. برایم طبیبی فرستادند. مهربان بود. حالم بهتر شد. میدانستم خابم و میتوانم بیدار شوم. نشدم. شروع کردم به پرواز در راهروی طولانی قصر. اهالی قصر دیدند حالم خوب شده. دوباره برای ازدواج مرا آماده کردند. دوان دوان به تالار رفتم تا داماد را ببینم. میدانستم خابم. نزدیک درِ تالار که شدم، بیدار شدم و دیگر خابم نبرد.
سردردم اوج گرفته و کلی هذیان نوشتم. بروم بخابم.
سال واژه: پذیرش
اول صبح: غذارسانی، کار، بیژن تراپی
خرید نان از یک شعبه ی متفاوت نان سحر
دیداری کوتاه با همسایه ی عزیز
*پیوستن به وبینار نویسنده ساز؛ آزادنویسی را خیلی دوست داشتم. گرچه از دست جینجر دو باری تغییر مکان دادم اما نوشتم هر آنچه را که می بایست.
نامه ای به مهری جان، همسایه ی نازنین نوشتم. و بعد شلوغی ذهن را با سیاه کردن کاغذ، سامان دادم.
یک مزیت مهم گزارش نیک را امشب متوجه شدم؛
ویرایش متنی به زبان آلمانی را با دقت انجام دادم، برای ذخیره کردن به مشکل خوردم. خستگی زیاد و وقت کم وسوسه ی” باشد برای فردا ” را به جان انداخت.
قدری مکث کردم، نگاهی به ساعت انداخته و دوباره شروع کردم. از اول …
این بار به خوبی انجام دادم، فایل را به گوشی منتقل کردم. گزارش نیک به ظاهر ساده را هر شب می نویسم؛ نه برای آنکه خوانده شود نه برای آنکه دیده شود، بلکه برای تعهد به خود می نویسم. این تعهد امشب باعث شد تا در انجام کاری نه چندان راحت، با وجود بی خوابی و خستگی مداومت داشته باشم.
خوشحالم خیلی خوشحال.
شب تان به نیکی گزارش نیک🍁
دارم فکر میکنم چقدر امروز موفق بودهام. صبح آنقدر که از قبل برنامه ریخته بودم ننوشتم. امروز دو مرحله پیادهروی داشتم. صبح و ظهر. اما کمکم که به شب نزدیک شدم انرژیم برای پیادهروی فروکش کرد. یک شعرِ خوب خواندم که چون گلچینِ اشعار بود اسم شاعر را فراموش کردم. امروز قصد داشتم تمرین شعر کنم اما مریضیِ پسرم خستهام کرد. حدود سه ساعت توی درمانگاه بودیم. ساعت پنج وبینار نویسندهساز بود. استاد دربارهی پنج انگشت نویسنده صحبت کردند. نمونهای از نثر قدرتمند شاهرخ مسکوب در کتاب روزها در راه را خواندند و آن را نمونهی خوبی برای نوشتن یادداشتهای روزانه میدانستند. همچنین داشتنِ یک رسانهی شخصی را توصیه کردند که به ایشان کمک کرد تا مطلبی که سالیان قبل در سایتشان قرار داده بودند به راحتی پیدا کنند. پانزده دقیقه آزادنویسی کمک کرد تا تمرکز لازم در ادامهی روز را پیدا کنم.
تا بعد
https://t.me/hamidrezashad
دیگر قلق ذهنم دستم آمده. می دانم هرچه بیشتر رشتهی افکار م در هم گره بخورند خواستههایم سختتر تبدیل به اقدام میشوند. مثل حالا که چند روز است نه گزارش نیک مینویسم و نه کار های شخصیام را جلو میبرم. با این وجود باشگاهم را به موقع و باکیفیت انجام دادم. این مدت که افکارم روی هم انباشته میشدند تنها یک چیز توانست گرهی کور افکارم را از هم باز کند؛ نوشتن. حالا که اینجایم حوادث برجسته از پنجشنبهی هفته گذشته را برایتان بازمیگویم:
طبق روال هر ده روز اول ماه، دخترعمه جان به اهواز آمده و تا مدتی که اینجاست باهم وقت میگذرانیم. هوای اهواز اندکی به رنگوبوی پاییز نزدیکتر شده. از این فرصتها دیگر گیر ما مرمان شهر تباهشده گیر نمیآید. فرصت را غنیمت شمرده و من، خواهرم و میترا راهی کافه شیخا شدیم. سیگار کشیدیم و گپ زدیم. کار جدید شوهرش را بعد از شش ماه بیکاری [ از زمان جنگ ] تبریک گفتیم و او را بابت کلاس طراحی بدن که ثبت نام کرده و روی حال و هوایش تاثیر شگرف داشته حمایت کردیم. من نیز بعد از شش ماه که از گذراندن دوره و تمرین کردنم میگذشت برایش از کسب و کار طراحی جواهرات و طلایم گفتم. بعد از ردوبدل کردن پیشرفتهایمان میترا از خواهر پرسید:«همهی ما این مدت یه کاری کردیم، تو تعریف کن.» کمی فکر کرد:«آب آوردن زانوی راست و درد زانوی چپ کار جدید حساب میشه؟!»
خواهر شیک بادام زمینی سفارش داد اما شیک شکلاتی برایش آوردند. وقتی گفت سفارش بادام زمینی داشته پیشخدمت خواست عوضش کند اما خواهر در نهایت رودروایسی سفت و سخت به همان شیک شکلاتی بسنده کرد. بعدتر موقع حساب سفارشها رفتم پای صندوق، صندوقدار پول شیک اشتباهی را حساب نکرد. هرچه اصرارش کردم او مصرانه رد کرد. وقتی این خبر را مستانه به خواهر گفتم، میترا گفت:«معمولا وقتی اینجوری میشه پولشو از پیشخدمت میگیرن.» آن موقع بود که خواهر قهرمانانه برای نجات آن پیشخدمت بلند شد و رفت که از حقوق دختر بیچاره دفاع کند و تا وقتی که صندوقدار این اطمینان خاطر را به او نداد که از حقوق کسی چیزی کم نمیشود خاطرش آسوده نشد. همان شب با میترا قرار گذاشتم یکشنبه به عنوان مدل طراحی به خانهشان بروم.
یکشنبه آمد. صبح را به کتابخانه، و ظهر را به ناهار و خواب گذراندم تا شب از راه رسید. رهسپار خانهی عمه شدم. مدل طراحی بودن احساسات منحصربفردی درونم القا میکند. آدم باید هوش حرکتی بالا و توانایی بیحرکت ماندن داشته باشد. چند ژست یک دقیقهای میگیرم، بعد ژستهای سه دقیقهای، سپس ژستهای نشسته روی مبل در بیستوپنجدقیقه. راحت در عین حال سخت. این کار را دوست دارم. درونم حس آزادی و رهایی تزریق میکند. دیگر مانند روح احساس نامرئی بودن ندارم بلکه در مرکز توجه قرار دارم. دیدن پیچ و خم بدنم روی کاغذ لذتش را دوچندان میکند.
به دفتر سبزت سرک کشیدی و هی تمرین نوشتی و از پس سیستمها و دشبوردها و گزارشها دنبال کلمه گشتی. تا خرتناق سر کار ماندی و رئیس برایت ساندویچ با نوشابا آورد. به خانه برگشتی و سیستم گرمایش را راه انداختی تا مثل دیشب سگلرز نزنی و یادت افتاد که «سنگ و قمقمههای خالی» را هدیه دادهای و باید جایش را در کتابخاته پر کنی؛ کتابخانهای که دیگر جا ندارد و ساکنانش از سر و کول هم بالا میروند. تمرین شعر کردی و اصلن تا دفتر سایز بزرگ و مداد نباشد شعرت نمیآید. _اسم سایز دفتر را نمیدانستم ببخشید_ ولی شعرکی سر هم کردی و انگار در وزنبازی بازیات میگیرد و دوست داری تا با کلمات و مفاهیم ور بروی. شاید حالا کمتر فکر کنی که در شعر هیچ پخی نیستی. از پیدا کردن دوستیهای جدید خوشحالی و فراموشت نشود که تمرین شعر را باید تا فردا فاینال و ارسال کنی. به هر حال سپاسگزار یودنی.
گزارش شصت
سالواژه: تبدیل
تلاشهای امروزم نه برای روال پیشرفت روزم، بلکه برای دوام آوردن بود. برای روبهرو نشدن با دنیا. برای مغروقِ درون شدن.
به روال دیروز کنار پنجره نشستم و رخدادک دومم را نوشتم و فرستادم.
بعد فهمیدم عمویم تصادف کرده و ناراحتش شدم. جسمش زیادی با او درمیفتد. دوست دارم در این چندروز به دیدارش بروم.
دراز کشیدم و گزارشخوانی کردم اما انگار تکههایی از امروز را فراموش کردهام.
بهترین بخش امروز و شاید کمیابترین بخش خوب امروز تمرین کلمهسازیام بود.
پشت میز نشستم. جدی و مصمم. از پشت میز نشینیام نوشتههای خوبی درمیآیند. خیلی از کلمات، خودم را به خنده انداختند. کلمات خودساختهای که احتمالا هرگز هم نشرش نمیدهم.
حالا سختی کارم این است که از بین این همه واژه فقط یکی را باید انتخاب کنم. نمیدانم چطور. حالا تا جمعه فکری میکنم و با معیارها مطابقشان میکنم.
راستی مادربزرگم زنگ زد و گفت گربهی محل که دوستش داشتم و اسمش را عسل گذاشته بودم، سروکلهاش با دهان خونین پیدا شده. شرایطش را نداشتم امروز آنجا بروم، میرفتم هم بیفایده بود چون عسل دستی نیست و اجازهی نوازش هم نمیدهد پس فکر نمیکنم راهی برای بردنش به دامپزشکی باشد.
زنگ مادربزرگ غصهام را بیشتر کرد. دلم نمیخواهد عسل ساکت و آرام و سفید را خونآلود تصور کنم.
مادربزرگ فکر کرد من چارهای میاندیشم و خبر نداشت من خود چارهی خود نمیدانم.
قسمت دوم کری را هم دیدم.
حالم هم کمی بهتر است.
خدایا شکرت.
امشب آدم شدم و تصمیم گرفتم از این به بعد «آوای گزارش نیک نانویس» نباشم. (حالا ببینیم خدا چه میخواهد.)
امروز با هزار دادوبیداد مادر گرامی که یا بیدار میشوی یا بیدارت میکنم، از خواب پاشدم و با چهرهای پفکرده که تقریبن تفاوتی با سوگلیهای ناصرالدین شاه نداشت و از زوایایی شبیه بغض یاکریم بود، خواستم از در بیرون بروم که برق رفت. در آن گرما، در آن وقت روز که جلوی پایم را هم نمیتوانستم ببینم، پنج طبقهی کزایی را پایین آمدم.
رفتم مدرسه و تا رسیدم باید جزوهی فیزیک را قورت میدادم. نصف جزوه مانده بود که زنگ صف را زدند. باید بروم سر صف، به سخنهای بسیار پربار ناظم گرامی گوش دهم و بعد از آن، مسابقهی چه کسی از همه بیشتر به گویش دزفولی تسلط دارد، که بزرگترین توهین به گویش شیرین شهرم بود را تحمل کنم و تظاهر کنم بسیار خوشم آمده است.
زنگ تفریح اول، نوبت خوردن جزوهی زیست، زنگ تفریح دوم نوبت زبان و زنگ تفریح آخر، نوبت آمادگی دفاعی بیپدر بود که پدرم را درآورد. هرچه بخوانی در ذهن نمیرود. دو صفحه را حفظ حفظ میشوم، میروم صفحهی بعدی و تمام مطالب دو صفحه بال درمیآورند و میروند به ناکجاآباد. بگذارید از نتایج امتحانات هم حرفی نزنم. شما فکر کنید من خرخوان کلاسمان هستم.
رسیدم خانه، ناهاری خوردم و بلافاصله شروع کردم به خواندن «ایرانیتر». نظر چندانی درموردش ندارم، تنها میتوانم بگویم قلم نویسنده، تمیزی دارد. تمیزی را دوست دارم؛ با اینکه همه چیز مربوط به من شلخته است.
وبینار نویسندهساز بود و آزادنویسی در کنار دوستان.
در فاصلهی بین وبینار و کلاس، بازهم کتاب خواندم.
بعد از کلاس از آنجایی که جو مرا گرفته بود، بلافاصله رفتم سراغ نوشتن داستان انتزاعی با هنجارشکنی، که دیدم چقدر نمیتوانم هنجارها را بشکنم. اینکه بهراحتی یک سرویس لیوان ششتایی مادرم را شکاندم، زنده از زیرش بیرون آمدم و نمیتوانم چهارتا هنجار ساده را بشکنم، اذیتم میکند.
بعد از آن بازهم کتاب خواندم و چند شعری از هوشنگ ابتهاج، فروغ فرخزاد و سیمین بهبهانی خواندم.
فاطمه شبّهی عزیز،
شاید این آخرین نامه باشد. نمیدانم اما دلم میخواهد چیزی امشب به آخر برسد. ترجیحم نامه نویسیست.
از صبح خط به خط گزارش پر و پیمانی نوشته بودم. بعد اما، نیروگاه شوقم از کار افتاد و خاموش شدم. تو که این حس را خوب میشناسی. میرود و تو میمانی. شوق باختگی. درست نمیدانم شوق باخته یا من. حالا هم هرچه از صبح نوشته بودم را پاک کردم تا این چند خط را بنویسم و برگردم به تاریکی. دوشنبهها بعد از شرکت، تنها فرصت رفتن به تمرین گروه رقص را دارم. همانجا خاموش شدم و خاموش برگشتم. دوست دارم مدتی خاموش بمانم. اصلا ای کاش دیگر روشن نشوم تا برای آخرین بار خاموش شده باشم.
فدایت.
خودم را بستم به خاندن «مادام بوآری». که عزیزم تا صفحهی صد که مقدمهها و پیشگفتار بود، زود تمام میشود.
میتوانم بگویم اجمالی خاندم. نه دقیق. یاد «سرخ و سیاه» و یاد کتاب دیگری که یادش را نمیدانم، افتادم. بهرحال یاد آنها، مرا به پیشبینی واداشت.
دست کشیدم به «فضیلتهای ناچیز» که دوستتان دارم و دوباره میخانمتان ولی حالا باید به کتابهای دیگر سرک بکشم.
تعدادی کاغذ کرافت خریدم، از همهی کرافتهای عمرم خوشرنگتر. متأسفانه آنها را که نگاه داشتم برای امور مهمتر از کولهام افتادند. برایشان گریه کنم هم کم است.
برای همین شاید دفتری دلخواه به خودم هدیه کنم. جالب نیست همهی عمرم درگیر داشتن کاغذ و دفترم. مبادا پر شوم و نتوانم بنویسم.
امروز ماه کامل بود. و عزیزانم ماه کامل از قمر در عقرب هم نیشو(نیشزا)تر است. هرکجا رسیدم عنصر آب به سمتم آمد. در پارک محلی کسی آب را باز کرده و دریایی کوچک به دنیا آمده بود. بعدتر هم پروانه و آبشار.
از زیباییهای روزم اینکه به دو بانوی دوچرخهسواری که مدام چشم تو چشم و لبخند به لبخند میشدیم، گفتم: خیلی زیبایید. بعد خودم را حبس کردم برای نوشتن. فرشته و شیطان تبانی کردند که نکند دیگر ننویسی و دیگر نگویم برای موجبات نوشتن چهها شد و نشد.
شاید مهم ترین بخش امروزم پیاده روی بود. امروز اولین تجربه پیاده روی بود که میخوام راجبش بنویسم. پیاده روی چندان مفیدی نبودی، بیشتر هدف خرید داشتم. از بیمارستان که اومده بودم هنوز فرصت نشده بود لباس هام را عوض کنم. کلاس نویسنده ساز را شرکت کردم و برای یک ساعت از تمام دغدغه های این روزهایم دور شدم. بعد از تمام شدن کلاس کارت بابام و برداشتم و رفتم بیرون. خب این اولین خریدی بود که برای خانه میرفتم حتی اولین بار بود که رفتم نونوایی. از خانه که بیرون آمدم قدم های خیلی تند بود، یادم آمد میخواهم حس کنم جزئیات را میخواهم درک کنم، پس قدم هایم را آرام تر برداشتم. کوچه به شدت تاریک بود. صدای موتور از پشت میآمد صدایی که هر لحظه بم تر میشد. همین کافی بود تا دوباره قدم تایم تند و تندتر شوند. خانهی دوستم روبهروی خانه ماست. از خیابان که رد شدم اولین کوچه نه دومین کوچه هم نه سومین کوچه رو وارد شدم. نور از پشت در پارکینگ خانهشان پیدا بود. فکر کردم نیازی به در زدن نباشد، اما کسی در را باز نکرد. در زدم. صدای دوستم میآمد که به خواهرش میگفت آواهست باز کن. مثل اینکه منتظر آمدن من بودند. تعارف کردند که برم چایی بخورم اما ساعت 6 بود من باید تا 7 میرفتم خونه پس داخل حیاط وایستادیم به صحبت کردن. آرشیدا سه آلو از جعبه زیر تخته داخل حیاط بود آورد. شست و نفری یک خوردیم. ساعت شش و نیم شده بود اصلا متوجه گذر زمان نشدم سریع برگشتم. اول رفتم فروشگاه خرید کنم پلاستیک فریزر مامانم نیاز داشت. مهم ترین خریدم هم شیرکاکائو بود شیر موز هم برای رضا خریدم. در حالی که میرفتم برای بابام جوراب بخرم یک دختر دیدم کنار جدول های خیابان نشسته حس خیلی خوبی منتقل کرد. جوراب که خریدم رفتم نونوایی. نونوا گفت نون نمیرسه پس یک نون بربری خریدم و اومدم خونه. امروز هم مثل هر روز من در رفت آمد بین خانه و بیمارستان بودم. خب این بخش کوچکی از امروز من بود اما فکر کنم تنها بخشی بود که شاید یکم برای خودم وقت گذاشتم.
جملهی روز: برای انجام کار متمرکز بهترین هنگامه صبح است. عصرها از در و دیوار تلفن زنگت میزند.
صبح را سحرخیزانه چشم گشودم. 8:30 صبح. بساط نوشتنم از دیشب توی بالکن پهنبود. بساط صبحانه را کنار بساط نوشتن چیدم و صفحاتصبحگاهی نگاشتم. وبینارکلونتری را گوشیدم. داستان سفرطولانی نوشته سیدابراهیم نبوی. اصل داستان، سفرطولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداختهبود. نویسنده در تمام سهصفحهی داستان بسیار این جمله را تکرار میکند بهنیت ان که ذهن خواننده متمرکز روی همین دو شخصیت بشود اما در انتها همهچیز به تابوت یکمیت ختم میشود. انتهای داستان با دهان باز به صفحهی کتاب نگریستم. چندواژه کلمهبرداری کردم. هنوز ازشان ننوشتهام. ترشیدهاند گوشهی دفتر. این هم نوعی نوشتن است بهنگاهم نویسنده بیخود قلمزنی کرده. ساعت 11 باید دفتربیمه باشم. توی سرم میچرخد که پیادهروی این تمرین مفرح را دیرگاهیست که نچشیدهام. هماندم کلونتری جملهای در مدح و ستایش ان در وبینار میخواند. به این حالت میگویند جذب هرانچه میاندیشی.مرغها را میسپارم به قابلمه و ملایمت شعلهها تا برگردم. مانند عکاسی که پی سوژه بگردد خیابانها را گز میکنم تا برسم. چهچیزهای خریدنی. مثل علف هرز توی هر پنجاهقدم یکدفتر بیمه زدهاند. با خانم زیبارو و بینیتراشیدهای روبرو شدم. یکساعتی از او اموختم. از نو سیدقیقهی دیگر پیادهروی میکنم. از هایپر برای خودم شکلاتی پروتئینی میخرم. توی راهرو قفسهها برگشتم و برای یارای عزیزم یکشکلات دیگر برداشتم. تنها دوتایی دلنشین دنیا. از هرچیز همیشه باید دوتا داشتهباشم. یکی سهم من یکی سهم یارا. امدم خانه مرغسسی بارگذاشتم. برنج دمدادم. به یکخروار لباس تانشده رسیدم و یک خروار دیگر لباس کثیف را نجات دادم. یارا امد خانه و ناهار زدیم. شنیدن همین یکجملهی “عالی بود ” از زبان او به ساعتها
توی اشپزخانه بودن میارزد. خوابیدیم. چقدر خواب اشفته دیدم. یکربع مانده بهغروب بیدار شدم. امدم توی بالکن. ماهکامل چشمانم را نواخت اما دلم گرفت. چه ماهخونینی.اسمان باران دارد. ابرها میگریند. ایام یتیمی فرزندان فاطمه (س) است. یکدست لباسخونگی پرنسسی خیلیوقت بود که چشمم را گرفتهبود با خانم انلاینشاپ تماس گرفتم برایم نگهدارد، میایم حضوری میبرم. مادر یارا کیک پخته بود. امان از ویدیوهای گولزنک فضای مجازی. آهِ شکمپیچشدهمان بگیردتان. لباس اتویی داشتم. صافشان کردم و با”ف” حرف زدم. شام زودهنگام خوردم و این گزارش نیکو را نوشتم. هرچه کردم امروز ازادنویسی کنم نشد. از غروب به بعد هزارکار روی سرم ریخت و مانع نوشتن شد. مطالعه هم نداشتم. اندیشناکم کرد. فردا صبح اول وقت همهشان را فتح خواهم کرد.
امروز روزِ بدی نبود. مثل همهروزهای پیش که بد نبودند اما من در لحظههایی که ملال بر من مسلط میشد فکر میکردم دارم بدترین روزِ دنیا را میگذرانم. تو میدانی کی ملال رسمن مرا به استعمار خودش درآورد؟
شاید هنوز آن روز را ندیدهام. امیدوارم نه من و نه تو و نه او این روز را نبیند. قبل از این که بیایم برای تو بنویسم داشتم آزادشعری میکردم. دلم خاست کمی دیوانه باشم و کسی هم نگویدم که چقدر دیوانهای. حالا اما در سکوتم. کاش میشد تو هم برایم مینوشتی شفیق. کاش یک روزی جایی پستچیِ روزگار نامهات را میآورد دمِ درِ خانهی زندگیام و من حسابی سورپرایز میشدم. سوپرایز نه. سورپِراییز. دلم میخاست همینقدر ساده بودم. مثل مادربزرگم که اگر یک کلمه را اشتباه تلفظ میکند اما درستتر از من میفهمدش. خُب اگر پروا بدهی برویم سروقتِ امروزم که دارد میگذرد. این «پروا» را هم از بس خانمه که اسمش تاجی است توی خدیش میگوید من هم بهش گرفتار شدم.
صبح تا ظهر که من بودم و زندگی؛ زندگی بود و من. کار بود و من؛ من بودم و کار. بعد هم رفتم ادامهی داستانِ «معیارهای جهانشمول در فکر» و پیچیدگیِ مباحثِ سرزبان و الههی ناز که همیشه با دل ما میسازد و بچهها و مسیری که داریم میپیماییمش و تونلِ زمان نه ببخشید تونلِ زبان. و فکر. بعدش هم نویسندهساز و کتابِ وسوسهانگیز در نوشتنِ «روزها در راه» و «در حال و هوای جوانی» که خاندنش برایم حسابی ارزنده بود سال گذشته و یادآوریاش بیشتر در امروز. بعدش هم یکربع آزادنویسی که برای من شد آزادشعری یا نوعی دیوانگیِ دور از چشمِ جهانِ بیرون. و فهرست هفتگی کلمات و منی که این هفته کمی آرامش را در کلماتم یافتم و کمی امید را هم. و دوباره آزادشعری و حالا هم نوشتن برای تو. شب هم اگر خدا بخاهد پیادهروی و خاب. راستی تمرین ترکی را هم یادم رفت بگویم. و این که امروز هم استاد همون آهن دیروزیهرو تهِ وبینار گذاشت. یه لحظه حس کردم سربازم نشستم رو برجک و ساعت سه نصف شب است و دارم به عشقم فکر میکنم که قرار است شوهرش بدهند. خلاصه که «غمگینم مث سرباز رو برجک». این آهنگ با اون آهنگه تناسب معنایی داره. فعلن همین.
4/8/1405
آدم که بیحوصله میشود باید چکار کند؟
دیشب با خودم گفتم فردا این کار را میکنم. آن کار را میکنم. اما امروز؟
خیلی زود تمام شد و کمکاریِ فراوان.
بیحوصلهام و منفینگر. حتی دلم نمیخواهد به اینکه امروز چه کارهایی انجام دادم فکر کنم.
در هر حال امروز از آن روزهای معمولیای بود که بوی گند میدهد. و اصلا بوی گندش معلوم نیست از کجا در میآید. شاید از جایی توی سرم.
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on حرفزدن به زبان کتابت
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Bita Parham on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا خیری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟