«به عادتتان اجازه دهید در تمام جهات کش بیاید تا در سطحی پیروز شوید که قبلاً هرگز پیروز نشده بودید.»
اینروزها با عادتهایم چگونه تا میکنم؟
آزادنویسیِ امروز یقهام را میگیرد. که مدتهاست تا بوق سگ بیداری و نوشتن را به نیمهشب سپردهای. زورکی چشمانت را باز نگه میداری، با کورسویی نور به واژهها زل میزنی.
روز را احضار میکنی، تا از لحظههایی که شتابان گذراندهای و مزمزه نکردهای چیزی بیابی، بلکه متنی سروسامان گیرد.
حالا نوشتن شده تکلیفی شاق؟
انگار روزهایت با این فکر اضطرابانگیز میگذرند، که اگر ننویسم و و وقفه بندازم پس تداوم چه میشود؟
نکند افسار نوشتن از دستم برود و دوباره هرز بپرم.
نامهی نیک
امروز در گالری به دنبال عکسهایی میگشتم که از انار گرفتهام. ندا آمد که «یافت مینشود جستهایم ما». مجبور شدم ادب را قورت بدهم و بگویم «آنکه یافت مینشود آنم آرزوست» اما به قول اینجاییها : «ناون آو یور بیزینس*» و به قول آونجاییها « تو را سنهنه»
خلاصه، از انار خبری نشد، اما در عوض چیزهایی پیدا کردم که مرا در زمان سرگردان کرد- حیران و البته خندان.
یکی از آنها نامهای بود که در کلاس دوم دبستان برای بابا نوشته بودم. آن موقع برای مأموریت به جزیره خارگ رفته بود. در این نامه توگویی داشتم از دلتنگی، حسودی و خودنمایی توأمان میترکیدم- درست مثل همان اناری که دنبالش میگشتم.
برای پنهان کردن این بلایای خانمانسوز، اول باید مقدمهای میچیدم و نشان میدادم چه دختر خوبی هستم و چقدر به سفارشهای بابا درباره درس و مشقم توجه دارم- مثلاً اینکه کلمات را جدا از هم و خوانا بنویسم. به کلمه «کاملن» که رسیدم، با خودم گفتم لابد در یک دنیای موازی، روح استاد جوانم که امروزهمسنوسال فرزندانم است آن حوالی در من حلول کرده «چه خوبه که فارسی روهمونطور که میخوانیم بنویسیم.»
با خودم گفتم تو از روز ازل داشتی در مدرسه نویسندگی آموزش میدیدی. کاش تا قبل از اینکه بانگ برآید روزی برود میخ آهنین در سنگ.
بعد از اینکه از سخاوتمندی خودم گفتم و گزارشی از حال و احوال اهل خانه دادم، خیلی نرم و ملایم رسیدم به آنچه روی دلم سنگینی میکرد:
«خود من هم فقط یک جفت جوراب سفید لبه توردار که برای عید برای مهستی خریدید برایم بخرید. کوتاه هم باشد. یک جفت هم آبی پررنگ، تقریباً سورمهای.»
لابد شیطانِ ناخودآگاهِ آن روزهایم میخواست با یک جفت جوراب بیشتر از آبجی نوپایش پیشی گیرد.
و بالاخره این گشت و گذارخاطرهانگیز در گالری عکسهایم درخت اناری نصیبم کرد نه اونی که اناراش ترک خورده بود ولی هرچه بود جُستیم ما.
در وبینار امروز بنا شد پرسشنامهی پروست خودمان را بسازیم خرسند میشوم اگر پاسخهاتان را برایم بنویسید:
آیا آدم حسودی هستید؟
چه بویی شما را به یاد کودکیتان میاندازد؟
اولین خاطرهای که از کودکی به یاد دارید چیست؟
دوست دارید چه چیزی هدیه بدهید؟
دوست دارید چه چیزی هدیه بگیرید؟
طلوع یا غروب؟
روز یا شب؟
آیا به سفر علاقه دارید؟
کویر یا جنگل ؟
کوه یا دریا؟
کدام شهر را دوست دارید یا رویای دیدنش را دارید؟
کدام خیابان شهرت را خیلی دوست داری؟
آیا اهل رفاقت هستی؟
اگر قرار باشد فقط به ترانههای یک خواننده گوش بدهی او چه کسی است؟
اگر قرار باشد فقط از یک نویسنده بخوانی، انتخابت کیست؟
کتاب بالینیتان چیست؟
آیا رویا میبینید؟
آیا خواب تکرار شوندهای دارید؟
آیا تا حالا عاشق شدهاید.
از دفتر خواندهها یم بگویم که امروز بخشهای مربوط به سوریه و لبنان را از کتاب «مارک و پلو»ی منصور ضابطیان خواندم.
ضابطیان از سوریهای مینویسد که در سفر او کشوری فقیر و بحرانزده با خیابانهای کثیف، هتلهای فلکزده و پلیس مرزی رشوهبگیر بوده است. اما آن سوی مرز در لبنان، با دنیای دیگری روبهرو میشود. روی تابلویی بزرگ نوشتهاند رشوهگیری برابر است با زندان.»
وقتی در مرز لبنان میگوید روزنامهنگار است، برخورد پلیس با او تغییر میکند. آنقدر با احترام و مهربانی با او رفتار میکنند که نگران میشود نکند بلایی سرش بیاورند! اما نه! از او تشکر میکنند که لبنان را برای سفر انتخاب کرده و امیدوارند آنقدر به او خوش بگذرد که از لبنان خوب بنویسد. لبنان را سرزمین آواز و زیتون مینامد.
از غذاهای خوشمزه مینویسد، از امنیت، حضور و نفوذ اصحاب هنر و همزیستی نیکوی مسلمانان و مسیحیان. روایتی از کشوری که در نگاه او، در آن سوی مرز سوریه، نظم و مناسبات دیگری دارد.
خواندن این بخشها، بهویژه وقتی پای مقایسه رفتار آدمها با مسافران در کشورهای دیگر و کشور خودمان به میان میآید، آدم را به فکر فرو میبرد.
مروری داشتم بر همین بخشها از کتاب «سفر بر گذشتنی» اثر تاملبرانگیز محمدرضا توکلی صابری که سفری تطبیقی داشته با سفرنامه ناصر خسرو.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
*None of your business
میترا رستگاران
گزارش نیک 172
امروز و دیروز دو فیلم دیدم که هرکدام به شکلی ذهنم را درگیر کردند. اولی Verity (2026) بود. ماجرای نویسندهای که استخدام میشود تا داستانِ نیمهتمام نویسندهی دیگری را بنویسد. از همان ابتدا تا آخرین لحظه میخکوب پای تلویزیون ماندم. ماجرا آنطور که پیشبینی کرده بودم پیش نرفت و همین باعث شد بعد از پایان فیلم، مدام به پیرنگ و جزئیاتش فکر کنم. انگار بخشی از داستان را دیده بودم، اما چیزی در میان آن از چشمم پنهان مانده بود.
دیروز هم Therapy Done Right (2026) را دیدم. تماشای فیلمهایی که دربارهی نویسندگی و نویسندهها ساخته میشوند، برایم لذت دیگری دارد. شاید چون در آنها با جهان ذهنی آدمهایی روبهرو میشوم شبیه به خودم. انسانهایی که شخصیت میسازند و گاهی میان حقیقت و خیال مرزی باقی نمیگذارند.
آقای هیچکاک عزیز، گمان میکنم شما بهتر از هر کسی با این بازی آشنایید. شما در «روانی» چنان انتظارات تماشاگر را به هم ریختید که دیگر نمیشد به مسیر معمول داستان اعتماد کرد. در «پنجرهی عقبی» ما را به تماشای زندگی دیگران نشاندید و در «سرگیجه» کاری کردید که حتی به آنچه با چشم خود میبینیم شک کنیم. همیشه برایم جالب بوده که چطور از یک پنجره، یک راهپله یا خانهای ظاهرن معمولی، موقعیتی چنین پراضطراب میسازید. انگار در جهان شما، هیچچیز به اندازهی ظاهرش بیخطر نیست.
نکات هر دو فیلم را در دفتر فیلمم نوشتم. پیرنگهای پیچیده و قابلتوجهی داشتند و مرا دوباره به این فکر انداختند که تماشای فیلمهایی با موضوع نویسندگی، چیزی فراتر از دنبالکردن یک داستان است.
گاهی جهانِ فیلم برایم زیباییهایی دارد که در کتابها پیدایشان نمیکنم. از من که اینهمه شیفتهی کتابها هستم عجیب است نه؟
مدتی است به تفاوت داستانهایی فکر میکنم که برای خاندهشدن نوشته میشوند با آنهایی که ظرفیت تبدیلشدن به فیلم را دارند. بعضی روایتها در ذهن خاننده شکل میگیرند و بعضی در قاب دوربین. اما داستانهایی هم هستند که انگار به هر دو جهان تعلق دارند و در هر کدام، معنای تازهای پیدا میکنند.
باید بیشتر جستوجو کنم. بخانم، ببینم و یادداشت بردارم تا بفهمم چه چیزی سرنوشت یک داستان را تعیین میکند. آیا داستانی که در کتاب شگفتانگیز است، لزومن روی پرده هم همانقدر تاثیرگذار خاهد بود؟ و آیا میشود داستانی را تصور کرد که هیچکدام از این دو قالب بهتنهایی برایش کافی نباشد؟
شما که سالها با نگاه تماشاگر بازی کردید، احتمالن پاسخهای جالبی برای این پرسشها داشتید.
آقای آلفرد عزیز، این روزها حسابی با نوشتن درگیرم. در حال خلق چیزی هستم که تمام زندگیام را به خودش اختصاص داده. شاید باورتان نشود، اما برای اولینبار است که در این سالهای نوشتاریام اینچنین شیفتهی داستانم شدهام.
امروز سردرد باعث شد دیر بیدار شوم اما تلاش کردم از همانجا که هستم برنامه را پی بگیرم.
محدثهی عزیزم از سالن مطالعه برنامه را پیگیری کرد و من از خانه. شکرگزاری و روزنویسی و آزادنویسی انجام دادم. برنامهٔ معنوی را جلو بردم. بعد از آن تماس تصویری گرفتیم و با محدثه گپ زدیم گفتیم و خندیدیم و حین حرف زدن در ذهنم تصویر بودن محدثه را در دانشگاهی که دوست دارد و برایش بهترین است دیدم و دلم سرشار ذوق شد.
به کارهای خانه رسیدم و ساعتی را با زیتون سرگرم شدم. هوا به شدت سرد و ابری بود و باد و طوفان جولان میدادند. متن کانال را نوشتم و وبینار را شرکت کردم. استاد از کاریکاتور گفتند و کتابی را معرفی کردند مربوط به همین قضیه و حرفهایی در مورد تمرین مداوم و پیدا کردن روش درست برای رسیدن به هدف مطلوب میشد. برایم جالب بود که با محدثه چندی پیش این حرفها را گفته و در حال تمرینش هستیم. تقریبا آخر وبینار بود که باد و طوفان آرام گرفت و قطرات باران شروع به باریدن کردند. خودم را به پشت بام رساندم زیر باران ایستادم، چرخیدم، دعا کردم و بازگشتم.
برنامهٔ معنوی شب را به سرانجام رساندم و
کارهای خانه و شام را انجام دادم. دقایقی را با اطلس مشغول بودم.
ادامه کتاب شکوفههای عناب را خواندم. از فوتبال امشب جا ماندم. اما خلاصه بازی را دیدم. برد رئال شادم میکند، چه خود بازی را ببینم چه خلاصهاش را.
برنامه امروز دستخوش و تغییر و تحول شد اما راضی و خرسندم که از وجود باران و قطراتش لذت بردم گویی در جانم دشتی تشنه وجود دارد که هر بار باران سیرابش میکند.
یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵
گزارش نیک 🌱
سالواژهام: آفرینش
دیشب بعد از اذان صبح خوابم برد. دردها فراموش شده بودند. ساعت ۱۰ صبح که از خواب بیدار شدم، یک تماس از دسترفته از مائده داشتم و استاد نقاشیام هم پیام داده بود و جویای حالم شده بود.
نوشته بود که همیشه در کلاس ذکر خیری از من هست و از دوستانم خبرم را میگیرد. گفتم من هم خیلی دلم تنگ شده و پنجشنبهها بیشتر دلم میگیرد. تصور میکردم دخترکم زودتر به دنیا بیاید؛ وگرنه همچنان کلاس را ادامه میدادم.
صبح دورهم صبحانه خوردیم و برای ناهار، به کمک مامان، برنج و خورشت مرغ و سالاد درست کردم. ماما پیامم را که در گروه نوشته بودم خوانده بود و نزدیک ظهر تماس گرفت.
گفت: «دخترم، مگه دردهات شروع شده که نگران زایمانی؟»
گفتم: «آره، یه وقتهایی دردهای زیادی دارم، ولی ادامهدار نیست. مثلاً همین دیشب حس کردم الان وقت زایمانمه.»
گفت: «من سفرم رو با زایمان شما هماهنگ میکنم. امروز که رفتی کلاس، از زهرا بخواه معاینهات کنه. اگه سه چهار سانت باز بودی، من همین امروز برمیگردم و کنارت هستم. چون فکر نمیکنم هنوز بدنت باز شده باشه.»
گفتم: «آخه در هر حال پنجشنبه قراره بستری بشم؛ ۹ ماه و ۹ روزم میشه. میترسم هم وزن بچه بره بالا، هم توی شکمم مدفوع کنه.»
گفت: «عزیزم، من که تا چهارشنبه برمیگردم، ولی این حرف که میگن بچه بیشتر از ۹ ماه و ۹ روز و ۹ ساعت نباید توی شکم بمونه رو اصلاً باور نکن. هر چیزی باید زمان خودش اتفاق بیفته. من لگن شما رو بررسی کردم و واقعاً برای زایمان عالیه. برای همین انتظار دارم یه زایمان پر از خاطره خوب داشته باشی. نمیخوام با سوزن و فشار، مداخلهای انجام بشه. دوست دارم بچه خودش بیاد تا یه تجربه زیبا از زایمان برات باقی بمونه. تصور من اینه که شنبه یا یکشنبه زایمان میکنی.
در رابطه با وزن هم چهارشنبه قراره بری سونو بدی. این سونو خیلی کمککنندهست تا از وضعیت جنین باخبر بشیم و نوع زایمانت مشخص بشه. نگران دفع مدفوع بچه هم نباش؛ چون میتونه باعث کاهش حرکت یا تغییر ضربان قلبش بشه و ما متوجه میشیم.»
گفتم: «آخه دکترم چی؟ من نامه بستری دارم.»
گفت: «میشه با دکترت صحبت کرد و چند روز زایمان رو به تعویق انداخت. ولی ما گاهی مادر رو آروم میکنیم، اطرافیان آروم نمیشن! در هر حال، اگه پنجشنبه هم خواستید بستری بشید، صبح قبل از رفتن به بیمارستان بیا پیش من تا معاینهات کنم و ببینم چه کاری میتونیم برات انجام بدیم.»
بعد از قطع کردن تلفن، حرفهای ماما را برای مامان و مادرشوهرم توضیح دادم. مامان ابتدا اخم کرد و گفت: «خواهرت چی؟ اون به خاطر بچه داره میاد و پنج روز بیشتر اینجا نیست.»
مادرشوهرم گفت: «همهچی دست خداست. حتماً خیریتی توشه. شاید اصلاً همین دردهات ادامهدار شد و زودتر زایمان کردی.»
خودم بیشتر از همه خسته بودم. انگار هر روز که میگذشت، به جای نزدیکتر شدن به تولد لیلیا، از او دورتر میشدم. چقدر دلم میخواست این روزها زودتر تمام شوند و دلهره و تشویشها به پایان برسند.
مائده دوباره تماس گرفت.
گفت: «دیشب نزدیک صبح خوابت را دیدم؛ انگار زایمان کرده بودی و من دنبالت آمده بودم. آن هم چه زایمانی!
خیلی خوشحال بودی. گفتی کلاً یک ساعت بیشتر طول نکشید و زایمان راحتی داشتم.من هم گفتم:«خداروشکر که مثل من اذیت نشدی.»
ولی دخترت خیلی تپل و شیطون بود؛ انگار اصلاً به نظر نمیرسید بچه یکروزه باشد!
بعد هم در خانه ما خوابیده بودی. پدرم هم خوابیده بود. انگار که تنهایی به زایشگاه رفته بودی و وقتی پرسیدم سعید خبر داره زایمان کردی، گفته بودی: «نمیدونم، فکر کنم خبر داشته باشه!»
خواب جالب و عجیبی بود. برایش تعریف کردم که دیشب، درست در همین ساعتها که خوابم را دیده بود، دردهای زیادی داشتم. حضور پدرش در خواب را هم به نیکویی تعبیر کردم. آقامحمدی مرد بزرگ و مهربانی بود و حضور آدمهایی که دیگر در جمع ما نیستند، در خواب نشانه شفاعت است.
حرفهای ماما را برایش تعریف کردم. گفت: «چقدر خوب میشه اگه زایمانت هفته بعد باشه؛ اونوقت پنجشنبه میتونی به عروسی خواهرم بیای.»
گفتم من مشکلی ندارم، ولی اطرافیانم خیلی منتظرند. خواهرم هم پنجشنبه برای دیدن لیلیا میآید و دلم نمیخواهد همین چند روز کوتاهی را که میتواند کنار خواهرزادهاش باشد، از او دریغ کنم.
گفتم آرزو میکنم عروسیشان عالی پیش برود و خوشبخت شوند.
به حمام رفتم و دوش گرفتم تا سرحال شوم. حوالی ظهر حرفهای ماما را برای سعید تکرار کردم. همانطور که تصور میکردم، واکنش خوبی نشان نداد.
گفت: «یعنی چی؟ هرکی یه حرفی میزنه. پنجشنبه دیگه نه ماه و نه روزه! چه خبره این همه طول کشیدن؟ کاری به بقیه نداشته باش. حرف دکترتو گوش کن.»
گفتم: «من خودم بیشتر از همه شما دارم این وسط اذیت میشم.»
ناامیدانه گفت: «هر کاری فکر میکنی درسته انجام بده.»
بعدازظهر اسنپ گرفتم تا به کلاس بارداری بروم. در راه با مطب سونوگرافی تماس گرفتم و خواستم برای چهارشنبه نوبت بگیرم. پرسیدند چه سونویی دارم. گفتم پنجشنبه قرار است بستری شوم و این آخرین سونوگرافی بارداریام خواهد بود.
در راه، راننده اسنپ به مغازهای اشاره کرد و گفت: «امیدوارم کودکتون به سلامتی به دنیا بیاد. این مغازه پسرم و عروسمه. اگه دوست داشتید میتونید بهشون سر بزنید.»
سیسمونی نینیلازم بود. قبلاً رفته و خرید کرده بودم. گفتم: «اتفاقاً قبلاً ازشون خرید کردم. خیلی خوشسلیقهان و جنسهای باکیفیتی دارن. امیدوارم کسبوکارشون پرخیر و برکت باشه.»
خوشحال شد و کلی تشکر کرد.
در کلاس، مثل همیشه ابتدا گرم کردیم و بعد شروع به ورزش کردیم. من تنها پیشکسوت کلاس بودم و تمرینهایم پیچیدهتر بود. بعد از تمرین، سرد کردیم و با پخش موسیقی ملایمی، چشمهایمان را بستیم و شروع به مدیتیشن کردیم.
زهرا میگفت: «با دستهاتون کودکتون رو بغل کنید. تصور کنید بالاخره لحظه دیدار رسیده. بچه رو توی آغوشتون گذاشتن و برای اولین بار چهرهاش رو میبینید و صداش رو میشنوید.»
بوی نوزاد میدهد؛ بوی عشق، بوی خدا.
و من لبخندی عمیقی میزنم و احساس میکنم چقدر به این لحظه نزدیکم. لیلیا تکان میخورد و دستها و پاهای کوچولویش را حس میکنم.
بعد از ورزش، کلاس تئوری شروع میشود. امروز به درخواست من درباره خود زایمان میآموزیم؛ اینکه اگر دردهایمان شروع شد، چطور تا جایی که میتوانیم آنها را کنترل کنیم و تا وقتی فاصله انقباضها به ۱۵ دقیقه نرسیده، به بیمارستان نرویم. اینکه دوش آب گرم، ورزش با توپ، ماساژ و طب فشاری چقدر میتوانند در لحظههای انقباض تأثیر خوبی داشته باشند.
در پایان کلاس، از زهرا میخواهم معاینهام کند. میگوید: «امروز خانم مسیحپور خواستن خیلی ورزشهای سخت باهات کار نکنم تا خودشون برسن و سنگ تموم بذارن. نگران نباش، ما تا پنجشنبه آمادهات میکنیم.»
بعد از معاینه میفهمم دهانه رحمم تقریباً دو سانت باز شده است. رحمم آرامآرام دارد آماده میشود.
زهرا میگوید سهشنبه بعد از کلاس، ماساژهای آمادهسازی زایمان را برایم انجام میدهم. با هم تمرین میکنیم و نهایت تلاشمان را میکنیم تا پنجشنبه زایمان کنی.
خیلی خوشحال میشوم. حالا خیالم راحت شده.
وقتی به خانه میرسم، مامان و مادرشوهر مواد سالاد الویه را آماده کردهاند. من هم کمکشان میکنم و از آنجایی که گرسنهام، زودتر از بقیه شام میخورم.
بعد، میان صحبتهای مامان و مادرشوهر که هر لحظه حواسم را پرت میکنند، چند صفحهای از رمان «شب هول» را میخوانم.
بخش تاریخی و دشواریست که نیاز به تمرکز دارد.
آخر شب هم دور هم ادامه سریال شهرزاد را تماشا میکنیم.
قبل از خواب، عکسهای بارداریام را که عکاس امروز فرستاده بود، نگاه میکنیم.
لیلیا دست نوازشگرانه پدرش را حس میکند و تکان میخورد. ما هم به آخرین حرکتهایش از زیر هفت لایه پوست لبخند میزنیم.
هر دو خوشحالیم و امیدوار؛ و به پنجشنبهای میاندیشیم که قرار است دونفره به بیمارستان برویم و سهنفره برگردیم.
همستر زیادهگو میگوید:
امروز نگرانیات از بابت زایمان تاحدی برطرف شد. حالا فقط چهار روز دیگر تا دیدار با دخترکت مانده.
هم خوشحالی و هم اضطراب داری.
اتفاقی غیرقابلپیشبینی انتظارت را میکشد؛ زیباترین اتفاق زندگیات.
صبور باش و این روزهای آخر را هم با تمام وجود زندگی کن.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۱۰
🥗 تغذیه و آب: ۷
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۵
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۳
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۵ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
سالواژهام: ارتباط
مامان و بابا رفتند ماه عسل. من ماندم و ارشین و دو جین پشم (همان برادران)
کلاس رفتم و تمرین و واقعن برنمیتابم اصرارم به برنامهنویسی را. برایش ساخته نشدهای زن. دست بردار.
پیادهروی
بودنِ نویسندگی خلاق و تمرینجا. تمرینجا همانجایی است که در این نقطه از مسیر نویسندگی باید باشمش. عملیاتی پاک میکند غلطها را.
انجام سفارش اولین مشتری تا همین الان، از آنجا که اصولن به کارهایی علاقه دارم که بیست سال بعد نتیجه میدهند، برای این یکی حس خوبی دارم.
شعری حین انجام سفارش سراییدم و همان را سر و شکلش دادم و چپاندمش تو کانال
خابم میآید اما کو تمرین زبان امروز؟ شاید با شنیدن یک پادکست، ببندمش.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۰
پرسشنامه پروست
شلوغی یا خلوت؟
عود دوست داری یا نه ؟
از چی میترسی؟ چرا؟
بهترین ویژگی که یک نفر میتونه داشته باشه چیه ؟
بارانی یا آفتابی؟
دریا یا جنگل ؟
اما یکی از سوالاتی که استاد در کلاس نویسنده ساز پرسیدند این بود که آیا من منابعی را به درستی و حساب شده استفاده کنم یا نه ؟ خب قطعا جواب این سوال نه هست. از منابع به درستی استفاده نمیکنم، منابعی که در اختیار دارم هدر میدهم یکی از مهم ترین منابعی که دارم زمان هست. هر روز خیلی از وقتم را صرف کار بیهوده میکنم. امروز دوباره رفتم پیاده روی حس خوبی داشت هر چند کوتاه بود، اما تونستم خودم را به چرخه برگردانم. یکی دیگه از ذوق های امروزم بابت کلاس فرداشب هست. کلاس خرده خاطره. این کلاس شاید بیشترین چیزی هست که به آن نیاز دارم. امروز استاد به متنم بازخورد دادند. حس میکنم چون کوتاه بود بازخورد استاد هم کوتاه تر بود اما چیزی که فهمیدم مشکل اساسی و جدی نداشت. امروز صبح صدام شدیدا گرفته بود در حدی که حرف میزدم اما صدایی تولید نمیشد. با تلاش های مامانم و به زور دادن شلغم و عسل و لیمو و … بهتر شدم. بابام یکی از دست هاش و دکتر امروز باز کرد. حالا دیگه فقط یک دستش داخل کچ هست. احتمالا دست دیگرش هم یک ماه دیگه باز کنند. بهانهای شد تا دوباره شکر به جا بیارم برای سالم بودن پدرم. بهترین بخش روزم قطعا کلاس نویسنده ساز و کلاس نویسندگی خلاق بود. حرف های استاد در نویسنده ساز خیلی به دلم نشست. از فردا حتما بازنویسی متنم را مجدد شروع میکنم و مینویسم. کمی هم وقت شد برم خونه دوستم و وقت بگذارنیم. امشب تصمیم گرفتیم با دوستام همگی عکس های نوستالژی خودمون رو بفرستیم و خاطره تعریف کنیم. من چندتایی عکس فرستادم. عکس های با دوستم که توی اردوگاه از هم خداحافظی کردیم، عکس های که در حال آماده کردن چمدانش بودیم، عکس های شیرینی های که مامانم درست کرده بود، عکس های سالن مطالعهای که سال کنکور با دوستم میرفتیم و…در پایان میدانم باید استفاده بهتری از روزم داشته باشم از فردا سعی میکنم کمی بیشتر هنرمندانه زندگی کنم و از فرداشب گذارش نیکم را از دید یک هنرمند خواهم نوشت.
دوشنبه شده است و تازه درحالِ نوشتنِ گزارش یکشنبه هستم. از این کار متنفرم. معتقدم هر نوشته باید برای روز خودش باشد. بارها شده در دفترهای تاریخدار یا همان سررسیدها ننوشتهام، فقط چون ساعت از دوازده رد شده و دیگر آن روز تمام شده. اما این بار استثنا قائل شدم و خواستم فقط «انجام دادن» اولویت باشد.
نوشتن در هر ساعتی و به هر نحوی. فقط «نوشتن» مهم باشد. جانم برایتان از ارتکابات امروز بگوید که، صبح خوبی را شروع نکردم. با سروصدا بیدار شدم و حسابی گنداخلاق شدم.
کمی دور و بر خودم چرخیدم تا ببینم دنیا دست کیست. ظهر شد و امروز ناهار تنها بودم. جای شما خالی قرمهسبزیِ مجردیای بر بدن زدم و وِلو شدم پای تلویزیون. خیلی زود هوا داشت رو به تاریکی میرفت و باید میرفتم منزل مادربزرگ. آماده شدم و راه افتادم. راه بسیار طولانی بود. دقیقا یک دقیقه در راه بودم.(منزلشان با ما شاید ده تا خانه فاصله داشته باشد.) رسیدم و دیدم برادر و خواهرهایِ مادربزرگم هم بودند. داشتند وصیتنامهی مادرشان را میخواندند.
بعد از ۲۵ سال.
عجیبش این بود که حتی سَرِ ۴۰ متر زمین هم دعوا بود. بقیه اموال که بماند.
بعضی اوقات رفتارهای انسان هارا باورم نمیشود. آن مرحوم توقع ختم قرآن و خیرات داشته است و فرزندانش بر سَرِ قالیچه هم بحث میکردند.
امروز وقتی برای مطالعه نداشتم. خواندنِ وصیتنامه را مطالعهی امروز قرار میدهم. اعتراضی هم که وارد نیست. منم و گزارشم. کمی پیشتر برگشتیم منزل و تازه این وقت شب شروع کردم ملحفههای تمیز را کشیدم روی بالشتها و تخت. که البته حالا دیگر نزدیک صبح است. بعد هم یادداشت روزانهام را نوشتم. برنامهی فردا را هم چیدم و فکرم را مرتب کردم.
فردا دوباره با بچهها کلاس دارم و قطعا بدون ذرهای مغز قرار است برگردم خانه. از همین حالا خستهی فردا هستم. البته که لذت میبرم، اما خب بچهاند و دیگر رمقی برایم باقی نمیگذارند.
غریبه که نیستید هفته پیش که سَرِ کلاسشان نرفتم انگار حسابی حالشان گرفته شده بود.
اما من خوشحال شدم. از اینکه فهمیدم به این کلاس اهمیت میدهند واقعا خوشحال شدم.
مدیرشان برنامهی دیگری برایشان داشت و کلاس کتابخوانی تعطیل بود. در اردویی که چهارشنبه رفتند قم، من هم حضور داشتم و همگیشان از لغو کلاس ناراحت بودند. با من حرف میزدند و تاکید میکردند این هفته خودم سَرِکلاسشان بروم. راستش برقی در چشمانم پدید آمد که تنها خودم متوجهاش شدم. و البته کمی عجیب بود. تا همین چندسال پیش خودم کسی بودم که سَرکلاس مینشستم و معلم را «خانوم» خطاب میکردم و حالا یکسری بچه، دنبالم راه میافتند و با «خانوم خانوم» گفتن روانیام میکنند. احساسِ پیریِ خوشایندی دارم.
و البته شنیدن چنین جملاتی از بچههایی که از خواندن و نوشتن متنفر بودند، واقعا لذتبخش بود و به جانم چسبید. اما قرار نیست اینهارا لو بدهم. شماهم به کسی نگویید.
در نهایت، دیدار ما باشد تا فردا که بیایَم و دوباره از همین بچهها بگویم. دقیقا همین هایی که هنوز املاء هم بلدنیستند. چه برسد کتابخوانی و نویسندگی. باشد که رستگار شویم و اینها هم چیزی یاد بگیرند.
سال واژه: پذیرش
به کار اداری _ قانونی مهم رسیدگی کردم.
در مسیر خانه از محل کار به وبینار پیوستم. از ایده ی آموزش کاریکاتور لذت بردم و همین امروز شروع می کنم. بعد از سه روز دلتنگی وبینار امروز خیلی مزه داد.
فیلم A GOOD YEAR را دیدم، با بازی بی نظیر Ruussell Crowe ( بازیگر مورد علاقه م). دور شدن از فضای کار و زندگی در لندن و انتخاب یک زندگی بدون رقابت توام با عشق، نکته ی قوی این فیلم است. لذت بردن ازلحظه های زندگی را به خوبی نمایش می دهد.
خواب بر من چیره شد تا اکنون.
تنهایی برایم این روزها ملالآور نیست؛ با این حال که هرگز گمان نمیکردم در چنین روزهایی تاب بیاورم و ادامه بدهم. روزهایی که گاهی سخت و جانکاهاند. اما مرا از چنگالهای مردِ درونیِ زخمیام رها میکنند؛ چرا که در دورانِ هبوط، انسان متوجه میشود دشمنِ اصلی در ذهن خودش لنگر انداخته است.
انگار دردهایم مرا زنده نگه میدارند و اجازه نمیدهند بمیرم. تا زمانی که زندهام، یعنی میتوانم زندگیام را تغییر دهم؛ پس از این بابت قدردانم.
عدمِ اطمینانی که از تاریکی و ناشناختهها داشتم، مرا در حالت بقا نگه داشته بود و نمیگذاشت قدمی به جلو بردارم.
بیحوصلگیهایم را تاب نمیآوردم؛ به جای آنکه مجالِ خلاقیت و پژوهیدن به آنها بدهم، با میل همیشگی به مفید بودن سرکوبشان میکردم.
چرا که موفقیت، گاهی پذیرفتنِ یک زندگیِ کسالتبار است؛ اما من بیحوصلگی را تاب نمیآوردم.
اگر صادقانه بگویم، بعد از سالها دشمنی با خودم، در چند سال اخیر برای احساسِ خوشبختی، کافی بودن و ارزشمندی تلاش کردم و متوجه شدم که دارم به یک صدای درونی گوش میکنم؛ صدایی که بیانگر حقیقتِ درونیِ من نیست.
امروز به قلبم گوش دادم و حتی به منطقم؛ اما منطقی که پختهتر بود. سعی کردم از روزِ گذشته کمی بهتر عمل کنم.
بیشتر کارهای فهرستم را انجام دادم، واقعا فکر میکنم ایجاد تعادل بین جنبههای مختلفِ زندگی، هنر و خلاقیتی مبتکرانه است.
سعی کردم با کلمات تنهایی، عدم اطمینان،بیحوصلگی و خلاقیت بنویسم. تجربهی جالبی بود.
گزارش نیک | کارمندِ خانهنشین، عاشقِ واژهچین
👩🏼💻
ساعت یکونیم ظهر از خواب بیدار شدم. لعنت به من و این چالش خواب! ظاهراً من و خواب هنوز به مرحلهی سازش نرسیدهایم. خواب برای خودش برنامهای دارد و من هم برای خودم. منتها برنامهی او همیشه اجرا میشود و برنامهی من در حد پیشنویس باقی میماند.
.
ساعت دو، وبینار تمرینجا بود و خلوچلبازیهای همیشگی من. ساعت سه هم وبینار روتینسازی گیلدا بروجردی. نمیدانم چرا با ایشان ارتباط نمیگیرم. دختر خوبی است و قبلاً هم دورههایش را خریدهام، اما حرفهایش به دلم نمینشیند. بعضی از مطالبش به نظرم خیلی تقلیدی میآید، مثلاً کپی از مباحث دکتر مکری که نمیدانم چه تعداد شنوندهی دیگر متوجهاش میشوند. بعید میدانم حتی ۵ درصد. و حرفهای تکراری تکراری تکرای. انگار چند پاراگراف ثابت راحفظ کرده برای همهی وبینارهایش. خلاصه که گاهی آدم با یک نفر مسئلهی شخصی ندارد، فقط با گفتههایش ازدواج نمیکند!
.
ساعت پنج، نویسندهساز و منبر عالیِ استاد کلانتری از کاریکاتور تا کار و زندگی.
.
ساعت شش، در یک عملیات خانوادگی، مادرم مثل دختربچههایی که از مدرسه شکایت دارند، از من شکایت کرد. گفت چرا هر روز بیشتر سرت توی گوشی و لپتاپ و کتاب و دفتر است؟ اصلاً نمیشود با تو حرف زد. انگار با یک آدم نامرئی در خانه زندگی میکنیم!
.
او نمیداند من هر روز بیشتر عاشق نوشتن میشوم. نمیداند این روزها کلمات برایم از آدمها هم معاشرتیتر شدهاند. نمیداند گاهی یک واژه میتواند چنان آدم را به خودش مشغول کند که حتی متوجه گذر زمان نشود.
.
ظاهراً زندگی من از این به بعد به دو بخش تقسیم شده: قبل از نوشتن و بعد از نوشتن.
.
پرسیدم: «چرا همش دارم مینویسم؟»
خب یا کارمه، یا سر کلاسم. فقط قبلاً همهی این کارها بیرون از خانه انجام میشد. حالا به لطف تکنولوژی، میشود در خانه هم سر کار رفت. سابقاً کارمندها کیف به دست از خانه خارج میشدند تا کار کنند، حالا لپتاپ به دست در خانه میمانند تا خانواده خیال کنند بیکارند!
.
نمیدانم چطور باید این موضوع را در مغز خانواده فرو کنم. قبلاً هم همین چالش را با بابا داشتم. ظاهراً در این خانواده، کار تا وقتی از خانه بیرون نرود و با کفش و کیف به محل مشخصی نرسد، رسمیت پیدا نمیکند. کارِ خانگی از نظر خانواده بیشتر شبیه بیگاری با اینترنت است!
.
امروز داستانکی برای چالش نوشتم که با جملهی «سایهام را میبیند» شروع میشود و برای پشتیبانی فرستادم. البته چندان چشمم آب نمیخورد جزو هفت اثر برتر شود. ولی خب، آدمیزاد به امید زنده است و نویسنده به امید انتخاب شدن. اگر هم نشدم، دستکم یک داستانک به داراییهای ادبیام اضافه شده است.
.
بعد یادداشتی دربارهی کتاب استادم «فرهنگوارهی فارسی خلاق» نوشتم و همراه کتاب در کانال گذاشتم. برای غزاله فائق هم چند مجله دربارهی خلاقیت فرستادم. رخدادکی نوشتم دربارهی قاپیدن گوشیام و باب آشنایی با یک جوان خوشتیپ که در گروه نویسندگی خلاق منتشر کردم.
.
یک پادکست هم دربارهی تاریخچهی فلسفهی یوگا و یوگیها گوش دادم. نمیدانم این حجم از یادگیری قرار است مرا به کجا برساند، فقط میدانم اگر همینطور پیش بروم، بهزودی برای خرید نان هم باید اول یک وبینار دربارهی فلسفهی آرد و تاریخچهی نانوایی ببینم!
.
چند واژهی تازه هم به فولدر واژگانم اضافه کردم. از جمله:
«در دام اطناب و کلیشه»
.
اطناب یعنی پرگویی و سخن را بیجهت به درازا کشاندن. چیزی که نویسنده باید مراقبش باشد، بهخصوص نویسندهای که هر روز گزارش نیک مینویسد و گاهی خودش هم نمیداند کجای گزارش باید ترمز کند!
.
«ساتیار» هم واژهی دیگری بود، به معنای یار صاف و ساده. چه واژهی دلنشینی! آدم در این روزگار پر از ادا و اطوار، بیشتر از هر چیزی به یک ساتیار احتیاج دارد. کسی که نه اهل حسابوکتاب باشد، نه یارِ غارِ منافع، فقط یار باشد و کارش یاری.
.
بعدازظهر مستند «روایت» را تماشا کردم که با حضور دوست بسیار گرامیام، مهندس آرش شجاعی، پخش شده بود. ایشان صاحب هتل درختی «قَلِک» هستند، به معنای قلهی کوچک.
.
مهندس شجاعی، معمار و طراح صنعتیاند و رویکردشان به طراحی، بر پایهی تفکر و چرایی شکل میگیرد. یعنی قبل از اینکه چیزی بسازند، به این فکر میکنند که اصلاً چرا باید ساخته شود. ظاهراً بعضیها قبل از ساختن، فکر هم میکنند! چه عادت نادری.
.
پیشنهاد میکنم این برنامهی کوتاه سیدقیقهای را از دست ندهید. مستند «روایت» با حضور ایشان از شبکهی دو پخش شده بود، اما من چون تلویزیون را بهندرت روشن میکنم، معمولاً برنامههای جالب و آموزنده را از آرشیو اینترنتی تلوبیون تماشا میکنم. تلویزیون برای من بیشتر یک وسیلهی دکوری است که گاهی با آن فیلم و فوتبال هم میبینم!
.
شب، با مامان و داداشم رفتیم بیرون شام بخوریم. راستش دلم نمیخواست بروم. هنوز کلی کار داشتم. امروز حتی فرصت نکرده بودم اینستاگرام را باز کنم.
اما مامان اصرار کرد و دلم نیامد دلش را بشکنم. بالاخره میان کار و بار، گاهی باید برای دل هم وقت گذاشت. نمیشود تمام عمر را صرف واژهچینی کرد و از آدمهای زندگی غافل ماند. هرچند آدمهای زندگی هم باید گاهی به نویسندهی خانه فرصت بدهند تا با خیال راحت کلمهچینی کند!
.
شب برای خواب، دلم یک کتاب راحت و بیدردسر میخواست. رفتم سراغ بخش کتابهای کوتاه و راحتخوان کتابخانهام و کتاب دوست خوبم منصور ضابطیان «بلاتکلیف» را برداشتم.
.
کتاب دربارهی بلاتکلیفی روزهای جنگ دوازدهروزه و ماندن پشت مرز در ترکیه است. قلم منصور ساده و روان است، از آن قلمهایی که برای خواندنشان لازم نیست دیکشنری کنار دستت بگذاری یا هر سه صفحه یکبار به سقف خیره شوی و دربارهی معنای هستی فکر کنی.
.
اما راستش بیشتر از قلمش، شخصیتش را میستایم. بعضی آدمها فارغ از اینکه چه مینویسند، خودشان خواندنیاند. شاید راز جذابیت قلمشان هم همین باشد، آدم پیش از آنکه عاشق نوشتهشان شود، با خودشان احساس آشنایی میکند.
.
و این هم از امروز ما، روزی پر از وبینار و واژه و نوشتن و ننوشتن، کار و بار و کمی دلخوری خانوادگی.
.
اگر بخواهم خلاصه کنم، امروز تقریباً تمام روز کار کردم، بیآنکه از خانه خارج شوم، یک درجه بیشتر عاشق نوشتن شدم، بیآنکه کسی متوجه شود، و شام رفتم، بیآنکه دلم بخواهد.
.
فقط مانده یک چالش مهم: چطور به خانواده بفهمانم کسی که تمام روز پشت لپتاپ نشسته، لزوماً بیکار نیست، ممکن است مشغول ساختن یک زندگی تازه باشد. با کلمات، با کتابها و با کمی خلوچلبازی!
گاهی جریاناتی درونم اوج میگیرد و از احساساتِ واقعی و خالصانهام غافل میمانم. به سخره میگیرد مغزم هر چه ذا مقابل چشمانم رژه میرود. دست میاندازم دور گردن سکوت و با هم روزهٔ حرف نزدن میگیریم. خسته میشوم از بیزبانی، از به رخبهرخ نشدن با واژهها و کاه را کاخ نشده رها کردن.
درهم برهم بودن ماجراهای ناتمام زندگی، میآموزد که فرصت اکنون است نه فردا و پسان فردا. توفیقِ جست و خیز در همین اوضاع نابسامان مشخص میشود.
از سری کارهایی که امروز انجام دادم و رضایتمند و شادم بابتشان:
ــ به وبیکار الهه میروم و با وجود گیجی، متمرکز میمانم و ارتباط را میفهمم. زمانی میتوانیم ربط هر چیزی را بفهمیم که مسئله ما باشد و واضح و مبرهن بر ما.
ــ به وبینار میروم و حرفهای استاد تلنگری به من میزند و راه را نشانم میدهد. راهی که ترس باعث عقبافتادگی و رهاییاش شده. کلاس درسی بود که همه را مکتوب نوشتم و باوجود سراپا گوش بودن و نوشتن، فایل را نیز در بسترِ ذخایر غنی از ارزش قرار دادم تا همیشه گوش بسپارم به این روشنایی. به آزادنویسی که میرسم خودم را دوپاره میبینم پارهای که روح من است و بستری در مکانی برای زنده ماندن و پارهای بیرون از آن جهان مخوف، آزادانه زندگی میکند. یکی قربانی است و درمان میشود بخاطر درماندگی بهجای مانده از آن منِ بیرونی.
رقعهای برای مادرم مینویسم که در دیروز او را در خواب دیدم. از همزیستی دوباره با او غرق میشوم در لذت و ذوق.
مطالعهزیستی امروزم:
ــ دو فصل از «مادران و دختران» امیرشاهی
ــ چند یادداشت از « با شما نبودم» فرسی
ــ نیمی از رمان« شازده احتجاب» گلشیری
بانکِ واژگانم را نیز از خواندههایم سرشار میکنم.
میکند سرش درد دارد. تقلا دربرابر میکند خوابیدن ساعتها. ولی میآید ندارد دوست بخوابد خوابش.
است نشسته انتظار به. برود حمام میخواهد. باید بشود شارژ قبلش موزر. هست استامینیفون؟
نداشت رونق یکشنبهاش. فقط فهمید میکند در انتخاب دوراهی، بعدا عذابوجدان که گزینهای کمتری باشد داشته.
10 آبان را مرور میکنم. 10 آبان 1405
/همان کوفت قدیمی/
/////////////////////
وقتی داشتم از پادگان میومدم به این نکته رسیدم که چقدر زندگیم تبدیل به کثافتی تمامعیار شده و خودم را با اندک مقدار کاری که انجام میدهم دارم گول میزنم. راستش را بخواهی از اینکه بعد از سربازی کلی مسئولیت جدید میخواهد دامانم را بگیرد باعث میشود حتی بهرهوریم از اینی که هست هم پایین تر بیاید. معده دردهایی که این روزها دارم تحمل میکنم حسابی تهوعآور است.
* و بعد از کمی فکر دوبار ه مینویسم!
ماندم حیران.
از کجا پیدا کنم خود را در عمق گیجی و منگی؟
///////////////////////////
روتین هایم را دو روزی است انجام نمیدهم. نمیدانم مثل گفته جیمز کلیر شاید آن هویت را گم میکنم و از یاد میبرم که دوست دارم هویتی ورزکار و موزیسن را چکس کاری کنم. از محیط سربازی حالم بهم میخورد. میخواهم 5 روز به حال خودم باشم اصلا. مردهشور هرچی گذر ابتر زمان را ببرد!
مادر را بردم به جایی که باید کسی او را میرساند. اگر همین یک کار انجام نشده بود قطعا تمایلی به نوشتن گزارش نیک هم نداشتم.
روزگارم به شدت سیاه است. نه از نظر روانی، شاید قبلا فکر میکردم که این حال نزار بخاطر این است که حال و روانم خستهاست ولی با گفته های دیروز شاهین خان حس میکنم که اتفاقا بخاطر دوری از هویت دوستداشتنیم است. اگر موثر واقع نباشم در طول روز معدهام درد میگرد!! عجیب است نه؟
ماندم حیران
به کجا میروم شتابان در چهاردبواری این زندان؟
//////////////////////////////////////////////
نیاز به یاداوری دارم در طول روز. یاداوری تصویری، نوشتاری و خلاصه هر روشی.
نیاز دارم که در طول روز از خود سوال بپرسم: آیا به هویت خودت در حال بها دادن هستی؟
پس اگر بخواهم از این به بعد با توجه به صحبت های وبینار دیروز معیاری قرار دهم برای گذر روز و زمانم باید از خود سوال بالا را بپرسم.
(از فرط خستگی حتی بعد از ازادنویسی خوابم برد!)
جواب برای امروز قطعا نه است.
یک نه بزرگ.
///////////////////////////////////
ماندهام حیران
در سیل عظیم گریز از خود و انکار.
فردا نمیتوانم بنویسم. چون در پادگان شیفت هستم. ولی ساعت 5 هرجا که باشم تکه کاغذی پیدا میکنم و دوباره سوال بالا را از خودم میپرسم:
آیا به هویت خودت در حال بها دادن هستی؟
صبح، هوا لطافت خاصی دارد؛ نمباران و بوی زمینِ خیسخورده، آدم را سرمست میکند. در این هوای دلپذیر، به سوی مدرسه راه میافتم.
خیلی وقت است که میخواهند جاده را چندباند کنند، اما عملیات آنها همچنان در جریان است و پیشرفتشان اصلاً محسوس نیست. اول صبح است و از گشت پلیس خبری نیست؛ هرکس به دلخواه خود رانندگی میکند و سرعت برخی ماشینها واقعاً جنونآمیز است.
مدرسه مثل همیشه شلوغ و پرهیاهو است. برگهٔ امتحان را به مدیر میدهم تا کپی بگیرد، اما باز هم دستگاه خراب است! پارسال بعد از هزاران ماجرا و دردسر، دستگاه کپیِ دستدومی خریدهاند که یک روز در میان از کار میافتد. با مدیر صحبت میکنم که نمیشود از مدرسهٔ پسرانهٔ روبرویی کپی گرفت؛ کمی بهانه میآورد، جوابم را میگیرم.
بچهها که منتظر چنین فرصتی هستند، کبکشان خروس میخواند! انتخاب را بر عهدهٔ خودشان میگذارم. مشورت کردنشان بسیار جالب است؛ از این طرف کلاس به آن طرف کلاس، با سروصدای زیاد از هم نظر میخواهند؛ چه مشورت جالبی! صدای فریادشان کمکم بلند میشود.
بالاخره طبق رأی اکثریت، امتحان برگزار میشود. مجبور میشوم سوالات تستی را تغییر دهم؛ با کلی نقونوق، سوالات را مینویسند. هزار چشم هم داشته باشم، باز حس خوبی ندارم و فکر میکنم ممکن است برخی بخواهند شیطنت کنند. سوالات ساده هستند و انتظار دارم، نمرات چشمگیری ببینم، اما نگاهی گذرا به برگهها میگوید: زهی خیال باطل!
ساعت بعد، با هشتمیها کلاس دارم؛ یک کلاس شلوغِ ۲۶ نفره. نمیدانم چه سری است که همیشه هشتمیها شلوغترین کلاس مدرسه هستند؛ برخی علت را اوج دورانِ بلوغ میدانند، اما به هر حال، با آنها ماجراها داریم. در مقابل، هفتمیها که هنوز هشتم نشدهاند، بسیار آرام و مطیع هستند؛ کلاسشان بسیار خوش میگذرد.
عصر، مشغول مطالعهٔ چند شعر کودکانه میشوم؛ من عاشق ادبیات کودک و نوجوان هستم. شرکت در وبینار «نویسندهساز» را هم از دست نمیدهم؛ وبیناری که هر روز جذابیتش برایم بیشتر میشود. چقدر در آن میآموزم و هر بار خدا را شکر میکنم که در جمع دوستانی هستم که نوشتن، یکی از اصلیترین کارهای زندگیشان است.
شب را با میزبانی از مهمانانی که برای شبنشینی آمدهاند، سپری میکنم. باورکردنی نیست که اینجا هنوز رسمِ شبنشینی در شبهای طولانیِ پاییز برقرار است؛ خوب است که لااقل این نشان میدهد آدمها هنوز میتوانند با حضور در کنار هم، دلگرم شوند.
پس از رفتنِ آنها، آنچه دربارهٔ تمرینهای کلاسِ شعر و «خودواژه» به ذهنم میرسد را با شور و ذوق یادداشت میکنم. بارها و بارها، ناخودآگاه ایدههایی به ذهنم خطور میکند؛ خوشحالم که ذهنم با این مسائل درگیر است و به آنها فکر میکند. سپس، صفحاتی از کتاب زیبای «فلسفهٔ پیادهروی» را میخوانم و به آمادهسازی کارهای فردای مدرسه میپردازم.
راستی باید بگویم از نوشتنِ «گزارش نیک» هم واقعاً لذت میبرم.
خلاصه و کوتاه مینویسم. ۲۲۶ روز از سال گذشته و این دو روز آرامشی داشتم که کل سال تجربهاش نکرده بودم. کنار دریا قدم زدم. بدون اینکه آیبیاس لعنتی اذیتم کند موکا خوردم. از هوا لذت بردم. از غذا لذت بردم. از همه چیز لذت بردم. فروشگاه گردی کردم. بدون هیچ خریدی. کلاس نویسندگی عالی بود. بدون اعصابخوردی قطعی اینترنت. زندگی کردم و خوشحال بودم.
رفت فنا رفت فنا رفت فنا
به غوطی خاک جمع کردم
انداختهام داخلِ میوههاای خشکِ گردو
قل زد قل زد قل زد و قل زد
چهارچش نگه انداختم
آویز به دست گرفتم
لیز خورد و رفت فنا
حال مه موندم
چهاردیواری بت خونه
پرستش خاد ازم بتها
بههیچ بتِ قول ندادم عبادت ش کنم
اما او بت که قل زد و رفت فنا
بمه گفت: انتظار بس
دست به صفی کشم روکش تلویزیون
در مات ماندهام انگار دارم
رو مغارگاهام تلویزیونِ
صحنه ش رو نشون میده
پاک کنم و روم به خفیفگاه
پنهونشم از اشتباه بدونِ جبران
[ یا مطلوب بیرون شم از شهرم به شرمسار
کسی در خونه، روهم باز خاد کرد؟
چو عزیزان دارم و در رو روهم حتی باز کنند
چو گوش هم دیگه سوراخ جا نداره
جا بشه دیگه هم پمبه یا مطلوب ]
تمرین شعر:
از آهنگِ ( باز ام دلم گرفته، گریهام اختیاری نیست ) ای شعرو ساختم
سوال سازی:
۱ : از چی جنب داری به همه چیز مینگری؟
۲ : در کجاها زیاد پرگپی کنی؟
۳ : در اصل ساکت هستی یا پرگپ ویا به درون خود میریزی؟
باشه ای سوال ره جواب بدم
جواب: فقط در هنگام نویسداری گپ زنم بقیه خودخوری میکنم هیچجا نمیتونم گپ زنم انگار همه ازم پرگپترند ویا زرنگتر کوشش ساکت باشم در عهدِکه دو یا ۳ ساعت یکجا باشم شاید پنجدقیقه گپ زنم و خودام برِم سواله چرا در هنگامِ نویسداری شوخطب هستم اما واقعیت نه؟
/ دیشب حالم خیلی گرفته بود ولی نمیفهمم چرا حسِ تنهاای ایقدر از خود ام بالازورتر شده یعنی موفق شده حال روحیام بهمریزه میگم اگِه شد میخام برم روانپزشک شاید خوب بشم. هرچه خوده کوچهایحسنِ چپ زدم والله نشد که نشد
میفهمید تا میخام جور بیآم به غمها خود یکی پیدا میشه ناخودآگاه رو زخمهام همنمک بریزه هم هیزم. از دستِ بابام و مادر ام به بدبختی مشهور هستم و همه ما میشناسند یعنی هرجا میرم یادآوری میشه!
در حدِ کیج هستم هرچه میخام تمرین کنم یادگیرم بعد ارائه یکی انتخاب کنم واسطِ سهشنبه دست به قلم شده نمیتونم ایقدر حالم دیگرگونه دعا کنید خدا یک راهای سرِ راهام قرار بده آمین.
نمیفهمم انگار گذارشهام هیچ وقت نیک نیست بدافت است. تنها چیزی که است انگار یک جاای پیدا کردم یک چیزی میرسونم یا درد دل کنم یعنی در روز هیچکار نکنم خیلی دوست دارم فقط گذارشنیک نویسداری کنم چو یکم آرام میشم. مه در ماه یک دفعه خونهای قوم و خویش نمیرم از بسکه یاد آوری میشه تا اسمِ مادرم میآد تمام دردها روای دیوار پنهون شده به عسل یادآوری میشه. تا حدِکه حسابام خراب میشه میگم به همه
[ خوب بابابزرگم دختر خود نمیداد خونه عمباقداری یا که مردِکه دوتا زن داشت عسلوشیرینی بخش نمیکنند! معلومداره سرنوشت چنین میشه ] خوب یکم دهنها همه بسته میشه تا دفعهای بعد.
اصلن گاهی میگم ایکسانیکه خودکشی میکنند واقعن درک کردن ای دنیا هیچیز داخلِ خود جاری نداره غیر از ملافت ایکاش بچههام نمیبود یک مرگِ موش میخوردم و خوده تموم میکردم چو حالِ حتی فک کنم دیگه همسر ام ندارم او هم نیست آخه با کسیکه نشه دعوا کنی بغضِ خود خالی کنی. دستِ پیشمیکشه که پس نیفته از او آدم چه گِله!
بجاایکه مه قهر شم او قهر میشه بجاایکه مه از خونه بزنم بیرون او میره، بجاایکه مه ظرف بشکنم هنگامی حساب خرابی او میشکنه تو سرم همیشه شانس میآرم بمه نمیخوره خلاصه نه از خانواده شانس داشتم و نه از همسر پس حقِ خودکشی دارم. بعضیها میگند به زن وظیفه او هسته فقط به همسر بررسه و بچهها خود.
مه میگم قبول اما خودِ او زن چی؟ بمه میگند یعنی چی؟ هرکس گفته مه دقیقن خونه زندگی او پاشیده، هیچ زنِ نباید بگه مه اصلن مه چی معنی متاسفانه ایره خاهرم بمه گفت! یعنی حتی حقِ زیست ام ندارم حقِ آرامش ام ندارم مگه میشه اوف از چه بگم. مه میگم باید آدم به خود ام احترام بزاره ویا میگم دقیقن کسانیکه گفتن بچه و همسر دقیقن اونا زندگی نکردن همیشه یک خالیگاه بوده که به مرور زمان سرباز کرده باعث شده اتفاقهاای ناجورِ بیفته، بخاطرِ ازی مه از حقِ خود ام دفاع میکنم کجاش اشتباهست؟ آیا اشتباهست؟ اما زیاد ساکتم و کم گپو پرگپ چو همسرم هیچوقت نشده بامه بشینه گپ بزنه و مهام بخونه جز او کسی نمیبینم گپ بزنم بیخی عالییی! ایقدر گفت: حوصله ندارم خلاصه گپ زن!
تمومِ دردهام انگار ریشه دوونده سربهفلک رسیده انگار حتی کسیکه ایهاره نویسداری میکنه خودام نیستم دگه کسی است گاهی میگم پاک کنم و گاهی میگم ولش کن به راهای خدا کسی نویسداری هاای تو نمیخونه دلجمع باش پس ای گذارشنیک است خودهخالیکن حدعقل مغزِ تو آروم شه و بتونه بخابه، ایقدر به سرِ مغز هم فشار میآد چونگو و نپرس حتی در روز هم بخابم هفت و هشت ساعت میخابم دستِ خود ام نیست انگار مغزم خسته شده که ایقدر افسوس داخلِ خود جمع کرده صفحه دیگه ایجازه نمیده خدانگهدار تا فردا
https://t.me/sadegaalezadai
روزی که با اعلام آتش بس نیروهای درونی شروع شود، حتما روز خوبیست. هرچند همان دیروز که پارههای جادوییِ ابرهای صورتی و آبی دودی، به بهانهی پرسه زدن در آسمان صبح بر و رویشان را به رخ کوهها میکشیدند، ظرفیت صلح وجود داشت. اما خوابآلودگی و آلرژی، یا دست کم چیزی که فکر میکردم آلرژی باشد، امانم را بریده بود و موکول شد به امروز که در زمین و هوا هیچ خبری نیست.
رسیدهام خانه. از شرکت یک برگه آچهار که فکرش از دیروز توی گوشم خش خش میکرد را با خودم آوردهام. وسطش یک خط میکشم. در چند ساعت باقی مانده از امروز، انتخاب تنها ۱۰ کار از بین ۴۰ یا ۵۰ کار باقی مانده دشوار است. ۱۵ تا مینویسم. و بعد ۴ مربع با عدد ۱۵. روی هم یک ساعت تمام! آن هم وقتی تا پایان روزت سرجمع چهار ساعت مانده. دو تاش را میگذارم برای تمرین core و انعطافپذیری. یکیش خواندن و یکیش نوشتن. مداد شمعی بنفشآبی را هم نزدیکش میگذارم که مثل دسر بلوبری بهم چشمک بزند. چه ایدهی قشنگی! حالا تا چند روز میتوانم گول ظاهر دیسیپلین را بخورم. چند روز به جز فردا، که تمرین گروه رقص است تا آخر شب. برای اجرای جمعه. و شاید به جز سه شنبه و روز بعدش، که لابد اگر اجرای فردا رضایت بخش نباشد برنامههای تمرین اضافی داریم تا چهارشنبه. و به جز خود جمعه که روز اجراست. و خواسته و ناخواسته باید همه چیز باز موکول شود به شنبه!
برمیگردم به کاغذ سحرآمیز و زیستن در زمان حال. یاد نویسنده ساز ۵۹۵ و تاکیدش به کلمه برداری میافتم. یک دست میکشم که سه انگشتش را به شکم گرفته و دوتاش مثل علامت پیروزی به هوا رفته. یک انگشت برای کلمهبرداری و آن یکی گزارش نیک. همین دو انگشت برای من کافیست.
با کلمه برداری شروع میکنم. از دفتر اول شاملو.
اندوهِ روشن
آفتابِ شکسته
صبحِ محبوس
سایههای بیدار
بعد دیگر فکر بنفش کردن کاغذ رهام نمیکند و تمرین core را تمام نکرده مداد شمعی را قاپ میزنم و میکشم همه جای مربع اول. بر میگردم به لیست. با جمع کردن لباسهای شسته شروع میکنم. به اندازهی یک خانوادهی شلوغ لباسند. از یک سال پیش که خطها برگشتهاند، انگار برکت افتاده به لباسهام. شاید هم چون دوست دارم تمام لباسهای دنیا را روی خطهای جدیدم بپوشم و به دختر توی آینه نگاه کنم و ذوق کنم. در هر حال، باید فکری به حال شستن و جمع کردنشان هم میکردم.
وسط کار چشمم میافتد به ساعت. درست کردن شام، ناهار فردا، و سالاد را از لیستم خط میزنم و همه را میسپارم به اسنپ فود. حالا فقط ۱۱ کار دیگر مانده. از اصرار سرم به سنگین ماندن پیداست آلرژی در کار نبوده و سرما خوردهام. پنج روز قبل از اجرا و شب قبل از تمرین فردا!
برای گرفتن جایزهی دومم، ادامهی رمان “تاریکی” حسین مرتضاییان آبکنار را میخوانم. ۱۵ دقیقه پر میشود. نمیتوانم از صفحهی گوشی دل بکنم. سطر به سطرش پر از غافلگیریست. سفارشم میرسد. با گوشی میروم روی میز. کلمه به کلمهی کتاب را میشود کنار شام جوید. با گوشی برمیگردم روی مبل دو نفره. خواندن تاریکی توی تاریکی. چشم باز میکنم و روی مبل دو نفره صبح شده و باید بروم شرکت. کاغذ سحر آمیز و ۱۱ کار باقیماندهی لیستم روبهروم افتاده. با مربع دومی که با مداد شمعی پر نشده.
امروز صبح را با مرور یادگیری شروع میکنم
به جمله ای در یکی از صفحات برمیخورم که میگوید: ورودی خروجی میسازد.
همینطور که ژن ما به پدر و مادر و اجداد ما مربوط میشه، ایده ها ،نوع نگاه ،رفتار، و تصمیم هایمان به اطلاعاتی که قبلا وارد ذهنمان شده مربوطه، این اطلاعات میتونه فیلم، کتاب موسیقی، و… باشه
البته ما نمیتونیم تا یه حدی ژنتیکمون رو انتخاب کنیم اما میتونیم انتخاب کنیم که ورودی های ما چه چیز هایی باشه، چون این ورودی های ذهن بعد ها بخشی از کاراکتر ما خواهد شد.
مثل جی کی رولینگ نویسنده هری پاتر که میگفت قبل نوشتن داستان های هری پارتر بیشتر اوقات کتاب های کلاسیک فانتزی میخونده.
بعد پیدا کردن ورودی های موردعلاقه خود، باید آن آدم هایی که یک جور الگوی ما هستند و هم راستای ورودی هایمان ، دنبالشان کنیم و از آنها الهام بگیریم یا حتی تقلید کنیم چون هیچکس در شروع مسیر سبک شخصی نداشته و خلاقیت یعنی تلفیق بهبود یافته.
کوبی برایانت( بسکتبالیست): اگر میخوای بهترین باشی باید از بهترین ها بدزدی.
اون تک تک حرکات جردن رو در مسابقات اجرا میکرد.
بعد این مرور میرسم به یکی از لایو های اقای کلانتری که میگفت: هر روز خیلی جدی باید تلاش کنیم که آدم با فرهنگ تری باشیم یعنی سطح خودمون رو بالا ببریم از طریق دیدن و شنیدن و خواندن چیز های خوب، نقاشی خوب کتاب خوب فیلم خوب موسیقی خوب و …
سلام این هفته چند کتابی که اعلام کرده بودید در وبینارها کم و بیش خواندم.
از جمله نویسندهساز که یادداشت برداری هم کردم خیلی نکات عمیق داشت واقعا باید چندینباره خواندن جای عکنوشتهای تکتک جملات در فضای مجازی خالی هست.
کتاب شاهراه تاثیرگذاری را هم دارم شروع میکنم به مطالعه، هر چند قبلا دوبار مطالعه کرده بود و نکتهبرداری ازش کردم.
کتاب زیاد صبحت کنید هم نصفه خوندم هر چند فکر نکنم فعلا زیاد به کار من بیاید. برای زمانی که کلاس فنبیان و تولید محتوا بخواهم بکنم فکر کنم مناسبتر است.
کتاب پنداشتهها هم مطالعه داشتم. نیاز به چندینبار دارد.
کتاب واژهگان اگه اسمش اشتباه نکرده باشم از کتابهای شماست چند صفحهایش خواندم و بصورت جدی طی یکی و دو هفته بصورت فشرده و چندباره خواهم خواند. برای پیشرفت در امر نثر بخصوص شعر برام کاربردی هست.
از سری پنج کتابی که معرفی کردید بوفکور بازخوانی کردم و کتاب دوم کتاب مکتوب را هنوز نتونستم تهیه کنم.
کتاب تئوری شعر توی اولویت مطالعاتیام
همچنین لغتنامههای هم که قرار دادید برای واژهسازی فوقالعاده ارزشمند هستند.
استاد گرامی یه دنیا ممنونم بابت تمام کتابها و نکات طلایی که میفرمایید.
قدردان همه آموزشهایتان در امر نوشتن و آموختن زبانفارسی هستم.
همواره خوش بدرخشید.💫💎💫
صبح زود بیدار میشوم. دخترم را راهی مدرسه میکنم و سراغ صفحات صبحگاهی میروم.
امروز ناهار را زودتر آماده میکنم تا به جلسه نقد کتاب، در کتابخانه عمومی محله برسم.
ولی از رفتنم پشیمان میشوم. آخه بامداد خمار تحلیل و بررسی دارد؟ نکته خوب این جلسه تعامل با بقیه بود.
عصر دخترم را به فرهنگسرا میبرم و وقتی به خانه میرسم تا ۱۲ شب مثل تراکتور کار میکنم.
گزارش نیک من در ( ۱۰ / ۸ / ۱۴۰۵)
سالواژه: بازآفرین
امروز کاملا هوا ابری است وبوی اولین باران پاییزی به مشامم میرسد ولی از صاحب بو خبری نیست، بااینکه عاشق این بو هستم ولی درکنار خاطرات روزهای خوش، کمی هم غم به همراه دارد و غرق در تمام سالهایی که با این بو زیسته ام.
صفحات صبحگاهی جزئی از روتینم شده و یک عادت ارزشمند که روزی آرزویش را در سرم میپروراندم.
آزادنویسی درمورد باران کردم و خودم هم نمیدانستم این همه حرف دارم و نوشتم و نوشتم.
قهوه صبح همراه با یوگا و مدیتیشن و زبان آموختم و به تمرین نویسندگی از کتاب نوشتن با تنفس آغاز میشود.
با خنک شدن هوا سعی میکنم ظهرها نخوابم و کتاب بخوانم و رونویسی کنم،
رونویسی از در حال و هوای جوانی از شاهرخ مسکوب:
« کمترین فایدهی این یادداشتها آن است که ورزشی است. به علاوهی اگر آدم چشمهای بینا داشته باشد، بسیاری چیزها میبیند که شایستهی نوشتن است. اما برای دیدن، باید به فکر آن بود و نوشتن یادداشت خود تمرینی است برای دیدن. یاد میدهد که آدم چشمهایش را باز کند. از همهی اینها گذشته کسی چه میداند، شاید بعد از سالها بعضی از این نوشتهها به کاری بیاید و ارزش این را داشته باشد که به دست دیگران برسد.»
شب هول را خواندم بهعلاوهی داستان مسیو الیاس از صادق چوبک و کتاب عشق هرگز کافی نیست نوشتهی پرفسور آرون تی بک
خیلی دوییدم و به سرزبان نرسیدم اما توانستم به نصف وبینار نویسندهساز برسم و با دوستان آزادنویسی کنم و کلماتمان را به اشتراک بگذاریم و کلی انرژی رد و بدل کنیم و کلمات به دام انداختهی امروز من:
ارمغان
رعشه
اغماض
خوابگرد
قریضه
تملق
خونابه
پیدایشگاه
گوشماهی
شب نیز به موسیقی و تمرین سهتار گذشت و نغمه های دلنشین سهتار با نواختن دانهدانه و جداجدای نتها و به ذهنم استراحت دادم و با کمی هیجان رفتم به تماشای فوتبال لیورپول ــ آرسنال نشستم.
ربعکماز نه برخاستم و رهازاده نوشتم و شوخ ذهنوزبان از خود در آن زدودم و ایدههایی فسقلی زاییدم و کالبد نثر را خواندیدم و تراژدی را به عنوان دورچین مطالعه نگاهی انداختیدم و آرامشِ قبل طوفانی را زیستیدم و خیال یادگیری و تمرین را در خود پرورانیدم و تمرین را برای بار سوم و به وکالت، به عنوان کلمهی سال بعدم برگزیدم و محبوبسریالم را مروریدم و به اصل لایهبندی مومنیدم و سایهی تن درشکهچی را رونویسیدم و با شیما کار مفید را تیکیدم و به قول بانو سوزانروشن، چیکیدم و گپکی کوتاه با نرمآدمم زدیدم و با باده دربارهی سایتش گفتگوییدم و قرارمدارهایی با هم کردیدیم و تمرین صحنهی نویسندگی خلاق و نسخهی اول را که فرستادم برای هزارمینبار به باد پرسش گرفتیدم و دیدم من بدون کشمکش و پیرنگ و هدف نمیتانم چیزمیز بنویسم و آن اتود اولیه را هم در زندگی تویش توفیقی نیافتیدهام و هنوز مسئلهاش را درک نمیکنم چه رسد به حلمسئله کردنیدگیاش و کوبیدمش و ادسر و از تجربهی دیگری از زیستم وام گرفتیدم و دوساعتی چکشکاریاش کردیدم و به نتیجهی متوسط اما تلاش کافیام رضایت دادیدم و ارسالیدم و در تمرینجا حاضریدم و نوبت به من نرسیدید و استاد هم به نظر حالوحوصله نداشتیدند و هنوز هم در شیراز بودیدند و دیدم کلمهای را ریدیدمد و از اول تمرین را بازنویسیدم و برای وبیکار آمادیدم و اجرائیدم و فهمیدیدم که ارتباط حاصل نمیشویدندی مگر به فرم مسئله درآیدیدند و الههئکم از تعریف و مفاهیم ما دربارهی مکانها و فضاها پرسیدند و درخواست مستراح هوشمندی عمومیای کردیدم که اگر طرف رید و شاشید و آب نگرفتیدند و پرت کند کاسهتوالت دفعیات طرف را در صورتش و به نویسندهساز نرسیدندیدم و باز هم سریال دوستداشتنیام را مروریدم و صدایت را فریاد میزنم را شنیدندیدم و در نویسندگی خلاق حضور بههم رسانیدندیم و استاد از اصل کاری صحبتیند و برای بار چندم از اینکه ثبت نامی دورهی 77 هستم، خرسندیدم و برای نوشتن گزارش نیک از استاد مددیدم و استاد اشارتی زدند و مرا به خلاقیتم واگذاریدند و سیبزمینی و کلهعباس سنبل کردیدم و خوردیدم و پستم را بازنویسیدم و جلوسکی با شیمسار رفتیدم و لالابلوتیدم.
بفرما آغوی کلانتری این الان کوتاهنویسی من بودیدندیدیو.
«دوستت دارم
تو را با نیمهشبهای سیاه دیدگانت دوست دارم
تو را با صبح خندان دهانت دوست دارم
چشم در چشمت
دست در دستت
و در این روزهایی که تمام میهنم از باد وحشت
دور خود میپیچد اینگونه
بانگ برمیدارم دوستت دارم
با تو میآیم
با تو میخانم
با تو میپیمایم اکنون راههای سخت را
پتک برداریم
اسب برتازیم
تا سرای کهنه و پوسیده را درهم فرو ریزیم
هرکه دلدارست
هر که دلداده است
هر که در چشمی شررهای امیدی رسته از هر بند میبیند
به پا خیزد
ببارد بر تعفنها چو باران بهاران
بشنوید آنچه ناپاک است و زهرآلود
بشنوید نادرستی و ریا و سفلگی را
دوستت دارم صدای سیل فرداهاست
دوستت دارم بگو تا میتوانی دوستت دارد
مگر کآوار این فریادها
درهم فرو ریز هرآنچه روسپیخانه است»
شعر دوستت دارم از دفتر شعرِ «گذشته مرگ نیست نقاب نیست گندم است و لاله است و جان»
میبینی حلزون،
شاید همینها را دیدی که این شکلی شدی،
تنهایی، عدم اطمینان و بیحوصلگی باعث ایجاد خلاقیت میشود.
یکشنبه را گذراندم با؛
نوشتن صفحاتی در صبح، تمرین شعر و تمرین شعر و تمرین شعر.
فهمیدم، در نوشتن شعر بیش از باقی رستههای نوشتن، دلم قیلیویلی میشود.
پر از نور و کودکی.
پیاده روی را مطابق آنچه برنامه ریختهام برای چهار ماه آینده، انجام دادم.
موقع نویسندهساز توی جلسهای بودم که نمیشد نباشم.
آفلاین گوش کردم و لذت بردم.
شاهین جانم، شما امروز در نویسندهساز راهنماییهایی پرقدر و قیمت داشتی.
خوش به حال گوشهای جوانِ شنوا.
تا شب، شعرهایی که برای تمرین کارگاه شعر لازم دارم را انتخاب کردم.
گوش آیدا را با تمرینم نواختم.
یکیشان را برای کانال مهیا کردم.
به آیدا مژده دادم که از دوشنبه به بعد، خرده خاطراتم را میشنود.😁😁
کانال دوستان را خواندم و کامنتیدم.
مهر و توجهشان از طریق اینترنت به جانم جلا میدهد.
خدایا🙏🏻🙏🏻
اینترنتِ آزاد را برایمان حفظ بفرما.🤭🤓
خدافظ تا فردا.
سالواژه: بیبهانه
طبق روال ساعت شیش بیدار شدم.
گزارش نیک را در اولویت قرار دادم. هم صبحانه خوردم هم نوشتم. جالبه هر بار در وبینار ، استاد دربارهی دغدغههای ندانستهی من صحبت میکن. آیا واقعا اهمال کارم یا بچهی کوچک پر انرژی بهانه است؟ همین الان چند بار صدایم کرد تا بروم و سر یخمکش را که خالی میشود قیچی کنم😮💨اما من ادامه میدهم.
موقع وبینار دیروز یک دستم به آشپزی، گوشهایم در اختیار صدای کودکم و صدای دهنم که یادت بمونه شاهین کلانتری داره چی میگه حتما بنویسی و یادت بمونه که در آزادنویسی چی میخوای بنویسی.
بله! عملگرا بودن در حین داشتن یک کودک فوق انرژی همراه استمرار نوشتن بسیار برایم دلنشین است که: من میتوانم.
دو روز پیش کلاس آنلاین مبانی داستان داشتم و تمرینات رو به سادگی و زیبایی انجام دادم و فرستادم و میگذاشتم آکام هم برای بازخورد شکلکی هوا کند. اما بعد شروع کرد پریدن روی گوشی و جسمی که از تکانشهای او در امان نیست…..
من ادامه میدهم و بهانهها را به باد میسپارم.
نیکروز
نیم ساعت پیادهروی
نوشتن گزارش نیک دیروز و بارگذاری آن.
خواندن دو فصل از جریدهفریده و حظ بردن از اندیشه خانم مریم عمید.
خواندن چهل صفحه از مادران و دختران و کیفور شدن از نثر شیرینش-« گردوی تازه، که با پوستی زرین، فالفال در ظرفی بلور چیده شده بود، یادآور خنکای شمیران بود و خوشههای انگور بیدانه و ریشبابا که بر برگهای مو در سبدی خفته بود، هوای سکرآور تاکستان را با خود داشت. یخ در تنگ آب شناور بود و بر پشت مشربه آغاز نشسته بود.»
-نشاط و غمش یکسان طراوت داشت.
و واژگان زیبای
تاواتاو: قدرت و توانایی
«تاواتاو این بازی را ندارد »
شکوخیدن : لغزیدن
«شکوخیدن از شب و تاریکی»
و در شعر از جناب رودکی داریم که
«چو از سرکشی کرد هر سو نگاه
شکوخید و افتاد بر خاک راه.»
مرور پارهای دیگر از سفرنامه ناصر خسرو
نوشتن پیش نویس درنگی بر مادران و دختران
نوشتن پیش نویس بخش دیگری از همسفر ناصر خسرو
بیست دقیقه آزاد نویسی
امروز لنا را برای پیادهروی همراه برده بودند . و سط یه روز آفتابی باران بیوقت باریدنش گرفت. بچه شوکه شد. وقتی آمد آرام نمیشد.تمام این چند ماه اینقدر اشک نریخته بود که از خیس شدنش با باران شاکی شد و شرشر بارید. عصرتر برایش حریره بادام درست کردم و نوش جان کرد اولین غذای جامد زندگیاش را. اول خوشش نیامد بعد آش را با جاش میخواست.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 173
صبح بعد از راهی کردن اهالی خانه، بساط صبحانه را جمع میکنم. برای ساعت نه و نیم آماده میشوم تا مریم را برای خرید وسیلهای در جنوب شهر همراهی کنم. در اسنپ من گوش بودم و او زبان. ماجراهای چند روزی را که همدیگر را ندیده بودیم تعریف میکرد و لابهلایش هم خنده بود که به لبانمان مینشست.
بعد از خرید، یکی از کارکنان مرکز خرید که مسئولیت هماهنگی عبور و مرور ماشینها را به عهده داشت، رانندهی اسنپی را که به سمت ما میآمد به یک طرف مسیر هدایت کرد. من از سمت راننده سوار شدم و مریم از در روبهرویی. آقای هدایتگرِ ماشینها که سمت مریم بود داد میزد که: «به دوستت بگو راننده نشسته پشت فرمون، باید از در عقبی سوار شه». ما هیچ، فقط نگاه.
آن حجم از کار و ماشینهایی که به صف شده بودند و نور آفتابی که مستقیم در چشمانش مینشست باعث شده بود حرکت ما را درست نبیند.
به خانهی مریم رسیدیم و اینبار مریم گوش بود و من زبان. کلی صحبت و گریه و خنده و بعد هم ناهار دونفری.
به خانه آمدم و ناهار کاوه را آماده کردم و بعد از آمدنش، نشستیم به صحبت. فردا در مدرسه «عصرمانی» دارند. ماندن در مدرسه بعد از تعطیلی تا هشت شب. از ترکیب کلمهاش خوشم آمد. قرار شد برایش ناهار فردا را آماده کنم. خواستم به خرید بروم که دیدم وبینار را از دست میدهم. نرفتم. کمی کتاب خواندم تا شروع وبینار. داستان کوتاهی از رضا براهنی که در گزارشهای بعدی از آن خواهم نوشت.
راستی چه وبیناری بود. مناسب حال و روز من. تلنگری بر کمکاریام در نوشتن و برانگیزانندهای برای آغاز دوبارهی گزارش نیکم. پانزده دقیقهی پایانی وبینار، آزادنویسی داشتیم و چه لذتبخش بود. نوشتن آخرین کلمهام در آزادنویسی مصادف شد با دیدن پیام انتشار ماهنامهی بلوط. از دیدن شعرم خوشحال شدم و به ذوق آمدم. گرچه هنوز از خودم راضی نیستم و ذهنم به دنبال کارهای پرمایهتری است. اما برای آغاز راه، این شعرها دلگرمی من است.
بعد از وبینار به پیادهروی و خرید میروم. وسایلی برای «عصرمانی» کاوه. به خانه برمیگردم. وسیلهها را جابهجا میکنم و شام را آماده میکنم.
بعد از آمدن همسر، دوباره به پیادهروی شبانه میرویم. همسر از شعرم استقبال میکند و پیشنهاد میدهد بیشتر بنویسم.
آخر شب را برای تمرین کارگاه شعر، شعرهایی مینویسم و کلمههایی برای واژهسازی. ولی به دلم نمیچسبند. باید بیشتر نوشت. هنوز بوی خامی میدهند.
بسیار نوشت باید تا پخته شود خامی.
وقتی هستی ولی نیستی
دیشب گزارش نیک نوشتم البته در حالت اغما و از هوش رفتم.
نیمهشب اون فرشته که میگن مسئول حسابکشی و رونوشت از کرده و ناکرده ماست “توک لقه” زد ( لگد تیزو پرتابی جهت بیدار کردن سحرگاهی که پدران لر به قدرت ماورایی آن جهت پراندن از خواب و هدایت فرزند به راه راست ایمان و باور قلبی دارند)
فلش بک زدم بارها توی ذهنم تا یادم بیاد دکمه ارسال گزارش را زدم یا نه.
سراسر شک و تردید بود اما هرگز نا نداشتم بارنویسی کنم.
حالا سرک کشیدم تا نامه اعمال خودم را لک ننگین اهمالکاری و بیدقت کمی پاک کنم.
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Bita Parham on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرابلامپور on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شبنم نیکو on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرگس حسینی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟