امروز در وبینار نویسندهساز تمرین جالبی انجام دادیم که قرار شد از این به بعد هر جمعه تکرارش کنیم. یک جور بازبینی هفتگی، برای اینکه ببینیم در طول هفته چه چیزهایی یاد گرفتهایم و این آموختهها چقدر به خواستهها و هدفهایمان نزدیک بودهاند.
قرار شد اول هدفها و خواستههای مهم زندگیمان را فهرست کنیم. بعد سراغ آموختههای هفته برویم و ببینیم در هر کدام از این مسیرها چه چیزی به دانستههایمان اضافه شده است. بهتر است تعداد این دستهها بیشتر از پنج مورد نباشد.
برای من تقریباً پنج دسته شکل گرفت، بهاضافه یک دستهی دیگر به اسم «آموختههای گوناگون». پیشنهادی که شاهین کلانتری مطرح کرد و به نظرم ایدهی خوبی بود. چون همیشه چیزهایی یاد میگیریم که شاید به هیچکدام از هدفهای اصلیمان مربوط نباشند، اما به هر حال بخشی از یادگیری ما هستند و نمیشود بهسادگی از کنارشان گذشت.
فکر میکنم جذابیت این تمرین برای من در این است که یادگیریهایم از حالت پراکنده بیرون میآیند. تا قبل از این، ممکن بود چیزی بخوانم، پادکستی گوش بدهم یا فیلمی ببینم و چند روز بعد حتی یادم نیاید چه چیزی از آن نصیبم شده است. حالا قرار است جمعهها کمی مکث کنم و ببینم در این یک هفته چه چیزی به من اضافه شده و آیا دارم در مسیری که برای خودم انتخاب کردهام قدم برمیدارم یا نه.
https://t.me/MashgheBodan
از یک جمعه شلوغ کاری خسته به خانه آمدم. شام خوردم و دیدم حس نشستن پشت میز و نوشتن گزارش نیک نیست. شروع کردم به خواندن گزارش نیک دوستان و قوانین بهرهوری را در سایت مرور کردم. آب نوشیدم و حس و حالم را با صدای منصور و ترانه زیبای انتظار از شهیار قنبری ساختم.
به مانیفست گزارش نیک، نکات و قوانین آن فکر کردم و با خود گفتم این حرکت گزارش نیک چقدر اندیشیده شده است. به روزم فکر کردم و کم کم یادم آمد که صبح پیادهروی کردم. «ستاره در شن»، یادگار کارگاه شعر 13 را خواندم، کلمهبرداری کردم و کتاب را به پایان رساندم. برای کارگاه «خودواژه» کلمه ساختم. مقاله «شعر جدولی» از «شفیعی کدکنی» را خواندم.آزادنویسی کردم. سر کار رفتم و در کارگاه «خودواژه» شرکت کردم. بعد از آن به وبینار پیوستم. وبیناری که در آن شاهد یک حرکت اندیشیده دیگر بودیم، این بار در زمینه مدیریت دانش شخصی و معماری ذهن دوم. کتاب «آن اصلِ کاری» که استاد کلانتری در وبینار معرفی کردند را توانستم در طاقچه پیدا کنم و چند صفحه ابتدای آن را بخوانم. یک ضربالمثل روسی نقل کرده بود: اگر دو خرگوش را تعقیب کنید، هیچ کدام را شکار نخواهید کرد.
علاوه بر ضربالمثل، این جمله هم خیلی جالب بود و به دلم نشست: مانند تمبر پستی باشید، به یک چیز بچسبید تا به مقصد برسید. امروز همچنین «دون کیشوت» خواندم و خندیدم. کتاب شعر «باغ آینه» را از «شاملو» شروع به خواندن کردم. خانم گلگار در گزارش نیک دیشبشان به نویسندهای به نام «دانلد بارتلمی» اشاره کرده بودند. من هم داستان کوتاه «مدرسه» را از این نویسنده خواندم و بسیار لذت بردم و توصیه میکنم.
جمعهام در قالب دست نویسندهساز
-پیادهروی صبحگاهی در میان مزارع
-آزادنویسی به مدت بیست دقیقه
-کلمهبرداری از «ستاره در شن» و «باغ آینه» و «دن کیشوت»
-تکرار آموزی از «حافظ»:
شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت
مبادا فکر کنید از تلاش برای شاهکار خلقت شدن، دست کشیدهام. دیروز و پریروز، گزارش داشتند اما تنها توی سایت ثبتشان کردم. فرصت و حوصلهی چندجا گذاشتن نبود.
امروز خیلی جمعه بود. تماماً گوشهای لم دادم و فیلم دیدم و کتاب خواندم و توی مجازی چرخیدم و علاف بودم و همین.
اگر خدا بخواهد و از کرم بیانتهایش، روز نویی عطا کند، روزیاش را صرف کارهای شاقی خواهم کرد.
سالواژه: رشد پلهای
«در دلم چیزی ویران شده، چیزی که نمیدانم چیست، و اضطراب و دلشوره، مثل مهی در ته درهای بیآفتاب، جایش را گرفته است. باید خودم را بالا بکشم، به سوی روشناییِ سبز و چشماندازهای دور.»
-شاهرخ مسکوب، روزها در راه
عجب جمله ی ناب و وصف حالی استاد :”)) با این تفاوت که من منشا را میدانم.
امشب مادرم دچار آشفتگی عصبی شدیدی شد و انگار همهی اتفاقات شیرین و آموختههای امروز نقش بر آب شد. نکتهنکته نوشته بودمشان، اما حالا ذوقم کور شده و حوصلهی صیقل دادن به آنها را ندارم.
فقط خدا را شکر میکنم که به خیر گذشت و با حال نسبتاً خوب خوابید.
شاید فردا از امروز نوشتم. امان از دیروزهایی که جا ماندند.
سالواژهام: تحسیــن
۱.با اینکه عاشق روزهای تعطیل هستم، اما از جمعهها بیزارم. ترجیح میدهم جمعهها سرکار بروم و شنبهها استراحت کنم.
۲.تصمیم گرفتم حاشیهنویسی را یکبار تجربه کنم. بعد از آن حاشیه نوشتنم بند نیامد. انگار صفحاتی را که برایشان حاشیه مینویسم بهتر میفهمم.
۳.یک هفته است که دارم چاییام را تلخ میخورم. دروغ چرا از مزه چای تلخ بیزارم. ولی یاد گرفتهام که با یک خرما چاییام را قورت بدم. فقط قورتش میدهم. بدون اینکه لذتی از آن ببرم.
۴. امروز خیلی دلم برای طبیعت تنگ شده بود. دلم میخواست کفشهای ورزشی ام را بپوشم و در میان شالیزارهای دورافتادهی خرمشهر بدوم.
اولینها، هیچوقت از خاطر نمیروند. نزدیک نوروز بود. با رفیق قدیمی برنامهی نابی چیدیم. رفتیم جنگل. اول صبح، گامیدن در جنگلهای هیرکانی میچسبد. موقع برگشت، چشممان به بانک کتاب آن حوالی افتاد. از دو خورهی کتاب انتظاری جز وارد شدن و سرک کشیدن نمیرود. زیبا بود و باکلاس. به هرحال، بانک کتاب بالاشهر باید تفاوتی داشته باشد با الباقی. اینور و آنورش را پاییدیم و قفسههای کتاب را زیرورو کردیم. آنجا بود که دیدمش. شازده، گوشهای لمیده بود و انتظار سفر تازهای را میکشید. سفر به کتابخانهای نو و دیدار با انسانی دیگر. وسوسهانگیز بود. باید برای من میشد. چندسالی باهم انس گرفته بودیم. حالا دیگر وقت آن بود که بیاید به خانهی کتابهایم. شازده پسر شد یادگاری آن روز.
ترجمهی شاملو را گرفته بودم. آمدم خانه و خواندمش. چنگی به دلم نمیزد. شیرینی ترجمهی محمد قاضی را نداشت. از آن گذشتم و رفیق باستانی را پی قاضی فرستادم. چقدر برازنده بود همه چیز آن کتاب. گالینگور بود و رقعی با ورقهای بالکی. بوی خوش ورقها از خود، بیخودم میکرد. فونت نابی هم داشت. چشمنواز و بسیار خوشخوان بود. القصه، اولین رمانی که خریدم سخت به دلم نشست. تا همین امروز هم بهترین و به یادماندنیترین کتاب کتابخانهام است. دوباره مزه کردنش هم میچسبد. باهربار بازخوانی، گل از گلم میشکفد و جانم برای شازده کوچولو در میرود. گاهی هم فقط نگاهش میکنم و در آغوش میگیرمش و قربان صدقهاش میروم.
حالا شما بگویید. اولین کاف شما چه بود؟
فهرست نیکهای امروز:
1. زبانآموزی
2. گپ زدن با خواهری
3. کار کردن روی ارائهی دانشگاه
4. حضور در نویسندهساز
5. یادداشتنویسی
6. ناهار پختن
7. دعوت خود به صرف چای با بیسکوییت
8. گپ زدن با خاله جان و دوست و هماتاقیها
9. گوش کردن به نظر هماتاقی راجع به سریالی
10. شستن بهموقع ظرفها
11. چرت بعدظهر
در آزدنویسی امروز نویسندهساز، از حوزههایی نوشتیم که میخواهیم در آنها دائمالتحصیل باشیم. کمی که فکر کردم به این فهرست رسیدم:
نویسندگی و ادبیات
مهارتهای دیجیتال
کپیرایتینگ
توسعهی فردی
جای گسترش و تفکر بیشتر دارد. نمیدانم چگونه به همهی اینها در طول هفته برسم. مدیریت زمان همیشه بغرنجست. از طرفی تمرکز کافی برای مطالعه ندارم. فقط خدا میداند کی از این وضعیت در میآیم.
شعری از پابلو نرودا:
گو آیا گل سرخ، عریان است؟
یا همین یک لباس را دارد؟
راست است که امیدها را باید
با شبنم آبیاری کرد؟
چرا درختان
شوکت ریشههایشان را پنهان میکنند؟
چه چیزی در جهان
از قطارِ ایستاده در باران غمانگیزتر است؟
چرا برگها وقتی احساس زردی میکنند
خودکشی میکنند؟
شاهین عزیز
من با مدیریت دانش شخصی میکوشم تا ببینیم بعد از سالها از کجا به کجا رسیدم. و برای دیگری بگویم چه مسیری طی شده است.
من با این کار تلاش میکنم زمینههایی برای گفتگو های ارزشآفرین با دوستان میسر میسازد.
با این کار روانم پالایش میشود که منبع عمر و توانم کجاها خرج میشود.
…………………………….
از جمعه روز
خواندن رودراوی
پرسههای شبانه در طاقچه و یافتن کتاب.
ایجاد فهرست ۶ تایی از دستهبندی در مدیریت دانش شخصی
شرکت در نویسندهساز و پیشنهاد جدید برای مدیریت دانش شخصی
کاش میتوانستم زنگ بزنم و بگویم که چقدر خستهام و تو با آن آرامش و اطمینان همیشگیات بگویی «کار که تمومی نداره، برو استراحت کن.» و من باز کار میکردم اما قلبم گرم بود که خستگیام برای کسی مهم است.
چقدر کم با تو حرف زدم، چقدر کم از تو شنیدم، چقدر کم دیدمت. خودت بگو من چگونه قرار است این جمعههای آتشبهدست را تاب بیاورم؟
پروردگارا، چیزی در جهان نیست که متعلق به شما نباشد؛ رنجها و خستگیها هم از آن شما هستند همانگونه که خوشیها و آسانیها. پس آنها را هم در آغوش میگیریم و قدردانشان هستیم چرا که اگر ضروری نبودند در مسیرمان قرار نمیگرفتند.
کلمهی سال من، خاطرهنویسی است.
۱۸۵مین گزارشِ نیک، در سکوتِ نیمهشب.
امشب از آن شبهایی است که هیجان روز، خواب را از چشمها ربوده است. من “خوابزده” شدهام، نه از خستگی، که از مرور اتفاقات شیرین امروز.
ساعتی پیش که از پیادهروی شبانه با مهمانهای عزیز بازگشتم، همه به خواب رفتند. من همیشه ترجیح میدهم در این ساعتها، میان خطوط کتابها گم شوم تا چشمهایم مست از مطالعه، به خواب بروند؛ اما امشب کلماتِ توی سرم اجازه نمیدهند چشمهایم بسته شود.
روز شلوغی داشتم. مهمانهایی از شهرستان و ناهاری ساده اما لذیذ؛ آبگوشت و نان سنگک و سیرترشی که گرمای جمع را دوچندان کرد. اما در میان این همه حرکت و کار انگار روی زمین بند نبودم. روحم جایی دیگر بود؛ در آن اتاق خلوت، جایی که دخترم تنها در برابر اساتیدش ایستاده بود.
دلم میخواست در آن لحظه، در آغوشش باشم. میخواستم سرش را روی شانهام بگذارد و از سالها رنج و تلاش بیوقفهاش برایم بگوید. همان دختری که با عشق به تحصیل میرفت و حالا با افتخار، راه تدریس را پیش گرفته است و من خاطرهها دارم؛ از رفتنش، از پنج سال دوری و صبوری و مقاومت در سنگر علم.
امروز کتاب و پادکست و گوشی، همگی در حاشیه بودند. از صبح زود گوش به زنگ صدای تلفن دخترم بودم تا آنلاین بگوید چگونه گذشت؟!
یک ساعتی بعد ارائه با هم گپ زدیم و چقدر شیرین بودن این ثانیهها.
از یازده صبح تا یازده شب سرگرم مهمانها بودم. و حالا این لحظهی نیمهشبی، در میانِ خوابِ مهمانها، من آن”قلندرِ” بیدارم…»
مهتاب صادقی
«پیراهن زرشکی» خاندم از چوبک و فهمیدم که فوت و فن خاص خودش را دارد این شکستهنویسی. این داستان نشانم داد که شکستهنویسی میتواند سختتر از شیوهی سالم باشد حتا. بسیار داستان پر کلمهای بود. چه واژهدزدیها که نکردم.
خب خداراشکر تماسها پاسخ داده شد و میتوانیم در مراسم مسکو شرکت کنیم. فرمها را پر کردم و اطلاعات بیشتر درباره مراسم را مطالعه کردم. فقط مانده پیدا کردن اسپانسر و جور کردن پول و ویزا و اساسیترین مسئله: چی بپوشم؟؟؟ شنیده بودم که میگفتند کفشهای خوب تو را به جاهای خوب میبرند. یک نیمچه خرافه/باوری دارم که وقتی لباسی شیک و گران میخرم، موقعیتهایی در زندگیام پیش میآید که انگار لباس را برای آن ساختهاند. انگار داری با ایمانی قلبی خودت را آماده میکنی برای اتفاقی که دوست داری بیوفتد. بهرحال نمیدانم میشود یا نه. تا ۳ دسامبر هزاران اتفاق ممکن است بیوفتد. هنوز باورم نمیشود. هیچگونه آمادگیای برای این سفر ندارم. خیلی هم حس نمیکنم رفتنی باشیم. ن و ح تشویقم میکنند به رفتن و تجربه کردن. میگویند مگر چندبار در زندگی همچین موقعیتهایی پیش میآید؟ و خب یک تیر هزار نشان است. یکهو انگار بپرم در قاب تصویر منِ آینده که همیشه تصورش را میکردم. حتا لباسهای موردعلاقهام که در سیو اینستاگرامم خاک میخوردند، حالا برای مراسم مناسب بنظر میآیند. خیال کردن هم حالی دارد نه؟ زندگی چقدر غیرقابل پیشبینی است. به خودت میآیی و میبینی بوم! آن اتفاقی که فقط در خیال تصورش میکردی دارد اتفاق میافتد و تو برایش آماده نیستی. آمادگی اما یک انتخاب است. آیا انتخاب میکنم که آماده باشم؟ آیا انتخاب میکنم که برای رسیدن به مراسم، تلاش کنم؟ ذهنم میگوید زیاد خوشحال و مشتاق نباش. اگر به هر دلیلی نشود، خیلی توی ذوقت میخورد. برای همین شاید کمی مرددم و ن پشت تلفن میگوید تا من را داری غم نداری. نمیدانم. شاید باید ایمان داشته باشم به مسیری که خدا برایم چیده. اگر قرار باشد ۳ دسامبر در مسکو باشم، حتما آنجا خواهم بود. حتا اگر تا لحظه خاندن اسمم هم حس کنم آماده نیستم.
ساعت نزدیک به ۲ بعدازظهر است. روی بالش شیردهی خوابت رفته، فرشته کوچولوی من. با زبان کوچولویت نوک سینهام را قلقلک میدهی. حس میکنم سیری، ولی دلم نمیآید سینهام را از دهانت بیرون بیاورم. با یک دستم زیر سینهام را گرفتهام و با دست دیگر مینویسم. نفسی عمیق میکشی. دیگر مک نمیزنی. در خواب ناز فرو رفتهای. آرامِ آرامی. انگار که جهانت در بغل من خلاصه میشود. انگار که تنم بوی خانهات را میدهد.
روی بدنت پتوی خاکستری نرمت را کشیدهام. میترسم دستوپایت یخ کند. انگشتان دستت را باز کردهای و روی سینهام، نزدیک دهانت گذاشتهای. گاهی خمیازه میکشی و دست و سرت را تکان میدهی. بهآرامی بغلت میکنم. روی شانهام میچسبانمت. با دستم کمرت را لمس میکنم و آرامآرام ضربه میزنم تا آروغت را بگیرم و رفلاکس نکنی. یک لحظه انگار تمام جهانم آرام میشود. یک لحظه کمردردم را فراموش میکنم. کاش میتوانستم همیشه تو را به خودم وصل کنم. کاش هنوز درون شکمم بودی. کاش هیچچیز در دنیا ذرهای بین ما جدایی نمیانداخت.
خمیازه میکشی و دستهای کوچولویت را روی هم قرار میدهی. بالش شیردهی را پشت کمرم میگذارم. کمی به عقب تکیه میدهم و همینطور تو را در بغلم نگه میدارم. خودت را در بغلم جمع میکنی. میترسم اذیت شوی. روی گهواره کنارم میخوابانمت و خیره نگاهت میکنم.
چقدر زیبایی. دماغت به اندازه یک دکمه است. لب بالاییات جلوتر از لب پایینیات است؛ باریک و با انحنایی زیبا. چشمهای معصومت بستهاند. گاهی نیملبخندی میزنی. احتمالاً در خواب خرگوشی رفتهای. دستهایت… نگویم از دستهایت که همیشه به حالتی زیبا و ژستگرفته روی هم قرار دارند. چقدر با ناز میخوابی، عروسک.
هر از چند گاهی تکان میخوری و صدایی با دهانت درمیآوری. وقت ناهار است. صدایم میکنند که بروم ناهار بخورم. من هنوز سیرم. صبح، بهخاطر شیردهی به تو، شیرموز و خرما درست کردم و با تخممرغ نیمرو خوردم. این روزها طالب غذاهای مقویام تا سینهام را پر کند و تو بینیاز باشی.
در حال نوشتنم که مامان به اتاقم میآید. میگوید: «گرسنه نیستی؟ برات غذا گذاشتم.» میگویم: «فعلاً سیرم. کمی استراحت کنم، بعداً میخورم.»
میگوید: «با بابا تلفنی حرف زدم؛ گفت از طرف من زهرا و لیلیا را ببوس.»
بلند میشوم و روی هم را میبوسیم. لبخندی عمیق میزنم. من هنوز برای آنها دخترک کوچکشان هستم؛ همان دختری که توی حیاط خانه، کنار درخت توت، با کفشهای بابایی جلوی دوربین راه میرفت و ناگهان کنار پله افتاد و گریه کرد. بابا هم سریع به سمتم آمد و بغلم کرد.
مامان گاهی میگوید: «هنوز باورم نمیشود لیلیا دختر توست. انگار همین دیروز بود که در بغلم بودی. با ذوق هندوانه میخوردی و گردنت را خیس میکردی. انگار همین دیروز روی تابسواری کوچکت نشسته بودی و من هلت میدادم.»
همانطور که مینویسم، اشک میریزم. دست خودم نیست. گاهی با دیدن فیلمهای بچگیام حسرت میخورم؛ برای روزهای بیدغدغهای که انگار همین دیروز بود.
اشکهایم را پاک میکنم. وقتش شده کمی بخوابم. میترسم لیلیا دوباره بیدار شود و بیقراری کند. چقدر دوستش دارم و چقدر زودبهزود دلتنگش میشوم. کاش در بغلم خوابیده بود. کاش هنوز در شکمم بود. گهواره میان تن من و او فاصله انداخته است.
کمی دراز میکشم و خوابم نمیبرد. مامان دوباره میرسد و پیشنهاد میدهد ناهار بخورم؛ شاید با شکم پر راحتتر خوابیدم. این بار قبول میکنم. آبگوشت درست کرده؛ آن هم چه آبگوشی.
میخورم و تعریف میکنم. آبگوشتی که من درست میکنم خوشمزه است، آبگوشت بیبی هم همینطور و آبگوشت مامان. اما هرکدام مزه متفاوتی دارند.
همانطور که شامیهایی که من از مامان یاد گرفتهام با مال او متفاوتاند. انگار دست هرکسی مزهای منحصربهفرد دارد.
بعدازظهر مامان کنارم دراز میکشد. این بار سعید در اتاق دیگر میخوابد تا خواب نصفهنیمه دیشبش جبران شود. لیلیا مثل همیشه از ساعت ۲ به بعد خواب عمیقی دارد. وقت خوبی است که استراحت کنم.
به مامان میگویم: «تو آن موقعها که نوزاد داشتی، نمیترسیدی یک روز خیلی گریه کند و کاری از دستت برنیاید؟»
گفت: «نه! من هیچوقت نمیترسیدم. بچه بالاخره یکجور آرام میشود. من فقط ۲۰ سال داشتم، ولی همه کارهای نوزادم را با ذوق انجام میدادم. تازه ساعت ۷ صبح دورپیچش میکردم و به خانه مادرشوهرم میرفتم که ساختمان کناری بود. خدا خودش همهچیز را درست میکند. بچه هم چشم روی هم بگذاری بزرگ میشود.»
کمی آرام میگیرم.
میگویم: «راستش دیشب که نبودی، میترسیدم.»
گفت: «نباید بترسی. باز هم شبجمعههای بعدی تنهایَت میگذارم! دخترت را نگاه کن، ماشاالله چقدر سالم و خوب است. حتی سرش را قشنگ نگه میدارد. درحالیکه خواهرت تا دوماهگی گردنش خیلی آویزان و شل بود. بچه همین است.
ما هم همه این روزها را گذراندیم.»
گفتم: «شما هم خیلی بیخوابی کشیدید؟»
گفت: «پس چی؟ همه مادرها همیناند.»
و من آرام گرفتم و دیگر چیزی نپرسیدم. در سایه حضور مادر، کمکم چشمهایم به خواب رفت.
نزدیک غروب دخترکم را به حمام میبریم. حمام دهروزگی. حین شستن، ناگهان روی پاهای مامان مدفوع میکند. هر دو میخندیم. لیلیا از همان ابتدا در رحمم کار خودش را کرده بود؛ این که دیگر چیزی نیست!
بعد از حمام، به اصرار مامان و مادرشوهر، روی صورت لیلیا نیل و تیتیا میزنیم. «کایه» را که همان مقنعه سنتی نوزادان شهرمان است، سرش میکنیم و از او عکس میگیریم.
سپس لباس ست زایمان من و دخترکم را تنش میکنیم. آنقدر ریزهمیزه است که اندازهاش نمیشود. مثلاً برای عکاسی در بیمارستان خریده بودم. یا دخترک من خیلی کوچولو است یا اندازه لباسها استاندارد نیست!
بعد از حمام و عکاسی، لیلیا آنقدر آرامش گرفته که به خوابی عمیق فرو میرود. من هم حمام میکنم و جای بخیهام را با سشوار خشک میکنم.
ده روز از زایمانم گذشته، اما هنوز گاهی به یاد دوران بارداریام میافتم. هنوز میترسم روی زمین بنشینم و دیگر نتوانم بلند شوم. هنوز پاهایم را سهواً روی سطح بالاتری قرار میدهم تا ورم نکند. هنوز روی پهلوی چپ میخوابم تا لیلیا راحتتر نفس بکشد. هنوز گاهی حس میکنم او آنجاست و دارد تکان میخورد.
کولهپشتی مشکیام در کمد، مرا به یاد پیادهرویهای بارداری میاندازد.
خطی که از امتداد تا انتهای شکمم بعد از بارداری کشیده شده و هنوز نرفته است. رحمی که حداقل یک ماه طول میکشد تا دوباره به اندازه قبل کوچک شود و داخل لگن قرار بگیرد.
و دو نخ در انتهای شکمم که یادآور همهچیز هستند.
لیلیا بعد از خوابی طولانی دوباره به آغوشم پناه میآورد. شیر میخورد و باز چشمهایش خواب میروند. این روند تا انتهای شب ادامه دارد.
امروز یاد گرفتم خودم پوشکش را عوض کنم. امروز راحتتر از دیروز شیرم را خورد و چالش کمتری داشتم.
امروز زبان نیازهای لیلیا را بیشتر از پیش آموختهام.
همستر زیادهگو میگوید:
ساعت ۲ نصف شب است. لیلیا سکسکه میکند و گریهاش گرفته است. مامان تازه به او شیرخشک داده و اصرار دارد قنداقش کند تا راحتتر بخوابد. تو راضی نمیشوی. دلت نمیآید دستوپای دخترت بسته شود. با وجود خستگی، حتی به شیرخشک هم راضی نبودی؛ فقط برای راحتتر خوابیدنش قبول کردی.
مامان لیلیا را روی دستهایش تکان میدهد. دخترک آرام میگیرد.
کاش بخوابد. کاش امشب چند ساعت بیشتر بتوانی بخوابی.
زود میخوابم و کمبودهای خواب شبانه، با شبی که زودهنگام به خواب میروم جبران میشود. تمام هوش و حواسم سمت این است کی بنویسم. چطور بنویسم. و کمکم سوژهها خودشان را به من میرسانند. مثلاً امشب حین خورد کردن سیب زمینیها ایدهٔ متن کانالم به ذهنم رسید. نوشتمش و منتشرش کردم. ولی قبلترها فکر میکردم یک نویسنده زود میخوابد و پنج صبح مینشیند به نوشتن آنقدر مینویسد تا قلمش کف کند و پاک کند قویترین لکهها را. اما نه حالا میبینم در هر شرایطی با هر نوع حالتی میتوان سوژهها را دریافت و پروبالشان داد.
امروز در وبینار استاد بیشتر از مدیریت دانش شخصی و انتخاب چند حوزهای برای دائمالتحصیلی گفت که لیست آموختهها هر هفته از هر کدام را در یک جمله فشرده و گوشتمند بنویسیم که مرورش یادآور اصلیترین و مهمترین نکات باشد. به دستهبندی درستتر و کاملتر نیازمندم که انجامش بدهم و روی این پروژه کار کنم.
نمایشنامه« اتاقی در هتل پلازا» پرده دوم را شروع میکنم و چند صفحه میخوانم. زنی که هنوز به چهل سال نرسیده با مردی ملاقات میکند که دوست او در دبیرستان بوده. فرصتِ تمام شدنش را پیدا نکردم.
از رمان« مادران و دختران» چند صفحه میخوانم. مقداری از همگروهیها عقبماندم بخاطر مشغلههای این دو روز که در روزهای آتی جبران میشود. آخر هفتهی خوبی بود. استراحت کردم. خانه مرتب شد. میزبان مهمانانِ عزیزی بودم و به گفتوگو با چند دوستِ نزدیک گذشت.
گزارش نیک | پایان عملیات، آغاز تماشای سقوط!
.
دو روز است روزه میگیرم. بدنم انگار به یک خانهتکانی اساسی احتیاج داشت، سمزدایی، تزکیه، اراده و کمی هم بیحوصلگی ناشی از گرسنگی. آدم گاهی باید به جسمش یادآوری کند که رئیس این مجموعه همیشه او نیست!
.
عصر با سروناز قرار داشتم برای ادامه طراحی کتابم. طراحی اولیه و چارچوب کار انجام شده، اما هنوز کلی ریزهکاری و بالا و پایین کردن و اینطرف و آنطرف کردن دارد. اگر قرار باشد پنج بار دیگر از اول تا آخر روی طراحی وقت بگذاریم تا به نتیجه دلخواه برسیم، چاپ کتاب میرود برای آنور سال. خب برود! عجلهای نیست. امیرعلی که دیگر فرار نمیکند. راحت خوابیده و من میدوم. مهم این است که آخرش یک چیز درستوحسابی از آب دربیاید، نه اینکه صرفاً یک کتاب از زیر دستمان در برود!
.
سروناز امشب راهی آلمان شد و من ماندم و کوهی از کار و یک بغل دستورالعمل برای کتاب. چیزی شبیه تحویل گرفتن یک پروژه عمرانی، با این تفاوت که بهجای نقشه ساختمان، با فونت و صفحهآرایی و جلد و کاغذ سروکار دارم.
.
شب هم رفتم جشن کتاب «زخمهایی که اوله درمان میکند» در کتابسرای راوی. از آن محفلهایی که آدم بعد از اینهمه توفان، دوباره یادش میافتد هنوز جاهایی برای آرام گرفتن وجود دارد. کتاب، آدم، گفتوگو و کلمه، چهار ضلع یک پناهگاه دوستداشتنی.
.
دو کتاب خریدم. البته قرار نبود هر دو را بخرم، ولی مگر آدم در کتابفروشی صاحب اختیار خودش است؟
.
اسم نویسندهاش بدجور چشمهایم را قلقلک داد. نتوانستم مقاومت کنم و خریدمش. کتاب ماریو بارگاس یوسا، «عیش مدام». یوسا در این کتاب به سراغ فلوبر و جهان مادام بوواری رفته، به سراغ نویسندهای که پنج سال از عمرش را صرف نوشتن یک رمان کرد.
دعا به جان شاهین کلانتری کردم که ذهن و زندگی ما را با همچون نویسندههایی گره زد. آدم را با یک اسم آشنا میکند و بعد میبیند چند سال است دارد در کتابفروشیها دنبال رد پایش میگردد!
.
بعد از جشن، در سرمای باحال ولیعصر پیادهروی کردم. از آن سرماهایی که نه آزار میدهند، نه آدم را فراری میدهند، فقط گونهها را بیدار میکنند.
.
کافهها روشن، آدمها رنگیرنگی، شالهای بافت و بارانی و سوییشرتهای نسل زدی. یکی آش میخورد، یکی ماچ. یکی تار میزد و یکی یار. زندگی هم انگار بدون اینکه از کسی اجازه بگیرد، مشغول اجرای برنامه شبانهاش در جمعه عصر بود.
.
هفته آینده حسابی شلوغ است. از فردا صبح یک هفته دوندگی و قرار و کار و برنامه و سفر شروع میشود. باید امشب یک جوری با خودم حال کنم. یک فیلم خوب، یک خلوت حسابی و شاید کمی بیخیالی.
.
هنوز انتخاب نکردهام. شاید بروم سراغ Downfall؛ روایت روزهای آخر زندگی هیتلر در پناهگاه برلین.
.
چه انتخاب مفرحی برای یک شب آرام! آدم بعد از دو روز روزه و یک شب جشن کتاب، برای تفریح میرود سراغ سقوط رایش سوم!
.
فعلاً اما نه هیتلر عجله دارد، نه کتاب من. امشب سهم من از زندگی، یک فیلم خوب و کمی آرامش است و شبآرامِ زندهداری.
.
در راستای نوشتن هم همچنان به خردهخاطرهنویسی مشغولم.
.
همهی خاطرهها به آن برادرِ از دنیا بیخبر ختم میشود ولی.
—————-
گزارشی نیک:
گزارشم را با طناب زدم آغاز میکنم.بعد از یک ماه و نیم طناب زدن امروز گفتم حتما وضعیت فعلی خودم رو باید محک بزنم و ببینم ویدیویی که از خودم میگیرم در چه وضعیتیه و ببین! نگم برات که افتضاح تمام!
مثل آدمهای تکپایی بودم که به زور میخوان با یک پا ۳۶ مورچه را در جاهای مختلف پیادهرو به قتل برسانند!
بدون انعطاف و خشک ترین حالت
مثل چوبیخشک.
ناراحتم؟ ابدا (شاید از نوشتنش بیشتر نارحتم تا خود اتفاق!)
اتفاقا بنظرم افاقه کرده نصیحت های کتاب اقای جورج لئونارد و باید احمق بودن برایم مثل آبخوردن باشد تا استمرار بهخرج بدهم. پس حله.
امروز خانه پدربزرگم و مادربزرگم رفتیم. حس خوبی ندارم در آن خانه و همین باعث میشود غصه دار شوم که چرا وضعیت انقدر اسفناک است در این چهاردیواری. بعداز آن زمانیکه خانهواده (نوشتار خانواده به صورت جدا به یاد اجراهای محمد مساوات) در حال سر و کله زدن با بزرگ فامیل بودند من در حال نگارش و بزک دوزک کلمات گزارش نیک دیروز بودم. کلمهبرداری کردم و در اخر به دیدار دوست دوران دانشگاهم رفتم یعنی محمدحسن و گفت و گوهای با او عجیب و دلانگیز است.
—————
تجربه فیلم و سریال چخبر؟
خیر متاسفانه دیروز وقت دیدن نداشتم.
—————
جمله قصار امروز:
تنها چیزی که ذهن را کرخت و خسته نمیکند، یادگیری است.
-لئوناردو داوینچی
—————
حرفی حدیثی؟ اگه یادت رفته بگو:
فرایند اسم کانالم دارد طولانی میشود و این را باید زودتر قیچیاش کنم و شروع به نوشتن کنم. حتی موضوع نوشتن هایم را هم نمیدانم و چه بهتر، یک دغدغه اساسی کمتر.
همچنان با تاخیر ولی مستمر
۲۳ آبان نوشته شده، ساعت ۵ و نیم صبح
امروز هم متاسفم که نمیتوانم در وبینار شرکت کنم چون در پادگان هستم. امیدوارم راس ساعت ۵ همگی باهم در ارکجا که هستیم ازادنویسی کنیم.
زهرا جانم
آدمی میتواند مهارتی را به حد اعلا یاد بگیرد و بعد بیتکرار افول کند. نوشتن هم همینگونه است. بدون تکرار و ذهنورزی و خوراک تازه، همه چیز یک شبه بر باد میرود. نوشتن گزارش نیک را از این جهت جدی گرفتهام که افول را به وضوح نشانم میدهد. گزارش دوستان را میخوانم و میروم سراغ چیزهای تازه. دیروز گوش ایستاده بودم و مکالمهی دو نفر را که هیچ ربطی به من نداشتند، گوش دادم، دربارهی سریالی تازه حرف میزدند. سیلو. بعد در کتاب گردیام فارنهایت 451 را دیدم. دمایی که در آن کاغذ میسوزد. یک چیز میان هر دو مشترک بود. پاکسازی آگاهی. در هر دو گروهی مامور بودند که کتابها را نابود کنند. گزارش استاد را هم خواندم. از پانزده دقیقه گفته بود. قبلتر من هم پانزده دقیقه را امتحان کرده بودم، اینبار جدیتر. به نظرم پانزده از 25 مفید تر است. هیچ مانعی تمرکزت را بهم نمیریزد. عقربه که از پانزده میگذرد، طولانی شدن زمان خود عامل بر هم خوردن تمرکز میشود. با همین پانزدهها سه نوبت کتاب خواندم و دو نوبت زبان. هم برای تو نامه نوشتم و هم برای دوستی دیگر. سری هم به خانهی مادر زدیم و دست جمعی مونوپولی بازی کردیم. سه نشانگر جدید هم درست کردم. نشانگرها هر روز بهتر میشوند. تکرار خلاقیت هم میآورد. میدانی چطور؟ ملالی که از تکرار میآید، آدمی را وادار میکند به یادگیری راهی نو. از پیادهروی خبری نبود. هنوز در رابطه با بیماریام دست به عصا هستم. مراعات میکنم که دوباره برایم داستان نشود.
☘️جمعه ۱۴۰۵/۸/۲۲
جمعه بود. کمی بیشتر از معمول خابیدم. بهمحض بیداری رفتم سراغ کاغذ و قلم. هفتهای که پشت سر گذاشته بودم را در صفحات صبحگاهی واکاوی کردم.
باز از کتاب تا میتوانی بنویس خاندم.
با دلوجان بنویسید.
ناتالی گلدبرگ به من آموخت که برای نوشتن لازم نیست برای خودم قانونهای سفتوسخت بگذارم،قانونهایی که از پسش برنیایم.
همین که به نوشتن هرروزه پایبند باشم و البته با شور و اشتیاق به آن بپردازم کافیست.
یکیدو ساعتی نوشتم و خاندم.
زمان نسبتن طولانی به جمعوجورکردن اتاق و وسایل و راستوریسکردن برنامهی هفتگی گذشت.
کتابهایم را دستهبندی کردم.
سبد مطالعه هفتهی پیشرو را چیدم.
چرخی زدم در وبگاه مدرسهی نویسندگی مطلبی خاندم با عنوان جذاب «۱۰۰ جمله در روز دسته به دسته بی نظم و ترتیب اینجا نشسته»
نوعی از آزادنویسی با نوشتن جملههای تفکیکشده از هم. فهرستوار. بدون گریز از تکرار.
چون تکرار یک جمله گاهی میرسد به ایدههای بهتر.
هر چیزی را میشود فهرست کرد؛ مثلن اقدامات روزانه یا چیزهایی که بهخاطرش شکرگزار هستیم یا اهداف و دغدغههایمان.
بیدرنگ کاغذ برداشتم و استارت این نوع آزادنویسی را زدم.
با فهرست شکرگزاری شروع کردم.
در وبینار نویسندهساز قرار شد یک فایل دیجیتالی ترتیب دهیم. چند حوزه برای خودمان انتخاب کنیم. به آموختن در این حوزهها بپردازیم. و هرهفته فشردهای از آخرین آموختههایمان را در آن زمینهها ثبت کنیم.
پُر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را
یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را
محمدعلی بهمنی🌿
بازتاب اسطوره در بوف کور. عقدهی ادیپ. بزرگترین کشف فروید. سنگپایهی روانکاوی. دلبستگی عاشقانهی کودک به والد ناهمجنس. افسانهی ادیپ. چهارصد و بیست پیش از میلاد. سوفوکل. ادیپ پدر خودش را میکشد و با مادر خود همبستر. لمیدن زیر آفتاب. بوف کور. نقدی بر بوف کور. آرایش مثلثی و بحث دربارهی بوف کور. یک بوس کوچولو فیلم(اسم فیلم). هرکول پوآرو. فاطی هرکول پوآرو دوست داشت. از بچگی. آشنایی با صادق هدایت. از م فرزانه. لالا.
دو روز کامل بهخاطر سردرد از تخت بیرون نیامدم. اگر بخواهم گزارشی از این دو روز بدهم، نهایتاً باید کابوسهایی را که دیدهام تعریف کنم. البته از حق نگذریم، کابوسهای خلاقانهای بودند. چند بار زنگ گوشی بیدارم کرد و هر بار فرصت کوتاهی برای مرور محتوای خوابهایم داشتم؛ برای همین، جزئیاتشان با کیفیت کمنظیری در خاطرم ماندهاند.
در یکی از خوابها، دوستم من را به یک اسکیپروم برده بود. اول خودش وارد شد و بعد من هم پشت سرش دویدم. کلی برای مسئول آنجا توضیح دادم که دوست او هستم تا بالاخره اجازه داد من هم وارد شوم. اما بهمحض ورود، دیگر اثری از دوستم نبود. سر از راهرویی درآوردم که به یک خانقاه میرسید. با خودم گفتم لابد دوستم رفته پیش قطب نشسته و منتظر من است. نوبتم که شد، در باز شد؛ البته نه به سمت سالن خانقاه، بلکه مستقیم وسط یک بیابان!
نصفهشب بود و هرکسی که وارد بیابان میشد، با چشم بسته سوار یک بنز قدیمی میکردند و میبردند. من را هم به همین ترتیب به یک امامزاده بردند. وسط امامزاده، یک خانم چادری که با حراست دانشگاه خودمان مو نمیزد، مدام با دست روی پایم میکوبید تا واکنشم را بسنجد و بفهمد نفوذی هستم یا نه. خلاصه، کلی نقش بازی کردم، اما نتوانستم ردی از دوستم پیدا کنم.
از آنجا من را به خانهای بردند که چند نفر از دوستان مشترکمان هم آنجا بودند. همه داشتیم گریه میکردیم و میگفتیم: «خدا لعنتشان کند! صبر کردند سربازی این بچه تمام شود، بعد برایش پاپوش درست کنند و سر به نیستش کنند.»
یکهو دیدم خواب زیادی دارد واقعی میشود — آن دوستم واقعاً بهتازگی از سربازی برگشته — پس با ترس بیدار شدم.
اخبار را خواندم و دیدم تمام پروازهای ایالات متحده لغو شدهاند. سه گیگ موسیقی ایرانی در دستگاه چهارگاه دانلود کردم و منتظر ماندم ببینم چه پیش میآید.
ولی خب، جنگ نشد.
نمیگذارند ما یک کارگاه داستان کوتاه برپا کنیم. اه!
تقریبیست معنویت موضوی تهیدست خالی از دستمستِ تهیدل جاری از مغارگاهای خالی میباشد، زیست لغویزاده خودش است هرچند مرتکب بدنهاای فعال است نه ناچار ولی پیچاش میلرزه بههر سمت، بههرجا. قانون گذاریها خیلی عجیبه!
بِلّغیاس خالی از ذوق دنبالِ ذوق باید گردی هرچند بدست نمیآری سبب خوشنودی همان لحظه شود! قبول ترین چیز ناکافی بودنه حسِ منحرف کننده از مقصد باید خوده نجات دی هرچند سختوآسان. ولیحومطیع نما دهد خوده.
گرفتم اوج مقصد مبرا کانال قاطیعها جبارسینگ بودن در رگرگی پست مجاله ناز نارنجی گردن قدمهاای ناکافی مقصد.
دیروز اوجِ بیمقصد بودو تموم تفکر ناجا ناغلط شایدن دیر میشد کارهام چنینگویم و چنان گویم زجرِ بیهماهنگی کارامون در تشنهای چترِ خویس که از آبِ باران تشکیل شده میریزد رو کیبوردِ گوشی. غلظتها گرفتم از نبووت، نجاوت کرافیک. مزاق. خاموش. استکان. گرما. بخاری. آب. منزل. تشنهگی. بیمقصد.
تداعیها مداعیها در سینهام چاکوچاک خانند آهنگِ بیکلام. دارِم چنین چیزی به بلندگو نِدا زنند هاااای حسینوحسن انگار تازه به دنیا آمدن یا تازه از دنیا رفتند چرا همش سینه لباسِ کفنو سیه میگردند در تن مگه حال هم رنجوسکوت ندارند چرا نمیرسند واقعیت روزهامو؟
مه به دینو عنعانِ کسی کاری ندارم ولی چنان رسمورَسوم ساختن زندهها فراموش شدند حتی افغانستان مردهها مهمتر از زندهها هستند ختمِ قرآنهاای به ای مرده یا دخترِ دوازده ساله گرفتند که مهای زنده به مراسِم عروسی خود نداشتم تا حدِ که فک کنید بزرگ و غروقاطیع گرفتند:
گفتهای مادر مرحوم: حالکه دخترم رفت باید واسطِ دیگه بچههام زنده بمانم اگِه نه ایناهم روحیه خوده از دست میدند!
مه به هیچچیز کار ندارم ولی از او بر هم میبینم ریختوپاشِ زیادی یعنی چه؟
فک کنم مراسِمهاای مردهها بهتر از زندههاست در ای مسکوخونهها!
مجکرم بابت طلاقهاای ناگهان که از لبانِ مردهاای افغانستان جاری میشود چنان که ترک خانومها آسونه براشون چونگو و او زنهم بَلَدّ میشه سکوتخونه سازه در عینِحال شاد باشه! تا خونه او خراب نشه انگار همه سختیها پا زنان میاندازند و خودِشان او دوقرون پولره محنت میذارند و دیگر هیچ چرا؟
چو مردهاای افغانستان به ایکه زنوبچه دارند میتونند دختر باکره در اختیار گیرند یا ازدواج کنند ای بهاای سنگی ره زنان افغانستان میپردازند! متاسفانه مه روز به روز چنین جریانها ره در چشمِ سر به عزیزانم میبینم!
زمزمه کنندهای آهنگ بیکلام ره دوست دارم به شرطِ متنِ او خیلی عالی باشه و یک چیزی دیگه چرا همش یک آهنگِ بیکلام ره میآره از تکرار گذاشتنه نمیگم ازی که هر روز یک آهنگ است میگم!
رفتم به ۱۰متری صالحیه اوجا کلاهوشالگردن به پسرهم گرفتم یک لباس نانازی داخلِ خونه بخودهم.
و یک لباس خوشکیل ره خوش کردم گفتم باشه برم دیگه جا گلاهوشالگردن ره بگیرم باز میآم میخرم که تا آمدم نبود و رفت مهمونی!😔😔😔
مههم چو دوست دارم گناه بگردن دیگرا بیاندازم یکسره خاهرزادههم همراههم بود سرزنش کردم تا که گفت به آوازِ بلند:
گناه مه چییهههه
گفتم اگِه تو نمیگفتی اول اوبره نگاه کنِم یا که گیر نمیدادی برِم لامپره بگیرِم از خونهای عمههم چنین نمیشد!
رفتم مهمونی گلهپاچه زدم به رگ جاتون تهیدل خالی!
جنابعالیها بیکرانگی کافیست به تهیدلهم
دوست دارم فقطوفقط یکی تحتِنظر گیرم کی است نمیگم اما یک نویسا است چنان نویسا کنه مخفی استاده مثلِ ساجدهخانوم چو حدس میزنم پشتِ پرده کارهاای انجام میده او سرو ناپیدا، ناجور و ناآشنا.
مزاقزنی خندههاای بیجا گاهی دیالوگهاای داره که حتی به فک ره ما نویسا نمیرسه باید جمعکرد که چنین و چنان در هوراهور حلقه زنِم میانِ دیالوگها.
/ ایکسانیکه شبیح یا شباهت به یک نفر زیادی هستند چهره خصوصی از خود ندارند متنفرم حتی از خودهم مثلن:
میانِ فاتحه پسرعمه هم مره دید اصلن بچهگی مره ندید به ایران بود دفعهای اول مهره دید خانوم او گفت اگِه شناختی ای کیست؟
جواب:
اوهمممم کرد بعد گفت معلومه که میشناسم اسمِ مادرهم ممنوع استاد ممنوع کرد اسمِ مادران ره!
اسمِ مادرهم ره گفت بعد گفت:
دختر دایی مه، یعنی اسمِ بابامه هم گفت فک کنم اسمِ بابا هم ممنوعه!
خلاصه به ای خاطر از خودهم متنفرهم چهرهای خوده دوست ندارم!
مادرم خوشکیله زیادی هم خوشکیله نباید بازهم شبیح به او میبودم!
میرم مجلسی یا فاتحه کسی نمیشناسم فوراً خاهرخوندههم میشند میگند: تو شناختیم دخترِ فلنی نیستی!
مه و مادر تو وقتِ بچه بودِم داخلِ کوچه همبازی بودِم عروسی مادرتو هم بودِم واقعن مادرتو حیف شد اِللهِ که بابا بزرگِ تو خیر نبینه دخترِ جوون و خوشکیلی خوده داد به مردِ ۴۰ ساله که دوتا زن هم داشت! مادر تو سندِ نداشت ۱۳ساله بود!
مهای بدبخت به خود فرو میرم میگم حالکه شده!
دیدید شباهتِ زیادی خوب نیست یا که دختر مادرهم میشم یاکه خاهراش!
و باید هرچهکه از گذشته مادرهم دیدنی داشت بمه میگند بدونِ رودرواسی یا بدونِ سوال!
گاهی چنان مره سیمچین میکنند انگار مه مادرِ خوده بدبخت کردم دادم به بابام
/ دیشب خاهرزادههم میگه :
خاهرم دومادِ بابا منه!
مه هم تا دمی خداحافظی کردَم گفتم:
خاهرم دومادِ بابا منه!
از او بر هم تکرار آهنگِ یک تک استاد!
خدانگهدار تا فردا
شلواری که ذوقش را داشتم
امروز با ذوق، شلواری که چند مدت است در فکر دوختنش هستم را شروع کردم با پارچه آموزشی برای امتحان کردن، مدلش پیلی های کج ضربدری هست، خلاصه با کلی ذوق در حال دوخت بودم و موقع پرو دیدم که اصلا با چیزی که تصور میکردم فرق دارد و رضایت ندارم، به الگوی خود نگاه کردم و دیدم که پارچه تقصیری ندارد، در الگو هرچه هست روی پارچه هم همان آمده و یاد حرف مربی ام افتادم که میگفت “10 بار چک کن و 1بار برش بزن”، ولی من الگو را به اون نشان داده بودم، هرچه باشد باید مشکل را حل کرد و دلیل اشتباهم را باید بدانم.
به این فکر میکنم که این شلوار نیمه دوخته شبیه بعضی آنلاین شاپ ها شده است، تصویر با واقعیت فرق دارد و ذوق مرا کور میکند.
شعر نیک
دیشب سعی کرده بودم برای جلسات در مسیر نوشتن آنلاین باشم و این بیدارخوابی شبانه تمام امروزم را بهم ریخت. سردرد و کلافگی باعث شد تمام برنامههای امروزم را یکی یکی کنسل کنم.
به فهرست روزانهام چشم دوختم و شعر را برگزیدم. نشستم پای سادگی باصفای بیژن جلالی و وقتی گفت:
اخبار روز چه زود کهنه میشوند
ولی آنچه برای همه روزهاست
شعر است
که همیشه میماند.
فایل نجواهایم را باز کردم و شروع به بازنویسی کردم. چند ساعتی نرم و آرام با آنها گپ و گفت داشتم. شاخههای اضافه را هرس کردم. غلط گیری کردم دوباره نوشتم و باز دوباره. بعد برای یکیشان بوسهای توشه راه کردم و برای مژگان فرستادم. درعین ناباوری بیدار بود با وصف اینکه سه صبح به وقت تهران بود. چقدر خوش گذشت گپ زدن در خصوص شعر. یواش حرف میزد که اهل خانه بیدار نشوند ولی عصر من ساخته شد.
وبینار امروز را شنیدم درخصوص مدیریت دانش شخصی و معماری ذهن دوم استاد پیشنهاد داد که فایلی باز کنیم برای روز جمعه و فهرستی بنویسیم از زمینه هایی که مایلیم مدام در آنها در حال یادگیری باشیم. برای من شامل : بهبود نوشتن-افزایش دایره واژگان- بهبود دانش شعر- روانشناسی کودک و هرآنچه مربوط به کودکپروری است-زبان انگلیسی و الی ماشاالله . و مقرر شد برای اینکه روند یادگیری پویاتر شودآخرین آموخته خود در باب هریک را بنویسیم. بنظرم چالش جذابی است و ذهن آدم را تمام هفته درگیر میکند.
گفتگوی خاطرارت با آیدین آغداشلو را دیدم. از ترسهایش گفت و از تجربه هایش، از مجموعه مقالاتش و سایر کتابهایش. از دوستانش و از اینکه دیگر پای رفتن ندارد. حالا ثابت کناری نشسته و جهان گذران را تماشا میکند و بعد گفت از مجموعه خط و هر چیز اصیلی که ایرانی باشد و او در تهیه اش جدیت داشته است، به قول خودش بعد از آنکه در سال 59 از مدیریت موزه رضاعباسی که خود برپاکنندهاش بود عزل گردید، تصمیم گرفت برای خود با دست خالی موزهای بسازد و ساخت. در خانه خودش. از این گفت که مدیون داریوش شایگان است که نگاه او را به نقاشی وسیع کرد و تنها کسی است که تحت تاثیر قرارش داده است. از دوستیاش با ابراهیم گلستان و در پایان از اینکه با نوشتن ناگفتهها را به گفته بدل میکند ابراز رضایت کرد. اولین بار بودم پای صحبتش مینشستم. برایم جالب و تاملبرانگیز بود.
باز به بیژن جلالی برگشتم . اینبار مرا دعوت به سکوت کرد حق دارد:
سکوت کنیم
تا جهان را بدانیم
پیش از آنکه هوس گفتن
ما را در پرتگاه ندانستن
پرتاب کند.
در صورت تمایل میتوانید یاداشت « از اهواز در تاریکی تا استخری پراز کابوس » را که نگاهی دارد به کتاب یوزپلنگانی که با من دویدهاند اثر بیژن نجدی در لینک زیر مطالعه بفرمایید:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1255
میترا رستگاران
گزارش نیک 185
وارد شنبه شدهایم، میدانم. ولی بگذارید بگویم هیچ وقت برای ثبت گزارش نیک دیر نیست.(حداقل ۲۴ ساعت آینده پس از آن روز)
این قاعده را از خودم درآوردم. بلاخره گزارش خودم است و قوانینش را نیز میتوانم اتخاذ کنم.
بگذریم. جمعهی دلچسبی نبود اما دلآزار هم نمیتوان نامید. اینجاست که میگویند دو نوع زاویه دید در جهان هستی شکل میگیرد. اساتید آن را نیمهی پُر لیوان(خداروشکر که دلآزار نبود) و نیمه خالی لیوان (از شانس گندم دلچسب نبود) مینامند.
و باز هم اینجا به انتخاب خودت است که کدام نگاه را به روز جمعه و در معنای عامتر، به زندگی داشته باشی. اساساً انسانهایی که خداوندِ باریتعالی آنها را برگزیده است و در خاورمیانه زیست میکنند، ناچار به داشتن نوع نگاه اول هستند. یعنی همان نیمهی پر لیوان و یا خوشبینی. کاملن هم واضح و مبرهن است که چرا. برای پاسخ به این سوال فقط کافیست یک نگاه به شرح حال زندگی خود بیاندازید. اگر همین پردهای که مقابل چشمان شما قرار گرفته است را با عینکِ «بدبینی» ببینید؛ شکی ندارم همچون تسخیر شدهها خود را از بلندی پرتگاهی، مثلاً پنجرهی اتاقتان، به پایین پرتاب میکنید و یا همچون صادق هدایت شیر گاز را باز کرده و چنین نوشتهای از خود به جای میگذارید:
«نکبت و خستگی و بیزاری سرتاپایم را گرفته. دیگر بیش از این ممکن نیست. به همین مناسبت نه حوصله شکایت و چسناله دارم و نه میتوانم خود را گول بزنم و نه غیرت خودکشی دارم، فقط یکجور محکومیت قیآلودی است که در محیط گند بیشرم مادرقحبهای باید طی کنم. همه چیز بنبست است و راه گریزی هم نیست.»
خوب حداقل میتوانم ادعا کنم که بزرگان ما حتی اگر به طرز احمقانه و خودفریبندهای خوشبین نبودند، حداقل خوب و بد روزگار را به واسطه قلم یا قلمو بر روی کاغذ ثبت میکردند. نمیدانیم که. شاید نوشتن یا کشیدن، معجزهای در خود داشت که میتوانست تلخی آن روزهای کثافت و زهرمار را برایشان قابل تحمل کند.
این بود گزارش روز جمعهی من که مهمترین اتفاقش، شروع رفتن به سرکار پارهوقت بوده و زیباترینش شرکت در وبینار نویسندهساز و آشنا شدن با یکی دیگر از شگرد های شاهین کلانتری در باب مدیریت دانش شخصی
پ.ن:راجع به این معماری ذهن دوم، مفصلن در یک جای دیگر خواهم نوشت.
خیالپردازی کردم و تند که رفتم برگشت کردم و به دغدغهی یادگیری پرداختم و آسماننگاهی کردم و وبینار مهناز رفتم و با شیمساز جلوسیدم و سرمستی همزبانی با الهه را زیستم و آزادنویسی کردم و مطالعه کردم و خودگفتار ضبط کردم و نوشتم و وبینار نگار زیبا را رفتم و یادگیری را یادگیریدم و به وبینار دخترم الهه رفتم و دیدن را بدیدم و از عواطفم و اثرش بر دیدن را بگفتیدم و کارگاه بعدی را طراحی کردم و رخدادک را جای پستی که نوشتم ارسال کردم و داریم اینجا جان میکنیم را دیدم و نه شاهکار است نه بد است اما دیدنیست.
شنبهها. برای شنبهها که از جمعهای آغاز میشوند. چند روز جا ماندم شنبهی عزیز.
میدانم که عشق یعنی برگشتن.
یعنی هربار شکستخوردن و هربار سختتر از قبل برگشتن.
یادت هست از آن روزی که رژیم را شروع کردی کباب مهمانی را هم نخوردیم؟ جمعه نبود؟ بود.
برگشتن با همهی تلخ و شیرینش. شیرین و تلخش. فرهاد و مسخ. شیرین و کافکایش.
تکرارآموزی:
اونی که شروع نمیکنه هیچوقت شکست نمیخوره. یه ژنرال واقعی یه سرباز همیشگیه. یه چیزایی رو برای خودت غیرقابل مذاکره کن اما فضا را به زندگی و تجربه نبند.
برای نویسنده شدن
شب بخیر.
ستاره که رفت بلند شدم و شروع کردم به تمیزکاری خانه. خاهرم میخاست برود بیرون و آشپزخانه را ترکانده بود.
یک ساعتی نوشتم.
فائزه گفت بنویسیم و من دو ساعت حرف زدم و هی میگفت بنویسیم. میگفتم نه دلم نوشتن نمیخاهد. نوشتن غمگینم میکند و دلم نمیخاهد از چیزی که تو ذهنم است بنویسم. پس برایش گفتم و خوردم کلهاش را. تصمیمات یکهویی گرفتیم که بعد فهمیدیم یکهویی است و باز به حایش تصمیمات یکهویی دیگری گرفتیم. ایح ایح ایح.
وبینار از معماری نصیرو بود. از دیدنها و از شکلها گفت. دقت به جزییات و تفکیک کردن اجزای هر چیز.
فائزه و الهه رفتند که بنویسند. من هم رفتم که دیدم دارند حرف میزنند و من هم حرف زدم. اما نوشتیم. نوشتیم و نوشتیم. الهه رفت و فرشته آمد باز حرف و نوشتن. سرم داشت میترقید و بای بای کردم. پستم را نوشتم و ویرایش و ارسال. بچهها هنوز داشتند مینوشتند.
امروز را کلی نوشتم و نوشتم اما خالی؟ نشدم.
گزارش نیکم جامانده. دیشب یادم بود اما نمیدانم چه شد که یادم رفت. گاهی خیلی سخت میشود نوشتنش.
جمعه بود. مثل هر جمعه لیست بلندبالایی از کارها را نوشته بودم.
بعد ار حمام و صبحانه. اول رفتم سراغ نوشتن و کتاب و شعر. چقدر هم چسبید. سهیل مشغول کار خودش بود و من مشغول کار خودم.
باکس لباسهای زمستانی را درآوردم و مشغول جابهجایی شدم. لباسهای خنک را توی باکس گذاشتم و لباسهای گرم را توی کشو. همهجا تمیز و مرتب شد.
برگههای ریاضی را صحیح کردم. البته وقتی دیگر رفته بودیم خانهی مادرشوهرم. حرف میزدیم و بینش تند تند تیک میزدم جوابها را. نمرهها را وارد کردم. شام خوردیم و جمع و جور کردیم و برگشتیم.
در خانه هم کاری نبود جز آماده کردن صبحانهی فردا. مربای کدوحلوایی چه پدیدهایست. من اصلا از کدوحلوایی خوشم نمیآید ولی مربایش واقعا خوشمزه است.
شعری که نوشته بودم را منتشر کردم و گزارش نیکم را فراموش کردم و خوابیدم.
افشین عزیز
من هر روز یک دفترِ شعر از آثار معاصران میخانم، با چنین پرسشهایی در کانون ذهنم:
شاعر امروز از چه بغرنجهایی به شعر میپناهد؟
شاعران همروزگارم چه شیوههایی از «گزارهگردانی» را برای رسیدن به بیان شاعرانه به کار میبرند؟
این شعرها چگونه ملال من از زبان روزمره را میکاهند؟
معاشرت با شعر شیوهایست برای پیوند با شعور زمانه، حتا اگر شعر خوب از زیر سنگ بیرون درآید.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات جمعه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. برگزاری جلسهی پنجم کارگاه «خودواژه». وبینار «نویسندهساز» و پرداختن به موضوع تازهای دربارهی مدیریت دانش شخصی (پیشنهاد میکنم حتمن صوت این وبینار را بشنو.). پیادهروی شبانه. یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم
گزارش نیک ۱۸۵
سالواژه: فاصله
نقره خانم حالم خوب نبود. سراسر روز این طرف و آن طرف رفتم. درخانه. گفتوگو کردم با خودم. ده بار مقصر بودم صدبار محق. کاغذ نویسی کردم برای کی؟خطاب به خودم. حالم بهتر شد.
گلدانها را آب دادم.
در وبینار نویسندهساز بودم. از توسعهی فردی شنیدم. چه خوب است این بحث.
با الهه نصیری «از معماری» را بودم.
نقاشی کشیدم. یادداشت کانالم را فرستادم.
امیدوارم. همچنان.
شب بهتر بودم.
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بهاری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Mynameis Mehrdad on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟