الا مادر که میآیی به بالینم دوساعت دیگر، برگرد به بالینت که من دانشگاه نمیروم
به دنبال تغییرم؟ حاضرم هزینهاش را بدهم؟ تغییر را از کجا شروع کنیم؟ تغییر کانالیاست که لفت میدهی.
تغییر جملهایست که مینویسی.
تغییر پیشنویسیست که مینویسی.
تغییر اتاقیست که مرتبش میکنی.
تغییر. چیستی تو؟ این چیست این تغییر.
تغییر خوابیست که نمیخوابمش.
تغییر بیداری است.
تغییر.
تغییر، شمع لرزانیست زیر باد کولر.
تغییر.
لیوان چایی است که پامیشوی دم میکنی.
تغییر.
تغییر.
تغییر حرفی است که ضبطش میکنی. تغییر. تغییر … .
تغییر جملهای است که حذفش میکنی.
تغییر خوابیست که میپرانی.
تغییر زیباکردن تنهایی است.
تغییر، تغییری است که نمیدانی کجایش جا دهی.
تغییر، نوشتهایست که پایان میبری.
تغییر
مرسی که کم نیاوردی و داری ادامه میدی. میدونی قبلا هر موقع اینطوری بهم میریختم از دستم خیلی ناراحت و ناامید میشدی که نتونستم قوی باشم.
ولی امروز با اینکه عصبانی شدم و رفتار خوبی نداشتم دستمو گرفتی و کنارم موندی. حس کردم دوست داشتنی ام واست،حتی با اینکه همش گریم میگیره یا گاهی نمیتونم همه کارها رو همزمان مدیریت کنم یا اینکه هنوز نتونستم باهاش کنار بیام و هنوزم غمش روی قلبم سنگینی میکنه، اما امشب حس کردم واقعا یه چیزایی بین ما تغییرکرده،تو نمیخوای سریع تغییر کنم،حتی واست مهم نیست که همه رفتارام ایدئال باشه تو دوستم داری حداقل داری سعیتو میکنی و این خیلی برام ارزشمنده.
تو بهم میگی رفتارام اشتباهه و کمکم میکنی تا با ترسهام مواجه بشم،روی نقاط ضعفم کار کنم و حتی یه جاهایی بهم سخت میگیری که رشد کنم ولی همزمان بهم یادآوری میکنی که چقدر قوی هستم.
مرسی بابت فیلم قشنگ امشب و اینکه کنارم بودی.
نامه ای خطاب به خودم (حسی که کودک درونم داشت و حسی که نسبت به خودم داشتم) عجیب و متفاوت بود.
کارهای مفید امروز
وبینارنویسنده ساز،آزادنویسی،صحبت با خودم وظبط ویس و ایده هام،پختن غذا،بازی با بنی،نوشتن گزارش نیک با موسیقی زیبا ازسایت سانگسرا
برگها نمادِ فروتنیست. در جنگ و حوادث و وقایع سیلآسا ریشهها به قوت قبل باقی میمانند بشرطی که پرورش یافته باشند. به نیکویی مراقبت کرد از آنها تا امید و باورهای جاویدان بتراود از دل خاک.
نامت را چنان دوست دارم، که از تو با خندهی غرقه در سکوت و سکوتی پُرمایه یاد میکنم. نگاه به چشمانت برایم گذشته را تداعی میکند؛ روزِ آشناییمان. حداقل زندگیمان سراسر آلوده به آه و حسرت نبود. از خاطرات خوش و روزهای خوشتر سرشار بود.
ما کشان کشان، شتابان و تنها مسیری طولانی را سپردی کردیم و رسیدهایم به پیچاپیچیِ هیچی. سرآمدِ همه تلاشها بیهودگی بوده. غیر از این نمیتوان انتظار داشت. اما میدانم رستگاری در شکیبایی و تلاش مستمر است که حتی با نخی باریک از امید حرارتی را در جهان یخین احساس میکنی.
بینهایت است نشدنها. اما همین شدنهای کوچک را باید بوسید و به ستایش آنها پرداخت.
از نیکاعمالم که از غمم میکاهد و بر شادیام میافزاید چنین مینویسم برایت:
ــ در این زمانه که همهچیز پولی است، وبینار رایگان استاد به تو امکانِ خرید میدهد. میروی حال خوب بخری آن هم مجانی. باور میکنی؟ مینویسی. گوش میسپاری. میشناسی. لذت میبری. میکوشی عملکردت بهتر شود. امروز هم استاد از مسیرِ الهامبخش خویش در نوشتن گفت و از یدالله رویایی. سپس ساجده جان از شعر گفت و ما با ذوق از دانستههایش بهره جستیم. پانزده دقیقهای نیز آزادانه بر کاغذ نوشتیم و رها شدیم از زمان.
کتاب« مادران و دختران» امیرشاهی را تا ۳۰ صفحه دیگر با همگروهیهای نازنینم پیش بردیم. کمکم به مزاق خوش میآید این تاریخ.
متن کانالم را به دغدغهای این روزهایم سپردم.
گذاشتم درونم حرف بزند و قلمم واژهها را تراشید.
رمان« ملکوت» بهرامصادقی را تمام کردم و پرسشی ذهنم را مشغول کرد. ما چوب صداقت را میخوریم یا حماقت را؟ همین پرسش سبب شد در آزادنویسی شبانه به آن بپردازم. البته این آزادنویسی همراه شد با آزادپرسی و پاسخهایی آزادانهتر.
کلماتم را از گوشه کنار هر نوشتهای، رمانی، برمیدارم و به ذهن و فایل میسپارمشان.
چند یادداشت از « با شما نبودم» فرسی میخوانم و دیگر وقت آن است که تاریکی را به روشنایی بسپارم و خود به خواب روم.
امروز شرکت و بخش حقوقی رفتم، کار خاصی نبود، جلسه داوری هم تشکیل نشدومن خوشحال بودم از عدم تشکیل، گویا یکی از طرفین حاضر به پرداخت حق الزحمه داوری نبود، به ایشان حق می دهم، هیئت داوری هزینه ها را چند برابر می کند، شرکت با داشتن بخش حقوقی حیل قانونی را بلد است، قبل تر به خواهان گفته بودم بروید به توافق برسید، آقا، بر سر اینکه کدام واریزی ها را انجام ندادید و قرارداد به طرف فسخ برود به ضرر شما خواهد بود بهترین اقدام این است بروید واریزی ها را انجام دهید، دیرکرد را هم واریز کنید،تجربه نشان میدهد هیئت داوری حتما طرف شرکت را می گیرد…
خدارا شکر پذیرفت، هرچند وجهی از این جلسه دریافت نکردم، اما خوشحال هستم، با فسخ قرارداد یک عمر طرف و خانواده اش در رنج و ناراحتی خانه از دست داده می بودند.
بر روی صندلی گردان نشسته چندین بار دراین اندیشه چرخیدم واقعن بعضی مشاغل سختی کارش بیشتر است، نمی دانم چرا شرکت… ان شا الله به زودی با این شرکت هم خداحافظی کنم…
صبحها که به متروی تاتر شهر میرسم دچار یک اضطراب موقت میشوم. قطارِ اول میآید. راه برای ورود بسته است.ناکام میمانم. همانجا نزدیک خط زرد، قرص و محکم میایستم تا قطار بعدی که میآید دقیقا کنار در ورودی قرار بگیرم و با فشار باقی ادمها بروم توی قطار.
بار دوم معمولا موفقیت آمیز است.
توی قطار آنقدر چشم تو چشم آدمها میشوم که در طول حیات با خودم تا این اندازه چشم تو چشم نشدهام.
سرم را پایین میاندازم به پرزهای روی مقنعهام نگاه میکنم. لحظهای بعد سرم را بالا میگیرم و سوراخ های ریز سقف واگن را میشمارم.
کمی بعد دستگیره آویزان شده از میله را میگیرم و چشمهایم را میبندم. دختری که روی صندلی مقابل من نشسته صدایم میکند و میگوید کیفت را بده به من. میگویم نه سبک است ولی درنهایت میگذاردش روی کیف خودش .
به مقصد که میرسم مینشینم روی صندلی. ۱۵ دقیقهای فرصت دارم. چند صفحه از کتاب “دوباره نگاه کن” را میخوانم:
“برای اینکه به منبع ترس خود عادت کنید، باید بارها و بارها با آن مواجه شوید. چه پرنده باشد، چه ارتفاع، عنکبوت یا صحبت در میان جمع. اگر اتفاق فاجعه باری نیفتد ترس شما به مرور زمان کاهش مییابد و فکر کردن یا مواجه شدن با منشا ترس اضطراب کمتری در شما برمیانگیزد.”
پ.ن: شاید بهتر بود نویسنده مترو را هم به یکی از منابع ترس میافزود.
۱ : مغز حال میکنه وقتی میرقصه
۲ : چیزیکه هرگز کاملترین حدیث در زیست ام نمیشه صلح به بیکرانهگی هسته
۳ : رنگرهایی فقط پیادهروی
۴ : فقط شکر استقلال است
۵ : خاموشترین شب در نورِ جنگل پیداست نور در نور واپسین
۶ : درختِ پیر ام گاهی بیتِمجنون ره میخاند
۷ : نشستن در مبل برکتِ ساکن شدن است
۸ : غمخوردن فقط فرصتم است در همهگاهی
۹ : آغوش نیست انتظار است بوسه یک تختنر است
۱۰ : چیزی که همش مره تنها گذاشت ( خدا )
۱۱ : بیخابی یعنی خاب در گرست
۱۲ : احمق باشی صبر داری چو منظورِ صبره اشتباه دانی یعنی صبر استقامت داشتن در راهای هدف ات است نه که برای بدبختی صبر پس بگو احمقم بهتر از صبره نامِ صبره بعد نکن خاهشن از تو میراث بعدِ مونده جامعه همش منظورِ صبره اشتباه پیچاندند یا در گوش رساندند!
۱۳ : در بسترِ خاب سه چیز، پتو، قهوه، قرآن یا آهنگِ بیکلام امتحان کن حال میده
۱۴ : مثلِ فرشِ دم در قالیچه بودن استقامت یعنی زیری پا شدن است
۱۵ : چیزی که هنوز جواب ره نفهمیدم بحث کنم کتابه
۱۶ : سبز مثلِ چشسوزک یعنی ضربالمثل است راجبِ سبز ایهستکه
( هرچه فساده زیریپا و یا سر چشسوزها یا سبزها هسته ) راست میگم اصلن افغانستان همه ای ضربالمثل ره میفهمند
۱۷ : دیگر جملهها برکت هایی کرانبهاای هستند که هیچ در هیچ واژه نمیشه ابراز کرد میذارم فقط زمان ببینم چجوری قاطیع زیست در زیست ام هسته در جمله نمیشه ابراز کرد
گرفتم از آهنگِ امروز هرچه قاطیعپاطیع نویسداری کردم گذاشتم کانالم امیدوارم اعظا کیچ نشن جالب ایبود بعد رفتم ضمیمه خوندم دیدم مثلِ آزاد نویسداری ام طرف نویسداری کرده بخورما قسم تقلید نکردم مه همش همیجوری کیچ کننده نویسداری کنم چو نمیخام حتی خود ام از رد میخونم بفهمم ایقدر بمه سخته واقعیت زندگی ام.
ایره گفتم یادم از تمرینِ ایهفته آماد راجبِ خود سه تا شعرِ سه سطحی فک کنم ای هفته مه در گازخورد نباشم اگه باشم از دیدگاهی تو استفاده خاد کردم نه مه، چو مه همش از مه فرار میکنم عزیزانم!
ای هم گازخوردِ ای هفته ای ما،
از روزی که استاد گفت یکی زیادی خوب نویسداری کرده مثلهیی عشقوعاشقی،زیست و جدایی تا تنهایی، هردم میرم تمومِمه ارائه بچهها میخونم. همه شبیح به هم نویسداری کردند اونِکه زیادی خوب نویسداری کرده پس کیست چیزی مبهم چرا؟
بخاطری حسودم میخام چیزی یاد بگیرم اگه کانالِ شو ندارم پیدا کنم بگردم ببینم او کی هسته معمولن کسانیکه خوب نویسداری میکنند حتی اشتباهام باشه زکاوت و تراوت کلمه و یا واژهها شون داره پس کیست آن عزیزی دل هرکس خوب باشه عزیزم است!
به ایکه کلمهها هواگردی خوندم بعضیها تکرار شده دیدم چقدر قشنگه یا مقبوله یا زیباست پاک نکردم گذاشتم همیجوری.
دستِ دوستا درد نکنه هر روز واژهها ره جمع کنم از وبینار نویسندهساز حال یک عالمه کلمه دارم البته به شاعر هنوز ام کمه دیگه ام از شما تمنا دارم نویسداری کنید ممنون از جانودل!
تقریبیست بیست در بیست روز ام بخاطری همی هر روز از صفر میآغازم و به صفر ختم میکنم روز ام چو میفهمم چیزی که هستم تظاهر ره و بس!
میفهمید از چه خسته شدم از انتظار!
خیلی میخام دیگه انتظار نکشم ولی نمیشه و نمیشه نخاد شد ام چرا؟
دیگه صفحهای کانال ایجازه نمیده نویسداری کنم صفحهای جدیده باز کردم مثلِ خود ام هر روز یک صفحه جدید باز کنم بینتیجه!
شایدن خیلی خودخاهام که انتظار از همه دارم مثلِ:
بابا، مادر، خاهر، برادر یا داداش، میفهمید مه ۱۴ دهتا داداش دارم و سه خاهر هم داداش هام هر کدام به سرِ یک کوه هستند و هم خاهرام او چهار مادر ام کو نگو نپرس هرکدوم گرفتار خود هستند بچه چیست
استاد که داشت از خونهای شلوغوپلوغ میگفت انگار داشت مره توصیف میکرد آخِه مهام چنین بچهای بودم از نظرِ خانوادهام دیوونه دم در و مادر ام خدمتکار او سه زنِ بابام ایقدر در روز کار میکرد لباس میشست ظرف میشست خلاصه ایقدر مشغول بود فقط در هنگامی خودکشی مره یاد میکرد یعنی رهبرچاه میگرفت در دست مره میفرستاد دارو خونه یک عالمه قرص تیزاب وغیره بسرام میگرفت که خودکشی کنه و مهام گریه کرده ازی داروخونه به آن داروخونه میرفتم که بخرم اگِه دستهخالی میآمدم مره میزد و میخورد بالا میآورد و زنده میموند همچنان هنوز ام زندهام هست
چوکه مادرم ارزش نداشت مابینِ جمع کسی مهام ارزش نمیداد توصیف همه ای بود تو ام مثلِ مادر خود دیوونه هستی!
بابام به عاشقی مادرم گرفت بهتره بگِم به حوس اما مادرم خدمتکار دیگه زنهایی او شد همه حسودی میکردند چو از همه خانوم هاش خوشگلتر بود چشها هیچ کدوم باز نمیشد همه او ره ازی گوشه میانداختن به ای گوشه تا حالام همیجوریست هیچ تغییر نکرده، ایکه میگم مادرم خوشگله دروغ نمیگم یا لاف زنم واقعن خوشگله در حدِکه همه میگند تو به مادر خود نرفتی یا همسرم میگه اگه مادر تو بیوه میبود به ای که ازم بزرگتره او ره میگرفتم بجا تو اما مه یک کلمه به همه میگم ایکه خدایا شکر خوشکیل نیستم که معامله شم عینِ مادرم که باباش معامله کرد بخاطرِ پسرش و یا دیدم خوشکیلی چه بلاای سر آدم میآره، اما میفهمید هیچوقت بدلام درد نکرده که همسرم ایره گفت مادر تو میخام چو ازدواج سنتی کردم پس درد نداره، یا بهتر بگم کسیکه خانواده اش پرت کنه از دیگرا چه گِله نمیفهمم امشب دارم درد دل میکنم از بس که تو دلم ریختم!
جالبتر ایهسته وقتی میرم جاای مثلن خونه خاهر یا برادر نمیتونم بگم که مه چی بدبختی دارم هنوز اونا به سرم ور میرند ببین هرکس بجا همسرت میبود انتغام میگرفت بابات بهسرِ خاهرش چه ظلمها کرد حتی جلوای همسرم میگند آخِه همسرم داداش خانوم بابام هست یعنی دایی اندر ام او هم فک میکنه یک خونه ساخته یکم وسیله ریخته سرِ وقت شام و نهار حتی از بیرون غذا میآره مه خوشبخت کرده گفتهای خودش به صدیقه به او خونهای باباش که بود یک چهار دیواری کافیست یا که ببین جز خونِه مه جایی نداری میفهمید اگه همسرم ایره نمیگفت حس میکردم خوشبختم از روزیکه وسطِ گفتهگو به داداش خود ای ره جلو مه گفت انگار دارم محنت میکشم نمیخام محنت بکشم یعنی خدا هیچ بچهای مثلِ مه نکنه آمین
دو شبه از گذارشنیک فرار میکنم بخاطری ایبود
ایجور بچهها زودتر از سندِ خود بزرگ میشند خوب نیست!
دیوونه گفتن همه بمه بخاطری چه بود؟
جواب:
مثلن راه میرفتم کتاب میخوندم حفظ میکردم اوهم به آوازِ بلند، زمستون میشد نمیترسیدم به ایکه بچه بودم میرفتم زیری بارون چرخ میزدم در حدِ که دقیقن یاد منه مادرم مره ترسوند که نترسیدم به گپ او گوش ندادم رعدوبرق هوا میزنه میگفت:
اگه بری تو حیاط تو ره رعدوبرق خاکستر میکنه بجونتو بخوره، چند مدتِ گوش کردم تا یک روز رفتم امتحان کردم رعدوبرق میزد رفتم زیری رعدوبرق هیچکار نشدم فهمیدم مادرم از بس که لباسها خود خویس میکردم دیگه نداشتم به تن کنم دروغ گفته بود!
بمه و داداش همسندِ خود ام که سهماه مه ازش بزرگتر بودم پول میدادند که برِم مدرسه گرایه راه خود کنِم مدرسه در حدِ دور بود که پیادهروی سه ساعت طول میکشید اما مهو داداشم بخاطری ایکه خوراکی بخرِم دم رفتن زودتر برسِم به درس با سهچرخِ هندی میرفتِم دم آمدن پیاده و پولِ خود خوراکی میخریدِم یادش بخیر و ایره متاسفانه خانوادهام فهمیدند هرکاری داشتند بمه امر میدادند حتی خودکشی کرایه راه بمه نمیدادند ده روپیهام دهروپیه بود میگفتند پیاده برو کجا تو کم میشه واسطِ خودت باشه هرجا پیاده میری منِه بدبخت سهساعت طول میکشید از فرقه نوآباد تا بازار پُررنگینه یکه رفت و برگشت سه ساعت یعنی از مدرسه که میآمدم بازار بودم هرچند ام داخلِ بازار برد وسیله میگشتم یعنی بچهای خونه نبودم بچهای خیابان بودم وقتیام در روز ده دقیقه استراحت میکردم داخلِ خونه جنگِ آمریکا و ایران بود ایهم روزِگار ام مشکیل همه حل میکردم هیچ کس نبود که بگه توچه میخواهی در حدِکه مصرف مدرسهام ده روپیه ده روپیه جمع میکردم مداد و قلم میخریدم مادرم حتی نمیگفت مدرسه چینیازداری! اسمِ مشهور ام بود دیوونه ایهم زیستِ مه بیخی عالی
خوب صفحهای بعدی هستم باز ام صفحه ایجازه نداد حیدارم فک میکنم ایهاره که نویسداری کردم بفرستم یا که دوباره بگم بچهام مریضه 😂😂😂
خلاصه هرکس میخونه امیدوارم به نگاهی دلرحمی نگاه نکنه چو خوشام نمیآد از ترحم خیلی بیزارم و هرکس نگاه کنه از اوهم مُتنهفر میشم.
آهااااا ای اندازی نوکِپنجهام داستانم نبود دگهام است بدبختیهاایکه حتی بقیهام مقصیر نبودن سرنوشتِ مه، نمیفهمم شایدن عزیزانم هستند دارم اونارا بیگنه جلوه دهم!
ایهاره نویسداری کردم چو گیر کردم به رمانم داشتم بررسی میکردم که دوباره شروع کنم رمانم رو.
یادممه استاد گفت به اینتیجه کی هسته فک میکنه لیاقت او مابینِ ایجور جمعها دنیا نیست که مه گفتم صد در صد روزِ بیست دفعه.
ای سوال ره مه خیلی سالها داشتم که تا ای نتیجه رسیدم هرچند آدم زرنگتر باشه دور از جمعیت تنهاتر ره و بقیه او ره دیوونه دانند هرچند بجز او زرنگتر دیگه کسی نیست میانِ جمعِ قوم یا منطقه
ای چند روز به یک چیزی دیگهام فککنم با یک نفر سر خوردم که میگفت مه نمیتونم قبول کنم مقصیرم اصلن نمیتونم تقریبن ۳۰ ساله با همسراش زیست میکنه اما همش دعوا دارند و جالبتر ای هسته هم خانوم و هم همسر هر دوتا مقصیرند اما نتونیستم به ایش بگم عزیزم مقصیری یک معذرت خاهی مشکیله حل میکنه از تهی دل خود بررسی کن!
اما جلوِ دهنمو گرفتم چو مردم افغانستان پند هم بدی یا نصیحت ام کنی میگند به زندگی ما دخالت کرده یعنی چی مه مقصیرم او بجا مه میبود چکار میکرد افسوس و خیلی فک ره مو مشغول کرده و فقط تنها یک نتیجه رسیدم هرچند فک میکنم در ای حالت یکی چنین باشه پس مقصیر ره
خدایا شکر ما و همسرم بگومگو ندارِم چو هردو ساکت بهم نگاه میکنِم و بس به ایکه ساکت بودن اشتباه هسته باید بحث کرد اما همسرم حوصلهای بحث نداره مجبورم فقط نگاه کنم و خودخوری عجب جیکرِ ام مه باریکلا 😂😂😂
خوب اظافه گویی نکنم استاد مره میکشه دیگه و بس
https://t.me/sadegaalezadai
حلزون دیشب بد خوابیده بود. به خاطر دو تا حلزون دیگر.
حلزون خسته بود. صبح کتابش را باز کرد و کمی آرام جوید. کتاب مزه علف ته کوچه میداد. حلزون راه رفت، نه خزید. حلزون با خودش فکر کرد ایکاش پا داشت، اونوقت میتونست پرواز کنه.
حلزون رفت وبینار ملا حلزون. حلزون وبینار کلانتر حلزون را نتونست بره چون در دانشگاه لزج سانان درس چگونه کند تر راه برویم داشت. حلزون به وبینار برگی و چپانی هم سر زد. کلی حلزون حمایت کردن. حلزون خوشحال شد. حلزون وبینار استاد را گوشید. حلزون کمی در یوتیوب گشت. حلزون یادش رفت شب گزارش نیک اش رو بفرسته. حلزون الان فرستاد.
که چهارشنبه سر مستی از هفتهی هرروز تمرین و مشقبازی. حلزونه هم انگار چشمش افتاده به حلزونیارش. بالاخره یک روز واقعن تعطیلی تا بروی دیدار رفیق قدیمی و خداوندگار فرزندش. آنقدر نرفتی دیدنشان تا بچهه راه افتاد و دندانهای شیریش هم سیاه نشدند با قطرهی آهن. جغجغهی کفشهاش هم صدا میکرد اما سیر نبود. ولی عقبکی که راه میرفت تو بشکن میزد براش و او هم کیف میکرد و مادرش مضطرب میماند توی رو در واسی. دوستشان داری. تمام آن خانوادهی فسقکلی را دوست داری.
باغ کتابها سبز دلاری بود با آن قیمتها. میوه نچیدی که. دفترچهی ممنوع آلبا دسسپدس، قطع پالتویی، یک میلیون تومن. نمیشود که. این برج کلی باید خرج کلاس و پلاتو بدهیم. بعد شاید در مرکز تبادل یا مغازهی عباس آقا دستت برسد بهش. تا آن وقت هم هنوز هوارتا کتاب نخانده داری از همین ژورنالها و روزمرهها.
شب که رسیدی خانهی مامان، گفت چند روزه هوس دارد برویم جگرکی. بابا تاختی میبردتان و تو که هیچ گرسنه نیستی ته کاسهی سوپ را لیس نکشیدی، چون قارچ بود. ماندی و نقشه کشیدی برای کارهای صبح پنچشنبه و بعد خفتن.
دیروز و شب پر از دغدغه و انجام مسئولیتهای ناچار گذشت.
اینجا اما شده مثل کودکم.
گزارش نیک کوچولوی من کهمنتظر است تر و خشکش کنم.
شمایی که به سن نوجوانی رساندیدش، خوش به حال و کارتان.
حلزون را به خودش وا میگذارم.
با جناب رویایی هم موافقم، بس که عاشق اسبم.
میرسیم به گزارش چهارشنبه؛
با عینک جدید خواندن و نوشتن کیفی دارد که نگو.
آزادنویسی کردم و کتاب کاغذیهای عزیزم را خواندم.
اول ماه مالی ما ششم است.
نشستم به حساب و کتاب برای یکماه.
تا به حال سرتان سوت کشیده؟
بعد رفتم پیلاتس.
برای تکمیل سوتکشیدگی، دانستم برای ماه آینده، ۵۰ درصد شهریه را اضافه کردهاند.
بیچارهها حق دارند.
با آن مالک دندانگردشان.
ناهار آشپزخانه در دو روز گذشته بود.
خورش بهآلوی بدون گوشت و کمی پلو از دوشنبه و کمی آبگوشت و گوشت کوبیده از سهشنبه.
موقع گرم کردن خورش، یادم به شعری که زینبجانقهرمانی در کارگاه شعر سروده بود افتاد و موقع گرم کردن گوشت کوبیده، به زبانزد یا ضربالمثل بیادبی که از بیادبهای فامیل آموختهام.
همان که میگوید؛
فلانی فرق اَ….ن و گوشت کوبیده رو نمیفهمه.
😁😁😁
آهان
راستی از ده صبح استوری گذارون داشتم.
برای اعلام انتشار مجلهی عزیزمان.
«چهارگوشه»
همینطوری رفتم جلو تا وقت پیادهروی شد.
بعدِ پیادهروی،
شام و استحمام، خواندن کانال دوستان و نوشتن توی کانال خودم و متاسفم که گزارش نیکم افتاد به الان .
نویسنده ساز را نبودم.
فراخوان داستانکنویسی مرا قلقلک میدهد.
ماهان جان چه زیبا مینویسد.
کلی داستانک خواندم از او.
و هم جنین از احسان عزیز.
من ماهان را در کلاس حضوری داستاننویسی دیدهام
متین و باوقار.
منتظرم ماهان من هم بشود مردی کامل تا بیشتر ذوق کنم.
(من خالهی یک ماهان هفتسالهام)
خدافظ
_ به نظرم اندکی، شاید هم به مقدار زیادی جوگیر شدهام. تصور کردم اوضاعم خوب است و چند بار بلند و کوتاه شدم. آخر شب بیرمق و با جانی دردناک به بستر رفتم. اکنون که گزارش نیک خود را مینگارم روز جدید آغازیدهاست. هنوز تتمهی خستگی دیروز در وجودم است. باید بیشتر مراقب خود باشم.
_ تماشای انیمیشن «Forgotten Island» البته نیمهکاره. تمام که شد نظرم را میگویم.
_ خاندن یک داستان کوتاه از رسول یونانی
_ نوشتن صفحات صبحگاهی
_پیادهرویی روی فرش
_ نوشیدن اآب به قدر کافی
سلام. من مهردادم. اگه این نامه رو میخونی بهتره بعدش بسوزونیش تا به آخر نرسیده. چرا؟
وقتی بیدار میشوم تا سرحد سوزش سرانگشتان مینویسم. ویرایش موقع انجام کار، دستی کشیدن وسط دنده عوض کردن هست. نمیشه وقتی داری میری همهش برگردی عقبت رو ببینی. در راه اولین مصاحبه با کتابفروشی طالب آملی چنین اکلیلپراکنی کرد در اتوبوس:
صبحش از صفحهٔ جبین پیداست
شامش از زلف عنبرین پیداست
شمع کافوری دو ساعد او
از دو فانوس آستین پیداست
حسن خط ظاهر است از آن گلرو
خوبی حاصل از زمین پیداست
از نگین خانههای حلقهٔ زلف
گل رویش نگین نگین پیداست
عشق زهر است و انگبین اما
زهر پنهان و انگبین پیداست
هر سرموی زلف او «طالب»
نیست بیفتنهٔ چنین پیداست
روزها در راه شاهرخ مسکوب را ورق میزنم و کیفور میشوم از نثر و یادداشتنگاری هرروزه حتا اگر کوتاه.
وبینار را بودیم و نوشتیم و خاندیم. از رویایی و بعدتر هم مراسم سیاسی عبادی چهارشنبهها.
بعدتر وبینار خانم ملایی را خاندیم. بدون هیچ مو زدنی دو هفته پیش به علی گفتم:” من فکر کنم به انگلیسی بیشتر تاثیر میگیرم. تو مطمئنی زبون مادریت رو زندگی میکنی؟ من اصلن با مادرم زندگی نکردم تو بچگی اونقدر.”
بعد هم گامیدن بود و موزیک و صحبت تا پاسی از بامداد.
گل آورد سعدی سوی بوستان
به شوخی چون «فلفل به هندوستان»
و شب بخیر.
https://t.me/dreamdrawgrow
روزِنیک
صبح با مامان رفتیم پیادهروی، اما هنوز به سر خیابان نرسیده بودیم که خسته شد. گفتم: «میخوای برگردیم؟» گفت: «نه.» پنج دقیقه بعد گفت من یک جا بنشینم تو قدم بزنی؟ این روزها خیلی زود خسته میشود لبهٔ دیوار کوتاهی مینشیند نگاهش میکنم و تنگ در بغل میگیرمش دلم میآشوبد. کاش آفتاب به لب بام نرسیده گم میشد. قدری در پیادهرو کنارش قدم زدم تا نفسی تازه کند. دست دردست هم برگشتیم.
بعد از صبحانه، اول فهرست کارهای امروزم را نوشتم. فهرستیدن هم از آن کارهای خوب خداست که به شوق میاندازدت تا تیکها را یکییکی بزنی با تیکتاک ساعت.
پارهای از کتاب زندگی جکی رابینسون را به انگلیسی خواندم. راستش لذت بردم. زنانی که برای زندگی کردن به شیوهای که دوست دارند میجنگند، مورد علاقه و احترام مناند. مالی رابینسون، مادر جکی، یکی از آنهاست. زنی که زیر بار قانون جداسازی رنگینپوستان از سفیدپوستان در شهر پاسادینای کالیفرنیا نرفت و با تلاش شبانهروزی خودش و فرزندانش زندگیشان را ساخت. او حتی در سختترین شرایط هم بخشش و مهربانی را از یاد نبرد. وقتی فرزندانش میپرسیدند چرا اینهمه به دیگرانی کمک میکنی که حتی از او تشکر هم نمیکنند، میگفت: «خوبی، خوبی میاره.»
داستان کوتاه «سار بیبیخانم» از مهشید امیرشاهی را خواندم و بعد چهل صفحه از مادران و دختران کلمهبرداری و رونویسیهای کوتاه از این کتاب از خوشیهای کوچک این روزهای من است. سالی است که با آن زندگی میکنم.
امروز وقتی جناب شازده و فخرالزمان به قزوین رسیدند و راهی مهمانخانه شدند، من هم با توصیف فخریجان از جا، چلپ کردم بهشان و رفتم سراغ خاطرهٔ یک شب و دو روز قزوینگردی در زمستان گذشته. آنطور که از حرفهایش فهمیدم، مهمانخانهای که در آن اقامت کردند، در کاروانسرای سعدالسلطنه بود.
به نظرم سعدالسلطنه برای خودش شهری است با فضاهای متفاوت و بافتی خیرهکننده. شهری که بازار دارد، حمام دارد، مسجد دارد، حیاط از پس حیاط دارد-تیمچه و چهارسوق و راسته و گنبد و نورگیر و زیرزمین دارد. برای همین، یک بوس برای ناصرالدین شاه میفرستم و یک «جهنمالضرر» خدا رحمتت کند! که انصافاً چه چیز شگفتی در عصر خودش ساخته.
در این شهرِ جادو، انبوهی از صنایع دستی احیاشده، که یک از یک دلبرترند، دعوتگرت میشوند تا دمی خودت را به شادی و شور و رنگ پیوند بزنی.
«باران عشق» میبارد تا واژههایم را خیس کند. میخواهم از حیات واژههام بنویسم- همانها که به جانم بستهاند:«فرزندان، خانواده، عشق، رهایی، شنیدن، دیدن، خواندن، نوشتن، دورهمی، دوست ، رواداری، سفر، بهار.» و بهار سرزده آمد، در دفترم برایش صندلی زدم.
صبح دلتنگ دوستانم بودم. مدتی است از مژگان بیخبرم. به رسم همیشه به هم زنگ میزنیم و وقتی همدیگر را پیدا نمیکنیم، پیام صوتی میگذاریم؛ اما دو هفته است که خبری ازش نیست و جوابم را نداده. او نازنیندوست و همسایه و عزیز دل من است. با او حال دلم خوب است. از وقتی بعد از بازنشستگی در کار نشر به او پیوستم، ارتباطمان قویتر شد.
به دو همسایهدوستِ دیگرمان هم زنگ زدم، اما آنها را هم پیدا نکردم و برایشان پیام گذاشتم.
در میان آنها که دوستشان دارم، استاد هزار سال پیشم در دانشگاه مازندران و همسرش هم هستند. سالها با هم رفتوآمد خانوادگی داشتیم. پس از جنگ دوازدهروزه آوارهی ارمنستان شدند- به درخواست تنها فرزندشان که در آمریکاست و دوازده سال است که ندیدهاندش.
مثل تیری در تاریکی به همسرش زنگ زدم. برداشت. خدای من! تماس برقرارشد هر دو از شوق گریه کردیم. نفهمیدم جهان کی اینطور به گند کشیده شد، ولی شده دیگر. ساعتی حرف زدیم.
پارهٔ بیستوسوم سفرنامهٔ ناصرخسرو را هم خواندم. برای نوشتن مطلبش باید بیشتر بخوانم- هم متن را و هم نوشتههای دیگران را.
آخر شب عباس صفاری در ایستگاه مترو برایم زمزمه کرد:«لازم نیست دنیا دیده باشد
همین که تو را خواب ببیند
دنیایی را دیده است»
واژهٔ امروز من «خوب شنیدن» است. راستی چقدر خوب میشنوم؟ چقدر خوب میشنویم؟
صبيحه باوي. ١٤٠٥/٨/٧. ص س ١٢
امروز مطلبي كه مطالعه كردم اينه احساس خو اردشمندي براي فقط وجود ماست كه ما را درمان ميكند يعني اگر به خاطر اينكه احساس ارزشكندي كنيم مينويسيم يا هر كاري ميكنيم به خاطر اينكه احساس ارزشمندي كنيم رنج را با دستان خود خلق ميكنيم و مسير را دشوار ميكنيم اگر بفهميم ما بدون هيچ عامل ببروني ارزشمند هستيم ازادي رو تجربه ميكنيم هنجارها ازادي ما را نميگيرد انچه ما أسير ميكند بند بايد هاي ماست بند بايدهاي خودمون را بشناسيم ميفهميم اسارت ما از كجاست اگر بدون نوشتن احساس ارزشكندي كنيم و ا. نًشتن لذت ميبريم مسير اسان ميشود ودر دل سختيها اساني را تجربه ميكنيم علت اينكه نويسندگان بزرگ اثر گذار مينويسند چون احساس ارزشمندي خود را به نوشتن پيوند نخورده وآنها ارزش خود را در وجودشان پيدا كردن
پنج صبح خواستم بروم بیرون. نرفتم. یک رفتم. پیاده. به من چه که جزء پیادهروی حساب شود یا نه. رفتم. میدان این ساعت هم شلوغ است. عجیب نیست. خلوتیاش عجیب است. اصفهانیها میدان نقش جهان را «میدون» میگویند. بقیهی میدانها با اسم گفته میشود. تنهاییام را با تنهایی بیشتر دوست دارم. راه میروم. همچنان.
«بفرمایید جوجه کباب، چلو کباب، حلیم بادمجان، بریانی با آبگوشتش، …» صدای دختر جوانی از دم رستورانی بود. «مشتریفراخوانی» میکرد. واژهی قشنگی نیست؟ همین مشتریفراخوانی را میگویم.
تا سه و نیم راه رفتم. از گونهی خرکیاش. بقول شاهین کلانتری.
وبینار الهه علیزاده بود. من هم بودم.
بعد وبینار نویسندهساز بود. بودم
شاهین کلانتری از کتاب «منِ گذشته امضا» گفت. اسفند سال گذشته خریدمش. خواندمَش. دو بار. سختخوان است.
یداالله رویایی میگوید:
«این متنها طبیعت من هستند. این متنها طبیعت هستند. و در امضای من پرندهای هست که هر صبح از خواب برخیزم و پنجره را باز میکنم، در این لحظه به طور عجیبی میخواهم با طبیعت ارتباط برقرار کنم و طبیعت ارتباط با من به طور عجیبی برقرار نمیکند. پنجره را میبندم و پرنده به طور عجیبی تنها میماند.» رویایی در همان چند سطری که ابتدای کتاب نوشته است تکلیف را معلوم میکند. اینکه این متنها، یا شعر به نثر اند یا نثر یک شعر.
«در اینجا شعری هست که فکر میکند»
به گمانم ظرفیت یک کلمه برای گسترش یافتن و پذیرش عمق و چند لایگی چقدر باید باشد؟ آیا همهی واژهها توانایی دارند که زوایای مختلف خود را به نمایش درآورند؟ یا نویسنده خودش باید بتواند همهی اجزای این ساختار را از یکدیگر جدا کند و بار دیگر باسازی. میشود گفت آنچه به چیزها هویت میبخشد وجود فیزیکی و قابل تعریف آنها نیست بلکه دریافت ما از آن چیزهاست.
«و گاهی که امضای من بی من میرود، یعنی فقط اسم مرا، و یا مقداری از اسم مرا ،با خود به کناری میکشد و همانجا زنجیریاش میکند، عزلتی بی من که به من اجازه میدهد تا خودم را از فاصله صدا کنم. آن قدر که دیگر حالا یاد گرفتهام برای اینکه خودم را به نام صدا کنم، باید اول خودم را کنار بکشم. وگرنه، چیزی را صدا نمیزنم. نام من منهای من چطور میتواند وجود پیدا کند. گرچه وقتی به خودِ نام فکر میکنم محتوای ان از یادم میرود. اسم که محتوا ندارد، بلکه بر چیزی سوار است که ان چیز محتوای اسم نیست.»
«در شخص من دو شخص هست:
یکی مفرد که امضا میکند،
دیگری جمع که میخواند.
و در لحظهی خوانش، ما سه شخصیم.»
به واقع لذت خواندن «من گذشته امضاء» –البته با دقتش را– از دست ندهید.
با فرشته برگی سلامتی را شیرفهم شدم. در وبینارش.
نه شب با متین چپانی در «خیره به خورشید نگریستن» بودم. متین خان «مرزگذاری» و «قدرت نه گفتن» را زیبا، توضیح داد.
با پیادهروی ظهرگاهی خوابِ بدون دردسر شب را پیشبینی میکنم.
افشین عزیز
هر نویسندهای برای استمرار در مسیرِ نوشتن ناگزیر است که این حرف کافکا را باور کند:
«ضرورتی ندارد از خانه بروی بیرون. بمان پشت میزت و گوش بخوابان. حتی گوش هم نخوابان، فقط منتظر باش. حتی منتظر هم نباش، کاملاً آرام باش و تنها. بر تو عرضه خواهد کرد جهان خود را برای افشا. کار دیگری از دستش برنمیآید. شیفتهوار به خود خواهد پیچید در برابر تو.» (ترجمهی ناصر غیاثی)
میبینی چه تسکینبخش است؟ خاصه وقتهایی که حس میکنی کفگیرت جیغِ دیگ را رسانده به عرش اعلا. ولی افسوس که فرصتِ «عرضهی جهان» را از خود دریغ میکنیم، آنگاه از سربیحوصلگی توی شبکههای مثلن اجتماعی میلولیم. «هیچکس تنها نیست» و درد همین است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
شروع روز با نوشتونویس و مطالعه. بازخورد به ۵ تمرین در «تمرینجا». کلاس خصوصی و ارزیابی کلی عملکرد. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به نثر یداله رویایی و خاندن پارهای از «منِ گذشته: امضا». سامانبخشیدن به خردهکارها. پیادهروی طولانی در قصرالدشت و کریمخان شیراز. پرسه در چند دیوان شعر. تماشای فیلم «Verity» و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی جدید نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از دوشنبهی بعدی کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
۱.امروز در اتاق خوابم بعد مدت ها،به صورت جدی شروع به نوشتن کردم. در تقویم بزرگ ام(سالنامه)،گزارش های مربوط به چند هفته اخیر را ثبت کردم.عاشق ثبت و نوشتن رویدادها و کارهای روزانه ام هستم.
۲.امروز محمد علی را خونه مامان گذاشتم.چند هفته ای هست که با هم جنگ اعصاب و جیغ و داد داریم.امروز از زندان او آزاد شده ام و کمی نفس راحتی می کشم.با اینکه بچه شر و شیطونی نیست،اما به اقتضای سن اش خیلی سخت سر و لجوج شده.این فسقلی ۲ سال و ۱۱ ماه داره.
۳.به دو تا از عزیزان جهت عرض تسلیت تلفن کردم.
۴.ریخت و پاش های محمد علی را در هال و آشپزخونه راست و ریس می کنم.
۵.تا محمدعلی نیومده باید چند دست لباس بشورم.فسقلی بلا نگرفته شیفت ۲۴ ساعته کنار لباسشویی داره و دائم در لباس شویی و کشوی اون رو باز می کنه و داخل ماشین رو با دست می چرخونه.
۶.مطالعه در حد ۱۵ دقیقه می کنم.
۷.برنامه ریزی های کوتاه مدت و میان مدت ام را می نویسم و قبلی ها رو مرور می کنم.
۸.از اون جایی که علاقه و حوصله آشپزی ندارم ،امروز نمی کنم.از دیشب هم غذا کمی داریم.خوشبختانه همسرم هم دستی بر آشپزی داره و مواقعی هم با هم تقسیم می کنیم.من بیشتر برنج می ذارم یا غذای ساده می پزم.آشپزی ام خیلی خوبه ولی پسرم برایم حوصله و انرژی ای باقی نمی ذاره.
۹.با اپ دولینگو انگلیسی کار می کنم و تمرین های موسیقی هم انجام می دم.دولینگو معرکه هست.
۱۰.اخبار رو می خوانم و منتظر شروع جنگ جدید هستم.
۱۱.هنوز که هنوزه گرمایش برج رو راه اندازی نکرده اند و بنابراین فعلا نمی تونیم پسر طلا رو حمام ببریم.
۱۲.کانال تلگرامی خیلی خیلی کوچکی دارم.دیر به دیر نوشته و مطلب می ذارم.اگه نوشته هام بازخورد بگیره،ذوق و اشتیاقم چند برابر می شه.اگه بشه آدرس اش رو می نویسم.
۱۳.امروز حال خوبی دارم.هفته قبل رو خاطرم هست که چقدر سرفه های شدید خلط دار همراه با خس خس شدید سینه داشتم.پسرم هم طفلکی همین طور.۱۰ روز خونه بودم.از ۲۱ مهر مریض شدم تا ۴ آبان.
۱۴.سایت هم دارم.با اینکه فعالیت زیادی ندارم،ولی با اجازه استاد،آدرس اش را می نویسم.
دو دقیقه مانده به ساعت سه بعدازظهر و هنوز ننوشتهام. دیشب قصد نوشتن داشتم، اما چشمهایم سنگین شد و خوابم برد. امروز هم برای نوشتن خیلی بیحوصلهام.
خودم را مجبور میکنم که هرطور شده وارد صفحهی یادداشتهای موبایلم شوم تا این زنجیره قطع نشود.
دیروز که از خواب بیدار شدم، سرحالتر از همیشه بودم. گفتم امروز میخواهم خودم ناهار درست کنم. مامان به حمام رفت و من خورشت مرغ درست کردم. بعد از مدتها آشپزی در آشپزخانهی خودم، سرحالم کرد.
ناهار خیلی خوشمزه شد؛ همه تعریف کردند. بعد از ناهار، لیلی حسابی بازیگوشی میکرد و حتی بیشتر از پنج بار تکان خورد. دخترکم هم انگار از غذا خوشش آمده بود.
مدتی بود دلم میخواست آینهی قدیام را در گوشهای از خانه قرار بدهم که در عکسهایم حس خوبی منتقل کند. بیدرنگ تصمیم گرفتم این فکر را به مرحلهی اجرا دربیاورم. پس به کمک مامان، چند تغییر در بخشی از حال ایجاد کردم.
آینه را کنار پنجره قرار دادیم تا نور هم در عکسها حضور داشته باشد. بعد چند گلدان کنارش، نزدیک پنجره، گذاشتم و زیراندازی سنتی زیرش پهن کردم. سمت راستش هم با صندلی پایهبلند سنتیای که داشتم، چند کتاب و یک گلدان هنری کوچک پر شد.
تقریباً چیزی شد که میخواستم. هرچند اگر نور از زاویهای مایل به سوژه میتابید، راضیتر بودم؛ اما معماری خانه را که نمیتوانستم عوض کنم.
با این وجود، تغییری که به وجود آوردم خوشحالم کرد.
بعدازظهر به رفیق آرایشگرم پیام دادم و گفتم اگر فرصت دارد، امروز با مامان و مادرشوهرم پیشش برویم. گفت ساعت هفت منتظرمان است.
با مامان تصمیم گرفتیم پیش از ساعت هفت برای پیادهروی از خانه بیرون برویم. سعید که بیدار شد، تندتند حاضر شدم و تا هوا روشن بود، با مامان به پیادهروی رفتیم.
برای اولین بار متوجه شدم لباس تابستانهام دیگر جوابگو نیست. هوا تازه دارد رو به خنکی میرود و بهزودی باید لباسهایم را جابهجا کنم.
به سمت میدان امام رفتیم و از نان فانتزی سر خیابان، نان سوخاری و بستنی و مقداری کیک خریدیم. دوست داشتم همچنان پیادهروی کنم، اما مامان خسته شده بود و برگشتیم.
نیم ساعتی استراحت کردم و به پیامهایم جواب دادم.
این روزها بیشتر پیامهایی که میگیرم، درمورد زایمانم است. همه چشمبهراهاند و همین که یک روز پیدایم نمیشود، فکر میکنند لیلیا به دنیا آمده.
در یوتیوب ویدیویی درمورد القای زایمان دیدم. مواردی را که در ویدیو اشاره شده بود، با دقت گوش کردم و تصمیم گرفتم از جمعه با دقت بیشتری اجرایشان کنم. با تمام شدن هفتهی سیونهم، دیگر هر زمانی لیلیا به دنیا بیاید، بهترین زمان ممکن است.
راستش این روزها هر بار درمورد نوع زایمان، نظرات مردم را میخوانم، کمی دلسرد میشوم. باورم نمیشود که چرا بعضی از زنها سزارین را انتخاب میکنند، حتی وقتی شرایط زایمان طبیعی را دارند؛ یا چرا عدهی زیادی تأکید دارند که بچه بهتر است شیرخشک بخورد تا شیر مادر.
مدتهاست که تحتتأثیر کلاسهای بارداری و آموزشهایی که دیدهام، انتخاب کردهام دخترم را طبیعی به دنیا بیاورم.
اینکه گاهی مادری مجبور شود بهخاطر شرایطش سزارین کند، هیچ اشکالی ندارد. اگر کسی هم از زایمان طبیعی ترس شدیدی داشته باشد، قابل درک است که بخواهد سزارین را انتخاب کند.
اما فکر میکنم وقتی بدن من شرایط خوبی دارد و تمام تلاشش را میکند تا کودک را در زمان مناسب و بدون دخالتهای پزشکی وارد دنیا کند، چرا باید مانعش شوم؟ چرا باید خودم را در معرض یک جراحی بزرگ قرار بدهم، وقتی ضرورتی برایش وجود ندارد؟
البته میدانم که هر زایمانی شرایط خودش را دارد و هیچکس نمیتواند از قبل همهچیز را پیشبینی کند.
در بسیاری از کشورهای دیگر، زایمان طبیعی رایج است و سزارین هم ذاتاً برتریای نسبت به آن ندارد؛ همانطور که هیچکدام را نمیتوان برای همهی مادران بهترین گزینه دانست.
در هر دو روش، مادر ممکن است درد زیادی را تحمل کند و تجربهی هربار زایمان هم میتواند با زایمان دیگر در یک زن متفاوت باشد؛ چه برسد به دو انسانی که بدنها و شرایط متفاوتی دارند.
کاش زنهای سرزمینم بیشتر آگاهی پیدا میکردند و اصرار نداشتند تجربههای دردناک زایمان خودشان را به دیگران تعمیم بدهند.
آخر این روزها با تمام وجود درک کردهام که برای زنی که در آستانهی زایمان است، شنیدن تجربههای تلخ دیگران چقدر میتواند ناامیدکننده باشد.
غروب با مامان و مادرشوهرم به آرایشگاه رفتیم. صورت و ابروهایمان را اصلاح کردیم و برای به دنیا آمدن دخترم آماده شدیم.
یوکابد، آرایشگرم، با دیدن شکمم گفت:
«تو اصلاً شکمت بزرگ نشد. من در بارداری اولم دو برابر تو شکم داشتم. نینی تو در پهلویت جا گرفته و اتفاقاً بهتر است. نه پوستت ترک میخورد و نه احتمالاً شکمت بعد از زایمان میماند. هرچند من هم بعد از زایمان همهی شکمم رفت و دوباره به هیکل سابقم برگشتم.»
حرفهایش خوشحالم کرد. امیدوار شدم که بعد از زایمان دوباره به وزن و هیکل سابقم برگردم. میدانم خیلیها بعد از زایمان لاغر شدند و خیلیها هم نه؛ همانطور ماندند و هیچوقت به هیکل سابقشان برنگشتند.
امیدوارم دخترکم آنقدر صبور و مهربان باشد که گاهی کنار بابایی بماند و من هم بتوانم دوباره به باشگاه بروم و کمکم به روال سابق زندگیام برگردم.
کارمان که تمام شد، با سعید به خانه رفتیم و در راه همبر زغالی خریدیم. آنقدر خوشمزه بود که یک ساندویچ کامل خوردم و بعد، طبق معمول، پشیمان شدم. چون تا دیروقت احساس سنگینی میکردم و حالم به هم میخورد.
معدهام در این اواخر بارداری دیگر گنجایش غذای زیادی را ندارد؛ مخصوصاً شبها.
خوشبختانه با کمی قدم زدن و ورزش با توپ، توانستم بخش زیادی از آن را هضم کنم و شب راحت بخوابم.
قبل از خواب، مثل همیشه با سعید حرف زدیم. گفت برخلاف دیروز، امروز هیچکس در بازار نبود.
گفتم: «شغل شما کاسبها اصلاً قابل پیشبینی نیست. یک روز مشتری فراوان است و روز دیگر باید از بیکاری مگس بپرانی»
ساعت از دوازده گذشته بود. وارد پنجشنبه شده بودیم. گفتم: «یک هفتهی دیگر بیشتر نمانده.»
گفت: «هفتهی دیگر، در چنین روزی، انتظار به پایان رسیده و دخترم را میبینم.»
هردو لبخند زدیم. گفتم: «شاید هم زودتر.»
همانطور که دخترش را نوازش میکرد، گفت: «فکر نکنم. دختر بابا انگار توی شکم مامانش راحتتر است.»
گفت: «نگاه کن، خودش را در سمت راست شکمت جمع کرده. انگار یک گوشه کز کرده و خوابیده.»
راست میگفت. سمت چپ شکمم خالی بود و برجستگی هلالیشکلی در سمت راستم سفت شده بود.
چقدر دوست داشتم همینطور که با ناز خوابیده، بغلش کنم.
چقدر برای پنجشنبه چشمانتظارم.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز روز متفاوتی داشتی؛ مثل گذشته آشپزی کردی، بخشی از خانه را تغییر دادی و چند استوری گذاشتی.
بالاخره به آرایشگاه رفتی و پیادهرویات را هم رها نکردی.
حالا یک هفتهی دیگر بیشتر به دیدار عزیزترین تو راهیات باقی نمانده.
بهزودی خواهرت و خواهرزادههایت و عمه و عمویت را هم ملاقات میکنی.
صبور باش که روزهای قشنگی در راه است.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۸
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۶
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
سلام زهرا جان.
نوشته تون رو خواندم.قشنگ و بی تکلف و طبیعی نوشته اید.همذات پنداری کردم.منم سر پسرم شکم ام کوچیک بود.تجربه سزارین ام رو به یاد آوردم.خیلی از عمل می ترسیدم.اما خدا رو شکر آسون پیش رفت.ولی روزهای بعد زایمان و تا ۶ ماهگی پسرم،برایم سخت بود و تا ۱ سال هم افسردگی بعد زایمان و اضطراب داشتم.
الان محمد علی جان نزدیک ۳ سالشه.ولی سن سختی هست.سن لجبازیه.منم قبل حاملگی ام لاغر بودم.الان ۹ کیلو اضافه وزن دارم.هم به بچه دوم فکر می کنم و هم ترس از چاق شدن دوباره و مسئولیت های جدید دارم.
دوست دارم زیادتر بنویسم.قبل بچه،خیلی بیشتر می نوشتم.
روز را با ورزش شروع کردم. در زمان استراحت هم به فایل صوتی وبینار وصل به اصل گوش دادم. در کانال فاطمه یاوری چرخی زدم و متوجه ایستگاه رقص شدم. بهش پیام دادم که من میخواهم بپیوندم به این جریان. در ایستگاه رقص، با بدنمان احساس راحتی میکنیم و احساساتمان را از طریق بدن بروز میدهیم.
عصر میروم پیش هـ. امروز کلاس تصویرسازیمان است. امروز رفتیم سراغ تصویرسازی انسان. کلی چهره جالب کشیدیم. و حین طراحی کردن، حرف میزدیم. از کارهایی که در هفته گذشته کردیم. مثل یکجور گزارش نیک هفتگی. از کلاس ایلاستریتورش میگوید و طرح بازی ماروپلهای که کشیده کلی ذوق میکنم. من هم تمرینهایم را نشان میدهم و به همراه چایی عصرانه گپ میزنیم. از نوشتن میگویم و آنچه مدرسه نویسندگی به زندگیام میافزاید که جانافزاست. از سوگ میگوییم. و شاید کمی خودمان را آرام میکنیم. کتابهای کودک مهرانه جندقی را ورق میزنیم و هـ میگوید بیا داستانت را تصویرسازی کن. اما میدانم که هنوز راه درازی دارم. اما داشتن همچین افقی، انگیزهام را بیشتر و بیشتر هم میکند.
ایستگاه رقص را میآغازیم و میرقصیم و خودمان را رها میکنیم و در لحظهایم. وبینار مبینا جان ملایی هم همزمان است و من سلامکی میکنم و در حین رقصیدن صدای مبینا را هم میشنوم. میبینم نمیشود وبینار را میبندم تا در سکوت و تمرکز، از ترجمه به زبان پدری بشنوم.
پسرخاله و دختر ح را میبینیم. به رستوران ژاپنی میرویم و من جاجانگمیون میخوردم چون همیشه دوست داشتم ببینم این کرهایها چه میخورند. خوشمزه بود اما فیله گوساله چون دوست نداشتم نتوانستم از تمامش لذت ببرم.
بعد هم در پارکی قدیمی، با مرور خاطرات دبیرستانم در ذهن، بلال بر بدن زدیم.
چهارشنبه شبها را از پنجشنبهشبها بیشتر دوست دارم. به همان علت که روزهای آخر اسفند را از عید نوروز بیشتر دوست دارم. مسیر رسیدن به اتفاقی خاص برایم لذتبخشتر است انگار. مثل آرایش کردن و رقصیدن همزمان قبل از رفتن به مهمانی.
دوست ندارم از روزهایم بنویسم. دوست دارم از فکرهایم بنویسم. البته اگر بشود اسمشان را گذاشت فکر. اگر که با معیارهای جهانی برابر باشد(اموجی خنده). اینجا فاطی میپرسد فکر چیست؟ فاکر کیست؟ بیخیال، بروم سوختم را تامین کنم اول. با این حرف که انسان به زندگی معنا میبخشد موافقم. آبی من نه اگزیستانسیالیست هستم، نه فمینیست، نه چپ، نه راست. فقط دوست دارم از دور تماشا کنم و بخانمشان. از اینکه خودم را به ایسمی بچسپانم خوشم نمیآید. میخاهم افکارم آزاد بچرخد. «چشم دشمن به کفش توست و چشم دوست به لب تو. کفش باید چنان برق بزند که چشم دشمن را کور کند و لب و دهان باید چنان حرف بزند که دل دوست شاد شود.» این دو جمله از کتاب «ترجمه به زبان پدری»ست که مبینا ملائی عزیز دیشب برایمان خاند. نیما سرلک میگفت دیریست که با زبان رفتاری مادرانه داشتهایم حال اما رفتاری پدرانه باید داشت(نقل به مضمون). قرار شد بفهمیم کدام فارسیها جذبمان میکند. میتواند هر متنی باشد. حتا ترجمه. ترجیح من مسکوب است. هر وقت گیج شوم که چی بخانم چی نخانم یا هر وقت که از مطالعه ناامید شوم میروم سراغ مسکوب. میخاستم امروز نامهای برای او بنویسم آبیجانم. بعد منصرف شدم. میخاستم بپرسم چرا آن کار را کرده(خودش میداند منظورم چیست). عصبانی نشو آبی. پشت سر مرده نباید حرف زد میدانم، اما مسکوب که زندهست. آبی من معتقدم هر آنکه مینویسد هرگز نمیمیرد.
سال واژه ام: ساختن
میخواهم تا قبل از پایان سال حداقل 2 چیز از 3 چیزی که مدتهاست باید ساخته شوند رابسازم. کمتر از 5 ماه به پایان سال مانده است. سال واژه نداشتم و تازه انتخابش کردم اما به نظرم قشنگ است.میخواهم از تله کمالگرایی پا بیرون نهم و به باغ عملگرایی وارد شوم. میوه های آبدار باغ را بچشم و از سراب های بیابان دل بکنم. نمیخواهم کارهای جدید شروع کنم. همان کارهای قبلی را سر و سامان بدهم و به نتیجه برسانم کافی است. کافی که چه عرض کنم، عالی است! ایده ها وقتی مدت زیادی در ذهن باشند میمرند، جنین هم 9 ماه بیشتر نمیتواند در شکم مادر بماند و باید بالاخره بیرون بیاید. بعضی ها که هفت ماهه به دنیا میایند و دو ماه آخر را طاقت نمیاورند. راستی هفت ماهه ها عملگرا ترند؟
میگویند من هم چند روز زودتر از پیش بینی به دنیا آمده ام، پس تا دیر نشده باید دست بجنبانم! شاید علتی داشته که خواستم زودتر چشم به جهان بگشایم. شاید هم یک کنجکاوی زودهنگام بوده یا یک غافلگیری کوچک. نمیدانم…
به هر حال امروز در مسیر یکی از آن دو پروژه قدمی برداشتم. هرچند کوچک اما با انسان فوق العاده ای هم آشنا شدم. چقدر به هم شبیه بودیم و تجربیات و مسیر مشترکی داشتیم… انگار 10 سال بعد خودم را میدیدم…
میخواهم ببینم در هر روز چقدر به سمت چیزهای تازه و چقدر به سمت به انجام رساندن پروژه های فعلی میروم و این روند را ثبت کنم. از هفته بعد این کار را خواهم کرد. مدتی میخواستم روزهای هفته را اینگونه تقسیم بندی کنم. مثلن شنبه و یکشنبه و دوشنبه برای کارها و موضوعات جدید و explore در حوزه هایی که مربوط به من هستند و سه شنبه تا جمعه هم فقط exploit و پیشبرد کارهای جاری ولی در حد ایده ماند و به اجرا نرسید.
درس جدید روانشناسی را میشنوم. یادگیری و یادگیری. یادگیری هنری جدید. نوشتن صفحات صبحگاهی. موقع ورزش کردن، کم آوردم. علت را فهمیدم کم خوردن آب بود.
قبل از وبینار یک دفعه شارژ تمام میکنم. و به یاد میآورم که تمرینهای خودواژه را انجام ندادهام. تا به حال داستانک ننوشتهام.
وبینار را شرکت میکنم. کلمات تازه میشنوم. و با جمع مینویسم. از خودم برای خودم مینویسم. در وبینار چیزی ندارم بگویم، نه تکرارآموزی، نه کلمهبرداری و نه پیادهروی.
بعد از وبینار 13 صفحه از هفت ناخدای شهریار مندنیپور را میخانم. همهی متن را باید کلمه برداشت. این هم کلمهبرداری، اتلال، حفرههای بینام، کلمهالکلمه، شیرازهی خیابان، آوای مدید، به شکمنای چسبانده، ادب جهانآرای، به جهت دهان، قرمز نگاه کرد، رازی قریب، آدمخوری، حفرهی جذام، تراطوار، چشمههای حرکت، لکاتهای، طوق مریدی، حصهی آشنایی، شهرهای نثر، لؤلؤآویز، ارواح سوداگر، موزهدوزی، قرمطی، مرنویی، پردههای کندر، طنین اطلس، بهتخوار، زاربازار، تهیناک، مهبسته، جزه، نطع، هوفهی عبور، مذاق شربت، میخاییدند، پااندازی، مدیونیت، لحمهای، گرانسال، دوشنبهروز، صدایی رقیق، رفعت فروتنی، علیالاجماعٍ، شبح باد، بارفتن، نافی، حقد، تفرعن، کرانه کرده، شمسوار، تیغ قجر، شیرینیسازی، روداری و …
دیر خوابیدم و دیر بیدار شدم اما، خواب خیلی خوبی دیدم که پس از بیداری، نوشتمش و شب، در کانال تلگرامم میگذارمش.
به سراغ آزادنویسی رفتم.
گاهی فکر میکنم نابالغ و کودکمغزم. امروز این حس را داشتم.
باری، نمیدانم چرا، ولی تمام روز با تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» درگیر بودم. گاهی روی کاغذ، گاهی در مغزم.
نوشتمش اما نمیدانم چه کیفیتی دارد. شاید فاجعه باشد.
«تاریکی» خواندم. پس از «بوف کور» فکر نمیکردم رمانی اینقدر رویم تاثیزگذار باشد. اما «تاریکی» هست. شاید بهاندازهی «بوف کور».
برخی صفحات را چند بار میخوانم اما سیر نمیشوم از «مرتضا» و «مهری».
ورزش نکردم. نگامیدم.
بیشتر درون خودم بودم. از آن روزهایی بود که انسان با خودش تنهاست.
آزادنویسی کردم و باز به تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» برگشتم. فعلا با یکدیگر کلانجار میرویم تا ببینیم به کجا میرسیم.
پس از ثبت «گزارش نیک»، دوباره من میمانم و «تاریکی» و تاریکی.
شام و خواب هم مراحل آخر.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
امروز را با یک مسئولیت صبحگاهی جدید شروع کردم. نه چندان دوست داشتنی. میانهی صبح، نوشیدن قهوه هم کدورت من با خستگی را نشکافت.
«حباب شیشه» را ادامه دادم. بانو پلات در بخشی از کتاب میگوید: هراس دارم که فرق بین مشروبها را نمیدانستم و به تجربهام در دیدن تبلیغ تلویزیونی بسنده میکنم.
کتاب احساس راحتی به من میدهد. درحالیکه بانو پلات خود را در تعاریفی مثل این که مردم میگویند: این دختر نوزده ساله بورسیه دارد و جایزههای متعدد گرفته، روبرو میبیند، بدون تکلف و اغراق از کمبودهایش پرده برمیدارد.
فکر میکنم تا همینجا کافی باشد اما بخشی از آن را به روزگفتار تبدیل میکنم.
کمی آزادنویسی، به لطف کانالها. نه در دفتر.
مثل خرس قطبی خابیدن اما زمستان بیدار نشدن.
امروز را روز هرج ومرج مینامم.
رفتم دانشگاه دیدم سلولها زنده نماندهاند. نمیدانم چرا. گاهی اوقات در آزمایشگاه دیگر فکرت به چیزی نمیرسد. علت را پیدا نمیکنی. و دیگر کاری هم نمیشود کرد. فقط باید دوباره تکرار کنی یا بروی سراغ یک کار دیگر. علتش را بخواهی پیدا کنی خودش میشود یک پروژهی دیگر.
من هم نمیدانم چرا هیچ کدام از سلولها زنده نماندند. چند تا علت به ذهنم میآید، ولی خب فرقی هم نمیکند. رفتم دوباره سلول دفریز کردم تا فردا ببینم این یکیها زنده میمانند.
باید بپذیرم که خیلی موقعها کار خراب میشود و تست جواب نمیدهد. فقط باید تکرار کنم و تکرار کنم. گاهی حس میکنم کارم مثل کسی است که سعی میکند از پشت دیوار بفهمد داخل خانه چه خبر است. گوشش را گذاشته روی دیوار و چیزهایی میشنود و از روی همانها فکرهایی میکند.
کاش تکنیکها آنقدر قوی شوند که بتوانیم در خانه را باز کنیم و درست بفهمیم چه خبر است.
کاش تکنیکها قوی شوند و کاش این تکنیکهای قوی به آزمایشگاههای ما هم برسند.
فردا دوباره میروم دانشگاه. یا سلولها زنده ماندهاند که تستم را ادامه میدهم و یا دوباره همه مردهاند که این میشود بدترین حالت. خودم را برای بدترین حالت آماده میکنم. در این حالت باید منتظر بمانم سلولهایی که سفارش دادهام به دستم برسند و این زمان میبرد و در این زمان هر کار دیگری از دستم برمیآید باید انجام دهم.
همیشه همین است، نه؟ باید هر کاری الان میشود کرد بکنم. چند ماه است فقط با این فرمول جلو رفتهام. چون خیلی کارها را به خاطر جنگ و قطعی اینترنت و مردن سلولها و گرانی و بیکیفیتی مواد و خراب شدن دستگاهها نمیشد انجام داد و فقط چسبیدم به یکی دو کاری که شاید اولویتم نبود، ولی فقط آنها را میشد انجام داد.
راستی یکی از سایتهایی که باهاش کار میکنم یک هفته بود برای ما قطع شده بود و با هیچ راه دور زدنی هم بالا نمیآمد و امروز دیدم درست شده. خوب است اگر سلولها مردند سایت درست است. فعلاً میتوانم یک کار کنم و این خوب است.
خانه که آمدم تا شب نشستم پای کار مزخرفی که کل هفته درگیرم کرده بود و بالاخره تمامش کردم. یک جا وسط کار گیر کرده بودم و خیلی سخت شده بود. الان که تمامش کردم سختیاش یادم نمیآید.
گزارشِ روایی از نظم با یک پرندهی خوشطنین
من آنقدر کارهای نیک انجام میدهم در طول روز که اگر بخواهم بنویسم، خستهکننده میشود. از فرصتِ گزارش نیک استفاده میکنم برای روایتِ روزهایم. به جای اینکه بگویم: دیروز یک عدد شعر نوشتم. سعی میکنم همان را روایی بنویسم. من برنامهریزِ قهارم. بدونِ اغراق. تضمینی میتوانم در شش ماه زندگیِ یک نفر را تغییر دهم. اما آن یک نفر را خیلیخیلی سخت انتخاب میکنم. دوستی دارم که «برنامهنویس» است، دوستم زمانی که نیاز به کمک داشتم، رمزهای حسابم را تغییر داد. برنامهنویسِ فوقالعادهایست، ولی نظمِ شخصی نداشت، ورزشْ اصلن. در طولِ شش ماه زندگیش را تغییر دادم. از فایلهای ورزش تا نکاتِ تغذیه را برایش میفرستادم. بهترین جملهای که از او شنیدم این بود: «آرام، تو تأثیرگذارترین آدم زندگی من هستی.» اسم او هم در ذهنِ به عنوانِ «آدمِ بامعرفت» ثبت شده است. ویژگی دیگری هم دارد که هر وقت یادم میآید، میخندم. اولِ گفتوگو میگوید: «هیچی.» بعد دو ساعت، یکنفس حرف میزند. آخرش هم میگوید اگر تو خسته نشوی من تا یک هفته هم میتوانم حرف بزنم. از آن درونگراهای کمدوست و خورهی لپتاپ است. هر روز لپتاپ و همهی برنامههایش را آپدیت میکند.
آخرین برنامهای که برای کارهای روزمرهی خودم نوشتم، هشت ماه پیش بود. از دی ماه پارسال این برنامه را نوشتم تا یک ماه پیش نهایی شد. این برنامه را بر اساس بهترین و آخرین کتابِ برنامهریزی عمرم نوشتم. کتابی که برای نظم شخصی معرفی کردم، کتاب سطح سه است. من برای کتابها سطحبندی دارم. کتابهای سطح یک را معرفی نمیکنم، میترسم. چند سال پیش یکی از دانشجوهای استراتژی، پرسید: «مهمترین کتابی که باعث شد چنین دیدی به استراتژی داشته باشید، کدام است؟» نگفتم. آنقدر اصرار کرد که گفتم. رفت و چند ماه بعد پیام داد که «استاد، ذهنم بهم ریخت.» کتاب ترکیبی از فلسفه و محاسبات و روانشناسی و استراتژی و نظمِ ماده است. دکترای روانشناسی این کتاب را نوشته است. بعد از آن دیگر به کسی کتابهای درجهی یک را معرفی نمیکنم. به غیر از کتابهایی که در حالِ نوشتن دارم، و برای آن معرفیهای کتاب، برنامهی مشخص دارم. همین دانشجو اصرار داشت که بگویم چه عادتهای روزانهای دارم که باعث موفقیتم میشود. باز نمیگفتم. ولی دانشجوی فوقالعاده مؤدب و سختکوشی بود. آنقدر اصرار و باز هم اصرار، که گفتم. گفتم: «من از ساعت 5 صبح تا ساعت 12 شب یکسره تحلیلِ محاسبات انجام میدهم.» فقط پنج ساعت میخوابیدم. حتا گاهی کمتر، چهار ساعت میخوابیدم.
دانشجویم رفت و اینبار مریض شد و برگشت. حالا فکر کنید، آقای ورزشکار، مربی شنا هم بود. حالا بعد از آن ماجرا، جرأت ندارم بگویم که من از آذرماه سال 1399 پنجِ صبح یا 05:55صبح بیدار میشوم. میترسم به دیگران آسیب بزنم. به این دلیل که توانِ فکری و جسمی هر انسانی با دیگری متفاوت است.
وای خدای من. جیغ. پرنده برگشته. پرندهای انگار روی درختهای کنار خانهمان لانه دارد. شاید هر چندماه یکبار، اینجا میآید. صدایی رؤیایی دارد. چنین طنینِ صدای زیبایی، دیوانهکنندهست.
به نظرم آدمها نقاط قوت و ضعف متفاوتی در برنامههای روزانه دارند. میشود از هم انگیزه گرفت، و آموخت ولی اجرای
پرنده. پرنده باز میخواند. حواسم را پرت میکند. شامم روی اجاق گاز است و نمیتوانم بروم، صدای پرنده را میخواهم بشنوم. فکر کنم، حالا رفت. پرنده مرسی که خواندی. تو چکار کردی که چنین رؤیایی شدی؟
داشتم میگفتم. به نظرم آدمها نقاط قوت و ضعف متفاوتی در برنامههای روزانه دارند. میشود از هم انگیزه گرفت، و آموخت ولی اجرایِ برنامه را باید شخصیسازی کرد. باید با توجه به نیازهای زندگی و بدن و فکر، برنامهی خود را نوشت، و این کار فقط با صبر و تمرین امکانپذیر است.
وای خدای من. پرندهْ چرا اینقدر عاشقانه و با احساس میخوانی؟ نکند اینجا دوستی داشتی؟ هر شش ماه میآیی به عشقِ پیدا کردنِ دوستت؟ وای از لحظهای که ناامید برمیگردی. آنقدر با احساس میخواند که گریه میکنم. همچنان میخواند، باید صدای این پرنده را با نُت نوشت.
از کتاب:
امروز دربارهی داستانِ «ویریتی» از «کالین هوور» کنجکاو شدم. کتاب را خریدم. حالا میخواهم بخوانم.
کلمهبرداری:
چهارشانه
غنچهخند
پرستونفسان
نمناپذیر
کتابخوانی دور هم و نقد کتاب کودک برایم جالب است و علاقه وافر به شنیدن داستان کودک دارم. بچههای دبستان و یا ده دوازده سالهها میخوانند. بسیار با روحیات کودکانه و زلالشان همخوانی دارد. اول داستانشان ساده شروع میشود و بعد اتفاقهایی روی میدهد که بچهگانه و شیرین است و باید از زبان و خواندن خودشان بشنویم و بخوانیم. امروز پیاده روی کردم و نوشتم و کتاب خواندم چند کتاب از کتابخانه امانت گرفته بودم که پس دادم. دوساعت در کتابخانه بودم. و بعد به حانه برگشتم. تصمیم دارم کمی از وقایع امروز را در گزارش نیک بنویسم. با چند تن از دوستان کتابخوان حرف زدیم و چای نوشیدیم. فضای کتابخانه خاطرات نوجوانی را در روح و ضمیرم زنده میکند. زمانی که به کانون پرورش فکری کودک و نوجوان میرفتم هم کتاب میخواندم هم پوسترهای خبری منتشر میکردیم با خرج خودمان اما شوق داشتیم مثل بچههای امروز کدر و افسرده و ساکت نبودیم عالمی را در چند دقیقه بهم میزدیم. از خوردن یک سیب لذت بردم و واژهی پلنگسان و پلنگآسا را به گربههای درشت سالخورده لقب دادم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم واستاد از کلمه برداری و واژه سازی گفتند و نوشتیم و پانزده دقیقه آزاد نویسی کردیم و بعد نت من تمام شد و قطع شدم. به داستان گربهها میاندیشم شاید روزی داستان گربهی ملوس ایرانی را نوشتم. از دوری قلم و کاغذ دچار ناراحتی میشوم. به امروزم نمرهی هشت میدهم و به کانال تلگرام سر بزنید آرس کانال 💫👇
https://t.me/notetoday1
پدرامِ خیرندیده
-پنجشنبهها و گذرانِ صبح با کلاس علمداده.
-اتمام رونویسیِ اسمهای ساده از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی». و به دنبال آن آغازِ رونویسی صفتهای ساده:
نمیدانستم «پدرام» صفت است. بهمعنای «آراسته و نیکو». حالا وقتی را تصور کنید که دانستهات را با چتجیپیتی به اشتراک میگذاری و اصرار دارد: «نه آقا صفت نیست و اسم خاص است». بعد جواب دهی که این پدرامِ خیرندیده صفت هم میتواند باشد: «ایناها، به این معنی.» تا در نهایت بگوید:
« حق با توست؛ من در پاسخ اولم عجله کردم و فقط کاربرد «پدرام» را بهعنوان نام شخص در نظر گرفتم. بابت این اشتباه عذر میخواهم. 🌷»
-در شاملوخوانی امروز با واژهی «کبکانجیر» آشنا شدم:
«نه آدمها، نه گاوآهن، نه اسبان
نه زن، نه بچه… ده خاموش، خاموش
نه کبکانجیر میخواند به دره
نه بر پسته شکوفه میزند جوش.»
-نیمهی ابتدایی نویسندهساز را شرکت کردم. صحبت استاد دربارهی «درنظر گرفتن لحظههای ملال و بیکاری در روز» مرا به یاد این چند تکه از کتابِ «تمرکز ربودهشده» انداخت:
«توجه معمولا چنین تعریف میشود: توانایی شخص برای التفات به چیزی در محیط به شکل گزینشی؛ بنابراین، وقتی میگویم حواسم پرت شد، منظورم این است که نتوانستم نورافکن توجهام را به چیزی محدود کنم که میخواستم رویش تمرکز کنم.»
«این تصور از مفهوم توجه تا حد زیادی درست است؛ اما بعدا فهمیدیم این درواقع فقط یکی از شکلهای توجه است که برای درست کار کردن به آن نیاز دارید.»
«سرگردانیِ ذهن شکل دیگری از توجه است؛ شکلی بسیار مهم و ضروری. وقتی توجه خود را مثل نورافکن روی یک چیز متمرکز میکنیم، به «میزان مشخصی از پهنای باند» نیاز داریم و وقتی نورافکن خاموش میشود، هنوز همان پهنای باند را در اختیار داریم، اما میتوانیم مقدار بیشتری از این منابع را به انحاءِ دیگرِ فکر کردن تخصیص دهیم. پس اینطور نیست که قدرت توجه الزاما کاهش یابد؛ بلکه صرفا به شکلهای دیگر فکر کردن تبدیل میشود.»
«اگر به ذهنمان اجازه ندهیم پرسه بزند، فهم جهان برایمان دشوارتر میشود؛ و اینگونه، گرفتار سرگشتگی بغرنجی میشویم که باعث میشود در برابر عوامل مزاحم آتی حتی آسیبپذیرتر از گذشته شویم.»
-در آخر، این شما و این نکتهی جالبی که در آمار خواندم :
«نصف یک نمودار ویولنی، یک نمودار چگالی است.»
اضافه کنم که نمودار ویولنی ترکیبی سمی است از دو نمودار جعبهای و چگالی.
گزارش نیک ۱۷۰فرح
مثل هر روز رویانگاری با جزییات نوشتم جوری که با کاغذ و خودکار نوشتم خودم هم نتوانستم بخونمش خوانا نبود ولی تونستم تایپش کنم.
روزانه نویسی سهم صبحگاهی .
آشپزی مثل هر روز .
آب درمانی، در آب نرمش و ورزش و پیاده روی دوتا نیمساعت کردم و در عمق هم شنا انجام دادم . در پیاده روی در حوضچه آب گرم معمولن در سوکتام و فکر می کنم. اما امروز با نفر دوست که حرف می زدند آشنا شدم.
گفتگوهای روزمرگی مردم عادی بود.
مردم مریضاند و گرفتار و گرونی هم بیداد میکنه. مانده هم چه میکنند مردم با این همه مشکل .
اجاره خونه های سرسام آوره. خودمان نزدیک ۵۳ و چهار صد با پول پیش ۷۰۰هزار تومان خدا خیرشون بده . پول پیش را زیاد نکردند به اجاره ۵۰ میلیون فقط ۳میلیون ۴۰۰ اضافه کردن امسال. آنهم خود خواسته که اضافه کردند. برای کم اضافه شدن شکر خدا میکنیم.
اسنپ امروز موقع برگشت گفت که خرید مایحتاج خیلی گرون شده میری گوشت و مرغ میخری به قول راننده برای یکماه باید ۲۵ میلیون گوشت گاو و گوسفند، مرغ و ماهی بخری. تازه یارو قصاب آشنا بود و گفت قسطی بده. مگه داریم گوشت قسطی😳
بقیه چیزها به همین نسبت بالا رفتهاند. مانده مردم چطور زندگی میکنند همه که حقوق میلیونی ندارند که میلیونی گوشت خرید کنند.
میلیون دیگه کلمهای بی ارزش شده. دیگر حرف از میلیارد و همت هست همت یعنی هزارمیلیارد تومن / میلیارد ۹ صفر داره بنظرم .
ه.م.ت. همت یعنی هزار / میلیارد / تومان/ که ۱۲صفر داره.چی بگم به راننده که تازه وضع مالیاش به قول خودش خوب بود با ماشینKMC X5 سفید در اسنپ اکو پلاس نیمه وقت کار می کرد.
عصر وبینار نویسنده ساز شرکت کردم.
دیدن فیلم سینمایی امریکایی TOWیدکش.
از روی یک اتفاق و داستان واقعی ساخته شده. در مورد یک زن بیخانمان در امریکا و حوادث دزده شدن ماشینش که در آن زندگی میکرد و میخوابید و حوادث حقوقی بعد از آن. سعی میکنم خلاصهای از فیلم را با کاغذ بازی موجود در شهرهاو ایالات امریکا، در کانال فرحنامه بذارم.
آدرس کانال فرحنامه https://t.me/Farah_Sedaghat
🐌حلزون در این حالت کمی از مینیمالیستی فراتر رفته، اما چشماش سخت نظارهگر حوادث پیش رویش هست. موفق باشی حلزون مدرسه نویسندگی. همچنان آهسته و پیوسته به راهت ادامه بده.
✍️ «خواندن و نوشتن ذهن را به درون میچرخانند، عادتهای تأمل عقلانی را پرورش میدهند و به تخیل و در کل زندگی درونی پروبال میبخشند؛ و با این کار منشأ شکلگیری خود در معنای مدرن آن میشوند.» (توماس دِ زانگوتیتا)
✍️
پیرشدن به کوهنوردی شباهت دارد،
هر قدر بالاتر میروی
نیرویت کمتر میشود
اما افق دیدت وسیعتر میگردد.
این دالِ عزیز کیه؟
دال عزیز
خوش نبودم امروز را زیاد. به مذاقم خوش نیامده اصلن پنجشنبه را. صبحی را که بیدار شدم خوش بودم، اما بعد کمکم گرفته شدم. خاستم بروم پیش دوستانی، اما حس کردم دیگر آن جمع، جمع من نیست. میدانی منظورم چیست؟ فکر کنم بفهمی. نشد خلاصه. بیخیالش شدم. همین حالم را گرفت. همین که واقعیت از دست دادن، باز کوبیده شد به صورتم. بعدهم بیجا خابیدم. بدون ناهار خابیدم و یککله رفتم تا پنج عصر. بیدار که شدم رفتم وبینار را. کمی بهترم کرد. پیادهروی بهم یادآوری شد. از آنموقع گفتم بروم پیادهروی و هی طولش دادم. میخاستم بهانه بتراشم و نروم. بگذارم دیر شود و بگویم دیگر خطرناک است رفتن. اما رفتم درنهایت. یکربع به نُه از خانه زدم بیرون و همین پنج دقیقهی پیش برگشتم خانه. حدود بیست دقیقه را، پیاده رفتم در شهرک. خلوت بود بهنسبت شبهای گذشته که رفته بودم. ترس رساند بهجانم خلوتیاش. میدانی که از کدام ترسها حرف میزنم. کمی گربههای کوچه را نوازیدم. سفید بود یکیشان. ابرها را پسندیدم امشب. ماه از پشتشان میتابید و مشخصترشان کرده بود. چقدر امروز را از دست دادهام. میدانی چهکارهایی قرار بود بکنم و نکردم؟ شاید بگویی خب بشین ببین چه دردی داری و مشکلت را حل کن. باید بگویم دردم را میدانم. اما به حل کردنش نمیارزد. یعنی درواقع حل کردنش، همین بیمحلی کردن به آن است. چون اگر بخاهم به دلخاه او حلش کنم، برمیگردم تمام این هشت ماهی را که آمدهام رو به جلو. نمیارزد. حساب و کتابش را کردهام قبلن. ارزشش را ندارد. باور کن. همین امروزهم کمی کج رفتهام باز. اما خب نگذاشتم زیاد شود کجرویام. زود مسیر را برگشتم و دوباره افتادم توی جادهی اصلی.
بهخاطر همهی آنچه بالاتر گفتم، امروز کار زیادی از پیش نبردهام. اما خب آنچه گذشت تا اینجا، این بود:
صبح را زبان خاندم کمی. حدود دو ساعت. بعد کلاس بود. رفتم و استاد گفت بهتر شدهای. گفت راضی بوده از جلسهی امروزمان. دیروز یکی از متنهام را فرستاده بودم برایش. قرار بود سعی کنم به ترجمه برسانمش. زیاد موفق نبودم اما خب. تلاشم را کرده بودم. گفت کیف کرده با خود متن. از فارسیام خوشش آمده. گفتم چی از این بهتر؟ فارسی که خوب باشد، بقیهی ماجرا را هم میشود درست کرد، نه؟ بعدش را که گفتم خابیدم. عصرهم وبینار و آزادنویسی و شنیدن از اینکه کمی بیکار بمانیم تا ایدههای ناب سراغمان بیایند و یادآوری اینکه اگر ایدهی خوب میخاهم گاهی باید حوصلهرفتگی را امتحان کنم. کمیهم کتاب خاندم. خیلی کم. آنقدر کم که شاید نباید اصلن بیانش میکردم. مانده تا وقتِ خاب. اتاق را جمع میکنم که سرم خلوت شود. بعدهم شاید فیلمی که استاد پیشنهاد داد را ببینم. شایدهم کتاب بخانم. شایدهم بیکار ماندم و نوشتم و فقط فکر کردم.
راستی دیشب پرسیدی:
– حالا این «دال عزیز» کیه؟
-تویی
-من؟
-آره. البته کسای دیگهای هم هستن.
– دستم انداختی؟
– نه بهخدا. تو مگه دوستم نیستی؟
– خب؟
– خب به جمالت. «دال» یعنی «دوست». تو مگه دوستم نیستی؟ وقتی میگم سلام دال عزیزم، یعنی سلام دوست عزیزم. وقی میگم دال عزیز دارم برای تو مینویسم، یعنی برای تویی که دوست منی مینویسم. من برای دوستام مینویسم. تعدادشونم کم نیست این دوستا. کیف میکنم از نوشتن براشون و خوندن از نوشتههاشون. جالبه بهنظرم که هرروز رو کنار دوستات باشی. خلاصه که امشب رو هم برای تو نوشتم. میخونی؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم رحمانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانهپوربهرام on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صبيحه باوي on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مه خورشید کلاه on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟