دلپیچه شدم گمانم از تاسکباب. دومین بار است که مامان این غذا را پخته، در تمام زندگیش. دوست دارد. امشب زیر باران، خانواده آمدند مهمانی با یک دیگ حسابی تاس کباب. نشد درست بخورم. بردند با خودشان دیگ را.
از صبحی، نمیدانم. صبح و شبم قاطی شده باز. لنگ ظهر بود که دوش گرفتم. خوب که خیس خوردم گره کارم باز شد و با مانترای جدید درآمدم. قدرتم را پس گرفتم و راهی کلاس شدم. یک کلاس بازیگری جدید گرفتهام که معلمش هم دوستم میدارد. آنجا مهم نیست چقدر از بقیه باسوادتر و فرهیختهترم. معلم به روز است و این علم روز دنیا را هیچکداممان بلد نیستیم. بله که بازیگری علم است. باور نمیکنی؟ تازگی به تئاتراه سر زدهای؟ https://badealavi.com/
الهه علیزاده همدستی داد و یک مقالهی جدید هوا کردیم برای معرفی کتاب مایزنر. اصلن تا حالا مقالات تازهمان را دیدهای؟ سر بزن. خوش میگذرد بهت.
به من هم خوش میگذرد تا با تئاتر سرگرمم.
یادم آمد صبحی هم دست و دلم گرم شد به رنگبازی و نقاشی و ماژیک و آبرنگ. قلموهام مانده خانهی یکی که خودش رفته خانهی یکی. اتو و بندرخت و سهپایه صلیبی دوربین هم. هوف. روزگار است دیگر. بالاخره یک چیزی میشود. نشد؟ یک چیز بهتر میشود حتمن.
راه هنرمند را خاندهای از جولیا کامرون؟ علاج درد آنهاییست که قفل و گره دارند در خلاقیتشان، انسداد قلم نویسنده و نقاش و بقیه آرتیستها. مقدمات و قول و قرارهایی دارد و بعد یک برنامهی ۱۲ هفتهای. همین صفحات صبحگاهی را هم میگذارد به حساب قرار ملاقاتی با هنرمند درونمان. امروز بهش ناخنک میزدم وسط رنگبازیها. به آشپزخانه ی مارگریت دوراس هم. این شبها اگر پا بدهد میروم عکاسی از اجرای ساوانابای. https://www.tiwall.com/p/savana.bay2
این را هم دوراس نوشته. خاندهای؟
گزارش میگ میگ
امروز برای بار دوم کتاب «هیچ بخشی از ما بد نیست» به دست گرفتم و اینبار توانستم ارتباط بهتری بگیرم. در موقع تمرین کتاب را بستم و تصور کردم با بخشهای مختلف ارتباط گرفتم.
نویسندهساز را نصفه بودم. کمی تنهایی قدم زدم تا افسانه رسید. حرف زدیم و حرف زدیم.
جایی هم من بلند شدم و سرش را بغل کردم.
همانگونه که بخشهایم را صبح بغل کردم. آرامشبخش بود.
وبینار حمیده وحدتی را بودم و جالب بود.
با صدای رعد و برق از خواب بیدار میشوم. اصلا فکر نکنید که ترسیدم. بین تحلیلهای مغز که صدای انفجار بود یا صدای رعدوبرق و چشمهایم که بهزور باز میشدند، روز آغاز شد و بوم. ترانس پکید. صدای انفجار در برابر صدای ترکیدن ترانس، سوسولی است. صبحِ دراماتیک-انفجاری-بارانی پشت پنجره در حال طلوع بود. ذوقزده به کنار پنجره میروم و باران را میذوقم. آمدی بلاخره؟ اولین بارون پاییزی. کوچه ما هم بارانی شد بلاخره. باز به تختخواب برمیگردم و لذت زیر پتو بودن در روز بارانی با صدای پسزمینه شرشر باران و رعدوبرقهای انفجاری را با خود به تخت میبرم. چشمهایم باز سنگین میشوند و بوم. چیزی نشد، ظهر شد. وبینار یوتاب جان را بازیدم و دخترک مثل چه از افسانه و اسطوره گفت. آنهم دوبار. آفرین بر تو.
رفتم دم پنجره دوباره، نشستم پشت میزم. آزادنویسی کردم. از باران نوشتم و شوق زندگی. باران بهانهای شد تا روزگفتار را بلاخره ضبط کنم. اینگونه شد که اولین روزگفتارم را بداهه ضبط کردم و هوا کردم. تا همین الان بارها خواستم پاکش کنم. مدام نشخوار کردم که این چرتوپرتها چه بود گفتی. سانسورکننده درونم امروز حسابی کفری شده بود. من هم گذاشتم وویسم در کانالم، آینهی دقش بشود. بترکد اصن. عبضی.
گزارش نیک دیروز هم نوشتم و هوا کردم.
بعدش هم کار بود و کار. تا وبینار حمیده جان که درباره ادبیات گمانهزن بود. آنها رفتند نوشتند و مادر تلفن کرد. تا تلفن تمام شد، وبینار هم تمام شد. نشد یک وبینار را سیر دل باشم. بعدش هم کار و احتمالا رنگ کردن چندتایی مربع صورتی.
این یک هفته ای که نتوانستم گزارش نیک بنویسم ، هر روز را از آدمهایی روزی دلخوشی ام بودند ، به بدترین شکل ناامید شدم، فکر نمیکردم روزی در زندگیم این حجم از دلسردی را تجربه کنم، شاید این هفته فقط زندگی را مشاهده و تحمل کردم ، هر روز تنها تر میشوم. گاهی سعی میکنم با کار خودم را از دنیا فارس کنم اما آنجا هم اینقدر که روز چالش و دعوا هست فقط سر درد دارم، کاش دردها ی بدنی اجازه میدادند در بدن خودم قرار را تجربه کنم، شاید باید خیلی توجه به دردها هم نکنم. دیروز که از سر کار برمیگشتم زن و شوهری که کودک بیماری داشتند راه را گم کرده بودند، آنها را به آدرسشان رساندم، شاید تنها کار مفیدی که این هفته کردم همین باشد. امروز وقت کردم کمی خطاطی کنم، هنوز هم نمیدانم چطور میتوانم آدمی که مرا با هنر پیوند داد فرمول کنم، کنار او خلاقتر میشدم، از زمانی که انگار خواستم به عمد او را نبینم روز به روز از همه چیز ناامیدتر میشوم، بلد نبودم باید چکار کنم فقط توانستم فاصله بگیرم. اینقدر که ملاحظه همه چیز و همه آدمها را کردم، بیشتر نادیده گرفته میشوم چرا باید اینطور باشد، حالا تصمیم گرفته ام که دیگر ملاحظه کار نباشم و حرفم را بزنم حتی اگر دیگری ناراحت میشود شاید اینقدر که ظرفیتم پرشده است دیگر نمیتوانم ملاحظه کنم. قبلا راحتتر گذشت میکردم و نادیده میگرفتم.
شاید تنهایی زیادی و معاشرت نداشتن هم این کار را با آدم میکند. هنوز هم تنها رفیقم نوشتن است اما مدتی است که نظم در نوشتن را هم از دست داده ام و اینقدر خسته میشوم که وقتی میخواهم بنویسم خوابم میبرد.نمیدانم شاید دارم آدم کم تحملی میشوم. کاش بتونم کاری برای این وضعیتم بکنم تا کمی ظرفیت تحملم برای بی ملاحظه بودن آدمها زیاد شود بتونم بیشتر گذشت کنم. اینقدر دلتنگ نشوم
گزارش نیک پنجشنبه ــ ۱۴۰۵/۸/۱۴
سال واژه ــ بازآفرین
صبح زود بیدار شدم.هوا کاملا ابری و بوی باران میداد.روتین صبح را با صفحات صبحگاهی آغازیدم.خوشحالم تبدیل به عادت شده.
مردهمسایه بانگرانی تمام وارد شد و ایزوگام خریده که خودش قصد چسباندنش را داشت.به کمکش رفتم.ازش پرسیدم چرا یکی دوروز زودتر ایزوگام نکردی و مگه هواشناسی اعلام باران نکرده بود؟ و انگار بدبختیهایش را یادش انداختم و از مشکلات مالی گفت و اینکه همینم با کلی التماس و قرض آوردم. از شانس او باران هم شدت گرفت و کارمان لنگ شد.هر کسی که از راه میرسید بلافاصله همان سوال من را میپرسید و اوقات این بندهخدا تلختر.
کار تعطیل شد و باران برکت الهی بارید و من مدهوش از بوی خاک نمدیده و غرق در خاطرات دبستان.
وبیکار ضبطشدهی سرزبان را گوش کردم و نکته برداری کردم و نوشتم (تنگنظر نباشیم…چگونه وسعت نظر داشته باشیم؟)
به یوگای چاکرا ششم و چشم سوم پرداختم و ومدتیشن آن و کمی هم زبان ترکی خوندم.
گزارش نیک دوستان را خواندم و رفتم به سراغ شب هول و روزها در راه. وبینار نویسنده ساز و آزادنویسی و کتاب «یادداشتها و گفتارههای خارج از نوبت» از رضا بابایی که استاد زحمت کشید وچند صفحه از آن را ضمیمه کرد که بعد از وبینار خواندمش و چند پاراگراف رونویسی کردم:
«شعر را بشنو، از زبانی که مزمار غزل در چشم اسرار ازل کرده است، شعر را نخوان؛ ننویس؛ نگو؛ بشنو.هنوز باید ساعت عیش را به وقت خیام کوک کرد؛ غم را به دام سعدی انداخت؛ آسمان را در زنبیل مولانا ریخت؛ در زفاف عشق، طبل نظامی را به صدا در آورد؛ و به لورکا سفر کرد و مدایح بیصله سر داد.»
در وبینار رئالپر شرکت کردم، از جن و پری و…حرف زدیم و کلی خندیدیم و نوشتیم.
آخرشب هم گزارش نیک تنظیم کردم و هوا.
نسیم عزیزم
از دیدن پیامت در «بله» خوشحال شدم. تشویقت باعث شده بود که نظرات را در «بله» هم فعال کنم. چه خوب شد پیشنهاد دادی و چه خوبتر که پذیرفتم. تشویق دوستان شادم میکند بیتعارف.
اما امروزم تا به اینجا که ساعت 20 و 10 دقیقه است:
صبح بعد از عبادات از شعر آلبوم علی عبدالرضایی رونویسی کردم. قصدی برای شاعر شدن ندارم ولی دوست دارم نثرم قوی شود.
نیمساعت نرمشهای کششی انجامیدم. ترشی نخورم چیزی میشوم؟
به عنوان خُبره پرسشنامهی همکارمان را که دانشجوی دکتری است، نظر دادم.
نیمساعت رفتم اولین جلسه بازخورد کتاب اصلگرایی در باشگاه کتابخوانی 5 صبحیها.
رفتم روز دوم همایش شهیدمطهری. موقع پیاده شدن از ماشینم، معاون محترم آموزشی دانشگاه را دیدم، سلام دادم. پلهها را هممسیر شدیم. اولین بارشان بود که ملاقات من نصیبشان میشد. گفتم خانم دکتر سه سال دیگر بازنشست خواهم شد. البته که من سه سال است که حرف از بازنشستگی میزنم اما قبولی دکترا و تغییر شرایط کاریام به مدد حمایت مدیر گروه نازنینم نظرم را تغییر داد. سه سال هم میایستم و بعد فلنگ را میبندم برای پرداختن به حرفهی مورد علاقهترم «مشاوره توانبخشی».
نسیم عزیز
الان ساعت 22 است. مادر در پایان جملهی بالایی صدایم کرد برای شام. مهمان داشتیم. البته اگر بشود خواهر و برادر و خانوادههاشان را مهمان دانست. از میزبان میزبانترند. اما در جلسه صبح همایش گفتگو از مشکلات بود و راهحلهایش. اوضاع جوری است که انگار همه منتظرند، منتظر خبر بزرگ. از جلسه برگشتم و نماز و ناهار و مطالعهی سهم امروزم از کتاب اصلگرایی و چُرت بعد از ظهر.
ساعت 17 هشتمین جلسه گروه را داشتم با دوستان با ام اسم. الان داستان «تهیه کننده در زیر کاناپه» را از چخوف خواندهام. باز اسم شخصیت را سروژ استپانیان این طور توضیح داده است: « او کسی جز ایندیوکف (Indyukov «ایندیوک» به معنی «بوقلمونِ نر» است. م» تهیهکننده و اجارهدار تئاتر نبود.» همین جمله هم کل داستان را لو میدهد.
امشب حوصلهی روزگفتار گرفتن و درس خواندن ندارم. چند صفحهای از «هیس» محمدرضا کاتب میخوانم و شاید سری هم به «خسرو خوبان» رضا دانشور بزنم. کتاب خسروخوبان را از باشگاه ادبیات در تلگرام دانلود کردم. اولش پیشگفتاری از ژان کلود کاریر است، میشناسمش شوهر مرحوم ایران تجدد است.
قبل از خواب یاد رفتگانم خواهم کرد و فاتحهای برایشان خواهم فرستاد. از دیروز خیلی یاد پدر خدابیامرزم هستم. روحش شاد.
— روزی شبیه جمعه
امروز پنجشنبه بود.
دوستش داشتم. خوشحالم که توانستم تجربهاش کنم.
در خانه بودم و جایی نرفتم.
صبح برای انجام ورزش بیدار نشدم. دردی در چهار سر رانهایم حس میکردم که کمرم را هم بینصیب نگذاشته بود. تسلیم بدنم شدم و اجازه دادم استراحت کند. شاید هم نیازی به اجازهام نداشت و در هر صورت کار خودش را میکرد.
خلاصه بخواهم بگویم. روزم به این شکل گذشت.
– دستی به خانه کشیدم در حد جاروبرقی کشیدن.
– صورتم را آرایش کردم. همسرم در تعجب مانده که چطور شده که چند صبح است بزک دوزک میکنم. راستش خودم هم فعلا نمیدانم، فقط به سمت آرایش کردن کشش پیدا کردهام. شاید این هم هورمونی گذراست.
– تماس گرفتن با مادرم و حال و احوال پرسی از او.
– به مهمانی دعوت شده بودم که نرفتم، اول دچار عذاب وجدان شدم اما با خودم کمی حرف زدم و آرامش کردم.
– خواستم راجع به این خورهی فکری با لیلی حرف بزنم که پاسخگو نبود و وقتی او میتوانست تماس بگیرد من مشغول به کارهای خانه بودم، نشد گفتگو کنیم.
– ناهار دوباره هویج پلو گذاشتم. گفته بودم که اگر غذایی را دوست داشته باشیم زیاد تکرارش میکنیم. برای تنها نبودنش سالاد کاهو هم تنگَش زدم.
– همسرم مرغ خریده بود. قسمت سینه را او شست و رانها را من. بستهبندی کردیم و در فریزر قرارشان دادیم.
– سریالی که چند روز است شروع کردیم را ادامه دادیم.
خورهی سریال شدهایم. مسلسلوار تمام قسمتها را درو کردیم.
– آخر شب حمام رفتم. گرمای آب بدنم را نرم کرد.
دیگر چیزی از امروز در خاطرم نیست.
وقت خواب است. امیدوارم خوابهای خوب ببینیم.
سلام
حقا که نوشتن یک خط هم جرات میخواهد، اما گفتن صدتا حرف مثل آب خوردن است .امروز هم در نیمه روز هوشیارتر شدم. وسواس شدم یک داستانک بنویسم . وبینار را نیمه بودم والبته نیمه آن هم پیاده روی بودحسابی بهم انرژی داد .زندگی را از هرسن وزمانی شروع کنی بازهم هیجان خودش را دارد.این روزها که ذهنم در کلمات میچرخدبه محیط نچسبم کمتر گیر میدهم
دوست دارم یه روز بیاد به هر چی اسمه جون بده
خود آفتاب خود بارونو به من نشون بده
دوست دارم یه روز بیاد که واژه خیس آب بشه
سقف نمناک دلهای کاغذی خراب بشه
واژه ابری بشه دلتنگیشو همراش بیاره
چیکه چیکه بباره، واژه تو ترانهها خیس بشه
پیر بشه، جوون بشه. تو رگهای خشک ما، واژه مثل جون بشه.
واژههتی پرغم، سایهتون کم
غصه آفتابو گفتیم، چیکه چیکه آبو گفتین
بذارین آفتاب و بارون بزنه، بذارین
چقدر از بارون میگین یه بار ببارین برامون
قطره قطره آب بشین رو صفحه دفترامون
دوست دارم یه روز بیاد به هر چی اسمه جون بده
خود آفتاب خود باردنو به من نشون بده
آخریم محتوای دریافتسم بود، ترانه ” دوست دارم یه روز بیاد” از آ. افشار
‐——-
شکرگزادی، خرید ۸ خودکار رنگی- پیادهروی زیر بارون، کار که شاید بیشتر در موردش بنویسم بسیار زیاد بالای ده ساعت
کمک به مامان تماس با دوستی برای تبریک تولدش
گزارش نیک ۱۷۷ فرح
اقا سردار ۸ آمد در حالی که دلم می خواست تا ۹ در تختخواب باشم.
البته دیشب بد خوابیدم و بدن درد داشتم بعضی شبا اینجوریم آخر بعد از نماز صبح قرص سرماخوردگی خوردم. شاید اتاقم سرد بود بعد از نماز صبح شوفاژ برقی را روشن کردم و تا ۷/۵ تختتبارک خوابیدم.
اقا سردار به نظافت خونه پرداخت، البته بعد از صبحانهای که شامل ۵ یا ۶ عدد تخممرغ که خودش در خونهاش آبپز میکند و پوست میکند و با نان لواش که با خودش میآورد، میخورد.
توی خونه ما فقط میوه و چای و ناهار میخورد و گاهی هم ناهارشو میبرد که من بیشتر غذا میدهم که اگر بچههایش هم دلشون خواست، کافی باشد. ماه پیش کل قورمه سبزی با گوشت فراوان بهش دادم الهی شکر که خدا دل دادن را بهم داده.( کار نیک امروز من)
لیلا رفت سر کارش . امیرحسنم اومد چای فقط خورد و رفت باشگاه بدنسازیش.
✔️آشپزی : ناهار گوشت بوقلمون برای اولین بار پختم با سبزیجات و آلو بخار و کته سفید. امیدوارم همه خوششون بیاد.و البته اقا سردار هم بخوره، خیلی او مراقب سلامتیاش است.
✔️تغذیه کانال فرحنامه ، با شبنویسی هفته پیش از مهمانی شام، در خانه قدیمی ِمان که رفته بودم و خاطرات جوانیهایم زنده شد.
اقا سردار برای هر روز کاری از ۸ صبح تا دو بعد ازظهر ۲/۵ میلیون تومان میگیرد.
ولی تمام شیشهها بلند قدی را را پاک میکند . جارو میکشد ، سیرویسها بهداشتی را میشورد. و تمام پارکت چوبی را هم با تی و آب یا دستمال با آب سرکه میکشه که براق بشه. در واقع یک خونه تکونی اساسی میشه.
حالا یکشنبه هم گفتم خونه مادرم بیاد انشالله
محمد خسته دیروز است ساعت ده رفت یکساعتی خوابید.
منم دارم کانال تلگرامی دوستان نویسندهام را میخوانم.
گزارش نیک دوستان دیروز را خواندم.بعد از رفتن سردار یکساعتی بیحال افتادم.
لیلا اومد ناهار خورد. عصر با لیلا رفتم مرکز تجاری گلستان، باران بشدت می آمد.
(روزانه نویسیام شبیه دفتر خاطرات آیهالله رفسنجانی شده)
شرکت در وبینار نویسنده ساز. چون در مسیر خرید بودم نشد ۱۵ دقیقه را با گروه وبینار نویسنده ساز بنویسم.( به فول امریکاییها ، واتِ پیتیwhat a pity)
در مرکز تجاری تو بارون رفتیم رستوران AM. PM
اولش که وارد شدیم از دختر جوانی که دم در مارا پذیرش کرد، پرسیدیم: «سوپ کدوحلوایی دارید؟ »
گفت : «داریم.» بعد شماره موبایلمان را گرفت و در موبایلش یادداشت کرد.
داخل شدیم و سفارش غذا دادیم اولش قرار بود یک کاسه سوپ بیاره و یک ظرف سیبزمینی سرخ شده. بعنوان پیشغذا .
از ساعت ۶ و ربع در رستوران توی باران تند که از پنچره قدی رستوران میدیدیم، نشستیم. از سقف رستوران از چپ و راست آب چکه میکرد. اما ما جایی نشستیم که آب کمتر میچکید، رستوران سازه یک سوله فلزی بود که سقف سیاه پر از لوله و آهن سیاه تودرتو داشت و معلوم نبود از کجاها باران میچکد. نور کافی نبود در واقع تو تاریکی همه نشستهبودیم. چای و کیک هم هر نیمساعت به نیمساعت میآوردند. ۷ یا ۸ نفر گارسون دختر و پسر جوان چپ و چهار سمت ایستاده بودند. اما آوردن سفارشها با تاخیر بود. انگار زمان در این رستوران روی دور کند بود. بعد از نیمساعت که ما سفارش دادیم تازه دوتا لیوان و دوتا بشقاب و چنگال و چاقو آوردند. باز ما منتظر بودیم نیمساعت گذشت، دخترم پرسید آیا سفارش ما را می آورید ؟ گفتند الان.
یکربع که گذشت، گارسونی که سفارش را گرفتهبود، آمد و گفت سوپ نداریم . درحالی که دوتا میز مشتری بیشتر نداشت و آنها هم چای و کیک میخوردند. دخترم گفت که ما سه ربع ساعته معطل یک کاسه سوپ کردید حالا میگید ندارید. خوب این را از اول میگفتید.
گارسون پسر جوان گفت شما یکربعه که آمدید. دخترم که به دوستش در همان رستوران پیام داده بود از روی ساعت پیامش گفت دقیقن ما سه ربع نزدیک یکساعته در باران توی رستوران شما نشستهایم. بجای اینکه عذرخواهی کنید که سوپ نداریم، دارید میگید که ما حدود یکربع معطل شدیم؟
دخترم گفت تا ما نشستیم شما میدونستید که موجودی اشپزخونهتون چه وضعی دارد. آشپزخونه اوپن نشان میداد که این ۷ یا ۸ نفر دراز و کوتاه، دختر و پسر جوان، باید زودتر به مشتری خبر میدادند، که مثلن فلان آیتم غذای آنها ته کشیده و زود به مشتری خبر بدن چیز دیگری سفارش بده، نه که یکساعت مشتری را لنگه پا نگه دارند. از این رستوران در منطقه شهرک غرب که ادعای با کلاس بودن دارند آدم انتظار نداره اینقدر کند و بی توجه به مشتری عمل کند.
در باران به خونه آمدیم. ولی در عوض هوای عالی خوردیم. در خونه طاس کباب را گرم کردم و همراه با محمد خوردم. لیلا هم سالاد کینوا دیروز را نوش جان کرد.
بعد هم نماز مغرب و عشا را در خانه نظافتشده خوندم. و شکر خدا کردم.
🐌
حلزون مدرسه نویسندگی امشب از سرخوشی زیاد دوتا چشمش از کاسه پریده بیرون . حلزون عزیزم مراقب خودت باش. مگه قرار نشد آهسته و پیوسته کار کنی؟
✍️ «خواندن، مغروم میکند، نوشتن شرمسار.» (رضا بابایی)
✍️
«کلمهٔ «مغرم» (بر وزن مُعَظَّم یا مُعْرَم) ریشهای عربی دارد و بسته به تلفظ و کاربرد، چند معنای متفاوت دارد:»
۱. به معنای «شیفته، عاشق و دلداده» (مُغْرَم)
• در فارسی امروز و متون ادبی، بیشتر به معنی شیفته، عاشق، دلبسته، مشتاق و علاقهمند به چیزی یا کسی به کار میرود (مثلاً: «مغرمِ فلان چیز است» یعنی شیفته و دلدادهٔ آن است).
۲. به معنای «بدهکار و گرفتار وام» (مُغْرَم)
• در لغتنامههای کهن (مانند دهخدا و منتهیالارب) به معنای گرفتار دین، وامدار، مقروض و کسی که زیر بار تاوان یا خسارت سنگینی مانده است.
۳. به معنای «تاوان و زیان مالی» (مَغْرَم)
• با تلفظ «مَغْرَم»، به معنای غرامت، تاوان، زیان مالی یا بدهی است؛ به ویژه زیانی که فرد بدون ارتکاب خیانت یا گناه، مجبور به پرداخت آن میشود (مانند آیه قرآن: «مغرم» به معنای بارِ سنگینِ غرامت)
مغروم؟مغرور ؟ چه؟
این جمله عمیق و تکاندهنده از استاد رضا بابایی (نویسنده، پژوهشگر و ویراستار فقید)، یکی از زیباترین و دقیقترین توصیفها درباره زیستِ فرهنگی، مواجهه با دانایی و دشواری خلق اثر است.
این سخن، عصاره نگاه کسی است که سالها در فضای کلمات، کتابها و اندیشهها نفس کشیده و به خوبی دو روی سکهٔ «دانستن» و «آفریدن» را لمس کرده است.
چرا خواندن انسان را مغرور میکند؟
زمانی که کتابی میخوانیم، مدام در حال دریافت و جذب هستیم. ما بدون سرمایهگذاری سنگین و تحمل مرارتهایِ تولیدِ یک اندیشه، به دستاوردهای فکری بزرگی دست پیدا میکنیم.
• احساس کاذب کمال: خواندن به ما وسعت دید میدهد، دایره واژگانمان را بزرگ میکند و ما را با جهانهای جدید آشنا میسازد. این انباشت اطلاعات، به راحتی میتواند در انسان این توهم را ایجاد کند که «من بیش از دیگران میدانم و میفهمم»، و همین ریشهٔ آن غرور ذهنی است.
• جایگاه ناظر بیطرف: هنگام خواندن، ما در مقام قاضی و ناظر نشستهایم و کار دیگران را قضاوت میکنیم، بدون اینکه خودمان را در معرض ارزیابی قرار داده باشیم.
چرا نوشتن انسان را شرمسار میکند؟
اما درست در لحظهای که قلم به دست میگیریم تا بنویسیم، ورق برمیگردد. نوشتن، فرآیندِ عرضه و آشکار شدن است.
• عریان شدن ذهن: وقتی مینویسید، تمام دارایی فکری، لغزشها، محدودیتهای ذهنی و فقر واژگانی خود را روی کاغذ میآورید. نوشتهٔ شما، آینهای تمامقد از عمقِ واقعی دانش شماست، نه آن چیزی که ادعا میکنید.
• فاصله میان ایده و کلام: بارها پیش میآید که ایدهای در ذهن ما بسیار درخشان و بینقص به نظر میرسد، اما وقتی آن را به زنجیر کلمات میکشیم، متوجه میشویم چقدر ناقص، الکن و ناپخته است. این رویارویی با «ناتوانی خود در بیان حقیقت»، نویسنده را در برابر خودش و مخاطب شرمسار و متواضع میکند.
• پذیرش مسئولیت: نوشته ثبت میشود و باقی میماند؛ بنابراین نویسنده باید مسئولیت تکتک کلماتش را بپذیرد و در معرض نقد و قضاوت دیگران قرار بگیرد.
پیام نهایی این عبارت
استاد رضا بابایی با این عبارت کوتاه، از یک سو ما را به تواضع در برابر دانایی دعوت میکند و از سوی دیگر، شهامت و سنگینی کار نویسنده را یادآور میشود. خواندن، ما را به آسمانِ پندارهای بزرگ میبرد، اما نوشتن ما را به زمینِ واقعیتِ خودمان بازمیگرداند و فروتنی را به ما میآموزد.
آیا مایلید بخشهای دیگری از یادداشتها یا کتابهای رضا بابایی (مانند کتاب «کتابخوانی» یا «دیوانگیهای ارگانیک») را با هم مرور کنیم، یا دوست دارید درباره تکنیکهای غلبه بر ترس و شرم از نوشتن گفتگو کنیم؟
خرچنگ بهقیمت قدیم
-صبح است و مهمانِ شعر دیگری از شاملو:
«بر جای لیک، خاطرهام گنگ
خاموش ایستاد
دنبال ما نگریست.
و چندان که سایهمان و سرود من
در راه پرغبار نهان شد،
در خلوت عبوس شبانگاه
بر ماندگی و بیکسی خویشتن گریست.»
-صفحات صبحگاهی را مینویسم. اینبار نه قسطی که نقدا نوشتم.
-بهسرم میزند کتابفروشیها را برای یافتنِ «خرچنگهای بلوری» بزنگم. بهترتیب شهرکتاب مهرشهر، کتابِ ماجرا و شهرکتاب جهانشهر را زنگیدم. دوتای اول که هیچ. اما جهانشهری گفت: «بله داریم». حتی گفت: «قیمت قدیمه». زودی حاضر شدم و رفتم شهرکتاب. خریدمش. خوش و خرم برگشتم. و دوباره خوشحال از اینکه جهان مرا از امتیازِ ویژهی «خرید کتاب بهقیمت قدیم» بهرهمند کرد.
-خرچنگهای بلوری را میخوانم. متنش ساده، صمیمی و تصویری است. حالوهوای ویژهای دارد. میرسم به فصل دومش و اینگونه میآغازد: «امروز هوا ابری است». و دقیقا امروز هوا ابری است. ترکیبی از سرما و نم باران. و منی که با یار همیشگیم، قهوه، کیف کتاب و هوا را میبرم. فصلهایش کوتاه است و زودی تمام میشود. سهفصلش را مزهمزهکنان بهپایان میبرم.
-پس از خواندن خرچنگها میروم سراغِ آقام، قائد. «پیش به سوی جهانی عاری از مدیرمعلم». با زبانی کنایهای، گذشتهی خود را بهانهی یکسری نقدهای اجتماعی میکند. خلاصه کنم: خواندنش خرکیفم میکند.
-پس از خواندن، کمی به آزادنویسی میپردازم تا بر خواندههایم مروری اجمالی داشته باشم.
دوباره «داستانهای موازیِ» اصغرفرهادی را میبینم. نهکامل. تنها بخشهایی از میانهی فیلم.
-سرگرمِ تمرین کارگاه «خودواژه» میشوم و حاصل را در بخش مربوطه ثبت میکنم.
-نوکی به آمار میزنم. صرفا جهت بهفنا نرفتن جریانِ خوانش.
-دوباره سرگرم خواندن خرچنگهای بلوری میشوم. اینبار با دمنوش سیب و دارچین.
-و در نهایت پس از پیادهروی و آزادنویسی شبانه، پایانِ روزم را اعلام میکنم.
حلزون چپه شده است.
امروز روز راهرفتن بود و دیدن.
کلی دختر خوشتیپ دیدم و لذت بردم.
عیادت یکی از عزیزترینهام رفتم. علائم سرماخوردگی که دارم نشد بغلش کنم. ۲ سال است بغلش نکردهام. پوست و استخوان شده است.با هم نشستیم گریه کردیم.
شببخیر
عشق: چند دقیقه رقصیدن بود با آهنگ on the floor. و کشیدن سنتزهای داروها. کشیدنشان با ماژیکهای رنگی بهم کیف میدهد.
تحرک: حمام رفتن هم تحرک به حساب میآید؟
نه دو سه باری هم رقصیدم.
گفتوگو: امروز با مامان گفتوگوی مفصلی داشتیم. به نظرم هر چندوقت یکبار این گفتگوهای فلسفی لازم است. اینکه هدف و انگیزهمان برای ادامه دادن چیست؟
برایش از خودروایتگری و تاثیراتش گفتم. پیشنهاد دادم نوشتن را امتحان کند.
پیگیری: درس خاندم. با سارا راجب دو داستانکوتاهی که خاندیم مختصر حرف زدیم. آزادنویسی نداشتم. زبان چند کلمه خاندم.
خاطره: یاد زمانی افتادم که برای دخترعمهام ریاضی توضیح میدادم. راست میگفت کمی خشن برخورد میکردم. عذابوجدان گرفتم.
خلوت: خلوتهایم پرسروصداست. به نوشتن نیازمندم.
شعر: شعری از سارا خاندم. چقدر نوشتههایش را دوست دارم.
امروز زیاد نوشتم. صفحه را نگاهمال کردم، خطوط را جوهرمال. به خودکار خوش گذشت و من هم کیفور شدم.
رفتم پیادهروی. زانویم نق زد دادوبیداد کرد. نمیدانم چرا وقتی سرما را میبیند بدخلقی میکند، عصبی میشود و سرم فریاد میکشد.
باید برایش یک هدیه بگیرم. به نظر زانو بند میتواند خوب باشد.
فیلمی را انتخاب و شروع کردم به دیدنش. به نظرم فیلم خوبی است. کارگردانی و محدود بود دیالوگهایش را دوست دارم. پسری به نام بیلی به زندان میافتد. حالا باید در زندان زندگی کند. یا زندان باعث میشود زندگی را ببیند. این تضاد جذاب است. شکست، ناامیدی، مرگ، تمسخر، ترد شدن، ترس، تنهایی، تلاش، اعتماد، پیروزی، امید، دوستی، عشق، بیلی همهشان را در زندان تجربه میکند. چیزیهایی که وقتی آزاد بود هیچ کدام را نداشت و زندگی پوچی را میگذراند.
تکرارآموزی امروزم فرسی خوانی بود. خیر از خواندش سیر نخواهم شد.
علاوه بر فرسی شعر مادرد از علی عبدالرضایی را خواندم. تکرارآموزی به چرخش یک تکه نبات در دهان میماند. هر بار که دور زبان میچرخد شیرینی بیشتر از پیش در دهان بخش میشود.
امروز از گوش دادن به موسیقی جدیدی که پیدا کردم لذت بردم. نتها به شیوهای نو دستهای هم را گرفته و به گونهای متفاوت میرقصیدند. من را فرو میبردند در تشتی از شور و وقتی از تشت بیرون میآمد به هوا اکلیل میپراکندم.
رومان لیلی و باغهای جهنم را شروع کردم. صفحه به صفحه جالبتر میشود. مثل رود روان و جاریست و میتوان یک نفس خواند.
در انتها نیز با یداله رویایی و شعرهایش در آسمان شبم ستاره کاشتم.
میخواهم یک تفنگ بخرم و کلاغهایی را نشانه بگیرم که هر روز صبح به سیم کولر نوک میزنند و از خواب بیدارم میکنند.
فیلم the devil wears prada 2 را دیدم. قسمت اولش را پارسال دیده بودم. اندی ساکس که فشن ژورنالیست است، سالها پیش به دلیل اختلاف نظر با کارفرما، از شغلش استعفا داده و در شرکت دیگری مشغول به کار شده است. اما شرکت جدید بنا به دلایلی بیشتر خبرنگارها را اخراج میکند که اندی هم جزوشان است. حالا اندی چارهای ندارد جز اینکه برگردد به کار قبلیاش و بکوشد نشریه را از تعطیلی نجات دهد. در کل پیشنهادش نمیکنم.
چند جمله از آزادنویسی هزار کلمهای:
«نمیخواهم نیمفاصلهها را حرام کلمههای عربی کنم. من همانم که میخواستم روزی معلم عربی شوم.
تابهحال در مستی ننوشتم که در هوشیاری ویرایشش کنم. ارزش امتحانکردن را دارد.
حس میکنم در زندگیاش تابهحال چیز درستوحسابی ندیده که این طوری محو چیزهای دمدستی میشود».
فیلم the cycle را هم پیشنهاد نمیدهم.
چند صفحه «شکارچی کرم ابریشم» و «خبر» از یونس شکرخواه خواندم.
عذاب وجدان دارم که بیشتر در کانال تلگرام فعالیت نمیکنم.
استاد که در نویسندهساز از وبلاگنویسی گفت، یاد قدیمها افتادم که خواندن بلاگ چقدر برایم جذاب بود. در مدرسه لحظهشماری میکردم که برسم خانه و بلاگ بخوانم.
آخر شب کمی پیادهروی کردم.
یاداشتهای صبحگاهی مرا پیوند میدهد به خاطرهای از پدر. هر روز مینشست روی صندلی مقابل در خانه. با عابران احوالپرسی میکرد. به اینکه او را میشناسد یا نه اهمیت نمیداد.
روز تشیع پیکرش، آرامستان گرمدره جای سوزن انداختن نداشت. افرادی برای پدر میگریستند که غریبه بودند. مردمدار بودن ویژگی بارز پدر بود.
روان پدر، مادر و تمام رفتگان شاد.
همچنان فکرم درگیر چرایی علاقهمان به قصه است. در روانشناسی تکاملی باور دارند «داستان مکانیست که امکان تمرین مهارتهای زندگی را به ما میدهد.»
جنت بارُوِی میگوید:
«ادبیات احساسهایی به ما میدهد که برای آنها لازم نیست چیزی بپردازیم. به ما امکان می دهد که عشق بورزیم، محکوم کنیم، ببخشیم، امیدوار شویم، بترسیم، و نفرت بورزیم، و این کارها را بدون به جان خریدن مخاطراتی انجام دهیم که معمولا با این احساسها همراه است.»
در تکرارآموزی جلسه دوم کارگاه کتابنقد، «حقیقت واژهوار/ زبان کودکوار»، مجتبی عبداللهنژاد در مورد دو مجموعه شعر از علی عبدالهی را میخانم.
«شعر خوب همیشه برای من طرح حقیقت با واژه و در واژه بوده. از شعر انتظاری جز طرح حقیقت ندارم. پیداست مراد از حقیقت لزوما حقیقت اجتماعی نیست حقیقت هستی است که هستی اجتماعی هم بخشی از آن به شمار میرود.»
چرا پیگیر شعر نیستم؟
امروز استاد از قول رضا بابایی در مورد نویسندگی گفت، «خاندن پیوستهی شعر برای تقویت قلم بینهایت لازم است.»
باید شعر بخانم. شعر کهن میخانم اما اشعار مدرن کم میخانم.
نمایشنامه «اتاقی در هتل لندن» را میخانم. طنز جالبی در اولین صحنه وجود دارد. نویسندهای که وکیلش از او دزدی کرده، اما به موقع وکیل را به دام میاندازد. با صدای بلند میخانمش، لذت بیشتری میبرم.
استاد توصیه میکند برای کانال خود از استعاره کتاب استفاده کنیم. آنقدر جدی بگیریم که خانندهها علاقمند شوند بارها مطالب را مرور کنند. مثل کتابی جذاب که از زیست روزانهی ما ساخته میشود.
بعد از وبینار چند صفحه از «یادداشت و گفتارههای خارج از نوبت» رضا بابایی را میخانم و از بخشهایی رونویسی.
قانون طلایی نویسندگی را با ماژیک سبز روی کاغذ مینویسم:
«راحت نوشتن⬅ بسیار نوشتن⬅ زیبایی و سنجیدگی.»
مدتیست کم مینویسم. بهانه میآورم. از ویرایش نوشتههای قبلی دور افتادم. قول میدهم بیشتر بنویسم.
انیمیشن «آملی کوچولو»، نگاه یک نوزاد را از داخل رحم تا سه سالگی نمایش میدهد. نوزاد بلژیکی همراه خانواده در ژاپن زندگی میکند. کودک ابتدا خود را خدا میخاند، بعد باران. تحت تاثیر کارهای پرستار است. به او وابسته میشود. پرستار رنجدیدهی جنگ است. از طرف صاحبخانه ماموریتی در خانه آملی دارد.
در انتها پرستار آملی را از مرگ نجات میدهد. نگاه آملی به زندگی و مرگ تغییر میکند. میخاهد تمام اتفاقاتی که میافتد را بنویسد تا فراموش نکند. در آخر میگوید من خدا نیستم، حرفم را باور کنید.
نگاه کودک به زندگی و مرگ عزیزان، مرا یاد کودکی میاندازد. زمان ما بچهها ساده و فقط بفکر بازی بودند.
یوگا با صدای ریزش باران مرا به آرامش عمیق میبرد. حس رهایی میکنم.
چند دقیقه مینویسم تا از ابرها قدردانی کنم. همیشه از باران میگوییم غافلیم که اگر ابر نباشد بارانی نیست. اگر دریا نباشد ابری نیست. تمام طبیعت جملگی برای زمین و ساکنانش زحمت میکشند. سپاسگذارم.
دارم داستانهای ناتمام از بیژن نجدی را میخانم. به نظرم زندگیِ خودم هم یکی است از همین داستانها. پارسال که داشتم «یوزپلنگانی که با من دویدهاند» را میخاندم اصلن احساساتم عین خیالش نبود که آن عروسکه که مال فاطی بود تک و تنها افتاده وسط کوچه. اما حالا که دارم ملیحه و طاهر را توی این کتابش میخانم که سرنوشتشان به رنگِ قرمزِ پررنگ است و تهش هم ملیحه از دنیا میرود زیر موشکبارانِ تهران، گریهام گرفت.
الان توی نویسندهسازم. صدای شاهین کلانتری با ممرضا شجاعی ترکیب شده. مرضیه دارد کمکمک عاشق میشود انگاری. عاشقِ فیزیک. همین ما را بس که یک خاهرِ خل و عاشق داشتهباشیم آن هم عاشقِ عاملِ تنفرِ من در طول زندگیام.
صدای موسیقی میآید و همچنان صدای شجاعیِ عاشقکنندهی بچهها. چرا ما از این چیزا کم داشتیم واقعن؟ از این عاشقکنها؟ یعنی بود اما نه به این اندازه.
باید یکربع آزادانه بنویسم. الان دقیقهی چندمم؟ نمیدانم. بیخیال. دارم به این فکر میکنم که سرنوشتِ این کلمهها را چگونه رقم بزنم. این کلمههای بیسر و ته و نامرتبط با هم.
دیشب بعد از مدتها رفتم پیادهروی. هوا دارد سرد میشود. مامان که هی میگوید بپوش سرما نخوری. چون خودش همیشه سردش است فکر میکند من هم همینطورم. اما نیستم. ولی اگر سرد باشد واقعن سرما میخورم و مامان میگوید «دیدی گفتم سرما میخوری» و من هی توی دلم میگویم «گو خوردم نه سرما». دیشب این معلم مرضیهاینا را هم دیدم. لعنتی خیلی خوشکله. خیلی وقت است که هروقت میروم پیادهروی میبینمش. رویش کراش زدهام. اصلن فکر نمیکردم یک روزی روی یک معلم که همجنسِ خودم هم هست کراش بزنم. تا حالا کسی روی همجنسِ خودش کراش زده؟
باید بروم یک سری به نوشتههای رضا بابایی بزنم. این کتابه که استاد شاهین معرفی کرد هم باید بروم بخانمش. نوشتهبود «نویسنده کسی است که از نوشتن نمیهراسد و نوشتن برایش آسان است» اینطوری که من اصلن نویسنده نیستم چون بعضی وقتا از نوشتن میترسم و نوشتن برایم سخت است؛ سختی که دارد به سمت آسانیِ نامحسوس پیش میرود.
دارم یادداشت کانالم را مینویسم. این چندروزه نشد آنلاین توی سرزبان باشم و فایلهایش را گوش میدادم. الان دارم به این فکر میکنم که ما حلزونیم و کار و زندگیمان خزیدن است. خیلیها نوشتن را به خیلی چیزها تشبیه کردهاند. اما من این یکی را بیشتر دوستدارم: «نوشتن یعنی بلندبلند فکرکردن».
گزارش نیک ۱۴ آبان
دیروز گزارش نیک ننوشتم چون روز پر حادثهای بود برام و فرصتی نداشتم فکرمو متمرکز کنم و بنویسم. صبح با مریم و مامانش رفتیم بهشت زهرا سر خاک باباش، برای مراسم چهلمش. از اونور رفتیم باغ گل برای پنجشنبه که مهمون دارن گل بخریم. منم برای خودم یه گلدون خوشگل با گلهای رز مینیاتوری خریدم.
وقتی برگشتم حول و حوش ۲ بود، گفتم برم به خونه سر بزنم کارگرا مشغول کارن. دم خونهی مامان مریم سوار ماشین خودم شدم و گل و گلدون رو گذاشتم رو صندلی جلو کنار خودم، همینجور که تو مسیر میرفتم صدای هشدار کمربند جلو هی بلند میشد، منم هی گلدون رو میکشیدم یه کم جلوتر تا صدا قطع بشه. و دوباره تکرار میشد، آخرین بار که اومدم گلدون رو بکشم جلو و همزمان هم دور میزدم، انگار کنارم رو ندیدم و با سرعت کوبیدم به جدول وسط خیابون و لاستیک ماشین ترکید. انقدر صداش بلند بود که تا چند ثانیه اصلن نفهمیدم چی شد، بعد آدمایی که اطراف بودن اومدن سمت ماشین که کمک کنن. ازشون تشکر کردم و گفتم کمک لازم ندارم. میخواستم زنگ بزنم حسین آقا( کمکیمون) بیاد. بالای کوچهی خونه بودم.
تماس گرفتم با حسین آقا و گفتم این اتفاق برام افتاده بیا کمک لطفن. پنج دقیقه نگذشت که حسین آقا مثل یک هیرو رسید. اومد لاستیک رو عوض کرد. منتها لاستیک زاپاس نازک بود و فقط بهدرد این میخورد که خودمو تا تعمیرگاه برسونم. رفتم تا خونه و تماس گرفتیم نمایندگی و اینور و اونور تا بالاخره سایز مناسب رو پیدا کردیم و سفارش دادیم بیاد. ۴۵ میلیون ناقابل هزینه لاستیک شد. و امیدوارم این دفعه درس عبرتم بشه و دیگه خریدام رو، روی صندلی جلو نذارم. این دومین باره که همچین اتفاقی برام میفته. دفعهی قبل تخممرغ خریده بودم و رو صندلی جلو بود، سر پیچ ترمز زدم، داشت میفتاد، رفتم تخممرغا رو بگیرم کوبیدم به جدول کنار خیابون و جلوبندی ماشینم رو ترکوندم، نمیدونم چه چیزیش شکست که اصلن نمیشد ماشین رو تکون داد، امداد اومد و ماشین رو برد تعمیرگاه. نمیدونم چرا یه اشتباه رو چند بار تکرار میکنم، نمیفهمم چرا درس نمیگیرم. از خودم ناراحتم.
خلاصه که رفتم تعمیرگاه و لاستیک رو عوض کردن و تنظیم باد و این کارا و رفتم خونهی یکی از دوستام. چون تو خونهی خودم دارن سرویس بهداشتی مهمان رو عوض میکنن تا توالت فرنگی بذارن و خونه قابل سکونت نیست.
نشسته بودم تو خونه برای خودم چایی ریخته بودم که خستگی در کنم، با تماس همسایهی طبقهی پایینی از جام پریدم. شتر گلویی واحد من رها شده بود و افتاده بود رو سقف دستشویی پایینی و فاضلاب ریخته بود تو سرویس خونهی اونا. همسایه داشت جیغ و داد میزد. از اونور پشت خطم حسین آقا داشت زنگ میزد.
انقدر شوکه شده بودم نمیدونستم چی بگم، فقط عذرخواهی میکردم و میگفتم اجازه بدید من با بچهها صحبت کنم ببینم چی کار کنم. از اون طرف همسر اون خانم با من تماس گرفت که شما چرا بالا سر کارگرا نیستی، من تهران نیستم و نمیخوام دو تا مرد غولتشن( املاش درسته یا نه؟) برن تو واحد من.
گفتم آقا، حسین آقا امین منه از سال ۸۹ دارم با ایشون کار میکنم، اجازه بدید ایشون بیاد، با سرایدار هم هماهنگ میکنم ایشون هم حضور داشته باشن. تا من برسم طول میکشه چرا خونوادهتون تو این وضعیت منتظر بمونن. بالاخره قبول کرد و منم راه افتادم سمت خونه، ۵۰ دقیقه تو ترافیک بعدازظهر طول کشید تا برسم. وقتی رسیدم طبقهی همسایه رو جمع و تمیز کرده بودن. کلی عذرخواهی کردم و گفتم همهی وسایل تو سرویس رو بریزه دور و با هزینهی من دوباره برن خرید کنن. رفتم بالا و گلدونی رو که خریده بودم با گلای توش، برای عذرخواهی براشون بردم و خوش و بش کردیم و دوباره برگشتم سمت دوستام.
وقتی رسیدم رفتم خوابیدم. فقط دلم میخواست این روز تموم شه.
امروزم از صبح همه جا رو زیر پا گذاشتم ولی کاشی و سرامیک مورد علاقهام رو پیدا نکردم.
بعدم اومدم خونهی مامان مریم مراسم بابای مریم.
و اینجا نشستم و دارم گزارش نیکم رو مینویسم.
📝 #گزارش_نیک ۱۷۷
وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحان ها….
امشب همخوانی هفتگی شب شعر از شاعر سعدی در بستر یه گروه کتابخوانی در تلگرام داشتیم.
ساناز و مادرش هم اول شب برای چند دقیقه مهمان خانه ما شدند.
بخاطر پاییز روز ها کوتاه تر شدند امروز باران نم نم میزد ولی اما آفتاب اینجا هنوز هم در طول روز داغه.
سوالات امتحان دینی دهم و یازدهم را برای امتحان مستمر هفته آیندشون طرح کردم.
۱۴ آبان۱۴٠۵Maryamwriter _2
ببینید کی با پررویی تمام آمده گزارش بنویسد؟ آن هم چی در طول روز و ان شا الله مفصل. این انسان پررو دیروز برای آنکه زیست نخاند پس از قرنها تو کانال همسفران میپلاسید. از قضا یکیشان هم از سلاطین گزارش بود یعنی فرشتهی پربرگ و پَر. از قضاتر فرشته همش گزارش ول داده بود تو کانالش. هر گزارشی هم نه. گزارشی ناناس و مامانی. از انها که توش زبانبازیهایی کرده به مدل خودش، طنز. چندتاییشان چنان چشم منحرفش را گرفت که فرستاد تو گزیدهی همسفران. پس از دور نود درجهای تو کانال فرشته به درگاه الهی توبه کرد. گفت ای خدا ای فلک مرا ببخش. از همین امشب گزارش مینویسم. در حد چند کلمه هم نه. مفصل. به زبان آدمیزادی هم نه. بلکه به زبان بد دهن و کثیف خودش. همان روز هم توبه شکاند. میخاست پس از بوف کور دست به جنایتی به نام گزارش بزند که به پنج صفحه نرسیده او را خاب برد و دنیا را آب. این پاییز شده خرس. مثلش خاب زمستانی دارد و پرخوری. وای اسفا. گناهان کبیره. طمع و تنبلی.
تا چشم به جهان گشود دست برد به روزنویسی. با زبانی کیری. بدون علائم نگارشی. میخاست چنان فصیح بنویسد که نقطه هم نیاز نباشد. نشد. جاهایی باید به ناچار گذاشت. مثلن وقتی که گفتوگوی من و من است بدون گیومه و انتر.
دیروز حملهی مغولگونه کرده بود به سایت سید. هر چه مقاله داشت از بوف کور به قول استادش داندول کرد. یکیشان تر و تمیز و ماه در مورد کهنالگو در بوف کور. برای« هم» نیز فرستاد. گروهی از زهرا و یگانه و نازعلی و خانم کامساعد و یکی دو سه انسان دیگر. کلمهی انسان تو جملهی قبلی میاندازتش به این فکر که چی میشد اگر گروه کتابخانی یا هنچنین چیزی بود با اعضای ناانسان. مثلن گربه و خونآشام و دیو. بعد شاهنامه بخانند و به شخصیت دیو گروه بر بخورد. انسانها هم حق عضویت ندارند. بعد زهرا هم که مرض چیزهای نامعمول دارد برای عضو شدن از یک گرگینه میخاهد گازش بگیرد. اولین مصیبت یافتن گرگینه است. دومین مصیبت راضی کردنش به گازگیری. او هم میگوید در عوض پولی هنگفت. زهرا هم که ندار پس باید از بانک مرکزی دزدی کند. تنهایی هم که نمیشود. از شیوا کمک میخاهد. میگوید بگذار اول یک فال بگیرم از حافظ اجازه داد چشم. حافظ اجازه نمیدهد پس از سحر کمک میگیرد. میگوید بانک مرکزی چی چیه؟ از همین دانشآموزهایم میخاهم نفری دو تومان از ننهباباهایشان کش بروند البته به شرطی که از آن گروه کتابخانی برایم یک شوهرِ جادوگر جور کنی. هر جادوگری هم نه یکی مثل هری پاتر چشم رنگی و عینهو پارسا پیروزفر. بدین ترتیب پولش جور میشود اما گرگینه به جرم گرانفروشی در گازیدن دستگیر میشود. پس همان پول را میدهد به پسرش. عاقبت این بندهی پررو گرگینه میشود و عضو گروه کتابخانی. حال اینکه در ادامه چه اتفاقی برایش میافتد و سحر شوهر میکند یا نه را در جلد بعدی دنبال کنید. با تشکر از خانندگان گرامی.
بوسهدرمانیهای ویانا را تمام کرد. هر کردی ذهن منحرف این بندهی خطاکار را یاد کردی مستهجن و دور از شانِ نداشتهی این متن میاندازد. با این دفتر تمامن فهمید مسئلهی موسیقی در شعر سپید را. راستی چرا سپید؟ این اسم را شاملو برگزیده یا منتقدانش؟ یا خر دیگری؟
از بر و بچ« هم» پرسید چرا ادبیات؟ چرا تولید و مصرفش با جدیت تمام؟ گفتند پاسخ شما را به یادداشت شنبهمان دایورت میکنیم. یادداشتی نوشت از هدف و معنای نوشتن. در مغز آدامسیاش سوالی به وجود آمد که: اصلن هدف از لقاح کی با کی به دنیا میآید؟ نکند مثل خدا بیپدر و مادر است و از زیر بته به عمل آمده؟ جدی جدی هدف ندارد تو نوشتن یا که هدفش آشکار و خودآگاه نیست؟
تمام غمهای عالم در آن ظهر غمانگیز بر وی مستولی گشت که استاد گرانقدرش کارگاه شعر گذاشته و نمیتواند برود. وای اسفا. بدبختی بدتر از این؟ بله. اینکه سمپوزیوم بگذارد و نتواند برود. پس از قرنها به ژورنالینگهای شاهین گفت سلام علیکم یا برادر. منم بندهی گناهکار. ای برادر تو هم که گناهکاری. از مهر تا الان چیزی ننوشتهای. هماکنون شاهد نگاه غصبناک شاهین در پشت صحنه هستیم که با زبان بیزبانی میگوید پتسق ناعزیزم هر روز خدا نوشتهام گوز محلمان ندادی حالا یک مدت ننوشتهام آمدهای صفحهی ژورنالینگ؟
چند کاریکلماتوری هم به سمع خود رساند و فخش بداد به کامیار و گفت ای پسر چرا میبری آبروی پدر با چنین گزیدهی گوزی؟
سلطانمار میخاند و میگوید دستخوش بیضایی عجب بیضهای داری. نقش میبندد تئاتری که دیده در ذهنش و کیفور میشود. دیالوگهایش موجز به تمام معنا. کمی طنز که فرق دارد با تمام طنزهایی که دیده و شنیده و خانده. کمی هم زبانبازی که مرز باریکی دارد با لفاظی.
وزیر: پس مهماننوازی تاریخیمان کجا رفته؟
سلطانمار: رفته است پیش رعیتنوازی تاریخیمان.
با ماژیک که میآزادنویسد دعا دعا نمیکند برای اتمام. مثل هر آزادنویسیِ پدرمادرداری با سالاد کلمه آغازید و رسید به پرخوری و پرخابی این مدتش و بازیگری. امکان تجربهی بودگیهای دیگر. چیزی که ادبیات نمیدهد و اگر دهد مثل بازیگری چنین تنمند و عینی نیست. ادبیات میگوید فکر کن آدمی هستی فلان و فلان اما بازیگری میگوید بیا این لباس را بپوش و حالا اندازهی یک نمایش آدمی بشو فلان. حتا به دروغ و نقاب.
بوف کور خاند نه یک نفس که چند نفس و نه کلش که چند صفحه. به زور دهتا. هر چه آمد و نیامد به ذهنش حین خاندن نوشت. واژهگزینی مناسب است با حال و هوای داستان یا که واژهگزینی شده باعث این حال و هوا؟ بعد از مدتها دوباره مغزش قفلی میزند روی فرم و محتوا به سببش. فرم و محتوا در هم تنیدهاند یا مجزا؟ فرم بیمحتوا معنا دارد یا نه؟ محتوا چطور؟
چند خطی عملی شنیع انجام داد به نام روزنویسی.
فیلم بوف کور را دید از کیومرث درمبخشی. اقتباسی نسبتن آزاد. خندههای پیرمرد خنزرپنزری واقعن مشمئزکننده و چندش. بازیگر زن مردگی را خوب بازی نمیکرد. مثل مرده بدنش شل و سبک و راحت نبود. سنگین و سفت و مصلوب مثل مجسمه.
امروز از آن روزهایی بود که پس از قرنها دست یه اعمالی شیطانی زد مثل صدجمله آزادنویسی تو ساحلک.
ابن بندهی گناهکار و کر و کثیف با اردنگی از جانب پروفسور دامبلدور با حمام از در دوستی وارد شد. دامبلدور بهش بدترین فحش تاریخ جادوگری را گفت: موهایت از اسنیپ هم چربتر است.
جزوهی زیست نوشت به این امید که آغازگری باشد بر درس خاندن. همهی کارهایش را هم انجام داده اما باز میگوید نمیخاهم نمیخاهم.
انسان برای درس نخاندن چه کارها که نمیکند. پس از سالیان دراز برمیگردد به چالش پنج جمله از تنهایی. میپرسد که متضاد حس تنهایی چه نام دارد؟
کوشید معلم زیستش را تبدیل به داستان یا طرح شحصیت کند. چیز دندانگیری نشد. در یکی از احتمالات معلم زیستش همجنسگرایی بود پدوفیل که به دانشآموزان میتجاوزید و آنها را میکشت. من بعد مااس زیست احساس خطر خاهد بکرد.
به لطف مقالهی امروز سوالاتی برایش به وجود میآید. با هوش مصنوعی در مورد آنیما و آنیموس و پاسخش به همجنسگرایی بحث کرد. جواب روشنی نگرفت اما با چندتا کتاب و آدم آشنا شد.
📝 #گزارش_نیک ۱۷۷
وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحان ها….
امشب همخوانی هفتگی شب شعر از شاعر سعدی در بستر یه گروه کتابخوانی در تلگرام داشتیم.
ساناز و مادرش هم اول شب برای چند دقیقه مهمان خانه ما شدند.
بخاطر پاییز روز ها کوتاه تر شدند امروز باران نم نم میزد ولی اما آفتاب اینجا هنوز هم در طول روز داغه.
سوالات امتحان دینی دهم و یازدهم را برای امتحان مستمر هفته آیندشون طرح کردم.
آزادنویسی اول صبح را با سپاسگزاری و چند سطر طلب خیر شروع کردم. گوشی خاموش از بیشارژی مرا سراغ کتاب چاپی کشاند. خشم و هیاهو که مدتی است روی میز کنار تخت مانده، نه به قفسه میرود و نه خوانده میشود. چند صفحه خواندم. نه تکههایش را میتوانم به هم وصل کنم و نه رهایش میکنم. هر بار کمتر از ده صفحه میخوانم.
صفحاتی از مادران و دختران را به برکت چالش با همخوانی ابتکار شیلاجان خواندم. واژههایی را برداشتم و معنی کردم از جمله:
دژمان، وثیره، چوخید، غژم، طواف. به ترتیب به معنی: متاسف، زنچاق، لغزید، خشم، دورهگرد
در کانالها چرخیدم. چند کامنت نوشتم و جواب دادم و آشپزخانه بقیه وقت را پر کرد.
از خوبیهای امروز خواب بعد از ظهر بود. خواب روز برایم غنیمت است، خوابم نمیبرد. صبح زود بلند میشوم، شب تقریبا دیر میخوابم. شبانه روز پنج، شش ساعت میخوابم، ساعت خوابم کافی نیست. نگران میشوم وقتی میشنوم و گاهی میخوانم کمخوابی در این سنین خطر آلزایمر را زیاد میکند. وقتهایی چیزهای خیلی ساده یادم میرود. کلماتی ساده تا جریاناتی که خیلی از آنها نگذشته، گرچه در کتاب تفریح یاد گرفتنی است که این روزها از طاقچه میخوانم، به نکتهای اشاره کرده که میدانستم، به تجربه البته. نداشتن ارتباط و تعاملات اجتماعی عامل مهمتری برای آلزایمر است.
قصد درست کردن آش رشته برای شام داشتم وقتی بیدار شدم وقت زیادی به مغرب نمانده بود. ظرفهای نشستهی ظهر را رها کردم. پیازی خرد کردم و تفت دادم فلفل زردچوبه زدم و آب روی آن ریختم. سبزی و حبوبات اضافه کردم زیر دیگ کم کردم و راهی مسجد شدم. پنجشنبه شبها به مسجد و مراسم دعای کمیل اختصاص دارد.
وقتی برگشتم رشته اضافه کردم پیاز داغ و سیرداغ در همین فاصله که مواظب بودم رشته ته نگیرد آماده کردم. ظرفها را هم شستم و زیر آش خاموش کردم. بعد شام هم پای نوشتن گزارش نیک نشستم.
صفحات صبحگاهی را نوشتم و نامرئی شدم. نه برای دیگران، برای خودم. همه مرا میدیدند. من خودم را.
به بچهسردرد همراهم بیمحلی کردم شاید برود. بدتر شد.
از باران لذت بردم.
مطالعه کردم.
تمرین «خودواژه» را تمام کردم.
تنبلی کردم و نگامیدم و ورزش نکردم.
آزادنویسی کردم و متنی برای کانالم از آزادنویسی درآوردم که پایان شب میگذارمش.
به کانالهای همسفرانم سر زدم و لذت بردم.
کمی با دوستانم گپ زدم.
تمرین «خردهخاطره» را به جاهایی رساندم. کمی دیگر کار دارد.
شام خوردم و «گزارش نیک» را نوشتم. الآن ثبتش میکنم و میروم سراغ نوشتن.
در ادامه کانالم را بهشب میکنم و اگر بتوانم سریال میبینم، اگر نه، خواب.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
فیلم doing life(2026) را دیدم. به نظرم برای شروع روز انتخاب خوبی بود. از این دیالوگ فیلم خوشم اومد:
«- در من چی میبینی؟
– زندگی رو».
گاهی به کسی احتیاج داریم که به ما حس زندگی را بدهد، به همین سادگی و البته به همین مهمی.
لباسها را اتو کردم.
مامانم را بردم بیرون، کمی خرید داشت.
برای ناهار پاستا آلفردو درست کردم. مامانم را هم دعوت کردم که با ما ناهار بخورد. دخترم آمد سر میز و گفت: «این آلفردو نیست». من که واقعاً نمیفهمیدم. چند قاشق خورد و یک تشکر مصنوعی کرد و رفت توی اتاقش. خستگی به تنم ماند.
۱۸ صفحه از «گاوخونی» را خواندم.
سریال «صد» را دیدم.
آزادنویسی کردم.
شب رفتیم خانهٔ جاری جان. آش پشت پای پسرش که رفته است سربازی را پخته بود. اینقدر حواسم به کلمات است که توی مهمانی هم کلمهبرداری کردم. همسرم نیامد. من و دخترم هم زود برگشتیم خانه.
سهتایی رفتیم خیابانگردی.
https://t.me/bargmoments
رمان لیلی و باغهای جهنم را آغازیدم. من و لیلی همفامیلیم. و من مطمئنم اتفاقی نیست. لیلی توی دانشگاه تهران، ادبیات نمایشی میخونه. و این هم اتفاقی نیست. چون رشته و دانشگاهیه که من دوست دارم برم. پس امشب با خیال تخت میخوابم و به جسم لیلی نفوذ میکنم. چون همفامیلیم این کار شدنیه، پس لطفا کس دیگهای بیخودی تلاش نکنه.
مثل همیشه با صفحات صبحگاهی شروع میکنم. کمی ورزش. یک لیوان آبِ ولرم که گاهی با مقداری عسل میخورم. برنامهی روزانهام را مرور میکنم. مطالعهی همزمان چند کتاب. چیرگی، بارون و شعرهای آتشی. دفتری از آتشی ندارم. از گوگل چند شعر پیدا میکنم.” همه جا میبینمت/ به درخت و پرده و آینه/ نمیدانم اما/ تو مرا دنبال میکنی/ یا من تو را/ ای،چشم شیرین زیبا”
چند صفحهی پایانی غرقگی را میخوانم. وبینار نویسندهساز شروع میشود. استاد دربارهی اهمیت شعر و کمک کردن شعر به ذوق نویسنده میگويد. پانزده دقیقه آزادنویسی میکنیم. پروندهی امروز هم بسته میشود اما غور و تفکر من از وقایع تمامی ندارد.
یک قاب ناشیانه، یک عکس ساده از گوشهای از خانهمان در تهران که در آن من و لیدا کنار هم ایستادهایم. خوشحال به نظر میرسیم. مایا از آن سر دنیا برایمان فرستاده و زیرش نوشته است: «چهارده سال پیش» و یادش رفته اضافه کند «در چنین روزی».
چهارده سال پیش و با اینحال به نظرم میرسد همین پارسال بود. چهارده سال گذشته اما من به اندازهی چهارده سال خاطره ندارم. عکس گوشهای از زندگی مرا قاب کرده است که اگر نکرده بود مثل باقی خاطرات این چهارده سال گم میشد در پستوی ذهنم.
آنجا در عکس ایستادهام کنار دوستانی که حالا فرسنگها از من دورند و دلتنگشان هستم. ایستادهام و لبخند میزنم. چه در سرم بود؟ چه در دلم میگذشت؟ چه تصوری از آینده داشتم؟
عکس بوی زندگی میدهد. همین عکس ساده. و یادم میآورد که زندگی را حرام میکنیم. در انتظار. در انتظار روزهای بهتر. در انتظار پایان تحصیل. در انتظار شغل بیدغدغهتر. در انتظار مهاجرت. در انتظار صلح. در انتظار جنگ. یا در انتظار پایانیم یا آغاز. منتظر میمانیم برای زندگی کردن و این لحظه از بین انگشتانمان سُر میخورد و هدر میرود. همین قاب ساده سرشار از حس زندگی بود ولی من در آن لحظهای که برای گرفتن عکس به دوربین نگاه میکردم چقدر این را میفهمیدم؟ چقدر میفهمم؟
نگاه کن مرا
تمام خاطرات ما
خلاصه میشود در این نگاه
پیادهروی، پیادهروی، پیادهروی
فوقالعاده است این راه رفتن.
حالا که دقت میکنم این روزهای من در پیادهروی و نوشتن یادداشت خلاصه میشود.
زنده باد نوشتن زندهباد پیادهروی.
با ارفاقی به حق نمره امروزم ده میشود.
From باده علوی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From طاهره قاسمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بندهای گناهکار به نام زهرا هادی شش ساله از گوزآباد on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟