گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۳
یکی از جریانهای مثبت این روزهایم که پیوسته هم ادامه دارد، پیادهروی است. به لطف استاد، این کار به عادتی تبدیل شده که علاوه بر سلامت بدنم، به سلامت ذهنم هم کمک میکند. مطالعهٔ روزانهٔ کتاب «فلسفهٔ پیادهروی» هم به این استمرار کمک میکند. گاهی تنها میروم و گاهی با دوستانم، اما امروز با مامانم رفتم.
امروز بعد از چندین روز حس کردم منفعل نیستم. این روزها را دوست دارم. روزهایی را که یک کمالگرای عملگرا هستم. سوالی که امروز در کلاس مطرح شد و موضوع آزاد نویسی بود این بود که اهداف فردایم چیست؟ بازنویسی متن کلاس نویسندگی خلاق و دوباره خواندن گاوخونی. نمیدانم چرا، اما دلم خواست دوباره بخوانمش. و در پایان، نگارش تمرین خردهخاطره و ثبت آن. خب، هنوز از متنم مطمئن نبودم، اما چند روز بود که برایش وقت گذاشته بودم. حس کردم باید ارسالش کنم.
چند روزیست که کارهای تلنبار شدهام زیاد است و فرصت فکر و نوشتن کم.
امروز تا ساعت ۱۱بانک بودم و دو کارتم را از دو بانک متفاوت از مسدودی و منقضی شدن درآوردم.
ناهار داشتیم.
سری به بازار زدم.
به دوستم سر زدم.
کارهای عقبافتاده را سامان دادم.
به پدر و مادر و مادربزرگ زنگ زدم و احوال پرسیدم.
یاسی را دکتر بردم و آمپول زدیم.
شب چای خوردم و کمی اخوان ثالث خواندم.
چند شعر از فاضل خواندم.
یک فصل از قمارباز خواندم.
و خواب…
امروز صبح رفتم دم پنجره و پرده را کنار زدم. دیدم دریا به آسمان آمده و بالای سرم پر از ابرماهی شده است. ابرماهیهای ریز و درشتی که میپریدند و میخندیدند.
امروز کلاس داشتم. بیشتر وقتم را در تاکسیها و توی جاده گذراندم.
اتوبوسی قدیمی را دیدم. روی خودش خالکوبی کرده بود:«کهنه بیار نو ببر.»
به نظرتان چه اقداماتی توی آن اتوبوس صورت میگیرد؟
توی تاکسی صبح، آقای راننده یک جعبه دستمال کاغذی داشت. روی جعبه پسرکی با پنج شاخهمو از دخترکی با ده شاخهمو خواستگاری میکرد.
پراید سرخ رنگی را دیدم. کاهوها را توی صندوق عقب و بروکلیها را روی صندلی عقب تپانده بود. بیچارهها از هم دور مانده بودند. این غمانگیز بود. شاید در خفا یک آقای بروکلی عاشق یک خانم کاهو بود. حالا با این طرز چیدمان دستهایشان از هم دور بود.
توی تاکسی دوم، دستهایم را مثل کاسه گرد کردم و روی زانوهایم گذاشتم. کاسهها پر شدند از دیهای کوچک (vitamin D) و من همهشان را خوردم. فکر نکنید بهشان حمله کردم، نه. از قبل به آنها گفته بودم هر کدام که دوست داشتید خورده شوید بپرید توی دستم.
توی وبینار امروز با هدفروز آشنا شدم. برای روزمان هدفی انتخاب کنیم. نباید آن را با لیست کارهای روزانه اشتباه بگیریم. بحث جذابی بود. دلم میخواهد آن را به کار بگیرم. قرار شده استاد بیشتر دربارهاش صحبت کنند.
امروز سه تا هاپو دیدم. اولی زیر درخت لمیده بود و چرت میزد. دومی زخمی و لاغر بود. به جایی خیره شده بود. آخری هم درشت و عضلانی بود، با زبان درازی که از دهانش بیرون افتاده بود.
چند برگ از هملت را خواندم. رسیدهام به آن بخشی که هملت خود را به دیوانگی میزند.
حلزون تخمچشمهاش را ول دادهاست توی مارپیچ صدف. شده است شبیه همان بازیها که اسمشان را لابلدم.
خوب است که حالا وبینار بچهها را دارم. هر روز کلی چیز جدید میآموزم و اصلا خوش میگذرد. دلتون نخعاااد…
با بچههای کلاس کلی حرف زدم که فلا رفتار دلیلش این بود و فلان کار را اگر کنم برای آن است و… حالا که کامل میدانند و پیشبینیپذیر شده است که چه موقع کدام رفتار و روشن و واضح که چرا و چجور کارم خیلی راحتتر میشود. همین امروز بهتر از همیشه بودیم باهم چون فهمیدند معلم، دور از دسترس و غریب و عجیب و یهویی و مبهم نیست. یکیشان بعدش آمد گفت: «خانم یه بغل میدی؟»
برای بچهها مطمئنم مهربانی تاثیرش بیش از هر چیزیست.
گفتم کلمهای بگویید که صدای«م» داشته باشد. گفت: «مرگ.»
هنوز به مرگی که گفت میندیشم. این بخش احساسی است. به معنای «بمیر بابا» نبودها.
امروز به برنامهی غذاییام توجه لازم را مبذول نکردم. آآآآآه… نمیدانم مبذول است اصلا یا چی!
نقاشی کشیدیم با ندا و خطخطی.
زری عالی بود و عشق کردم و وبینار سارا هم حسابی چسبید.
خوب است که شنبهها خوب است.
سوسمااااز
شببخیر.
_ حدود یک ماه از عمل جراحیام میگذرد. سه هفته اول حس میکردم زمان کش میآید. روز اولی که پس از دو هفته استراحت میخواستم به محل کار بروم اشکم در آمد. انگار در طی چند روز ده سال از عمرم رفتهاست. حال که می توانم در خانه با سرعت قبل راه بروم، با گوشت و پوستم دریافتم منابع انرژی انسان تا چه اندازه محدود است. این روزها وقتی با کوچکترین تلاطم ذهنی بدنم ضعف میکند، به خودم تشر میزنم که چقدر سهلانگارانه از ذهن و بدنم کار میکشیدم. گویی توان بدنیام پایانی نداشت. این روزها بیشتر از قبل به خودم میگویم:«فرزانه مراقب سلامتی ات باش»
_ یک صفحه از دیوان فروغ را مزه مزه کردم.
ـ چقدر دلم هوای نوشتههای شاهرخ مسکوب را کردهاست.
_ حیف است اگر نگویم دیروز فیلم « verity» را دیدم.
_ یک کامنت بلند و بالا زیر آخرین پست «روستار» گذاشتم و در تمام مدت تایپ، این جملهی استاد کلانتری در گوشم بود که فقط نگویید خوب بود یا حال نکردم، بلکه علت نظر خود را بیان کنید.
ـ از داروخانه امگا۳ خریدم.
_ شام مقوی و سالم خوردم.
ــ به قدر کافی آب نوشیدم.
برای سنجش روزهایم، معیارهای چکلیست را به روز میکنم.
آزادنویسی، بازخانی، پیادهروی، مطالعه آزاد، مطالعه تخصصی، تغذیه سالم، مراقبه، گفتگو، دیدن فیلم، حضور در وبینار.
به هر کدام یک امتیاز میدهم.
در آزادنویسی برای فردا هدفی مشخص میکنم. نوشتن نسخه اولیه جستار. نقشه جستار را با روش خوشهسازی، میکشم. موانع احتمالی را مینویسم. مثل، نبود ذوق، امروز و فردا کردن، اهمالکاری، وسوسهی خاندن کتابهای تازه.
پشتیبان دارم؟ حامی و ابزاری که مشوق و حامی باشد دارم؟
از نتیجهی ایدهآل و نامطلوب آگاهم؟
دانستن این موردها کمک میکند پروژههای نیمهتمام و ایدههای خاک خورده را سر و سامان بدهم.
صبح پیادهروی اساسی کردم. دیدار با دوست عزیزم خوشحالم کرد. گفتگوی حال خوبکن داشتم. مسیر برگشت را بیشتر کش دادم و حسابی خسته شدم. از خرید لباس و کیف ذوق اندکی دارم چون بسیار گران است.
در وبینار و وبیکار با اشتیاق حاضر بودم. نکات بسیاری آموختم.
الههجان از منصف بودن و پرسشهای مربوط به معیار انصاف گفت. دو کلیدواژه شواهد و موجهبودن، اهمیت دارد.
استاد با ایدهی تازه برای هدف روز، نقشهی راه دیگری داد. لذت بردم از تمرین و آزادنویسی.
مهمان سرزده و عزیزی آمد. خوش گذشت.
ساعت بالا اومدن هوشیاریم با بیدارشدن جسم چند ساعتی اختلاف زمانی داره.
توی این چند ساعت تن با من میجنگه برای موندن در سنگر خواب. فکر با احساس گلاویزه و فضای ذهن مثل حموم زنونه است از هر ورش صدا میاد، یکی غر میزنه، اون یکی ناله میکنه، یه کسایی پچپچ و ناکسهایی فتنه با مکر و حیله.
من چه کار میکنم؟
دست پاهامو میگیرم بلندشون میکنم بعد تاتی تاتی کنان راهشون میاندازم . هر جا کند میشه بهش وعده خوشی و خواب میدم اونم به قرار هر روز این روزها باهام راه میاد.
وفتی هوشم سر جاش میاد و تنم خودشو میرسونه بهش. تازه از همآغوشی این دو یار نافرمان میرسیم به آغاز فصلی نو از روزی کلافهکننده
چرا کلاف رورها به هم پیچیده؟
پای شیطنت ک وم گربه ناقلا وسطه؟
جونم برات بگه، اگه گربه بود و بازیگوشی دلم خوش بود و خنک اما نیست یه آدمیزاد دوپا و پرادفاست که آب به آسیاب غصه میریزه و نون غم میپزه و تنور بلا رو گرم نگه میداره.
با بیفکریها، دلسپردنها، جونکندنهای الکی و بالبالزدنهای هول هولکی.
از این آشیون به آشیون کناری، چند تا شاخه خشک بیبار و برگ رو مدام جابجا میکنه.
هیچگ باکش نیست از زمستون بیکسی و رفتن جونپرکاری
تو همه اینها رو میدونی و باز میدویی؟
ندونم چه کنم؟
بذارم پاهام جا بمونه توی شهر ا رواح فکر و اجنه حس
خدا رو خوش نمیاد .
آدم بایدخَشکاسه(خوشمشرب) باشه تا جفتش جور بشه .
با سه هزار گام گام زدن و هیچ ننوشتن و نخوندن اما نمیشه.
نمیشه همش نخ کار باشی و کلاف زندگیت نپیچه به هم و دنبال گربهای معصوم بگردی و بنداری گردنش این گمگشتگی و بیسروسامونی رو
احتمالا بابک حمیدیان تا مدتها از آدمهای موردعلاقهم باقی بمونه. امروز سکانسش توی سریال یل بهم یادآوری کرد.
شازده احتجاب را شروع کردم حالا چند صفحۀ پایانیام.
خسته و کوفته منتظر اعلام نتایج کنکورم.
فکر نمیکردم روزی برسد که پدرم برایم حرکات درمان سیاتیک بفرستد.
یاهو.
صبح، خوابآلود راهی شرکت شدم. درِ شرکت باز بود. منشی همین که مرا دید، مچ دستم را گرفت. دستهایش یخ کرده بود و رنگ به صورت نداشت. به دستشویی اشاره کرد و گفت مردی اول صبح به او حمله کرده، هلش داده و با تهدید خودش را به دستشویی رسانده است.
به مدیر زنگ زدم. خونسرد گفت: «چیزی نیست، الان بقیه بچهها میان، شلوغ میشه. به پلیس زنگ نزن، خودم میام.»
قانعکننده نبود. مردی آشفته و خارج از حالت طبیعی، آنوقت تو باید برای حفظ آبروی شرکت سکوت کنی؟
سریع به بابک زنگ زدم. تا رسیدنش، یک دستم منگنه بود برای کوبیدن بر سر آن بندهخدا و دست دیگرم گوشی، با تماس ساختگی با پلیس.
بابک خودش را رساند. محکم به درِ دستشویی کوبید و مرد فوراً بیرون آمد. معتاد بود، لاغراندام، با صورتی آفتابسوخته و لباسهایی کهنه و رنگورورفته. جا خورد. انتظار دیدن بابک را نداشت. ترسناک نبود. البته شاید پیش از کشیدن مواد میشد از او ترسید.
طرف یکی از پیمانکاران پروژهی قبلی بود و ادعای حق و طلبی را داشت که نفهمیدم، چرا اینجا هوار ما شده بود.
تحویلش دادیم. نگهبانی گفت: «دستم را شل کردم تا فرار کند.
دلم برایش سوخت.
کتابی نخواندم.
آزادنویسی.
نویسندهساز.
پیادهروی.
گزارش نیک هشتاد و ششم.
دیشب می خواستم گزارش نیک بنویسم در رختخواب بودم و در حال خوابیدن، که ناگهان به یاد آوردم خدای من گزارش نیکم را ننوشتم و باور کنید برایم دشوار بود که از جا بلند شوم و بروم گوشی را بردارم و بنویسم.
خیلی سخت است. برای همین این یک حرکت من را منصرف کرد. آن موقع گزارش نیک برایم مانند مهمان ناخوانده بود که حوصله اش را نداشتم. نه که نخواهمش فقط حوصله ی پذیرایی از او را نداشتم.
شیطان گولم زد.
می خواستم در مورد حلزون که تصویر گزارش نیک بود بنویسم ، اما انگار حلزون هم با ما یار نبود.
اشکالی ندارد از حلزون امشب می نویسم. بدبخت چپ کرده.
او هم مثل من از خستگی مثل جنازه افتاده و ریلکس کرده.
چشمانش از حدقه بیرون زده یعنی او هم از پرکاری اینطور شده؟
نمی دانم شاید.
امروز در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم.
چه قدر در مورد زندگی صحبت کردیم.
هدفمند زندگی کردن. به روز خودمان نمره دادیم.
من نمره ی شش را دادم.
احساس می کنم خیلی نمره ی خوش باورانه ای هم دادم.
ولی اشکالی ندارد این روزها هم می گذرد و برایم خاطره می سازند.
خاطراتی که از فشار آن ها له می شدم.
مثل نیمرویی که پخش ماهیتابه می شود و در روغن جلز و ولز می کند.
یک ربع در مورد هدف آزادنویسی کردند.
من در راه بودم و برایم مقدور نبود که بنویسم.
آهنگ بی کلام در حال پخش شدن بود و من غرق در افکارم شدم.
این زندگی چیست و از جان ما چه می خواهد؟
قرار است به کجا برویم؟
حلزون جان من هم همینطور کاملا درکت می کنم و می فهم تو را.
زندگی هست دیگر گاهی تو را خسته و گاهی غرق در شادی و خوشحالی می کند.
زندگی جریانی سینوسی است و بالا و پایین دارد باید همه اش را همان جوری که هست پذیرفت.
به زودی زود به آنچه که می خواهم می رسم.
برنامه ام با یاری خدا به روال قبل برمی گردد و من دوباره شاداب خواهم شد.
– رفتم مدرسه. بچههای هر سه کلاسم امتحان داشتند. پرینتر خراب بود. برگه آچار حرام شد. یک کلاس به زور و زحمت با سوالهای پرینتشده امتحان دادند. توی یک کلاس سوالها روی تابلو نوشتم و بچهها توی برگهی دفتر وارد کردند و کلاس آخر موفق شدند امتحان را لغو کنند. به درک. هر کس هر غلطی میکند بکند.
– یک عالمه وبینار را بودم جای خاب. وبیکار الهه و وبینار شکیبا و خیالخانهی ساجده و راوی سارا. به لحاظ وبیناری از امروز راضی بودم.
– نوشتم و چالشعر روزانه را انجام دادم. یک عالمه بستنی پروتئنی خوردم. برگه صحیح کردم و لباس اتو کردم. یادداشت و روزگفتار گذاشتم برای کانالم و حالا وقت لالاست.
مدرسه بودم صبح. تا ظهر. مثل همیشه. و بچهها به هیچ صراطی مستقیم نبودند و من آن لالوها درس میدادم. کسر و فلان. چه میشد کرد؟
برگشتم خانه. خسته بودم. کلاس خصوصی نداشتم چون اسبابکشی داشتند. دلم هم میخواست بیایم خانه. مانتو و شلوار و من سهتایی رو مبل پهن شدیم. آنها روی دسته، من کنارشان. تکالیف را که فرستادم با فائزه حرف میزدیم. معمولا دلم نمیخواهد مدرسه مجازی شود ولی حالا دلم چند روزی مجازی شدن میخواهد تا سرم کمی آرام شود از صدا.
جمع و جور کردم و ناهار خوردم. زیاد خوردم و شکمم زد بیرون و عذاب وجدان گرفتم که دارم چاق میشوم. در شیش و بش شام بودم. چون قیمه مانده بود ولی دیشب که مهمانی بودیم هم از شانس قیمه خورده بودیم. قیمه در قیمه. هی گفتم بگذارم فریزر؟ نگذارم فریزر؟ ولی نگذاشتم. گفتم بگذار حالا تا شب.
رفتم اتاق نشستم. برخلاف همیشه. آفتاب چنان خوشرنگ کرده بود فضایش را که نتواستم بگذرم. شعر خواندم و شب هول. گفته بودم دوبارهخوانیاش را بیشتر دوست دارم؟
تجربه نابیست. موقع نوشتن آمدم بیرون و نشستم روی مبل. نوشتم و نوشتم و از کلمههایی که برداشته بودم شعری درآمد. نه کوتاه نه بلند. ولی قشنگ. خیلی دوستش داشتم. خلاصه حال کردم باهاش. چون فکر نمیکردم با دیدن و حس کردن کلماتی که برداشتم بتوانم شعر خوبی بنویسم. شعری که نوشتم:
یقین مرگآلود
پنجره
در تسخیر کبودی
میکشت خورشید را
و آبی و بنفشها
معلق بودند
در غلیظی بهتزده
سکوت میجوشید
از هوایی که جامد میشد
و نارنجی ممتد
روی دیوار
میزایید گرما را
شب از آخرین نفسهای آفتاب
میگریخت
کسی داشت
یقین را با مرگ
میآلود
وبینار نویسندهساز و بعد هم وبینار خیالخانه را بودم. هر دو جذاب بودند و یادگیری همیشه جذاب است نه؟
غذایی سرهمبندی کردم. قیمه را برای ناهار فردای سهیل برداشتم و بقیهاش را فریز کردم. کوه قابلمهها را شستم. و با مهسا چت کوتاهی داشتم.
سهیل دیگر آمده بود. شام خوردیم و سریال دیدیم. کمتر از یک قسمت. حرف زدیم از روزمان. از همهجا. و خواب فکر میکنم دیگر باید بیاید. همین دور و اطراف میپلکد و با من زیر لاحاف میخزد.
گزارش میگ میگ
امروز شبیه روزهای دیگر بود. در واقع زیادی معمولی بود. اتفاق چشمگیری نیفتاد.
اتفاق سادهای هم نیفتاد. اتفاق باورنکردنی هم نیفتاد. اتفاق تعریف کردنی هم نیفتاد.
چیزی که روزم را ساخت.
وبینار خط خطی بود. نقاشی کشیدن با صدای طبیعتی که ندا گذاشت.
آسمان کشیدم با مداد شمعی. بیشتر آسمانی بود که جای خیال داشت. تصور داشت.
یاد بچگی میافتادم. فکر میکردم آسمان دفترنقاشیمه با این تفاوت که قبلن کشیدم حالا باید چیزی که کشیدم رو کشفش کنم.
دیشب تا صبح تب و لرز داشتم. کاری هم از کسی ساخته نبود. همسرم میگفت برویم دکتر، ولی من حتی نمیخواستم از جایم تکان بخورم.
صبح که از جایم بلند شدم، از تمامشدن کابوس دیشب خوشحال بودم. به خاطر داروها تا ظهر حالم بهتر شد.
سریال «صد» را دیدم.
ظرفهای تمامنشدنی را شستم.
لباسها را در ماشین لباسشویی ریختم.
خانه را مرتب کردم و دوباره ضعف سراپایم را گرفت.
پادکست وبینار نویسندهساز را گوش دادم.
به دخترم در درسهایش کمک کردم.
شام پختم.
دوباره تب و لرز به سراغم آمد. قرص خوردم و دخترم را به کلاس بسکتبال بردم. آنجا دیدم که حالم خوب نیست. با همسرم تماس گرفتم، قرار شد او برود دنبال دخترمان. رفتم خانه.
سرانجام رفتم دکتر. سرم نوشت. همسرم کنارم ماند تا سرم تمام شود. کلافه بودم. یک چشمم به سرم و چشم دیگرم به ساعت روی دیوار بود.
به خانه که آمدیم، دخترم هنوز بیدار بود و درس میخواند. به سوالاتش جواب دادم و مشکلات درسیاش را حل کردم.
باز تب کردم. پاهایم را توی آب گذاشته بودم که خبر رسید، زنداییام فوت کرده است. گرچه درگیر بیماری بود و زجر بسیاری میکشید، ولی مرگش برایم دردناک بود.
شنبه ۲۳ آبان ۰۵
صبح بعد از بیدار شدن، چند حرکت کششی جوندار انجام دادم تا بدنم سرحال شود و خون در رگهایم جهش پیدا کند. بعد سراغ آزادنویسی صبحگاهی رفتم. فهرستی از کارهای روز، جلسات و برنامههایی که باید انجام میدادم نوشتم.
چند جلسه مشاورهی آنلاین داشتم.
ظهر فرصت کردم کمی پیادهروی کنم و از فضای کار فاصله بگیرم.
وبینار شکیباجان شرکت کردم و بعد برای برگزاری وبینار «ذهن تابآور» آماده شدم.
موضوع وبینار، ارتباط و گفتوگو بهعنوان یکی از مؤلفههای مهم پرورش و شکوفایی تابآوری بود. دربارهی این صحبت کردیم که شبکههای ارتباطی و انواع رابطههایی که در زندگی میسازیم، چقدر میتوانند در تابآوری ما نقش داشته باشند. در این مجموعه وبینارها میخاهم به این نکته بپردازم که تابآوری یک مهارت منفرد نیست، بلکه مجموعهای از مهارتها و توانمندیهای مختلف را در بر میگیرد و ارتباط یکی از آنهاست. منظورم از ارتباط فقط گفتوگو کردن و خوب گوش دادن نیست. روابطی که میسازیم، حمایت اجتماعی که دریافت میکنیم و حمایتی که به دیگران میدهیم هم بخش مهمی از این موضوعاند. اینکه چقدر میتوانیم حمایت بگیریم و چقدر توانایی حمایت کردن از دیگران را داریم، چقدر مهربانی میدهیم و مهربانی دریافت میکنیم حتی فکر کردن به دایرهی روابطمان و کیفیت ارتباطهایی که با دیگران داریم، میتواند دریچهی تازهای برای فهم نقش روابط در تابآوری باز کند.
بعد از وبینار به کلاس فن بیان رفتم. یکی از بازخوردهایی که در کلاس گرفتم، برایم جالب و در عین حال چالشبرانگیز بود. استاد به قدرت صدا و بیان کلماتم بازخورد مثبتی داد، اما به نبودِ بیان احساسی در صحبتهایم اشاره کرد. انگار در صحبت کردنم نوعی یکنواختی وجود دارد و آنچه از نظر احساسی میتوانم به کلمات اضافه کنم، چندان پررنگ نیست. این بازخورد ذهنم را درگیر کرد. نمیخاهم صرفاً به چشم یک نقص به آن نگاه کنم، بلکه برایم تبدیل به یک چالش شده است. حالا برایم سؤال شده که این بیان احساسی چطور در گفتار شکل میگیرد و چطور میتوانم آن را تقویت کنم. دلم میخاهد بیشتر دنبالش کنم و ببینم پشت این یکنواختی چه چیزی قرار دارد. و مهمتر از آن چه باید بکنم.😍
داستان کوتاه «تبعیدی» از چخوف را هم خاندم. داستان برایم جالب بود.
امروز عصر بعد از مدتها بهخاطر اینکه خاهرم خانه بود، فرصت کردیم زمان بیشتری را کنار هم بگذرانیم. حسابی گپ زدیم، با هم فیلم دیدیم، آشپزی کردیم و غذا خوردیم. از این کنار هم بودن و وقت گذراندن با او لذت بردم.
بالاخره حیاط سروسامان گرفت. هیچ وقت فکر نمیکردم از یک حیاطِ خلوت خوشم بیاید. ده روزی میشود که دیگر صدای گنجشکها از حیاط نمیآید. ناراحتکننده است، اما لازم بود. یک جایی باید بین بودنها و نبودنها یکی را انتخاب کنی.
صبح نوشتم. به باغچه رسیدم و بعدش خوابم برد. این خوابهای نیمروزی ول کن نیستند.
عصر وبینار نویسندهساز را دیدم. در مورد اهدافی که داشتیم یک سناریو و پیشداستان نوشتم. البته برای من بیشتر لیست اهداف بود تا پیشداستان.
یکی از اهداف فردا، همین امشب تیک خورد. شور خاصی دارم برای فردا و کارهایی که قرار است به سرانجام برسانم.
فکر کن طوری زندگی کنی که داستانش را خودت نوشتهای. بازیگر و کارگردان اهداف و آرزوهای خودت.
امشب ادامهی داستان «هلوی غولپیکر » را برای فرداد خواندم. هنوز صدوخوردهای مانده تا تمام شود. این اولین داستان بلند و اولین کتاب با تصویر سیاهوسفیدی است که برایش میخوانم و دوستش دارد. تا قبل از این، بیشتر سراغ کتابهایی میرفت با تصویرهای رنگی و امروزی.
امروز کتاب «پدران و پسران» خواندم و شعر از: سیدعلی میرافضلی.
صبح که بیدار شدم، مثل هر روز چشمم به نوشته روی جعبه عروسک خواهرم افتاد؛ همان جعبهای که مامان بالای کمد چپانده است: «وقتی میخندی من خوشحالم.» همین جمله اولین لبخند روزم را میسازد.
صفحات صبحگاهیام را نوشتم. برای صبحانه دو عدد ساقهطلایی سق زدم و بعد سراغ رمان «دیوار آتش» نوشته هنینگ مانکل رفتم. لامصب، همیشه همان اول داستان یک بمب میاندازد و بعد با کلی سؤال آدم را با خودش همراه میکند.
سبزی قرمهسبزیام را خرد کردم و نمکش را اندازه گرفتم. بعد از ناهار و خوردن تهدیگ با قرمهسبزی محبوبم، مایلو را ناز دادم و باهاش بازی کردم. امروز رکورد تازهای در خوردن آب ثبت کردم که در این فصل از سال بیسابقه بود.
در وبینار نویسندهساز، استاد با مبحث «هدف روز» چالش تازهای پیش رویم گذاشت. اول استرس گرفتم. هدف؟ فردا؟ با خودم فکر کردم چه کارهای مفیدی میتوانم انجام بدهم که آخر روز بتوانم با اطمینان بیشتری درباره کارهایی که در این راستا انجام دادهام حرف بزنم. آزادنویسی درباره این موضوع تا حد زیادی ذهنم را باز کرد و آرامش گرفتم.
— میبینم چه میکنی
از بالا نگاهت میکنم. تلاش میکنی زود بیدار شوی. سخت است در هوای سرد خانه از گرمای پتو بیرون آمدن. اما بیرون میآیی. میخواهی ورزش به عادت روزانهات تبدیل شود. میخواهی خواندن زبان انگلیسی را هم به عادتهایت اضافه کنی.
انجامشان میدهی، اما زبان را خیلی کمتر از چیزی که برنامهریزی کردهای میخوانی.
صبحانهی دلچسبی حاضر میکنی. چند روزی است از چایساز استفاده نمیکنی. کتری کوچکی را برای دم کردن چای انتخاب کردهای. گرمای شعلههای گاز هم میتواند خانه را کمی گرمتر کند.
کمکم آفتاب میزند. بخاری را خاموش میکنی.
برای ناهار تصمیم گرفتهای عدسپلو درست کنی و دستی هم به خانه بکشی. نه اینکه کثیف باشد، فقط به گردگیری هفتگی نیاز دارد. هندزفری را در گوشهایت میگذاری و با موسیقی کارها را شروع میکنی. جاروبرقی کشیدن، تمیز کردن سرامیکها، گردگیری، آماده کردن مواد لای پلو، پختن عدسها و آبکشی برنج. خانه بههمریخته است، اما تو از دل این شلوغی نظم را بیرون میکشی.
در نهایت همهجا تمیز و مرتب شده است. به تمرینجا میروی و برنج را دم میگذاری.
بعد از خوردن ناهار، کوهی از ظرف در سینک جمع شده است. همسرت جلسهی مشاوره دارد. برای حفظ آرامش ذهنیاش دوباره هندزفری را در گوش میگذاری و شروع به شستن ظرفها میکنی.
بیست دقیقه از نویسندهساز گذشته که جلسهی همسرت تمام میشود، از اتاق بیرون میآید و میخواهد تجربهاش را برایت تعریف کند. به همین دلیل از نویسندهساز بیرون میآیی و به همسرت گوش میدهی، با دو فنجان چای داغ و چند بیسکویت در کنارش.
برای شام دلت میخواهد کلهجوش درست کنی. غذای خاطرهانگیزی است. به یاد مادرت میافتی.
بعد از خوردن شام، فیلم «ستارههای سگی» را میبینید. اثری سرگرمکننده دربارهی آیندهی جهان. چرا آینده اینهمه تاریک و زامبیطور است؟ یا بیماریای شیوع پیدا میکند، یا آدمفضاییها حمله میکنند، یا قحطی همهجا را میگیرد و یا هوش مصنوعی فراگیر میشود و در دنیای رباتیک گیر میافتیم.
خدا به دادمان برسد.
چند خط بنویسم از پومودوهای ۱۵ دقیقهای که بهترین کشف امروزم بوده. اپلیکیشن Pomodoro از Indie Apps Lab را دانلود کردهام که هیچ مزاحمت تبلیغاتی ندارد. تایمرش را تنظیم کردهام روی ۱۵ دقیقه کار با تمرکز و ده دقیقه تنفس. برای ۲۴۰ دقیقه در طول روز. هم برای زمان حضورم در شرکت و هم باقی روز. و کشف غیرمنتظرهام درست اینجا بوده. هربار تایمر شروع به شمردن ۱۵ دقیقهام کرده، قبل از رسیدن به دقیقهی چهارم مچ ذهن خود را در حال پرواز به موضوعی دیگر گرفتهام و خرکش کردهام سر موضوع قبلی. و چون قرار به تنها ۱۵ دقیقه تمرکز بوده، قانع شدهام از خیر فکر جدید بگذرم و به یادداشت موضوع اکتفا کنم تا شروع ۱۵ دقیقهی بعدی. و به همین روال ۱۸۰ دقیقه با تمرکز به کارهای شرکت پرداختم. نتیجه خارقالعاده بوده. از ۱۲۰ دقیقهی مانده برای باقی روز، تنها دوتا ۱۵ دقیقه را استفاده کردم. یکی برای آزادنویسی و دیگری خواندن “شب ممکن” محمد شهسواری که چه زود گذشت و ویبرهی گوشی درآمد که ۱۵ دقیقه تمام شده. و چون امشب، نوبت تمرین سرینی و پشت پای دوست داشتنیام بوده، قید دو تا ۱۵ دقیقهی آخر را زدم.
صبح کل راه را خوابیدم. و اصلا نفهمیدم کی رسیدم. کلاسها لغو شد و همانی که رفتم هم نشنیدم.
عوضش کتاب این راهش نیست را ادامه دادم. صدسال پیش شروع کرده بودمش. فقط فصل آخر مانده بود که احتمالا چند روزه میخوانمش.
بعد ترجیح املت دانشکده به ناهار سلف و برگشتن.
درس خواندم.
وبینار نویسندهساز را هم بودم. هدفی برای فردا تعیین کردیم. هدف من آخرش شد خواندن اولین پیرنگ از کتاب ۲۰ کهنالگوی پیرنگ. و اینکه طرحی طبق آن بسازم. اینجا میگویم که مثلا تعهد اجتماعی ایجاد کنم. فردا خواهیم دید چه میشود.
بعدش انیمهی جدیدی را شروع کردم. Orange. درام و علمیتخیلی باهم. اینجور انیمهها را معمولا دوست دارم.
حالا میروم دوباره درس بخوانم.
خواندم. هپاتیتها و کبدچرب غیر الکلی.
شببخیر.
☘️شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۳
امروز تا میتوانستم نوشتم.
سَر صبحی خیالم هوای دوران کودکی به سرش زده بود. دستم را گرفت و با خودش برد به بچگیهایم.
دوتایی بازی کردیم.
خندیدیم.
دلتنگ شدیم.
گریه کردیم.
پفک نمکی خوردیم.
بستنی کیمی دوقلو لیس زدیم. یه قل من یه قل خیالم.
آدامس خرسی خریدیم. به عشق عکس برگردونش!
درس و مشقامونو که نوشتیم رفتیم توی کوچه گرگمبههوا و هفتسنگ بازی کردیم.
زمستون تا کمر توی برف رفتیم مدرسه.
چکمه پوشیدیم. صورتی و آبی.
آدم برفی درست کردیم.
گلوله برف پرت کردیم تو سر و کلهی هم.
کلی خندیدیم. مسخرهبازی درآوردیم.
فرفره درست کردیم.
بادبادک هوا کردیم.
سوار الاکلنگ شدیم. بالا و پایین رفتیم.
تاب بازی کردیم. من هی گفتم محکمتر هُل بده. محکمتر.
توی مدرسه یواشکی دوربین عکاسی بردیم عکس یادگاری بگیریم. یهو خانم ناظم مثل اجل معلق سررسید. با توپ و تشر دوربین رو گرفت: فردا با والدینتون بیاید مدرسه😡
صفحه به صفحه خاطرهبازی کردیم من و خیالم. خیلی خوش گذشت.
نیم ساعت پیادهروی کردم. در هوای آزاد. بعدش فهمیدم هوا ناسالم بوده🙄
تکنگاری خیال را از کتاب لذتی که حرفش بود خاندم.
استاد در وبینار نویسندهساز ایدهی جدیدی رو کرد.
یک هدف چالشبرانگیز برای فردا انتخاب کردیم و برایش سناریویی نوشتیم. قرار شد از فردایمان داستانی بسازیم در جهت هدفِ از پیشتعیینشده.
ساعتی پس از وبینار نویسندهساز، مهمان خیالخانه شدم. وبینار ساجده جان. حظ وافری بردم.
دیدم به شعر وسیعتر شد.
تصمیم گرفتم قبل از شرکت در کارگاه شعر، کمی بیشتر با شعر رفاقت کنم و انس بگیرم. آخه بچهها همه یهپا شاعرن ماشالا! میترسم کم بیارم توی کارگاه.
خیال دلکش پرواز در طراوت ابر
به خواب میماند.
پرنده در قفس خویش
خواب میبیند.
هوشنگ ابتهاج🌱
راستی! اگه خیالها ردیف شدن پشت هم اتفاقی بود. ها! مدیونید اگر فکر کنید عمدی توی کار بوده. والا😊
گزارش نیک – شنبه ۱۴۰۵/۸/۲۳
وقت دزدیدم و بوف کور خواندم و بخشی از آن را رونویسی کردم:
« نگاه میکرد، بی آنکه نگاه کرده باشد؛ لبخند مدهوشانه و بیارادهای کنار لبش خشکیده شده بود، مثل اینکه بفکر شخص غایبی بوده باشد – از آنجا بود که چشمهای مهیب افسونگر، چشمهایی که مثل این بود که به انسان سرزنش تلخی میزند، چشمهای مضطرب، متعجب، تهدیدکننده و وعدهدهندهی اورا دیدم و پرتو زندگی من روی این گویهای براق پرمعنی ممزوج و در ته آن جذب شد …»
کتاب”یک لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی را خاندم.
کلمهبرداری هم از همین کتاب انجام دادم.
کتاب”تئوریی شعر” از اسماعیل نوریعلا را شروع کردم.
کتاب”کاربرد تداعی آزاد در روانکاوی کلاسیک” از زیگموند فروید شروع کردم.
نویسندهساز شرکت کردم.
وبینار خانم حقپرست بزرگوار شرکت کردم.
وبینار خانم چگینی بزرگوار شرکت کردم.
مراحل سوگ مطالعه کردم.
بعضی ۵ مرحله و بعضی ۷ مرحله را بیان کرده بودند.
البته من چون سوگ تجربه کردم انگار بعضی مراحل اینقدر با من اجین شده بود در تجربه سوگ که شاید بتوانم چند کتاب در موردش بنویسم.
البته با گذشت چندین سال مراحل سوگ در خودم هنوزم میبینم.
هنوزم در من تاببازی میکنند.
کاش موقعی که در سوگ بودم یکی بهم میگفت تو در مراحل سوگ قرار داری.
من یادمه تا ۲سال روزی ۵ساعت بیوقفه گریه میکردم با صدای بلند.
نصفشبها بلند میشدم تو خونه دنبال مامانم میگشتم و خاهرم بیدار میکردم میگفتم پاشو مامان نیست.
هنوزم دلم تنگ میشود گریه میکنم.
تمام آن چند سال اول امروز با مطالعهی مراحل سوگ دوباره بالا آمد.
حتا موقع نوشتن گریه کردم.
دیشب خوب نخابیدم. از شدت حالت تهوع بیدار شدم و خرغلت زدم. دیدم نمیشود و حالم خوش نیست. رفتم توی گوشی و آنجا هم خرچرخ زدم. باز هم نشد. ایرپاد گذاشتم و مدیتیشن کردم. مدیتیشن با حالت تهوع و شکم پرباد. تجربهی عجیبی بود. تکرارش نمیکنم. دوباره خابیدم تا صبح. اصلن نای بیدار شدن نداشتم. هنوز حالم ساز نبود. ولی خب خودم را قانع کردم و رفتم باشگاه. روز پا بود. حین تمرین مربیام را گیر آوردم و ماهیچهی دستم را نشانش دادم که تازه متوجهش شدم. هم من فیگور گرفتم و هم او. هر دو از ماهیچهی دستهای همدیگر تعریف کردیم. مربیام بغلم کرد و گفت بسیار خوشحالش کردم. گفتم بهخاطر اوست که من هم توجهم به قسمتهای مختلف بدنم زیاد شده. وگرنه مرا چه به فیگور گرفتن. فکر میکردم کاری مردانه است. حالا میبینم که نه. میتوانی بدنی عضلانی بسازی و همچنان اندامت زنانه باشد. میدانی از همه مهمتر برایم سلامتی است. بعد قدرت بدنم. مخصوصن در میانسالی و پیری. ترجیح میدهم بهجای اینکه یک پیرزن گوزو باشم، پیرزنی باشم که بتوانم تا دستشویی دوام بیاورم و آنجا بادم را خالی کنم. حتا شاید از چهارچوب درِ دستشویی بگیرم و مثل مرد عنکبوتی بروم بالا. خاهرزادههایم تشویقم کنند و بگویند: «خاله قهرمانه.» آنجا اگر بادی در برود قابل چشمپوشیست. اولن صدای تشویقها میآید و شاید به گوش کسی نرسد. دومن فشار زیادی رویم بوده و حق دارم. میخاهم با بدن پرچروک و لکهام برایشان فیگور بگیرم. بتوانم بروم کوه و از جوانها جلو بیفتم و بگویم شما جوانهای روغن نباتی هستید و من جوان روغن زردی. با اینکه خودم میدانم تکتک سلولهایم با روغن نباتی آغشته شده و جزئی از دیانای من است. اگر کسی کیف خاهرزادهام را در خیابان قاپید، مثل یوزپلنگ بدوم و کیفش را پس بگیرم. وای خدای من. چه پیریِ خفنی میتوانم داشته باشم البته اگر کونم را تنگ کنم و مطابق برنامه پیش بروم. راستی این اصطلاح از کجا آمده؟ راستی کی قرار است کلامم زیباتر شود؟ بشوم مینا زیباکلام. نمیدانم. یک بلوغی میخاهد که نرسیدهام. امیدوارم اینگونه نوشتنم کسی را نرنجاند.
آمدم خانه و با بچهها بودم. لیلای عزیز ویسی برایم فرستاد و مورد ارزشمندی را به من یادآوری کرد. لیلا بسیار نکتهسنج است. در کانال ساره جان هم واژهسازیاش را دیدم و لذت بردم از این همه خلاقیتش. به تمرینجا رفتم. استراحت نشد داشته باشم چون لنا آمد و کنارم خابید. نمیتوانستم جنب بخورم. غروب هم به جبران نهار امروز که چیز ناجوری بود، ماکارونی پختم چون طرفدارش زیاد است. لنا مدام دوروبرم میپلکید و حرف میزد. گزارش را به اتمام رساندم تا بیشتر از این اراجیف نبافم.
موقع خریدن بلیتِ کنسرت حسابی خیط شدم و به جای سهتا، پنجتا بلیت خریدم و حال نمیدانم با آن دوتایی که روی دستم باد کردهاند چه کنم.
باقی روز به خواندن و نوشتن گذشت. با واژههایی که از «تفسیر عتیق» یافته بودم، پارهمتنی نوشتم و حکایتی خواندم.
در یکی از جستوجوهایم در کتابفروشی کتابی یافتم به راستی هیجانانگیز، «فرنگیس» از سعید نفیسی. فارسی این داستان بسیار شیرین و نازنازیست و دستکم برای ۱۰۰ سال پیش است. و اینک چند پاره از آن:
«فرنگیس عزیزم،
باز دیشب بر من ناگوار بود.
دو روزست که از دیدار روی مهوش تو دور ماندهام. دیشب باد بهاری جانفزای بود، در نیمهٔ شب نسیم سبکی میوزید. ماه از میان آسمان پرتو سفید خویش را بر جهان میتافت و از فروغ آن گویی که سطح زمین جامهٔ سیمین در بر کرده بود.»
وبینار نویسندهساز تلنگری برایم شد تا برای روزهای خود هدفی برگزینم. از دل آزادنویسی هدف خود را یافتم و طبق فرمولی که استاد نگاشته بودند، هدف فردایم را نوشتم.
پارهترانه امروز از شهیار قنبری:
«چکچک نورو
از سقف بازار
دیروز دورو
به خاطر بسپار»
سال واژه: ساده
صبح شد. بیدار شد، کلاس داشت، میخاست برود دانشگاه، اما به هفتههای قبل فکر کرد که کسی به کلاس نیامده بود و استاد به اجبار کلاس را کشش داده بود. پس امروز هم اگر میرفت، آشی توی کاسهاش نمیریخت. پس به جای پوشیدن مانتو و مقنعه، هودی پوشید و کلاهی بر سر گذاشت. خاهرش را رساندند و همراه پدرش رفت به تعمیرگاهشان. سرگرم نیشکوب زدن به فرورفتگی دری بود که خانمی برای تعمیر ماشینش آمد و از دیدن او توی این محیط ذوق کرد. دربارهی علاقهاش به کار پرسید وگفت: «نمیدونستم آدمی که پسر نداشته باشه، زندگیاش چطور میگذره، اما امروز به چشم خودم دیدم که دختر هم از پس کار میاد.» نمیدانست به طرز فکرش ایراد بگیرد یا از تعریفش خوشحال شود، پس دل به کارش داد.
گوشیاش را با خود نبرده بود. خوب بود، مدتی فقط روی کاری مشخص تمرکز کرد. خستگی روزش با شنیدن صدای محبتآمیز و مهربان مینا و ساره شسته شد و رفت پی کارش. استراحتی کرد و به نویسندهساز رفت. از ذوق و تشویق استاد برای اینکه به تعمیر ماشین علاقه دارد، بال درآورد. بعد از آن هم رفت حمام. شیر آب حمام بازیگوشیاش گرفته بود و بسته نمیشد، پس حمامی که برای ریلکس کردن و آرامش رفته بود، شد فیلم اکشن. با دردسر شیر را درست کردند وگرنه خانه را آب برده بود. حالا اینکه دارد پیاز داغش را زیاد میکند، بماند.
توی کتابهای روی میز هم گشتی زد و کمی روی نوشتن خاطرهاش کار کرد. کم دستگل توی بچگی آب نداده بود، پس سوژههای خوبی برای خاطرهنویسی داشت. شنبهجان هم رفت خانهاش.
به استقبالِ یک روز
زود بخواب، سعی کن آرام باشی. فکر کن کنار ساحل قدم میزنی، آواز قوها را بشنو، قایقها را ببین بر روی امواج سوارند. نسیم دریا که در آغوشت میگیرد چه حسی داری؟ لمسش کن.
باغی پر گلوگیاه را تصور کن. درختان را نگاه کن چه سبزند و پربار! از درختِ سیب سیبی بچین و ببویش، بویش را به خاطر بسپار.
به آرامش رسیدی؟ حالا زود بخواب تا صبح، زودتر از خورشید بیدار شوی.
نماز و قرآنت را که خواندی روزانهات را بنویس آن را به تأخیر نینداز.
فهرست کارهایت را بنویس.
سعی کن گزارشِ نیکت را خُرده خُرده در چندین مرحله بنویسی و نوشتنش را به پایانِ شب موکول نکنی.
می بینم که در چالش کتابخوانی گند زدهای، دیروز همراهانت فصل دده قدم خیر از کتابِ مادران و دختران را تمام کردهاند.
باز میبینم کتابِ خشموهیاهو را هنوز تمام نکردهای. برایت جذاب است و نیست. از زیادی دیالوگها خوشت نمیآید یا از تعداد زیاد شخصیتها بیزاری؟ به نظر من داستان کمی گنگ است یا باید حواست را جمع کنی یا چندین بار کتاب را بخوانی.
بهتر است شب قبل از خواب مقدمات صبحانه و ناهار فردا را آماده کنی وگرنه تا صبح فکر و ذکرت در آشپزخانه خواهدبود و خوابِ مفیدی نخواهی داشت.
در کارگاهِ خردهخاطره شرکت کردی و خاطرهای نوشتی که گُندهخاطره بود نه خردهخاطره، مجبور شدی شاخ و برگهایش را هرس کنی ولی باز هراس داری که نکند باب طبع استاد نباشد و بازخورد بگیری خب شاید عجله کردی اما مشکلی نیست شکست پلی ست به سوی پیروزی.
وبینار نویسندهساز را شرکت کن، هر روز مطلب تازهای خواهیآموخت.
در آزادنویسی همراه با دیگران لذت ببر و قلمت را روانتر کن.
از پیادهروی غافل نشو، با دقت به پیرامونت نگاه کن و سرسری نگذر.
حافظه را پرانده بودم. جز نامم و پیراهن بنفشی (که تن شخصیت بازی کرده بودم)، هیچْ یادم نمیآمد. حس میکردم سرم لای حباب بنفشی گیر کرده است.
بیستثانیه درد کشیدم تا یادم آمد چهلوپنج دقیقه پیش، هشدار گوشی را تنظیم کرده بودم.
ربعساعت بیشتر خابیدم. بعد بلند شدم و جنگی آماده شدم. منشی دکتر گفته بود ساعت ۵ بیایم. ساعت ۶ کلاس داشتم. دکتر معطل کرد و ۵:۳۷ آمد. تا ۵:۴۵ بخیهی دندانم را درآورد. من سرِ سرِ ساعت ۶ به کلاس رسیدم (خدا را شکر فاصلهی زیادی با هم نداشتند).
بیستروزی با بخیهی لثهام بازیبازی کردم. بیستویک روز برای خلق عادت کافی است، نه؟
سر کلاسْ زبانم را به گوشهی لپم میزدم و جای خالیاش توی ذوقم میزد.
چه کلاسی میروم؟ «شیوهی تربیت نوجوان»
همه بزرگند. نوجوان دارند. عمه و مادرم هم هستند. فقط من یکی به سنوسالم نمیخورد. پیشنهاد استاد بود. گفته بود برای ارتباط با نوجوانهای مدرسه، بهتر است شرکت کنم و یادشان بگیرم.
جلسهی دوم بود امروز. بیشتر از اینکه لِم بچهها دستم بیاید، غرق نوجوانی خودم شدهام. هی از خودم میپرسم تو کدام را داشتی، کدام را نه؟ و با خودم میگویم واقعن در نوجوانی (با همهی حقبهجانبیها و نوجوانبازیهایم) سر و گردنی بالاتر بودم. این را لطف خدا میدانم که در تربیت و شکلگیری ناخودآگاهم همیشه حرکتی زده است (و میزند).
باری، وسطهای کلاس بود که حرفِ مثبتگرایی پیش آمد و من هم تزم را دادم… و دچار تروما شدم. بازش نمیکنم برایتان. چون تروما و چالهچولهام است، به روضه تبدیل میشود. همین را بگویم که به روابطم باز میگردد.
روابط، روابط، روابط. مثل شیشهی پنجرهایست که دلم میخاهد خرد و خاکشیرش کنم.
حالم از روابط به هم میخورد. دلیلش را میدانم. چارهاش را، هنوز نه.
از صبحی که مدرسه بودم تا عصری که کلاس رفتم، همهش با این تروما بودم. حافظهام را همین مختل کرده است. عزت نفسم را همین خراب کرده است. تپش قلب و دودویی چشمانم را همین بهم تقدیم کرده است.
خلاصه که دلم میخاهد گم شوم و بمیرم، و درگیر هیچ رابطهی پرچالشی نشوم. دقیقن مثل نوجوانیها. در نوجوانی سنگهای بیشتری برای شکستن این شیشه در دست داشتم.
باید روی کاغذ بنویسمشان. باید برون بریزم تا به انفجار نرسم.
شاید در ادامهی این یادداشت نتیجهاش را بهتان گفتم. شاید هم نه.
اما این باشد، روزنگار من تا همینجا.
تا همینجایی که یکساعت است با چادر و روسری کنج اتاقم نشستهام و دارم به این فکر میکنم پس کِی میخاهم تصویری نوشتن را بیاغازم؟
سالواژهات: ارتباط
مینویسی. بخشی از «افسانه اسطوره» را میخانی.
کاسیرر از وجوه مشترک میان افسانه و زبان میگوید. یکی از آن وجوه، تفاوت آن دو با اندیشه منطقی است.
میخانی که افسانه در آغاز کلی بوده است و با گذر زمان به بخشهایی تقسیم شده. برای مثال، در ابتدا روشنایی به عنوان یک کل، مقدس بوده اما بعدها به اجزایی چون ماه و خورشید و ستاره تقسیم شده. این نظریه در نظرت جالب میآید. چرا که چند نظریهی مهم دیگر را به چالش میکشد. زبان میخانی و بعد تمرینجایی به موقع. در تمرینجا بهواسطهی بازخورد به تمرین خودت گرههای ذهنی زیادی گشوده میشوند. سوالی خام تو ذهنت شکل میگیرد. میگذاری که بپزد تا فردا.
تمرین میکنی و بعد میکوبی بر پیوند وبیکار الهه و بعدش نویسندهساز. پیادهروی میروی و به صحنه و گفتههای استاد در تمرینجا میاندیشی. تمرین میکنی. جیغ و داد هر روزه. رو کاغذی بزرگ مینویسی که: «نوشتن خانوادهی من است.»
باز تمرین میکنی. حلزون و قلمی میکشی و میچپانی تو خطخطی ندا.
– عکس قشنگت را کنار شعرها گذاشتهام که تو خودت شعرِ زندگیام بودی.
– دشوارترین بخشهای کار تقریبن انجام شدهاند و قدری خیالم راحتتر شده است. از این رو با تنبان خرسی نشستهام و مینویسم به این امید که قبل از دوازده ثبت کنم که البته بعید میدانم.
– حیرتزدهام از توانایی ذهن انسان در بازبینی مسائل و مسیرهای طیشده و نگریستن به موضوع از منظری کاملن تازه و رسیدن به راهحلهای نو. ذهن انسان قابلیت تغییر مسیر و یافتن زوایای تازهای از موضوعات را دارد و این چیزیست که همواره شگفتزدهام میکند.
– نزدیکترین آدمهای زندگیمان را برای بیاهمیتترین چیزها میآزاریم.
– پروردگارا، ذهن ما را با نور هدایت الهی خود روشن نما تا از طریق مناسبترین ایدهها در مقتضیترین زمانها مسیر زندگی را برایمان سهلتر نماید و یاری کن تا قدردان این نعمت بیبدیل باشیم.
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه پوربهرام on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر محمودآبادی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟