غرقِ آمار
-امروز شاملو مرا برد به ساحلِ بحرِ خزر:
«خم شوم از این دریچهی شسته ز باران
قطرهیی آویزدم به مژه ز شادی:
بینم صیادهای بحر خزر را
گرم به تعمیر عیب کشتی بادی.»
-صفحات صبحگاهی را با تاثیر از شعرِ «بیمارِ» شاملو نوشتم. در کنار یار و یاور اولِ روز، قهوه.
-ساعتها سرگرم آمار. چنانکه با آن «غرقگی» را تجربه کردم. این سه تعریف هم باشد سوغاتی من به شما از سفر به اعماقِ آمار و احتمال:
آزمایش تصادفی: عمل یا آزمایشی که در هر بار تکرارش تحت شرایطی یکسان به نتیجهای متفاوت میانجامد.
فضای نمونه: مجموعه برآمدهای یک آزمایش تصادفی را گویند. در اینجا، «برآمد» معادلی است برای «Outcome».
پیشامد: «Event» یا پیشامد، زیرمجموعهای از فضای نمونه است. پیشامد میتواند یک یا چند برآمد را شامل شود. به پیشامدِ تک برآمدی، پیشامد ساده و به پیشامد چند برآمدی (بیش از یک برآمد)، پیشامد مرکب میگویند.
-پُست، کتابهایم را آورد. «چکادنشینِ والا» و «فرهنگ زبانزدهای فارسی». کلی ذوق کردم. سرگرم تورقِ «زبانزدهای فارسی» شدم و ببینید چه یافتم:
«همه خالهن و خواهرزاده، ما بیجیم و حرومزاده؟
در تعریض به بیاعتنایی و دوری اطرافیان به کار میرود، به معنی به همه اظهار محبت و دوستی میشود، جز ما.»
آره خلاصه.
-کمی دیگر «بیست کهن الگوی پیرنگ» را پیش بردم. از پیرنگ میگفت:
«پیرنگ، تیرآهن ساختمانی نیست که همهچیز را از فروپاشی حفظ میکند، بلکه نیرویی است که تمام صفحات، پاراگرافها و لغات را اشباع میکند. شاید استعاره بهتری که بتوان برای آن بهکار برد، الکترومغناطیس باشد، نیرویی که اتمهای داستان را به یکدیگر وصل میکند.»
و در ادامه تاکید کرد:
«پیرنگ یک روند است، نه یک شیء.»
-در آخر، نشستم به رونویسی «صفتهای ساده» از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی».
مرغ دریایی که باد میکوشید مسیرش را تغییر دهد، برای لحظهیی مرا وسط شناشیر* میخکوب کرد. یاد کتاب جاناتان مرغ دریایی اثر ریچارد باخ افتادم. باد به تنش محکم شلاق میزد اما او مصمم به مسیرش ادامه میداد. لبخند رضایتی بر لبم نشست. دلم میخواست روی یکی از میزها بنشینم و به ادامه دادنش نگاه کنم، دریغا که کارهایم دست و بالم را بسته بود. بسنده کردم به همان نیمچه نگاه، و برگشتم داخل کافه و به کارهایم پرداختم. ته هر کار، هر فعل و انفعالی، هر چیزی یک «که چی بشه؟ » بارها تکرار میشد. در طول مسیر رسیدنم به خانه حتی «خب که چی بشه! » . رسیدم به وبینار استاد، در حین چرت زدن یک جمله خوابم را پراند: تو زندگی، مثل یه دانشمند باشین. و باز همان جمله تکراری مثل آژیری در سرم به صدا در آمد « که چی بشه؟ » دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. تصویر پرواز کردن مرغ دریایی میان باد و باران امروز، صدای جوش و خروش دریا، همهمه مهمانها، موزیک بیکلام جاز و بوی قهوه، آرام آرام تنشی که در ذهنم برپا بود را فرو نشاندند. دیگر مهم نبود تهش چه میشود، من آرام بودم.
امشب برای تماشای نمایشی به سالن تئاتر رفتم که اقتباسی آزاد از هملت شکسپیر بود. پیش از آغاز نمایش، هنوز در آن فاصله کوتاه میان ورود تماشاگران و خاموش شدن چراغها، ذهنم مشغول شاهزاده دانمارک بود. با خودم فکر میکردم قرار است چند ساعت در راهروهای تاریک ذهن مردی قدم بزنم که خشم، اندوه، تردید و میل به انتقام، خواب را از چشمانش ربودهاند.
انتظار داشتم سکوتهای هملت به اندازه فریادهایش شنیدنی باشند. انتظار داشتم در مکثهایش چیزی از اضطراب انسانی را پیدا کنم که نمیتواند میان آنچه احساس میکند و آنچه باید انجام دهد، تعادلی برقرار سازد.
چراغها خاموش شدند و سالن در تاریکی فرو رفت. نگاهها به سمت صحنه برگشتند و نمایش آغاز شد. صداها در فضای سالن میپیچیدند، بدنها حرکت میکردند و بازیگران میکوشیدند جهان خود را پیش چشم ما بسازند. من اما همچنان در جستوجوی دری بودم که بتوانم از آن وارد جهان نمایش شوم.
هرچه زمان میگذشت، این فاصله بیشتر احساس میشد. گویی صحنه در سوی دیگری از جهان قرار داشت و من، با تمام کنجکاوی و آمادگی ذهنیام، تنها تماشاگر اتفاقاتی بودم که برایم معنای عاطفی پیدا نمیکردند.
هملت برای من به شخصیتی بیخود و بیمنطق تبدیل شده بود. رفتارهایش به جای آنکه از زخمی عمیق و آشفتگی روانی او سرچشمه بگیرند، در نظرم پراکنده و نامتصل میآمدند. من به دنبال آن انسان گرفتار در گذشته بودم، کسی که مدام با خاطراتش کلنجار میرود، خشمش را میبلعد و در پیچوخم اندیشههایش راه خروج را گم میکند.
اما آن انسان را پیدا نکردم.
شاید یکی از دشوارترین کارهای تئاتر همین باشد که احساسات را از سطح کلمات و حرکات عبور دهد و به تجربهای مشترک میان بازیگر و تماشاگر تبدیل کند. تئاتر زمانی زنده میشود که اندوه یک شخصیت، برای لحظاتی به اندوه ما تبدیل شود و اضطراب او در بدن ما ادامه پیدا کند. امشب چنین اتفاقی نیفتاد.
وقتی نمایش به پایان رسید، احساس کردم چیزی در این ملاقات ناتمام مانده است. من با ذهنی آماده به دیدار هملت رفته بودم، اما با خاطرهای از یک گسست سالن را ترک کردم.
شاید اقتباس آزاد مجوز عبور از مرزهای متن کلاسیک را داشته باشد، اما همچنان باید بتواند مخاطب را با خود ببرد. آزادی هنری زمانی به تجربهای تأثیرگذار تبدیل میشود که بتواند در ذهن و عاطفه تماشاگر خانهای برای خود پیدا کند.
امشب خانهای ساخته نشد.
حتی اکنون که به دوستانم فکر میکنم، نمیتوانم تماشای این نمایش را به آنها توصیه کنم. ترجیح میدهم وقت و اشتیاقشان را صرف تجربهای کنم که بتواند چیزی در آنها بیدار کند، پرسشی بسازد یا دستکم تصویری ماندگار در ذهنشان باقی بگذارد. این توصیه نکردن از سر دشمنی با یک اثر هنری نیست، بلکه حاصل صداقت من با تجربهای است که امشب از سر گذراندم.
و من در راه بازگشت، به این فکر میکردم که اگر شکسپیر از گورش برخیزد و حاصل این بازخوانی را تماشا کند، احتمالاً دوباره به همان گور بازخواهد گشت.
پیادهرویهایعصر بیرون از خانه را دوست دارم.
انگار که نسیم آرام و هیاهوی شهر تو را به آغوش میکشند.
نمره ی روزم ده خواهد بود، امروز برای هدیهی تولد دوستی به خرید هم رفتم و باور دارم کسی که چیزی برای هدیه دادن انتخاب میکند همان اندازه شخص هدیه گیرنده لذت میبرد.
امروز که آموختههایم دربارهی نوشتن را در قالب ویس ضبط میکردم و به خودم یادآوری، به این فکر کردم که چقدر از این قانونها را در نوشتههایم به دقت رعایت میکنم؟
کاش این شیوه را دربارهی بقیهی آموخته و کارهایم به کار میبستم.
مرغ دریایی که باد میکوشید مسیرش را تغییر دهد، برای لحظهیی مرا وسط شناشیر* میخکوب کرد. یاد کتاب جاناتان مرغ دریایی اثر ریچارد باخ افتادم. باد به تنش محکم شلاق میزد اما او مصمم به مسیرش ادامه میداد. لبخند رضایتی بر لبم نشست. دلم میخواست روی یکی از میزها بنشینم و به ادامه دادنش نگاه کنم، دریغا که کارهایم دست و بالم را بسته بود. بسنده کردم به همان نیمچه نگاه، و برگشتم داخل کافه و به کارهایم پرداختم. ته هر کار، هر فعل و انفعالی، هر چیزی یک «که چی بشه؟ » بارها تکرار میشد. در طول مسیر رسیدنم به خانه حتی «خب که چی بشه! » . رسیدم به وبینار استاد، در حین چرت زدن یک جمله خوابم را پراند: تو زندگی، مثل یه دانشمند باشین. و باز همان جمله تکراری مثل آژیری در سرم به صدا در آمد « که چی بشه؟ » دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. تصویر پرواز کردن مرغ دریایی میان باد و باران امروز، صدای جوش و خروش دریا، همهمه مهمانها، موزیک بیکلام جاز و بوی قهوه، آرام آرام تنشی که در ذهنم برپا بود را فرو نشاندند. دیگر مهم نبود تهش چه میشود، من آرام بودم.
*شناشیر: در معماری سنتی بوشهری، بالکن چوبی و کرکرهداری گفته میشه که جلوی پنجره های طبقات بالای خانهها قرار میگرفته.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل. 🎀🐊🪆
نمره روز: ۱۰
۱. مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم.
۲. بارون بارید
۳. با مامان رفتم پیادهروی
۴. زبان کار کردم.
۵. از غزلهای سعدی خوندم.
۶. با چند تا از دوستام از حافظ خوندیم.
جایی خواندم که بیشتر ما کارهایمان از روی عادت است و هیچ آگاهی پشت آن نیست. شاید یکی دو مورد را به اختیار انجام دهیم و بقیه را شرایط برای ما تعیین میکند. دخترم مهمان دعوت کرده بود. با آنکه بیشتر کارها را خودش انجام داده بود، ولی باز از صبح افتاده بودم به جان خانه. ورزش و نوشتن و مطالعهی صبح همه فدای تمیزکاری شد. بعد از ناهار و شستن ظرفها نشستم به مطالعه و زبان خواندن که آمدند سراغم و شدم مدرس ریاضی تا وقت وبینار. تنها چیزی که اختیارش در دست من بود همان شرکت در وبینار بود. اول وبینار استاد کتاب کاریکاتور معرفی کرد و با همان صفحات اول ساعتی مشغول شدم و طرح زدم. بعد یک طرح مالیگرافی ابتدایی را روی یک نشانگر پیاده کردم. نشانگر مذهبیطور شد. برای صفحات قران مناسب است.
باز در برابر وسوسهی تلفن دوام نیاوردم و حرفهای الکی ذهنم را مشوش کرد.
از سکوت خانه تهوع گرفتم. همیشه فکر میکردم اگر خانه کمی ساکتتر بود، فلان میکردم و بسان. تجربه ثابت کرد که در سکوت من هیچ کاری نمیکنم جز غرق شدن در گذشتهها.
دلتنگی امانم را برید.
دخترم را با میانوعدهای شبانه از اتاق بیرون کشیدم.
با اینستاگردی خودم را خفه کردم.
سریالی را به انتها رساندم.
خجالت و رودربایستی را کنار گذاشتم و حرفم را زدم.
میخواهم با یکی از ترسهایم مواجه شوم.
پنجبار یک داستان روسی را روخوانی کردم. تکرار مادر یادگیری است.
به خود میآیی و میبینی مدتهاست روزهایت شبیه به هم شده. آفتاب و صبح .ظهر و غروب. عصر و شب. از کجا فهمیدهای؟ از گزارشاتِ نه چندان نیکَت.
دست میبَری به روز و از دلت رد میشود که تغیییری به زندگیت بدهی. جور دیگری میخوابی. جای دیگری بلند میشوی. آهنگ زنگ موبایلت را عوض میکنی که شاید از این تغییرات کوچک کمی طعمِ روزهای عوض شود. آخر روزهایت مزه گرفته. مزهای چند وقته و قدیمی. مراقب باش بوی نا نگیرد. که اگر بگیرد به این زودی ها رفع نمیشود. تصمیم میگیری که برای خودت خرید کنی. در نوشابه هم برای خودت باز کنی. آخر مدتهاست کسی حواسش به تو نیست. بجز آن یکنفر که در بیصداترین حالتِ ممکن حواسش جمعِ توست. به خرید که میروی انگار روحت و بعد روحیهات عوض میشود. موقع دیدن قیمتها انگار روح و روحیه باهم از تنت به در میشوند. گویی مانند اصحاب کهف مدتهاست به بازار نیامدهای و سعی میکنی به روی خودت نیاوری.
بلاخره تکهای میخری و بار هم خداروشکر.
صبح به سراغ کتابهای قدیمی دانشگاه میروی. چقدر سخت بود و سَم. به چه دشواری دروس را پاس کردی و آخر هم…
از حافظ میخوانی. مثل همیشه سرخوش و امیدوار:
بیا تا گل برافشانیم و مِی در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
به به. شعر عالی و از این سرخوشتر نمیشود حافظ جان.
بعد خوردن صبحانه و کلی چای پررنگ با طعم هل و دارچین، آزاد نویسی کردم. خاطره نوشتم.
کلی لباس اتو کردم.
ناهار گذاشتم.
همهی کارهای نکردهای که دور و برم بود و زیرسیبیلی رد میکردم، خودم را در آغوششان انداختم و تمام.
کلی کار ریزو درست پیشرفت.
گیجی و میخوای هنوز با من است.
غروب دوباره قمارباز را میخوانم.
آخرشب هم همان.
هفتهای که پیش رو دارم فشار روانی زیادی خواهد داشت، پس عهد بستم هر روز را حرم باشم. امروز هم رفتم. نمازی و دعایی و برگشتم.
ظرف شستم و نشستم به نوشتن نامه.
متن نامه را دیروز آماده کرده بودم، بارها و بارها بازنویسی کرده بودم. امروز اما وارد کاغذ کردم.
با تمام وسواسی که به خرج دادم، باز هم آخرین خطوطم سرسره میشدند. دوسه تا قسمت را هم خطخطی کردم، اما خب مهم نبود. نمیخواستم دوباره بنویسمش. خوب بود، با تمام نقصهایش خوب بود.
به قول هوشی، قرار است نامه از زیر دست من_یک عدد دلداده_بیرون بیاید، نه از انتشاراتی نیری.
نامه را تا کردم و در پاکت پیشنهادی بهار گذاشتم.
نامه آماده بود، آماده است. همینجاست در کیف لپتاپم.
با خودم قرار گذاشتم نامه را هفتهی دیگر به دست صاحبش برسانم. فعلاً همینجا جایش خوب است. همینجا خوب است.
بعد نوشتن نامه هم لباس پوشیدم و راهی محل کار شدم.
محل کار… تازه به زبانم میچرخد که بگویم محل کارم. شاید به خاطر اینکه اولین حقوقم در این کار را گرفتم.
از وقتی گفتم اضافهکار برایم حساب کنید، صاحبکارهایم خودشان را میگیرند، طلب اجدادشان را میخواهند انگار.
به خاطر اضافهکار است یا به خاطر پرداخت اولین حقوق؟ نمیدانم. رفتارشان جوری است که دلم میخواهد بگویم از فردا نمیآیم. شاید فقط توهم من است، اما لحن و رفتارشان عجیب شده.
در تایم کاری من روی صندلی من مینشینند و فوتبال نگاه میکنند. کاری که سه هفته بعد لازم دارند را حالا میخواهند. چپچپ نگاه میکنند. سلام که میکنم، خودشان را میگیرند.
بگذریم. آنقدر در موردشان فکر کردم که حالا یادم شد دارم گزارش روزم را مینویسم، نه نشخوارهای فکری خودم را.
امروز یک قاب برای گوشیامخریدم.
قاب پاندایی که باسنش را میخاراند.
خاب دیدم خاهرم، نیره، بلوزِ گلبهی و ژاکتِ آبیام را بیاجازه پوشیده و من خجالت میکشم حرفی بزنم.
سه صفحهی صبحگاهی و فهرست کارهای روزم را روی کاغذ آوردم. بیست و پنج دقیقه یوگا تمرین کردم، سپس بیست و پنجدقیقه با فوت qalam آزادنویسی کردم. به یاد مستندی از آلبرکامو افتادم که چند سال پیش در شبکه من و تو دیدم. کامو به رابطهی بین رقص، نوشتن و تئاتر اعتقاد داشت. حرکتِ بدن را بر جریانِ فکر مؤثر میپنداشت.
یک کلاس آنلاین داشتم. شادمانم که شغلم یوگاست.
طراحیِ تمرین را در قالب بلوکهای ایستاده، نشسته و خابیده پیش بردم.
حافظ با شعر
نماز شام غریبان، چو گریه آغازم
به مویههای غریبانه قصه پردازم
به رونویسی ترغیبم کرد.
این بیت را هم دوست داشتم:
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم.
همنشینی دیار-حبیب و بلاد-غریب جالب بود، همچنین بههمزدن ساختارِ جمله در به رفیقانِ خود رسان بازم.
برای تکرارآموزی به فایل تئوری موسیقی گوش دادم.
چهار پومودورو تار نواختم.
از خسروخوبان دلمان میشنگیده و شاهین از شستپریده را صید کردم.
تمرینجا، مجالیست برای ایدهیابی. از متنِ دوستان نکتهبرداری کردم. مثلن از نوشتهی آقای ارشیا، کشیدنِ کفِ کفش روی پادری، در خاطرم ماند و از متن بانو صفوی، بالا و پایینرفتن روی ترامبولی.
ادامهی فیلم همه میدانند را دیدم. سرنخهایِ نویسندگی خلاق به همراه آموزههای پرندهبهپرنده و زیرگفتار در متن را به کار گرفتم تا شخصیت آلخاندرو، شوهر لائورا، را بشناسم. ورشکستگی و الکلیبودنش را همه میدانستند اما از اعتقادش حرفی نزدند. آلخاندرو با جملهی «خدا کمکمون میکنه» و کشیدنِ یک صلیب، ایمانش به خدا را نشان داد. به اهمیتِ دیالوگ پیبردم.
دل بهدلِ هملت دادم، عبارت « بگذار یابوی جفتکانداز آنها رم کند، اسب گردنفراز کهر ما که رام است» و خردینه را به من هدیه داد.
در نویسندهساز استاد از مواهبِ پُرکاریِ آگاهانه گفتند، که چه خوب است خود را دانشمندی بپنداریم که با گزارشِ نیک روی زندگیاش تحقیق میکند.
کتاب آموزش کاریکاتور هم معرفی شد.
یک کلاس یوگای حضوری هم داشتم. نوشتن به کارم برکت بخشیده و کلاسهایم رو به افزایش است.
رخدادکم را نوشتم.
در پیادهروی به باشگاه، مشاورهی بانویی به دوستش این بود:
«اگه ترش میکنه یعنی بچه داره مو در میاره»
خشتِ خام صحنه بود و ثبتش کردم.
تمرینهای شخصیِ عصر را هم بلوکبندی کردم، افزون بر این الگو:
سه پیشنیاز+تمرین اصلی+سه تا چهار خنثاکنندهی آسانا.
روز را با تارنوازی، کتابِ مرغابیِ وحشی و آزادنویسی به پایان خاهم برد.
رخدادک:
در مقابل خودپرداز ایستادم تا دویستهزار تومان بگیرم. کارتم را برداشتم و به سمتِ راستم چرخیدم که به بانویی سالدیده برخوردم. کارتش را بالا آورد و گفت «دخترجان واسم کارت به کارت میکنی؟»
کارتش را به دستگاه دادم، رمز را گفت اما چشمهایم را بستم و خاستم رمزش را در کادر وارد کند.
با شنیدنِ پانزدهمیلیون تومان، مورمورم شد. گلولهای نورانی از تاجِ سر به کفِ پایم افتاد. دو نیرویِ خیر و ناخیر در حال جدال بودند در درونم و باید میانداری میکردم. دگمهی تأیید را فشردم و رسید و کارت را تحویلش دادم.
چرا از لحظهی ثبتِ مبلغ تا فشردنِ دگمه، وسوسه، آبپاشی گردان شدهبود و بیاخلاقی را آبیاری میکرد؟
او حتا نمیدانست پانزدهمیلیون تومان چند صفر دارد. اگر صد و پنجاه هزار تومان به کارت مقصد میزدم، کارت را تحویلش میدادم و در کوچهای بیرونق، کارتش را میدزدیدم چه میشد؟ این فکرها از کجا به کاسهی سرم راه پیدا کردهبودند؟
خدا حواسش به او بود یا من؟
سالواژه: ثمربخشی
امشب قصد دارم قبل از نوشتن در کانالم گزارش نیک را بنویسم. امروز فقط به تمیزکاری گذشت اتاقم و میزکارم را مرتب کردم و میزی که در کتابخانه استفاده میکنم. یاد کتاب تختخابت را مرتب کن افتادم، وقتی اتاقم مرتب است تنشهای ظاهری که از اطراف به مغزم هجوم میآورند کمتر است.
امروز فقط به اطرافم رسیدگی نکردم بلکه به وضع ظاهری پریشانِ خیش نیز نیمنگاهی انداختم.
چندمین دفعهایست که قصد دارم کتاب دنکیشوت را شروع کنم با خودم میگویم شاید این دفعه واقعا شروع کردم ادامه دادم و تمامش کردم.
امروز نه من شعر خاندم نه استاد کلانتری نه ساجدهخانم حقپرست چرا مسئولین رسیدگی نمیکنند!
امروز نوشتهای در کانال خانم سارا چگنی خاندم چشمام آبکی شد خانم چگنی دستم به دامان قلمت.
حالا آخر شب است من ماندم و دشوارترین تصمیم: میون اینهمه دلبر کدوم یکی رو بخونم داستان کوتاه چخوف، دنکیشوت، شرق بنفشه یا شعرنیما. میخاهم امشب خودمو تو این کتابها دفن کنم.
گزارش نیک ۱۷۳ فرح
برنامه امروز من، اول صبح رویا نگاری بود. بعد روزانه نویسی.
نزدیک ظهر به خونه مادرم با اسنپ، رفتم، انگار دیگه رانندگی داره یادم میره.
نماز و ناهار با مادرم بودم. در راه برگشت به خانه، از فروشگاه نان سحر، نانهای بدون گلوتن، نان با آرد سیبزمینی، نان برنج ، نان با آرد جو دوسر کم گلوتن و مینی دونات خریدم .
خواب کوتاه و استراحت بعداز ظهر، شرکت در وبینار نویسندهساز. از تمام وبینار نت برداری کردم. تمرین کاریکاتور کشیدن با این وبینار را بدست آوردم.
دیدن سریال کرهای پنتهاوس،
عصرونه با خانواده، ( البته با جزییات نوشتهام)
بعد کمی تلگرام دوستان را خوندم. برای نویسنده جوان گروهمون زهرا عزیزم، که هفته آخر بار داریش را طی میکند آرزوی زایمان راحت و کم درد کردم و برای سلامتی خودش و فرزندش لیلیا سوره حضرت مریم را به فارسی خوندم، یاد زایمانهای سخت و آسون خودم افتادم.
🐌من عاشق این رنگ ماژیک حلزون شدم ، حلزونمون امروز شاد و شنگوله و چشماش میدرخشه، همیشه شاد و شنگول و منگول باشی، حلزون جان.
✍️ «گوشی، امکانات زیادی به ما میدهد ولی در عوض سه عامل اصلیِ اکتشاف را از ما میگیرد، تنهایی، عدماطمینان و بیحوصلگی. همهی این موارد از جمله چیزهایی هستند که باعثِ ابتکار و خلاقیت میشوند.» (لیندا بری)
✍️”لیندا بری” جان ؛ شما نگران نباش بچههای مدرسه نویسندگی برای نوشتن خلاقانه، هدفمندانه عمل میکنند، و استاد شاهین هم با وبینار های هر روز حسابی انگیزه بهمون میدهد.
سال واژه: تلاش برای اکتشاف
دو شبه که شروع کردم به نقاشی کردن. بعد از مدت ها.
بدون اینکه انتظار داشته باشم موفق بشم. وقتی شروع کردم به طراحی انگار مدارهای مغزم داشت سرجای خودش قرار میگرفت.
و جالب بود امروز تویه کلاس نویسندهساز از غرقگی صحبت شد. انگار تازه پازل ها تویه ذهنم داشت کنار هم قرار میگرفت. لذت بردن از کاری که میکنم بدون اینکه هدف خاصی از اون کار داشته باشم و در عین حال تمام تلاشم رو میکنم که بهترش کنم.
یکدفعه حس کردم قفلهای ذهنم برای نوشتن هم باز شده. نه اینکه حس کنم استعداد داشته باشم یا ذوقی. یا نه اینکه از نوشتن قراره به جایی برسم. فقط میخواستم بنویسم و بخونم تا لذت ببرم، تا غرق بشم در کاری که دوست دارم و یاد بگیرم بدون اینکه به نتیجه فکر کنم.
نمیدونم این فکر و این چارچوب ذهنی درسته یا نه و چقدر برای من دووم میاره. ولی خب امتحانش میکنم.
فعلا فرصت نکردم کتاب بخونم یا تمرین نوشتن بکنم. امروز نقاشی کردم. پیاده روی هم رفتم.
با عرض پوزش از تاخیر پیش آمده.
علت: من یک روز از وبینار نویسنده ساز عقبم.
1.آدم روزی یا شب؟
2.گاهی به نسخهی بهتری از خودت فکر میکنی؟
3.در انتخاب لباس کدام را مدنظر داری؟ مد یا سلیقه خودت.
4.تصویر ذهنی از موقعیت خودت در سال آینده داری؟
5.از 1% تا 100% چقدر مشابه چیزی هستی که دیگران درباره تو فکر میکنند؟
6.کسی هست که به هر دلیلی هرگز نتواند تو را ببخشد؟
7.از دیدن غروب بیشتر لذت میبری یا طلوع؟
8.دشمن داری؟
9.وسواس خاصی داری؟
10.بدترین چیزی که گم کردی؟
11.عطر غذا یا طعم غذا؟
12.چقدر طول میکشد عزیزانت بفهمند نیستی و خبری ازت نیست؟
13.حسود داری؟
14.دراز بکشی روی سبزهها و حرکت ابرهای بزرگ سفید را دنبال کنی یا کنار دریا در ساحل قدم بزنی؟
15.شغلی که محال است داشته باشی؟
16.قشنگترین جزء صورتت؟
17. روزی چند بار در آینه به خودت نگاه میکنی؟
18. آینه قدی داری؟
19.فکر میکنی چند سال دیگر زنده باشی؟
20.غیرقابلتحملترین رفتار از نظر تو؟
21.در سبزی خوردن چی برات ویژهست؟
22.ماستخیار یا سالاد شیرازی؟
23.به نظر تو سکوت علامت رضایت است؟
24.هدف جالبی برای پشه هستی؟
25.کدام شهرهای معروف ایران را تا حالا سفر نکردهای؟
26.آب یا غذا؟
27.خوردن یا خوابیدن؟
28.پول یا قیافه؟
29.سفر یا مهمانی؟
30.ملاک خوشگلی یک زن؟
31. ملاک خوشتیپی یک مرد؟
32.پنجره مطلوبت رو به چی باز میشود؟
33.ناخنهای پا بلند باشد یا کوتاه؟
34.شکل ارتباطت با خدا؟
35.تجربه مدیریت موفق داری؟
36.ساز مورد علاقهات؟
37.آخرین کتابی که خواندی؟
38.کشور مورد علاقهات؟
39.تناسخ را قبول داری؟
40.آخرین باری که فال گرفتی؟
41.از چه گناهی لذت میبری؟
42.بفهمی کل زندگی خواب بوده چه فحشی میدی؟
43.بستنی یا کیک؟
44.آخرین باری که شهربازی رفتی؟
45.کدام چندشآورتر است؟ دمپایی خیس توالت، حوله خیس حمام.
46.قرض دادن یا قرض گرفتن؟
47.آمپول یا قرص؟
48.کسی را داری که هرجا خاست برود حاضر باشی باهاش بروی؟
49.تخته نرد یا پاسور؟
50.خاله یا عمه؟
هدایت عزیز.
دیشب نخوابیدم، کتاب خواندم. اولین شببیداریِ بعد کنکور که برای تست و تکمیل برنامه نبود. وصال در وادی هفتم و بوف کور برای چندمین بار خواندم.
دورۀ اکسل را تمام کردم. مدرکِ دو زبانه دارم حالا.
یک رواننویس دارم انتهای لولۀ جوهرش فنر دارد. وقتی با شتاب و فشار بنویسی میگوید یوااااش عزیزِ من، سگ که دنبالت نکرده. حالا نمیدانم این طفلک مشکل فنی دارد یا از ابتدا هشدار دهنده بوده.
امشب جلسۀ سوم دورۀ مشاورهام است.
«افسرده از این عشق رسوا میروم
دلخسته از این بار غمها میروم»
بله با این موزیخِ خانوم رامش خودمان را خفه مینُماییم.
کمگو و زیادهنویسم این روزا و نمیدانم دنبال چه میگردم بین کلمات.
هر صفحه را یک آدم جدید مینویسد. با کلمات جدید، دستخطِ متفاوت و رنگِ جوهرِ نو.
آموزش کاریکاتور، رابینهال. عاشق این کتاب شدم.
عاشق چیزهای کوچکم. مثلاً اوریگامیهای خیلی کوچک. همیشه بعد از یادگرفتن چیزی، کوچکترین نسخهای که میتوانم را میسازم.
در کانال تلگرامیِ دستدوم فروشیِ کتابفروشیِ دی عضو شدم.
گلِ زرد و گلِ زرد و گلِ زرد
بیا با هم بنالیم از سرِ درد
عنان تا در کف نامردمان است
ستم با مرد خواهد کرد نامرد.
از سایۀ عزیز و همین.
یاهو.
امروز در نویسندهساز صحبتهایی شد در باب اینکه خلاقیت داشته باشیم و برای رویاها و اهدافمان زمان بگذاریم. به بهترین خودمان تبدیل شویم.
با این تعاریف اگر دقیقتر به زندگیم نگاه کنم، تازه میفهمم که در مسیر درست اهدافم و خواستههایم قرار نگرفتم. هر روز در تلاشم تا اندکی خودم را به سمت جلو هل دهم یا بکشانم، حتی سینهخیز. گمانم تنها تشابهشان حرکت باشد. ولی این حرکت کجا و آن حرکت طوفانی کجا.
فهمیدم که باید بهتر زندگی کنم و خودم را به خودم نزدیکتر. فهمیدم ذهنم لبریز و دمخور هر چیزی میشود و جایی برای تازگی و نو شدن برایش نمیماند. به این باور رسیدم که نباید لحظههای اتلاف وقتم را نادیده بگیرم.
باشد که رستگار شوم.
آزادنویسی.
پیادهروی.
سلام جامدادی زرد عزیزم.
تو را تنها گذاشتم آنجا به دلایلی که فقط تو و من میدانیم. او هم میداند؟ به کسی گفته؟ مهم نیست. تو صبح دیدی که زود بیدار شدم. اما نه آبی بود و نه برقی. کمی دیر کشف کردم ولی خب. مشقهای شرححال را نوشتم که سنگ کیسهی صفرا داشت و کیس سرراستی بود. بعدش چون نه آبی بود و نه برقی دوباره خوابیدم. یک ساعتی. بیدار که شدم هم آب بود هم برق. چه خوب. کمی درس خواندم و کتاب. از برتری خفیف ادامهی فصل ۱۵. اشتیاق و ایمان. بدانی کارهایی که میکنی تو را به هدفت خواهد رساند. برای صبحانه کیک خوردم و آبمیوه و بعد کلاس. گوش دادم. راه دیگری نذاشته بود ذاتا. وقتی رسید به حرفهای د گفتم الان مرا صدا میکند. نکرد. خوشحالم.
بعدش ناهار جوجه بود و شروع فیلم Therapy Done Right. تا اینجا دوستش داشتم و نداشتم. نداشتم چون شخصیت اصلیِ مرد خودشیفته تکراری شده. انگار که این ویژگی را برای مردها جایز بدانند. تو چنین شخصیت زنی دیدی تا حالا؟ انگار که باید همیشه خوب و مهربان و زیبا باشند. برا همین فیلمهایی مثل تلقین را هم دوست ندارم. بههرحال باید تا آخر ببینم که نظر بدهم.
بعدش پیادهروی تا خوابگاه و آماده شدن برای راهی سه ساعته تا خانه.
تو اتوبوس سه تا داستانکوتاه از چخوف خواندم. از جلد چهارم. ویولون روتشیلد را قبلا خوانده بودم اما اینبار بیشتر دوستش داشتم. اتوبوس وسط راه خراب شد. من خواب بودم. بیدار شدم و دیدم هیچکی تو اتوبوس نیست و همهجا پر دود شده. درستش کردند و تا حالا که خراب نشده. تو خوشحال باش که اینجور همراهم گیر نیفتادی وسط راه. بعدش وبینار نویسندهساز را بودم. بحث از کاریکاتور بود و مدام تمرین کردن حتی بعد چند دهه کار. وقتدزدی. کلا همیشه فکر میکردم دزدها آدمهای خلاقی هستند. مثلا رمان پیرزنی که تمام قوانین را زیر پا گذاشت. میدانی انتخابت کردم چون زرد بودی؟
بعدش آزادنویسی کردیم ۱۵ دقیقه و از برنامههایم نوشتم برای این هفته.
یک جلسه درس خواندم. دربارهی کیسهی صفرا و بیماریهایش. میدانستی آنها هم معمولا زرد میشوند؟ آهنگ گوش دادم و ادامهی فیلم. خب فیلم جالبی هم بود. ایدهی کلی جالب بود. دوست دارم بیشتر از فیلمهایی ببینم که دربارهی یک نویسنده باشند. دارم فکر میکنم تعریف کردن از خودمان همیشه نشانهی خودشیفتگیست؟ حتی حقیقت باشد؟ من تو تئوری فکر میکنم نه. اما تو عمل این کار آدمها کمی رومخم میرود. دست خودم نیست.
روزی که تو بیائی
برای همیشه بیائی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره
برای کبوترهایمان دانه بریزیم…
و من آن روز را انتظار میکشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم.
شعری از احمد شاملو. این را میخانم و میبینم چقدر به حس و حال این روزهایم و شاید این روزهای خیلیها نزدیک باشد. وقتی کار به جایی میرسد که دعایت فقط برای خودت نیست. میگویی: «مردمم. هموطنانم.» این شعر را میخانم و میبینم برایم اصلن مهم نیست که نباشم، روزی که کشورم در آگاهی و رفاه باشد.
مدیتیشن کردم. به انجام دادن یا ندادنش فرصت فکر کردن نمیدهم. چون ذهنم میتواند یک فیلم هندی بسازد و مرا منصرف کند. مینشینم و انجامش میدهم. میروم باشگاه و مربی نازنینم را میبینم. دو خاهر همیشه خندان را میبینم و شاد میشوم. حین ورزش گاهی حس رویا بودن و در خاب بودن به من دست میدهد. ولی خاب نیستم. بیدارم. هر لحظه منتظرم با پلک زدن صحنه عوض شود و ببینم در اتاقم روی تختخابم هستم و به سقف زل زدهام. ولی خاب نیستم.
بعد از تمرین به مغازهی دوستم میروم. برایم چای میریزد و با هم کلی کسشر میگوییم.
به خانه میآیم. لنا و ریتا هنوز فینفین میکنند و صدای لنا گرفته است. لنا بیحال است و روی پایم نشسته و با هم دختر کفشدوزکی میبینیم. دوباره برایم سوال میشود که این کفشدوزکهایی که من دیدم همه کونگشاد بودند و اینهمه تروفرز نبودند. انگار تخم دختر کفشدوزکی را با مرد عنکبوتی بستهاند که حالا از در و دیوار بالا میرود و کارهای خفن میکند.
امروز راجع به مسئلهی خانه گرفتن با خاهرم صحبت کردم. میگوید هنوز هم اوضاع جنگی است و همینجا باشم. محبت دارد. کمی بالا و پایین کردیم و دیدیم پول رهن خانه در این چند ماه چهار برابر شده. با پولم نمیتوانم جای مناسبی خانه بگیرم. فعلن باید پول جمع کنم تا بروم خانهی خودم. خانه. چقدر خانه خوب است. بدانی یک جایی داری که زمینش متعلق به توست و کسی نمیتواند هر سال تو را از آنجا بیرون کند. خانه. هر چند خودم دوست دارم در سفر باشم. همه جای کشور را ببینم. هر شهر مدتی اقامت کنم. بروم کشورهای دیگر. غذاهای مختلف بخورم و آدمهای متفاوت را ببینم. دوست دارم یک خانه داشته باشم و بعدش با لپتاپ و کوله بروم سفر. از شمال شروع میکنم و میروم جنوب و شرق و غرب. نمیدانم. شاید هیچجا نشود بروم و شاید فقط بتوانم خانهای اینجا رهن کنم. شاید باید یکسری چیزها را نبینی و تجربه نکنی تا بیشتر بتوانی راجع بهشان تصویر و مزه و بو و رنگ بسازی. هنوز میتوانم کسشر تف بدهم و خودم را آرام کنم.
در وبینار بودیم و استاد مثل یک دوست خوب تجربیاتش را گفت.
صدای شعلهی بخاری را میشنوم و کلیدهای کیبوردم را. نفس عمیقی میکشم و به روزهایم نگاه میکنم. سرعت روزها انگار بیشتر از قبل شده. من را هم با خود میکشد و حس و حالهایم به سرعت برق و باد تغییر میکند. شاید بهتر است به حیاتواژه سری بزنم.
بخاری. انار. لبخند. آفتاب. بادامهندی. حمام. گیسو. خرمالو. خانه.
ساعت هفت و نیم اولین کلاسم بود. چشمانم را وا کرده و نکرده لباس پوشیدم رفتم دانشگاه.
نظم عرفانی داشتیم. استاد درباره جبر صحبت کرد.
شعری خاندیم از مولانا که از زبان خداوند بود.
استاد میگفت فرد در عرفان باید به نقطهای از درجات رسیده باشد تا بتواند از سمت خداوند صحبت کند.
بعد از کلاس با همدانشگاهیهایم به خانه آمدیم.
دعوتشان کرده بودم.
صحبت کردیم. فیلم دیدیم. بعد از ناهار رفتیم دانشگاه.
دومین کلاس در یک روز که فاصلهاش با کلاس اول اندازه تهران شمال رفتن است.
در کلاس دوم که جریان شناسی نثر بود از نثر صادق هدایت و جلال آل احمد صحبت کردیم.
مقایسه بین داستان آبجی خانم و لاک صورتی.
بعد از کلاس هم رفتم پیش رفیقم تا بریم تئاتر.
تا شروع شدن تئاتر به نیمه دوم نویسندهساز رسیدن اما صحبتهای استاد هرچند نصفه خیلی قابل تامل بود و واقعن نیاز داشتم در همون لحظه یکی یه تلنگر بهم بزنه. استاد سپاس ویژه❤️
بعد از تئاتر تصمیمهای مهمی گرفتم.
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
پادکست وبینار نویسندهساز را گوش دادم.
سریال «صد» را دیدم.
مادرم را بردم بازار که حبوبات بخرد.
ناهار درست کردم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
ظرفها را شستم. میزها را گردگیری کردم. خانه را مرتب کردم.
یک داستانک نوشتم.
با دوستم در کانادا تماس صوتی گرفتم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
دخترم را کلاس ریاضی بردم.
شام پختم.
مطلبی در کانالم گذاشتم.
۱۰ صفحه از «گاوخونی» را خواندم.
https://t.me/bargmoments
با سردرد شدید و حالت تهوع بیدار شدم.
گفتم به هر حال وبینار را برگزار میکنم.
خانه را نامرتب رها کردم.
مهرزاد رفت که با مامانم راهی مهدکودک شود.
دوش گرفتم و لباس مناسب پوشیدم.
همه چیز برای کنسل کردن جلسه مهیا بود.
اینترنت خداگیگیام تمام شده بود.
مجدد خریدم.
پایهی گوشی را پیدا نکردم.
خدا میداند وروجکها کجا پنهانش کردهاند.
روی لپتاپ تلگرام نداشتم.
خواستم نصب کنم وایفای را بدون اینترنت نمایش میداد.
صداهای گوشی را قطع کردم.
آیفون را خاموش کردم.
راس ساعت ۱۱ در خانه را زدند.
مادربزرگم پشت در بود.
گفت جایی میری؟
گفتم نه. کلاس دارم.
تا ۹ و ده دقیقه صبر کردم کسی نیامد.
گفتم مادر جون میخوام توضیح بدم یه کم یواشتر با نتیجهت بازی کن.
رعایت نکرد.
من برای خودم در اتاقِ خلوتِ وبینار حرف زدم و مادربزرگم کاملا گوش میداد.
گاهی هم با نوا بازی میکرد.
تمام شد.
مادربزرگم رفت.
عمویم داشت درخت نارنج باغچه را میکند.
چرا؟
بوی نارنج که در حیاط میپیچید دیوانهام میکرد.
رستا به سمت کوچه فرار کرد.
زنعمو گفت بدو بگیرش.
عمو دوید و گرفتش.
بغلش بود و لبخند زنان وارد حیاط شدند.
با خاله تلفنی صحبت میکردم.
سر و صدای وحشتناکی بلند شد.
تمام تنم میلرزید.
پسر بچهای تصادف کرده بود.
۴ یا ۵ سالش بود.
مادرش فریادهای دلخراشی میکشید.
حالم بد شد.
گریه میکردم بی اراده.
برگشتم آب بخورم آرام شوم.
آب پرید توی گلوم.
همسایه گفت بچه زنده است ولی تمام سرش خونین و مالین است.
دو پسر دبیرستانی در راه برگشت از مدرسه با موتور به بچه زده بودند.
صدای آمبولانس و بعدش آژیر پلیس نشان میداد که مراحل کار در حال انجام است.
حالم گرفته شد.
تصمیم گرفتم یک قدم هم بچهها را تنها نگذارم.
مهرسام ساعت ۴ با دوستش قرار گذاشته بود بروند پارک.
همراهش رفتم.
از سر ترس.
دوستش نیامده بود.
با خودش بازی میکرد.
دو پسر بچه صدایش کردند تا با آنها بازی کند.
بوستان ارغوان بودیم.
صدای گیتار زدن از پشت سرم میآمد.
کسی در این پارک میداند ارغوان چیست؟
اتوبوسی ته خیابان پارک شده.
خود من میدانم ارغوان چه گلیست؟
مینیبوس آبی انتهای پارک، پارک شده.
سلمان هم آمد.
همبازی کودکیام بود.
هم سن هستیم.
او هنوز هم توی کوچه بازی میکند.
میگویند رشد عقلیاش متوقف شده.
من چی؟
صدای گیتار هنوز هست.
مهرسام فوتبال بازی میکند.
از همه کوچکتر است.
مدام گل میخورد.
با اینکه خیلی دقت میکند.
گاهی خودم را در او میبینم.
آن زمان که دروازه میایستادم.
او هم دروازه ایستاده.
صدای گیتار قطع میشود.
دستهی دوچرخه محکم میخورد به گلوی مهرسام.
یک دایره روی گردنش میماند.
نمیخواهد کسی گریهاش را ببیند.
پشت سر من گریه میکند.
دوستش میآید سمت ما.
با ما هم صحبت میشود.
تپل و قد بلند است.
شیرین سخن نیز هم.
حرفهایش را در ذهنم تایپ میکنم.
خاله من خاله ترمز عقب خاله فقط خاله دارم.
خاله ترمز خاله جلو ندارم خاله.
خاله دو بار زنجیر عوض کردم خاله.
خاله سه بار بخیه خوردم خاله.
نمیدانم چند دقیقه با ما صحبت کرد.
خاطرات یکی سالی را برای ما تعریف کرد.
با ریتم خاله، خاله.
وبینار نویسندهساز را تا ۵و نیم در پارک گوش دادم و بقیهاش را در خانه.
چقدر مفید بود.
کمی حلوا و کمی انار خوردیم.
مهرسام خوابش برده و نوا هم سیر شده.
باید برخیزم.
ساعت ۱۸ و ۳۶ دقیقه.
….
ساعت ۲۳ و ۱۷ دقیقه
نرگس زنگ زد.
صحبت کردیم. از افسردگیهایمان و درمانش صحبت کردیم.
خوش گذشت.
سر درد امانم را بریده.
بعد از شام مسکن خوردم.
تک تک لحظات به حافظ میاندیشم.
باید بنر را بسازم.
همه خوابند.
نوروزی اذیتم میکند.
می روم چشمبند بزنم.
بخوابم.
قبل از آن رخدادک را در کانال هوا میکنم.
بعضی روزها فقط دلت میخاهد یلهگی کنی. هیچ چکلیستی نیاز نداری. میخاهی فقط خودت باشی و خیالت. درست مثل وقتی در خاب، رویا میبینی.
امروز به کانال آسمان، سر زدم. ویسهای وبینار «وصل به اصل»، فاطمه یاوری را شنیدم. مشتاق شدم در «ایستگاه رقص» با دوستان همرقصی کنم. از آنجا که این روزها شدیدن کمبود شادی دارم، فکر کردم فضای تازه بتواند موثر باشد. که بود.
چند دقیقه همراه فاطمهجان میرقصم. حرارت بدنم بالا میرود. احساس نشاط میکنم. ممنون از فاطمهی عزیز.
با «حیوان قصهگو» سرم گرم است. دوست دارم فقط آن را بخانم. تنوعخانی را چند روز میگذارم کنار.
در آزادنویسی از تکلیف مدرسه تا تمرینهای کارگاههای نویسندگی مینویسم. پُرکاری تاثیر خود را روی نوشتههای ما میگذارد. نباید هر آنچه نوشتیم را جلوی چشم دیگران بگذاریم. زیاد مینویسیم چون «پُرکاری نیازمند خلاقیت است.» خلاقیت متن ما را از خامی در میآورد.
وقتی سه سطر منتشر کنیم عصارهی ساعتها آزادنویسی در آن حس میشود.
به توصیه استاد گزارش نیک را تحقیقات یک دانشمند روی زندگی روزمره میدانم. بررسی میکنم تا ببینم چه چیزی در زندگی جریان دارد. اگر نیاز بود شیوهی نگاه و رفتار را تغییر میدهم.
با نوشتن گزارش، توان خودابرازگری را تقویت میکنم.
بقول یکی از بچهها بعد از آزادنویسی ذهنمان پاکیزه میشود. انگار هر چه جِرم و کبره روی آن بود کنده شد و دور ریخته شد.
چقدر سبک هستم.
در وبینار «وصل به اصل»، همراه فاطمهجان به این پرسش فکر کردم:
«چرا چیزهایی میخریم که زود بلا استفاده میشود یا توی کمد تلنبار؟»
علاقه به تنوع و لذت خرید میتواند دلیل اضافهخرید باشد. اما سه سال میشود پیش از خرید ده ثانیه مکث میکنم و میپرسم: واقعن به این نیاز دارم؟ معمولن پاسخ نه است.
امشب بیست دقیقه حرکات آسانا انجام میدهم و خود را در آغوش میگیرم.
دیشب فیلم «Therapy Done Right» را دیدم. فیلم از آنهایی بود که بعد از تمام شدنش، چند دقیقهای آدم را درگیر خودش میکند. داستان روانکاوی را روایت میکند که تصمیم گرفته بهجای حرف زدن با بیمارانش، خودش دست به کار شود و مشکلاتشان را حل کند. حتا برای یکی از بیمارانش که نویسنده است و دچار بحران نوشتن شده، مخفیانه میرود و بهجای او رمان مینویسد.
چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، مرز باریک میان کمک کردن و دخالت کردن بود. اینکه گاهی آنقدر مطمئنیم صلاح دیگران را میدانیم که فراموش میکنیم شاید لازم باشد اجازه بدهیم خودشان مسیرشان را پیدا کنند و حتا اشتباه کنند. اولسیس با نیت کمک وارد زندگی دیگران میشود اما گاهی نتیجه درست برعکس چیزی است که انتظار دارد.
فیلم برایم یادآوری کرد که نجات دادن آدمها همیشه به معنای کمک کردن به آنها نیست. گاهی باید بهجای حل کردن مسئلهی دیگران، فقط فرصت بدهیم خودشان با آن روبهرو شوند.
خلاصه اینکه فیلم هم سرگرمکننده بود و هم بهانهای شد برای فکر کردن به این سؤال که ما تا کجا حق داریم برای بهتر شدن زندگی دیگران تصمیم بگیریم؟
پیشنهاد میکنم فیلم را ببینی، تا آخر هیجانزدهات میکند.
در مورد امروز اگر بخواهم بگویم، کار خاصی انجام ندادم. فقط نیم ساعت آزادانه نوشتم. بعد هم کمی از مقالهی دفترچه خاطرات فراموشی را بازخوانی کردم. بعد هم خودم را آماده کردم برای سخنرانی امروز در کلاس عصر و خوشبختانه بسیار عالی پیش رفت. در وبینار هم حاضر شدم و صحبتهای استاد همانی بود که نیاز داشتم بشنوم اما مجبور شدم نصفهنیمه رها کنم و به کلاسم برسم.
تو از خودت برایم بگو. امیدوارم مثل همیشه پرتلاش و منظم به کارهایت ادامه دهی.
۱۰آبان ۱۴۰۵
ساعت ۹ از خواب بیدارشدم،تصمیم داشتم بعدازمدت ها که دردوره ی نقاهت بعد ازجراحی هستم خورشت قیمه درست کنم.باریخت وپاش زیاد آشپزخانه، خورشت قیمه ی خوش آب ورنگی پختم وجمع وجور کردن آشپزخانه را به اهل خانه سپردم.
نزدیک ظهر کتاب دوست داشتنی نویسنده ساز با امضای ارزشمند استاد عزیز به دستم رسید.
ازدریافت این کتاب جذاب وتاثیر گذار با کاریکاتورهای فوق العاده اش بی نهایت خوشحال شدم.
بعد ازاستراحت کوتاهیدروبینار امروز شرکت کردم، محتوای کلاس مثل همیشه عالی بود.
چند صفحه از کتاب مسئله ی بودن یانبودن اروین یالوم وماریلین یالوم را خواندم،قبلا کتاب درمان شوپنهاور این نویسنده راخوانده بودم.جملاتی ازکتاب فعلی را که درحال حاضر مطالعه می کنم برام خیلی قابل تامل است،
“اگردرزندگی زیسته تان حسرت های کمتری داشته باشید، آسان تربامرگ روبه رو می شوید”
“زیستن با معنا وبهنگام مردن”
چرا امشب همه چیز دیر است؟
مدرسه و کارهایش.
فیلم سینمایی قطاررویاها که نصفه ماند.
نوشتن هزارکلمه.
نوکی به بوف کور.
آشپزی.
تصحیح دیکتهها.
دیدن قسمت اول سریال کری با سهیل. دوستش داشتم.
حمام.
خواب.
امروز دوباره به زور بیدار شدم. انگار دستی مرا از رختخاب گرم و نرمم جدا میکرد. همان دست نامرئی را تمام روز بین شانههایم حس میکردم که با هر ضرب و زوری شده مرا هل میدهد. مسیر اتاقم تا آشپزخانه برایم طاقتفرسا مینمود، برای همین چرتی هم روی مبل زدم. ساعت ۱۰ بالاخره کشان کشان خودم را به آشپزخانه رساندم و طبق برنامهی رژیمم صبحانه خوردم. با بیحوصلگی تمام لباس پوشیدم و یک ساعت میان خیابانها پرسه زدم. امروز انگار آسمان هم سر لج داشت و گرفته بود اما نمیبارید. درعجبم که امروز شور و شوق حتی از خیابانها هم پر کشیده بود. آدمها انگشتشمار بودند و همگی در سکوت به سمت مقصدی نامعلوم میرفتند. باقی روز را روی تخت و مبل افتادم و با گوشی کلنجار رفتم یا خابیدم. امروز آنقدر خابیدم که گیج و سِر شدم و بعد از آن حتی نمیتوانستم تکان بخورم. عصر در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و همان نقطهی عطف امروز شد. چیزهایی که مدتها میدانستم و از روبهرو شدن با آن طفره میرفتم دوباره شنیدم. به یک سوال مهم رسیدم:« من که همیشه در هرکاری که در زندگی انجام دادهام، اثری از هنر بوده، چرا هنوز اینچنین راکد ماندهام؟»
شاید چون به قول استاد کلانتری من در زندگی به هرچیزی مثل تکلیف مدرسه نگاه کردم و فقط برای رهایی آن را انجام دادم. جز گلسازی. برای همین همیشه گلسازی آرامم کرد. چون تکلیف نبود. از روی علاقه بود و کاری بود که هربار غمگین و دلسرد بودم به آن پناه بردم. با عشق طرح زدم و رنگها را کنار هم چیدم، با شوق تار به تار بافتم و گلبرگها را کنار هم به صف کردم.
اینجا با سوالی دیگر مواجه شدم:« منی که همیشه به جای هر هدیه، کتاب میخاستم ،مینوشتم و داستانپردازی میکردم، چرا هنوز نتوانستم متنی بنویسم که دستکم خودم آن را دوست داشته باشم؟ چرا هربار که داستانی نوشتم نیمه کاره رها کردم؟ چرا روزهایم را هدر دادم؟»
پاسخ میتوانست امروز و روزهای مشابهش باشد؟ روزهایی که با بیحوصلگی هرجای خانه میافتم و استمرار را قورت میدهم و بعد وقتی سنگینی انجام ندادنش را حس میکنم، کوزهای از آبِ بیخیالی رویش سر میکشم؟ چرا؟
چرا من همیشه به جای ایستادن و جنگیدن، فرار از مواجه با مشکل را انتخاب کردم؟
مشکل شاید آن بدشانسی نیست که به وقتِ شکست یقهاش را میگیرم، بلکه نحوهی نگرش من به هر مسئله است که عمیقن به بازنگری نیاز دارد.
«صفحات صبحگاهی قرار نیست به اثری هنری تبدیل شوند. فقط حرکت دست بر روی کاغذ است برای بیرون ریختن آنچه در ذهن داریم.
وقتی اول صبح به سراغ صفحات صبحگاهی میرویم، سانسورکنندهٔ درونمان را ضعیف میکنیم.
اگر بخواهیم، میتوانیم افکار سانسورکنندهٔ ذهنمان را هم بنویسیم.
به هیچ عذر و بهانهای از نوشتن طفره نروید.
صفحات صبحگاهی به مغز منطقی میگوید کنار بایستد و اجازهٔ ورود به مغز هنرمند را میدهد.
صفحات صبحگاهی نوعی مراقبه است.»
جولیا کامرون
امروز هم پیش از آنکه از اتاقم برای روبهرو شدن با روزمرگیها بیرون بیایم صفحات صبحگاهیام را نوشتم. کمکم دارم به این قرار صبحگاهی وفادار میمانم. قراری برای نوشتن بیوقفه، بیقضاوت و بدون انتظار خلق اثری درخشان.
دیروز همسرم بدون هماهنگی با من هنگام پیادهروی هوس خرید وسایل ترشی کرده بود
ادامهٔ این هوس امروز حدود دو ساعت از وقتم را گرفت. برای آرام کردن نقنقهای درونم به شنیدن کتاب صوتی پناه بردم و سعی کردم از این فرصت هم استفادهای ببرم.
داستانک کوتاهی را که دیشب به ذهنم رسیده بود را نوشتم و در کانالم منتشر کردم.
در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. پس از آن به وبینار نویسندهساز رفتم. جایی برای واژهنویسی و آزادنویسی و شنیدن نکاتی دربارهٔ نوشتن. استاد همچنین کتاب جالبی دربارهٔ نقاشی معرفی کرد.
امروز به مناسبت بازنشستگی یکی از همکاران دور هم جمع شدیم و چند ساعتی را در کنار هم به خوشی گذراندیم. دیدارهایی از این دست، فرصتی است برای تازه کردن خاطرهها و لذت بردن از همراهی کسانی که بخشی از سالهای زندگیمان را با آنها گذراندهایم.
وقتی به خانه رسیدم، گزارش نیک را نوشتم. بعد هم مطالعه اخر شب همراه حلقهٔ کتابخوانی دوستان صفحاتی از کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را خواهم خاند.
امروز هم میان نوشتن، شنیدن، یاد گرفتن، دیدار دوستان و کارهای خانه گذشت. شاید مهمتر از همه همین ادامه دادن باشد اینکه حتی روزهای که با برنامههای پیشبینینشده روبرو میشویم باز هم جایی برای نوشتن پیدا کنید.
صفحات صبحگاهی به من یادآوری میکنند که لازم نیست هر روز شاهکاری خلق کنم کافی است قلم را بردارم و بنویسم.
چند روزی از نوشتن گزارش نیک گریختم.
میخواستم ببینم حالوروزم زمانی که هیچ فعلوانفعالی درونم برای نوشتن گزارش نیک اتفاق نمیافتد، چگونه است. افتضاح…
متأسفانه در این چند روز، هر بار که پا به اتاقم میگذاشتم، دچار نوعی بیحسی و کسالت روحی میشدم. شاید بهتر باشد اسمش را بگذارم تنبلی. نمیدانم؛ همهچیز به نظر خوب است، اما انگار یک جای کار میلنگد.
خانه همان خانه است، اما انگار یک جایی، نمیدانم کجا، مجمعی از موریانهها سکنا گزیدهاند و هر شب به سراغ جسم بیجانم میآیند و روح و روانم را میجوند. صبح که بیدار میشوم، با جسمی هزارپاره روبهرو هستم؛ جسمی گیج که نمیداند کدام تکه از وجودش را بردارد و روزش را با آن بگذراند.
فردا به تهران برمیگردم. شاید بتوانم از دستشان فرار کنم و دوباره به زندگی چنگ بزنم.
همزمان با نوشتن این جملهها، شرمی هم در من رشد میکند و تیغهایش را به پوستم میکشد.
البته که بودن با خانوادهام، بهترین لحظهها را در این روزها برایم ساخته است، اما نمیدانم چرا بهترین نسخهی من در دوری از این شهر و خانه شکل میگیرد.
کاش روزی بتوانم آن لانه را پیدا کنم، کنارش بنشینم و ساعتها به مسیری که این موریانهها ساختهاند و همچنان میسازند، نگاه کنم.
روان انسان پیچیدهترین مسئلهای است که حل کردنش از پیدا کردن راهی در هزارتو دشوارتر است.
اما میشود حلش کرد. میدانم که میشود، ولی هر بار از مواجهه با آن سر باز میزنم. درست مثل کودکیام که تکالیف هندسه و ریاضیاش را به آخر شب یا حتی زنگ تفریح موکول میکرد و از حل کردن مسئلهها طفره میرفت.
فعلاً راه فرار به تهران را انتخاب کردهام تا ببینم بعد چه میشود.
شاید هم دارم بیش از اندازه بزرگش میکنم و صرفاً به قول دوستم، دوران پیاماس را میگذرانم. اما یک چیز را خیلی خوب فهمیدهام؛ به قول استاد کلانتری، نوشتن گزارش نیک، احترام گذاشتن به زندگی است. چون انسان باید عمرش را به نیکی بگذراند، وگرنه چیزی جز حسرت و پشیمانی در دلش باقی نمیماند. و این برای ما که تنها یک بار فرصت زیستن داریم، چیزی نیست که بشود از آن چشمپوشی کرد.
نیکترین اتفاق امروز که مرا دوباره به نوشتن گزارش وا داشت، شرکت در وبینار نویسندهساز بود. آن آزادنویسی ۱۵ دقیقهای انگار آن گره را در سینهام باز کرد و آن تخته سنگ را از رویش برداشت. فعلاً که جاده باز است. امیدوارم از این پس خطر ریزش سنگ را جدی بگیرم و قبل از اینکه تودهای از سنگها راه گلویم را ببندد، فکر چارهای باشم. هرچند عواطف انسانی، امری پیشبینی ناپذیر است. روزی آفتابی میشود و روزی دیگر بارانی.
و این همان نقصیست که خدا در کارخانهی انسانسازی بر ما وارد کرده. حکمتش چه بوده؟ اللهُ اعلم!
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دیانا عباسی🕳️ on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوفه on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه سربازی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حلما واعظی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟