بابا جان میدانی، فهمیدنِ پاسخ درست، لازمهاش پیدا کردنِ سوال درست است. تصمیم گرفتهام فایلی در نوت گوشیام باز کنم با عنوانِ «پرسشهای من».
باید سوالهای بیشتری بپرسم از خودم، از جهانِ اطرافم، تا جوابهای شاید درستتری پیدا کنم.
مثل هرشب منتظری ببینی امروز چه کردم؟
راستش امروز جسمم ناتوان بود و رنجور. من هم با دلش راه آمدم. خستهترش نکردم. گرچه آنقدر احساس ضعف میکردم که حالِ زودتر به خانه برگشتن را هم نداشتم. یک قهوه نوشیدم که شاید کمی جان بدهد به تنم، اما بیشتر از جانم کاست. خلاصه به زور دوام آوردم تا عصر و بعدش چون توان ایستادن و اعصاب شلوغی مترو را نداشتم، یک موتوری گرفتم. به کسی نگو، غُر میزنند به سرم.
بابا یک جایی در تونل، راننده گازش را پر کرد، حس کردم دارد باد میبردم. فکر کنم دارم زیادی سبُک میشوم.
اما یک چیز خوبِ امروز، نویسندهساز بود. استاد داستانِ کوتاهی خاند با عنوانی بلند، «سفری طولانی، پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداخته بود». میبینی چه جالب است؟ خودِ داستان سرجمع، ۴-۵ صفحه است و عنوانش اینقدر طولانی. داستانش هم جالب بود. خودِ داستان، هرچه که نباید به گزاف در داستان استفاده کرد را، استفاده کرده بود. خواندن آقای کلانتری هم با آن اَکتهایش جالبترش میکرد. اما یک قسمت خیلی بامزهترش، آهنگ پایانی وبینار بود. همان آهنگ را پخش کرد که میگوید «جناب سروام ولم کن، این وقت شو کمینم/ آمدم روی دیوار عشقم ببینم»، در خیابان بودم و منتظر پیدا شدن موتوری اسنپ. میخندیم و عابران به خندهام میخندیدند.
خانه هم که آمدم فقط نشستم به جستجو درمورد یک چیزی که در فکرم افتاده که انجامش دهم. حالا اگر پختهتر شد و قطعی میآیم برایت مینویسم.
راستی، تو چرا اصلن دلتنگ من نمیشوی؟
دلم میخواد هیچ کاری نکنم.
جدیدا هر کاری که پیامد قابل توجهی نداشته باشه باعث رنجشم میشه.
زمان به سرعت سپری میشه.
بحث جنگ داغ شده.
داداشم داره دوماد میشه.
نمیدونم.
همه چی به هم ریخته.
قطع به یقین افسردگی پس از زایمان گرفتم.
حتی حوصله رفتن یا تلفن زدن به یه درمانگر هم ندارم.
امروز یه کم لباس اطو کردم.
یه کم وسایل خونه جا به جا کردم.
رفتیم خونهی یکی از اقوام برای عرض تبریک.
به همین راحتی غروب شد.
تکالیف مهرسام رو انجام دادیم.
مرغ شستم.
برای خاطر فریزر چپانی مرغ بسته بندی کردم.
فیله کردم.
کباب مرغ نیمه آماده درست کردم.
برای فردای مهرسام اناری که محمد دون کرده بود رو گذاشتم و سیب زمینی خلال کردم که صبح درست کنم ببره.
به همین راحتی شب تموم شد.
از غروب دارم فیلم زندگی دوگانهی ورونیکا رو میبینم.
بعد از گزارش نوشتنم ادامهشو میبینم.
کتی معرفی کرده.
قطعا خوبه.
قبلش آهنگش رو فرستاد و پرسید چه وایبی بهت میده.
گفتم.
گفت دقیقا موضوع فیلم همینیه که گفتی.
خیلی با خودم حال کردم.
برم ببینمش. شاید غم تموم شدن روز بدون مطالعه و پیگرد خواستههام رو بشوره ببره.
بیخيال
۱. رفتم سر کار.
۲. وبیکار الهه را شرکت کردم.
۳. بخشی از نویسندهساز را ببودم.
۴. نوشتم.
۵. خابیدم.
۶. تولد دوستم را با تاخیر تبریک گفتم، جواب نداد.
۷. چالشعر روزانه را انجام دادم.
۸. انتشار روزانه داشتم در کانالم.
۹. لباس اتو کردم.
این روزها خیلی دل و دماغی برای نوشتن ندارم. نه اینکه ننویسم. مینویسم ولی حوصلهی به اشتراک گذاشتن ندارم. نه توی کانالم نه اینجا. نمیدانم حوصلهام کجا رفته؟ با اینکه بیحوصلهام اما روزهایم درگیر رکود نیست. مثلا امروز چندین بار آزادنویسی کردم. کتاب خواندم. فایل یکی از درسهایم را گوش دادم. تمرین درورهی تاپاس را انجام دادم. کارهای خانه را انجام دادم. پیادهروی کردم. توی وبینار شرکت کردم. بچهها از تجربهی گزارش نیکشان گفتند. همهی تجربهها قشنگ بود. دلنشین بود ولی هیچکدام تجربهی من نبود. اگر الان مینویسم از سر کنجکاویست که کدام یک از آن تجربههای قشنگ میتواند تجربهی منهم باشد یا شاید من حس و حال دیگری را تجربه کنم. نمیدانم. در ادامهی روز آشپزی کردم. رفتم سرکلاس اشارات. آخر کلاس آروز کردیم بازهم هفتهی دیگربتوانیم سر کلاس حاضر شویم. بچههای خارج مدام میگفتند مراقب خودتون باشید. دلم گرفت و از آن لحظه تا همین الان گرفتهام. دل گرفته و دل تنگ. وقتی رفتم توی بالکن به گل و گیاههایم برسم دیدم آسمان چقدر قشنگ است. مهتابی و درخشان. بعد به شهر نگاه کردم که انگار رویاش پولک ریختهاند و برق میزند. دیدن شهری که در ظاهر آرام است ولی در باطن آبستن ترس و اضطرابی مدام است قشنگی مهتاب را از من گرفت. یکی از بچههای اشارات شعری از بیدل دهلوی توی گروه فرستاد. وقتی خواندمش بغضم ترکید. بغض همان دلی که از سرشب گرفته و بیقرار بود. با یکی از دوستام که در شرایط سختیست تماس گرفتم. باهم گپ زدیم به این امید که کمی دلش سبک شود. نمیدانم سبک شد یا نه ولی من باز هم بعدش گریه کردم. کلا نمیدانم چرا امشب اشکم دم مشکم است. حتا الان. دل گرفتهام نشسته است کنار بیحوصلگیهای مدام این روزهایم.
میخواهم تمرین کنم که بیشتر در مقام نگریستن این روزها ی نگران باشم تا مشوش و آشفته.
گزارش نیک
برای چهارمین بار است که گوش میدهم به آهنگ وبینار امروز شاهین.آهنگ به شدت و داستانگو بود. جوانی عاشقپیشه. وضع بدی دارد. پول ندارد زنش را ببرد. کافه. هر شب میرود خانه ای کسی که دوسش دارد. مخفیانه از خانهاش میرود بالا. تا عشقش را ببنید. اما هرشبها از حضور ماشینهای گشتی مینالد. فقط آنجایی که میگوید خودتو قایم نکن. بیا بیرون آسمان. ببین آدم به چه روزی میافتد که اعتراف میکند من دزد نیستم به مولا. من اومدم فقط عشقم را ببینم. ببین آدم به چه روزی می افتد. و نتیحه میگیرد. اگر صداوسیما به این آهنگم گوش میکردنذ. اصول قصهگویی را به یاد میآورند. آش درهم جوش را نمیدیدیم. من از صداوسیما ب بریدم برایم جدی نیست. گذری چشم می خورد. وقت شام با خانواده. این «برایم جدی نیست.» جملهی مناسبی است. بله من هم از سخفترینها آغازیدم مثل رمان قهوهی سرد آقای نویسنده اما اقبال یارم بود. پایم از آن فراتر نگذشتم. آشغالخور نشدم. اما آشغالبین چرا. نوشتن برایت. برکت میاندازد.که اینهمه مینویسم. از تجربه نوشتن گزارش نیک فقط این را بگویم. پیگیری کارها و بازگشت به آموختهها پیشین و مرتبکردن سبد دانششخصی.
…………………………………………………….
از اقدامت روز
خاندن دفترچه خاطراتفراموش.
آزادنویس یک ساعت.
شرکت در وبیکارهای معماری تفکر موضوع امروز سنگ بنای تفکر وضوح
شرکت درنویسدهساز. خوشحالم حالیا چون وبینارهای دوستانم معرفی شد حالا من میتوام تصویر بیشتردوستانم را ببینم.
خواندن رودراوی.
ـ متاسفانه زیست کل فصل یک
ـ متاسفانهتر گزارش نیک( نوشتن متاسفانه دارد آن هم« تر»؟)
ـ یادداشت( ای وای گویوم)
ـ شعر( جونز.)
ـ داستان کوتاه( انشالله تو مدرسه.)
ـ طراحی اسم همکلاسیهایم( زیادی تو این مرحله ماندی. برو کار با برنامه.)
ـ فیلم باشو( تو را خدا ببین. حتا شده به صورت سریال.)
ـ راس ساعت نه یک تانکر چای
ـ نمایشنامه( عشقم خردهعادتها.)
ـ روزنویسی( اگر توانستم( باید بتانی.))
ـ کاریکلماتور( یادت نرودها. زمانی نمیگیرد و مدتی نمیخانیش.)
ـ ای وای آزادنویسی یادم رفت.
لیست کارهایم در انتهای شب
ـ زیست( روخانی بهتر از کلن نخاندن است. به قول شاهین یک به از صفر.)
ـ گزارش نیک( تا دقایقی دیگر)
ـ یادداشت( یک تیر و دو نشان. هم انتشار کانال و هم گزارش.)
ـ شعر( مهدی سرباز بای بای کرد. من هم به بوسههای ویانا های های کردم.)
ـ روزگفتار( کاری که قرار نبود انجام دهم.)
ـ داستان کوتاه( سفر بخیر آقای رئیس جمهور از مارکز را خانده نخانده میگذارم سر جایش. حمله به کتاب بعدی.)
ـ طراحی( درود بر شرفم که کردم. همشان اما نه.)
ـ فیلم باشو( ملتزم دیدن مجدد همان بیست دقیقه. در خاب و بیداری دیدمش.)
ـ راس ساعت نه یک تانکر چای( عوض تانکر بطری خانواده خوردم و وضعیتم این. بیهوش شدن و انتشار پس اژ دوازده. ای وای گویوم به توان ده.)
ـ نمایشنامه( کمی بیش از خردهعادت و کمی کمتر از عادت متوسط.)
ـ روزنویسی( توانستم. لالای لای)
ـ کاریکلماتور( یک دانه؟ یک صفحه. همشان هم رونویسی.)
ـ آزادنویسی( تو لیست آخر از همه یادم آمد و تو عمل اول از همه.)
ـ دیگر چه گوهی نیک خارج از برنامه خوردم؟ آهان آشپزی( هیچ وقت شیر و نودل را ترکیب نکنید.)
صفحات صبحگاهی نوشتم با برنامهی روز.
ساعت نُه کمی چرت زدم.
باز کلی ظرف شستم.
حین منجوقدوزی، فایل صوتی چند جلسه از وبینار سرزبانِ الهه علیزاده را گوش دادم. توی یکی از فایلها از «بازی سکوت» گفت. و روی کلمهی «بازی» تاکید کرد. این که گاهی بعضی آدمها از سکوت کردن به عنوانِ ابزاری برای توهین، تحقیر و صدمهزدن به ما استفاده میکنند. امروز دقیقاً روزی بود که باید این موضوع را میدانستم؛ چون مدتیست از جانب آشنایی با ابزار سکوت آزار میبینم. و تازه فهمیدم که او از این بازی لذت فراوان میبرد نکبت.
من از آن دسته آدمهایی هستم که نمیتوانم نسبت به غم دیگران بیتفاوت باشم.حتی اگر زمینام بزنند، باز در مواقع ضروری دستشان را میگیرم. اما امروز صدایی در وجودم گفت:«مهناز به خودت بیا». «بازی». این کلمه بدجور تکانم داد. از این که فهمیدم میگذارم دیگران و اویِ کثافت اینچنین بازیام بدهند سخت سرخورده شدم از درون.
عصر هوا طوفانی شد، رعد و برق و گردوخاکی بدون باران.
بعد غروب نیم ساعت در حیاط خانه پیادهروی کردم. امشب باد خنکی میوزید و راه رفتن بسی خوشایند بود.
تا آخر شب درگیر مشقهای سارا و امتحانِ فردایش بودم.
این روزها متأسفانه کتاب کم میخوانم و این عذابم میدهد. امشب چند صفحه از کتاب «فلسفهی پیادهروی » خواندم . حین خواندن چشمهایم روی هم میافتاد و کلمهها را جابهجا میدیدم. جاهایی که نیمفاصله نداشت بین عبارتها فاصله نمیدیدم. آنقدر گیج و درگیر فاصله و نیمفاصلهی متن کتاب بودم که آخرش یک شعرک متولد شد با همین فاصله و نیمفاصله.
گردآفریدِ عزیزتر از جانم،
این اولین نامهای است که برایت مینویسم. داشتم فروغ میخواندم، بلکه پُرفروغ به دنیا بنگرم، اما آخر تو نگاه کن چه بیتی آمد!
«درد تاریکیست، درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن»
این روزها خیلی گریه میکنم. نه، بهتر بگویم شعرهایش را میخوانم و زار میزنم. انگار که کسی قلبم را بوسیده باشد، بیآنکه خودش بداند و تصمیم داشته باشد. حالا رایحهاش مانده و خودش ناپدید شده. البته خودم باید ناپدیدش میکردم.
آه، میدانی؟ موقع آزادنویسی امروز بیشتر دریافتم که گویا همهاش تراوشات ذهنی من است.
وقتی موقع وبینار نویسندهساز غرق آزادنویسی میشوم، سبک میشوم، اما امان از وقتی که شب از راه میرسد…
در عین سرشار بودن از احساس، تهی میشوم. گل یا پوچهایم همگی پوچ میشوند؛ گلی وجود ندارد، حتی خشکیده.
چنان از ذوق پوچ شدهام که هنوز سراغ تمرینهای دورهٔ شعر و کارهایم نرفتهام. مدام در مختصات عشقی میپلکم که مال من نیست و نخواهد بود.
گردآفریدم، قلبم تیر میکشد. کاش میتوانستم در آغوشت لالایی شوم، اما در درد زندانیام.
به قول فروغم:
«تنم به پیلهٔ تنهاییام نمیگنجید»
البته من باید بگویم نمیگنجد، چون هنوز تنهایی از من عبور نکرده و مردابگونه پیلهپیلهام را میبلعد.
حالا نامه را تمام میکنم؛ ابرها باران میشوند.
در قلبمی،
نیلوفر
سارای عزیز،
وضعیتی که توش هستی، تجربهی خیلی منحصر به فرد و البته سختیه و برای همه به این شکل پیش نمیاد. بعد از گذشتن دورهی سوگ، حسش جوریه که انگار اگر تا قبل از این مثلا یک شکل هندسی شش وجهی بودی، تبدیل میشی به یه شکل هندسی ده دوازده وجهی. یعنی مطمئن باش اونجوری که الان احساس میکنی بیهوده کاستن بوده، نیست. و یه پیشنهاد، بهجای گریه کردن ازش بنویس.تبدیلش کن به زیبایی و ازش لذت ببر. هرکسی حس تورو نمیتونه عمیقا تجربه کنه. شعرهایی که بعد از این تجربه مینویسی، جزو بهترین شعرات میشن.
سالواژه: ثمربخشی
صبح خود را پر نشاط آغازیدم، هفت ساعت عمیق خابیده بودم مانند خابهای کودکی و نوجوانی، در ذهن من نماد خاب باکیفیت خابهای این دو دوره زندگی هستند.
بخشی از کارهای عقبافتاده را انجام دادم نگرانی انجام ندادن کارهای عقبافتاده سنگینی زیادی به ذهنمتحمیل میکند.
چند صفحه انگلیسی خاندم.
دمی را با چخوف و داستانهایش گذراندم.
با وبینار نویسندهساز همراه شدم آزادنویسی کردیم در مورد اثرات مثبت گزارشنیکنویسی صحبتکردیم. نوشتن گزارش نیک به من کمک میکند بفهمم با روزهایمچکار میکنم و در خاتمه یک آهنگ داشمشتی گوش دادیم من اولین بار بود این آهنگ رو میشنیدم اینکه در وبینار و همراه دوستان شنیدم برام خاطره خوبی شد.
همراه شام قسمت جدید سریال صد روز فریب را تماشا کردم این سریال درباره دورانیست که کره جنوبی مستعمره ژاپن بود قلبم از مفهوم استعمار به درد آمد ای کاش بشر واژه استعمار و عمل استعمار را هرگز نمیآموخت.
شعری از نیمایوشیج خاندم.
امشب قصد دارم چند دقیقه زودتر بخابم یاد آهنگ وبینار امروز افتادم جناب سروان ولم کن امشب میخام زود بخابم!
امروز هوا نیمه ابری بود.او هم دلش نیمه ابری بود.
آسمان در باریدن بخل میورزد .ابرها می آیند ومیروند بدون اینکه ببارند.اما او دلش میخاست بگرید به جای اشکهای آسمان.
به کلمات فکر می کنم وبه اینکه چه بنویسم .
کلمه رهایی را انتخاب کردم وچند سطر درباره اش نوشتم.👇👇
رهایی…
او دائم من را به دنبال خود میکشاند ازاین کوچه به آن کوچه.
مدام به من وعده وعید میدهد .امروز و فردا میکند، ولی هیچ خبری از رهایی نیست.
نمیدانم تا کی میخاهد به این بازی ادامه بدهد.
از اینکه مدام من را به دنبال خود میکشاند،احساس شادمانی میکند .
انگاردر خود کمبودی دارد که میخاهد باکشاندن من به دنبال خودآن را جبران کند.
روزواژه: وابستهی نوشتن
گزارشنیک ۴۰۵/۸/۳
ساعت ۶ صبح از خواب بیدار شدم. زودتر از با بیدارباش خورشید.روزها کوتاه و کوتاهتر میشوند. عقربههای ساعت پایشان را بر پدال سرعت گذاشتهاند و پیش میروند. گذر زمان را حس نمیکنم. زمان کم میآید برای زندگی. واین خوبست که آنقدر دنبال اهداف و برنامههای زندگی باشبم که وقت کم بیاید. در زندگی زمانِ اضافه برای زندگی، یعنی مردگی، نه زندگی.
همیشه باید در تکاپو بود نه در سکون.
بگذریم.
پسرم را به مترو رساندم. امسال خاطرم از رفت و آمد مدرسهاش کمی آسوده شده. صبحها با اسنپ تا مترو میرود یا خودم میرسانمش. چهار ایستگاه بعد سر کوچهی مدرسه پیادهمیشود و مسیری پنج دقیقهای تا درمدرسه را پیاده میرود. خدارا شکر رها شدیم از ترافیک صبحگاهی اتوبانهای تهرانو هزینهی گزاف سرویس . این هم از اطفهای بیکران پرودگارست که هیچوقت من را تنها نگذاشته.
برگشتم صبحانه خوردم دوباره کمی خوابیدم. بعد از بیدارشدن مجدد کمی نوشتم. از دل آزادنویسی صبحگاهی که نه، نزدیک به ظهرگاهی ،رخدادکی جذاب بیرون آمد. فردا دستی به سر و رویش میکشم ودر کانال «باشگاه نویسندگی خلاق»میگذارمش. یکی از کانالهای مورد علاقهام شدهاست. از خواندن رخدادکهای دوستان لذت میبرم و با دوستان خوبی آشنا شدهام. ناهار را آماده کردم ودر «تمرینجا»شرکت کردم. استاد شاهین نکات بسیار خوبی را در این جلسه مثل جلسات قبل عنوان کرد.خدا خیرش دهد کار بچهها را با حوصله و نقادانه، گاهی محکم وبدون رحم مورد ارزیابی قرارمیدهد. بیچشمداشت وانتظار. بازهم میگویم چنین افرادی در این دنیای وانفسا کمیابند. بعد از مرتب کردن خانه و آشپزخانه سریال «قمارباز» رادیدم. فعلا چیز مهمی ندارد، ببینم تا بعد از این چه حرفی برای گفتن دارد. کتاب «ازش چی یاد گرفتی»احمد جوکار را تمام کردم. کتاب نمونههایی از رخدادکهای آموزنده و خواندنیست. بعد در وبینار نویسندهساز شرکت کردم کتاب «سفرطولانی»از ابراهیم نبوی خوانده شد. کتاب جالبی بود با یک اسم طولانی که یک کامیون برای کشیدن اسمش لازم بود «سفری طولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که کیفش را روی دوشش انداخته بود.» پانزده دقیقه آزادنویسی انجام دادم. بازهم یک رخدادک از دلش درآمد.بعد از علاقه به کاریکلماتور و گزینگویه حالا نوبت رخدادکست. آهنگی جالب با مضمونی جالبتر که تا حالا نشنیده بودم اما پسرانم میشناختند در وبینار پخش شد. خدایی بعد از آنهمه آهنگ های موسیقی کلاسیک اروپا موسیقی های خواننده های معروف ونامدار سنتی وپاپ این مورد ازاستاد شاهین جالب بود. بعد از وبینار با تلفنی از طرف دونفر از آشنایان و اتفاقاتی که بعد از آن دوتماس پیش آمد به یاد پدر و مادرم افتادم. چقدر مهربانیها و حمایتهایشان را کم داشتم. همسرم کمی من را آرام کرد. اگر اورا نمیداشتم چه میکردم .
پیاده روی شبانه را نیم ساعت در اطراف منزل انجام دادم. تنها و درسکوت. دوش گرفتم. چای ریختم ومشغول نوشتن شدم. واکنون من در نوشتاری نیک. که سخت به آن وابسته شدم.
ساعت یک وپانزده دقیقه بعد از نیمهشب است و حسم، حسِ یک معتاد به نیکنویسیست.
سالواژهام: ارتباط
صبحی استاد خبر داد که برگشته است و ظهری راه افتادم سمت شرکت. البته، صبحیتر آزادنویسی کردم و خاندم «نفتی» چوبک را. از نثر نجدی پرت شدم توی نثر چوبک. انگار که چوبک، معیار متمایل به شاعرانه مینویسد و نجدی، خود شاعرانه. منظورم دو مجموعه داستان «یوزپلنگانی که با من دویدهاند» و «خیمهشببازی» است.
بخشی از صحنهام را پیش بردم.
از شرکت یکراست رفتم کتابفروشی اردیبهشت و یکراستتر، قفسهی اسطورهشناسی. یافتمش «اسطوره و نماد در ادبیات و هنر» را. گفتوگو با جلال ستاری. فروشنده که خود، خورهی اساطیر است، از وجود چنین کتابی اطلاع نداشت و خودش را به در و دیوار کوباند که من نخرمش. تنها همین یک نسخه باقی مانده بود. من هم گفتم که انتهای لطفم این است که قرض بدهم والا.
دختر بسیار نازنینیست. اصلن یکی از مزایای غیر مستقیم شرکت که مستقیمتر از مزایای مستقیمش است، همین آشنا شدن با بچههای خوشذوق اردیبهشت است.
شب به زبان گذشت و نویسندگی خلاق. استاد که از عینیها و ذهنیها میگفتند، یاد مادرانگی افتادم. اسطورهی دمتر، شکل مادری و مادرانگیست برایم.
انرژی کم نیست من آنها را پیش از جستجو در وجود خود، از دیگران دریافتش میکنم.
شب است و نگاهها خیره به آسمان روزیرسان.
من اما سهمم را برداشتهام. پربار است دایرهٔ ارتباطیام و کمنظیر.
امروز دو کارِ اساسی انجام دادم که به هر به دلیلی عقب مانده بودم از انجامشان.
ملاقات به دوستی خوشذوق و مهربان.
رفتن به دندانپزشکی و ترمیم دندان و قرارگیری در مراحل طاقت فرسای آن.
از کارهای امروزم در جهت بهرهوری بیشتر در نوشتن:
متن نوشتم برای دوستِ عزیزم.
عضو شدن در گروه همخوانی کتابهای چند جلدی مادر و دختران. با جمعی از هم نویسان خوشذوق.
پیادهروی و تخلیه اطلاعات نامرتبط و غیرمهم و بارگیری دادههای اصلی و ضروری برای کشف و مشاهدهٔ دقیقتر.
دیدی گفتم دوباره خلاق میشوم؟ دوباره به زندگی برمیگردم؟
امروز بجای استراحت بدنی – هرچند که هنوز با دردهای مختلف دستوپنجه نرم میکنم – حسوحالِ خلقکردنی که به سراغم آمد را در هوا شکار کردم.
دفتر آبرنگم را باز کردم و تکنیکهای آبرنگ را تمرین کردم. رنگها اثرشان را گذاشتند. چند سالی فعلا جوانترم. جوانتر هم میشوم صبر کنید.
کانال تمرینجا را باز میکنم و میبینم که اسمم در لیست خواندهشدههای امروز است. با استرس فایل را پخش میکنم. در تمرینجا استاد درباره تمرینهایمان برای کلاس نویسندگیِ خلاق بازخورد میدهد. چند سطر اول داستانم درباره صحنه است. استاد میخواندش و هر لحظه منتظرم بگوید این چه چرتوپرتیست که نوشتی. ولی با قطاری از تعریفها و کلمات تشویقکننده روبهرو میشوم. روزم ساخته میشود. جوانتر؟ البته. صبر کنید هنوز هست.
نویسندهساز با تمرین آبرنگ همراه میشود. استاد پارهای از یکی از نوشتههای ابراهیم نبوی را میخواند و من قلممو را در رنگها میرقصانم. زمان آزادنویسی، بند و بساطم را جمع میکنم چون که حالا وقتِ منِ نویسنده است و منِ نقاش شیفتش تمام شده. در آزادنویسی امروز، آزادپرسی کردم. پشت سر هم، از خودم سوال پرسیدم. از هر موضوعی. تجربه جالبی بود. چیزهای جدیدی در خودم کشف کردم. همیشه عاشق سوال پرسیدن از خودم هستم. آزادنویسی که تمام میشود بعد از پرسش و پاسخ، استاد میگوید میخاهم یک آهنگ محشر پخش کنم. آهنگی میگذارد که نگویم برایتان. «ﺟﻨﺎب ﺳﺮوان وﻟﻢ ﻛﻦ اﻳﻦ وﻗﺖ ﺷﻮ ﻛﻤﻴﻨﻢ». بله گوگل کردم. خیلی خندیدیم. نظرهای بچهها فوقالعاده بود. جوانتر؟ البته.
در فاصلهی تا شروع کلاس نویسندگی خلاق، با سینشین وویس ردوبدل کردیم که دیدم ای وای زمان از دستم رفت و پنج دقیقهست کلاس شروع شده. پریدم توی کلاس. چه بحث جذابی شکل گرفته بود. تفاوت کتاب با فیلم. استاد میگفت که در کتاب، خواننده با داستان تعامل دارد و شکلگیری داستان وابسته به تعامل خوانندهست. اما در فیلم تعاملی وجود ندارد چراکه همه چیز از قبل نمایش داده شده و جایی برای تصور مخاطب نمیگذارد. برای همین نویسنده به توصیف میپردازد. مخصوصا در رمانهای قرن نوزدهم که توصیفات بسیار زیاد و پرجزئیات بودند چون مردم آن زمانه نسبت به الان، از تصویر محروم بودند. اما ما میتوانیم هروقت اراده کنیم، دورترین نقطه دنیا را در گوگل ببینیم. جالب نیست؟ شیفته نویسندگی نمیشوید؟ در ادامه شیفتهتر هم میشوم. جوانتر؟ البته البته.
بعد از کلاس، اسکچبوک را درمیآورم تا افتتاحش کنم. یکی از تصویرسازیهایی که دوست دارم را میآورم و تمرین رونویسی میکنم. یکی از بهترین تمرینها برای فهم عمیقتر یک اثر و البته بهتر نوشتن، رونویسی کردن از روی آثار خوب است. و حالا رونویسی را آوردم در حیطه هنر. خیلی وقت بود که طراحی نکرده بودم. اما شروع خوبی بود. هنوز چیزهایی در من هست. جوانتر؟ البته.
برمیگردم به بوف کور. شگفتزده میشوم از تعابیر و توصیفات. حالا دیگر حواسم بیشتر به توصیفات هست. باید رونویسی کنم. کلی ایده برای وام گرفتن پیدا میکنم. جوانتر؟ آه البته که آره. اما فکر کنم الان دیگر نوزادی باشم. بله فکر کنم امروز باز متولد شدم.
در یکی از سوالهای آزادپرسی امروز، از خودم پرسیدم اگر فقط بتوانی یک لذت را داشته باشی آن لذت چیست؟ پاسخ دادم: لذت خلق کردن.
✓🟥 بایگانی رویاها/ رویای دوم
خوابگاه بیخروج
نخست چیزی که از آن خوابگاه به یاد میآورم، نه شکل اتاقها بود و نه چهرهٔ آدمهایی که در آن رفتوآمد میکردند، بلکه هوای آن بود. هوایی مانده، گرم و سنگین که گویی سالها در میان دیوارها حبس شده و دیگر راهی برای تازه شدن نمیشناخت. بویی از رطوبت، پارچههای نشسته، تشکهای کهنه و چیزی نامشخص که نمیتوانستم منشأ آن را پیدا کنم، در فضا پراکنده بود. بویی که نه آنقدر شدید بود که بتوان از آن گریخت و نه آنقدر خفیف که بتوان فراموشش کرد. مثل حضوری ناخوانده که بیآنکه دیده شود، پیوسته خود را به آدم یادآوری میکند.
دیوارها رنگی مرده داشتند و در نور کمجان چراغها، لکههایشان شبیه آثار چیزی بود که زمانی بر سطح آنها ریخته و سپس، با گذشت سالها، به جزئی از ساختمان بدل شده بود. نور، بهجای آنکه اتاقها را روشن کند، تنها تیرگی اشیا را از هم متمایز میساخت. تختهای فلزی، کمدهای فرسوده و صندلیهایی که انگار سالها کسی آنها را جابهجا نکرده بود. ملحفهها چینخورده و بیروح بودند و تشکها فرورفتگی بدنهایی را در خود نگه داشته بودند که دیگر آنجا نبودند. گویی حتی پس از رفتن آدمها نیز چیزی از حضورشان در این مکان باقی میماند و اجازه نمیداد اتاق واقعاً خالی شود.
راهروها طولانی و کمنور بودند. کف آنها زیر قدمها صدایی خشک و توخالی میداد و هر صدای دور، از پشت دری بسته یا از انتهای راهرو، چنان در فضا میپیچید که نمیتوانستم بفهمم از کجا آمده است. گاه صدای بسته شدن دری به گوش میرسید، گاه زمزمهای نامفهوم و گاه فقط سکوتی که از صداها آزاردهندهتر بود. در آن سکوت، آدم احساس میکرد ساختمان نفس میکشد. نه با نفسی زنده و آرام، بلکه با دموبازدمی خسته و بیمار، مانند کسی که در خوابی تبآلود گرفتار شده باشد.
نمیدانستم چگونه سر از آنجا درآوردهام. تنها مطمئن بودم که نمیخواهم آنجا بمانم.
هماتاقیام مردی هیکلی بود با سبیلهای کلفت، گوشوارهای زمخت و دستهایی پوشیده از خالکوبی. در نخستین نگاه، چیزی در ظاهرش بود که مرا پس میزد. شانههای پهنش فضای اتاق را کوچکتر نشان میدادند و ساعدهای سنگینش، با نقشهایی که خطوط تیرهشان در نور زرد چراغ گاه پیدا و گاه محو میشد، به دستهای کسی شباهت داشتند که مدتها در تماس با جهان خشنتری زیسته است. سبیلهایش بر لب بالایی سایه میانداختند و گوشوارهاش، با آن زمختی نامتناسب، به نظرم چیزی میان زیور و نشانهٔ سرسختی میآمد. بااینهمه، نمیتوانستم بفهمم آیا این برداشتها از خود او میآمدند یا از ترسی که پیش از شناختنش در من ریشه دوانده بود.
او همیشه آنطور که انتظار داشتم رفتار نمیکرد. گاهی بیآنکه نگاهم کند، با حرکاتی آهسته و تقریباً باحوصله وسایلش را مرتب میکرد. گاهی مدت زیادی به نقطهای نامعلوم خیره میماند، انگار در ذهنش گفتوگویی را دنبال میکرد که من از آن بیخبر بودم. سکوتش از حرف زدنش بیشتر بود، اما این سکوت آرامم نمیکرد. برعکس، مرا وادار میساخت برای هر حرکت کوچک او معنایی احتمالی بسازم. اگر صندلی را جابهجا میکرد، صدای کشیده شدن پایههای آن روی کف اتاق بیش از اندازه به گوشم میرسید. اگر از جایش بلند میشد، ناخودآگاه مسیر حرکتش را دنبال میکردم. حتی وقتی پشت به من نشسته بود، حضورش را بهوضوح احساس میکردم، مثل قطعهای بزرگ از اثاثیه که نمیتوان آن را نادیده گرفت و نمیتوان بهآسانی از کنارش گذشت.
بااینحال، گاهی در چهرهاش چیزی میدیدم که با آن تصور نخستین جور درنمیآمد. لحظهای که سرش را پایین میانداخت، یا هنگامی که خستگی در خطوط اطراف چشمهایش آشکار میشد، به نظرم میرسید که زیر آن ظاهر زمخت، نوعی فرسودگی پنهان شده است. نمیدانستم این فرسودگی از کجا آمده و چه چیزهایی را پشت سر گذاشته است. حتی نمیدانستم آیا واقعاً وجود دارد یا ذهن من، که از حضورش ناراحت بود، برای پیچیدهتر کردن تصویر او ناخواسته چیزی به آن میافزود.
همین ناتوانی در شناختنش آزارم میداد. اگر او صرفاً آدمی نفرتانگیز و خطرناک بود، شاید میتوانستم از او بیزار باشم و تکلیفم را بدانم. اما او در ذهن من به تصویری ثابت تبدیل نمیشد. هر بار که میکوشیدم در یک صفت خلاصهاش کنم، جزئی کوچک از رفتارش آن تصویر را بر هم میزد. گاهی به نظرم میرسید که از من بیخبر است و من بیدلیل از او میترسم. گاهی حضور خاموشش چنان بر اتاق سایه میانداخت که احساس میکردم باید هرچه زودتر از آنجا بروم.
شاید آنچه بیش از همه آزارم میداد، خود مرد نبود، بلکه اجبار به ماندن در کنار او بود. من انتخاب نکرده بودم که با او هماتاق شوم. نمیدانستم چه کسی مرا به اینجا آورده و چرا باید در اتاقی زندگی کنم که حتی هوایش برایم ناخوشایند بود. احساس میکردم اختیارم را از دست دادهام و همین فقدان اختیار، هر ویژگی او را در چشمم برجستهتر میکرد. هیکلش بزرگتر به نظر میرسید، سبیلهایش انبوهتر و خالکوبیهایش تیرهتر. گویی نارضایتی من از آن مکان، در هیئت او جمع شده بود و هر بار که به او نگاه میکردم، دوباره خود را به یادم میآورد.
از اتاق بیرون میرفتم و راهروها را جستوجو میکردم. هر دری که میدیدم، برای لحظهای امیدی در من بیدار میکرد. شاید این یکی به حیاط باز شود، شاید پشت آن پلههایی باشد که به طبقهٔ همکف میرسند، شاید از آنجا بتوانم از ساختمان بیرون بروم و در هوایی آزاد نفس بکشم. اما درها یا به اتاقهایی دیگر باز میشدند یا به راهروهایی که شباهت عجیبی به همان راهروی قبلی داشتند. هر بار که به مسیری تازه وارد میشدم، پس از چند پیچ احساس میکردم دوباره به همان نقطه بازگشتهام. ساختمان انگار از تکرار ساخته شده بود. از درهایی که به درهای دیگر میرسیدند و راهروهایی که بهجای رساندن آدم به بیرون، او را بیشتر در خود فرومیبردند.
بااینهمه، هنوز امید داشتم.
در یکی از همین جستوجوها، ناگهان وارد بخش دخترانه شدم. آنجا نیز همان هوای سنگین و همان فضای غریب وجود داشت، اما برای لحظهای احساس کردم از محدودهای که پیشتر میشناختم بیرون آمدهام. پشت دری، دختری برهنه دیدم. تصویرش ناگهانی بود، چنان ناگهانی که گویی در میان آن همه تیرگی، پردهای برای یک لحظه کنار رفته باشد. اما پیش از آنکه بتوانم چیزی از آن لحظه دریابم، شرمندگی به سراغم آمد. عقب برگشتم و از آنجا دور شدم، با همان شتاب کسی که بیاجازه وارد خلوت دیگری شده باشد.
و بار دیگر راهروها بودند، دیوارهای گرفته و درهای بسته.
نمیدانستم چند ساعت است که در آن خوابگاه ماندهام. زمان در آنجا اندازهٔ معمول خود را از دست داده بود. نه روشنایی بهدرستی تغییر میکرد و نه نشانهای وجود داشت که بتوان با آن گذر لحظهها را سنجید. تنها احساس میکردم هرچه بیشتر میگردم، ساختمان بزرگتر میشود و خروج، به همان اندازه، از من فاصله میگیرد.
ترسیده بودم. نه از خطری مشخص، بلکه از این احتمال که شاید هیچ راهی وجود نداشته باشد، که شاید این راهروها تمام جهان را تشکیل دهند و آنچه بیرون نامیده میشود، چیزی جز تصوری دور نباشد. اما حتی در دل این ترس، امیدی کوچک باقی مانده بود. هنوز فکر میکردم جایی دری هست که آن را ندیدهام، راهپلهای که از آن نگذشتهام، پنجرهای که میتوان از آن سویش آسمان را دید.
و شاید همین امید بود که نمیگذاشت تسلیم شوم.
اکنون که از آن خواب به یادم میآید، بیش از چهرهٔ مرد یا تصویر گذرای دختر، آن حس مادی و سنگینِ گرفتار بودن را به خاطر میآورم. بوی هوای مانده، زبری دیوارها، نور چراغهایی که چیزی را روشن نمیکردند و صدای قدمهایی که در راهروها میپیچیدند و باز به سوی خودم بازمیگشتند.
گاهی مکانهایی که در خواب میبینیم، پس از بیداری نیز در ما باقی میمانند. نه مانند تصویری که بتوان آن را بهروشنی به یاد آورد، بلکه همچون احساسی که در بدن جا خوش کرده است. گویی هنوز میتوانم هوای آن خوابگاه را استشمام کنم و سنگینی آن را بر سینهام احساس کنم.
و بااینحال، در دورترین نقطهٔ آن خاطره، چیزی روشن باقی مانده است. این یقین مبهم که باید راهی وجود داشته باشد.
راهی به بیرون، به هوای تازه، به جایی که دیگر هیچکس مرا وادار نکند در کنار چیزی بمانم که نمیخواهم.
راهی که هنوز پیدا نکرده بودم، اما امید داشتم روزی پیدایش کنم.
✓🟥گزارش نیک | اندوهِ کسی که هنوز نیامده بود
#رویانگاری -رویای اول
نمیدانم چرا خواب دیدم به خواستگاری دختری رفتهام که هرگز ندیده بودمش. یا شاید بهتر است بگویم، دختری که پس از بیداری دیگر نمیتوانستم به یادش بیاورم، چنانکه گویی خواب، پیش از آنکه او را از من بگیرد، چهرهاش را نیز از حافظهام پاک کرده بود. از آن دیدار، جز احساس غریبی که پس از رد شدن در من پدید آمد، چیز چندانی باقی نمانده است. احساسی که نه بهتمامی شبیه اندوه بود و نه میشد آن را با واژهٔ سادهٔ شکست توضیح داد. گویی در آن خانه، در برابر آدمهایی که نمیشناختم، ناگهان چیزی از من آشکار شده بود که خودم نیز تا آن لحظه از وجودش خبر نداشتم. میل به پذیرفتهشدن، میل به اینکه کسی مرا بخواهد، بیآنکه مجبور باشم برای خواستهشدن دلیلی بیاورم.
از خانه چیزی به یاد ندارم، اما اکنون که میکوشم خواب را دوباره در ذهنم بسازم، ناخواسته برایش جزئیاتی میآفرینم. شاید اتاقی با دیوارهای روشن، پردههایی که نور روز از میانشان عبور میکرد و میزی که آدمها دور آن نشسته بودند. شاید صدای برخورد استکانها با نعلبکیها میآمد، یا صدای کسی که در فاصلهای نزدیک حرف میزد و من، بیآنکه به کلماتش توجه کنم، در انتظار چیزی بودم که قرار بود زندگیام را، دستکم برای مدتی، از آنچه بود متفاوت کند. نمیدانم این تصاویر واقعاً در خواب وجود داشتند یا اکنون حافظهام، که از سکوت و خلأ خوشش نمیآید، آنها را به آن افزوده است. گاهی به نظرم میرسد که حافظه، حتی در مورد خوابهایی که بهسختی به یاد میآوریم، همان کاری را میکند که با گذشته میکند. از میان آنچه اتفاق افتاده یا میتوانسته اتفاق بیفتد، روایتی میسازد که احساساتمان بتوانند در آن خانه کنند.
شاید پیش از آنکه پاسخ را بشنوم، اندکی امیدوار بودم. این امید، اگر واقعاً وجود داشته، احتمالاً شکل روشنی نداشته است. نه میدانستم دختر چه شکلی است، نه میتوانستم از زندگی مشترک با او تصویر مشخصی در ذهن داشته باشم. بااینحال، در من چیزی منتظر پذیرفتهشدن بود. چیزی که پیشاپیش، بیآنکه از من اجازه بگیرد، برای آیندهای نامعلوم جا باز کرده بود. آدم گاهی پیش از آنکه کسی را بشناسد، به امکان دوستداشتنش دل میبندد. نه به خود آن شخص، بلکه به زندگیای که حضورش میتواند نوید بدهد. به اینکه روزی در پایان یک روز طولانی، کسی باشد که بتوان در کنار او سکوت کرد. کسی که حضورش، بدون آنکه اتفاق مهمی افتاده باشد، از سنگینی روز بکاهد. کسی که نام آدم را به شکلی به زبان بیاورد که شنیدنش با شنیدن همان نام از دهان دیگران تفاوت داشته باشد.
شاید من نیز در آن خواب، پیش از آنکه دختر را بشناسم، به همین امکان دل بسته بودم.
بعد، به هر شکلی که بود، مرا نپذیرفتند.
عجیب است که از خود پاسخ چیزی به یاد ندارم. نمیدانم چه کسی آن را بر زبان آورد، آیا دختر مستقیماً با من حرف زد یا از سکوت و رفتار دیگران فهمیدم که دیدار به پایان رسیده است. حتی نمیدانم لحظهٔ رد شدن ناگهانی بود یا پس از چند دقیقه انتظار اتفاق افتاد. اما احساس شکست، روشنتر از تمام این جزئیات در خاطرم مانده است. گویی ذهنم، از میان تمام آنچه میتوانست نگه دارد، تنها همان چیزی را انتخاب کرده بود که بیشتر از همه آزارم داده بود. این حقیقت ساده و در عین حال دردناک که من خواسته بودم و دیگری نخواسته بود.
در آن لحظه، انگار چیزی درونم فرو ریخت. نه چیزی که بتوان به آن اشاره کرد، نه تصویری که بتوان در حافظه نگهش داشت. بیشتر شبیه تغییری در معنای تمام چیزهایی بود که تا چند لحظه پیش عادی به نظر میرسیدند. شاید همان اتاق، با همان نور و همان صداها، همچنان وجود داشت، اما من دیگر در آن احساس راحتی نمیکردم. پیش از پاسخ، هنوز میتوانستم خودم را در آیندهای تصور کنم که از آن دیدار آغاز میشد. پس از پاسخ، ناگهان مجبور بودم به همان کسی بازگردم که پیش از ورود به خانه بودم، با این تفاوت که اکنون احساس میکردم چیزی را از دست دادهام که حتی نمیتوانستم نامش را ببرم.
این شاید غریبترین بخش خواب بود. من از دست دادن چیزی را تجربه میکردم که هرگز نداشتم.
از دختر چیزی نمیدانستم. نمیدانستم صدایش آرام بود یا بلند، نگاهش چگونه بود، هنگام خندیدن چه حالتی پیدا میکرد یا آیا اصلاً در آن دیدار لبخند زده بود. نمیدانستم اگر در زندگی واقعی با او روبهرو میشدم، علاقهای به او پیدا میکردم یا نه. ممکن بود پس از چند دقیقه گفتوگو درمییافتم که هیچ تناسبی میان ما وجود ندارد و با آسودگی از آن دیدار بیرون میآمدم. اما خواب چنین فرصتی به من نداده بود. او پیش از آنکه بتواند برایم به انسانی با ویژگیهای مشخص تبدیل شود، به کسی بدل شده بود که مرا نخواسته بود. و من، بهجای آنکه از خودم بپرسم آیا اصلاً او را میخواستم، از خودم میپرسیدم چرا او مرا نخواسته است.
شاید این همان جایی بود که اندوه خواب از یک ناکامی ساده فراتر رفت. مسئله دیگر فقط این نبود که یک امکان عاطفی از میان رفته بود. مسئله این بود که رد شدن، برای لحظاتی، به قضاوتی دربارهٔ خودم تبدیل شده بود. انگار پاسخ آن دختر میتوانست چیزی را دربارهٔ من ثابت کند، چیزی که پیش از آن از من پنهان مانده بود و حالا، با بیرحمی، آشکار شده بود. در خواب، فراموش کرده بودم که آدمها یکدیگر را به دلایل فراوانی نمیخواهند، و اینکه هیچکس نمیتواند از میل یا بیمیلی دیگری، حکمی قطعی دربارهٔ ارزش وجودی خودش استخراج کند.
فقط غمگین بودم.
غمم از آن نوع اندوههایی بود که آدم را به گریهکردن یا حرفزدن وادار نمیکنند، بلکه او را در خودش فرومیبرند. مثل وقتی که در اتاقی نشستهای و میدانی باید کاری انجام دهی، اما برای مدتی کوتاه، هیچ کاری از تو برنمیآید. انگار هر حرکت کوچک، هر فکر تازه و هر تلاشی برای بیرون آمدن از آن حالت، به نیرویی احتیاج داشت که دیگر در اختیارم نبود. احساس افسردگی میکردم، نه فقط به خاطر آنچه اتفاق افتاده بود، بلکه به خاطر معنایی که در آن لحظه به آن داده بودم. معنایی که میگفت شاید آنچه میخواهم، چیزی نیست که بتوانم به دست بیاورم.
و شاید اگر کسی در همان لحظه کنارم نشسته بود و میپرسید چه شده، نمیتوانستم درست توضیح بدهم. چگونه میتوانستم برای کسی تعریف کنم که از رد شدن به دست زنی ناشناس اندوهگینم، در حالی که حتی چهرهاش را به یاد نمیآورم؟ چگونه میشد توضیح داد که برای چند لحظه، نه یک شخص، بلکه امکانِ دوست داشته شدن را از دست دادهام؟ شاید تنها میگفتم چیزی نشده است. همان پاسخی که آدم گاهی برای پنهان کردن اندوهش میدهد، نه از آن رو که اندوهی وجود ندارد، بلکه چون هنوز نمیداند چگونه باید آن را به کلمات تبدیل کند.
بعد از خواب بیدار شدم و غم، کمکم، از من فاصله گرفت. این فاصله گرفتن تدریجی بود. درست مثل وقتی که پس از شنیدن موسیقیای اندوهگین، سکوت اتاق را دوباره میشنوی و درمییابی که آنچه چند دقیقه پیش تمام وجودت را گرفته بود، اکنون تنها در گوشهای از ذهنت باقی مانده است. جهان بیرون تغییری نکرده بود. هیچکس مرا رد نکرده بود، هیچ دیداری به پایان نرسیده بود و هیچ آیندهای از من گرفته نشده بود. تنها خوابی بود که گذشته بود، اما احساسش، برای مدتی کوتاه، از مرز خواب عبور کرده و با من به بیداری آمده بود.
اکنون که به آن فکر میکنم، دختر را تقریباً فراموش کردهام. اگر کسی از من بپرسد چه شکلی بود، نمیتوانم پاسخ بدهم. شاید اصلاً چهرهٔ مشخصی نداشت. شاید ذهنم برای آنکه بتواند اندوه را تجربه کند، به حضور کسی احتیاج داشت که نخواستنم را به او نسبت بدهد. اما احساس خودم را به یاد دارم. آن لحظه که امید، هرچند مبهم و ناپیدا، جای خود را به شکست داد. آن لحظه که میخواستم انتخاب شوم و ناگهان با این امکان روبهرو شدم که شاید انتخاب نشوم.
شاید من در آن خواب برای دختری ناشناس غمگین نبودم. شاید برای خودم غمگین بودم. برای آن بخش از وجودم که دلش میخواهد بدون ترس نزدیک شود، بدون نگرانی دوست بدارد و بدون آنکه مدام خودش را بسنجد، در کنار کسی بماند. برای آن بخش که میخواهد مطمئن باشد اگر روزی کسی را انتخاب کرد، مجبور نخواهد شد تمام مدت از خودش بپرسد آیا او نیز انتخاب خواهد شد یا نه.
اما نمیخواهم از این خواب نتیجه بگیرم که ترسی پنهان در من وجود دارد یا اینکه چنین اتفاقی در آینده رخ خواهد داد. خوابها گاهی تنها احساسات را کنار هم میگذارند و از آنها داستانی میسازند که پس از بیداری، معنایش از خود داستان روشنتر نیست. شاید این رؤیا چیزی جز یک تجربهٔ عاطفی گذرا نبوده باشد. اندوهی که در خواب شکل گرفته و با بیداری آرامآرام محو شده است.
بااینحال، اگر بخواهم چیزی از آن نگه دارم، نه تصویر دختر را نگه میدارم و نه لحظهٔ رد شدن را. آنچه برایم باقی میماند، پرسشی است که شاید خواب، بیآنکه قصد پاسخ دادن به آن را داشته باشد، در من بیدار کرده است. چرا گاهی پذیرفتهشدن از سوی دیگری، برای لحظاتی، چنان اهمیت پیدا میکند که فراموش میکنیم پیش از آنکه کسی ما را بخواهد یا نخواهد، ما خودمان وجود داشتهایم. با تمام زندگیای که پشت سر گذاشتهایم، با تمام چیزهایی که دوست داشتهایم، با تمام شکستهایی که از آنها عبور کردهایم و با تمام امکانهایی که هنوز پیش روی ما هستند.
شاید پاسخ سادهتر از آن باشد که در ابتدا به نظر میرسد. آدم دلش میخواهد دوست داشته شود. دلش میخواهد در جهان کسی، حضوری یگانه داشته باشد. میخواهد روزی روبهروی کسی بنشیند و احساس کند لازم نیست برای خواستنی بودن تلاش کند، لازم نیست خودش را با دیگری مقایسه کند یا از هر سکوتی معنای رد شدن را بیرون بکشد. میخواهد بتواند به حضور دیگری اعتماد کند، همانطور که دیگری نیز بتواند به حضور او اعتماد کند.
و اگر چنین چیزی را میخواهد، خواستهٔ عجیبی ندارد.
صبح که شد، دختر همچنان ناشناس ماند و خواب از من دور شد. اما شاید چیزی که در آن خانهٔ خیالی به دنبالش بودم، اصلاً آن دختر نبود. شاید میخواستم برای لحظهای از این تردید رها شوم که آیا روزی کسی مرا با تمام آنچه هستم خواهد خواست یا نه. میخواستم بدانم که میتوانم برای کسی مهم باشم، بیآنکه لازم باشد اهمیت خودم را هر روز از نو ثابت کنم.
نمیدانم چنین اطمینانی چگونه و چه زمانی به دست میآید. اما میدانم که خواب، هرقدر هم واقعی احساس شده باشد، آینده را تعیین نمیکند. آن دختر مرا نخواست، اما او تنها شخصیتی بود که ذهنم برای یک شب آفریده بود. نه داوری دربارهٔ من بود و نه پیشگویی آنچه در انتظارم است.
و شاید بهتر باشد همین را از آن خواب به یادگار نگه دارم. اینکه میتوانم از پذیرفتهنشدن بترسم، میتوانم از آن اندوهگین شوم، حتی میتوانم در خواب برای چیزی که هرگز نداشتهام احساس فقدان کنم. اما هیچیک از این احساسات، بهتنهایی، حقیقت نهایی زندگی من نیستند.
آن شب، در خانهای که اکنون حتی نمیتوانم شکلش را به یاد بیاورم، دختری ناشناس مرا نخواست. صبح، من از خواب بیدار شدم و زندگی، بیآنکه چیزی را توضیح دهد، همچنان ادامه داشت.
شاید همین ادامه داشتن، در نهایت، کافی باشد.
✓🟥گزارش نیک | خاطرهای از باشگاه، بدن و بازگشت
امروز، پس از ساعتهای کار، به باشگاه رفتم. انگار میان پروندهها، رفتوآمدها و ساعتهایی که پشت میز نشسته بودم، چیزی از من در انتظار فرصتی مانده بود تا دوباره خودش را به یاد بیاورد. باشگاه با صداهای آشنایش پذیرایم شد. صدای برخورد وزنهها، نفسهایی که در فضای بسته بالا و پایین میرفتند و آینههایی که آدم را بیواسطه در برابر تصویر خودش قرار میدادند.
تمرین را با وزن بدن آغاز کردم. هر حرکت، هر بار که عضلاتم را به کار میگرفتم و وزن خودم را جابهجا میکردم، مرا از فکرهای پراکنده روزانه دورتر میبرد. در آن لحظهها، بدن دیگر چیزی نبود که فقط با خودم به اینسو و آنسو حمل کنم. حضوری زنده بود که میتوانستم آن را احساس کنم، حضوری که با هر انقباض عضله و هر نفس عمیق، از زیر غبار خستگی روز بیرون میآمد.
بعد مقداری وزنه زدم. آهن سرد در دستهایم بود و مقاومتش، ساده و بیتعارف، مرا به اکنون بازمیگرداند. وزنه نه چیزی از گذشته میدانست و نه وعدهای درباره آینده میداد. فقط در برابر نیروی من ایستادگی میکرد و از من میخواست همانقدر که میتوانم، در همین لحظه حضور داشته باشم. عجیب بود که این گفتوگوی خاموش با چند قطعه فلز، چگونه میتوانست ذهن را از پیچوخمهای بیپایانش بیرون بیاورد.
در فاصله میان حرکتها، وقتی لحظهای مکث میکردم، به بدنم فکر میکردم. به اینکه چقدر آسان آن را در روزهای شلوغ فراموش میکنیم و چطور گاهی باید دوباره به آن بازگردیم، مثل بازگشت به خانهای قدیمی که پنجرههایش مدتها بسته ماندهاند. شاید تمرینکردن، بیش از آنکه تلاشی برای تغییر ظاهر باشد، راهی برای آشتی با همین خانه باشد. راهی برای شنیدن چیزی که زیر صدای بلند فکرها پنهان شده است.
از باشگاه که بیرون آمدم، روز هنوز تمام نشده بود، اما چیزی در من جابهجا شده بود. نه اتفاق بزرگی افتاده بود و نه معجزهای رخ داده بود. فقط بدنم را اندکی بیشتر به یاد آورده بودم. گاهی همین کافی است تا آدم احساس کند دوباره در زندگی خودش حضور دارد، نه صرفاً تماشاگر گذر ساعتها.
امروز برای من روز بازگشت کوچکی بود. بازگشت از پشت میز به حرکت، از فکر به عضله، از پراکندگی به تمرکز. و شاید فردا، وقتی دوباره در میان کارهای روزانه گم شوم، خاطره همین چند حرکت ساده در جایی از ذهنم باقی بماند، مثل گرمایی ملایم که پس از غروب آفتاب هنوز روی دیوار خانه مانده است.
✓🟥گزارش نیک | ال توپو؛ خاطرهای از تاریکی و رستگاری
تماشای ال توپو برایم شبیه فرورفتن در رؤیایی بود که نمیدانستم از کجا آغاز شده است. رؤیایی آکنده از شنهای داغ، سکوتهای طولانی و چهرههایی که گویی پیش از آنکه در قاب دوربین ظاهر شوند، سالها در تاریکترین گوشههای ذهنم زندگی کرده بودند. وقتی فیلم به پایان رسید، احساس کردم چیزی در من همچنان در آن بیابان باقی مانده است. بخشی از ذهنم که هنوز در امتداد افق پیش میرفت و نمیتوانست بفهمد آنچه دیده بود، روایت زندگی مردی دیگر بود یا بازتاب پرسشی که از مدتها پیش در درون خود حمل میکردم.
ال توپو در آغاز، با اسلحه به دنبال حقیقت میرود. مردی است که انگار به قدرت دستهایش بیشتر از ناتوانیهای روحش اعتماد دارد و تصور میکند برای رسیدن به روشنایی باید تاریکی را در دیگری شکست دهد. در تماشای او، بارها به این فکر کردم که انسان با چه اطمینانی گاهی راه خود را درست میپندارد و چگونه ممکن است چنان شیفتهٔ مقصد باشد که خشونت نهفته در مسیر را نبیند. شاید خطرناکترین لحظهٔ زندگی هر انسانی همان زمانی باشد که دیگر در درستی خویش تردید نمیکند.
چهار استاد تیراندازی که ال توپو در برابرشان قرار میگیرد، برایم تنها حریفانی در یک وسترن غریب نبودند. هرکدام انگار آینهای بودند که قهرمان در برابر آنها میایستاد، بیآنکه بتواند چهرهٔ واقعی خود را در آنها بازشناسد. او پیروز میشود، اما هر پیروزی مرا به این پرسش نزدیکتر میکرد که آیا شکستدادن دیگری واقعاً چیزی از تاریکی درون ما میکاهد؟ گاهی گمان میکنم انسان میتواند تمام عمر را صرف غلبه بر موانعی کند که در بیرون از او قرار دارند، فقط برای آنکه مجبور نباشد لحظهای در برابر آنچه در درونش پنهان کرده است بایستد.
پس از آن، فیلم مرا به غار میبرد. به فضایی که تاریکیاش نه آرامشبخش است و نه کاملاً هراسآور، بلکه یادآور چیزی است که مدتها از دیدن آن گریختهایم. دیوارهای سرد، هوای مانده و بدنهای رنجکشیدهٔ ساکنان غار، برایم تصویری از بخشهای طردشدهٔ وجود انسان ساختند. همان قسمتهایی که شاید در خلوت، با شرم یا اندوه به یادشان میآوریم و در روشنایی روز ترجیح میدهیم وجودشان را انکار کنیم. غار هم پناهگاه بود و هم زندان، درست مانند بعضی خاطرات که از یک سو ما را از جهان بیرون حفظ میکنند و از سوی دیگر، نمیگذارند از گذشته عبور کنیم.
ال توپو این بار میخواهد نجاتدهنده باشد. بهجای آنکه با اسلحه راه خود را باز کند، دست به کار حفر تونلی میشود تا انسانهای محبوس را به سطح زمین بازگرداند. این تغییر برایم تأثیرگذار بود. گویی مردی که زمانی جهان را میدان نبرد میدید، اکنون میخواهد با دستان خود راهی برای آزادی بسازد. اما هرچه به پایان نزدیکتر میشدم، بیشتر احساس میکردم که فیلم به چیزی تلختر از شکست یک قهرمان اشاره دارد. به این حقیقت که نیت نیک، بهتنهایی، برای تغییر جهان کافی نیست.
تونل سرانجام به بیرون میرسد، اما آن سوی آن، جامعهای قرار دارد که هنوز نمیتواند انسانهای طردشده را بپذیرد. در آن لحظه، تمام امیدی که در حفر تونل شکل گرفته بود، در برابر واقعیتی بیرحم قرار میگیرد. با خودم فکر کردم شاید گاهی ما نیز تمام توانمان را صرف گشودن دری میکنیم، با این امید که آن سویش زندگی تازهای انتظارمان را میکشد. اما وقتی در باز میشود، درمییابیم که برای تغییر زندگی، تنها خروج از یک زندان کافی نیست. گاهی جهان بیرون نیز با همان دیوارهایی ساخته شده است که از آنها گریختهایم.
و بعد، آتش.
پایان فیلم برایم نه تصویر روشنی از رستگاری بود و نه نشانهای قطعی از شکست. بیشتر شبیه پرسشی بود که در میان شعلهها شکل میگرفت و با خاموششدن تصویر، بیپاسخ باقی میماند. ال توپو، پس از آنکه میکوشد دیگران را نجات دهد، بار دیگر به خشونت بازمیگردد و سرانجام خود را به آتش میسپارد. نمیتوانستم این مرگ را بهآسانی تطهیر بنامم. آیا او میخواست از جهانی که نتوانسته بود تغییرش دهد رها شود؟ آیا در آن شعلهها چیزی از امید باقی مانده بود، یا تنها خستگی انسانی که دیگر نمیتوانست فاصلهٔ میان آرمان و واقعیت را تحمل کند؟
شاید آنچه در این پایان مرا متوقف کرد، همین پیوند غریب میان رستگاری و خشونت بود. انسان گاهی چنان به نجات باور پیدا میکند که فراموش میکند نجات نیز میتواند بهانهای برای تحمیل ارادهٔ خویش شود. شاید برای رهایی از خشونت، پیش از هر چیز باید از این تصور دست کشید که حقانیت هدف، هر وسیلهای را مجاز میکند.
پس از پایان فیلم، بیشتر از آنکه به دنبال معنای قطعی نمادها باشم، به ناتمامی انسان فکر کردم. به اینکه چگونه میتوان در جستوجوی حقیقت بود و همزمان از آن فاصله گرفت، چگونه میتوان خواهان رهایی بود و هنوز بخشی از وجود را به زنجیرهای گذشته سپرد. در ال توپو چیزی از این تناقض را دیدم. نه به این معنا که سرگذشت او را سرگذشت خود بدانم، بلکه از آن رو که پرسشهایش برایم غریب نبودند.
شاید فیلم به همین دلیل در ذهنم باقی ماند. بعضی آثار را میتوان پس از تماشا در چند جمله خلاصه کرد و کنار گذاشت، اما بعضی دیگر، مانند خاطرهٔ بویی که ناگهان ما را به اتاقی دور، به بعدازظهری فراموششده یا به احساسی که تصور میکردیم از میان رفته است بازمیگرداند، معنایی فراتر از تصاویر خود پیدا میکنند. آنها چیزی را در ما بیدار میکنند که پیش از تماشایشان نیز وجود داشته، اما هنوز نامی برایش نداشتهایم.
ال توپو برای من با مرگ قهرمانش تمام نشد. با تصویر بیابانی ادامه یافت که آفتابش همچنان بر شنها میتابید و با پرسشی که پس از خاموششدن صفحه در من باقی ماند. آیا رستگاری در رسیدن به روشنایی است، یا در لحظهای که انسان سرانجام میپذیرد تاریکی را نیز باید در شناخت خویش به حساب آورد؟
نام فیلم: El Topo (1970)
کارگردان: الخاندرو خودوروفسکی (Alejandro Jodorowsky)
در وبینار نویسندهساز حضور نداشتم. ساعاتی بعد وویس وبینار را گوش کردم. و مشغول نوشتن در پانزده دقیقه آزادنویسی هستم. در شروع وبینار، داستان کوتاهی از مجموعه داستانی با عنوانی بلند از سید ابراهیم نبوی، طنز نویس مطبوعاتی و داستاننویس، خوانده شد.
آقای کلانتری مثل همیشه به زیبایی داستان را خواندند. و راجع به اینکه چطور ابراهیم نبوی در این داستان، با فرم داستان، توصیف، و کارهایی که در نگارش یک داستان، و روال معمول پیرنگ در داستان انجام میشود، شوخی کرده، صحبت کردند. عنوان بلند این داستان کوتاه سه صفحهای، « سفر طولانیِ پیر مردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداخته بود» است.
در ادامهی وبینار به کتاب « فلسفه پیاده روی» نشر ماهی اشاره میشود و به کتاب « زبان آدم » نشر آگه.
ساعت ۹ شب است. روز پرکاری را پشت سر گذاشتم. همهی روزهای من پرکار است. من هیچ روزِ کمکاری در زندگیام سراغ ندارم. معنی بیکاری و حوصلهام سر میرود را نمیدانم. چون همیشه آنقدر کار دارم که وقت کم میآورم. خسته میشوم. اما حوصلهام سر نمیرود. تنهایی در مفهوم تنها زیستن اذیتم نمیکند. چون نیاز به خلوت دارم برای خواندن، نوشتن، اندیشیدن و انجام کارهایی که دوست دارم و باید انجام بدهم. همیشه وقت کم میآورم. میشود گفت به انجام خیلی از کارهایی که هر روز فهرست میکنم نمیرسم. چشمم که به کتابخانهام میافتد غمگین میشوم که چقدر کتاب نخوانده و دوباره نخوانده دارم. دلم برایشان پر میکشد. چقدر بوم سفید و رنگهای منتظر دارم که باید به سراغشان بروم و چقدر ایده.
امروز به کانال چندتا از دوستان سر زدم و نوشتههاشان را خواندم. وچند تا از گزارش نیکها را. دوست دارم همه را بخوانم.
کاش میشد یکبار دیگر به دنیا بیایم تا همهی خواندنیها را بخوانم و همهی دیدنیها را ببینم و همهی شنیدنیها رابشنوم.
به صفحات پایانی کتاب ناطور دشت رسیدهام.
امروز آشپزی هم کردم. خورش قیمه و سوپ خوشمزهای درست کردم. موهایم را هم کوتاه کردم. خرابکاری کردم. کمی سخت بود. خسته شدم. یک ساعتی خوابیدم و وبینار را از دست دادم و ناچار شدم ساعاتی بعد وویس وبینار را گوش کنم. و آزادنویسی کنم و حالا همان متن آزادنویسیام را تایپ میکنم تا برای گزارش نیک بفرستم.
۰۰:۰۰
چه کنیم؟
بخوابیم یا بنویسیم؟
مینویسیم. چون بعد از صد قرن، روزی رو گذروندم که از عملکردم راضی بودم.
احساس رضایت میکنم و حالم خوبه.
حس خوبی دارم. خوشحالم.
فردا صبح، امتحان میانترم دارم.
امروز ظهر، رفتم سالن مطالعه دانشگاه.
از دو ظهر تا نه شب.
درس خوندم.
لذتبخش بود برام تجربه خوندن و کلنجار رفتن برای فهمیدن و یادگیری.
و برای بار هزارم بهم ثابت شد، که خیلی وقتها مشکل از تو نیست.
از تنبلی تو، از کمکاری تو، از ضعف ارادهتو.
نه. صرفا در محیط مناسب نیستی.
رفتم نشستم در جایی که برای درس خوندن بود.
در کنار آدمهای دیگهای که اونها میخواستن فعالیت مشترکی انجام بدن. که به درس و مطالعهشون برسن.
در فضایی که نجوا کردن هم رسمیت نداره. و ای حس رو داری که اینجا، با بقیه جاها فرق داره.
این تشخص محیط، آدم رو به حرکت وامیداره.
قرار نیست ما همهچیز…
۵:۳۰
دیروز یه اتفاق لذتبخش دیگه هم افتاد. یک نفر هست که همیشه مورد حسادت من بوده و به خاطر رفتار غیردوستانهاش، برخلاف بسیارانی، این حس در وجودم به شکل نفرت مونده.
معمولا حسم به کسایی که ازم سرتر و بهترن، چیزی از جنس تحسین و هیجانزده شدنه.
این شخص، تنها استثناءشه.
دیشب که چندساعت درس خوندم، احساس مفید بودن کردم، حسم به خودم بهتر شد، و وقتی در راهپله مواجه شدم با اون آقا، سبکبالانه سلام کردم و گویی هیچوقت نبوده که اونطوری چشم دیدنش رو نداشتم.
امیدوارم روز پیشرو هم بتونم بیشتر کار کنم و حسهای خوب به خودم هدیه بدم
خسارت موتور تمام مغزم را دربرگفته. چس تومن درامد داشتم و آن چس تومن هم باید چند برابرش را صرفا برای گلگیر یک موتور آبیآسمانی خرج کنم! آخه آبی آسمانی هم شد رنگ، دلقک؟
خلاصه مسئولیتپذیری مستقل شدن و بزرگشدن را باید بپذیرم. امیدوارم این حس تجربهای باشد تا بعد از سربازی دنبال کار پرپولی برم تا انقدر دغدغههام به چیزهای مضحک و تنزلیافته، تغییر نکند. امروز باهاش حرف میزنم حداقل در بیست قسطه! (لعنت بر این تبلیغ) پرداخت کنم.
جدا از این بگایی ها، بگذار کمی از روزم برایت بگویم.
همان صحنه تکراری را مرور کنیم؟
صبح، مسواک، طناب زدن، دویدن و صبحانه و بعدش هم پادگان.
پادگان، همان کوفت سابق ولی کمی زیباتر بخاطر باران امروز.
باران امروز، به یادم اورد جقدر باران را دوست دارم و خیس شدن را نه.
برایم لذت بخش است تمام این روتین ها. روتین های سازنده با رنج سازنده برایم لذتبخش است.
اسمش را چه میگذاری؟ سرسختی؟ روتین طلب؟ مستمر؟ یا صرفا متوهم؟
دیشب الکلاسیکو را ندیدم. میشود مگر؟
اینها نشانه پیری است؟ قرار بود با عماد (برادر کوچکترم) بریم و هلههوله بخریم
ولی حتی بیرون هم نرفتیم. ای ددم وای!
اسمش را چه میگذاری؟
پیری؟ خسته؟ ملالبار شده؟ یا فوتبال ندوست؟
امروز گزارش نیکم تکهپاره است و مثل ذهنم انسجامی ندارد ولی عیب ندارد
این هم میشود نوعی تمرین برای میدان نبردم. میدان نبردم را دوست دارم
چه پیروز شوم و چه زخمی چون در هرصورت تلاش خود را کردهام و چی میشود اگر
معنای پیروزی حرکت کردن باشد؟
جمله قصار امروز:
جناب سروان مه دزد نیستم به مولا نه آمدم زید بازی
– مجتبی ترکاشوند
۱ : بلاخره موفق شدم عبارت ره یاد گرفتم
۲ : صبحانه خوردم نوشیجانم
۳ : از ۴۰ عبارت ۲ عبارت ره ساختم بیخی عالییی
/ خوب چکار کنم دوستهاای دیگه همه در دیگر کلاسها رفتن حال شعر میبود سریع درست میکردم
/ چقدر هوشیار شدن اعلان کسی تمرین هم نمیذاره خلاصه سخت بود سختتر ام شد
/ و حال شد ۷ عبارت
دارم به ای فک کنم اگه وبینارها همه شرکت کنم یا خیلی زرنگتر از همه میشم یا که پسرفت بجا پیشرفت یعنی ای بچرخم داخلِ وبینارها از نویسداری جا بمانم یا خوندن و یا فهمیدن پس باید محیا خوده انتخاب کنم تا که بشه چیزی نوشت
دگه نتونیستم ادامه دهم مهمون دارم خدانگهدار
گزارش نیک ۱۲۵ یکشنبه من/ ۳ آبان ماه ۱۴۰۵
دیشب از خستگی و کمر درد تا ساعت دو خوابم نبرد و دوباره ۴ صبح بیدار شدم و با صدای باران کمی حال میکنم. چون مریم در حال خروپف است و خیالم از بدخاب شدنش راحت است و از ناچاری و نیاوردن تخت مجبور به خوابیدن روی کاناپه در هال شدهام چراغ را میروشنم و چون وبینار ۶ صبح کنسل شده رمان رازهای سرزمین من از رضا براهنی را بیست صفحه میخانم و هوا که کمی روشن میشود و گوشیام که شارژ نداشت شارژ میشود شروع به نوشتن گزارش نیک دیروز و جمعه میکنم و در سایت استاد میارسالم. بدنم کوفته شده است و با وجود دو ساعت خوابیدن و دانستن روزی پرکار در پیش کاملن سرحالم. شاید انرژی خوب این خانه سرحالم میدارد.
_ بعد از صبحانه با شعر سعید عقیقی از دفتر شعر «از سر بیحواسی» و عکسی از منظره ایوان رو به زمین سرسبز پشتی که میز صبحانهمان مقابل پنجره است و مشرف بر آن در هر دو کانالم میگذارم که این حس خوب به اشتراک گذاشته شود.( هر کس هم فکر کند که دارم پز میدهم برود کتاب چهار میثاق دون میگوئل را بخواند تا بد نگاه نکند به دیگران»
_ تا ساعت ۱۳ به جا دادن وسایل و ظروف آشپزخانه میپردازیم و پنج کارتن را خالی میکنیم. و ساعت ۱۳ میرویم تا آخرین نیسان بار را بیاوریم ۴ روز بییخچالی و غذای رستورانی حالمان را بدتر کرده. تا میخواهند بار بزنند باران شدید میشود و نیمساعتی منتظر میمانیم و تندتر میشود. کمی که آرام میگیرد در پاسخ وانت باری که باشد برای فردا میگویم وسایل پلاستیکی و آنچه که اگر خیس شود مهم نیست را ببریم که موافقت میکنند ماشین را که کنار پارکینگ پارک میکنند تصمیم میگیریم تختها را هم ببریم چون پنج دقیقه فاصله است و باز میزنند و کم کم باران کمتر میشود. به خانه که میرسیم ۴ است و باز باران شدید میشود اما ایوان و حفاظ پنج متری جلوی حیاط مانع خوبیست و بار را خالی میکنند. تا پنج و نیم سفارش ناهارمان همراه با کابینت سازها میرسد و من که پایان وبینار الهه به خانه رسیدهام و هدفون در گوش ۱۰ دقیقه پایانی را میشنوم وارد نویسنده ساز در همان حال هم میشوم و فقط میشنوم. ناهار و شاممان را در حال غش کردن از خستگی و روی زمین در اتاقم چون کابینت سازها در آشپزخانه مشغولند میخوریم و خاطرهای به خاطراتمان میافزاییم.
در نویسنده ساز متوجه میشوم در این چند روز اسبابکشی استاد پیام داده و وبینارهای دورهی نویسنده سخنران را مشخص کرده و مرا در موارد خصوصی گذاشته است که در حال نشسته بر کاناپه در حال از بیجایی و با سروصدای مته کابینتسازها میشنوم و متوجه میشوم من اعلام نکردهام و در زیر پستش هر چند دیر شده وبینار «راه هنرمند» را که جمعه قبل جلسهی نوزدهم را برگزار کردهام و ادامه دارد را اعلام میکنم.
تختخابها و تلویزیون و ساعت هال و میز ناهارخوری را که پیچهایش گم شده را هم درست میکنند و یخچال را هم در جایش قرار میدهند. ساعت هشت و نیم که میروند فقط یک سیب و خیار و انار باقیمانده را با مریم نصف کرده میخوریم و برنامهی فردا را میریزیم. تا بر تختم دراز میکشم شاید از حس خوب سه شب بر تخت نخابیدن بیهوش میشوم.
https://t.me/mahro1402
دیروز چه کردم… کلاسها را بودم و گوش دادم. دربارهی هپاتیتها بود و IBS. هردو استاد خوب بودند. بین کلاسها از برتری خفیف خواندم. فصل ۱۳ تمام.
حرف از الگوها بود باز. اما این کار راحتی نیست. البته نه لزوما حذف کردن. شاید کمتر کردن زمانی که با آنها هستیم. آدمهای دو دقیقهای، دو ساعتی، دو روزه و… داریم.
این جمله از ناپلئون هیل هم جالب بود: هردو مغزی که در کنار هم قرار میگیرند، مغز سومی را با نیرویی نامرئی ایجاد میکنند که میتواند با مغز اول و دوم ارتباط داشته باشد.
بعدش برگشتم و کنسرتی برگزاریدم و سپس بیشتر روز بیرون بودم. کجا بودم؟ خیلی جاها. آدرسها را من بلد نیستم. فقط میدانم از بلور شروع میشود و همهچیز به همانجا ختم میشود. کتاب هم خریدم. سنگی بر گوری از جلالآلاحمد. بعدش فکر کنم میدان کهن بود و بعد میدان نماز و نمیدانم میدانی که ف داشت و بعد د داشت. کلی پیشی کوچولو هم بود. خیلی بانمک بازی میکنند. تماشای پیشیها از دور حس بغل را ایجاد میکند. اما خود بغل کمی ترسناک است. پس دست نمیزنم. فقط تماشا.
بعدش کافهای بود که تاریک و شیرین بود. آیا شما میتوانید چشم چپتان را ببندید؟ راه رفتن و رفتن تا شامی که قاتیپاتی بود با نودل و تنماهی.
حدود بیست صفحه از کتاب زیر چنگال شب خواندم. ادامه میدادم اگر انقدر خسته نبودم. بودم و زودتر از همیشه خوابیدم. اینطور شد که الان دارم گزارشنیک دیروز را مینویسم.
دوست نیک -مهوش خوبی؟
امروز میخواهم به سبک و سیاق آن سالها برایت از امروزم بگویم به قول خودت از سیر تا پیازش . یادت هست در سه سال تعطیلی دانشگاه هر روز برای هم نامه می نوشتیم و پستچی هر نیمروز که نامه را می آورد انگار خودش هم به شوق می افتاد از ذوق کردن من و تو میگفتی از خواندن نامه ها خودت با خودت میخندی و اطرافیانت دست تکان میدهند که دختر پاک خُل شد و رفت. و یاد بابات بخیر که میگفت من موندم شما اینهمه حرف از کجا میارید که هرگز تمام نمیشه.
امروز صبح کانال دورهی شعر را مرور میکردم و نگاهی به تمرینهای قبلی دوستان انداختم. یک بار دیگر شعر فریدون توللی را خواندم و سعی کردم به پیشنهاد شاهین کلانتری، چند بیت بر وزن آن بنویسم. بعد مقالهی هوشنگ گلشیری، «زنجیرههای اوزان در شعر نو»، و بخشهایی از فرهنگ واژهشناسی فارسی دربارهی فعلهای سادهی متداول و فعلهای مرکب را مرور کردم. بالاخره نوبت به درس برگ استاد رسید که با عنوان «دورهی شعر» منتشر شده بود. مرور نمونههای شعری نگاه خوبی به من داد. نوبتی هم اگر باشد، نوبت تمرین شعر بود. شعری با عنوان «بهار دیروز» و بر اساس الگویی که استاد خواسته بود-« گفتم گفتی گفت» نوشتم و در قاب تمرین دوره و کانال گذاشتم.
پیش از ظهر، بیتا و همسرش و لنای کوچکم آمدند. گفتند دلشان ساندویچ ایرانی میخواهد. جایت سبز، از فروشگاه ایرانی سوسیس و کالباس و مخلفات گرفتیم. خودم هم بورانی اسفناج مرغوبی علم کردم و با سالاد سزار دور هم نشستیم.
اما امروز هم مثل دیروز یاد عزیز راه دورم، مهوش، افتادم. پس این یاداشت را به تو تقدیم میکنم- به عزیزترین دوست همهی اعصارم . ما امسال پنجاه سال دوستیمان را دور از هم جشن گرفتیم. دوستیای که از کلاس دوم دبیرستان شروع شد، در دانشگاه مازندران با همخانهشدن ادامه یافت و بعد، هر دو ناباورانه در یک زمان در سازمان استخدام شدیم.
اما چیزی که مرا به یاد تو انداخت، همین قصهی تعجبآورِ ساندویچخوردن امروز بود.
همان سالهای دبیرستان، تعریف میکردی که ماهی یک بار ساندویچ مخلوط برای ناهار دارید و بر سر سفرهی شلوغ و پربرکتتان، از صبح آن روز شور و حرارت دیگری به راه میافتد. یکی نان، به قول آن روزهایمان، فرانسوی یا همان باگت امروزی میخرد- یکی مرغ ریشریش میکند؛ آن یکی مایونز و کاهو و لوبیاچیتی و هرچه خوردنی در بازار کاوهی اهواز موجود باشد، خرد میکند. و مامانت همه را در قابلمهای بزرگ به هم میاورد .وقتی دور آن سفرهی عزیز مینشستید، برادر دومت، مجید، که به «همین که من میگویم» میان خواهرها و برادرها معروف بود، روی سهکنج سفره مثل باز شکاری مینشست، دیس عیالواری را برمیداشت و بیمحابا بشقابش را پر میکرد. بعد که هرکس دیس را به دست میگرفت، هنوز چیزی به بشقابش سرازیر نشده بود که با چشمغرهای میگفت: «دیگران هم هستند.»
همیشه، تا همین الان که مجید پدربزرگی است برای خودش و سکتهی مغزی خانهنشینش کرده، از تکرار ماجراهایش، و بهخصوص روز «خوش سالاد مخلوط»، کلی با هم میخندیم.
دلم برایت تنگ شد، مهوش عزیزم تا با هم قدم زنان برویم باغ فردوس و کنجی پیدا کنیم که بی پایان حرف بزنیم. بعد سری به کتابفروشی حوض نقره بزنیم و یادمان برود چند سالهایم هرچه دنگل دیوونه بازی است در بیاوریم و بالاخره آیا کتابی بخریم یا نخریم.
از چهاردهسالگی تا حالا، تو تنها دوستی هستی که با تمام فاصلهها هرگز برای حرفزدن با او دنبال کلمه نمیگردم. میدانم که تو هم همینطوری.
و تو تنها دوستی هستی که با کمال آرامش در حضورش با صدای بلند فکر میکنم.
نمیدانم چرا دنیا اینهمه جای گلوگشادی شده که هرکدام از عزیزانم را میخواهم ببینم، باید روزها برنامهریزی کنم و ساعتها در هواپیما بنشینم- تازه اگر دولتمردان بگذارند و به مقصد برسم.
امروز با خانم مریم عمید در «جریدهی فریده» اوقات خوشی داشتم. این جریده را برای آشنایی با نثر قجری میخوانم، اما چقدر این بانو برای زمانهی خودش صاحب فکر بوده است. در شمارهی هشتم روزنامه، در مطلبی با عنوان «آگاهی یا حقیقت»، بر اهمیت تربیت و تحصیل دختران تأکید میکند و معتقد است جلوگیری از آموزش زنان، یکی از نخستین راههای مقابله با آزادی و پیشرفت یک ملت است. خواندن این دیدگاه در نوشتهای از آن دوران برایم تأملبرانگیز بود.
امشب «بهار» از چهار فصل ویوالدی را شنیدم.
سی برگ از کتاب عروسی عباسخان، از مجموعهی مادران و دختران، خواندم.
وقتی بچهها میرفتند، ازمجموعه شعر سیروس رومی وام گرفتم تا برای لنا بخوانم:
دلبندم
« وقتی میخندی
شکفتن را به شکوفهها
تحمیل میکنی
وقتی خوابی
آرامش را در آینهها
تکثیر میکنی.»
شبتر، برادر کوچکم آمد تا مامان را ببیند. قدری دور هم نشستیم و گفتیم حالا که حریف تمرینی نداریم، همه با هم تمرین کنیم و از روزمرههای امروزمان به انگلیسی بگوییم. خوب شد-قدری به انگلیسی حرفزدن خودمان با لهجهی غلیظ جنوبی خندیدیم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 166
از شب قبل بیخواب شدهام. طپش قلب دارم. گویی این مرغ عشق قصد پرزدن دارد از این قفس. تا دهلیز گلو میآید. راه نفسم را میبندد. قسم و آیهاش میدهم آرام گیرد تا دمی خواب بیاید به دیدگانم. به خرجش نمیرود و همچنان پروبال میزند و به نفسنفس میافتد.
این صبح آدینه، نان و پنیر و فلفل دلمهای میخورم. خوشمزه است و سبک. بابک یکی دو روز رفته کرج.
آنیتا هم مضطرب اجرای امروز است. سیزده قطعه باید با پیانو بنوازد. نگران جو پراسترس است و فالشی.
ساعت سه میرسیم به سالن اجتماعات. پدر و مادرها با جیریویریهاشان آمدهاند. دختر کوچولوها با بلوز صورتی و دامن سرمهای و پسران با بلوزهای آبی آسمانی و شلوار سرمهای. همه ساز به دست.
دخترهای بزرگتر، شومیز آبی پوشیدهاند با شلوار و روسری سرمهای.
بین جمعیت مرجان را نمیبینم. دلواپسم.
پچپچ بین بروبچههای موسسه نگرانیام را بیشتر میکند. کسالت دارد و نمیآید. گویی توی دلم پر از خالی میشود. همه به تلاطماند. استاد پریسا کیا، امسال در فقدان پدر، حالش روبهراه نیست. غم بر دلش سنگینی میکند و این غم از چشمانش هویداست.
آقای جهانبخش با تیماش صداپردازی صحنه را مدیریت میکند. مربیان کودک، بچهها را به آرامش میخوانند. پشت تریبون میروم و افتتاح میکنم این دورهمی گرم و پرچالش را.
موسیقی کودک مینوازد. کودکان فلوت میزنند و سرضرب میگیرند. کمی بزرگترها ویلون، قانون، گیتار، تمبک و درام. مربیان کودک کمانچه و تار و آنیتا مینشیند پشت پیانو.
باید ترس اجرا در جمع بریزد و جز با کنسرت آموزشی میسر نمیشود.
حواسم پیش مرجان است و از او بیخبرم.
غم تنهاییام بدون او نفسم را بند میآورد. انگار نفس میرود پایین و دیگر خیال بالا آمدن ندارد ولی بیخیال شیطنت نفس بیمار و لوس میشوم. تنهاییها را تکهتکه میکنم و بر سفرهی چشمان حاضرین مینشانم تا غماش فروکش کند.
زمستان بینفسی سرمیآید و مرد من، پرتقال را از باغهای پرباران شمال میچیند و بر گیسوان گل سرخ شانه میکشد.
از ساعت سه بعدازظهر تا ساعت دهونیم شب روی پا ایستادهایم. استاد کیا، مدیر موسسهی نینوا از همه خستهتر. آنقدر خسته و بیرمق و غمدار سوگ نبود پدر در این لحظات قشنگ که حتی در انتهای برنامه که دعوتش میکنم برای تقدیم لوحهای تقدیر گروهش بیاید روی صحنه، بغض راه گلویش را میبندد و حرفی نمیتواند بزند با اینکه میدانم در سخنوری استاد است همپای نواختن رویاییاش.
عکسهای یادگاری این روز را ماندگار میکنند در قاب.
شب که جنازهام برمیگردد، بشقابی آش رشته که اعظم، خواهر همسرجان آورده میخورم و ولو میشوم. تمام هول دیشب و امروز را با خوابی خستگیپَر، میزدایم.
دیشب هم ننوشتم. هوا خشمگین بود. باران بهشدت میبارید. رعدوبرق، مثل چراغی نیمهجان، اتاق را روشن و خاموش میکرد.
یک لحظه تاریکی مطلق. صدای خشم آسمان.
و یک لحظه نوری قرمزرنگ که از پردهی ضخیم خاکستریرنگ روبهرویم عبور میکرد.
من، گوشهای از تخت. پیچیده در گلولهای از پتو. احساس ترس. سرما، گزگز دستها، پوستمرغی و احساس ناتوانی در برابر اتفاقی هولناک.
از کودکی از رعدوبرق میترسیدم.
در آغوشم گرفته بود. او نمیترسید. وقتی او هست، من هم کمتر میترسم.
گفت: «خب، از امروز بگو. ماما چی گفت؟»
گفتم: «دوباره معاینه شدم.»
گفت: «دوباره؟! ضرر نداشته باشه.»
گفتم: «نه، دردش نسبت به دفعهی قبلی کمتر بود. ولی درد داشتم، خیلی.»
گفتم: «امروز سه نفرِ هفتهبالایی بودیم.»
گفت: «مگه دونفر نبودین؟»
گفتم: «یکی دیگه هم اضافه شده بود. اولین بار بود میدیدمش. مثل اینکه بعضی وقتها صبحها میاومده.»
گفت: «خب، ماما چی گفت؟»
گفتم: «صبر کن، بذار قشنگ تعریف کنم خب! ماما گفت میخوام هر سهتاتون رو معاینه کنم، ببینم وضعیتتون چجوریه.
اول ستایش معاینه شد. اصلاً راضی نبود. مثل اینکه دهانهی رحمش هم ضخیم بوده، هم هیچ پیشرفتی نداشته. گفت بچه هم خیلی سنگین شده. اینجوری پیش بره، احتمالاً نمیتونه طبیعی بیاره و باید به سزارین فکر کنه.
فکرشو بکن! ستایش که اینهمه تمرین ورزشی داشت و همهی کارهای آمادگی قبل از زایمان رو موبهمو انجام میداد. وقتی این حرفها رو شنیدم، گفتم خیلی خب، تکلیف من دیگه مشخصه!
دخترهی بیچاره خیلی ناامید شده بود. گفت: من اینهمه تلاش کردم که طبیعی بیارم؛ میترسم تا دو هفتهی دیگه بچهم سنگینتر بشه و دیگه اصلاً نتونم.»
بعدش اون یکی زنه رفت.
گفت: «خب، مال خودتو بگو.»
گفتم: «اصلاً صبر نداری! گوش کن.»
این یکی که اولین بار میدیدمش، حتی جنسیت بچهش رو هم نمیدونست؛ باورت میشه؟ ۳۷ هفته بود، یه هفته از من پایینتر. گفت کلاً دوبار سونو دادم، اونم نخواستم جنسیت رو بدونم. مثل قدیما.
گفت: «عجب! مگه تو برگهی سونو مشخص نمیشه؟»
گفتم: «چرا، ولی خودش خواسته بود ننویسن و ندونه. آخه یه پسر ۱۴ساله داشت و این بارداریش، به قول خودش، معجزه بود. فکر نمیکرد دوباره بچهدار بشه.»
بیچاره خیلی هم چاق بود. دلم براش میسوخت. آخه حس میکنم وزن بیشتری رو باید تحمل میکرد.
ولی میدونی چی عجیبه؟ اینکه میگفت عاشق بارداریه و الان غصهش گرفته که داره تموم میشه!
باورت میشه یکی از بارداری خوشش بیاد و دلش نخواد تموم بشه؟
گفت: «شاید وقتی بارداره، دیگه کسی بهش گیر نمیده که چرا شکمش بزرگه. میتونه بگه چون باردارم.»
گفتم: «اینکه خیلی غمانگیزه.»
درهرحال، وقتی رفت معاینه بشه، ماما گفت بچهش از ستایش خیلی کوچیکتر بوده و بیشترِ شکمش چربیه تا بچه.
خیلی هم به طبیعی زایمان کردنش امیدوار نبود.
گفت: «حالا مال خودتو میگی؟»
گفتم: «آره، منم بعد از اینا رفتم تو اتاق تا معاینه بشم.
گفت سر بچه هنوز نیومده تو لگن و این هفته قطعاً زایمان نمیکنم، اما وضعیتم خیلی خوبه. گفت بچه ریزهمیزهایه و اگه بیاد تو لگن، زایمانم خیلی خوب پیش میره. گفت این بچه نهایتاً بشه سه کیلو و صد گرم. ما هم انتظارمون همچین وزنیه برای نوزاد.
گفت به تو خیلی امیدوارم، باید روت کار کنم. دهانهی رحمت نرمه و لگن خوبی داری. برای زایمان طبیعی شرایطت خیلی خوبه. گفت احتمالاً همون چهاردهم که دکتر گفته باید بستری بشی، همون موقعها میاری.
حتی سر بچهم رو از روی شکمم گرفت. گفت: ببین، این سرشه. این بیاد تو لگن، کار ما راحت میشه.»
باورم نمیشد. انگار دلم گرم شد که زایمان ترسناکی پیش روم نیست.
گفت: «خداروشکر، پس همهچی خوبه.»
گفتم: «آره، حداقل الان میدونم فردا پسفردا قرار نیست زایمان کنم؛ هنوز وقت دارم.»
گفت: «اون که مشخص بود.»
گفتم: «میترسم تو این یازده روز دیگه، وزن بچه خیلی بره بالا.»
گفت: «اشکال نداره، بذار بچه وزن بگیره.»
گفتم: «پس من چی؟ درد من بیشتر میشه؟!»
گفت: «خودت گفتی ماما گفته بیشتر از سه کیلو و صد نمیشه.»
خندید و گفت: «باشه، نگران نباش، همهچی درست میشه.»
باران و رعدوبرق بند آمده بود.
دخترش را ناز کرد. کمی تکان خورد. از پشت بغلش کردم و خوابید. لیلیا مثل همیشه کمر بابایی را با کشوقوس دادن خودش ماساژ میداد. و هر دومان خندهمان میگرفت.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز معاینهای غیرمنتظره داشتی، ولی انگار همهی نگرانیهایت را برطرف کرد.
هنوز مقداری درد و لکهبینی داری که کاملاً طبیعیست. ماما برایت لیستی از ورزشها و کارهایی نوشت که باید انجام بدهی تا روز زایمان کمترین درد را داشته باشی. از فردا شروع کن به تیک زدن این لیست.
امروز بهراحتی در کلاس، ورزشهای بارداری را انجام دادی. شکمت آنقدر جمعوجور بود که حرکتها را با کمترین سختی انجام میدادی.
شاید لازم باشد از بدنت تشکر کنی؛ بدنی که کودکت را به بهترین شکل ممکن در خودش پرورش میدهد و تا به امروز بارداری خوبی برایت رقم زده است.
خدا از این به بعد هم در کنارت خواهد بود.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۸
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۵
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۶۹ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
آقای کلانتری نمرهام را ۳۲ داده. معیار چند بوده، هیچکس نمیداند. کسی میگوید ۲۱ شدم، دیگری ۲۵. صدایشان توی سرم است. نمرهها به دیوار آویزان. هر چه میگویم برای کدام کارگاه است و معیار چند بوده جوابی نمیشنوم. عدهای میخواهند معترض شوند. میخواهند همراهشان باشم. نمیخواهم. اصرار آنها و امتناع من نفسم را میگیرد. دستم را به زور میگیرند. تقلا میکنم و از خابِ نمره میپرم بالا.
اینستاگرام گولم زد. پنج دقیقه فقط؛ به خودم گفتم. اولین کلیپ را که دیدم مردی از «برج هرمس» خیابان فرشته میگفت. حتمن مشاور املاکی است. عجلهی مشتریان را برای واحدهای ۴۰۰ و ۵۰۰ و ۹۰۰ متری تبلیغ میکرد: «تا آخر همین هفته متر ۲/۵ میلیارد تومن است و هفتهی آینده متری ۳ تا ۳/۵ میشود.» خواهان شتاب مشتریان بود.
چند «همت» جور کنم تا بتوانم یکی از واحدها را بخرم؟ میگفتند: «آرزو بر جوانان عیب نیست» قدیمیها. چقدر از جوانیام گذشته است؟
سرم درد میکند. شدید. «به تعداد سردردیهای جهان علت وجود دارد.» این جمله کافیست تا هر بار راضی شوم.
الهه در بارهی «پرسشهای مناقشهای» توضیح داد.
بهزاد نبوی داستان کوتاهی نوشته باقلواح. شاهین کلانتری در وبینار نویسندهساز خواندش.
ما امیدورانیم.
افشین عزیز
دوست دارم هر روز دستِ کم یک ایدهی تازه بسازم. این ایده میتواند در قالبِ
طراحی یک دوره یا تمرین باشد یا
یادداشتی آموزشی برای وبلاگم
طرحی برای یک قصه
و یا روشی تازه برای افزایش بهرهوریام.
اما مهمترین چیز آن است که بتوانم ایدهام را مکتوب کنم و قابل ارائه. یعنی تا زمانی که تایپشده و تمیز روی صفحه نبینمش باورم نمیشود که ایدهی روزم را آفریدهام.
سالهاست که این ایدهسازی روزانه یگانه اولویت من از بام تا شام است. تقریبن به هر حرکت زندگی هم به عنوان مادهی خام خلقِ همین ایده مینگرم.
ایدهی امروزم همین نامهی کوچک است به تو.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات یکشنبه را:
نقد و بررسی ۸ نوشته در «تمرینجا»، بهروزرسانی یکی از مطالب پارسال، کلاس خصوصی و اتمام بازنویسی یک رمان، وبینار نویسندهساز و نگاهی به داستان طنزآمیزی از سید ابراهیم نبوی و معرفی فهرست وبینارهای همسفران نویسندهساز، اندکی پیادهروی و چند نوبت آزادنویسی و مطالعه و یادداشتبرداری.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
به سیستم کارخانه برگشتم صبحگاه را با نگارش صفحات صبحگاهی شروع ستایش و نیایش را نیز بر برنامه افزودم، مدیتیشن و مراقبه انجام دادم.
به سال واژه مشاهده گری نیز رسیدگی کرده و جزوات را مطالعه و بازنویسی کردم.
دوباره سری به سایت مقاله زدم و مقاله ی جدید در حوزه تجارت الکترونیک انتخاب و چند صفحه از آن را مطالعه و خلاصه نویسی کردم.
به فروشگاه رفته، خرید کردم،اما اینبار قهوه نخریدم، نوشیدن قهوه را فعلن حذف کردم، چون به استراحت و خواب بیشتری نیاز دارم، به منزل برگشتم، پروتیین ها را شسته و بستهبندی نمودم وبقیه خرید را سر جایش گذاشتم،
چایی دم کردم و با نان کسمه خوردم، البته سر ظهری به پشت بام رفته تا آفتاب بگیرم پشت به خورشید خانم نشسته تا مستقیمن ویتامین دی دریافت کنم.
بعد از ساعتی پایین آمده کمی خوابیدم گوشی زنگ زد علی مرادی بود از موکلین سابق و موضوعی را مطرح کرد، خواست عصر بیاید دفتر گفتم خودم نمی آیم اما کارآموزها هستند سفارش می کنم خودم هم نظارت می کنم…
شام چی بپزم… بالاخره پختم…
روز خوبی را پشت سر گذاشتم و قدر آرامش را بیشتر درک میکنم این روزها…
و گزارش نیک ۱۶۶ نیز به خط پایان رسید.
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نفیسه جلالی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدری صفایی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on غلطهای ادبی
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on فرق شاعر با مردم
From داوری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟