از اون روزاییِ که نمیدونم چطوری بنویسم، حس و حال عجیبی دارم. انتظارم از خودم این مدل نوشتن نیست ولی اگه ننویسم و بخوام مدلی که دوست دارم با جزئیات، زیبا و با معنا بنویسم، احتمالا فعلا باید بیخیال نوشتن گزارش نیک و کلا نوشتن بشم.
امروز دوتا صابون دوناتی درست کردم. عاشق کار صابون شدم یه جورایی این صابون های دکوراتیو شبیه کیک و شیرینی هستن و هوسانگیز.
ورزش داشتم توی خونه و قدرت بدنیم بخاطر وقفه چندماههای که داشتم کم شده اما خوبه یعنی در حداقل ترین حالت باعث میشه حسم بهتر بشه.
بعد وبینار نویسنده ساز بود، از ایده نگاه کردن به مسائلمون مثل یک دانشمند و مشاهدهگری به سبب نوشتن خوشم اومد و بهم کمک کرده بهتر بتونم به راهحل برسم یا حداقل هوشیار انهتر زندگی کنم.
کارگاه خرده خاطره خیلی جالب بود و خوب بود البته برای من یکم سخت هم بود، احساس میکردم یادآوری خاطراتم با جزئیات برام سخته و عجیب بود.
یه جورایی باعث شده به گذشته عمیقتر فکر کنم. انگار گذشته از ذهنم پاک شده تیکه تیکه مبهم یه چیزایی از هر دوره از زندگیم یادم میاد. واقعا باعث شد فکر کنم چرا اینطوریه.
احتمالا انجام تمارین تجربه خوبی بشه برام در کل دوسش داشتم.
فیلم «وریتی» را دیدم. نویسندهها عجب موجوداتی هستند ها. نمیفهمی کی حقیقت را مینویسند و کی دروغی که لباس حقیقت دارد. هم. آره. نویسندهها امان از نویسندهها.
نویسندهساز و آزادنویسی.
با فرشته و فائزه نوشتم.
دومین جلسهی خطخطی را داشتم. با «سوال چرا نقاشی میکشیم؟» بچهها کلی جوابهای خوب دادند. جواب خودم هم این بود. «چیزهایی هست، حرفهایی، احساساتی، دردهایی که کلمهها نمیتونن بیانشون کنن و تنها راه بیانشون نقاشیه. نقاشی میکشیم تا ناگفتههامون رو با رنگ و خط بیرون بریزیم.» بعد هم با هم خطخطی کردیم و بچهها مستکشیهاشون رو فرستادن. کلی استرس داشتم قبلش اما خیلی خوش میگذرد نقاشی کشیدن با بچهها. وقتی تمام شد داشتم لبخند میزدم. هر چند قبلش میخاستم فرار کنم و داشتم به غلط کردن میافتادم و غر میزدم با یچهها که چرا سه روز در هفته کردم، اما بعدش کلی خوشحال بودم و حس خوبی داشت. چه خطخطیهایی که نکردند بچهها. یعنی بوسیدنی بود.
با محبوب حرف زدیم و قرار حرم سر صبح را گذاشتیم.
به تاریخ روزی که امروز است، خوش گذشت به دلایل عدیده: فهمیدن، نوشتن، خوردن، آمدن، نرفتن، دیدن، خواندن، پختن، شستن، نِشَستن، اندیشیدن، گفتن، شنیدن، خوابیدن، جفتوجورکردن، خریدن، داشتن، آموزاندن، آموختن، درآمیختن، برنامهریزیکردن، ترسیدن، تایپیدن، چَتیدن، فِنگشوییدن، دویدن، تمیزکردن و رویا پروریدن که آب حیات این روزهای تلخ و سخت ایران من است. باشد که آزاد و آباد ببینمش. هزار آمین.
امروزم را با مصاحبهای در یوتوب شروع کردم.
مصاحبه یک پزشک دربارهی اینکه پول خوشبختی میآورد یا نه؟ زیاد باب میلم نبود و نتوانستم ادامه بدهم.
رفتم سراغ سنگ صبور. این کتاب را خیلی دوست دارم و یکجورهایی برایم عزیز شده چون ماجرای خریدنش را هم دوست دارم. خیلی خوب با شخصیتها ارتباط برقرار کردهام و راستش دلم به حال کاکلزری میسوزد.
امروز پیادهروی ام را بین کلاسهای دانشگاه جا کردم. دو تا هم فیلم دیدم. یک فیلم کوتاه به اسم one in three فیلم جالبی بود و فضای سرد و سنگینی داشت. فیلم بعدی را از همان کارگردان دیروزی انتخاب کردم. راستش از شخصیت فیلم فرانسیس ها خیلی خوشم آمده. میخواستم دوباره همان بازیگر را ببینم با همان بازی شگفت انگیز.
Mistress America را انتخاب کردم و خیلی خوشم آمد و در طول فیلم کلی خندیدم. در یک سکانس واقعن قهقهه زدم. طنز زیبایی دارد.
در آزادنویسی امروز یک شخصیت ساختم.شخصیتی با کراواتی که سفت بسته بود. داشتم فکر میکردم کراوات از کجا به آزادنویسیام راه پیدا کرده که یاد آلبومی که اخیرن در یوتوب گوش داده بودم افتادم آلبوم کراوات. البته کراوات زدن شاهین کلانتری هم بیتاثیر نبود.
امتیاز روزم قابلقبول است. امیدوارم گزارش نیک فردا پربارتر باشد.
صبح باز هم اول به باغچه رسیدم. از بذرهایی که کاشته بودم دوتایشان سبز شده بود؛ اما گَندجشکها از ریشه در آورده بودند. حالم گرفته شد. تازه رویشان سبد هم گذاشته بودم.
قبل از صبحانه نوشتم و برنامهی روزم را لیست کردم.
باز یک دفتر شعر خواندم از سیدعلی میرافضلی. شعرهایش کوتاه و الهامبخشاند.
به درس بچهها رسیدم.
وبینار نویسندهساز را همرمان با شستن روفرشی در حیاط دیدم.
در باهمنویسی بودم و مغزم را روی کاغذ تکاندم.
به کانال بچهها سرزدم.
یادداشت کانال را نوشتم.
دوشنبه ۱۱ آبان صفر پنج
صبحش را با بیدل شروع کرد. از میان شعر دو واژه بیرون کشید و کنار دستش گذاشت: «هوسآباد» و «فسونکاری». بعد از آن، چند صفحهای آزادنویسی کرد و پیش از آنکه کارهای روزمره سر برسند، تمرین شعر سهسطریاش را انجام داد.
روز شکل معمول خودش را پیدا میکرد. کارهای اداری، مسئولیتها و رفتوآمدهای همیشگی. اما او نمیخاست همهی روزش را به این کارها بسپارد. مدتی بود به این فکر میکرد که چطور میتواند میان وظایف روزانه و علاقههای شخصیاش تعادل برقرار کند. نمیخاست خاندن و نوشتن و آموختن همیشه به وقت دیگری موکول شوند. به قول استادش، باید وقت میدزدید. پس امروز هم لابهلای کارها، چند صفحه رمان خاند، سراغ شعر رفت و پیادهروی کرد. البته انتشار مطلب کانال را فراموش کرد.
بخش دیگری از روزش صرف ور رفتن با ایدههای داستان بلندی شد که مدتی است در ذهن دارد. امروز چند ایده و مسیر تازه برای روایت پیدا کرد. از این بخش لذت میبرد.
بعدازظهر، دو تجربه متفاوت در انتظارش بود. ابتدا در وبینار «من نوشت» خانم ناهید یوسفزاده شرکت کرد. شنیدن تجربههای ایشان و قدمهایی که برای رسیدن به جایگاه نویسندگی برداشته بودند، برایش بسیار شیرین و الهامبخش بود. از آن دست گفتوگوهایی بود که آدم بعد از شنیدنش دلش میخاهد بیشتر بنویسد و مسیر خودش را جدیتر دنبال کند. از اینکه فرصت حضور در این وبینار را پیدا کرده بود، خوشحال بود.
بعد از آن نوبت وبینار نویسندهساز استاد کلانتری رسید. استاد درباره کتابی صحبت کرد که قرار بود به آنها کمک کند رفتارهای روزمره خودشان را علمیتر و نقادانهتر بررسی کنند. در کنار آن، موضوعات دیگری هم مطرح شد و او باز هم فرصتی برای نوشتن در جمع پیدا کرد. تجربهای که برایش اهمیت داشت. به نظر میرسید وقتی در کنار دیگران مینویسد، تمرکزش بیشتر میشود و تعهد بیشتری به تمرین دارد. شاید حضور جمع چیزی به او میدهد که در تنهایی کمتر پیدا میکند.
در مسیر برگشت به خانه، دوباره سراغ جستار «چرا ادبیات؟» از ماریو بارگاس یوسا رفت. این جستار را قبلاً خانده بود، اما دوبارهخانیاش برایش جذاب بود. یوسا از کمتوجهی آدمها به ادبیات میگوید و اینکه چطور گاهی ادبیات را چیزی لوکس، سرگرمی یا فعالیتی برای وقت اضافه میدانند. در حالی که ادبیات میتواند در پرورش احساسات، شناخت انسان و فهم رفتارها و کردارهای او نقش مهمی داشته باشد.
خاندن دوباره این جستار او را به سالهای قبل برد. زمانی که بیشتر مطالعاتش به کتابهای تخصصی روانشناسی محدود میشد. به شعر و ادبیات علاقه داشت، اما کمتر سراغشان میرفت. نه اینکه میلی به خاندن نداشته باشد، بلکه انگار راه ورود به این دنیا را نمیشناخت.
حالا مدتی است که شعر میخاند، رمان میخاند و به سراغ آثار ادبی مختلف میرود. البته هنوز هم ممکن است خاندن یک رمان برایش دو یا سه ماه طول بکشد، اما همین خاندن آهسته و پیوسته هم بیاثر نبوده است. کمکم تغییراتی را در گفتوگوهای روزمرهاش و حتی در شناخت احساسات و افکارش میبیند. گاهی با خودش فکر میکند شاید محدود ماندن به مطالعات تخصصی، نگاهش به جهان درونی خودش را هم کمی محدود کرده. حالا ادبیات کمکش میکند احساسات و تجربههای انسانی را از زاویههای بیشتری ببیند و برای چیزهایی که پیشتر شاید بهسادگی از کنارشان میگذشت، کلمه پیدا کند.
این فکر او را به حوزه دیگری از علاقههایش برد: کار با کودکان. مدتهاست به استفاده از قصه و ادبیات در کار درمانی با کودکان فکر میکند و دوست دارد این شیوهها را در کنار نمایشدرمانی به کار بگیرد. میداند که این مسیر تازه و ناشناختهای نیست و افراد زیادی در این زمینه کار میکنند، اما برای خودش فرصتی است تا آنچه از خاندن و آموختن ادبیات به دست میآورد، وارد کار حرفهایاش کند. شاید حالا بهتر بتواند ظرفیت قصه و نمایش را در کار با دنیای کودکان به کار بگیرد.
بیدل دهلوی:
جان هیچ و جسد هیچ و نفس هیچ و بقا هیچ
ای هستی تو ننگ عدم تا به کجا هیچ
دیدی عدم هستی و چیدی الم دهر
با این همه عبرت ندمید از تو حیا هیچ
مستقبل اوهام چه مقدار جنون داشت
رفتیم و نکردیم نگاهی به قفا هیچ
آیینه امکان هوسآباد خیال ست
تمثال جنونگر نکند زنگ و صفا هیچ
میخاهم نامهبازیهایی که شروع کردیم را ادامه بدهم. اشکالی که ندارد قاطی گزارش نیکم بکنمش؟
امروز قدری آرامم. دیر سر کارم رسیدم. میدانی که از آن دسته آدمهایی هستم که ممکن است سر زمان و دیر رسیدن سروصدا به پا کنم. الآن عاقلتر شدهام. اما باز هم گاهی دیوانگیام عود میکند. شاگردی که دوستم دارد گفت: خانوم دیر کردین.
گفتم دلیلش چه بود. گفتم به جای اینکه حرکت کنم سمت مدرسه، به انصراف فکر میکردم. سر صبح با خانواده بحث میکردم که نروم سر کار و جایش بروم اداره استعفا بدهم. پس چی؟ فکر کردی من از آن آدمهایی هستم که رنجم را بریزم توی خودم و حرص بخورم و چروک شوم؟ همه باید همراه من رنج بکشند. اگر من حالم بد است، همه باید حالشان بد باشد. نمیشود که من تنهایی غصه بخورم. میبینی چقدر بیشعورم؟
البته فکر کنم بیشتر میخاستم ناراحتیام را بریزم بیرون تا اینکه واقعن استعفا بدهم. میخاستم مشکل را برای آنها بگویم و تهش آنها هم قانعم کنند که دوباره برگردم سر کار و من هم برگردم. هرچی نگاه میکنم این وسط منم که دارد بهش ظلم میشود نه باقی معلمها. توی پیرکوه تنها معلمی که غیربومیست منم. دلم نمیخاهد توی خانهای که آنجا گرفتهام بمانم. کرایههای راه سرسام آورند. روزی ۱ونیم یا بیشتر خرج راهم میشود. چون شانزده ساعت در مدرسهی پیرکوه تدریس دارم باید هر دو روزش را هم فوق بمانم. و وقتی که فوق میمانم دیگر مسافری نیست که باهاش برگردم خانه و مجبورم هزینهی کل ماشین را خودم حساب کنم. اینها را کمکم پذیرفته بودم تا اینکه رئیس جدید آموزشوپرورش آن مناطق آمد.
رئیس جدید آمده و دارد سعی میکند یکسری اصلاحات انجام دهد که به نفع من نیست. مثلن سالهای قبل کلاسهای ۸ ساعتهی مدارس تا ساعت ۲ بود. از آنجایی که بچهها دوست نداشتند بمانند و مدیر هم سختگیری نمیکرد، معلمها از خداخاسته یک ساعت تقلبی خروج مینوشتند و زودتر میرفتند. حالا اما که سال اول تدریس من است رئیس فرموده که باید تا ساعت ۲ونیم توی کلاس باشیم. مدیر مدرسهمان آدم آرام و خوبیست. باهاش راحتم. مجبور است تا ۲ونیم نگهمان دارد. هستند همکارهایی که اگر زودتر تعطیل شویم، از مدرسه نرفته زنگ میزنند به اداره و چغلی میکنند که مدیر مدرسه کارش را درست انجام نمیدهد. توی همین چند روزی که این خانم مدیر شده با آرامش خیلی چیزها را سامان داده.
سر کلاسهای ۸ ساعته بچهها جان ندارند. میگویند خانوم چه فایدهای دارد که شما درس بدهید وقتی ما نمیفهمیم؟ خب چه بگویم؟ سعی میکنم تا حد ممکن سبک برگزار کنم، بینش استراحت بدهم، به شوخیها و خاطرهها میدان بدهم اما توهین نیست که تا من میروم روی تابلو بنویسم دانشآموز با صدای بلند خمیازه بکشد و بارها بکشد؟ ولو میشوند روی میز و میگویم درست بنشینید و میگویند جان نداریم. این چه ساعت مزخرفیست؟ چه آموزشی؟ کشک چی؟ آش چی؟ دوغ کی؟
عصبانیتهایم از رئیس جدید به همینجا ختم نمیشود. جالب نیست که وقتی یک نفر هم سعی میکند کارش را درست انجام بدهد اعصاب آدم خرد میشود؟ حس میکنم به خاطر این است که فشار هیچوقت به کلهگندهها و پارتیدارها نمیآید. وقتی بالادستی قانونمندی میآید فشار بیشتر از همه به کسی میآید که وجدان دارد و بهش ظلم شده. وگرنه پارتیدارها که جانشان را دربردهاند. مثلن دو تا از دانشآموزها مشکل پزشکی داشتند و جلسات زیادی غایب بودند. رئیس گفته که معلمها باید برای این دو دانشآموز خلاصه مطالبی که گفتهاند را توی شاد درس بدهند. رئیس میداند که من ۶ صبح میزنم بیرون و ۴ بعدازظهر برمیگردم خانه؟ من همین که وقت کنم کتابهایی را که قرار است درس بدهم نگاه کنم خودش خیلیست. یک دانشآموز ضعیف هم به خاطر سرویسش اجازه گرفته که زودتر برود و مدیر مدرسه آمد ازمان امضا بگیرد که با او راه میآییم و درس را جوری تنظیم میکنیم که او ضرر نکند. گفتم دلم نمیخاهد حتا همین را امضا کنم. معلمهای دیگر گفتند تو حتا سر چنین چیزی هم سخت میگیری. در مورد همهچیز اینطوری. آن دانشآموز خودش توقعی ندارد. برای من مهم است. وقتی حرف میزنیم و امضا میکنیم مگر نه این است که باید انجامش هم بدهیم؟ اگر امکان انجام دادنش را نداشته باشیم بعدن یقهمان را نمیچسبند که پس چرا امضا کردید؟ آن موقع جواب منطقی چیست؟
پوستر وبینار رئالپر حاضر شد. هفتهی پیش نقاشیام را فرستادم برای ساجده و او کلی بهم توضیح داد تا فرمی که توی ذهنم است دربیاید. امروز پوستر آمد بیرون و چشمم به جمالش روشن شد. به نظرم باحال شده. خود ساجده هم نقاشی را تایید کرد و برای وبینار تشویقم کرد. آدم نازنینیست.
اما اگر خود وبینار به باحالی پوستر نباشد چی؟ مبینا توی وبینارش میگفت که بعد از طراحی پوستر با خودش گفته کاش یک مبینا ملایی دیگر بود که میآمد و جایش وبینار را برگزار میکرد. اصلن دارم چه غلطی میکنم؟ وبینار برگزار کردنم چی بود توی این هیروویری؟ دقیقن در زمانی که شلوغترینم. اما دلم میخاهد امتحان کنم.
به خاطر مدرسه کلاس خیاطیام را از دست داده بودم. با استادم حرف زدم و امروز خبر داد که کلاس را گذاشته چهارشنبه صبح تا من هم بتوانم باشم. خیلی خوب است. اما راستش با این حجم کارهایی که دارم، اصلن میرسم هیچ غلطی بکنم؟ نمیدانم. امیدوارم برسم. اگر مجازی شود شاید بتوانم. شاید هم از هفتههای آینده تصمیم بگیرم توی خانهی پیرکوه بمانم. هرچند دلم نمیخاهد. هر هفته همین را میگویم و هر هفته هم برمیگردم. در هر حال الآن حالم بهتر است. کمی ناراحتم چون با مدیر مدرسه قرار گذاشته بودم قبل از سهشنبه سوالها را برایش بفرستم. و آنقدر ذهنم درگیر بود و هی فکر میکردم سوالها را ارتقا بدهم که نفرستادم. فردا برایش توضیح میدهم اما حس بدقولی دارم. بهش میگویم اگر نشود هفتهی بعدی امتحان میگیرم یا اینکه کنسلش میکنم. هرچند او چیزی نمیگوید اما من حرف زده بودم. هی خدا.
از جادهها برایت نگفتم. جادهی جلیسه همیشه خراب بوده. به یمن قدم من دارند آنجا را آسفالت میکنند. بیشتر هدفشان دهن من است. من میگویم انتقالی بدهید و آنها به جایش جاده را هموار میکنند که راحتتر بروم و بیایم. میبینی تو رو خدا؟ این هم یک کار بد دیگر از رئیس جدید. نمیدانم این کار را هم او کرده یا نه اما خلاصه از وقتی من وارد آن مناطق شدهام، تمام ادارات یادشان افتاده که باید به قانون عمل کرد. آی پیشونی؟؟
سلام گیتار عزیزم. باز دارم به تو نامه مینویسم، چون دفعهی پیش آخرش نوشتم تا نامهی بعدی. الان بعد یک هفته بهت رسیدم. باید وقتی دور بودم مینوشتم. واقعی دلم برات تنگ شده بود. میدانی که امروز بالاخره درست انجامش دادیم. و فرستادیمش رفت. گفت که عه. بالاخره درست زدی. بعدش از صبح خیلی کارها کردم. درس خواندم. این جزوههایی که با هوش مصنوعی نوشته شده خوبند. بعدش داستانکوتاه خواندم از چخوف. حکایت سرباغبان. قبلا خوانده بودم ولی خب تکرار. داستان تو داستان بود و رابطهی داستانها هم جالب بود. اعتماد به انسان. بعدش بهیاد گذشته انیمیشن شگفتانگیزان را دیدیم با دخترخاله. نمیدانم چرا طرح تو انیمه و انیمیشن بهنظر واضحتر میآید. بعدش خب. وبینار نویسندهساز را بودم. کتابی معرفی شد که دوست دارم بخوانمش. چطور به روش علمی زندگی کنیم. تا حالا بهش فکر نکرده بودم. اما این معیار جالب بود: اگر تو میتوانی انجامش دهی پس من هم میتوانم. بعدش آزادنویسی هم کردیم.
بعدش از برتری خفیف خواندم.
کارگاه خردهخاطره را هم بودم. به گذشتهها فکر کردن جالب بود. به اشکها و بغضها و همکلاسیها. گربهها و معجزهها. دوست دوران راهنماییام را انتخاب کردم. البته هشتم و نهم. خاطرهای ازش نوشتم که کمی داستانی شد. چقدر داستان داریم تو خودمان.
بعدش گیتار جان. درس خواندم. تودههای کبدی را تمام کردم.
حالا گیتار جان. بروم جلسهی اول را نگاهی بیندازم. شاید هم بخوانم. به امروز هم نمرهی ۸ میدهم.
گزارش شصت و هفت
سالواژه: تبدیل
معصومه جانِ عزیزم سلام
نمیدانم چرا دلم خواست گزارش امروزم نامهای به تو باشد. شاید چون دیگر با هم صحبتی نمیکنیم.
بله من مینویسم. یادت هست؟ که من از نوشتن برایت میگفتم، تو هم میگفتی خب بنویس. و من آسمان به ریسمان میبافتم که نمیتوانم. یادت هست چقدر انشاهایم را دوست داشتی؟ اصلا مرا یادت هست؟
پچپچهای نیمکت آخر کلاسمان، بازی هایمان، چیزی از آن شور اکیپ پنج نفرهمان یادت هست؟
خب کمی بغض دارم. نوشتن برای تویی که حالا غریبه شدهای سخت است. پس برای آن معصومه مینویسم. همان که کنار کادوی تولدم نوتی گذاشته بود و در آن گفته بود اگر یک روز عوض شد آن معصومه هنوز دوستم دارد.
معصومه جان از امروز برایت بگویم. کمی ورزش کردم.
نه دیگر باشگاه نمیروم. ها هنوز عاشق گربهها هستم.
مدتیست گربهای جلوی در خانهمان لانه کرده. امروز هم به او سر زدم. هنوز نتوانستهام برایش اسمی انتخاب کنم. اگر بودی باهم انتخاب میکردیم.
امروز در رقابت داستانک آبانماه شرکت کردم. داستانک خودم را ویرایش کردم و فرستادم. اسمش را گذاشتم اتاق فراموشی. تو میدانی این برایم چه قدم بزرگیست. نتیجه نه، همین که حرکت دارم، جریان دارم با عشق درونم.
عصری هم برای خرید خانه بیرون رفتم. سر راه از کافه نان محبوبم کیک یزدی خریدم. هنوز شیرینی دوست دارم. مثل آن موقع که از کلاس کنکور برگشتنی زولبیابامیه میخریدیم.
کلاس نویسندگی شرکت کردهام. میتوانم بگویم شد، آنچه باید درونم میشد. حالا هم در کارگاهی شرکت کردهام به نام خودواژه. امروز تمرینهای واژهسازی آن را انجام دادم. اگر بودی چند کلمهای که دوست داشتم را برایت میفرستادم تا نظرت را بدانم.
اگر از کار و درآمدم بخواهی بدانی، اوضاع برای من حداقل آنطور که آن موقع با هم رویا میبافتیم نیست. مثل تو هم سرم شلوغ نیست. سرم شلوغ هم باشد عزیزانم را فراموش نمیکنم. تیکه بارانت نمیکنم.
در فراق چیزهایی که نمیتوانم به تو بگویم چند قطرهای اشک میریزم. چون میدانم تو یادت نیست. باشد هم فایدهای ندارد.
قرار نبود این نامه گلگیام از تو باشد.
دلم که تنگ میشود بهانهگیر میشوم. مرا ببخش. دوستان گاهی یکدیگر را میآزارند اما بدان که من همیشه در دلم جسارتت را تشویق میکردم. شاید هم نمیتوانستم بپذیرمش. شاید از سر خودخواهی یا رفیقخواهی میخواستم تو همان بمانی.
حالا اما باید بگویم. فلسفه بازی بس است. همهی این جملهها به این میرسند که پُرواضح است دلتنگت هستم. شاید باز هم نامه بنویسم برایت. نامههای نخواندنی برای تو.
خدانگهدارت
رفیق
لطفاً فردا در وبینار خیلی خوش نگذرانید؛ یا دستکم، دکمهی ضبط را از همان ابتدا بزنید (از زمان خیار و ناپلئونی).
بعد از چند روز، بالاخره یک مدیتیشن حسابی کردم. بعدش بدمنیتون بازی کردم و بعد هم تا حد کور شدن کار کردم.
برای پایاننامه تصمیم گرفتهام ادای آدمهای عاقل را دربیاورم. موضوعی انتخاب کردهام که دانشگاهپسند باشد و امیدوارم استادی پیدا شود که حاضر باشد راهنماییاش را به عهده بگیرد. البته بهمحض اینکه کارم را گردن بگیرد، موضوع را تغییر خواهم داد و علایق نامتعارف خودم را به آن اضافه خواهم کرد. خدا شاهد است اگر قبولش نکنند، دیگر هیچ مسئولیتی متوجه من نیست؛ پژوهش را از خیابان انقلاب تهیه خواهم کرد و به زندگیام ادامه خواهم داد.
پرینتر از کار افتاده بود. برای چاپ چند صفحه مطلب بیاهمیت بیرون رفتم و درست در همین موقع باران گرفت. باران زیبایی بود و بیرون رفتن، برخلاف انتظار، به یکی از قسمتهای خوب روز تبدیل شد. کمی تنباکو… و دوباره کار.
این روزها مشغول ساختن یک پرسشنامهی روانشناختی برای یک استخر کودکان هستیم. هیچکداممان تصور روشنی از کاری که میکنیم نداریم، اما واقعاً خوش میگذرد.
امروز تنها با کتاب «با سوالهایت زندگی کن»، زندگی کردم.
از وبیکار و وبینار و خردهخاطره هم محروم ماندم.
سنگ صبور خواندم.
وبینار خطخطی ندا را بودم.
دیگر هیچ.
امروز شرکت بوده و نمایشِ کار. ترافیک بوده و فایل آفلاینِ نویسنده ساز. تماشای تمرین رقص گروه بوده از پشت ماسک. مشارکت محض بوده بدون حضور، به اجبار. و به سبک پروتئین بار تلاونگ، دیگر هیچ.
شاهین عزیز
خوابم میآید. مغزم دارد خاموش میشود. دستم میلی به نوشتن ندارد. اما چرا مینویسم. حتی به ذهنم رسید ننویسم. چه نیروی مرا کشاند بنویسم نمیدانم. امروز داشتم فکر میکردم. در واقع امشب عصر به ذهنم رسید که چه کنم. صبحها قبل از ۹ بلندشوم. ۸ نهایت ۸ نیم بلند شوم. اما قسمت چالشبرانگیزترین ماجرا این پریز اتاقم خراب است. باید گوشیام را بیرون اتاق شارژ بزنم. و صبح ساعت بیدار باشم نیست. برای همین ۹ بیدار میشوم. به زودی امروز یا فردا باید برای فلانپروژهیی که بر گردنم است. روتین روزانه تعریف کنم.
…………………………….
از دوشنبه روز
دفترچه خاطرات و فراموشی/ اتود تمرین/ رودراوی/ بوطیقای ارسطو برای فیلمنامهنویسان / شرکت در نویسندهسازی و آشنایی با کتاب روش علمی نگریستن/ اضافهکردن سندی جدید به سبد دانششخصی با نام رمانهای در حال خواندن.
گزارش نیک در قالب دست نویسندهساز
-پیادهروی: رفت و برگشت از خانه تا محل کار 15 دقیقه
-آزادنویسی: نداشتم
-تکرارآموزی: گلستان سعدی و باب هشتم، در آداب صحبت
میان دو کس جنگ چون آتش است
سخنچین بدبخت هیزمکش است
-کلمهبرداری: «نگاهمال» و «روشنگاه» از «فرهنگواره فارسی خلاق»
-گزارش نیک: تا 11 شب سر کارم بودم. وبینار نویسندهساز و کارگاه خردهخاطره را همانجا شنیدم و فقط و فقط شنونده بودم چون کارم دست و بالم را بسته بود. سهشنبه حتما فایل صوتی را میشنوم و با آن تمرین میکنم.
شبتان نیک
خستهروزی بود امروز. با چند کوک خوشحالی. گندروزی بود دیروز چون برق ساختمان پرید. نیم ساعتی پشت درهای بسته گیر افتادم تا همسایه را خدا به دادم رساند. بعد افتادم به تمیزکاری گاز و تراس و ظرف و خانه و این کارها که حرصم را خالی کنم روی چرک و آشغالها.
کوک اولِ امروزم همین بود که کلید وگوشی و همه چیز را رفتنی با خودم بردم تا به هیچ وجه پشت درهای بسته نمانم. کوک دوم، رسیدن کارت پایان خدمت مصطفی بود. کوک سوم رسیدن بستهی پستیام: رومبلیهای نو. از سفارشم بسی راضیام. فقط یک توذوقی افتاد آن وسط. هزینهی پسکرایه زیاد شده بود. چهارصد و پنجاه تومان پولِ پست برای دو تکه پارچه در کتگوریام هنوز نمیگنجید. کوک چهارم طراحی بنر «رئالپر» با ذوق و شوق، وَ رضایت حمیدهی نازنین. کوک پنجم شروع کتاب شب هول. کوک ششم، کتاب گلی خانم عزیز به چاپ رسیده و به زودی نسخهای از «پیادهروی با ماه» به دستم خاهد رسید. غش و کف و جیغ و هورا. کوک هفتم چند خردهریز از کارهایم بود که حوصله نمیطلبد گفتنش را. کوک هشتم نوشتن یک طرحبرگ برای خیالخانه. کوک نهم گشتوگذار میان خط و خطوط فارسی و سایت دوستداشتنیام: فونت ایران. کوک دهم جمعآوری چند ویدئو دربارهی هنر تعاملی. کوک یازدهم نوشتن شعر روزانه و کوک دوازدهم گوش سپردن به باران شبانه.
مابقی خستگی بود و استرس. استرس فایلی که هنوز آماده نکردهام برای ارائه. استرس پایاننامهای که هنوز در حد ایدهای خام مانده و هیچ شروعش نکردهام. استرس تماسهایی که نگرفتهام و فاصلههایی که قارچ شدهاند این وسط. استرس غیبتهای کلاسی، کارهای عقب افتاده و بار جدیدی که از راه رسید برای کلاس پنجشنبه. کُند شدهام با چشمهای پف کرده از نورهای RGB. از ور رفتن با کلیدها و پیدا کردن خطاهای نرمافزاری و پریدن آیکونها.
باران که میبارد، بوی آشغالها هم بالا میزند. حیفِ باران، و حیف خیلی چیزها که کور میشوند با خردهچیزهای دیگر.
دمنوشی بهیادِ محمدرضا
-اکنون که گزارش نیک را مینویسم(ساعت ۱۱ شب)، دمنوشِ سیب و دارچینی کنار دستم دارم و بهیاد محمدرضا مینوشم. با محمدرضا در خوابگاهِ آنکارا آشنا شدم. ترکیه برای او مقصد موقتی برای رفتن به آلمان بود. شبها که تراس عمومیِ خوابگاه خلوت میشد، من و او دمنوش بهدست میرفتیم آنجا و چند ساعتی را بهصحبت مینشستیم. در آن چند ساعت، تنها چیزی که تنمان را از سرمای آنکارا حفظ میکرد، دمنوشها بودند. و حالا سرمای امشب و این دمنوش حالوهوای همان شبها را تداعی میکند.
(اضافه کنم که سبب اصلی خاطرهبازی امشب، کارگاه «خردهخاطره» بود.)
از امروز بگویم:
-صبح، پس از حاضر کردن قهوه، سرگرم شاملو شدم. از شعرش «سردچال» را بیرون کشیدم و به فهرست واژگانم افزودم:
«تا آخرین ستارهی شب بگذرد مرا
بیخوف و بیخیال بر این برج خوف و خشم،
بیدار مینشینم در سردچال خویش
شب تا سپیده خواب نمیجنبدم به چشم.»
-ورزش کردم. با عرقهایی که ریختم. با نفسهایی که، پس از هر حرکت، به هِنوهِن افتادند.
-«بیست کهن الگوی پیرنگ» را جلو بردم؛ کیف میکنم از نویسندهای که مطالب را در لفافهای از طنز و داستان به خواننده میآموزد.
-از آمار و احتمال این مباحث را خواندم:
«قضایای احتمال، نسبت شانس و رابطهاش با احتمال، نامساوی بول و بنفرونی و احتمال شرطی».
-ساعت هفت در کارگاه خردهخاطره شرکت کردم و در کنار دوستان، محض دستگرمی، خردهخاطرهای نوشتیم.
-تهماندهی امروز را هم به نوشتن و مهیا کردن گزارش نیک گذراندم.
امروز بلاخره توی دفتر ژورنالینگی که بیست روزه گرفتم، نوشتم.
بعد از کلاس صبح، رفتیم مرکز IT و تمرین کردیم.
از عمو گلبکار گل گرفتم.
استوری خیلی قشنگ گذاشتم.
نیم ساعت شب درس خوندیم.
بعدش بارون بارید.
اومدیم بیرون و هوای مطبوع خوردیم.
پیش کوثر اینا چایی خوردیم.
نیم ساعت با کوثر بیرون نشستیم و گپ زدیم.
صبح متنی که امروز توی دفتر نوشتم رو کامل میکنم. فردا بلند درمورد امروز مینویسم.
امروز زودتر از همیشه بیدار شدم.صبحانه ام را خوردم وبرای گرفتن کپی کارت ملی وشناسنامه به کافی نت رفتم.
وقتی بیرون رفتم باد می وزید امید داشتم که هوا ابری بشود وباران ببارد.ولی افسوس که خبری از هوای پاییزی نیست.
دیگر پاییز و زمستان مثل قدیم نیست .
حتی گرمای تابستان هم نرمال نیست.
عصر که از سرکار برگشتم ،به نانوایی رفتم ونان لواش گرفتم.
بعد ازآن وقت دکتر داشتم وتا ساعت نه شب مطب بودم.
وقتی به خانه برگشتم ،شام خوردیم وکمی استراحت کردم.
آخرهای شب یک مقدار تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
موضوع زیر را برای ادامه نویسی انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.
فراموشی…
قصه کویر و بی رحمی طوفان را هنوز فراموش نکرده ام.
داغی که طوفان بر دل کویری ام گذاشت هنوز ردش باقی مانده است.
شاید زمستان بتواند خزان پاییز را فراموش کند.
اما من نمی توانم بی مهری طوفان بر دل شن گرفته ام را فراموش کنم.
شایدآسمان بتواند باریدن ابر را فراموش بکند.
اما چشم های خیس من نمی تواند آن همه اشک را فراموش بکند.
شاید اگر فراموشی دروقتش می آمد،اجازه نمیداد خاطرات تلخ در آشیانه ذهن لانه بکند وماندنی بشود…
ابتدای روز آزادنویسی بود و همان کارهای همیشگی و البته درس تا ظهر. فراموشم شد تمرینجا را بروم. مویز و گردوهایی که مامان میگذاشت توی کولهی مدرسهام را اگر خورده بودم، حالا همهی تمرینجاها را میرفتم. عصر هم درس خواندم. قرار بود تا جمعه بخش عظیمی از مباحثی که خواندهام را به کسی ارائه بدهم، به ۲۲ آبان موکول شد. خوشحالترینم. چون بار روی دوشم کمی سبک شد، فلنگ را بستم و زدم به دل جاده و رفتم مهمانی. خوش گذشت. از مهمانی که برگشتم کتاب خواندم و شعر حفظ کردم و دیگر هیچ.
راستی گزارشهایم بیبرکت شدهاند، ناراحتم.
بابالنگدراز عزیزم، سلام
رسیدم تبریز. کمی خوابیدم. حمام کردم. شام پختم و خوردم. گپی زدم با هماتاقیها و همکلاسیهای دوست. پرسهای زدم در هشت کتاب سهراب و کلمهبرداری کردم. در کانالم منتشر کردم. خستهی راهم بابا. باید کارها و برنامههای این هفته را راستوریست کنم. بابا، با دلتنگی چه باید کرد؟ با غم دلتنگی؟
بابا، این چند روز خوش گذشت. با خانواده بودم. دعا کردم. برای خیلیها. برای خودم هم. اما امیدی به محقق شدنش ندارم. بابا بچه که بودم، راحتتر دعا میکردم. الان میلم نمیکشد. خیلی ناامیدم. خیلی. فقط میخواهم زندگی کنم. همین.
این روزها حسابی کار میکنم و طبیعتا حسابی هم خسته میشوم. اما موظف کردهام که بدون نوشتن سر روی بالشت نگذارم. امروز دوشنبه بود و با بچهها کلاس داشتم. عمیقا خوشحال میشوم که میبینم به کتابخوانی علاقهمند شدهاند و بهتر از آن، دارند درستنویسی را یاد میگیرند و از خلقِ جملات و متنها لذت میبرند.
تایمِ مطالعه شخصیِ امروزم صرفِ کتابخوانی برای بچهها شد. به اندازه سهتا کتاب امروز قصه خواندم برایشان. تمام عضلات صورتم درد میکند. هیچوقت انقدر حرف نمیزنم و انرژی مصرف نمیکنم. شیره جانِ آدم را بیرون میکشند این بچهها. عصر که خانه برگشتم چُرتی زدم که فایده نداشت و پریشانتر شدم. نماز خواندم و دوباره خوابیدم که تماسها امان نداد و بازهم حالم بدتر شد. دوباره هم سَری به منزل مادربزرگ زدیم و آخرای شب به منزل خودمان برگشتیم.(منزل خویش جالبتر میشد اما خب بگذریم.)
کمی دور و بَر خود گشتم تا ببینم دنیا دست کیست. آمدم پشت میز و شروع به نوشتن کردم.
برنامه دوشنبه را پُر کردم و انجام شده و نشده را مشخص کردم. یک مقدمه هم نوشتم تا بلکه رویِ یک ایده جدید کار کنم و مداوم راجعبه ایدهام بنویسم. یادداشتهای دفترم را هم تکمیل کردم و سَری هم به اتاق بایگانی زدم. حتی فرداهم قرار است حسابی خسته شوم. باید گلدان هارا آب بدهم، گزارش کلاسهایم را ارسال کنم، همان مقدمه را شاخ و برگ بدهم و البته که باید نسخه نهایی تمرینِ شعرماهی را ارسال کنم. دوره جدید هم ثبتنام کنم. و رویِ مسابقه ادبی جلال بیشتر فکر کنم. احتمالا سراغِ ادامهی کتاب دکتر ابومحبوب خواهم رفت و یادگیریهایِ تازه را یادداشت خواهم کرد.
هفته به سرعت نور تمام میشود و من اصلا نمیفهمم چگونه به کارهایم میرسم. حتی درست و حسابی برای خوابیدن هم وقت ندارم.
البته که شیرین است. به عقیده من هیچچیز به اندازه کار زیاد انسان را سَرپا نگه نمیدارد.
دیگر وقتی نمیماند برای اضطراب و افسردگی و ناراحتی. آنقدر مشغولی که فقط برای بقا تلاش میکنی. که به نظرم همین عالیست.
باشد که رستگار شویم و درحالت بقا بمانیم.
بدرود.
همچنان به موضوعِ داشتن استراتژی، برنامهریزی، نظم، و اجرا، فکر میکنم.
دیروز در وبینار نویسندهساز صحبت شد که، مثل یک دانشمند زندگی کنیم.
موضوع برایم بیشتر روشن شد، با صحبتهای امروز در وبینار نویسندهساز. احساس کردم اگر به عمق مطلب خوب توجه کنیم و سطحی از کلمه دانشمند نگذریم، به نتایج قابل توجهی می رسیم که میتواند خیلی از مسائل و مشکلاتمان را در هر حوزهای حل کند.
به این مراحل در رفتار یک دانشمند اشاره شد.
۱- مشاهده ۲- سوأل ۳- فرضیهسازی۳- پیشبینی ۵- آزمایش ۶- تجزیه و تحلیل ۷- نتیجهگیری ۸- بازنگری
فکر کردن به تکتک این مراحل و انجام آگاهانه آن، ما را کمک میکند که مطمئن باشیم برای رسیدن به هدف در مسیر درستی هستیم و بیراه نمیرویم. و در نتیجه دلسرد و منفعل نمیشویم.
اگر به عقب بر گردیم و به رفتارهایی که در طول زندگی در مواجهه با هر مسئله از خود نشان دادهایم نگاه کنیم متوجه میشویم که ناخودآگاه این مراحل را طی کردهایم. اما چون اغلب رفتاری بدون آگاهی و بر اساس عادت و عکسالعملی بوده، اطمینان لازم را در حرکت به سوی هدف به دست نیاوردهایم و شاید حتا توقف و پسرفت هم داشتهایم.
اما توجه و عمل اگاهانه به هرکدام از این چند مرحله، منجر به اعتمادبهنفسی پیشبرنده میشود.
اولین مرحله مشاهده است. نه دیدن. مشاهده کردن با دیدن تفاوت دارد. در کلاس طراحی روی این موضوع خیلی بحث میکردیم. خیلی مثال میآوردم تا تفاوت دیدن و مشاهده را در ذهن هنرجوهایم جا بیندازم. و چه سودمند بود درک این مسئله.
نوشتن نیز بخشی از روند مشاهده است. و رویکرد علمی نگریستن راهی برای زیستی با کیفیت.
و چهقدر این جملهی چخوف به دلم نشست.
چخوف میگوید: « اگر میخواهی روی هنرت کار کنی، روی زندگیات کار کن.
امروزم تلاشی آگاهانه بود برای طی مسیری که پیش رو دارم.
سعی میکنم کارهای روزمره را چاشنی این طیطریق کنم. البته گاهی این چاشنی مقدارش بیش از حد نیاز میشود و شوری و تندیاش آزاردهنده. و آشپزی ماهر میخواهد که با ترفندهایی عیوب کار را بپوشاند. آشپزی خیلی جاها به کار میآید.
شرکت در کارگاه خرده خاطره همراه شد با ملاحظاتی. و درست یکساعت قبل از شروع کارگاه و در پایان وبینار نویسندهساز، تصمیم شرکت در کارگاه را عملی کردم.
یکی از ملاحظاتم این بود که امشب مهمان داشتم و درحال رسیدگی و پذیرایی از مهمان، تمرینهای کارگاه را هم انجام میدادم.
شرکت در این کارگاه برایم اهمیت داشت. پس از یکبار کنسل کردن، خودم را قانع کردم که باید شرکت کنم.
گاهی اجرای بعضی از تصمیمها و خواست ها اجتنابناپذیر است. برای رسیدن باید انتخاب کنی، هزینه کنی و از چیزهایی بگذری. حتا در بدترین شرایط.
روزواژه: تعهد
امروز هم خیلی زود بیدارشدم. طلوع آفتاب امروز ۱۱ آبانماه رادر پیادهروی دیدم و لذت بردم. طلوعی زیبا در دریاچهی چیتگر. ظهر متوجه شدم که یکی از دوستان عزیزم از مشهد به همراه دختر نازنینش برای مسابقات فلوربال عازم تهران هستند. خیلی خوشحال شدم که میبینمش. وبینار نویسندهساز را شرکت کردم. صحبت این جلسه درباره روش علمی و اینکه چطور این روش علاوه بر نوشتههای علمی، در نوشتن هم میتواند نویسنده را کمک کند و دیگر اینکه گزارش نیک در واقع نیک دیدن یا همان مشاهده کردن روزمرهگیها و برنامه ها و اهداف روزانهست. کلمهبرداری را خیلی دوست دارم. کلمات پیشنهادی دوستان را در فایلی جمعآوری میکنم. در وبینار از کارگاه خاطره نویسی صحبت شد. از آنجایی که اصولا خاطرهباز هستم در دقیقهی نود در این کارگاه شرکت کردم وچه خرسندم از اینکه این فرصت نصیبم شد. جلسهی اول بسیار عالی و پربار و پرنکته بود. به معنای واقعی کارورزی و قلمورزی پرمحتوایی بود در زمینه خاطره نویسی. ادامه کتاب روزها در راه مسکوب را خواندم «اگر آدم چشمهای بینا داشته باشد بسیاری چیزها میبیند که شایستهی نوشتنست اما برای دیدن باید به فکر آن بود و نوشتن یادداشت
خودتمرینیست برای دیدن ، نوشتن یاد میدهد که آدم چشمهایش را باز کند.» کلی کلمه هم از این کتاب یادداشت کردم. رفتم که کمی اوضاع آشپزخانه را سامان بدهم. چشمتان روز بد نبیند. راهآب سینک ظرفشویی گرفت آنهم چه گرفتنی.همسر هم سفر است ودر منزل نیست. تأسیسات برج را صدا زدم و دستبه دامن ابزار ایشان. با نیمچه فنر باز نشد که نشد. به ناچار رفتم که به یاری اسید شاید بتوانم از عهدهی این گند بالازده بربیایم. یک بطری دولیتری اسید یک میلیون تومانی خریدم. فروشنده گفت یک ساعتی در خانه نباشید ممکن است باعث مسمومیت بشود. گذاشتم برای فردا زمانی که ورزش میروم، قبل از بیرون رفتن از خانه یک میلیون تومان نازنین رادر چاه بریزم و بعد بروم پی کارم. باید تا پیش از آمدن همسر از سفر قال قضیه را بکَنم. و اگرنه آماج غرهای گهربار همسر خواهم شد، که چرا مراقب نیستی. چرا صافی در سینک را نمیگذاری. چرا چربی ظرفها را نمیگیری و چندتا چرای دیگر که الان حوصله ندارم از واگویهاش. اکنونِ من در لهیدگی و خستهگی. گزارش نیک به کمرم بزند با این ساعت نوشتن. ساعت ۱:۰۷ دقیقه ی نیمهشب.
بابت تعهدم در آغاز این راهِ نيك ملزم هستم به نیکنویسی .
نوشتن گزارشنیک در هر موقع از شب بهترست از ننوشتنش.
نیمهشبتان نیک
با هزارمین آلارم گوشی بیدار شدی. دیشب با اینکه خسته بودی اما دیر خوابت برد. دوست داشتی بیشتر بخوابی اما باید بلند میشدی و به کارات میرسیدی. تمرین شعرماهی رو هنوز ننوشتی. وویس خودواژه رو هم گوش ندادی.
تو جلسهی امروز اول خواستی آزادنویسی کنی اما پشیمون شدی و رفتی سراغ مطالعه. شکست بخورید و برخیزید رو خوندی. ساعت ۱۲ که شد تماس گرفتی و با بچهها گپ زدی. جلسههای صبح رو دوست داری. مجبورت میکنه یه کار مفید انجام بدی.
ناهار خوردی و رفتی تمرینجا. امروز بازخورد نداشتید و استاد یه رمان زرد خوند. ۱۲ صفحه خوند و هنوز قصه شروع نشده بود. فقط فهمیدی نیلوفر جون تعریف سفته رو نمیدونست و استاد به شدت عصبانی بود. ضمنا آفتاب پاییزی صورت خانم فرزانه رو نوازش میکرد.
مامان رفت مهمونی. تو نرفتی. نشستی کارای عقبافتاده رو انجام دادی. بعدش آزادنویسی کردی و یادداشتت رو جمعوجور کردی.
تو کارگاه خردهخاطره بهت خوش گذشت. یه عالمه خاطرهی ریز و درشت برات تداعی شد. واسه تمرین خاطرهی روزی که گربه پرید تو صورتت رو انتخاب کردی.
بعد از کارگاه یادداشتت رو بازنویسی کردی و ریختی کف کانال. اونی نشد که میخواستی اما بدک هم نبود. شاید بعدا بتونی بازنویسیش کنی. الهه نتونست بیاد. شیما هم خسته بود و کلا جلوس کنکل رفت.
رفتی وبینار ندا و نقاشی کشیدی. خطخطی کردی. کمکم خطخطی شبیه یه پرنده شد. یه پرندهی مرده. گمونم کلاغ بود.
این روزا ذهنت درگیر وبینارته. هر چی زمان میگذره استرست بیشتر میشه. هی به خودت میگی این چه غلطی بود کردم. الهه میگه تا وقتی شروع نکردی سخته. دو هفته دووم بیاری دیگه نمیتونی دل بکنی. کاش همینجوری باشه که الهه میگه.
امروز را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع کردم. مدتها بود از این صفحههایی که صبحگاه با مغز خالی و در سکوت شکل میگیرند، دور بودم.
مثل همیشه فهرست روزم را نوشتم و بر روی یخچال چسباندم. حالا نیمهی روز است و نیمی از کارهایم تمام شدهاند.
امروز هم در وبینار نویسندهساز، نوبتی آزادانه مینویسم، اغلب از ترسهایم. تا فردا که نوبت دکتر برسد، هزار فکر و خیالِ کج میکنم. با خود میگویم ایکاش هر مرضی باشد، جز چیزی که نیاز به جراحی دارد. از کلمهٔ جراحی میترسم، حالا اگر چشم باشد که بیشتر.
کمی ورزش میکنم، با اینکه هنوز عضلاتم عادت ندارند و به وقت خوابیدن فریاد میکشند.
و اما چند واژهی برچیده از امروز:
آزمند، خدنگ، دیرگاه.
روز با متقاعدسازی خودم شروع شد. ورزش میکنیم دوباره به تخت برمیگردیم. مذاکره کردیم و تمام شد و ورزش شروع شد. بعدش هم دو طرفه مذاکره راضی و خشنود به تخت رفتند. نمیدانم چرا این روزها میلم به خواب زیاد شده. فاز جدید افسردگی؟ یا که بدنی در التماس ریکاوری؟ شاید هم تقصیر پاییز است.
وبیکار الهه علیزاده را بودم. همزمان کتاب ن را طراحی میکردم و بلاخره صفحهبندیاش تمام شد. باید یکبار مرورش کنم، جلدش را طراحی کنم و تامام. هرچند که طراح با پروژههایش قراردادی مادامالعمر دارد.
رفتم قانقان. به قول وروجک. مربی به روش پدرهای قدیم، تصمیم گرفت هُلم بدهد در آب تا خودم شنا یاد بگیرم. افتادیم در جاده شلوغ. پنیک. اما باید بگویم کارساز بود. ترسم ریخت. میبیند دستفرمونم خوب است، درسهای چند جلسه بعدی را زودتر میدهد. رانندگی چه حالی میدهد. ذهنم دقیقا در لحظهست و هیچ فکری سراغم نمیآید. تمام حواسم در ماشین چرخ میزند. شاد و خندان از مربی خداحافظی کردم. مرد بانمکیست. گفت به این پیرزنه نزنی، اونوقت باید برم بگیرمش. میخندم. تازه به ماشین هم دستی کشیده بود.
کارگاه «خردهخاطره» بودم و نبودم. تقریبا هیچی ازش نفهمیدم. چون درگیر معاملات طلایی پدر مادر شدیم. خیلی ناراحت بودم که حضور ندارم.
بعد هم به خانه پدری رفتیم. برادر هم بود. دورهم املت زدیم. چقدر کیف داد. وروجک را کبود کردم از بوس. سیر نمیشوم ازش. ه میگوید خیلی کارها باید انجام بدهم، ذهنم خیلی شلوغ است. میگویم کارهایت و افکارت را بنویس. شاید فقط فضا گرفتهاند و چیز زیادی نیستند. هر وقت نصیحتش میکنم، در واقع دارم خودم را نصیحت میکنم. ما همیشه میدانیم چه چیزی درمان دردمان است، اما برایش کاری نمیکنیم. چرا؟
سالواژهام: ارتباط
این روزها اوضاع زندگی فیزیکی چندان جالب نیست. با این حال، سعی میکنم فیزیک مربوط به خاندن و نوشتن را روی کاغذ گزارش نیک، خال بکوبم.
نکتههای «اسطوره در جهان امروز» را که مینوشتم، به صفحههایی برخوردم که ساعتها جای بحث دارد، جمله به جمله شان.
حین اولین دور خاندن هم، دورِ شمارهی صفحهشان خطی کشیده بودم و کنارشان هم نوشتن بودم: «مهم»
سعی میکنم هرشب اینجا بخشی مربوط به آن صفحهها را بیاورم: «خلاقیت نوعی پاسخ به پرسش است که صراحتن بیان نمیشود.» به زعم ستاری، نویسندگی و نقاشی شاید وسیلهای برای کشف تجربهای است که هنوز انجام نگرفته. او در ادامه از احساسی که از قبل کتابنویسی دچار آن شده، مینویسد. احساس آن که با نوشتن میتواند به ساحاتی از واقعیت دست یابد که تنها از آن رهگذر قابل وصول میشود. به باور او، نوشتن همانا بودن است.
نوشتن همانا بودن است. نوشتن همانا…
این روزها زیاد مینویسم. خیلی زیاد. به هر بهانهای. نه این که خوب بنویسم هان. ولی مینویسم.
پیادهروی رفتم و همانجا، شیرینی اولین فروشم را خریدم.
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظيم on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدری صفایی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟