به نام خدا
۱ امروز بالاخره کتاب جادوی زاویه دید را که از دیجی کالا سفارش ،داده بودم به دستم رسید…پولشم هدیه یه دوست بود.
۲ دلم میخواد زودتر شروعش کنم.
۳ امروز یه کم از رمانم را از توی وقتهایی که تونستم از زندگی کش برم نوشتم.
۴ فقط دلم میخواد بنویسم یه چند روز فقط بخونم و بنویسم.
۵ نمی دونم چرا اینطوری شدم حوصله هیچی ندارم غیر از کتاب و قلم و کاغذ
واسه فردای بچه هام ماکارونی درست کردم.
امروز داشتم فکر می کردم کاش دیجی کالا مال من بود اگه بود ازش طلا جواهرات سرخ کن و ماشین ظرفشویی برمی داشتم و البته کتاب…بقیه اش رو تمیخوام.
۶ خوابم گرفته فکر نکنم بتونم کتاب رو امشب شروع کنم…شب همگی بخیر
هزار خُردهخاطره
ده خاطره نوشتم. این جمله به ذهنم میآید که چهقدر رویکرد آدمها به «خاطره» متفاوت است. آنقدر موضوعِ خاطره، گستردهست که بهتر است الان، دربارهش ننویسم. از خودم بنویسم بهتر است. نودونه درصد خاطراتم، خاطراتِ ناخوشایند بودند، ناخوشایند به این دلیل که احساسِ غم را به یادم میآورند، و نودونه درصد خاطراتم دربارهی انسانها بودند نه اتفاقها. انتخابهای نادرستی داشتم. برای کسانی وقت گذاشتم که نباید. بدترینها آنهایی بودند که نه خداحافظی بلد بودند و نه عذرخواهی. اینها عاشقِ زخمهای بازند. خودشان با زخمهای باز زندگی میکنند و برای دیگران هم زخمهای باز به خاطره میگذارند. خودم را سرزنش نمیکنم، تا خاطرههای ناخوشایند را نبینم، خاطرههای خوشایند را هم نمیبینم و نمیشناسم.
میروم برای دمنوش و خرما و کاناپهی کنارِ پنجره و نسیمِ پاییزی و صدای بارانِ شبنواز و شب.
میروم تا از کلیات سعدی بخوانم، شاید هم از شاملو -شاعری که برای گُلاندام مینویسد- شعر بخوانم.
چرا مغازهها بیمشتری هستند؟ حتا نانوایی لواشی، فقط من هستم. نانهای لواش دستهدسته داخل نایلون روی میز کنار هم نشستهاند در انتظار مشتری. قبلن لواشیها شلوغ بود، الان لواش اندازهی دو لقمهی افراد بزرگسال است مردم ترجیح میدهند بربری و سنگگ بخرند.
اوضاع به کجا خاهد رسید؟
از مسیری تازه برمیگردم. صدای موسیقی در مغازه لباسفروشی آنقدر بلند است، سه بار سلام میدهم تا خانم فروشنده میشنود. شومیز سفید میخاهم برای زیر کُت، ندارد. شومیزهای طرحدار حراجی را هشتصد میدهد. لازم ندارم وگرنه میخریدم.
فیلم «بابل» را میبینم.
در مراکش، ماجرای خرید تفنگ، شغال و گلهای گوسفند با دو پسر نوجوان حادثه میآفریند. اتوبوس توریستهای آمریکایی در جادهای خلوت همزمان میرسد به فاصلهای که دو نوجوان بُرد تفنگی را میآزمایند.
در ژاپن، دختر کر و لال مردی که تفنگ را به یک راهنمای مراکشی بخشیده، درگیر احساسات شدید جنسی میشود. دختر به تازگی مادرش را در خودکشی از دست داده است. چون ناشنواست نمیتواند دوستپسر پیدا کند و نیاز دارد به او و تناش توجه شود.
در آمریکا، پرستار مکزیکی دو کودک آمریکایی را میبرد مکزیک در بازگشت به تعقیب و گریز و اخراج از آمریکا میانجامد.
دیدن تفاوت فرهنگی، زندگی در روستای مراکش، اهمیت ویژه دادن به توریست آمریکایی و هر حادثهای را به عملی تروریستی، مرتبط دانستن، چون مراکش مسلمان و جهان سومی_چهارمی، است، فکرم را درگیر میکند.
لیلا تماس میگیرد و میگوید دوست دارد دانشگاه دیبا مجازی شود تا سختی راه برای دیبا هموار گردد. احساس میکنم به زودی دانشگاهها مجازی یا تعطیل میشوند. چرا؟ همان که پیشبینیها میگویند، جنگ.
در «حیوان قصهگو» به دستها اشاره میشود، ابزاری شبیه «چاقوی ارتش سوئیس»، چند منظوره و کاربردی. از این منظر به دستها و انگشت شصت نگاه نکرده بودم.
نشستم با دقت به دستها خیره شدم. چه کارهایی از آنها برمیآید؟
برداشتن، نگهداشتن، بلند کردن، حمل، جابهجایی، کشیدن، طراحی، ساختن، لمس کردن، ابراز احساسات و نوشتن. اگر نوشتن نبود چطور دوام میآوردم؟
دستانم را میبوسم و از آنها تشکر میکنم.
آسمان قرار است عقدهگشایی کند. منتظر بارانم. ابرهای تیره را صدا میزنم به سمت من بیایند. دلم باران میخاهد باران شدید، اما جایی سیل نیاید. مردم گرفتار هستند این بلا را دیگر بر سرشان نازل نکن.
در تکرارآموزی رفتم به کارگاه کتابنقد اول و بازخانی چند صفحه از «ایدئولوژی تبار» از حسین مهری.
از «آلن ربگری» میپرسند برای که مینویسد؟
«برای خودم، برای خودم و دیگران. خودم گواه و تماشاگر آن چیزهایی که مینویسم، هستم. دیگران، ناشناختهاند، اما انسان با صداقت خودش، صداقتی که با خودش دارد، دیگران را پیدا میکند. من کلامم را بکار میبرم تا بگویم خودم چیستم.»
واقعن مگر فرد دیگری را اندازه خودمان میشناسیم، پس چرا از خود ننویسیم؟
آزادنویسی با کلمهبرداری امروز همراه میشود. لیست کلمهها را مقابل چشم میگذارم و مینویسم. به دغدغههای روزم شفافیت میبخشد. دوست دارم بیشتر بنویسم.
امروز از امروزم ننوشتم. برای راضی کردن گزارش نیکم شعری از نصرت رحمانی را برایش میخوانم.
ترا به باد نخواهم سپرد.
که از سلالهی خونی، نه خاک و خاکستر.
بیا به رود بپیوند اگر هدف دریاست.
ترا به باد نخواهم سپرد.
بیا به رود بپیوند،
که رود راه گریز از من در دل ما؛
و استحالهی خودخواهی و خودی خواهی.
کدام پنجره باز است؟
کدام پنجره در شهر مردگان باز است،
کدام انتظار چنین رخنه کرده در دل من.
کدام گوش چنین تشنه است؟
که رسته باز پیامی به خشکگاه لبم.
مرا که میخواند؟
که راز دار ورسن میکشاندم سر کوی.
و از لب شمشیر،
که زنگ میسترد؟
صدای صیقل شمشیر، باور من را،
به خون میآلاید
صلای تهنیت است.
شب است.
شبی همه بیداد.
به ماه و آب نگه کن،
نماز را بشکن.
و روزه را بشکن.
شکست را بشکن
شکست نیست شکستن،
سکوت را بشکن.
شکن
شکن
بشکن
پای کوب بر من و ما
سماع رقص جنونت تبرک است بیا.
بیا که آینه از دوری تو گریان است.
بیا ز راه مترس،
اگر چه در پی هر گام، چنبر دامی است.
و راهها همه مختومهاند بر سر دار.
بیا به اشک بپیوند، جوی باریکیست،
سپس به رود، اگر در هوای دریائی.
شب است.
دربدری، پشتوانهی شب پیر.
نقاب پشت نقاب است.
شکنجه پشت شکنجه.
دریچه پشت دریچه.
میان پنجره هرگز کسی نکاشت ترا.
که شب شوی، شب بی رنگ انتظار شوی.
نبند پنجره را.
به پرده رحم مکن.
که پردهها همه دیوارهای تزویرند.
به پشت پنجرهی بسته انتظار مکش.
شکن
شکن
بشکن
چشمهای پنجره را
بیا ز راه مترس
بیا و گمره باش
سماع رقص جنونت تبرک است بیا.
مهار کردن نیرو خیانت است بیا،
بیا،
که مرد میرود از دست در نهفتنها.
چو آب در مرداب.
و در نهفت نیام،
چه تیغها که فلج گشت در کف من و ما.
صدای سلسله و بند دار میآید.
بیا،
بیا به اشک بپیوند جوی باریکیست
سپس به رود، اگر در هوای دریائی.
حلزون شده ترکیبی از پرنده و آدمفضایی.
راستش را بگویم از بچههای امسالم ناامید میشوم دارم.هوووف… هر مطلب را ۱۰۰۰ بار بلند و به سادهترین حال ممکن میگویم و باز اشتباه میکنند یا سوالات تکراری. مدرسه به جهندم اینها چطور میخواهند خودشان را جمع کنند با این هپروتیگفتنها و بودنها؟ تجربه ثابت کرده است اگر همین بمانند، کلی کلاس هم بروند بالا، باز همینند که هستند.
باید روشهام را مدام تغییر دهم شاید جوابش همین است.
مسیری را که همیشه گمان میکردم فقط با ماشین میشود رفت و آمد پیاده پیماییدم. روی پل، بلندیش، ترسیدم. ترس از ارتفاع دارم زیاد اما کرم هیجان هم دارم. توی شهربازی و جاهای دیگر دستگاههای جیغجیغدرآر تا به آسمان را سوار میشوم و میمیرم و زنده میشوم و باز میدوم توی صفش.
باران ریزی آمد. دستانم را باز کردم و آسمان را از دور بغل کردم.
مامان زیاد میشود که اشارهای میزند که زشت است، بد است، نگو.
اما من دلم میخواهد بگویم. اگر به کسی آسیب نزنم، عیبش کجاست؟ دلم میخواهد بگویم حتی اگر بیادب شوم توی کلهی دیگران.
کارهایی کردم اما دلم خواست هَپَلهَپو بنویس امروز.
روزهای زوج با ندا احمدی نقاشی میکشیم و عالیست. خیلی عالی.
شب بخیر
“تریاکی”
تا حالا برام برابر با آدمی بود که معتاد به تریاکه
امروز فهمیدم “تریا” به معنای شعله یا کبابکردن ” و “کی” یعنی “مزه ” یا “طرز تهیه”
پس عجیب نیست سسی برای کباب باشه که اسمش ” تریاکی” باشه . باز غریب نیست چنین چیزی از ژاپن و آشپزیش.
یه خاطره هم نقل کنم از آقایی توی چت گروه خلاقیت کلامی:
” زمان دبیرستان، سریال عزالدین قسام پخش میشد، یه هنرپیشه نقش مکمل بود به اسم دنیا نامزدش مصطفی بود.
این رو میدیدیم صبح همه توی مدرسه میگفتن: دنیا مال کیه؟ مال مصطفی”
بعدش فکر گردم واقعا دنیا و فرصتهاش برای بعضی پخش و پلاست و دمدست اما برای باق دور از دسترس .
سرچ در مو رد دیجیکالا کودک و نوجوان هم جالب بود، قشنگ گشتن مصرفیترین بازه سنی را هدف گرفتن . برگشت درصدی به کیف پول هم جذابیت خرید را بالا میبره
هموز از ورزش دیروز ضعف و خستگی تو جونمه .
سلام بر تو که امیدوارم امروزت میان کلمهها و اتفاقات خوشایند گذشته باشد و سردردت هم از سر لجاجت افتاده باشد و سرِ سازگاری گذاشته باشد. چرا که میدانم چه درد بیدرمانی است این لامذهب.
زکیه امروز، روز عجیبی برایم بود. از آن روزهایی بود که انگار کسی زمان را برداشته و از وسط نصف کرده؛ سهم من اما همان نیمهای بود که هیچجوره به کارهایم نمیرسید. صبح راهی محل کار شدم و بعد از بازگشت، نوبت به پرستاری از پسرجان رسید که بیمار شده. برایش سوپی بار گذاشتم تا دستکم سهمی از مراقبتهای مادرانه را در کاسهای گرم و خوشعطر به او تقدیم کنم.
در کنار اینها، نگرانی از سایهی جنگ هم گوشهای از ذهنم جا خوش کرده. آدمها در مطب میآمدند و میرفتند و حرف از جنگ و بمب اتم ورد زبانشان شده بود. به این هم فکر نمیکردند که با تشویش اذهان عمومی نمیشود مشکلی را حل کرد. فقط دارند بار نگرانیهایشان را روی دوش بقیه میگذارند.
انگار این روزها آدم باید علاوه بر کارهای معمولِ زندگی، سهمی هم برای نگرانیهای بیدعوت کنار بگذارد. نگرانیهایی که نه میشود به تعویقشان انداخت و نه کاری از دستت برای تمام کردنشان برمیآید.
با همهی این احوال، خودم را به وبینار نویسندهساز رساندم و همراه دوستان آزادنویسی کردم. بعد هم انیمیشن «کرانستون» را با پسرجان تماشا کردیم. کمی بعد، لباس معلمی به تن کردم و نشستم پای نوشتن تحقیق، دربارهی زکریای رازی برای مدرسهاش. ظاهرن در این خانه، شغل مادری با چندین عنوان شغلی دیگر ادغام شده و هنوز هم واحد منابع انسانی برای تعدیل وظایف اقدامی نکرده است.
جارو کشیدن و تمیزکاری و سر و سامان دادن به ذهن دومم هم در فهرست کارهای امروز جا گرفت. ذهن دومم همان جایی است که میکوشم آشفتهبازار یادداشتها، ایدهها و نوشتههایم را مرتب کنم؛ چون ذهن اولی این روزها بهاندازهی کافی درگیر ادارهی مملکت است.
خلاصه اینکه امروز میان کار و مراقبت و کلمه و نگرانی و خانهداری در رفتوآمد بودم. نمیدانم از این روز چقدر وقت و انرژی برایم باقی مانده اما خوشحالم که با وجود تمام شلوغیها، رشتهی نوشتن را رها نکردم.
تا گزارش نیک بعدی، مراقب خودت و مهربانیهایت باش دوست خوبم.
شفیقم. رمان «بیگانه» را تمام کردم. چه پایانِ تلخی. چه تلخیِ بیپایانی. نمیدانم به خاطر اندوهی است که در لحظههایمان حل شده یا چی؛ اما غم شبیه موجهای یک دریای نسبتن توفانی توی صفحههای «بیگانه» در حرکت بود. بود و همیشه هم هست. نوشتن هم انگار چیزی است شبیه عکاسی. دوربین حسهای تصویری را در همیشه حبس میکند و نوشتن حسهای درونیِ آدم را. با نوشتن از احساست و فکرت در موقعیتهای مختلف عکس میگیری و بعدن میتوانی ببینیشان. کامو هم یک تصویر از احساس و افکارِ یک محکوم به اعدام را ثبت کرده و این تصویر تا همیشه ادامه خاهدداشت حتی اگر سالها از اجرای آن حکم گذشتهباشد. یک حس فقط با نوشتن است که زنده میماند. یک فکر و یک باور هم.
بیگانه را تمام کردم و «داستانهای ناتمام» از نجدی را برداشتم. اینجا هم غم عجیب موج میزند. چرا غم باید یارِ جدانشدنیِ لحظههای یک زندگی باشد حتا لحظههایی که شادی هم به اندازه هست؟
امروز وسطهای سرزبان رسیدم. الهه داشت از کارگاه جدیدش میگفت. از «تقلیلگرایی» که من فکر کردم با «سطحیبودن» یکی است و بعد هم نفهمیدم که واقعن یکی هست یا نه. داریم توی سرزبان معیارهای جهانشمولِ فکری را میکاویم: «وضوح، دقت، درستی، ارتباط و امروز هم پیچیدگی». کاش تو هم به ما در این مسیرِ سخت بپیوندی تا من دلم اندکی گرمتر شود. این مسیر سخت است و ما به قول الهه سختپوستانیم. سرزبان را با گوشی حاضر شدم و به نویسندهساز هم نرسیدم. بیخیال. آدم گاهی لازم دارد که نرسد. واقعن نمیدانم چرا سعی میکنم همهچیز را فلسفی کنم. مثل فلسفهندیدهها رفتار میکنم. مثل بچهها.
چندروزی نرفتهام پیادهروی. دلم تنگ شده اما حیف که نمیرسم بروم. نه. نظرم عوض شد. آدم غلط میکند گاهی به نرسیدن نیاز داشتهباشد. اگر این نرسیدن بگذارد میخاهم کمی ترکی تمرین کنم. بعد هم لالا و وصل به فردا. فعلن.
11/8/1405
امروز از آن روزها بود. صبح درگیر مقاله بودم و داوری طرحهای پژوهشی. اختراع سروش هم رفته برای داوری. تماس گرفت که هزینهی داوری طرح شش میلیون و هفتصدهزار تومان میشود. این هم از آن خبرها بود.
عصر شیفت درمانگاهم. چند دانشجوی اکسترن دارم و یک نفر برای ارزیابی قبل از ورود به شیفت آمده. خود درمانگاه هم شلوغ. تقریبن دیوانهخانهایست. و مجنونتر آنها که فکر میکنند چون ماشینشان را بد جایی پارک کردهاند محقاند خارج از نوبت دارویشان را بگیرند.
حدود ساعت نهونیم شب تقریبن خرد و خمیر در راه خانهام و «در حال و هوای جوانی» را ورق میزنم که علیرضا زنگ میزند و میخاهد به داروخانه بروم. اولین چیزی که به ذهنم میرسد «خدا به خیر کند» است. دیگر چیزی از کتاب نمیفهمم. ذهن معتاد به اضطراب من دنبال بهانه است. نفس عمیق میکشم و صبر میکنم. به داروخانه که میرسم معلوم میشود آقا دلش تنگ شده بوده و خاسته با هم قدم بزنیم. بد هم نشد، یکی از ارکان دست نویسندهساز جور شد.
راستی امروز یک اصطلاح جدید هم یاد گرفتم. از لیلا. «سرش به کونش پنالتی میزند». این هم دستاورد امروزم برای لیست کلمهبرداری. مدیونید اگر فکر کنید معنایش را به درستی میفهمم. یادم باشد به لیلا بگویم برایم توضیح بدهد.
گزارش نیک دوشنبه ــ ۱۱/۸/۱۴۰۵
سال واژه ــ بازآفرین
ــ سحرخیزی و صفحات صبحگاهی
ــ یوگا چاکرا پنجم و مدیتیشن
ــ وبیکار ضبط شدهی سرزبان
ــ آموزش زبان ترکی و انگلیسی
ــ تمرین و نواختن پیانو
ــ مطالعهی شب هول و روزها در راه و اشعارعطار
ــ پیادهروی
ــ وبینار نویسنده ساز و آزادنویسی و کلمه برداری
ــ رونویسی از (در حال و هوای جوانی):
« و رودخانه ای که با تلاشی جاودان از زیر و روی سنگها خود را به سوی دریا میکشاند تا در عین پیوستگی از چشمههایش جدا شود و به دریا بریزد، درست مثل خود ما که همیشه در گریز از سرچشمههای خودیم و همیشه در بند آنیم.»
امروز از صبح تا سه بعد از ظهر نه چیزی نوشتم و نه خواندم و نه گوش کردم. میزبان مادربزرگ هستم که دچار عارضه درد پا و کمر و گردن است. تا حالا اینقدر ناتوان ندیده بودمش.
از صبح نه اینکه کاری بیشتر از هر روز در آشپزخانه داشته باشم، ولی در فاصله بین کارها که هر روز خواندنی بود یا نوشتن. امروز همصحبتی کردم و همنشینی. چند سال بعدِ خودم را در او میبینم. زبر و زرنگ بود. خانهدار و با سلیقه. اما اهل افراط در فعالیت و ناتوان در بیکار نشستن. از نسل زنانی که بودنشان با کار و زحمت معنا پیدا میکرد.
عصر از جلد دوم مادران و دختران فصل اول را خواندم. حدود پانزده صفحه. موضوع ربطی به جلد اول نداشت تا اینجا. اسامی جدید هستند جز در صفحه آخر که امیرخان پسر منزهالسلطنه که یکی از دامادهای امیرزاده خانم است و دده قدم خیر او را هم مثل باجناقهایش لایق دامادی مرحوم امیرزاده خانم نمیداند. میگوید: دختر امیرزاده خانم شده جاری دختر شرت و شلخته سکینهخانم ای فلک «همه را منقل دادی و ما را کلک»
مضمون ضربالمثل واضح است. چیزی مثل: همه را برق میگیره، ما چراغ موشی. اما تفاوت منقل و کلک را نمیدانستم. هر دو را به عنوان آتشدان شنیده بودم، فکر میکردم مربوط به تفاوت در لهجهها باشد.
از گوگل پیجور شدم. نتیجه سریعی نداد. دیپ سیک ولی لقمه دارد راحتالحلقوم. منقل آتشدان فلزی است و کلک سفالی.
بعد مغرب چند صفحه از دفتر شعر «کلید آذرخش» را خواندم و کلمه برداری کردم. البته بیشتر ترکیب و عبارت.
به کتاب «ارتباط بدون خشونت» مارشال روزنبرگ که اخیرا خواندهام سری زدم و نکتههایی که علامت زده بودم، دوباره خواندم.
وقتی میخواستم گزارش نیک بنویسم اصلن بهش فکر نکردم. چندین روزه که ازش فاصله گرفتم. اما خب میخواهم باز برگردم بهش.
_صبحی ورزش کردم. مثل چند روز پیش. با اینکه تکرار مکررات است اما این بخش از روزم را دوست دارم.
_کتابهای مربوط به کلاس «خودواژه» را خواندم. اما برای تمرین دوم که باید چند واژه از اینستاگرام پیدا میکردم، گذاشتم برای آخر روزم که کارهایم را کردم. وقتی اوایل روز سر به اینستاگرام میزنم، دیگر تمرکز ندارم. فقط ذهنم پراکنده میشود از اطلاعات. و در آخر نمیتوانم روزم را آنطور که باید ادامه دهم. پس میگذارم آخرهای شب که خیالم راحت باشد.
_آزادنویسی کردم.
_اولین جلسهی «خردهخاطره» را شرکت کردم. مرور خاطرات و تمرین نوشتن ازش باعث شد تا خاطرهیی زنده شود که قبلن بود. همین چند ماه پیش زنده شد اما باز جان گرفت. خوب بود. تمامش خوب بود. و بلخره گذشت. نوشتن از خاطرات همان چیزیست که اگر بهش دست بیابم دیگر رهایش نمیکنم.
_به کانال دوستان سری زدم و مثل همیشه ازشان یاد گرفتم.
_عادتسازیم را ادامه دادم. رخدادیست که هر روز باهاش سروکار دارم.
_کتاب «صبحانه با سنکا» را خواندم. در مورد نگرانی و دلیل اضطراب گفت که متنی برای فردا مینویسم. کتاب رواقی خوبست و میتواند برای زندگی مفید باشد.
گزارش نیک امروز
امروز صبح که بیدار شدم تصمیم گرفتم برنامه ۵ سال آینده خودم رو بنویسم. چند ماه پیش همین کارو کردم ولی تصمیم گرفتم که دوباره انجام بدم تا مصمم بشم براشون تلاش کنم. بعد از اون کلاس برندسازیمو دیدم. ناهار خوردم و استراحت کردم. ساعت ۵ وبینار مدرسه نویسندگی بودم. کمی دیر رسیدم چون یک کاری باید انجام میدادم که به تمرکز نیاز داشت. تو کلاس نوشتیم و خیلی خوب بود. داستانم رو نوشتم. خیلی عالیه همش تو طول روز فکر میکنم ایده ندارم ولی این نوشتنهای کوتاه باعث شده تا ایدههای خوب به ذهنم برسه. کلا این وبینار وایب خوبی داره و من خیلی خوشحالم که شرکت میکنم. بعد از اون کار کردم تا ۸ شب. و بعد رفتم پیادهروی. برگشتنا مواد غذایی خریدم. بعدش اومدم خونه و کارهای باقیموندمو انجام دادم و شام خوردیم و الانم داریم سریال dark matter میبینیم. بعدش میخوام بخوابم.
زهرا موحدی
سال واژه: بیخیالی
هنوز سرم درد میکند.
دیشب خوابم نمیبرد.
خوابِ رفته
خوابم نمیآید
رفته
و به التماس چشمانم پاسخ نمیدهد
باید آشتیشان دهد، خیالهایم
این را نوشته بودم.
صبح هنوز سر درد داشتم.
میخواستم بعد از رفتن محمد و مهرسام بخوابم.
اما ریمیکسی که محمد گذاشته بود به وجد آوردم و رقصدیم و خوابم کلا پرید.
رفتند.
رخدادک را نوشتم و هوا کردم.
توی کانالم نیز هم.
یک ربع آزاد نویسی کردم.
صفحهی لپتاپ را خم کردم روی کیبرد.
نور چشمم را آزار میداد.
بعد از آن فقط چند خط صفحهی صبحگاهی نوشتم.
چون ساعت میگفت پاشو حاضر شد.
حاضر شدم و تا محمد از باشگاه بیاید دو تا ریلز دیدم.
هایده را دیدم کنار ویگن.
ویگن میگفت یادته بهت میگفتم یه روز خوانندهی بزرگی میشی؟
هایده جواب میده من اصلا فکر نمیکردم اجازه داشته باشم بخونم.
به این فکر میکنم که سرنوشت چه چیزهایی در چنته دارد.
چقدر آدمی میتواند تغییر کند.
محمد آمد.
رفتیم از کوچهی قبلی خانهی پدری بربری کنجدی خریدیم.
دوتا.
گفتم محمد برو ته کوچه دور بزن.
بغضم گرفت.
خانهی قدیمیمان و بازیهای شیرین کودکیم.
محمد گفت اونجوری با حسرت نگاه نکن بذار خونه براشون خیر کنه.
گفتم چه ربطی داره، ما که نفروختیمش.
تا رسیدم مهرزاد رو بغل کردم و تا توان داشتم بوسیدمش.
صبحانه خوردیم.
در انتهایش خاله زنگ زد و پشت بندش مادرزنِ داداشم.
بیشتر از یک ساعت است مکالمه دارند.
احتمال دارد عروسی عقب بیوفتد.
ساعت ۱۱ و ۱۰ دقیقه
_________
ساعت ۲۳ و ۱۳ دقیقه
هنوز سرم درد میکند
وبینار ناهید خانم و استاد را شرکت کردم.
خریدکی کردم
و از شدت سر درد توان نوشتن ندارم.
خدا کند که فردا ادامه نداشته باشد.
امروز روز شلوغی بود، درد تاندون پایم شروع شده بود اما دلم میگفت که باید بزنم بیرون. صبح را با پیادهروی و رفتن به کنجی از طبیعت شروع کردم آنجا خواندم و نوشتم. پادشاه فصلها پاییز هنوز کامل بر تخت شاهی ننشسته. نشسته بودم و به درختها نگاه میکردم برخی همچنان سبز مانده بودند. قطعه نسیم سحر همایون شجریان را به گوشهایم میریختم، غزل سعدی را میخواند. آرزو ببین آقای سعدی چه سروده:
«درون خلوت ما غیر در نمیگنجد
برو که هر که نه یار منست بار منست»
به برنامه و خریدی که مد نظرم بود رسیدم.
ظهر هم پیادهروی کردم(وی آدم عاقلی بود که با پادرد بیشتر راه میرفت.) به خانه برگشتم کارهای خانه را انجام دادم برنامه معنوی روز را پیش بردم.
شکوفههای عناب را خواندم. کلمههایش را یادداشت کردم. به وبینار رسیدم اما به محض شروع وبینار تماس مهمی داشتم که جواب دادم و دو ساعتی مشغول گفتگو و شنیدن بودم.
متن کانال را نوشتم اما ساعت انتشار از ۸ بسیار فراتر رفت. برنامه معنوی شب را جلو بردم. مقداری از برنامه خرید مانده بود که سر شب انجام شد و بعد متن را در کانال منتشر کردم.
آرزو چند صفحهای که از کتاب فلسفه پیادهروی خواندم نکتهی جالبی را بیان میکرد: خواندن کتابهایی که نویسندگانشان خود را در اتاق حبس میکنند نفسگیر و هضم نشدنی است.
با خانواده سریال میبینیم، بگذار با این بیت از حافظ این گزارش نیک و شب را ختم کنیم:
«یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب
کز هر زبان که میشنوم نامکرر است»
امیدوارم خوب باشی و نوشتن و خواندن دستت را رها نکنند.
هدایت عزیز،
امروز بعد از مدتی دوباره ترانههای خیام را برداشتم. خواندم و به سرم زد ویدیو ضبط کنم. میانِ خوانش و ضبط و ویرایش متوجۀ گذر ساعت نشدم.
از ابتدای مهر خواهرم خنزرانـش را مرتب نکرده بود. امروز تلطف بر او روا داشته، آراستهاش ساختم. دریغ از یک سپاسگفتن.
اتودِ فلزی راهنماییام را از ته کشوی خواهرم پیدا کردم. خوشحالم…
جلسۀ چهارمِ دورۀ مشاوره. کلی جزوه نوشته ام.
زندگینامه میخوانم. خیام. صائب. بایزید بسطامی و نیما.
دو دفتر شعر از نیما داشتم. یکی اشعار چاپ نشدهاش بود. یکی دو ساعتی درگیرش بودم.
شما و شهریار و نیما باهم دوست بوده اید و انگار که شهریار تحت تاثیرِ تو میخواسته خودکشی کند که بهخیر گذشته. نیما هم همینطور.
کانال 13 اسرائیل: ترامپ ممکن است از روز سهشنبه حملات را آغاز کند.
اخبار چک میکنم وبستنی میخورم. فارغ ز غوغای جهان.
یک شعر از کتاب سیری در غزلیات شکسپیرِ الهی قمشهای پیدا کردم. فرهاد هم دکلمهاش کرده:
کیست که بتواند آتش بر کف دست نهد
و با یاد کوه های پر برف قفقاز ،خود را سرگرم کند.
سال واژه: ساده
انگار دیروز حسابی خسته شده بود که تا لنگ ظهر پتو را ول نکرد و از رختخابش جم نخورد. آخرش وقتی مادرش آمد به گلهایش آب بدهد، توانست بیدار شود. از او خاست تا دستش را بگیرد تا بلند شود.
انگار بدنش اینقدر توی خانه مانده بود که بدعادت شده بود. حالا دیروز کمی روی ماشینها کار کرده بود، درد گرفته بود. وقتی میخاست راه برود، لنگ میزد.
مادرش برایش چای با نان مغز خرما و گردویی که دیشب خریده بودند آورد. بعد از خوردنش، با اینکه حال و حوصلهای نداشت، اما آماده شد تا به دانشگاه برود.
هفته پیش به ماساژ رفته بود، به خاطر همین کلاس را پیچانده بود. این هفته انگار استاد کلاس را تکانی داده بود. قرار بود به ترتیب هر کس درسی را بدهد، اما دیگر قرار شده بود هر جلسه همه آماده باشند. واقعن استاد خلاقی برای درس دادن دارند. بیچاره دارد توی دانشگاه حیف میشود.
دختر بغل دستش وقتی استاد از او پرسید آمادهای، او هم میخاست چیزی سرهم کند، گفت آره. شانس خوبش صدایش زدند تا برود درس را توضیح بدهد. اما خدا را شکر، خوب از پسش برآمد.
به پدر هم پیام داد تا به دنبالش برود، که انگار سرگرم کارش شده بود و پیامش را ندیده بود. بعد هم باید میرفت خاهرش را از مدرسه بردارد، پس با اسنپ برگشت خانه.
عصر هم مادر را سر مزار داییش پیاده کردند و خودشان رفتند به تعمیرگاه. خانمی برای تعمیر ماشینش آمده بود و از دیدن کار کردن او و خاهرش سر ذوق آمده بود. همانطور که روی ماشین کار میکرد، به وبینار الهه رفت. چقدر قشنگ درباره فکر کردن و مراحل آن توضیح داد. بعد هم در نویسندهساز گوشهای نشست و آزادنویسی کرد. استاد هم کتاب گذار از سایهها: راهنمای علمی نگریستن را معرفی کرد. کارگاه خردهخاطره هم این میان بود، دوباره دفتر خاطرات شیرین و تلخش را ورق زد.
بعد هم به خانه مادربزرگ رفتند دنبال مادر.
گزارشنیک به تاریخ 12 آبان 1405
صبح را با شروع اعمال روزمره آغازیدم. به خودم قول داده بودم که امروز متممخوانی کنم و تکالیفی که باید را انجام بدهم و موفق شدم بعد از مطالعه دو درس تکالیفشان را ثبت کنم. ظهر جلسه آنلاینی با تیممان داشتیم جلسه برگزار شد. پس از اتمام جلسه یکی از دروس MBA را مرور کردم.
امروز روز ورزشم بود انجامش حدود یک ساعت و نیم طول کشید و به محض اتمامش جلسه آنلاین دیگری داشتم. بعد از جلسه دوشکی گرفتم ، ناهاری خوردم و کاری که خواهرزادهام ازم خواسته بود را انجام دادم. تماس گرفت و بعد از مدتی کلی با هم گپ زدیم و خندیدیم.
به خاطر آوردم در کلاس خرده خاطرهنویسی شرکت کردهام. دو ساعت هم در کارگاه حضور داشتم و چقدر مطالب خوب یاد گرفتم. بعد از کلاس زمانم به مطالعهای اندک و بعد به صرف شام گذشت. میخواستم لپتاپ را خاموش کنم اما یادم افتاد باید گزارش بنویسم و این شوق نوشتن مرا دوباره به این صفحه آورد.
اغلب اوقات کانال تلگرامی نویسندگی را چک میکنم. قبلا در مورد گزارش نیک خوانده بودم و حتی به این جا سرزده بودم اما تا امروز مطلبی ننوشته بودم از آن جایی که به نوشتن علاقهمندم تصمیم گرفتم منبعد در این فعالیت شرکت کنم.
بسته به اوضاع روحیام اول روز سعی میکنم روزانهنویسی داشته باشم، البته برای آرام کردن ذهن بازیگوش طول روز هم مینویسم تا حواسم را جمع کنم و کارهایم را پیش ببرم، گه گاهی هم در ویرگول مینویسم.
صبح زود دوش گرفتم و بعد از صبحانه و البته قهوه رفتم سراغ کار گِل به میزان کافی و وافی که تا حوالی ساعت ۳ طول کشید و شامل تصمیمگیری نسبتن دشواری هم میشد. تمرینجا هم در همان حال برگزار شد که باید دوباره گوش کنم، اما نتیجهی کار تا حد زیادی رضایتبخش بود. وبینار را بودم و آزادنویسی هم کردم. نوشتن سر از جایی درآورد که قول مهمی دادم یا بهتر است بگویم پای تعهد مهمی را امضاء کردم. نمیدانم چطور باید پیش ببرم اما میدانم که باید انجامش دهم.
نزدیک بود از پیادهروی منصرف شوم، خوب شد که تسلیمِ تنبلی نشدم و رفتم، چون واقعن حیف میشد، چه هوایی بود.
حین پیادهروی به بابا زنگ زدم، برایم تعریف کرد که سر فلان موضوع هر چه دلش خواسته بار عمو کرده است. بعد اضافه کرد که «بابا، دو پیک هم خورده بودم و دیگه حسابی بیپروا شده بودم.» و من میدانم که دو پیک با معیارهای او دقیقن چقدر است. قربان بامزهبودنش بروم. دیگر سالهاست که نمیگویم بابا جان بدن بینوا برای هضم و جذبکردن آن الکل کوفتی باید زحمت زیادی بکشد. خودم را قانع میکنم که اگر تا این سن هضم و جذب شده است حتمن بعد از این هم میشود.
تنِ آقایی لباسی دیدم که به سفارش برندی معتبر تولید کرده بودیم و من شخصن تکتک آنها را بررسی کرده بودم تا ایرادی نداشته باشند. خاطراتی برایم زنده شدند که تاریخ مصرفشان سرآمده و دیگر آزارم نمیدهند.
همیشه به این نتیجه میرسم که صدای سازهای کوبهای برایم وجدآورند. اگر بار دیگر بخواهم مرتکب نواختن سازی شوم حتمن سازی کوبهای برمیگزنیم.
یک کافهکتاب دنج هم کشف کردم و گیرهی خوشگلی برای موهایم خریدم. الهی شکر برای مو که چه نعمت بزرگی است.
رفتم جایی که خیلی دوستش دارم، هم چشمانم عشق کردند هم مثانهام. امکان ندارد وارد مکانی شده باشم و ندانم سرویس بهداشتی کجاست، همهی سرویسها را دستکم یک بار گلباران کردهام.
تقریبن دو ساعت راه رفتم.
پروردگارا، عشق به تمامیت زندگی را در وجود ما جاری کن تا این نعمت ارزشمند را با ناسپاسی به هدر ندهیم.
در کانال بلهام بازخوردهای جالبی از نگارجان، خانم دکتر غیاثی، خانم زهرا حسنی برای گزارش نیک دیشبم دریافت کردم. برای همین از امشب تصمیم گرفتم هر شب گزارش نیکم را خطاب به عزیزی بنویسم که تا به حال بازخورد داده است.
خانم حسنی عزیز هماتاقی گرامیام
امروز دوشنبه بود منتظر بودم ببینمت چشمم به جمالت روشن شود. در بله هم یک دوستی عضو کانالم شده که اسمش زهرا حسنی است و اینطوری باز عصر هم یادت افتادم. امیدوارم حالت خوب باشد. بروم سراغ گزارش صَرفِ امروزم:
صبح پیگیر استعلاجیام بودم تایید شده بود. گرچه انتقامم را از کارشناس محترم کمیسیون پزشکی گرفته بودم و برایش نوشته بودم برای تکمیل مدارک استعلاجی استشهاد ملاقاتکنندگان را هم میپذیرید؟ همین بنده خدا را به جواب واداشته بود و گفته بود نه فقط پزشکی. خوراک جلسه درمانم با آقای دکتر طاهری جور شد. حالا باید ببینیم این حرکت من کار طرحوارههای ورپریدهام است یا کار بزرگسال سالمم 😊. اگر به اینکه گفته بودند سونوگرافی لازم است واکنش نشان نمیدادم میمردم.
به کارشناس محترم تحصیلات تکمیلی هم زنگ زدم و اطلاع دادم که پس از دوهفته با دانشجویان ارشد میرویم کارآموزی بیمارستان. پس هرچی درس مانده در همین دوهفته برگزار شود. متوجه نشدم اینکه کلاس 10 تا 12 یکشنبهام اشغال شده وروجکبازی دانشجویان است یا برنامهریزی کارشناس محترم. اینجا دیگر زیاد غرغر نکردم. مهم این است درس دانشجوها برگزار شود. چه شود که کمی جابهجایی در برنامهام ایجاد شود. البته توی این مورد هم میدانم نمیتوانم ساکت شوم و به دانشجویان ماجرا را نرسانم.
بقیه را نشستم روی جستجوی مقاله. امسال برای توضیح شوکدرمانی از گایدلاین استفاده کردم. در این گایدلاین نوشته بود برای اندازهگیری زمان تشنج از کاف هامیلتون استفاده میشود. اندازهگیری زمان تشنج در شوکدرمانی واقعا برایم چالش بود. حالا دارم به یک پژوهش انشاالله اثرگذار فکر میکنم.
نمازم را در دانشکده خوانده بودم. در خانه ناهار خوردم و خوابیدم. خودم را به وبیکار سرزبان رساندم. داشتم گوش میدادم و مشارکت میکردم ولی یکجا متوجه شدم خوابم برده و توی خواب باز البته تو وبیکار سررزبان بودم و الهه جان توضیح میداد. الهه بعد از رونمایی از پوستر کارگاه فکریشه پنج، از ارتباط گفت. این پرسشها را دربارهی ارتباط واکاوید: «این ایده چه ارتباطی به مسئله دارد؟ ارتباط این ایده با ایدههای دیگر چیست؟ پرسش شما چه ربطی به مسئلهی مورد نظر دارد؟» پیش از این البته باز نقشهی راه را مرور کرد. مبینا از ترجمه گفت. یاد ترجمه سرور استپانیان افتادم. امروز داستان «بیکار» را خواندم. پرپلکین (پرپل به معنای بلدرچین) به عموجانش نامهی پر از فحش مینویسد و از سرنوشت توصیهنامههای عموجان میگوید. اسمها جالبند بلدرچین خان رفته سراغ قند و عسل (میودویچ)، باهم رفتهاند رستوران پالکین (پلکا: چوب) و کلی توی خرج افتاده، ملاقات خالاتف (از خالات به معنی «ربدوشامبر») جواب نمیدهد، راهش میافتد به اودکلنف (مأخوذ از کلمه اودکلن) اینم در حد همان ادکلن بوده و کار جوان را راه نمیاندازد، اما چکی که برای گریزودوبف (به معنی «کسی که چوب بلوط میجود») جواب داد و جوان در آخر به عمو نوشت که در قسمت بازرسی تدارکات کالا، براش جا خالی شده با حقوق ماهانه شصت روبل. کلمههایی را هم در این داستان هایلایت کردم اما حسش نیست اینجا بنویسم.
پادکست وبینار نویسندهساز را الان شنیدم. آن وقت رفتم حمام. یک جلسه مشاورهی مقالهنویسی داشتم. زکات علمم را باید پرداخت کنم.
زهرای عزیزم بیداری؟ خوابت که نبرده؟ خودم خوابم میآید. پس مینویسم صبح هم از «اصلگرایی» خواندم. این پرسش خوب بود: «به من بگو، برای زندگی سرکش و گرانبهایت چه نقشهای کشیدهای؟» هدف کتاب از زبان خودش: «کتاب دربارهی به کارگیری اصول «کمتر ولی بهتر» در روش زندگی کنونی و آیندهمان است. این یعنی نوآوری.»
اسلایدهای جلسه دفاع پروپزال را خواندم و به اساتید راهنما ایمیل کردم. آنقدر اسلایدهای جلسه پیشدفاعم شلوغ بود که استاد خواسته بود اسلایدهای خوشنماتری درست کنم. تمرین شعرم را هم ویرایش کردم فرستادم. چند تا کار هم دارم اما دارم از بیخوابی میمیرم بماند برای فردا.
اوقاتت خوش باد: دوست و همکارت زینب.
سالواژهام: ریلگذاری
با صدای زنگ گوشی بیدار میشوم. کتری را روی گاز میگذارم. صورتم را که میشویم، خدا را شکر میکنم که یک روز دیگر را به من هدیه داده است.
کرهٔ بادامزمینی را به همراه عسل روی نان تست میمالم. نان تست دیگری روی آن میگذاریم و ساندویچ آماده را به همراه یک نارنگی به دخترم میدهم تا ببرد مدرسه.
خوابم و صفحات صبحگاهی را مینویسم.
صبحانه میخورم و بعد سریال «صد» را میبینم.
با همسرم در مورد انتخاب رشتهٔ دخترم صحبت میکنیم. از حرفهای او ناراحت میشوم. بحث نمیکنیم، دعوا نمیکنیم، اصلاً مسئله مهمی نیست، ولی من ناراحت میشوم. بیشتر برانگیختهام تا ناراحت. برنج را دم میکنم و از خانه بیرون میروم. پیادهروی همیشه خوب است. دلم میخواهد از جایی بروم که نور آفتاب، مستقیم به روی بدنم بتابد، اما اینقدر خیابان شلوغ است که از صرافت ردشدن از خیابان میگذرم. در طول راه به درختها، آدمها و گربهها نگاه میکنم. بچهگربهای را میبینم که نحیف است و به زحمت راه میرود. گربهٔ دیگری را میبینم که حامله است و با آن بدن سنگین به آرامی از گوشهای میگذرد. هر چه نگاه میکنم تا شاید با دیدن این همه زندگی، این خشمی که شعلهاش دارد درونم را ذوب میکند، رو به خاموشی رود، نمیشود. انگار پوچی این لحظه بیشتر دارد برایم آشکار میشود. هزار و یک دلیل میتوانم برای نبودن بیاورم، ولی هیچکدام نمیتواند قانعم کند که نباشم. به خانه برمیگردم.
دخترم که میآید، ناهار نمیخورد؛ در مدرسه آش خورده است به مناسبت روز دانشآموز. ناهارم را به تنهایی میخورم.
ظرفها را میشویم. میروم توی حیاط و شروع میکنم به شستن ماشین. خودم میدانم که همهٔ این کارها را برای ساکتکردن ذهنم میکنم. بله، واقعاً انگار این هم نوعی مدیتیشن است و یا همانطور که دکتر محسنی گفت، ذهنآگاهی است.
توی صف پمپ بنزین، آزادنویسی میکنم.
ورزش میکنم.
در وبینار نویسندهساز شرکت میکنم. باز هم آزادنویسی میکنیم و خالی میشوم از احساسات ناخوشایند.
میخواهم دخترم را ببرم کلاس بسکتبال که مامانم میگوید من هم میآیم. او را هم میبریم.دخترم را کلاس بسکتبال میبرم و همانجا توی ماشین، در دل ترافیک، در کارگاه خردهخاطره شرکت میکنم.
توی باشگاه برای یکی از بچهها تولد گرفتهاند، من هم یک گوشه نشستهام و حواسم به کارگاه است. مامانم هم در گوشهای دیگر نشسته و بچهها را نگاه میکند. برای نوشتن تمرین میروم توی ماشین تا خلوتی داشته باشم. استاد که بازخورد میدهد، دشمن درونم از گوشه و کنار سرک میکشد. حسش میکنم. پریشانی امروزم دوباره برمیگردد و ناامیدی از خودم هم به آن اضافه میشود. در درونم کشمشی به پا میشود بین دو نیرو که یکی میخواهد ادامه دهد و دیگری میخواهد تسلیم شود و ببازد.
شعر کوتاهی مینویسم و در کانالم میگذارم.
۹ صفحه از «گاوخونی» را میخوانم.
تفألی به دیوان حافظ میزنم. شعری با این مطلع میآید:
سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی
خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
امروز بعد صبحانهای مختصر و چایدارچین، فکر درست کردن دلمه به سرم زد. یکی دو ساعت مشغول بودم و نتیجه قابل قبول بود.
ثمین را از مهد به خانهمان آوردم که در شلوغی اسبابکشی خسته نشود.
وبگردی کردم و سرخورده شدم.
حافظ خواندم با این مطلع:
فاتحهای چو أمدی بر سر خستهای بخوان
لب بگشا که میدهد لعلِ لبت به مرده جان
قمار باز را خواندم. تقریبا به نیمهی کتاب رسیدم اما هنوز نفهمیدم هدف و حرف اصلی داستایوفسکی از نوشتنش چه بوده.
باقی روز رفتیم خانهی دوستمان و بچهاش را تحویل دادیم و کمی خرکاری کردیم.
این روزها انگار جسارتم جایی میان اینهمه مشغله و روزمرگی جا مانده است. کمتر از قبل خودم را به دلِ خواستههایم میزنم، کمتر دست به کاری میبرم که دلم میخواهد و بیشتر تماشاگر روزهایی هستم که یکی پس از دیگری میگذرند. غمگینم، نه فقط از کمرنگ شدن جسارت، بلکه از فاصلهای که میان من و آن زنی افتاده که دلم میخواست باشم.
https://t.me/MashgheBodan
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل🎀🐊🪆
نمره روز: ۷.۵
گزارش:
۱.مائدههای زمینی و مائدههای تازه رو خوندم
۲.زبان کار کردم
۳.یه رباعی از حافظ خوندم:
گفتی که تو را شوم مدار اندیشه
دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
کو صبر و چه دل، کآنچه دلش میخوانند
یک قطرهٔ خون است و هزار اندیشه
۴.پیادهروی
۵. به تنبل بودنم فکر کردنم
همین یک ساعت پیش پیام «من از فردا سرکار نمیآیم» را برایش ارسال کردم.
حالا هم زعفرانهایم را جلوی رویم گذاشتهام و دارم پست امشبم را مینویسم.
به او فکر میکنم. پیراهن یاسی که امشب پوشیده بود، قشنگترش کرده بود. بیشتر میخندید و خوشحالتر بود انگار.
دلم میخواست همان لحظه نامه را از کیفم بیرون بکشم و بگویم: «هی، این برای توست.»
اما زودتر از همیشه از کنارش گذشتم و به سمت خانه راهم را کج کردم.
صبح زود، دوباره از خانه بیرون میزنم و راهی جایگاه گاز میشوم. محیط بسیار خلوت است و امروز هم مانند هفتهٔ قبل، سوخت رایگان است. با خود میگویم: کاش به جای این پنجهزار تومان، قیمتهای سرسامآور کمی کنترل میشدند.
چند دقیقه بعد که از شهر خارج میشوم، ناگهان وارد هالهای مطلق از سفیدی میشوم؛ درست مانند فیلمهایی که میخواهند رفتنِ روح به دنیای دیگر را نشان دهند. مجبور میشوم چراغ مهشکن را روشن کنم؛ چند متر جلوتر را هم به سختی میبینم. این وضعیت هیجان زیادی دارد، اما کمی استرسزا هم هست؛ بهویژه اگر یک ماشین باری با بارِ میلگرد جلو باشد و رانندهٔ پشتسری هم مدام بخواهد سبقت بگیرد.
بالاخره پس از این همه هیجان و استرس، به مدرسه میرسم. اینجا همان مدرسهٔ روستایی است که در این اوضاعِ شلمشوربایِ آموزش و پرورش، تقریباً نرمال مانده است. خداروشکر، امروز در مدرسه خوش میگذرد؛ امتحان، تدریس و نوشتن ادامه دارد. با دانشآموزان رابطهای دوستانه و صمیمی دارم و شور و ذوقِ آنها مرا هم حسابی سرحال میکند.
بعدازظهر، راهیِ کانون پرورش فکری میشوم؛ میخواهم برای نخستین بار در جشنوارهٔ قصهگویی شرکت کنم، چرا که عاشقِ این تجربیاتِ جدید هستم. امروز برنامهٔ بسیار فشردهای دارم، اما واقعاً از آن لذت میبرم؛ این پرمشغله بودن برایم بسیار لذتبخش است.
به خانه که برمیگردم، وبینار «نویسندهساز» شروع میشود. حالا دیگر شرکت در این وبینار، بخشی از برنامهٔ روزانهام شده است؛ بخشی که حس خوبی به من میدهد و بسیار آموزنده است؛ در واقع، همین نوشتنِ «گزارش نیک» را مدیون آن هستم. پس از استراحتی کوتاه، در کارگاه «خردهخاطره» شرکت میکنم. این کار بیشتر از آنچه فکر میکردم، جذاب و آموزنده است. از این آموزشهای بازیگونه بینهایت لذت میبرم، طوری که اصلاً گذر زمان را حس نمیکنم.
در نهایت، صفحاتی از کتاب «فلسفهٔ پیادهروی» را میخوانم، برنامهٔ فردای مدرسه را آماده میکنم و با نوشتنِ گزارش نیک، امروزِ پرمشغله را به پایان میرسانم. و خدا را به خاطر چنین روزِ زیبایی شکر میکنم.
سالواژه: ثمربخشی
امروز زود بیدار شدم ولی دوباره میخابیدم خیلی بهتر بود چون مغزم مدام بین هوشیاری و منگی در رفتوآمد بود دقیقههای زیادی از امروز را فقط خیره به دیوار سپری کردم.
مدتی است مرض بهرهوری کاملن در من شفا پیدا کرده است طبق تحقیقات اخیرم نه فرم مریض و نه فرم سالمش را فعلن ندارم.
به کتابخانه رفتم و چند صفحه از کتاب آسیبشناسی روانی را خاندم هدف این بود که فقط تعهدم را حفظ کرده باشم، حتی روزهایی که حالم خوب نیست سعی میکنم چند اقدامکوچک را باز هم انجام دهم. ما سه به علاوه یک نوع مود داریم مود خوب، مود بد، مود متوسط و مود بیمودی.
رسیدم به ایستگاه عصرگاهی و وبینار نویسندهساز، امروز استاد از کتاب گذر از سایهها حرف زد که چگونه یادگیری تفکر علمی به حل مشکلات ما به یک روش شخصیسازی شده کمک میکند. با معرفی این کتاب یاد کتاب روش تحقیق در روانشناسی افتادم که یک فصل آن در مورد روش علمی و مراحل آن توضیح میدهد.
در باهمنویسی امروز مثل زمانی که ترکیبات چایی با دم کشیدن درست و بهجا بیرون میریزند ذهنم دم کشید و رها شد.
دم غروب باران باریدن گرفت ابتدا نمنم و بعد شدید. پنجره را باز کردم حواس پنجگانهام را درگیر باران کردم. اگر میدانستم باران میبارد آخرین قهوهام را نمیخوردم و این همزمانی را تدارک میدیدم ترکیبی از هوای نیمهتاریک، باران، قهوه و سکوتی که صدای باران آن را قلقلک میدهد.
و سختترین تصمیم امروز تا به اینجای کار این است که میان میل به پیادهروی، نیاوردن چتر و عدم قدرت پذیرش خیسشدن گیر افتادهام.
گزارش نیک | ماشینِ طلسمشده و ذهنِ بیترمز
🚘
صبح زود از خواب پریدم. از اون بیدارشدنهای بیدلیل که نه بدن اجازه داده، نه مغز توضیحی براش داره. یکهو حس استوریگذاشتن بهم دست داد. رفتم سراغ اینستاگرام و چند تا استوری از مستند «هویت» گذاشتم که دیشب دیده بودم. مستند جالبی بود درباره الهام گرفتن از اشیای باستانی در طراحی مدرن، اینکه چطور یک تکه تاریخ از موزه بلند میشه، میاد توی زندگی امروز و مثلاً تبدیل میشه به یک لباس یا وسیله طراحیشده. خلاصه گذشتگان هم دست از سر آیندگان برنمیدارن!
.
مستند رو هم دانلود کردم که توی کانالم بذارم. بعد از این فعالیتهای فرهنگی و تمدنی، دوباره خوابیدم. بلاخره فرهنگ بدون خواب، مثل نان بدون زنان، یک چیزی کم داره!
.
بیدار شدم و زندگی رو به عشق وبینار «خردهخاطره» ادامه دادم. وبینار خیلی خوبی بود. استاد فهرست جذابی از موضوعات پیشنهادی برای نوشتن خاطره آماده کرده بودن. همین فهرست کافی بود تا ذهنم سوار ماشین زمان بشه و بره سراغ گذشته، از خاطرات دمدستی تا ماجراهایی که سالهاست توی انبار ذهن خاک میخورن و منتظرن یکی بیاد گردگیریشون کنه. ظاهراً حافظه ما هم مثل انباری خونهست، هرچی لازم داریم پیدا نمیشه، اما چیزهایی که فکر میکردیم دور ریختیم، هنوز سر جاشونن!
.
تمرین همزمان توی کارگاه خاطره خیلی لذتبخش بود. از اون تجربههایی که آدم هم مینویسه، هم میخونه، هم به یاد میاره و هم یکجورهایی خودش رو از نو کشف میکنه. خلاصه خردهخاطره بود، اما لذت درشت!
.
اما بخش عمده روز، در اختیار ماشین لعنتی قرار گرفت، ماشینی که برای فروشش باید احتمالاً به جای سایتهای فروش، سراغ جنگیر و دعانویس برم. زیر قیمت گذاشتمش، ولی انگار نه انگار. مشتری میاد، یک ساعت وقت آدم رو میگیره، ماشین رو از بالا تا پایین برانداز میکنه، سؤالهایی میپرسه که حتی سازنده ماشین هم جوابشون رو نمیدونه و در نهایت با یک «خبر میدم» محترمانه غیب میشه. ظاهراً بازار خودرو به جای خریدار، کلکسیونر وقتتلفکن تربیت کرده. من موندم و ماشین و یک عالمه اعصابِ مصرفشده.
.
برای آخر هفته هم به سفری به یزد دعوت شدم و مشغول تدارک و برنامهریزی بودم. یزد همیشه برای من ترکیب دلچسبی از بادگیر و خاطره و کوچههای خشتیه. فعلاً که سفر در مرحله پیشتولید به سر میبره و امیدوارم به مرحله اکران هم برسه.
.
توی هیاهوی این همه کار و قرار و خرید و فروش و سفر، بلاخره بیست دقیقه برای پیادهروی وقت گذاشتم. بیست دقیقه ناقابل که احتمالاً تنها بخش روز بود که در اون نه کسی قیمت پرسید، نه کسی قرار گذاشت، نه چیزی فروختم و نه چیزی خریدم. فقط من بودم و قدمهایی که برای سلامت جسم و روان برداشته میشدن.
.
اما یک چیزی ته ذهنم قلقلک میده. فکر میکنم دوباره دارم وارد روزهای شلوغ میشم. همون شلوغی آشنای لعنتی؛ ذهن شلوغ، زندگی شلوغ، کارهای ریز و درشت و در نهایت یک بیبرنامهگی خستهکننده. از اون وضعیتهایی که آدم تمام روز میدوه، اما شب که میرسه نمیدونه دقیقاً به کجا رسیده.
.
باید قبل از اینکه تقویم و ذهنم با هم کودتا کنن، فکری به حال این اوضاع بکنم. شلوغی بد نیست، به شرطی که صاحب داشته باشه. وگرنه آدم میشه کارمند تماموقتِ کارهای خودش، بدون حقوق، بیمه و حتی مرخصی استعلاجی!
.
فعلاً تصمیم دارم قبل از اضافه کردن کارهای تازه، کمی از بینظمیهای قدیمی کم کنم. ظاهراً وقتشه به جای مدیریت بحران، کمی هم مدیریت زندگی یاد بگیرم.
صبح ۶:۵۸ بیدار شدی. میخواستی بمیری از خواب. پس چرا دیشب خوابت نمیبرد؟
بین خواب و بیداری گفتی کاش مجازی بود. حداقل میخوابیدم. میدانی که ظهر هنگام بازگشت از مدرسه میگویی خداراشکر حضوریست و تمام شد. کاری ندارم.
مانتوشلوار سرمهایت را پوشیدی. زیر کتری را قبلتر روشن کرده بودی. قلقل. چای ماندهای نوشیدی بین حاضر شدن. ریمل را سرسری کشیدی به مژهها. رژ کمرنگی به لبها. دوتا بسکوییت چپاندی توی دهان. تخم مرغ آبپز را توی مشما و انداختی ته کیفت.
از خانه زدی بیرون. ۷:۲۸. بدو بدو تا ایستگاه. نه برای اتوبوس. برای ماشین همکارت. قبل از رسیدنش رسیدی.
توی مدرسه. توی کلاس. بچهها گفتند خانم چقدر مشق گفتی.
شانه بالا انداختی. توی دلت گفتی روانی میکنند آدم را بعد میگویند چرا مشق زیاد گفتی؟ هم خودشان. هم ننههایشان. معلم بیاعصابی هستی؟ بیاعصاب شدهای. خوب باشند چرا خوب نباشی؟
ساکت بودند. واقعا گاهی مشق زیاد و تهدید زنگ ورزش بدجور جواب میدهد روی پسرها. این را میدانی. زنگ بعد ورزش دارند. گفتی اگر شلوغ نکنید میرویم.
تقریب درس دادی با سرسرهی اعداد. یاد گرفتند بیشترشان. معلوم میشود روزهای بعد. سبحان داد میزد جوابها را. گوشت کر نشد؟
زنگ تفریح. تخم مرغ آبپزت را با بربری خوردی. با دو لقمه پنیر.
برگشته بودی توی کلاس و انگار قفس میمونها در باغ وحش بود. یا شاید هم جومانجی وقتی میمونها حمله کردند. جیغ جیغ. پرش از اینور به آنور. کتککاری.
بدون هیچ حرفی نگاهشان کردی. مکث مکث. بعضی داد زدند ساکت. و تو ماژیک را برداشتی و با خونسردی تمام روی تخته نوشتی زنگ ورزش نمیرویم. تازه حواسشان جمع شد و آدمیزادگونه نشستند سر جایشان. جیغها قطع و به آهی از سر ناراحتی تبدیل شد. خانم تو رو خداهایشان هم شروع.
پرژکتور را روشن کردی و کتاب فارسی را آوردی. گفتی واژهآموزی درس چهار را باز کنید. بچهها غرغرکنان. تو خونسرد و آرام. ته دلت میسوخت برایشان ولی میدانستی اگر جلویشان را نگیری روز به روز بدتر میشوند و یکجا کنترل دیگر ممکن نیست.
درس دادی. آسان بود. یکی دونفر گریه میکردند. چند نفر سر روی میز. تعدادی ماتم زده. و چند نفر بیخیال زنگ ورزش شده پاسخ میدادند. واکنش بچهها در برابر مسئله کاملا معلوم بود. گاهی هم کسی میگفت خانم یه فرصت دیگه بده. اذیت نمیکنیم.
گفتند و گفتند. سکوت بود. آرامِ آرام. گفتی اگر همینطور باشید میرویم.
خوشحال بودند ولی آرام. چند نفر بغلت کردند. محکم. خندهات گرفت. دلت سوخت برایشان ولی همزمان اندیشیدی که خوب شد محکم وایسادی. و حالا به زنگ ورزش هم میرسید که دلشان نشکند.
تیمها را تنظیم کردی. چهارتا. دو به دو. داورها مشخص. دو تیم زمین کوچک. دو تیم زمین بزرگ. وسط تایم جابهجایی.
رفتید حیاط. توپها را گرفتی از معاون. فوتبال شروع شد. چه فوتبالی. بهم میخورند. زمین میافتند و گاهی گلللل. داد میکشند. جام جهانیست اینجا. هر دوشنبه. زنگ دوم.
میبینیشان. مراقبی دعوا نکنند. مصدومی را که جمع میکنی، دو نفر آنورتر دعوایشان میشود. برای لحظاتی هم خوب بازی میکنند و گل که میشود میخندی. بامزهاند. قشنگ بازی میکنند چند نفری.
زنگ ورزش تمام میشود. میروید توی کلاس. لباس عوض میکنند. فوتبالیستها.
زنگ تفریح. چای گسی مینوشی. برمیگردی کلاس. ادامهی فارسی. تا آخر داستان مورچهریزه و مثل جلو میروی. علوم میخواستی درس بدهی ولی دیدی آزمایش دارد و یادت رفته وسایلش. میگذاری علوم را برای فردا. فارسی را گاز میدهی.
بچهها به خاطر مشق ساکتاند. که به سرنوشت دیروزشان دچار نشوند. و نمیشوند. آخر زنگ که لوبیا میاندازند در بطری لوبیا میگویی تکلیف امروز کم است. جیغشان با زنگ خانه قاطی میشود. خندهکنان. بغلکنان. خدانگهدار.
نفس راحتی میکشی. وسایلت را جمع میکنی و کمی جارو میزنی کلاس را با ابوالفضل.
میخواهی برگردی خانه که الهام زنگ میزند. میپیچی خانهی مامان. با الهام و الای.
حرف میزنید. ناهار و چای. کمی حوصلهات هم سر میرود. از مدرسه که میآیی دوست داری کارهایت رو انجام دهی. اما اینجا نمیشود. سکوت میشود. هر کس سرکار خودش. چرا؟
فاطمه میگوید بمان تا شام. من هم بیایم. گیر میکنی. نمیخواهی بمانی. غر میزنی و میمانی.
زیر حوصلهات را کم میکنی و مطلبی در سایتت میگذاری. ویدئوهای تدریس را از تلگرام دانلود میکنی و پوشهبندی. برای زمانی که شاید مجازی شود. آیندهنگری تا چه حد؟
فاطمه میآید. الهام، الیار را با دماغ کبود از مدرسه میآورد. بچهپرویی زده بودش. الیار میگفت: هر چی ازش فرار میکردم باز هم میاومد دنبالم که بزندم. من کاریش نداشتم مامان. ولی آخرش دیگه منم چندتا لگد بهش زدم.
چرا بچهها انقدر همدیگر را میزنند؟
مسعود آمده بود و رفته بودند دکتر با هم برای دماغ الیار. دیگر نماندند.
غر میزدی و غر میزدی به فاطمه. کمی نوشتی. آرام نشدی. حرص میخوردی سر هر حرف و هر کار. سهیل آمد و شام خوردید و ظرفها. غذای مامان طوری نبود که برداری برای ناهار فردای سهیل که میبرد همیشه سرکار. پس… باید میرفتی خانه و چیزی درست میکردی. غرهایت شدت گرفت. نمیدانستی چه سر هم کنی. هر چه در ذهنت بود روزهای قبل تازه خورده بودید. دلت هم نمیآمد بدون ناهار بماند تا هشت شب. فحش دادی به زمین و زمان.
لباس پوشیدی و آمدید خانه. فحشها در دلت ادامه داشت. غر زدی به سهیل که تا تولد فاطمه نمیروم خانهی مامان. هم حوصلهام سر رفت هم حرصم درآمد آخرش هم که این. گاهی متنفر میشوی از هر جایی جز خانهی خودت. میخواهی آنقدر در خانه بمانی که شاید بشوی کوسنی روی مبل. شاید هم ساعتی که هر روز حرف میزند با تو.
استانبولی درست کردی. چارهای نبود. ظرفهای کثیفش را سهیل شست. قسمت دوم سریال کری را نگاه کردید. خوشت میآید ازش. حس استرنجر تینگز را دارد. استانبولی که آماده شد کمی تهدیگش را خوردید. بویش گشنهتان کرده بود.
جمع و جور آشپزخانه. ظرف و جابهجایی. دیگر بهتر است بخوابی نه؟
ساعت ۱۱:۴۰. سهیل منتظرم ماند و خر و پف. کاش من هم در سرعت بیهوشی همتای سهیل و فاطمه بودم. خر و پف توی جیبشان است. همین گوشه کنارها. برای من اما… دور دور دور.
From مهدیه مددکار on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام حبیبی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا یوسفی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From توران محمدی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟