حیاتالغیب!
حیاتالغیب ناظمِ درون من است که همه چیز را میشمارد. مثلا چند کلمه آزادنویسی کردهام، این چندمین گزارش نیک من است، چند جلسه از کلاس عقب افتادهام و …
خانم حیاتالغیب ناظم دوران دبیرستانم بود، به غایت عجیب، ۸۶درصد خشن و همه جا حاضر. تعادلی در آنیما و آنیموسش نداشت و اگر سبیل میگذاشت بیشتر بهش میآمد.
از این رو آن سرزنشگرِ حاسبِ همیشه حاضر ذهنم را حیاتالغیب نام نهادم.
مطابق معمولِ روز بیدار شدم،به یکی از کلاسهایم رسیدم، وبینار نویسندهساز رفتم، کلاس دیگرم را گوش دادم و کلاس اخر به دلیل کسالت استاد کنسل شد.
سالواژهی امسال من شده “تکرار”، میخواهم سعی کنم این روال معمول دوست نداشتنی را برهم بزنم. انگار چیز زیادی به من اضافه نمیکند!
گزارش نیک ۱۷۳
سالواژهام: فاصله
نقره خانم
فاصلهام را یک اپسیلون با نابلدی کم کردهام، با ناتوانی. همین فاصلهی فیزیکی کوچک برایم، بُرد است. کاریکاتوریست شدم؟ یعنی؟ با کتاب «آموزش کاریکاتور» در وبینار نویسندهساز آشنا شدم. شاهین کلانتری از خاطراتش و چگونگی کاریکاتوریست شدنش گفت. بارها گفته. هر بار شنیدنیتر میشود برایم.
از رویَش تمرین کردم. کتاب را میگویم. شش بار.
میدانی با یک دایره و زیرش ذوزنقه میشود چهره کشید.؟ با یک c برعکس و یک c کوچکتر مقابلش و چند خط اریب وارد بر آن دوباره چهرهای دیگر.
چرا از تواناییهاییم بیشتر از این استفاده نکرده بودم. اگر تو بگویی غصه نخور نمیخورم. چون فیالواقع خیلی تواناییهای بالقوهی ناشکفته داشتهام. بیخبری بددردی است.
نقره خانم
حالم گرفته. گرفتهی گرفته. از موضوعی. پیاده میرفتم که کسی تلفن زد. گرفتگی از اوست. دلم نمیخواهد بگویم چه گفت. دلم نمیخواهد به جملههایش فکر کنم. سفت و محکم میایستم.
چه به سر دل میآید که گرفتگی نصیبش میکنیم؟ تو بگو.
« پرسشنامهی پروست» خودم را میسازم.
چند تا از پرسشهای خودم را درمیان میگذارم.
۱. دوست داری هدیه دریافت کنی؟
۲. موقع راه رفتن به آدمهایی که از روبرو میآیند دقت میکنی؟
۳. دوست داشتی یک تابلوی نقاشی باشی؟
۴. با کبریت حال میکنی یا با فندک؟
۵. به حرف اطرافیانت چقدر اهمیت میدهی؟
۰۶ سکوت تا چه حدش خوب است؟
۷. با بیخوابی چقدر کنار میآیی؟
۸. چرا جواب صداقتِ رفتار، سالها بعد دشنام میشود؟ (بیشتر مواقع)
۰۹ دوست داری به خودت نامه بدهی؟
۱۰. بالا رفتن سن تو را میترساند؟
«من گذشته امضا» و «عقل سرخ» را هر روز میخوانم. دو سه صفحه از آنها را. یک مجموعه شعر را هر شب قبل از خواب.
بیداری و مسیر دانشگاه و رسیدن به کلاس اول که تجزیهتحلیل بود و فکر بهاینکه بابا منم دانشگاه رو جدی نمیگیرم اما دیگه بعضیاتون خیلی به هیچجاتونه، تموم که شد رفتم تختی برای ورزش و امتحان درازنشست دادم و جان کندم برای آن بیستو هشت تا درازنشست ناقابل و تلنگر خورد بهم که امان دخترجان! کمی جدیتر و روزانه ورزش کنی بد نیست، بعد برگشتم دوباره دانشکدهی خودمون. امتحان هنرهای معاصر رو زدیم تو گوشش و یکیام خورد تو گوش خودم که حالا یکمم جدی بگیری دانشگاه رو بد نیست، این چه امتحانی بود من دادم. کلاس سوم کنسل شده بود و بعد امتحان برگشتیم خونه و تو مسیر دوستم گفت ماشین که هفتهی پیش این همه صدا میداده، از بابت لنتهاش بوده و هیچی نداشته دیگه و واقعن خدایی بوده که ترمز گرفته و نرفتیم تو باقالیها.
رسیدم خونه و دوشکی گرفتم و ناهار خوردم و گوش دادم به تمرینجا که استاد گفت نگرانم نتونی صحنه رو برسونی به دیالوگ و جلوی خودم رو گرفتم که نگم:
– والا خودمم نگرانم استاد و انگار دارم از نوشتن دیالوگ طفره میرم.
تموم شد و چرتکی زدم و بعد راه افتادیم سمت دندونپزشکی. خدا چه درگیری با انسان داشت که این دندونها رو داد بهش؟ بابا خب یه جنس بهتر میدادی انقدر درگیرشون نباشیم. هرجا رو درست میکنی یهجای دیگه خراب میشه. خلاصه که اول رفتم عکس بگیرم از دندونام. آقای مسئول رادیولوژی درخاست کرد وقتی اون بیلبیلک دستگاه رو با دندونام گرفته بودم، لبخند بزنم. گفتم خب مرد مومن اگه میخاستی لبخند منو ببینی میگفتی خودم برات لبخند میزدم قبل عکس، آخه وسط این دمودستگاه اینم درخاسته تو داری؟ عکس رو گرفتم و اومدم بیرون و دیدم یه دختربچهی هفت هشت ساله نشسته بیرون و هی داره آب میخوره که بره برای سونوگرافی، لبخند زدم بهش و همزمان شنیدم که مامانش گفت:
– هنگامه شونزده سالشه.
چشم از هنگامه برداشتم و بعدم زدیم بیرون و رفتیم اونطرف خیابون خود دندونپزشکی. دکتر عکس رو دید و گفت این دوتا دندون عقلهم باید کشیده بشه و حالا همون روز که میای برای ایمپلنت این دوتا رو هم میکشم و جلوی دهنم رو گرفتم که نگم آقای دکتر حالت خوبه؟ درد میدونی چیه؟ میخای سه طرف دهنم را صاف کنی باهمدیگه که چی؟ روزای دیگه رو ازمون گرفتن؟ چرا انقدر عجله داری؟ نمیدونم براش مهمه گفتن یا نگفتن من، بهش میخورد اعصاب نداشته باشه که به غرهای من گوش کنه. لعنتی من از الان استرس گرفتم برای یکماه آینده. خدا نبخشدت دکتر.
بیرون که زدیم بارون گرفته بود و خوشحال از اینکه بلخره یکم پاییز رسیده به اصفهان قدم زدم تا سوپرمارکت و یکم هلههوله خریدم، بیتوجه به قولی که داده بودم کمتر از این چیزا بخورم. بعد راه افتادیم با ماشین و رفتیم تا یهجایی که مامان بابا کار داشتن و تو مسیر به وبینار گوش دادم من، چقدر نیاز بود شنیدن حرفهای استاد. احساس کردم نیاز دارم و باید هرازگاهی گوش کنم این جلسه رو دوباره. بعدم برگشتیم سمت خونه و تو مسیر فقط گوش دادم به آهنگهایی که دوست داشتم بشنوم و بلند بلند داد زدم باهاشون، هنوز نمنم بارون میومد.
رسیدم خونه، مامان بابا رفتن خونه مامانجون و من موندم که هم یکم کارای چاپ فردا رو انجام بدم، هم نویسندگی خلاق رو در سکوت دنبال کنم و باشم. قبل از شروع کلاس، آخرین پسزمینهای که باید اجرا میکردیم رو کار کردم و رنگهای دست و قلمو رو شستم و نشستم پای کلاس. پنجمین جلسهی نویسندگی خلاق و صحبت از دیالوگ. آخ مرسی استاد که چقدر بهوقت بود این صحبتها. یکی دوتا فیلم معرفی شد و یکعالم متن و نمونه و کِی وقت کنم که بخانم و ببینم؟ از قانع کردن و قانع شدن گفتیم و فهمیدم چه بدم تو قانع کردن انگار.
آخرای کلاس بود که آجی و شوهرش اومدن دنبالم و باهم رفتیم خونهی مامانجون. وقتی رسیدم دیدم دخترعموم نیست، سراغش رو گرفتم و زنعموم گفت که تو ماشینه، گفته حوصله ندارم و کلی گریه کرده که منو بذارید خونه و خوبه یکی خودتون رو زوری ببره جایی. گفتم یکم زود شروع نکرده برای گفتن این حرفا تو هفت سالگی؟ بعد همینطور که نشسته بودیم، دیدم خودش از ماشین بیرون اومد و نشست کنارم. گفتم توام مثل من نمیخاستی بیای؟ سرش رو داد به بالا و بعد ادامهی تماشای انیمیشن. شام خوردیم و دیدم این بچه چقدر انرژی زنانهی بالایی نداره، کباب رو گرفته بود تو مشتش و گاز میزد، گفتم الحق که دخترعمو خودمی.
برگشتیم خونه. نشستم به نوشتن رخدادکهای روز. از بینشون امتحان رو انتخاب کردم و گسترش دادم. بعدم متن رو هوا کردم توی کانالم و گشتیدم توی اینستاگرام یکم و استوری کانون هنر رو گذاشتم تو پیجم و بعدم دیگه جیش بوس لالا.
افشین عزیز
مصطفی دشتی، دربارهی معلم نقاشیاش، آیدین آغداشلو، گفت: «او اعتماد به نفس مرا گذاشت آنجایی که حقم بود.»
کاش چنین معلم نصیب هر هنرمندی بشود. اما نشد چی؟ بهزعم من پُرکاری هم میتواند چنین نقشی را ایفا کند، بهشرط آنکه گوش شنوایی برای درسهای این استاد داشته باشی، وگرنه پُرکاری عذر خیلیهاست برای درجازدن.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات یکشنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و بررسی ۵ نوشته. دو جلسه کلاس خصوصی در زمینهی داستان کوتاه و شعر، وبینار «نویسندهساز» و اشاره به کتاب «آموزش کاریکاتور»+دو رویکرد در پرداختن به فعالیت هنری-ادبی. پیادهروی کوتاه در خیابان ملاصدرای شیراز و خرید یکی-دوتا کتاب، از جملهی نسخهی دیگری از کلیات سعدی (تصحیح انوری، نشر قطره). تماشای مردعنکبوتی جدید. مطالعهی شبانگاهی و…
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
از این دوشنبه کارگاه «خردهخاطره» را میآغازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
روزواژه: فراحد
استاد کلانتری جان میگوید تمرین را نه از سر انجام وظیفه و سمبلکاری بلکه از روی شیفتگی درخشیدن در یک مهارت بارها انجامش دهیم. سالها ما را به این شیوه عادت دادهاند همینکه تمرینهای معلم را بنویسیم کافیست، درحالیکه نمیدانستیم غرقگی، کلید پخته شدن یک توانایی است. چه بسا خلاقیت در این است که هر بار یک شیوهی بدیع برای تمرین کردن برگزینی. چه خوب میزنی در خال ای استاد!
یادم میآید تمرین و خواندن برای آزمون مدرسه و بعدها دانشگاه رفع تکلیفی بودند که نخواهم بعدها به دیگران و چه بسا به وجدان خودم جواب پس دهم. و من زمانی که دیدم هرچه برای رشد تلاش میکنم باز هم شکست میخورم، به عمق ظلمی که ابتدا خانواده، سپس مدرسه و در نهایت خودم در حقم کرده بودند پی بردم. من سالها فریب مغزم را خوردم که بابت تلاش ناچیزم احساس رضایت میکردم. درحالیکه دوالپایی بیش نبود که بر روی شانههایم نشسته و مرا وامیداشت از یک سو به هزار سو او را بکشانم. هر سالی که به پایان میرسید به عقب برمیگشتم و میدیدم هیچ تفاوتی بین امسال با سال پیش و سالهای پیشین نمییابم. هر سال غرق کارهای بیهوده و تکراری شدم. گهگداری هم که یک کار متفاوت به تورم میخورم احساسی مثل تولد دوباره تمام وجودم را دربرمیگرفت. اما باز هم متوجه نمیشدم مسیر اشتباهی را در زندگیام پیش گرفتهام.
تمرین ول دادن کلمات هفتهام را اینجا با شما به اشتراک میگذارم:
دندوندرد. دیروقت. غیبت. وجداندرد. خانه دوست. هدیه. کهنگی. سرشار. نوشتن. سبکبال. زبان. گازگرفتگی. آب. انجیر. ربانار. سیب. قوره. تمیزکاری. لباسنشسته. بوی عود. تعریف. تولد. دوستی. مدل طراحی. چراغ مطالعه. خانه عمه. ساعت ۱۱
با بیدار شدن از خواب، یکراست به دل بازار ترهبار خیابان آپادانا زدم. واقعاً که «ترهبار» نامی برازنده است؛ چون دیدن رنگهای ترهوتازه و شاداب میوههای پاییزی، بخشی از حالوهوای هوسبازی و شور و شوق پاییز را به وجودم روانه کرد.
بهمحض ورود، خرمالوهای نارنجی، رسیده و آبدار، و انارهایی که از شدت رسیدگی دهانشان ترکیده بود، لبخندزنان به پیشوازم آمدند. شاهپسند با بوی شیرینش حس بویاییام را برمیانگیخت. چغندر، هویج، فلفلهای قرمز و زرد و سبز، گلکلم، کلم بنفش و کدوهای تنبل قلقلی، با رنگارنگی چشمنواز و وسوسهانگیزشان مرا به سوی خود میکشاندند. از هرکدام بهاندازهی نیاز یک هفته برداشتم.
موز و سیب و انگور نیز با رنگورو و مزههای دلانگیزشان مرا به سوی خود فرامیخواندند.
نمیدانم این همه زیبایی، رنگورو، بو و مزهی میوههای پاییزی را چگونه میتوان در میدان سخن به تصویر کشید. تنها این را میدانم که با وارد شدن به ترهبار، حس زیبایی، رنگ، بو، طراوت و شادابی، حالوهوایم را به وجد آورد و روزم را ساخت.
چه لذتی دارد که یک روز، رنگ و مزهی پاییز بر سر میز بنشینند و چشمنوازانه دلنوازی کنند؛ اشتهایم را به سوی خود بکشانند، چنانکه دیگر نان و برنج مجالی برای جولان و میدانداری نداشته باشند!
روزی با خوراکهای رنگارنگ، بیچلو و خورشت!
روزی که سبک سالم زیستن را بهعنوان هدیهای پاییزی به خودم پیشکش میکنم.
و اینچنین یک گردش ساده در ترهبار بار روز هم میتواند بهانهای برای کشف و درک زیباییهای زندگی باشد
امروز 11 آبانماه، بارها عدد 11 برایم تکرار شد، به طرز عجیبی. در ساعت، در دقیقه و در پول. خلاصه روز عجیب و غریبی بود.
بیشتر روز من و همکارم در بانک گردشگری گذشت. و بعد هم یک مأموریت برای بررسی یک شکایت رفتیم.
قبل از رسیدن به خانه کمی پیادهروی کردم.
یک فایل صوتی گوش دادم. و یادگیری مهارت جدید.
در وبینار امروز، استاد، موضوع جالبی را مطرح کردند، دربارهی روش علمی. و بعد هم آزادنویسی کردم با جمع. و در ای باره نوشتم. به خودم فکر کردم و این که واقعن چرا ناخودآگاه به هر چیزی که میشنوم و میبینم اعتماد میکنم. و این که اینستاگرام چه منبع خطرناکی است برای این جور اطلاعاتی که هر روزه از جلوی چشممان میگذرد. بدون تفکر، بخشی از ذهنمان را اشغال میکند. هرچند ممکن است در لحظه باورشان نکنیم ولی تکرار یک موضوع غلط، یک باور نادرست را برایمان میسازد. برای این که به عمق هر مطلبی و اصالت آن پی ببریم، وقت و حوصلهی چندانی نداریم. شاید در یک، دو، یا سه رشته مهارت داشته باشیم. اشتیاقمان برای به دست آوردن نتیجه، ممکن است ما را از آنچه حقیقت است گمراه کند. زندگی پرمشغلهی امروز مجالی برای تفکر باقی نگذاشته است. همین وقتهای نوشتن را این قدر پرارزش میکند.
از لحاظ روحیروانی نیاز دارم بروم و دو سال بعد برگردم مدرسهی نویسندگی. سرم بیکلاه مانده آبی. آزادنویسیام که تمام شد رفتم سراغ یادداشتهایم. دیدم حرفهایم خورده تهِ دیگ. هست اما خوراک امروز نیست. گذاشتم خیس بخورند. به وقتش تفت خاهم داد و قاشق قاشق به حلق ملت(اموجی خندهی شیطانی). آبی اینقدر گفتم حرفهایم حرفهایم که باورم شده صاحبشانم. باورم شده فکرهایم مال خودم است. شک افتاده به جانم. هرروز از خودم میپرسم از کجا معلوم این حرفها مال من باشد؟ اصلن آدمی میتواند خودش را مالک حرف و فکری بداند؟ محمود کیانوش در کتاب نظم، فضیلت و زیبایی میگوید من فقط من نیست. دیگری هم شامل من میشود. من هستم اما نیازمند پیوستن، برای شدن. و این شدن بدون دیگری هرگز اتفاق نمیافتد(نقل به مضمون). این شدن شامل حرفها و فکرهایمان هم میشود دیگر؟ آبی حرفها و فکرهایمان تمامن مال ما نیست. ما مدیون و مرهون دیگرانِ پیشینیان و اکنونیانمان هم هستیم. هر کسی به سهم خودش به این فکرها و حرفها پر و بال میدهد. ما همیشه وامدار یکدیگریم(امیدوارم محمود کیانوش بعد خاندن این یادداشت تنش توی گور نلرزد).
امروز آزاد نویسیمو دوست داشتم جمله اولش نوشتم نوشتن کسل کننده نیست من کسل کننده ام
و با موضوع زنان تمام کردم
زن گاهی آشفته است گاهی دور خود می چرخد
حرف گنده می زنم اما چیزیست درون خودم حس کردم و می دانم چیزی است به نا خود آگاه مربوط است.
کتاب نخوندم داستان نخوندم
بعد چند وقت با ترفند به کارن یه تخم مرغ کامل دادم
وبینار استاد شرکت کردم
فیلم خارجی دیدم love language
گزارش میگ میگ
سرما را خوردهام یک آبم رویش.
دیروز تب و لرز داشتم و امروز بدن درد.
سنگینی سرم را حس میکنم. استعلاجی گرفتم و آمدم خانه. دراز کشیدنهای مداوم.
وبینار الهه و استاد را بودم. بعدش با بچهها نقاشی کشیدم و کمی نوشتم.
چند صفحه هم از کتاب «بارون درختنشین»
خاندم.
توهم دینداری در اول انقلاب همه را فرا گرفته بود و کمتر کسی بود که جانماز آب نمیکشید. کهآنههو از پیش خدا آمده و جد اندر جد به شهدا و صلحا پیوستند. اما چه شد که به شکل امروزی در آمده میدانی شکل امروزی چیست؟ فرار از مروت و جوانمردی و پر از حیله و نیرنگ و دروغ و فرار از مهمترین فریضه یعنی نماز و خدا پرستی و وحدانیت. چه میشود کرد . هر کس چراغ خود باید برافروزد. ثبح از این همه فکرو خیال بیدار شدم و غرق در روز گذشته و خواب و رویاهایی که دیدم آبی به صورتم زدم وضو گرفتم و سجده کردم و دعا و نوشتم و باز دریچههای نور و خوشبختی به رویم باز شد. پیادهروی رفتم و برگشتم به خانه و با سارا و محمد صبحانه خوردیم و هر کس بدنبال کار خود رفت من ماندم و نوشتن و نوشتن و ادامه دادن و روایت کسی که فکر میکرد اول انقلاب میتواند در حد پیامبران صاحب معجزه شود را فردا در کانالم منتشر میکنم کتاب نونوالقلم همچنان در دستم جولان میدهد. با افراد مختلفی هم کلام شدم و از هر کسی چیزی آموختم. از خوردن یک چای گل دم لذت بردم و داستان پروریم بهتر شده بیشتر بخوانم تا بهتر بنویسم امروز بچههای وبینار واژههای زیبایی نوشتند و در وبینار شرکت کردم و استاد کمی مثل همیشه با بچههای شرکت کننده شوخی کرد و وارد بحث اصلی شد. که همان مبحث علمی بود و هر چیزی را الکی در شبکههای مجازی نپذیریم و علمی و مطمئن آن را بخوانیم و تحقیق و پژوهش کنیم تا در داستان نویسی و نوشتن وزین و پخته شویم. و بعد اسامی شرکت کنندگان در گزارش نیک را خواند و به خودم نمرهی نه میدهم. آدرس کانال تلگرامی مهرابی از این قرار است👇💙💦💫
https://t.me/notetoday1
از دیشب چند بار دشویی رفتم چند شبه که مشکل عفونت ادراری پیدا کردهام.فک کنم از مطب دکتر توکلی به بعد این مشکل برام پش اومده مطبش زیاد منظم و تمیز نبود. یعنی چه آدم دکتر میره که خوب بشه، دنیا برعکس شده. وارونگی دنیا را در این زمان نشان میدهد.
حالا همش راهی دستشویی هستم بخاطر کمکم ادرار کردن.و حس ادرار داشتن کاذب.
نصف شب بی خوابی را با دو ساعت خاطره نویسی پیوند زدم. و البته چند آیه از آیات آخر سوره بقره را هم رونویسی کردم.
صبح امروز ، صبحانه خوردم و دراز کشیدم. خسته بیخوابی دیشبم.
ناهار هم نمیدانم چه کنم. بلاخره چیکدرمه خوراک با پلو و گوشت ماهیچه از عذاهای ترکمنی درست کردم. چون احتیاجی به سرپا ایستادن زیاد نداشت.
کانال فرحنامه را تغذیه کردم.و از “پرسشنامه پروست” که از سایت شاهین کلانتری و گوگل سرچ کردم چند پاراگرافی نوشتم، حتی بیوگرافی خیلی خلاصه از مارسل پروست هم در کانال متن کوتاهی گذاشتم.
وبینار نویسنده ساز شرکت کردم مثل هر روز و البته ۱۵ دقیقه رها نویسی هم داشتم. حالم خوب بود و تمام وبینار را نت برداری کردم. چه عالی . قرص سرماخوردگی به دادم رسیدم و وضعیتم را آرام کرد.
عصر با کمی استراحت و دیدن سریال کرهای جنایی_ درام به نماز و نیایش پرداختم.
کمی بافتنی انجام دادم . پتو بچهای که شروع کردم داره شکل خوشگلی میگیره. عادت دارم با دیدن فیلم، بافتنی ببافم.
مستند مدل لباس و فشن دیدم. که از علاقه من به خیاطی و لباس دوختن نشان دارد.
🐌 حلزون مدرسه نویسندگی گویا با پرندهها در حال پرواز در آسمان آلوده شهر است.
✍️
«برای بدن فقط شادکامی خوب است، اما نیروهای ذهن را اندوه پرورش میدهد. »
۶:۳۷. بیدارم. کنار قهوهساز ایستادهام، دکمه را فشار میدهم، رو به آینه. میدانم باید دوش بگیرم. سردم.
«سرما میخوری.»
«موهام کثیفه.»
«سینوزیت داری.»
«نکنه بوی بدم، لعنتی.»
«اسپری بزن.»
«حتماً سرم درد میگیره.»
«اشکال نداره، موهاتو خوب خشک میکنی.»
«سشوار چرخشی قطع و وصل میشه.»
«با سشوار معمولی میکشی.»
«کی حوصلهٔ صداشو داره؟»
«برو، بهانه نگیر. قرار مهمی داری.»
ده دقیقه بعد، خیس، دوباره کنار قهوهسازم. آینه هم هست.
جلسهٔ پنجم دورهٔ نویسندگی خلاق. قهوه دست چپم و خودکار دست راستم، یادداشت برمیدارم. با شاهین میخندم و افسوس میخورم چرا وقت ندارم برای تمرکز روی نوشتن. با موهای فرفری، ۷:۴۵ اسنپ میگیرم. سرده. هوا مهآلود. «آقا لطفاً شیشه رو بدید بالا، ممنونم.» مدام حرف میزند و من زیاد متوجه نمیشوم. فکر کنم دارد غر میزند، بهخاطر ترافیک. شاید هم نه. شاید فقط دارد صبحش را برای کسی تعریف میکند که گوش نمیدهد.
۸:۱۵. سرکارم. جلسه دربارهٔ دیالوگنویسی بود. استاد گفت: «دیالوگ خوب از دل کشمکش بیرون میآید. گاهی از گفتگویی است که در آن شخصی برای متقاعد کردن طرف مقابل تلاش میکند.» نوشتمش. بعد دوباره نوشتم. چند بار نوشتم. ترسناکترین بخش نوشتن. هرگز سمتش نرفتم. نمیروم. شاید هم بروم. باید بروم.
لیوان آب را برداشتم، سررسید را باز کردم، از سندهای بایگانینشده شروع کردم. پشت گردنم سرد شد. سردی از صبح همراهم است، فقط جایش عوض میشود. کار کردم و قهوه خوردم تا ساعت دو به تمرینجا برسم. استاد دربارهٔ کتابهای زردِ کمرنگ حرف میزند و از «ناگهان فرشته» میخواند. این جلسه مال من بود. خوب شد آمدم.
به وبینار نمیرسم. نیمهٔ راه پیاده میشوم. هوا هنوز سرد است. ۶:۳۰ خانهام.
فیلم Variety. از داستان و سبکش خوشم میآید. یک تمرین خوب در بطن فیلم هست. رفتن در شخصیتهای دیگر و نوشتن. من همیشه این کار را میکنم، اما اغلب ناموفق. بارها سعی کردم از زبان شخصیتها بنویسم، نمیشود. هنوز موفق نشدم. وریتی از پشت چشمهای من به زندگی نگاه میکند و من نمیدانم کجای این زندگی واقعیت است و کجایش نوشته.
امروز در گزارش نیکبچهها یک ایدهٔ خوب برداشتم: دفتر فیلم. نمیدانم چرا تا حالا به ذهنم نرسیده بود.
۸:۳۰. هوا تاریک است. خوابم میآید.
اما گزارش نیک باید نوشته شود.
گزارش نیک ۱۷۴
دوشنبه ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۹:۴۵
سالواژه: تداوم
بیداری ۵:۴۵
خدا رو شکر از چند روز پیش که آمپول دپومدورل و دگزامتازون زدهام، سرفه نمیکنم.
روزم را با خطخطیکردن شروع میکنم. خط در طراحی مهم است.
طراحی هم میکنم. چهره بلوچ روی جلد کتاب دیدار بلوچ.
کتاب هم میخوانم. نبرد من، خسرو خوبان، از خم چمبر، چراغها را من خاموش میکنم.
بخشی از تمرینهای خودواژه را مینویسم. از دیروز در حالِ کار روی انتخاب واژهها بودهام. امروز یک تمرین را به گروه ارسال میکنم. دوباره فایل صوتی جلسه قبل را گوش میکنم تا اشتباه قبلی تکرار نشود.
ساعت ۱۴ جلسه تمرینجا، بررسی یکی از کتابهای زرد توسط استاد شاهین کلانتری است.
استوری امروز بخشی از کتاب دیدار بلوچ اثر محمود دولتآبادی است. «براه می افتیم. میگویم:
خوب برادر، من فردا میروم به زابل بدی خوبی…
او توی فکر فرو میرود. میگوید:
میدانی ناراحتی من چی بود در این مدت؟
خیال میکنم از داییاش میخواهد بگوید. اما نه:
ما بلوچها خیلی مهماننوازیم. ناراحتی من این بود که نتوانستم تو را روی سفرهام ببرم. سفرهام خالی بود. خجلم.
دستش را میفشارم. دلم میلرزد. حس میکنم. خیلی او را دوست می دارم. مثل برادرم. شب زاهدان روی سرمان است و ما خاموشیم.»
این هم عبارتها و بخشی از جملههای انتخابی من از کتاب «از خم چمبر» است:
راه را یورقه می رفت.
تکهتکه قلوهکن میکرد.
کره هنوز خیلی کُرّه بود.
در گودالی پسخو میکنم.
لتهی ناشوی
قورقون آبخورده
لچر و پوسيده بودند.
لفچهای کبود
چنان در ادبار پیچیده شده بود.
برای ایزگم کردن از دست مأمورها
رویش از ساروج بود.
نکبتِ اطفاری
زنجَلَب
سال واژه: پذیرش
غذارسانی، شیفت کاری
وبینار نویسنده ساز ؛ شنیدن مطالب کتابی جدید، آزادنویسی
امروز را به بطالت یا همان تمیزکاری آشپزخانه و یخچال گذراندم، ساده ترین غذا هم وقت گیر به نظر می رسد. گریزی نیست از امورات ساده ی خانه برای بقاء زندگی.
عشق بازی با تافی😺
در میان مشغله های آشپزخانه، با همسایه جان حرف زدم و احوال شان را جویا شدم.
همین.
«ف» عزیز سلام.
هفتادمین «گزارش نیک» هم نامهای شد به تو که هرگز ارسال نمیشود.
«ف» عزیز میخواهم قبلِ گفتن از روزم، از تو تشکر کنم.
در سختترین و بدترین روزهایم کنارم ماندی. از تعابیر «خواهر» و «برادر» در رفاقت بدم میآید ولی، تو برایم مثل خواهر کوچکتر بودی.
اما از امروز:
پس از خوابی کوتاه، روزم را آغازیدم با آزادنویسی.
«تاریکی» خواندم. دوست دارم روزی برایت بخوانمش. خیلی حرفهایش را میفهمیم. خیلی حرفهایش را زندگی کردهایم.
امروز در بخش فعالیت بدنی گند زدم. نه گامیدم، نه ورزش کردم.
با تو حرف زدم. از همکلاسیهایمان گفتیم که بعضی هنوز حتا یک روز کار نکردهاند و بعضی دارند بچههایشان را بزرگ میکنند. تفاوتهای میان زندگی آدمهای همسن گاهی عجیب است.
«جنگ آخرالزمان» خواندم و باز آزادنویسی کردم.
در «کارگاه خردهخاطره» شرکت کردم. مثل همیشه بعد از کلاس با «استاد»، حالم بهتر شد.
فردا آزمایش دارم و باید ناشتا باشم. چیز سبکی میخورم و بعدش هم خواب.
کاش تو هم روزت را برایم مینوشتی.
قربانت، پیام.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸/۵ از ۱۰
—گرفتگی عضلات
امروز روز سبکی بود. کار سنگین و دهن پرکن و بدن خستهکنی انجام ندادم. کمی دیر بیدار شدم. دردی در گردن و پشتم احساس میکردم. نمیدانستم به خاطر ورزش دیروز بود یا در طول شب پوزیشنهای بدی برای خواب انتخاب کرده بودم. هرچه بود، بهانهای شد تا دو جلسه از پیلاتس را ادغام نکنم و به انجام یک جلسه راضی شوم.
بعد از صبحانه، دلم حمام میخواست. حمام به رسم خانهی پدری. بنشینم و در بخار محیط، خودم را کیسه بکشم. خیلی چسبید. حس کردم سبک شدهام. بیرون که آمدم، مغزم پر از بخار بود.
—آلو اسفناج
نگفتمتان که دیشب همسرم با اسفناج و کمی میوه و لیست کوچکی از خریدها به خانه آمد. من عاشق پاک کردن و شستن سبزی هستم. اسفناجها کوچک و تازه و ترد بودند. دیشب بعد از شستن روی نمگیر پخششان کردم و صبح آمادهی خرد شدن بودند و در نهایت تبدیل به دو بسته در فریزر شدند.
در همین احوال، مشغول دیدن ویدئویی از خورشت آلو اسفناج شدم. آنقدر که استاد کلانتری از این خورشت ابراز تنفر کرد، مشتاق شدم به پختنش. اما فردا قصد دارم پلوی چشم بلبلی بپزم. اولین بار است که در حبوباتم قرارش دادهام و اولین بار است که خودم میخواهم این غذا را درست کنم.
—ارتباط
با مادرم تماس گرفتم. در گفتوگوی تلفنی تأکید کرد خودم را بیمه کنم تا در پیری پولی دستم را بگیرد و محتاج دیگری نباشم. لیلی هم در تلگرام پیام داد و اشارهکرد به یکی آهنگهایی که در کانالم به اشتراک گذاشتهام، گفت که بارها به آن گوش داده. خوشحالم که همسلیقهایم.
راستی، اول صبح چشمم به جمال خطی از همسر در بازخورد به گزارش نیکم روشن شد.
شکر خدای عزوجل.
—تخریبچی
بالاخره رسیدیم به تمرینجا. امان از تمرینجای امروز. استاد کتابی را گشود تا با خواندنش، زرد بودن نوشته را حالیمان کند. تمام وقت به همان زردخوانی گذشت. نیلوفر نامی در کتاب بود که نویسنده تمام حالات و حرکاتش را ریز به ریز نوشته بود. تو گویی برای مخاطبی کر و کور و لال، جزئیات را توضیح میداد . حالیا استاد هم با خواندنش مدام آمپر میچسباند و گاهی فحشی هم نثار شخصیتها میکرد. نویسنده و ناشر و بامداد خمار و سازندگانش هم این وسط بینصیب نماندند.
—شب زفاف
تمرینجا که تمام شد، دیگر سالاد من هم درست شده بود. بعد از ناهار، ظرفها را شستم و همزمان یک اپیزود به داستان خسرو و شیرین گوش دادم. بالاخره این دو به هم رسیدند و حالا نظامی شب زفافی نوشته بود که بیا و بشنو. در بیان جزئیات از هیچ سوراخ سمبهای کم نگذاشته بود. مثبت بیستوپنج سال شده بود آن اپیزود با آنهمه صحنه پردازی. القصه، به قدری از شیرین و زیباییاش تعریف کرد که حوصلهام سر رفت. پدر بیامرز، ولکن نبود.
بعد از تمام شدنش دراز کشیدم تا استراحت کنم که خواهرزادهام از اسپانیا تماس تصویری گرفت و در این میان، صاحب خانهاش را هم نشانم داد، میخواستند با هم به بانک بروند. سلامی هم به او دادم. مکالمه کوتاه بود.
بعد از آن مشغول خواندن مادام بوواری شدم تا شروع نویسندهساز. در این فاصله، چای خوشرنگی را که همسرم دم کرده بود، در دو فنجان گلگلی ریختم تا قبل از شروع وبینار بنوشیم.
—خودت را ببین
کلاس با موسیقی شادی از شادمهر عقیلی با مضمون «بگو از کجا آوردی اون چشای مثل گربه» شروع شد و بعد از چندین بار تکرار، بالاخره استاد سفیدپوش با کرواتی قشنگ ظاهر شد. کمی خوش و بش کرد و کتابی با این مشخصات برایمان خواند: «گذر از سایهها، راهنمای علمی نگریستن»، اثری از نوید فرخی. جالب بود. علمی نگاه کردنش به موضوعات و یاد دادن این موضوع که مشاهدهگر بودن چقدر میتواند در دید آدمی به خودش و اطرافش تأثیرگذار باشد. حداقل من اینطور دریافت کردم. شروع به آزادنویسی کردیم، به مدت پانزده دقیقه. نفهمیدم کی پایان یافت.
بعد از نویسندهساز همسرم را صدا زدم تا پفک بخوریم.
من معمولاً خیلی در شهر پیاده قدم نمیزنم. حتی برای خرید کردن هم روشم کمی با دختران دیگر متفاوت است. با ماشین سراغ آن بوتیکی که لباس یا وسیله مورد نیازم را دارد میروم و همانجا پیاده میشوم. اما مدتیست دوست دارم این کار را پیاده انجام دهم، البته نه فقط برای خریدن چیزی، بلکه برای قدم زدن در هیاهوی شهر.
امروز که در پیادهرو قدم میزدم، گاهی فکر میکردم الان است که آدم پشتسری سرم داد بزند: «چه خبر است خانم؟ کمی تندتر برو.» و من سعی میکردم تا حد امکان عامل شروع کردن بحثی از این دست نباشم.
در هر حال واژه روز من «چوک» بود:
چوک ز شاخ درخت خویشتن آویخته
زاغ سیه پر و بال غالیه آمیخته
از منوچهری
پیادهروی و یک ربع نوشتن صبحگاهی به سیاق هر روز و البته یک یادداشت کوتاه در کانال تلگرام.
امروزم خود به خود «ده» را نشان میدهد آن هم با لبخند.
رفتم مدرسه. از همان اول صبح. با قلم و رنگ و پارچه
با بچههای نهم کار کردیم. حسابی چسبید. زنگ بعد بچهها هفتم به ما ملحق شدند. نهمیها تا آخرین زنگ ماندند. خوشم میآید از بچههایی که جسارت دارند و روحیهی همکاری دارند.
ناهار نداشتیم. با تن ماهی و برنج دمی خودمان را سیر کردیم. از شدت خستگی، نشد بنویسم. خواندن هم که بماند. باز هم بندهی عادت. سوپ بار گذاشتم که بنشینم پای نوشتن و خواندن، یاد حرف دخترم افتادم که سوپ را غذا نمیداند. ماکارانی هم درست کردم. ژلهی انار و سالاد هم. انگار نه انگار که خستهام. بعد نشستم پای وبینار. یک ربع نوشتن و بعد هم حرفهای همسایه و کمی هم زبان. باقی روز به نظافت خانه و شست و شو و رفت و روب گذشت.
کلمههایم مصحف و متعبد و انقیاد بود که معنایش را نمیدانستم.
قبل از هر چیزی ۱۰۰۰ کلمه آزادنویسی کردم. خواستم کمکاری دیروز را جبران کنم که نشد. پس به همین تعداد کلمه راضی شدم. کپشن ویدئوهای دوستم را سئو کردم که چند ساعتی وقتم را گرفت. یک قسمت رئالیتیشو با جناب برادر دیدم. نتوانستم وبینار نویسندهساز را از ابتدایش شرکت کنم و بعدش هم که آمدم نمیدانستم اصلا موضوع چیست. برای آزمون استخدامی چند صفحه خواندم. میدانم قبول نمیشوم ولی خواندن کتاب درسی به من حس هدفمندی میدهد. البته منظورم این نیست که از نظر علمی قبول نمیشوم. منظورم چیز دیگریست که مطمئنم میدانید دقیقا چیست. کارفرمای سابق تلفن کرد. جوابش را ندادم. اصرار میکند که دوباره با هم همکاری کنیم. بعد از آنکه بیرحمانه پروژه را کنسل کرد، حالا فهمیده که هر کاری کرده به ضرر وبسایت خودش بوده. خیال میکرد اگر پروژه را بدهد به دیگری، هزینههایش کم میشود و به نفعش است. نمیدانست که دستش این طور در پوست گردو میماند. حتی اگر هزار تومان پول هم نداشته باشم و به گدایی بیفتم، حاضر نیستم یک بار دیگر با او همکاری کنم. از او پرسیده بودم چرا میخواهی پروژه را کنسل کنی؟ خیلی راحت گفت کاری را انجام میدهد که در نهایت به نفعش باشد. از آنجا که خیلی آدم مزخرفی است من هم ترجیح دادم کاری را انجام دهم که به نفع اعصاب و روانم باشد! به امید خریدن شیرینی رفتم پیادهروی اما شیرینی مدنظرم را نداشتند. منتظرم کارگاه خردهخاطره شروع شود. میدانم شگفتیهای بسیاری در راه است و چیزهای خوبی یاد خواهم گرفت. رها و ناهشیار مینویسم، تمام شد. البته تمرینهای پایانیاش را هنوز نخواندم. طبق معمول یک پادکست انگلیسی گوش کردم تا مبادا لیسنینگم ضعیف شود.
بیدار شدم و صفحات صبحگاهیام را شروع کردم که صدای غرغر رودههایم بلند شد: «پاشو! اول جواب شکم گرسنهات را بده، بعد ادامه بده.»
برگشتم و سه صفحه نوشتم؛ از تمام حواسی که در آن لحظه درگیرشان بودم. از تیر کشیدن مهرههای گردنم که چند روزی است آزارم میدهد و مرا درگیر دکتر و عکسبرداری و پیگیریهای درمانی کرده است؛ از عطر قهوهای که از فنجانم بلند میشد؛ از صدای یا کریمی که پشت پنجرهٔ اتاقم کوکو میکرد؛ از عکس کودکی بچهها که روبهرویم به دیوار آویخته بود و از خنکی سرامیک زیر پایم.
بعدازظهر وقت دکتر داشتم. در ترافیک ماندم و وقتی رسیدم، نوبتم گذشته بود. پس باید منتظر میماندم. شرح حال شنیدن و همان روال همیشگی؛ آزمایش، سیتیاسکن و سونوگرافی.
به خانه برگشتم. سوختگیری و تجدید قوا کردم و بعد دستورات پزشک را یکییکی پیگیری و نوبتهای لازم را رزرو کردم.
بیشتر وبینارها را از دست داده بودم.
خواب دیشب را که روی دفترم نشسته بود ویرایش کردم و در کانالم هوا کردم.
چند صفحه از کتاب «مادران و دختران» (کتاب اول) مهشید امیرشاهی خواندم و به سراغ «عروسی عباسخان» رفتم. خواندن همان بخش با صدای خود خانم امیرشاهی برایم لطف دیگری داشت.
هرچند امروز از نوشتن با دست کمبهره بودم، به اندازهٔ یک هفته قدمورزی کردم؛ میان مطب دکتر و مراکز درمانی.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی و دویدن به مدت بیست دقیقه به دور باغچه، آخراش داشتم کم میآوردم. تصمیم دارم که دو روز در هفته فقط پیاده روی کنم و دویدن را حذف کنم.
3.تکرار کردن آموزشهای یاد گرفته از کتاب و وبینارها با نوشتن بعد از اون آموزش و در آخر به صورت ویدئویی صحبت کردن.
4. تموم کردن نقاشی و گذاشتن آن در داخل کانال.
5. امروز کمی جدیتر روی کارهایم متمرکز بودم و تجربهای متفاوتی بود برام.
دیشب خابم پُر از پله بود. بدونِ آدمیزاد.
در روزنوشتههایم از خابها بهره میبرم.
روز را با سهصفحهی صبحگاهی در دفتر و فهرستنویسی آغازیدم.
یوگا کار کردم.
بیست و پنج دقیقه نوشتم.
تار نواختم.
حافظ فرمودند از روی این شعر بنویسم:
روزگاریست که سودای بتان دین مَنست
غم این کار نشاطِ دلِ غمگینِ مَنست
کتاب نرخِ تن را تا انتها پیش بُردم و این عبارتها را به لیست کلمهبرداری افزودم،
کار من چهقدر با خودم جور است و چهقدر ناجور.
راست و دروغ مثل پیچ و مهره است، اگر سر جاش بسته نشود هم پیچ هرز میشود و هم مُهره.
کلافههای غبار، از جایم نیمخیز شدم، تیری را که درمیرود ، دیگر نمیشود کاری کرد. آدمهای هر دوره، آدمهای همان دورهاند.
چه پایانی داشت کتاب، پرسهزنی بین اول شخص و سومشخص، آموزنده بود.
کتاب ناگهان فرشته از هوشنگ روشنروان در تمرینجا نقد شد. صفتهای زیاد و بیدقتی در به کاربردن علائم سجاوندی و بیچفت و بستبودنِ داستان، کتاب را از شمارِ کتابهایِ خاندنی خارج کردهبود.
امروز کتاب «رمز پیروزیِ مردان بزرگ» از جعفر سبحانی را برای تکرارآموزی، برگزیدم. در دوران راهنمایی و دبیرستان از خودم جدایش نمیکردم.
شعر
خلق را تقلیدشان بر باد داد
ای دوصد لعنت بر این تقلید باد
چون ز تلی بر جهد یک گوسفند
گلهگله گوسفندان میپرند
را اولبار در این کتاب خاندم.
پیادهروی کردم.
در نویسندهساز با کتاب گذر از سایهها آشنا شدم.
آزادانه همنویسی کردیم.
کارگاه خردهخاطره، خاطرهای از ذهنبیروننرونده شد.
خاطرههایم را از جنگ، دبستان، راهنمایی، دبیرستان، دانشگاه، کرونا، جنگ و جنگ تا به امروز زیر و رو کرد. خرسندم که شرکت کردم.
یوگا تمرین کردم.
روز را با تار به پایان خاهمبرد.
چندین روز است نیازی به آلارم موبایلم نیست و 6:30 صبح چشمانم باز میشود. مدیتیشن میکنم بدون هیچ عذر و بهانهای. در مسیر رفتن به باشگاه بارها و بارها به خودم یادآوری میکنم که نور را حس کنم و به اطراف توجه کنم. قدمهایم و صدای به هم خوردن پاچههای شلوار جینم را میشنوم. توی باشگاه بین ستها باز هم یادآوری میکنم که اینجا باشم. در باشگاه. ذهنم مثل بادبادکی شده و طنابش را به دست گرفتم. دیگر به باد نمیسپارمش تا طناب را از دستم رها کند.
میروم خانه. با بچهها هستم. نهار درست میکنم و ظرف میشویم. تمرینجا و وبینار میروم. این دو جلسهی وبینار نویسندهساز برایم حال دیگری داشت. انگار استاد از دوستان بسیار نزدیکمان است و مهربانانه تجربیاتش را میگوید.
بارها بالا و پایین شدم. توانستم کمی آرامتر شوم. نفس عمیق کشیدم. سرعت انجام کارهایم را کمتر کردم.
گل.چشمه. آفتاب. جنگل. خزه. آهو. نفس. سکوت. اکنون.
گزارش نیک دوشنبه ــ ۱۱/۸/۱۴۰۵
سال واژه ــ بازآفرین
ــ سحرخیزی و صفحات صبحگاهی
ــ یوگا چاکرا پنجم و مدیتیشن
ــ وبیکار ضبط شدهی سرزبان
ــ آموزش زبان ترکی و انگلیسی
ــ تمرین و نواختن پیانو
ــ مطالعهی شب هول و روزها در راه و اشعارعطار
ــ پیادهروی
ــ وبینار نویسنده ساز و آزادنویسی و کلمه برداری
ــ رونویسی از (در حال و هوای جوانی):
« و رودخانه ای که با تلاشی جاودان از زیر و روی سنگها خود را به سوی دریا میکشاند تا در عین پیوستگی از چشمهایش جدا شود و به دریا بریزد، درست مثل خود ما که همیشه در گریز از سرچشمههای خودیم و همیشه در بند آنیم.»
سلام حلزون. امروز دوستم هوس کباب غاز کرده بود. گفتم آخر مرد حسابی، این وقت صبح، وسط جاده مخصوص، کباب غاز از کجا جور کنیم؟ بعد گفت که منظورش داستان «کباب غاز» از محمدعلی جمالزاده بوده. این یکی هم متاع (کتاب) کمیابی است، نسخهی اصلیاش منظورم است. از کانال «کتاب پاد» نسخهی اصلیاش را گرفتم. لینک کانال: https://t.me/ketab_pad
یاد مصطفی، آن جوان دیلاق و مندرسپوش بخیر. «کباب غاز» یادگار مدرسه است. این مدرسه را نمیگویم. آن یکی. همانی که ۱۰-۱۲ سال توش
کلاس رفتیم. بنازم سانسورچی را که چه مفتضحانه بساط عرقخوری را از مهمانی و داستان جمع کرده. ولی جایت خالی، خیلی نیشم باز بود. هم بابت اینکه نور بیهالهای از کودکی و کتاب فارسی نمیدانمچندم در من شعله کشید، هم اینکه قلم جمالزاده خیلی خوب بود. با اینکه بعضی اصطلاحات و کلمات _و در کل زبان متن_ کمی قدیمی شده بود، هنوز طنز و نمک از این داستان میبارد. اصلن این کار نمونه است. پر از نکته برای دیگران است. خلاصه این تکرارآموزی نطلبیدهی امروزم بود.
مشقهای مدرسه (این یکی مدرسه) را هم ادامه دادم و خسته نمیشوم از مشق کردن. کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ» هم دم دست است و صفحهصفحه آن را مزه میکنم تا باد کند. سپاسگزار بودنم.
سهشنبه اینطور گذاشت و گذشت. رفتن به مطب دندانپزشکی و خود را موظف کردن به اتمام «حباب شیشه». پلات را دوست دارم. حتی پیش از این خود زندگینامه که تقریباً ناقص هم هست. بعضی کتابها برایم عادتزا میشوند، وقتی طولانی میشوند. پس خداحافظ استر، خداحافظ بادی، خداحافظ همهی کسانی که بانو پلات را به خاطرم میآورید.
سرد شد. حس ضعف عجیبی در وجودم رخنه کرد. آرزو کردم به خانه و دوش آب گرم تلپورت شوم. دست آخر یک قرار با خود از پیش معین نشده به خود خوراندم.
دسر خوردم اما با نوع موردعلاقهام در کافهی همیشگی فرق داشت. بهرحال همهچیز آنقدر برایم آرام و جذاب بود که از فقدان کرمفیل اغماض کنم. چقدر ممکن است در کافه با یک عکاس برخورد کنی؟ از کائنات ممنونم. در بحبوحهی جنگ اعصاب شغلی، آرام شدم. لنگر انداختم و نوشتم. کاغذ کرافت جدید خریدم.
واژهی سال: ماراتن معکوس. پس دو فایل آپلود کردم.
واژهی روزم: آبسوخته.
کلمهای که در کتاب بارها خاندم و بدیع بود، مزور. استر عزیز مدام بادی ویلارد را مزور:حقهباز خطاب میکرد.
🍀دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۱
چراغی به دستم چراغی در برابرم
من به جنگِ سیاهی میروم
گهوارههای خستهگی
از کشاکشِ رفتوآمدها
بازایستادهاند،
و خورشیدی از اعماق
کهکشانهای خاکستر شده را روشن میکند
فریادهای عاصیِ آذرخش
هنگامی که تگرگ
در بطنِ بیقرارِ ابر
نطفه میبندد
و دردِ خاموشوارِ تاک
هنگامی که غورهی خُرد
در انتهای شاخسارِ طولانیِ پیچپیچ
جوانه میزند
فریادِ من همه گریزِ از درد بود
چرا که من در وحشتانگیزترینِ شبها
آفتاب را
به دعایی نومیدوار طلب میکردهام
احمد شاملو🌱
……………………………………..
✍️دوشنبهکاری:
تا میتوانی بنویس به فصلهای پایانی رسید.
یادداشتهای روزانهی جلالآل احمد
برای امروز کافیست، جان اشتاین بک
آزادنویسی در چند نوبت
نظری دوباره در سطرهای خطکشیدهی فلسفهی پیادهروی
پرسهروی در مدرسهی نویسندگی: مثلث دگرگرد: نوشتن+خاندن+گامیدن
کلمهبرداری
گزارشنیکخوانی
شرکت در وبینار نویسندهساز: آشنایی با کتاب گذار از سایهها
گلگشت در گنجور و غزلیات سعدی
شاملو خوانی
بیدار شدم و نوشتم خابم را نه برای اینکه یادم نرود، برای اینکه باز خاب ببینم. چه خوب است باران و بالش و گرمای پتو و خاب و تاریکی.
کار بود.
خانه بود.
تمرینجا بود. استاد خاند از رمان زرد «ناگهان فرشته» و لقمانوار آموختیم که چه ننویسیم. مرور این نکات سودمند است و نگاه که میکنم میبینم زیاد از ما دور نیستی کلیشه، عسیس دلم.
امروز را روز اکسپلور مینامم. میخاهم تصویری یادم برود اما نمیرود. غم عجیبی است. امسال دروغهای زیادی شنیدم که همچین مچالهام کردهاند که حالاحالاها باز نمیشوم، یک روز اکسپلور که چیزی نیست، نه؟
نویسندهساز بود و نوشتیم و کتابی معرفی شد با عنوان «گذار از سایهها: راهنمای علمی نگریستن».
با ندا و فائزه نوشتم و نقاشی کشیدم.
با ندا در وبینار خطخطی بودیم و خطخطی کردم. ندا پرسید چرا نقاشی میکشیم؟ گفتم بعضی چیزها دیگر نه کلمه میشوند، نه صدا، نه موسیقی، نه رقص، نه هیچی، فقط نقاشی میشوند. همچینچیزی گفتم.
دلم میخاهد توی این مغز هیچی نگه ندارم و همه را بریزم بیرون و از شرشان خلاص شوم. از دستشان خستهام. بعد چنگ میزنم به هر فرم و قالبی و کوفت و زهرماری. بیهدفانه.
From فرناز کاف on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش عبدی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟